Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Het plan, deel 1 (in progress)

Ik had een plan van wat ik zou aanvangen met die anderhalf à twee extra uren die ik ’s avonds had, en hey kijk: deze week ben ik eraan begonnen.

De zaken gestructureerd aanpakken, da’s de enige manier dat ik het kan. Als ik geen lijsten aanleg en geen leidraad heb, ben ik verloren. Dus vandaar: elke dag een half uur à drie kwartier opkuisen, ’s avonds. Hoek na hoek van kamer na kamer. Dingen op stapels leggen, de stapels verleggen naar de plaats waar ze thuishoren, en dan de stapels klasseren.

Stapels met papier dat weg te smijten is, komen in de papierbak. Dozen van dingen die ik niet meer ga inpakken — harddisks en ander computermateriaal, dat soort zaken — die worden onherroepelijk opgeplooid en weggegooid. Dozen die nog nuttig kunnen zijn — schoendozen met goede deksels, dat soort zaken — die worden meteen gebruikt of opzij gezet.

Stapels met papier dat te houden is, worden bij elkaar gelegd in de keuken, om later te sorteren: administratie bij administratie in mappen, souvenirs die niet wegmogen — brief aan Sinterklaas van Louis toen hij nét kon schrijven bijvoorbeeld, geboortekaartjes, dat soort zaken — in schoendozen, foto’s bij foto’s, et cætera.

Stapels met speelgoed naar de kinderkamers. Stapels met computer- en andere draden in plastiekzakken naar het achterhuis. Stapels met boeken en DVD’s en games en CD’s van mij ook naar het achterhuis.

Stapels met kleren, met fotogerief, met tekeningen van de kinderen, met boeken van de kinderen, met plastiekzakken, met badges en dergelijke, met schrijfgerief, met vanalles en nog wat.

Wat kapot is en niet meer te repareren en niet meer gebruikt, vliegt de vuilbak in. Zelfs dingen die al jaren rondslingeren wegens “een mens weet maar nooit” — dingen zoals een transfo van een scanner die al tien jaar dood is, bijvoorbeeld. Of die scanner zelf. En zijn identieke tweelingbroer die al acht jaar dood is.

Het is nuttig werk, en het geeft voldoening als het dan eindelijk, soms na maanden, ligt zoals het zou moeten liggen. Er zijn maar een paar vervelende aspecten aan. Om te beginnen dat ik allergisch blijk te zijn aan het soort stof dat blijft liggen op dingen die al heel lang niet meer verzet of afgestoft zijn en dat ik dus een hele avond loop te snotteren. Daarnaast dat ik na een half uur of drie kwartier door mijn rug zit. En ook wel dat ik er ongetwijfeld maanden mee bezig zal zijn.

Eerst de living: de hoek waar de bibliotheek komt (done!), daarna de schouw, daarna de hoek waar de televisie staat, daarna de hoek aan de venster, daarna de kast, daarna de hoek achter mijn trekzetel, daarna onder de trap. Daarna de slaapkamer. Daarna de badkamer. Daarna de keuken. De gang. Het bureau. En dan het achterhuis.

En tegen dan hebben we misschien wel al iemand gevonden om het huis hier verder qua werken in orde te krijgen.

12 Reacties

  1. En, hoeveel dingen heb je zo al teruggevonden, zo van “Ha, ligt dat hier?”

  2. Het belangrijkste was een stuk statief. En ook: de kop van een spidermanpak van Louis, een hoedje van een verkleedpak van Anna, een paar draden van computers die ik kwijt was, en natuurlijk: allerlei papieren die ik ooit wel eens nodig had en toen niet vond. 🙂

  3. Goh, en ik dacht dat mijn huis een mestvaalt was

  4. ’t Is een beetje het probleem van een huis te hebben waar vier kinderen en een pakrat in wonen, en (a) geen tijd/energie om systematisch op te ruimen maar vooral (b) geen opbergruimte in de zin van zolder, kelder, bibliotheek of kasten te hebben.

    Ik heb nu wat meer tijd/energie, en binnenkort komen er (hopelijk) kasten/bibliotheek. Dus er is hoop op beterschap.

  5. En wat indien je eens zou stoppen met bloggen, twitteren, tumblren, surfen, tv kijken, lezen en gewoon een maandlang alle energie en vrije tijd zou steken in het opruimen van jouw woonst?

  6. Ik zou heel erg content zijn mocht ik langer dan pakweg een half uur à drie kwartier aan een stuk rond kunnen lopen, ja. Ik zou ook content zijn als ik meer dan pakweg tien boeken tegelijk zou kunnen opheffen.

    Maar hey, we kunnen niet allemaal alles hebben wat we graag zouden hebben.

  7. Waar is mijn neus? Ha daar, afgebeten door Michel! 😉

    Je kan toch iets organiseren waarbij je zittend werkt? Of met een stoel op wieltjes? Met hulp van vrouw en kinderen, die zaken aanbrengen? Met vrienden?

  8. Als ge vrijwilliger zijt… 🙂

  9. En dan in van dat vuil oud stof zitten werken of wa? Heeltegans op uwe kop gevallen ja? 😉

    (op dit moment écht geen tijd, edoch doe een oproep via uw blog en wedden dat ge de helpers van u af zult moeten slaan?)

  10. Als ik op bepaalde dagen moet helpen, ge moet het maar vragen.

    Wie is die man eigenlijk in uw avatar?

  11. Ja daar is precies werk aan! Niet bang dat je helemaal vooraan kan herbeginnen tegen dat je rond bent? Dat zou hier wel het geval zijn denk’k…

  12. Gho nee, niet echt. Er is onderhoud nodig natuurlijk, maar het is vooral een kwestie van alles voor eens en voor altijd een plaats te geven. Of toch voor eens en voor lang. 🙂

Zeg uw gedacht

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑