Archief voor februari 2011

 

Move naar nergens, of: fuck Macintosh

dinsdag 1 februari 2011 in Computers en dingen. Permanente link | 8 reacties

De eerste paar keer dat het gebeurde, dacht ik dat ik spoken zag. Of dat ik me we moest vergist hebben, zoiets kan toch niet.

Maar nu ben ik er honderd procent zeker van, ik heb het zien gebeuren voor mijn eigen ogen.

  • Op computer één (een Mac) staan een resem files, ik wil ze op computer twee krijgen.
  • Doe twee Finder-vensters open. Selecteer alle files in venster één, en command-sleep die naar venster twee, aan de andere kant van het netwerk.
  • In het tweede venster verschijnen de filenamen in het grijs; één voor één verdwijnen de files in het eerste venster en worden de grijze namen in het andere venster zwart: de files worden voor zover het er voor het blote oog uitziet inderdaad één voor één gemoved naar de andere computer.
  • Er loopt iets mis, om de één of andere reden (een file blijkt open te staan op de Mac, bijvoorbeeld, of het netwerk valt even uit).
  • Resultaat: Mac geeft een foutboodschap; de move-operatie wordt afgebroken; de files die al gemoved waren, worden verwijderd van de doel-locatie, en niet meer teruggeplaats op de bronlocatie.

Dat is me nu net overkomen, met tien files van elk rond een gigabyte groot. Geselecteerd op computer één, gemoved naar computer twee, Snow Leopard (achterlijke cutesy namen ook altijd) dénkt dat de negende file in de rij ergens open staat op computer één, waardoor die niet gemoved kon worden. Résultat des courses: acht van de tien files zijn wég. Ze staan niet meer op de broncomputer, en ze staan ook niet op de doelcomputer.

Ik vind dat redelijk bescheten, ja. En het is nog maar eens het zoveelste voorbeeld van dubbele standaarden: een OS-bug als dit op Windows, en de wereld zou te klein zijn. Data-verlies bij standaard-bestandsoperaties verdomme, dat is toch niet gepermitteerd?

update: een klein beetje zoeken op het internet brengt aan het licht dat dit soort fatale fouten geen uitzondering zijn op Mac. Dit specifieke probleem is perfect reproduceerbaar en treedt al jaren op. Fuck.

En een aantal van de reacties op bovenstaande link zijn typisch voor Mac-zeloten:

steven fisher (november 5th, 2007)
This was in Tiger, too. Does Apple actually document that you can hold down the command key to move the file instead of copying? (Not that I think it shouldn’t be fixed, but I’m a little less concerned if a feature that doesn’t officially exist doesn’t work well.)

(bestanden moven door command-sleep te doen zou een “niet officieel bestaande feature” zijn, wa ha ha)

snak (november 5th, 2007)
Good reason to stay away from anything Windows.

(het “probleempje” treedt ook op bij copiëren naar pakweg een USB-drive, dickwad)

zimmie (november 5th, 2007)
I wouldn’t call this a massive data loss bug. You have to go out of your way to move a file to a remote share rather than copy it [...] you have to be doing something weird to encounter the bug.

(serieus? files moven is “something weird”? welkom in de grotemensenwereld — maar wacht, wacht: het kan nog achterlijker!)

hamranhansenhansen (november 5th, 2007)
The bug to me is that there is a move command at all between volumes. You can’t move stuff between volumes, only copy it.

(ik vind het niet uit, echt niet — die “zimmie” legt zijn belachelijke standpunt zelfs nog wat meer uit:)

zimmie (november 6th, 2007)
It’s going out of your way because you have to do extra work to do it. Most people would never think to hold down a modifier key while dragging files. I didn’t even know that there was a way to move files between volumes until I heard about this. [...]

I’m with hamranhansenhansen. The bug is the fact that the Finder lets you move things between volumes at all, not that it fails under some circumstances. It should be fixed by eliminating the move operation.

(ik heb geen woorden)

kenny (november 7th, 2007)
Have you never heard of http://bugreport.apple.com rather than showing your dirty laundry in public?

(aargh)

Het punt is: Mac OS X doet bij een move van files tussen volumes blijkbaar geen check na de move. En als er een probleem is, verwijdert hij alle al gemovede files. Wat hij zou moeten doen: move file 1, check of file 1 goed gemoved is, als in orde: verwijder file 1; move file 2, check of file 2 goed gemoved is, als in orde: verwijder file 2; move file 3, check of file 2 goed gemoved is, als niet in orde: operatie afbreken.

Niet move file 1, verwijder file 1; move file 2, verwijder file 2; move file 3, oei een probleem: verwijder file 1 en file 2 waar ze nu staan.

Leutig. Danku Macintosh.

I’m with Magneto

dinsdag 1 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Zo waar dat het pijn doet.>

Huitlacoche

dinsdag 1 februari 2011 in Food and Drink. Permanente link | 16 reacties

Haja, ‘t is er vandaag van gekomen: met twee pannen, een snijplank, een mes, peper en zout, een doos eieren, twee kleine ajuinen en een pak boter naar het werk getrokken, vanmorgen. En twee blikjes huitlacoche.

Meer weten over huitlacoche? Google Image Search is uw vriend. En ook: Wikipedia.

Het plan was: ajuinen stoven in pan 1, huitlacoche erbij, kruiden. In pan 2: omelet maken, huitlacoche erbij, in twee vouwen, hoplaklaar.

Helaas was het een elektrisch vuur op het werk, was het al meer dan een half mensenleven geleden dat ik nog op een elektrisch vuur gekookt heb, en was het bovendien een zeer koud elektrisch vuur. Het zijn roereieren geworden in plaats van een degelijk dichtgevouwen omelet.

Huitlacoche met ajuin…

…ziet eruit als zeer, zeer zéér zieke maïs. Met stukjes behaarde lintworm erin. En modder. En draadjes. Maïskorrels die nauwelijks aangetast zijn, maïskorrels die er bruin-rot uitzien, en obsceen opgezwollen beschimmelde tumorgezwollen maïskorrels, als een kruising tussen gangreneuze tenen zonder teennagels en rotte druiven. Die uiteenspatten als etterbuilen, en waar een zwarte, aardeachtige, viskeuze pus uitdruppelt.

De smaak is subtiel, tussen zoet, zuur en wilde paddenstoelen. In combinatie met ajuin was het niet speciaal goed en niet speciaal slecht: het zoete van de ajuin en (vooral) de boter was er misschien te veel aan. Volgende keer (ik heb nog een blik over!) doe ik het in een tortilla met iets fris erbij, sla en tomaat of zo.

In een omelet verwerkt:

Vreemd: op het moment zelf was ik er niet van ondersteboven — noch in positieve, noch in negatieve zin — maar achteraf doet het toch wel wat meer. Ik kan me de smaak nog erg herinneren, en ik heb er nog eens zin in. Het smaakt erg letterlijk naar meer. De textuur is intrigerend, een mens moet er gewoon niet bij stil staan wat het precies is.

De volgende keer wordt het dus huitlacoche zonder al te veel bijvoegsels. Puur.

Ik lees op de internets trouwens dat er toch nog een redelijk verschil is tussen huitlacoche in blik en huitlache vers. Dat vers zal dus een volgende stap zijn, vermoed ik.

Maar hey, ik kan alvast zeggen dat ik het al ooit eens in het echt gegeten heb. Dat is ook al iets waard.

Timişoara aan de Nijl

woensdag 2 februari 2011 in Current Affairs. Permanente link | Eén reactie

‘t Is bijna alsof ze een script volgen, met tegenbetogers zogezegd voor het regime, die dan eigenlijk blijken politie en geheime politie te zijn en wie weet zelfs gevangenen en dingen.

Dat klinkt allemaal zo bekend.

Geveld door ziekten

donderdag 3 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Pfff, er is niet echt veel aan, zo thuis zitten met ziekte met drie. Keelontsteking bij Zelie, buikgriepachtig iets bij Anna, en bij mij vanmorgen nog niets, maar bij de tweede keer Anna wassen en een nieuwe broek aandoen moeten gewaarworden dat het bij mij ook van dattum was.

Niet leutig, niet leutig.

Aan de andere kant: we zijn Idool 2011 aan het inhalen vanavond, en oh boy, ‘t ziet er weer goed uit dit jaar!

War Nerd over Egypte

donderdag 3 februari 2011 in Links. Permanente link | 3 reacties

Wat een zeldzame situatie, eigenlijk: een menigte mensen aan de ene kant en een menigte mensen aan de nadere kant, en géén moderne wapens in het spel, of toch bijna geen.

Ik lees het laatste half jaar bijna niets anders dan geschiedenis van Rome, en Warnerd (via Martin Wisse) verwoordt het zo goed, dat ik er ook helemaal vrolijk van word:

You can’t help thinking of Ancient Rome when you watch this riot video from Cairo. What you see is humans re-learning the lessons of ancient warfare. And they do it in a matter of minutes! I swear, this video had me more upbeat about the species than I’ve been for a long time. It’s not that we’ve lost our edge, we’re just rusty.

We still know how to do it. First rule: mass wins. You get your side together and stay together. Second: deploy skirmishers. Those are the hotheads throwing rocks about 30 feet ahead of the main mob. They’re to provoke the enemy, absorb the enemy’s first counterstrike. It’s a suicide job, so it’s a favorite in the male age 12-20 demographic.

Lees vooral het hele artikel, het is bij momenten — zoals de trouwens aangeraden gebundelde columns van Warnerd — hilarisch grappig:

As the camera moves away it finds something else for carnivores to enjoy: a few stragglers on foot being mobbed. This is another ancient, actually timeless, strategy: find a small group of the enemy separated from the main force and annihilate them. Around the 50-second point you see these few Mubarak supporters getting a serious beating from the crowd outside a mosque, while the muzzein’s mic keeps insisting, “Alllahu Akbar!” I mean, why not? It’s one point everybody on both sides can agree on, probably, unless some Copt was dumb enough to get involved in the goyim’s arguments. Allah may be akbar, but that won’t help you when it’s 30 to one.

En nog:

Then around 2:20, we are privileged to see a great event: the revival of the testudo. I mean that: it’s an honor to see brave, smart humans re-learning all this so quickly. The Testudo (tortoise), like most of you war buffs know already, was a Roman formation for advancing under missile fire, using each soldier’s shield to form a shape sort of like a turtle’s shell. Well, here come a bunch of rioters in Cairo, early 21st century, and to respond to the sort of situation the legions would have faced advancing on a fortress or massed archers, they come up with something pretty damn close to the testudo: big squares of sheet metal. [...] I wish we could see the moment when these guys struck the enemy formation and dropped their sheet-metal shields for close combat—if they did. [...]

We’ll never know, unfortunately, because the producers at Al J decided to waste my time by cutting to Ban ki Moon, the Korean who fronts for the UN these days and the man whose bland flat face could put a weasel on speed to sleep. He comes on to say he’s “deeply concerned” about the rioting. Yeah, me too: deeply concerned your little sermon is keeping me from seeing how the Testudo turns out. What’s the point of these sermonettes anyway? Did anybody expent Ban to say, “I rove dese liots! Anybody give me five to one on Mubalak?” We all know it’s his job to tsk-tsk, we get it, why waste riot time on it?

He’s not even any good at acting concerned. He looks bored, which is how he always looks. You want to see a concerned Korean, try coming up two cents short at your local AM/PM minimart. Ban’s cousin looking at me like I’m a fattened-up Antichrist.

Yay Warnerd!

links for 2011-02-03

vrijdag 4 februari 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • With the horses stopped dead, the cavalry is doomed. And what happens next is beautiful to watch. It restored my faith in humanity: even after centuries, these brave Cairo guys know exactly what to do against cavalry. We still got it! They let the riders pass through, then, when one of the horses rears and pivots around, disorienting his rider, the rioters converge on the horse from behind, from the sides. They pull the rider down and start kicking him to death.

Julie

vrijdag 4 februari 2011 in Foto's. Permanente link | 7 reacties

Met voorsprong het akeligste dat ik de laatste tijd gezien heb: The Julie Project.

julie_083.jpg

Fotografe Darcy Padilla volgt iemand achttien jaar aan een stuk:

I first met Julie on February 28, 1993. Julie, 18, stood in the lobby of the Ambassador Hotel, barefoot, pants unzipped, and an 8 day-old infant in her arms. She lived in San Francisco’s SRO district, a neighborhood of soup kitchens and cheap rooms. Her room was piled with clothes, overfull ashtrays and trash. She lived with Jack, father of her first baby Rachael, and who had given her AIDS. She left him months later to stop using drugs.

For the last 18 years I have photographed Julie Baird’s complex story of multiple homes, AIDS, drug abuse, abusive relationships, poverty, births, deaths, loss and reunion. Following Julie from the backstreets of San Francisco to the backwoods of Alaska.

Harrowing. Brr. [via]

Embrace Life

vrijdag 4 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

In het hoofdstuk effectieve reclamefilmpjes:

links for 2011-02-04

zaterdag 5 februari 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Schrijnwerkers deel VI (en verbouwingen)

zondag 6 februari 2011 in Verbouwingen. Permanente link | 22 reacties

Wat voorafging.

Wat helemaal voorafging: we hebben in 1998 een huis gekocht in het centrum van Gent. Een oud huis. Het staat er al in de één of andere vorm sinds de jaren 1300 — de eerste eigenaar die er van terug te vinden is, is Heinric den Wulslagere, een lakenhandelaar die het huis van 1325 tot 1360 had.

Het huis is verbouwd en herverbouwd, over de eeuwen heen. Er zijn sporen terug te vinden tot in de nevelen van de tijd — dikke muren tussen de keuken en de achterkeuken waar in de misschien 15e of 16de eeuw een buitenmuur was bijvoorbeeld — maar het huis is erg ingrijpend verbouwd in 1705.

Johannes Bellemans vroeg aan meester-metselaar Steven De Muynck om het huis wat moderner te maken, vermoed ik, en het resultaat was dit:

prent00268.jpg

Een klassieke gevel, zoals er in Gent en ook de straat nog staan. In 1817 werd de voorgevel aangepast in opdracht van baron Ange Joseph de Zinzerling. De familie kwam uit Saksen en Silezië, werd in de 16de eeuw protestants; Ange Joseph’s vader, zijn oudere broer en een paar leden van hun familie werden poorters in Gent op 25 april 1747.

Zinzerling sterf in 1819, het huis wordt in 1828 eigendom van ene juffrouw Gillis, en die geeft het zijn huidige uitzicht:

prent00269.jpg

Ja, ‘t heeft zo op het eerste gezicht niet erg veel charme. Leg de twee tekeningen boven elkaar en de gevel is nog hetzelfde: die twee extra “ramen” boven zijn gewoon valse vensters. ‘t Is een Hollywoodgevel, met andere woorden: eentje die doet alsof hij meer huis achter zich heeft dan eigenlijk echt.

Toen we het kochten, was het ongeveer op einde houdbaarheid: plafonds en vloeren schots en scheef, overal enkel glas, zeer lang zeer vochtig geweest, achterhuis (een 16de-17de-eeuws huisje, laatst onderhouden in de 19de eeuw) bijna een instortende ruïne.

We hebben er, min of meer in volgorde, het volgende al in gedaan:

  • tegels uitgebroken van de ene helft van de koer, om overstromingen tegen te gaan
  • remise op de koer afgebroken
  • muur tussen keuken en gang uitgebroken om een grotere keuken te hebben
  • nieuwe vloer gelegd op de hele benedenverdieping
  • nieuwe elektriciteit
  • nieuw water en afvoer en watnog
  • nieuwe verwarming
  • trap van eerste naar zolder van richting veranderd, nieuwe trap gezet
  • zolder heringericht tot twee kinderkamers, een douche, een toilet en een chauffagekot
  • achterhuis: nieuwe zijmuren en nieuw dak
  • achterhuis: gevel opgekuist
  • achterhuis: nieuwe vloer met vloerverwarming op het gelijkvloers
  • living: nieuwe vloer
  • trap van keuken naar boven van richting veranderd, nieuwe trap gezet
  • keuken en bijkeuken volledig verbouwd (nieuwe deuren, venster, muren, kasten, toestellen, yada yada)
  • nieuwe binnendeuren tussen gang, bureau en keuken

Dat lijkt al redelijk wat, maar we zijn er absoluut nog niet. Het eerste dat we nu nog gepland hebben, is een bibliotheek in de living en in het achterhuis, maar dan moet er ook nog gebeuren:

achterhuis: trap naar boven te maken, afwerking boven in orde krijgen (vloer, plinten, een kastje rond de waterinstallatie, klein grut dus).

koer: in te richten. Een tuin of een koer of een combinatie, we zijn er niet uit.

voorgevel: in orde te maken. De gevel nu bladdert gevaarlijk af, en is (vooral boven) in zeer slechte staat. De gevel was al niet goed in de jaren 1970, en de oplossing toen was blijkbaar redelijk eenvoudig: smeer er een royale dosis beton op. Wat het een en ander cosmetisch wel min of meer in orde kreeg, maar wat wil zeggen dat de stukjes Hollywoodgevel die niets achter zich hebben, compleet ondoorlaatbaar werden aan één kant en spons aan de andere kant.

badkamer: dat is nu gewoon een krakende planken vloer onder een laag linoleum, met een oud bad en een (lelijk) jaren 1982-meubel met twee viesblauwe wasbakken erin. En een venster met enkel glas.

slaapkamer: onze slaapkamer is een vierkante ruimte met net een bed en twee kastjes erin. Ons ondergoed ligt nog net in een lade, de rest van onze kleren hangt al meer dan tien jaar aan kapstokken op gammele ijzeren rekken.

zolderverdieping: de doucheruimte is er al jaren, maar de douche moet nog geïnstalleerd worden. IDem voor de aansluitingen van lavabo’s op de kinderkamers.

achtergevel: in orde te maken. ‘t Is op de keuken na allemaal enkel glas, en 500 jaar verbouwingen hebben er hun sporen in achtergelaten: ‘t is echt geen zicht.

dak: zou eigenlijk beter geïsoleerd moeten zijn. En we weten al sinds de eerste verbouwingen twaalf jaar geleden dat het eigenlijk eens grondig zou moeten aangepakt worden: een dak waarvan het gebinte driehonderd jaar geleden ooit eens in brand gevlogen is en dat sindsdien opgelapt is met stokken, minderwaardig hout, en hier en daar een winkelhaak om gebroken balken met elkaar te verbinden, dat is wel rustiek en, euh, interessant, maar toch ook wel vatbaar voor verbetering.

afwerking, afwerking, afwerking: we hebben, op het minuscuul bijkeukentje na, nog nergens definitieve verlichting. De muren en de plafonds zijn, op keuken en gang na, nog nergens geschilderd of anders afgewerkt. Het wordt vervelend, op den duur, om nergens in huis goed verlicht te zijn.

Allemaal werk, dus. En niet alleen die bibliotheken, dus. Maar wel eerst die bibliotheken, dus.

We hebben op dit moment een aantal aanbiedingen — een uitgetekend voorstel met prijs voor de bibliotheken, een voorstel om alles aan te pakken en eerst een plan te maken, een tekening van de bibltioheekkasten maar waar de prijs nog moet besproken worden, een idee van hoe het zou kunnen, een staande uitnodiging om de zaak te gaan bespreken bij de mensen in hun kantoor — en nu moeten we eigenlijk min of meer beslissen, één dezer weken of maanden.

Liever één dezer weken, eigenlijk. En nog liever één dezer dagen.

Morgen komt er rond de middag, los van de schrijnwerkersqueeste, iemand langs om naar de koer/tuin e kijken: dat was nog een cadeau van lang lang geleden, dat er nu uiteindelijk doorgekomen is.

Maar dan vragen wij ons hier thuis af of het niet beter zou zijn om het nu iets grondiger aan te pakken, en ruimer te kijken dan enkel in eerste instantie die bibliotheekkasten. Of we niet beter zouden meteen een heel plan van aanpak doen, met vensters en isolatie, en grondig kijken. Met een architect die ons zou kunnen zeggen of we pakweg het dak zouden kunnen verhogen om wat rechtere muren te hebben in de kinderkamers. Met eindelijk een beslissing over onze voorgevel: of we er een trapgevel van maken zoals in 1705, of de (relatief meer zeldzame) toestand van 1828 houden.

We zitten, met andere woorden, met werken die gaan van “maak eens een kast” tot “zet eens een gevel en een ander dak”.

En dus vragen we ons af of het niet goed zou zijn om een globaal plan te hebben om alles aan te pakken, dat we ons geen zorgen moeten maken over coördinatie van verschillende stielmannen voor meubilair en trappen en ruwbouw en verlichting en schilderwerk en pleisterwerk en watnog. Dat er een architect is met aansprakelijkheid en alles.

Van al de mensen die we gesproken hebben naar aanleiding van de bibliotheek-saga, houdt dat er maar één over, als we alles in één zouden willen doen: Artenova uit Oostakker, Stijn Van Maele en companen.

Ja, ‘t is niet gemakkelijk, want we zijn echt wel sympathieke mensen tegengekomen waar we graag mee verder zouden gaan.

Tumblr kapot!

zondag 6 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Tee hee:

Screen shot 2011-02-06 at 21.58.49.png

Kwisserken kwies

maandag 7 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Het was nog eens quiz in de Bal Infernal, en we zijn eerbaar vijfde geworden in een eigenlijk wel moeilijke quiz met een eigenlijk wel sterk deelnemersveld.

De eerste ronde was al meteen perfect: 10 op 10! We wisten dat Amalia prinses van Oranje is, wat een 419 scam en een gambiet is, dat Togo een acteur is in CSI Miami. En we wisten een afgruwelijke Italiaanse cover van Liberian Girl te herkennen.

De tweede ronde was minder: 8 op 10. De Atacama-woestijn kenden we, Airplane! en driehoeksverband ook, maar we verwarden Kirchner met Videla en Jimmy Frey met, euh, ik denk John Terra. De derde ronde was nog iets minder: 7 op 10. Bunga bunga, verglades, Volume 1 op Radio 1, electrolyt kenden we, en zuiver toevallig hadden wij hier vorige week nog saltimbocca gegeten en wist ik dat ook, maar er was een onnoemelijk moeilijke muziekvraag, we hadden Roodvonk in plaats van Roodhaar voor de vriendin van Storm, en we twijfelden tussen Limelight en iets van Fellini voor een stuk filmmuziek dat verdorie gewoon Lara’s Theme van Dr. Zhivago was:

In de vierde ronde deden we hetzelfde: 7 op 10. die kerel in Tucson had een Glock, Hassidim zijn die gasten met pijpekrullen, Kevin Bacon, Striptease, Martell, Gonzalez waren allemaal geen probleem, maar andermaal een ondoenbare muziekvraag, een plant die we niet kenden (speenkruid begot), en Elfquest in plaats van HeroQuest geantwoord, en het was beklonken.

De fotoronde was echt aartsmoelijk, vond ik. Zes op tien. Bah.

In de laatste ronde hebben we ons echt wel goed herpakt: 9 op 10, met niet voor de hand liggende antwoorden. Ik weet meestal meestal veel te weinig naar mijn goesting, maar nu wist ik van ikweetnietwaar wat stearine was, dat er naar Kandahar gezocht werd als stad in Afghanistan en dat er naar Caravaggio gezocht werd als schilder. Ine wist de hoofdpersonages van The Little Mermaid, Peter wist Jempi Monseré, we wisten dat de trappenpiramide van Djoser was en dat er naar Stagate gevist werd, Dimi herkende meteen Mungo Jerry — alleen dat een “Duitse komma” blijkbaar een andere naam is voor /, dat wisten we niet.

All in all: behoorlijk in orde. Tee hee.

update: en ondertussen staat de analyse ook online

links for 2011-02-07

dinsdag 8 februari 2011 in Links. Permanente link | 2 reacties

  • Genius! "Before I had any right to dismiss Twihards or criticize the psychologically unhealthy relationship model that Bella Swan and Edward Cullen present, I felt obliged to read the books. So I did. All four novels, one novella, and an incomplete document in portable format. The content lived down to my expectations, but I was unprepared for how poorly crafted the saga is."
    (tags: writing books)

Broodjen bak

dinsdag 8 februari 2011 in Food and Drink. Permanente link | 11 reacties

Ik ben zo content als een katjen: het geronk op de achtergrond is de broodmachine die haar werk doet in de keuken.

Ik wou altijd al zo’n broodmachine: oh! elke dag brood maken! oh! elke morgen opstaan met de geur van vers brood! oh! de kostenbesparing! oh! het gemak! oh! de ontelbare combinaties van enorm lekkere recepten! oh! hoe gelukkig we allemaal zouden zijn!

Ik heb er een paar jaar geleden (vier? vijf?) eentje gekregen, nu ja, -tje: zo’n bakbeest waar een brood van praktisch anderhalve kilo in gemaakt kan worden.

Hoera!

Euh ja, toegegeven: we hebben er een keer of vier een brood in gemaakt. En dan niet meer: de kinderen vonden het te zout, te zoet, te hard, te zwaar, niet lekker genoeg. En dus verdween de machine in de kast, jaren aan een stuk. Stond ze stof te vergaren en plaats in te nemen, gewrongen tussen de tajine en de theelichtjes.

Tot vorige week, dat mijn broer vroeg of hij onze machine eens mocht lenen om te zien of dat eigenlijk de moeite waard was, zo’n broodmachine. Hij ging erom komen, maar toen hij hier stond, was het met de mobilolle, en aangezien dat ding een ton weegt en zo groot is al een baby-panda, kon het alsnog niet mee, en bleef het op het aanrecht staan.

Waardoor ik plots zin had om ze alsnog eens in gang te duwen.

En kijk: van het eerste brood was het perfect. Lekker en licht, goed van consistentie en smaak, en dat het niet alleen wij maar ook de kinderen zijn die het zeggen. Ik vermoed dat het gewoon de bloem was die op niets trok vorige keer. Nu hebben we een resem verschillende bloemen gekocht in het Bakkershuis — witte bloem, zesgranen, lichtbruin, volkoren — en dat maakt echt serieus het verschil, denk ik.

Het recept is doodsimpel. Voor wit brood zoals er nu in zit: 450 gram bloem in de ketel van de machine, drie en een halve eetlepel olie of boter (ik neem olie) erbovenop, 550 ml water erbij, 500 gram bloem daarboven, aan de ene kant anderhalve theelepel zout, aan de andere kant anderhalve theelepel suiker, en in een kuiltje in het midden anderhalve theelepel korrelgist.

En dan de machine aanzetten. Het ding doet alles volautomatisch: mengen, kneden, laten rijzen, opnieuw kneden, bakken. Ingrediënten erin, ding aan, brood eruitnemen als het ding piept, einde verhaal.

Oh, zeer zeker dat, het heeft zijn charmes, zelf het brood kneden. Het is een handeling die ik ook heel graag doe, die ik enorm relaxerend vind en alles, één zijn met het deeg en dink, de trots van de vakman en eer halen uit eenvoudige handelingen en spel. Maar serieus, therapeutisch en nostalgie en bijna chtonisch atavisme al wat ge wilt: ik heb televisie te kijken ‘s avonds, en als ik elke avond een uur moet verliezen met brood, dan is de leute er voor mij ook rap af. Om nog niet te spreken van mijn slechte rug, en had ik gezegd dat ook nog televisie te kijken heb?

Een groot gemak, machinaal eigen brood maken:

links for 2011-02-08

woensdag 9 februari 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Slow motion katjen

woensdag 9 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Zo wijs!

Van luchthaven naar luchthaven

woensdag 9 februari 2011 in Travel. Permanente link | 10 reacties

Ha! Vrijdagmiddag zit ik in Moskou, en vrijdagavond in Sint-Petersburg, maar geen mens die weet of dat eigenlijk zal lukken!

We komen toe in Moskou-Domodedovo (ja, van die zelfmoordterrorist), en dan moeten we vertrekken in Moskou-Sheremetyevo. Om het zo’n beetje in perspectief te plaatsen:

Screen shot 2011-02-09 at 20.14.25.png

In vogelvlucht is de afstand tussen de twee luchthavens ongeveer hetzelfde als van Gent naar Charleroi. En we hebben nog geen enkel idee hoe we dat gaan doen.

Screen shot 2011-02-09 at 20.15.33 copy.png

Per taxi is het schrikkelijk duur, naar het schijnt. Niet moeilijk: ‘t is praktisch honderd kilometer. Per openbaar vervoer ligt meer voor de hand, maar de mensen van het consulaat hadden dat ten allerstelligste afgeraden. DOE DAT NIET! zegden ze, en dat we bestolen zouden worden en dat ze ons lichaam zouden verkopen voor grondstoffen of zo. De bus is NOG ERGER want die zit GEGARANDEERD VAST IN DE FILE!!!

Oh, en de taxi, die neemt ge best ook niet, want dat is ALLEMAAL DE MAFIA!

Ahem. Ik dénk dat het gewoon de Aeroexpress van Domodedovo naar station Paveletsky zal zijn, dan de donkergroene nummer 2 Zamoskvoretskaya-metrolijn nemen van Paveletskaya naar Belorusskaya, en dan van station Belorussky terug de Aeroexpress naar terminal D van Sheremetyevo.

We missen dan wel de écht schone metrostations: ‘t zal misschien voor in het terugkeren zijn.

Voor de rest wel spannend: ik lees en schrijf zonder al te veel problemen Russisch, ‘t is te zeggen, ik heb geen problemen met cyrillisch, maar het begrijpen is een volledig andere zaak. En ik heb er eigenlijk zelfs geen idee van of we best roebels wisselen, of met dollars dan wel euro’s aanzetten.

Maar hey: we hebben morgenavond nog een hele avond om vanalles te organiseren en te onderzoeken.

LIVING ON THE EDGE.

links for 2011-02-09

donderdag 10 februari 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

links for 2011-02-10

vrijdag 11 februari 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

De grote avonturiers

vrijdag 11 februari 2011 in Travel. Permanente link | 5 reacties

We gingen dan op goed geluk met de trein en het openbaar vervoer gaan.

En dan gingen we toch niet per trein en per metro gaan en was het een een taxi geworden.En niet eens de traditionele steek-uw-hand-in-de-lucht-en-een-gewone-burger-neemt-u-mee-taxi, maar zelfs een bestelde taxi, zo eentje die met een pancarte aan de luchthaven staat te wachten.

Grote, grote avonturiers, wij.

Ahem. En dan lazen we dat het allemaal geen probleem zou zijn, en was het alsnog openbaar vervoer geworden.

En dán realiseerden we ons dat we eigenlijk niet zo enorm vreselijk veel zin hadden in dingen uitzoeken, en dat we niet écht zo enorm veel tijd hadden. En is het toch nog alsnog toch nog taxi geworden.

Enfin, zou het taxi moeten zijn, maar we weten niet of we erin geslaagd zijn om die taxi te bestellen op voorhand, en we weten ook niet of we er eigenlijk wel een zouden nemen als we daar zullen zijn.

Euh ja, ‘t is allemaal niet zo duidelijk.

Ik laat u weten hoe het afloopt.

Die keer dat we naar Rusland gingen

vrijdag 11 februari 2011 in Travel. Permanente link | 2 reacties

Ja, ‘t is dus eigenlijk helemaal in het honderd gelopen.

De bedoeling was: er zijn gratis vliegtuigtiketten, en daar gaan we dan helemaal gebruik van maken, en we gaan Wilde Avonturen doen, en Verre Plaatsen Zien, en we gaan die gratis tiketten zo hard gebruiken!

En toen bleek dat de tiketten wel gratis zijn, maar geen van de taksen en dingen. En dat we enkel met één luchtvaartmaatschappij mochten, enkel rechtstreekse vluchten, enkel in tweede klasse, en dan was het plots allemaal minder interessant.

Maar hey! Gratis tiketten! Daar moeten we gebruik van maken!

We hadden allerlei wilde plannen, waarbij we de combinaties van duurste ticket met goedkoopste luchthaventaks op zouden zoeken, en dat dan doen. Een avond en een nacht in Kinshasa! Een dag in Monrovia! Een weekend in Addis Abeba! Eén dag ter plaatse in Beijing!

Tot bleek dat dat eigenlijk misschien allemaal niet zo’n goed idee was, en we onze zinnen op Rusland hadden gezet. Dichtbij genoeg, interessant genoeg, en waanzinnig genoeg van idee om er maar anderhalve dag te zijn.

Ik heb geen idee wanneer het van “een dag Moskou” plots “een dag Sint-Petersburg” is geworden, maar toen was dat gewoon zo. Moesten we het Hermitage gaan zien — ik was er al een paar keer geweest, mijn reisgenoot niet, de binnenlandse vluchten kosten nauwelijks een kip en een jeansbroek (of welke munteenheid ze daar tegenwoordig gebruiken), dus hey, keuze snel gemaakt.

Ahem. En toen begon het wat mis te lopen. De Man Aan De Organisatie, bless his heart, had er niet echt bij stilgestaan dat er twee vlieghavens zijn in Moskou. Waardoor we in het gaan twee of zo uur hadden om een aansluiting te halen, terwijl die vliegtuigen dus 100 kilometer van elkaar aanmeren, met een drukke metropool ertussen.

Waardoor de vlucht dus moest veranderd worden. Dat kost blijkbaar zo ongeveer eens hetzelfde als de oorspronkelijke vlucht, als ge dat pas later in het snotje hebt.

Het vertrek was voorzien voor vanmorgen vroeg: het leek me beter dat ik in Brussel zou overnachten. Daar zag ik voor het eerst de vliegtuigpapieren: blijkt, iets na middernacht, dat we in het terugkeren eigenlijk ook maar een paar uur hebben voor een aansluiting tussen vliegtuigen die aan weerszijden van Moskou liggen.

Waardoor de vlucht van Sint-Petersburg naar Moskou vervroegd moest worden, wat niet echt meer ging, waardoor we dan maar een extra vlucht hebben gekocht — een geluk dat er nog een was, en een geluk dat de kost ervan maar een halve kip bleek te zijn, maar toch.

Oh, en omdat we dus complete schijtlaarzen zijn, hebben we dan maar in het terugkeren ook een taxi besteld.

Oh, en toen ik het ticket zag, bleek dat we niet zondag maar maandag pas terugkomen. Waardoor ik nu ondergoed en hemden te weinig heb.

Oh, en we moeten daar nog eten kopen en alles.

Maar de tiketten zijn dus wel gratis, dat wel.

Welkom in Rusland!

vrijdag 11 februari 2011 in Travel. Permanente link | Eén reactie

We hebben al meteen vriendjes gemaakt op het vliegtuig!

Ik lag al een tijd te dromen in mijn zetel, als plots iemand in een soort Russisch sabier uitbarst. Ik moet er zelfs mijn ogen niet voor open doen om te weten dat het over de stoel ging.

De man in de stoel achter mijn reisgenoot zag eruit als een soort Russische Adriaan, van Bassie en Adriaan. Donkerblauwe broek, donkerblauw hemd, dunnend zwart haar. Ik schat hem op 52 jaar, en op bijzonder veel meer spieren dan vet. Kabels van aders op kolenschoppen in de vorm van handen, en ijsblauwe, droevige ogen.

Het soort droefheid van iemand die om halfelf ‘s avonds met een kleinere, magere, grijzende vriend aan de deur belt, en dat het grijs mannetje zegt “I am so verry sorry to say meester Adrianski ees not beink happy right now”. Waarna de droevige ogen een impromptu operatie op uw knieschijven uitvoeren met een familieformaat roestige koevoet.

De stoel dus: in de klasse waar we in zitten in het vliegtuig schat ik dat er zo’n 45 centimeter beenruimte is als de stoel vóór u recht staat, en een centimeter of tien minder als de stoel “neerligt”. Toen mijn reisgezel naar het toilet ging net na het opstijgen, was Adrianski, origamigewijs in zijn zetel geplooid, al met een diepe zucht aan de zetel van mijn reisgezel aan het morrelen geweest.

En nu wou hij toch even érg duidelijk stellen dat hij niet tevreden was over de huidige toestand van die zetel, een volle vier graden méér naar achter geleund dan een rechte hoek. In het Russisch. Met veel aandrang, en met geen enkel woord niet-Russisch.

Ik had mijn compagnon gisteren “ik begrijp geen Russisch” aangeleerd, maar zelfs dat kon niet baten: de man was erg teleurgesteld in de houding van zowel compagnon als zetel, en bleef dat herhalen. De airhostess kwam erbij, stelde de man voor om van zetel te verwisselen, dat ze helaas het vliegtuig niet kunnen aanpassen maar dat er nog zetels vrij zijn: geen bougeren aan. Adrianski blijft het op Russisch houden.

En besluit uiteindelijk in zijn zetel te blijven zitten, en –voor zover ik kon zien– een aanslag te doen op het wereldrecord Als Blikken Konden Zetels Doen Smelten.

*
* *

Een half uur later is het aan de man rechts vóór mij — hij ziet eruit als die clown in Moscow on the Hudson, die Rus die sinds de jaren 1980 alle rollen van Russen-die-ook-echt-Russisch-moeten-spreken speelt in Amerikaanse films — om teleurgesteld te zijn. Zijn probleem is dat hij na vier flesjes wijn op drie kwartier tijd (twee van hem, twee van de man naast hem), “only soft drinks I’m afraid” kreeg bij zijn middageten.

En nog teleurstelling: Adrianski blijkt op een half uur tijd genoeg Engels geleerd te hebben om duidelijk te maken dat hij het érg spijtig vind dat er geen vodka te krijgen is bij het eten, oh, en zelfs geen wijn?, en okay, dat hij dan wel Cola zal drinken, zonder ijs, zonder citroen.

Welkom in Rusland!

Lekker en gezond eten

vrijdag 11 februari 2011 in Travel. Permanente link | 2 reacties

We zijn nog niet eens uit de luchthaven van Sheremetyevo buiten, en we hebben al een sympathiek en lekker restootje gevonden!

Het Nijlpaard, zo heet de gelegenheid, specialiseert in vlees. Lekker vlees, zo belooft de kaart:

beloven, beloven.jpg

En schappelijk van prijs! Nog geen 700 roebel, da’s geen 17 euro, voor een sappig biefstuk! Er is geen vermelding van wat erbij zou gegeven worden, maar wie schat mijn contentment als ik nauwelijks vier minuten later een schijf overleden koe op mijn bord krijg, die ze, zeer behulpzaam, helemaal tot grijzig-zwart koolstofresidu hebben ge-, euh, -reduceerd:

vlees.jpg

Er liggen stukjes karton in de vorm van frieten bij, en hetzelfde kommetje ketchup dat we al bij het voorgerecht kregen — het voorgerecht was vier stukjes kraakbeen die in de buurt van een overleden kip hadden gelegen, en die uit dien hoofde deden alsof ze chicken wings waren.

Ik heb het allemaal opgegeten hoor, zie dat van hier.

op.jpg

Let ook op de zwarte stukken verkooldheid die overblijft. Doorgespoeld met een halve liter speciaal lauw gehouden paardenpis, wat drinkt een mens anders als hij in Rusland is?

bier.jpg

(Euh ja. Morgen hopelijk beter eten, dus.)

Homeopathie kan geen kwaad, toch?

zaterdag 12 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Toch?

Baat het niet, het schaadt ook niet? Hé? Toch? Hé?

Neen dus. Parents guilty of manslaughter over daughter’s eczema death.

Keukens en meubels

zaterdag 12 februari 2011 in Travel. Permanente link | 4 reacties

Misschien is het uitsluitend zo voor luchthavens en grote ringwegen, maar voor zover ik kon zien is tegenwoordig in Rusland ongeveer de helft van de grote niet-residentiële gebouwen ofwel een meubelzaak, ofwel een keukenzaak van Leroy Merlin.

Serieus: aan Sheremetyevo was er zo’n meubelzaak van wel honderd voetbalvelden groot, met discoverlichting en een levensgrote ufo die uit de voorkant lek op te stijgen.

Ik ga op reis en ik neem mee…

zaterdag 12 februari 2011 in Travel. Permanente link | 4 reacties

Een schoudertas met een computer erin en een stroomdraad. Twee hemden en twee onderbroeken en een vers paar kousen. Een schrijfboekje. Een Kindle. Een telefoon met oplaadkabel en koptelefoon.

Mijn enige toegift aan de temperatuur zijn twee t-shirts, kwestie van een laagje extra te hebben.

En voor de rest moest het zo lukken.

Nee serieus: voor anderhalve dag ter plaatse te zijn, was ik écht niet van plan om meer dan dat te doen.

En toen kreeg ik nog een pullover mee.

En toen bleek dat het gemakkelijker zou zijn met echt maar één stuk handbagage. Enfin, ik zeg “gemakkelijker”, ik bedoel “de vliegtuigmaatschappij zei dat ik maar één zakje mocht meenemen”.

En nu loop ik dus rond met ondergoed en badkamergerief in mijn vestzakken. Zucht.

Ночь на дискотеке

zaterdag 12 februari 2011 in Travel. Permanente link | Eén reactie

Kapot wegens een dodentocht van wel twintig kilometer in het Hermitage gedaan te hebben, en in normale omstandigheden zou ik gewoon in mijn zetel slash bed blijven liggen, maar hey, vakantie!

En dus zijn we naar een bar café discotheek sushibar paaldanseresclub in de buurt getrokken.

Nu, ik ben niet de allermeest sociale mens in gezelschap, en ik spreek niet graag talen die ik niet voldoende beheers, en ik wil normaal gezien niet echt nieuwe mensen leren kennen, dus het zag er niet echt goed uit op voorhand.

Maar goed. Uiteindelijk wel lekkere sushi, echt wel presentabele paaldanseressen, en drinkbare vodka: meer moet een mens niet hebben. Mijn compagnon is even aan het dansen. Ik denk, ik bestel nog een vodka. Van die Белая Берёзка.

Waar we met drié diensters, een Rus en een Kazak een discussie over hadden om te achterhalen wat de term eigenlijk betekent — en dat de résultat des courses om de één of andere reden was dat we er niet echt raakten, maar plots wel een glas appelsap rijker waren.

Ahem. En de avond is nog maar begonnen.

Uitgaan, gelijk een kaarsken

zondag 13 februari 2011 in Travel. Permanente link | 6 reacties

Wij gingen, envers et contre tout, een stapken in de wereld zetten.

Ah ja, een mens is op vakantie, dan moet een mens verplicht zijn uren leute maken, wat denkt ge — in alle geval niét gelijk die keer dat ik weken aan een stuk in New York zat en niet echt uit de loft aan Broadway & Houston geraakte.

Wij dus het internet afgeschuimd op zoek naar een eetplaats, en geen flauw idee hoe, maar uiteindelijk zijn we gestopt bij Nevsky 106. Dat dan bleek een conglomeraat van een bar, een italiaans en een japans restaurant (om de één of andere reden overal sushiplaatsen in Sint-Petersburg) te zijn, met een discobar en een paal voor paaldanseressen, en live muziek, en entertainment, en vanavond een pre-Valentijn-special. Allez ju. ‘t Is dat mijn reisgenoot er op stond, anders was ik gewoon in mijn nest gekropen.

Op weg naar daar kwamen we deze meneer tegen:

…en ‘t is heel spijtig dat ik niet net een halve minuut verder gefilmd heb, want na dit nummertje zei hij in internationale straatmuzikantentaal dat hij om het even wat kon spelen, iets van Rusland, van Duitsland, van Frankrijk, van Israel — waarop het publiek luid boe! riep en één toeschouwer luid Израилю Смерть!, dood aan Israel! riep. Kwestie van het toch even duidelijk te maken.

Hij heeft dan maar het Russische volkslied gespeeld, en ik heb wat binnensmonds meegezongen, wegens ik ken alleen de versie van de Sovjetunie, en ik had zo gelijk hat idee dat het niet erg gepast zou zijn om van Единый, могучий Советский Союз en Партия Ленина — сила народная / Нас к торжеству коммунизма ведёт te zingen, wegens dat er geen Sovjetski Soyuz meer is, en dat de Partiya Lenina duidelijk niet tot de triomf van het communisme geleid heeft.

Doorgestoken naar die eet-drink-muziekgelegenheid, en ‘t was al direkt in orde: tegengehouden om naar boven te gaan door twee afgeknotte spiermensen: géén jassen boven meneer. En er werd héél aandachtig gekeken of we geen wapens bij hadden. En ook boven liepen er discreet redelijk wat van die security-mensen rond, weird.

We waren voor zover we zagen de enige niet-Russisch-sprekenden in het hele etablissement. Nu, van wat we ervan al meegemaakt hebben, hebben de Russen een heel eenvoudige strategie om om te gaan met mensen die geen Russisch spreken: gewoon wat ze aan het zeggen waren herhalen. Niet noodzakelijk luider, maar wel een paar keer sneller. En dan nog eens. En geen “het spijt me, ik spreek geen Russisch” of “sorry, ik begrijp geen Russisch” kan daarbij helpen, hoe duidelijk we dat ook zeggen.

Pas op, ik heb daar alle respect voor, en ik zou in dergelijke gevallen terugplooien op eenvoudige bewoordingen, genre “dit graag” + wijzen naar menukaart, als er een menukaart is. Of woorden die ik ken en waar ik van weet wat ze betekenen — al is dat trickier dan het lijkt: ik weet wel dat bier pivo is, en vodka blijft vodka, en water is vody, en wijn is vina en zo, maar bestel eens “water”, “bier”, “vodka” of “wijn” in een drinkgelegenheid: negen kansen op tien komt er een vervolgvraag genre “wat voor — moet dat zijn”, en dan zijt ge ook gepiept.

Nee, ik zou ik het in dergelijke gevallen houden op internationale merkentaal: Coca-Cola, geen mens die dat niet begrijpt. En dan zou ik in een hoek zitten, en stil zwijgen.

Buiten mijn reisgenoot gerekend: dat is zo’n mens die met andere mensen babbelt, en die gaat dansen en zo. Waardoor we na nog geen vijf minuten al met de mensen aan de tafel naast ons aan het babbelen waren: een Rus en een in Sint-Petersburg wonende Kazak. Enfin, ik zeg “babbelen”, ik bedoel “over en weer roepen boven de muziek, en dat niemand niemand begrijpt, en dat iedereen doet alsof ze het begrijpen, min of meer”. Which I hate with a passion, dus. Gelukkig zat ik een stoel verder en kon ik het al helemaal niet begrijpen, én gelukkig was er schoon vrouwvolk aan de danspaal, en gratis wifi om op het internet te gaan, ha!

De enige niet-Russisch sprekenden in het gebouw, en van de misschien wel tien diensters was er blijkbaar maar één die Engels sprak, ‘t zijn dingen. Dat leidt dan tot de vreemdste zaken — zo was er plots een halve discussie over het merk van de vodka die we aan het drinken waren: Белая берёзка. Er was internet, en mijn telefoon heeft ook een Russich klavier en Google Translate doet zijn ding, dus ik wist al dat de naam Witte Berken betekent, dat het een vodka met berkensap erin is, en ook dat Белая берёзка naast een vodka ook een Nederzetting Met Stedelijk Karakter is in Oekraïne, en als het nodig was kon ik iedereen recepten geven, en reviews, en allerlei — maar dat was dus buiten de Drang Naar Communicatie gerekend.

Waardoor er zich een heel gesprek ontspon over vodka en planten-waar-niemand-van-op-de-naam-kon-komen, en het getal drie, en bessen, en sap, en of er ijs (de Rus) dan wel fruitsap (de Kazak) bij vodka kon, en toen werd die ene semi-Engelstalige dienster ingeschakeld in de discussie, en voor we het wisten was het gesprek alweer over, stonden Rus en Kazak op de dansvloer, was de vodka al lang op, maar was er plots een glas lauw appelsap verschenen op tafel.

Que? I don’t know either.

Zo waren er nog een paar schetsen in de buurt van een conversatie: over ons beroep — mijn reisgezel heeft ze wijsgemaakt dat ik een wetenschapper ben, en ik ben er heel erg gerust in dat ze er geen woord van begrepen hebben, over waar we vandaag kwamen — niemand van de hele tafel wist wat “Belgiya” was en waar het lag, enkel van “Germaniya” hadden ze een vaag besef dat dat ergens in het westen lag, over sushi, over drank, over een enquête naar de tevredenheid van de klanten van het etablissement.

We hebben het niet al te laat gemaakt: om halfvijf lagen we in ons bed. En morgen (euh, vandaag) zouden we nog naar Sint-Isaak moeten geraken. Toch minstens.

Het cultureel programma (1)

zondag 13 februari 2011 in Travel. Permanente link | Geen reacties

Er stond zaterdag eigenlijk maar één ding op het programma: het Hermitage gaan bezoeken. Ik had het al een paar keer gezien, ‘t is te zeggen, ik was er al een paar keer geweest — alles zien is compleet onmogelijk, en alles in u opnemen al helemaal.

Het Hermitage is namelijk zo ongeveer het grootste museum ter wereld, en de collectie is niet alleen onmetelijk, maar ook nog ongelooflijk divers. Het gaat van de goorste kitsch tot de prachtigste kunst, van de 20ste eeuw tot millennia voor Christus, van Europa tot Het Verre Oosten.

Die gore kitsch, ik vermoed dat deze mevrouw en haar familie ervoor verantwoordelijk zijn:

Katrien II

Catharina de Grote, zoals ze hierboven op de foto staat, ziet er heel heel content uit, met haar Winterpaleis vol zalen de ene al groter dan de andere, en de ene al meer overladen dan de andere. Er zijn zalen in roze marmer, lichtgroene marmer, witte marmer, gele marmer, goud, met spiegels, met minoïsch-aandoende fresco’s, er is ongelooflijk parket, er zijn ongelooflijke vloeren, er zijn ongelooflijke tapijten. Er zijn heelder trapzalen in wit marmer, er zijn tafels en vazen in lapis lazuli, er zijn –afgrijselijk lelijke maar ongetwijfeld schandalig dure — mozaieken in halfedelsteen, ‘t is soms wat teveel van het goede.

Hermitage

Het Winterpaleis heeft wat Sint-Petersburg in zijn geheel heeft: “oh, Parijs heeft van die lange brede boulervads? fijn zo, dan maken wij de onze tien keer zo lang en vier keer zo breed”, of “oh, jullie hebben een kerk met verguld en schilderijen en zo? nyet problyem, wij maken onze kerk vijf keer zo groot en we smijten er vijftig kilo goud en tienduizend kilo zilver in, én we verven ze van boven tot onder, én we steken de muren vol met mozaieken en edelstenen en halfedelstenen, én we doen massieve malachieten en lapis lazuli kolommen, en gulder nu“.

Het is groot, groter, grootst, in het Hermitage. Zaal na zaal na zaal, waar men niet weinig het gevoel krijgt dat ze gingen van “oh, Versailles heeft zoveel kamertjes na mekaar? okay dan, wij doen er zoveel maal drie, én we maken ze allemaal twee ker zo lang, zo breed en zo hoog”.

En de ene na de andere zaal bevat werken die een normaal mens alleen nog maar in de boekskes gezien heeft. Zo enorm veel dat het op den duur wat afstompt: oh kijk, nog een Rubens, Caravaggio, Velázquez, Van Gogh, Michelangelo, El Greco, Rembrandt, Van Dyck, Picasso, Watteau, Renoir, Monet, Kandinsky, Tintoretto, Raphael, Gainsborough, Da Vinci…

Canova's Drie Gratiën

(Oh hey kijk, ‘t is Voltaire, Katrien’s grote vriend:)

Voltaire

De diversiteit is ook om van te duizelen: al de voornoemde schilders en enorm veel meer, van Middeleeuwen tot nu, maar ook pakweg boeken, en meubels, en beeldhouwwerken, en archeologie.

Mevrouwen

Dan staat een mens plots oog in oog met Antoninus Pius, Handrianus, Lucius Verus, Balbinus, Marcus Aurelius, met standbeelden, portretten, graven, Romeinse dingen. En dan met stapels Griekse vazen van eeuwen vóór Christus. Niet zomaar eentje die pride of place krijgt in een museumzaal achter kogelvrij glas, met prachtige verlichting en meticuleuze uitleg, maar een kamer vol, monumentaal grote zomaar waar de mensen ze kunnen aanraken, en kleinere in schappen in kasten, de ene na de andere na de andere.

Vazen

Fenomenaal, overweldigend, ongelooflijk. Waar zo ongeveer om het even welk ander museum ter wereld zich ongelooflijk gelukkig zou prijzen met één of twee, staat het in het Hermitage bom- en bomvol. Van vanalles. Niet één Picasso, maar zalen vol, schilderijen en ceramiek. Niet één vaas uit 350 voor Christus, maar een hele kamer vol.

En oh ja: de over-overgrote meerderheid van de collectie staat niet tentoon. Slik.

We hebben het zo ongeveer allemaal gezien, al was het in het voorbijgaan, op de Nederlandse en Vlaamse collecties na, en de Duitsers en de Engelsmans, waar we in ijltempo voorbijgestrompeld zijn na zes uur rondhossen.

Hetgeen me deze keer het mest gepakt heeft — vorige keer was het de schatten van de Scythen en de Parthen — was een stuk dat we bijna voorbij waren gelopen, wegens vol staande met verhuiskisten:

In pakken

Allerlei dingen uit graven in de permafrost. Deze bijvoorbeeld: een wagen van de Pazyryk, metershoog, aantoonbaar echt gebruikt, en in perfecte staat:

Kar

Of vilten zwaantjes:

Zwaan in vilt

Of een prachtig kleed om over een zadel te leggen:

Zadeltas

Of een soort masker voor een paard:

Hermitage

Of dit hoofd van een griffioen:

Hermitage

…en oh ja, had ik gezegd dat die dingen allemaal van 2500 jaar geleden zijn en dat ze er praktisch als nieuw uitzien? Serieus: magisch.

We hebben een hele dag in het Hermitage rondgelopen, we waren allebei kapot, maar de reis kon toen al niet meer stuk.

Mevrouwen in kotjes

maandag 14 februari 2011 in Travel. Permanente link | 2 reacties

Rusland is heel erg veel veranderd sinds het niet meer de Sovjetunie is, en Sint-Petersburg sinds het niet meer Leningrad is.

Nevsky Prospekt was toen een troosteloze, lange grijze straat vol kleine vierkante autootjes, met van tijd tot tijd eens een voorbijzoevende zwarte Zyl. Het was de bedoeling, vermoed ik, om de andere hoofdsteden van Europa naar de kroon te steken met een nóg langere, nóg bredere, nóg meer indrukwekkende boulevard te maken, maar ik herinner het me vooral als grijs en stoffig. Met winkeltjes die allemaal op mekaar leken, met oude mensen die zelfgeplukte paddenstoelen of van die ronde harde koek-achtige broden verkochten, in den duik wegens verboden kapitalisme.

De gebouwen zagen er in mijn herinnering allemaal hetzelfde uit: groot, grijs, en om de zoveel tijd een communistische slogan. Gedenk De Helden Van De Glorieuze 23ste April! Allen Samen Voor Het 10de Vijfjarenplan! Met Kameraad Tsjernenko In De Voetstappen van Brezjnev, Voorwaarts De Revolutie Van Het Proletariaat!

Een beetje zoals Unter Den Linden in Berlijn begin de jaren 1980: met de ogen half dicht, met het hoofd een beetje schuin en in een zeer bepaald licht, was het min of meer mogelijk om te zien dat het een plaats was waar meer uit te halen was.

Nu daarentegen!

Er is niet eens meer veel goeie wil nodig, zelfs op een koude februaridag, om te zien wat Peter De Grote in gedachten had. De winkels zijn dezelfde als in om het even welke grote dure winkelstraat ter wereld, de auto’s zijn dezelfde als in Parijs of Londen (behalve misschien dat er verdacht veel Porsche Cayennes rondrijden), er zijn overal restaurants en café’s en allerlei.

‘t Is gewoon wat het had moeten zijn, een Europese hoofdstad.

…op toch links en rechts atavismen na, waarvan heel erg hoog op nummer één het fenomeen van de Mevrouwen In Kotjes is.

Ze zien er ongeveer hetzelfde uit als altijd al, de mevrouwen in kotjes. Iets minder haar in het gezicht misschien, en iets minder doorgroefd. Ik voel er mij nu wel meer op mijn gemak bij dan jaren geleden: om te beginnen ben ik een eind ouder, maar ook en vooral: al die mevrouwen die zestig waren in 1980, dat waren misschien wel allemaal actieve vechters in de Tweede Wereldoorlog. De Russen hadden het niet zo erg met Vrouwen Aan De Haard, toen: elke kilo vlees die Stalin in de richting van de Duitsers kon duwen was goed, man of vrouw, met of zonder geweer, met of zonder munitie.

En wie ooit boeken of films gelezen of gezien heeft over het Oostfront, kijkt dan wel anders naar die oude mevrouwtjes. Wie weet was dié een scherpschutter, wie weet hoeveel Duitsers heeft dié eigenhandig de keel overgesneden, wie weet zat dié in één van die hout-en-canvas-vliegtuigen, wie weet bestuurde dié een tank, wie weet was dié een partisaan die onnoemelijkheden begaan heeft, of iemand die onnoemelijkheden gedaan heeft met partisanen?

In elk hotel, op elke verdieping: een mevrouw achter een tafel. Dag en nacht, weekdag, weekend. Zelfs in iets als ons “hotel”, dat eigenlijk één kant van een vijfde verdieping in een middelklein herenhuis was — een gang en nog een gang, zeven smalle kamertjes na elkaar. Ze wisselen elkaar om de vermoed ik twaalf of zo uur af, ze doen ik ik heb er geen flauw idee van wat, maar ze zitten er wel. Vroeger was het nog flagranter dat ze niets deden, nu stond er een computer en was er internet, ik vermoed dat ze de hele dag kunnen Farmville spelen.

Onderaan de trap in het gebouw waar ons hotel in was, naast de lift — een lift die Pushkin nog meegemaakt heeft en die sinds 1929 geen onderhoud meer kreeg: een kotje van anderhalve op één meter, met een mevrouw erin. Een houten kotje met een glazen venster aan twee kanten, en de mevrouw zit bijna helemaal verborgen achter een vaalblauwe gordijn, in een cocon van kusens en dekens, voor zover we konden waarnemen altijd naar televisie te kijken: we hebben ze gezien om 2u ‘s nachts, om 11u ‘s morgens, om 17u ‘s avonds, om 4u ‘s nachts. Ik heb er geen flauw idee van wat ze daar zat te doen. Of het zou moeten zijn aan de mensen uitleggen dat de vijfde verdieping niet werkt in de lift, en dat het eerst shtiri is (vier vingerlozen handshoenvingers naar boven) en potom (beweging van Daarna, Daarna) pyat (open hand) (Trappen-Op-Loopbeweging-Met-Wijs-en-Middenvinger).

Ga een metrostationroltrap naar beneden: onderaan, een halve kilometer ondergronds, zit een mevrouw in een kotje. De hele dag te kijken naar de trappen die op en neer gaan. Geen idee waarom ze nodig is, misschien zit ze mt haar voet op een dodemanskruk en valt de trap stil als ze haar voet beweegt, misschien zit ze dag na dag te wachten tot ze een onverlaat op de trapleuning wil surfen of naar boven wil op de naarbenedentrap kan berispen, misschien is het haar taak om op de noodrem te duwen als er een noodremknop ingedrukt wordt, ik heb er geen idee van. In ieder geval: onderaan de trap is er een kotje, en een mevrouw in het kotje.

Zelfs op bussen zijn er, op een manier, mevrouwen in kotjes. Stap op, ga zitten, en van zodra de bus aanzet komt er vanop een speciale stoel naast de deur een mevrouw rechtgestaan, helemaal ingepakt in wel twintig lagen kledij en sjaals, met een elektronisch apparaat om magnetische kaarten te lezen en een heuptas vol wisselgeld, om tiketten te komen nakijken. De tiketten zelf zijn trouwens denk ik nog dezelfde als dertig jaar geleden, van wellicht dezelfde rol papier, ooit ontworpen in 1937.

In musea hetzelfde: elke kamer heeft zijn stoel met een mevrouw erop — ik beeld me dan in dat dat allemaal kunsthistorici of vakexperten zijn, en ik voel me op de een of andere manier schuldig als ik niet met voldoende aandacht “hun” kamer bekijk. Zo van, ze hebben maar dat in hun leven, ze kennen waarschijnlijk elk schilderij en elke vierkante centimeter parket en behang van buiten, ze hebben wie weet hoeveel verhalen te vertellen, er hangen vier eeuwen geschiedenis tegen de muren, en ik loop er op veertig seconden voorbij.

Oh! En het vreemdste van al zijn de kotjes op het trottoir, om de zoveel tijd. Ze zijn met niets verbonden, ze staan gewoon tegen een gevel, er is voor zover te zien was geen loket of zo, geen briefje met uitleg. Compleet weird.

Blast form the past

maandag 14 februari 2011 in Travel. Permanente link | Geen reacties

Zozo, twee dagen Rusland, en we waren er nog geen én tegengekomen: een wachtrij gelijk in de tijd van de sovjets.

De schuldige was de mevrouw aan de Costa Coffee-stand in Pulkovo, de luchthaven van Sint-Petersburg. Wij gingen ontbijten (muffin voor mij, koffie met croissant met kaas en een zak chips voor de reisgenoot), en de dame achter de toog had er nog niet écht vreselijk veel zin in. Elke handeling ging ter-gend traag.

photo-1.JPG

Schoteltje nemen, schuifel, schuifel, naar de toog. Schuifel, schuifel terug. Kopje nemen. Schuifel, schuifel. Naar toog. Terug naar achter. Lepeltje. Terug naar toog. Naar koffiemachine. Naar koffiedispenser. Terug naar machine. Terug naar toog. Kopje pakken. Naar machine. Naar toog. Naar kassa. Naar toog. Croissant pakken. Naar toog. Naar micogolf. Terug naar koffiemachine. Naar microgolfoven. Micorogolfoven aan. Terug naar toog. Naar koffiemachine. Naar toog. Muffin pakken. Schuifel, schuifel, schuifel.

Met even vastberaden maar trage bewegingen als een drietenige luiaard. Een drietenige luiard in de vorm van een mooi meisje, daar niet van, maar toch.

En dan rommelen in de achterkeuken, om geen aantoonbare reden. En terug naar de toog. En ondertussen een rij tot vele meters ver.

Muzieks!

maandag 14 februari 2011 in Travel. Permanente link | Geen reacties

Zou dat nu eigenlijk echt helemaal bewust zijn, dat ze slechte muziek spelen op vliegtuigen om de mensen rustig te houden terwijl ze lucht met meer zuurstof dan anders in de cabine pompen, bij opstijgen en landen?

Ik kan anders niet echt een reden vinden voor de muziekkeuzes. De vlucht van Moskou naar Sint-PEtersburg, daar hebben we een goeie drie kwartier recht gehad op George Zamfir En Zijn 1001 Violen, die een mierzoete versie van My Name is Nobody deden.

Er was iets misgelopen bij de electronische check-in, waardoor we niet naast elkaar zaten, niet aan de gang, en waardoor er een mevrouw om onverklaarbare redenen tussen ons geraakt was. Ze zat er wat schaapachtig te wezen, en naar haar wel twaalf reisgenoten te zwaaien als ze voorbijschuifelden (en dan allemaal samen zaten een paar rijen naar achter).

‘t Was een domestieke vlucht, een shuttle eigenlijk, niet veel meer dan een bus-maar-dan-in-de-lucht, en dan doen ze niet echt veel van “oei misschien zit er een buitenlander aan boord”: we hadden recht op een Russische woordenstroom, waar nog min of meer te begrijpen was dat het vliegtuig naar een oorlogsheld genoemd was (fijne zaak, de vliegtuigen krijgen er blijkbaar allemaal een naam), en dan bouwde het langzaam naar een paroxisme van onbegrijpbaarheid, met op de achtergrond panfluiten en violen.

Om de zoveel tijd kwam er een Werkelijk Zeer Presentabele Dame voorbij, met helaas veel meer tussenpozen kwam er een Werkelijk Zeer Presentabele Dame met minder dan drie millimeter make-up op het gezicht gepanennkoekt voorbij — de mevrouwen die we gezien hebben met geëpileerde wenkbrauwen, fluo waar geen fluo hoort te zijn en naaldhakken, ‘t is echt wel wat.

En met “naaldhakken” bedoel ik wel degelijk van die hakken die niet veel mear zijn dan een tien centimeter lange spijker. Serieus. En dat dus op straten die permanent zo glad als een teflon ijsbaan liggen.

Na de aankondiging van de piloot en tijdens de veiligheidsprocedure had Zamfir plaats geruimd voor een suikerwaterversie van Raindrops Keep Fallin’ On My Head. Waarna een mashup van Eine Kleine Nachtmusik en Zorba De Griek — violen en boezoeki’s één strijd.

En op de vlucht terug van Sint-Petersburg naar Moskou hadden we recht op een medley van filmmuziek — Dr. Zhivago, My Heart Will Always Go On en het thema van E.T. — door het vermoed ik Grote Balalaika-orkest van Omsk, in een muzikale regie van James Last. Heel de vlucht lang, sotto voce.

Alles is in orde, denk ik

maandag 14 februari 2011 in Travel. Permanente link | Geen reacties

Als u dit leest, is het dat er geen internet meer is in Moskou.

Of dat we onder een auto gelopen zijn.

Of in een rivier gelopen en vervrozen.

Of in de metro verdwaald.

Of tegen een kunstwerk gebotst en gearresteerd.

Of door de maffia ontvoerd.

Of opgeblazen in een zelfmoordaanslag.

Of is het dat we te zat zijn om een computer te bedienen.

Of dat we in het hospitaal liggen met voedselvergiftiging.

Of dat de piloot die naast ons liters bier zat te drinken bleek onze piloot te zijn.

Of, natuurlijk, dat er geen internet meer te vinden was tussen Sint-Petersburg en thuis.

update: typisch — overal in Rusland is er gratis wifi, overal. Van hotel over stations tot treinen en café’s en restaurants. ‘t Is maar wanneer we in Brussel terug waren dat er geen internet meer te krijgen was.

Maar hey: thuisgeraakt, dus. Hoezee!

Dokter cadeaukoper

maandag 14 februari 2011 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

HA! Een maand of een weekend op reis gaan, dat maakt niet uit: terugkomen, dat is terugkomen met cadeaus.

Vier kinderen, dat is vier keer plezier om cadeaus te zoeken en te geven. Niet dat ik er lang van wakker lig, ‘t is gewoon op iets vallen, en dan passen wat er bij welk kind gaat.

Voor deze reis is het geworden, en ik ben er eigenlijk redelijk content van, van mijn keuzes:

  • Voor Louis: een enorm grote en zware en krachtige zaklamp, met een ingebouwde driepikkel, om ergens te zetten en dan te schijnen op dingen.
  • Voor Jan: een megafoon in camouflagekleuren, met ook een ingebouwde straffe LED-lamp.
  • Voor Anna: een set matrioshka’s, klein, kleiner, kleinst — het grootste is vijf centimeter of zo hoog, en er zitten er tien in mekaar.
  • Voor Zelie: een Russische muts van Chinchilla.

Toen ik thuiskwam kon ik de twee oudste hun cadeau geven (de twee jongste sliepen al). Louis was erg content, Zelie was extatisch. En dan zei ik dat het echte chinchilla was, en was Louis ontroostbaar.

Chin_resting_on_sofa.jpg

Erg, erg ontroerend. :)

(En voor Sandra een zak vol chocolade uit Rusland, voor de gimmick, en van die grote Toblerones wegens ze heeft dat graag.)

Alsnog Moskou

maandag 14 februari 2011 in Travel. Permanente link | 9 reacties

Zeg, die mensen bij Aeroflot en bij het consulaat die ons bij hoog en bij laag bezworen hadden om IN ‘S HEMELSNAAM NIET met het openbaar vervoer door Moskou te gaan: ik denk dat die onder een hoed spelen met de taxichauffeurmaffia.

In het gaan zijn we van Domodedovo naar Sheremetyevo gegaan via taxi, over de ring rond Moskou. Dat heeft uren geduurd, en we hebben niets ten duvel gezien van Moskou. Ja, allemaal woonkazernes en links en rechts wat berken en dennen, en soms eens een koeltoren of vier, maar niets van de stad zelf.

En uren duren dus, vooral dan het laatste stuk, waar we gewoon drie kwartier gedaan hebben over de laatste zeventien kilometer.

In het terugkeren hebben we het gewoon met de trein en de metro gedaan. We hadden een paar uur om van de ene naar de andere kant van Moskou te gaan, en dat is bijzonder zeer goed gelukt. De trein van Sheremetyevo naar Byeloruskii Voksal is een hypermodern superstipt gedoe, ruim, snel, geruisloos, mét wifi aan boord. De metro is vele keren duidelijker dan de metro in Brussel, en vele keren properder, en voelt vele (véle) keren veiliger aan.

(En trouwens, op dat onderwerp: ik heb in Brussel Zuid meer bedelaars en ongure personages en zatlappen en agressieve groepjes gezien op een half uur dan op drie en een halve dag Rusland. Het was echt bijzonder angstaanjagend vies, terugkomen in Brussel.)

Moscow_Metro.jpg

Moscow-metro.jpg

De metro in Moskou is ook redelijk beroemd wegens hier en daar behoorlijk schone stations; ons doel was om de metro van Byeloruskaya twee stations verder naar Teatralnaya te gaan, daar naar boven te gaan, het Rode Plein te zien, terug naar beneden te gaan, en twee stations verder naar Paveletskaya te gaan. Waar we de trein naar Sheremetyevo zouden nemen.

We zijn er een beetje naast gegaan — in plaats van de groene lijn te nemen in Byeloruskaya de bruine genomen, uitgestapt in Kurskaya (we waren, ah ha, wait for it, wait for it, een beetje uit Kursk geraakt), dan teruggekeerd maar eentje te ver gegaan en in Arbatskaya uitgekomen, eentje weer terug genomen naar Ploshad Revolutskii en daar uiteindelijk buitengeraakt en het Rode Plein gezien.

Het was relatief warm in Moskou, -10 °C, maar met een redelijk bijtende wind voelde dat serieus kouder aan dan de -15 à -20 °C die we in Sint-Petersburg hadden. In Sint-Petersburg was het na even buiten lopen altijd zo dat mijn baard helemaal vervroren raakte, maar dat was eerder leutig dan lastig; in Moskou had ik geen half uur meer moeten buiten lopen of er waren kosten aan mijn neus en mijn oren.

We hebben er niet veel meer gedaan dan wat foto’s nemen en dan weer terug onder de grond gekropen. Ah ja, want mijn reisgezel wilde fotografisch bewijsmateriaal:

IMG_1659 Panorama.jpg

IMG_1669 Panorama.jpg

Daarna zonder incidenten de metro naar Paveletskaya genomen, de trein naar Sheremetyevo, en hopla aangekomen, met ruim een half uur voorsprong op zelfs het meest strikte schema om zéker op tijd te zijn.

Geen onvertogen woord over het openbaar vervoer in Moskou, toch dat stukje ervan dat we gezien hebben.

Hey: wij hebben het Hermitage gezien, wij hebben het Rode Plein gezien — dat is zeer goed, vind ik, voor twee dagen in Rusland te zijn.

Het stapelt op

dinsdag 15 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Een paar dagen niet thuis, en er zijn direct een bootlading gemiste series, zowel op de televisie als op het internet, ‘t is erg.

En er zijn boeken te lezen! En te beluisteren! En ik ben mijn koptelefoon verloren tussen de keukentafel en de voordeur, vanmorgen! En Sandra gaat een afspraak maken bij een kapper voor mij want anders geraak ik er niet! En ik moet een nieuwe broek kopen! En de release notes voor de volgende versie van Adhese worden morgen gefinaliseerd! En ik moet nog een tutorialachtig iets af krijgen voor pivottables! En vrijdag is het eten met Gentblogt! En dit weekend is het feestje voor Jan met zijn vriendjes, en volgend weekend is het feestje voor Jan met de familie, we gaan met z’n allen naar een voetbalmatch van hem gaan kijken!

Ayup: the game is afoot. ‘t Wordt druk, tot het weer vakantie is, en ik kijk ernaar uit — zowel naar het druk als naar de vakantie.

De misschien twéé vakanties, zou ik moeten zeggen, want we hebben er misschien twee op het oog dit jaar: één naar Ierland en Engeland en Wales in de grote vakantie, met de auto en on the cheap, en misschien één in de paasvakantie naar een bungalow of een vakantiedink of een gîte of watdanook — iets waar we kunnen zijn, wie weet met vrienden, en gewoon een paar dagen niets doen.

Een puzzel meenemen, een paar gezelschapsspelen, wat eten en drank, een zwembad in de buurt. Misschien eens een uitstap doen per fiets of zo, misschien duinen of een bos of zo dat de kinderen kunnen spelen misschien met andere kinderen die er ook zouden kunnen zijn.

Een vakantie om niets te doen, met andere woorden. Tips welkom!

Reis naar Rusland, wat u gemist heeft

woensdag 16 februari 2011 in Travel. Permanente link | Eén reactie

Ik word zelf wat lastig van reisverslagen vele dagen of weken achteraf; ik ben dan ook niet van plan om er een te plegen.

Geen wilde verhalen dus over het Eten In Rusland (samenvatting: geen klachten, noch van de Resto GB-achtige glegenheid waar we twee keer gebruncht hebben, noch van de Russian Vodka Room noch van iets anders, en ik heb mijn best gedaan om buiten allerlei mogelijke comfortzones te gaan, met geleien en aspics en kraakbeen en orgaanvlees en een bijzonder interessante schotel die bleek te bestaan uit alleen maar krullen varkensvet).

Salo

(en ook geen klachten over de vaststelling dat voor de Russen groenten blijkbaar écht alleen voor konijnen zijn)

Groenten is voor konijnen Groenten is voor konijnen

Geen uitgebreid verslag van Koekelberg-maar-dan-in-het-goud-en-zilver-en-edelstenen, Исаа́киевский Собо́р, de Sint-Isaakkathedraal (samenvatting: alles bij elkaar beschouwd belachelijk lelijk, en ondanks alle pracht en praal het tegenovergestelde van wat een kerk zou moeten zijn — indrukwekkend in de zin van tremendum et fascinans).

Geen omschrijving van hoe koud het precies was (samenvatting: we hebben dagen aan een stuk rondgelopen als grootmoeders met incontinentie, straten en trottoirs gemaakt van zwart ijs zijn niet leutig — maar van koude koude zelf was een onderlijveken en een hemd ruim genoeg, ik heb heel de reis mijn veel te dikke pull als een overleden albatros meegeschlept naar overal).

Geen gedetailleerd verslag van het security theatre in de verschillende luchthavens (samenvatting: serieus gasten, was ik een terrorist is had allevier de vluchten kunnen faliekant doen aflopen).

En ook geen fotoreeks over het Museum van Godsdienst (samenvatting: oh kijk, een kamer vol bijgeloof. Oh kijk, nog. En nog. En nog. En nog. Oh, en een hele sectie over soms hilarische –Joden met één oog!– antireligieuze communistische propaganda van de Communisten, waarvan ik minstens tien posters zó zou kopen, vooral die van de cosmonaut die geen God ziet in de ruimte.)

Boga nyet!

Zo, daar en aan allemaal nog andere dingen bent u maar mooi ontsnapt.

Culot

woensdag 16 februari 2011 in Computers en dingen. Permanente link | 8 reacties

Eigenlijk wel straf, eigenlijk. Ik kreeg daarnet een updateboodschap van een utility, die zei onder meer dit:

This is also probably going to be the last Mac OS 10.5 Leopard compatible release.

We usually support the current version of Mac OS X and one previous version to allow customers plenty of time to upgrade.

Apple has, however, made a number of moves in the last few weeks that make it harder than ever to maintain backwards compatibility. The Mac App Store requires that code be targeted to Mac OS X 10.6 Snow Leopard and Apple’s XCode 4 development tools that have gone to Gold Master last week have dropped the Mac OS X 10.5 SDK and PowerPC support entirely.

Dus eigenlijk verplicht Apple al zijn gebruikers om telkens alle updates van hun OS te kopen, of ermee te leven dat hun applicaties blijven steken in vorige versies. En niet meer kunnen gekocht worden in de Mac App Store.

Sterk.

Microsoft zou het moeten gedaan hebben.

links for 2011-02-16

donderdag 17 februari 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Wafelman!

donderdag 17 februari 2011 in Politiek. Permanente link | Geen reacties

Maar zo wijs!

Wafelman, Wafelman / c’est un varan, un iguane / C’est l’flamand le plus marrant / On l’surnomme le Slimste Man / ‘Tention! si Wafelman te voit!

Wafelman, Wafelman / Indépendant radical / De Beersel jusqu’à Gand / Il mange des gaufres en parlant / ‘Tention! si Wafelman te voit!

Il parle en latin / Et personne n’y comprend rien / Il est très malin / C’est pas un nain de jardin

Wafelman, Wafelman / c’est un roi, c’est un héro / Il nous met en émoi / Avec son Groupe Stratego / ‘Tention! si Wafelman te voit!

links for 2011-02-17

vrijdag 18 februari 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Feestje!

zaterdag 19 februari 2011 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Oeioei: morgen verjaardagsfeestje voor Jan.

Veertien kinderen, gemengd van school en van de voetbalclub, in Pretland. Oh, en bespaar mij de veroordelende blikken: ik weet het al lang.

Punt is, ze doen dat graag, en daar gaat een verjaardag om, vermoed ik. En met twee drankjes naar keuze, twee pannenkoeken, een ijsje en een cadeautje per kind: what’s not to like?

Aargh, ik kan niet zeggen dat ik er écht heel erg hard naar uitkijk.

Tsjiepmink

zondag 20 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Teh kyoote.

[via]

Pretland: een beetche veel lawaaikes

zondag 20 februari 2011 in Kinderen. Permanente link | 11 reacties

Vandaag deel één van het verjaardagsfeestje voor Jan: voor vriendjes en vriendinnetjes van op school en van zijn voetbalclub .

Voor het gemak, en ook natuurlijk omdat Jan dat graag wou, zijn we met uiteindelijk denk ik zeventien naar Pretland getrokken. Oh boy.

Het begon allemaal helemaal zonder enig probleem: we zaten helemaal achteraan, naast een springkasteelachtige matras en een klim-glijbaanstaketsel, en er was niet te veel volk aanwezig.

Toen was het nog rustig

Het voordeel van de voormiddag te gaan, blijkbaar, want met de voortschrijdende uren kwamen er alsmaar meer mensen bij. Kinderen van een bepaalde leeftijd, dat krijst dus voortdurend hé, ik weet niet of ge dat wist. En na een uur of drie begint dat serieus tegen te steken.

Maar alla: we waren des te contenter dat het gedaan was, en dat we naar huis konden. En de kinderen hebben zich geamuseerd.

Jan is content

Anna

Louis

Blauw ijs

Ze hebben gelopen, en kastelen gebouwd, en gevoetbald, en op de springdingen gespringen, en van de glijdingen gegleden.

En ‘t is bijna niet te geloven, maar er zijn geen massieve ongelukken gebeurd. Ondanks dat er daar –op ouders na– geen enkel toezicht is, en ondanks dat er –tegen de regels, vermoed ik– ook kinderen van veel ouder dan eigenlijk voorzien rondlopen. Wilde kinderen ook, die slaan en schoppen en trekken — niet gemeen, maar gewoon wild, en dat gecombineerd met een jaar of drie ouder dan alle andere kinderen: ik ben blij dat we weg gegaan zijn als het er onhoudbaar druk werd in de namiddag.

Pretland

Frieten

Sandra leest

Dinosauruspuzzel

Eén keer per jaar. Eén keer. Ik denk dat ik het daar bij probeer te houden.

Mlergh

maandag 21 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Die keer dat ik eigenlijk beter was thuisgebleven in mijn bed, maar dat het met wat geluk morgen weer beter zal zijn, dat was vandaag.

Ziek ‘s morgens, min of meer overdag, ziek ‘s avonds: dat is zo’n beetje gelijk ziek zijn tijdens het weekend of op vakantie.

links for 2011-02-21

dinsdag 22 februari 2011 in Links. Permanente link | Eén reactie

  • Plex Export creates a local copy of your Plex library that you can share without requiring access to the media server. Uses PHP to generate a HTML/JavaScript website with multiple sections, live filtering and media information.
    (tags: plex media)

De wereld is om zeep

dinsdag 22 februari 2011 in Televisie. Permanente link | 21 reacties

Er zijn geen zekerheden meer, en de wereld is om zeep. WC-Eend heet tegenwoordig “Canard”, en de reclame van Tahiti heeft geen blote borsten meer!

Excelgrafieken

woensdag 23 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Maar allez, hoe is dat mogelijk? Ik heb een hele tijd gezocht op een manier om in Excel de laatste x waarden van een taartdiagram tesamen te steken onder “other”.

Zo gelijk als er negenentwintig waarden zijn waarvan de eerste vijf 80% van het totaal uitmaken, en de laatste vierentwintig allemaal samen 20%, dan zou ik graag hebben dat het er niet zo uitziet

Screen shot 2011-02-23 at 23.46.03.png

maar wel zo:

Screen shot 2011-02-23 at 23.48.53.png

Vroeger, toen de dieren nog spraken, herinner ik me dat dat met één moeite ging. En nu vind ik het niet meer. O ja, manueel gaat het natuurlijk wel, en met half geprogrammeer kan het ook, no worries. Maar als parameter van een pie chart? Ik zie het niet.

Vroeger was dat zo van “groepeer de laatste zoveel waarden”, of “de laatste zoveel procent”. Nu kan dat nog allemaal met pie of pie en bar of pie, maar niet meer (denk ik) met gewone pies.

Grrr.

Google toch

donderdag 24 februari 2011 in Computers en dingen. Permanente link | 6 reacties

Kijk, hier is waar het gedaan was met Google Visualization API “wel leutig” te vinden:

Can I use visualizations offline?
No; your computer must have live access to http://www.google.com/jsapi in order to use visualizations. This is because the visualization libraries that your page requires are loaded dynamically before you use them. The code for loading the appropriate library is part of the included jsapi script, and is called when you invoke the google.load() method. Our terms of service do not allow you to download the google.load or google.visualization code to use offline.
Can I download and host the visualization code locally, or on an intranet?
Sorry; our terms of service do not allow you to download and save or host the google.load or google.visualization code.

Als ik geen grafieken kan maken zonder dat Google er zijn snater tussen slaat, is het redelijk snel Einde Verhaal.

Serieus jong.

(Als iemand iets gelijkaardigs zou weten zijn: heel erg welkom. Ik ontdek namelijk ook net dat MapPoint niet meer in Excel zit, en dat ik gelijk niet echt op 1-2-3 een vervanger vindt vindddd, grrr. ‘t Is wel de dag voor ontdekkingen in Excel dedju.)

Sluit eens wat open tabs

donderdag 24 februari 2011 in Computers en dingen, Internet. Permanente link | 6 reacties

Mijn computer doet al een tijd een zeer geslaagde impressie van een mier die net in een pot mayonaise gevallen is: heel, heel, héél traag lopen. Ik vrees dat een groot deel daarvan te verklaren is door grvdrmdrgd Chrome en door Flash, die blijkbaar allebei een heel eigen manier van omgaan met geheugen en processor hebben op Mac.

En Chrome blijft maar open staan wegens dat er allemaal tabs in staan met dingen die ik dan nog eens ging bekijken of waar ik dan nog eens dingen mee zou doen, maar dat het er nooit echt van komt.

Sluitingstijd, me dunkt, voor:

  • Mikey, de microfoon die ik dan eens zal kopen voor mijn telefoon, om interviews mee te doen en zo.
  • Wel twintig vensters met Reddit erin: alles wat er open staat en dat ik verder wil lezen later is bij deze gesaved.
  • Jesse James: Last Rebel of the Civil War, boek dat ik zou willen kopen (“Traditionally, Jesse James has been portrayed as a Wild West bandit–a Robin Hood of sorts–but in this meticulously researched, vividly written account of his life, he emerges as a far more complicated man who was a forerunner of what the world has come to call a terrorist.“) maar dat verdorie blijkbaar niet in electronische versie bestaat.
  • Een paar Amazonvensters met dingen die ik zou willen kopen: dicht zonder saven. Toch geen geld.
  • De Belaya Berezka-vodka die ik wel eens zou willen kopen.
  • The Top 50 Essential Non-Fiction Books for Weirdos waar ik iets over wou schrijven.
  • Crises of Capitalism, dat ik nog altijd niet uitgekeken heb.
  • r/Minecraft, vooral nu 1.3 uit is.
  • En meteen ook de omschrijving van het nieuwe save-formaat.
  • A website named desire. Geen idee wat dat open stond te doen.
  • Mathematics Genealogy project, waar ik het wel grappig vond dat Erdős van ver nog van dicht in de extrema zat.
  • Een open brief aan Stephen Fry, en ik kan me daar helemaal in inschrijven.

  • Een leuke programmeercursus-met-Python, waarvan ik me afvroeg of het te vroeg is om er naar de kinderen mee te gaan.
  • Een stuk of wat open tabs in ons bugtrackingsysteem.
  • Een stuk of wat tabs in ons supportsysteem.
  • Een stuk of wat tabs van onze wiki.
  • Een stuk of wat Adhese-applicaties van diverse klanten
  • Een stuk of wat mirrorversies van Adhese-applicaties van diverse klanten
  • Een stuk of wat lokaal draaiende Adhese-applicaties
  • Een stuk of wat vensters met dingen die onze datavisualisatie-stagiair aan het doen is
  • Een paar LinkedIn-vensters
  • Een pagina op het Plex-forum
  • Een stuk of wat Google Reader-vensters
  • Metafilter over Phil Collins en zijn gated reverb op zijn drums, bu dum ba dom ba doom BOOM BAM BAM. (Wist u trouwens dat het nummertje tegelijk in de hitparade stond als Shaddap You Face?

`

Er stonden nog dingen open, maar daar heb ik geen spoor meer van. Wegens dat mijn computer net het moment gekozen had dat ik vanalles aan het sluiten was, en dat ik de laatste dingen vandaag zou toevoegen aan de lijst om me dit te zeggen — een geluk dat ik dit hierboven al eens gesaved had gisterenavond:

kabooom.jpg

Ah well, c’est la vie. Of gelijk de Amerikaanders zouden zeggen, cest le vie. Computer herstart, met wat geluk lukt alles vandaag wat sneller.

Naar de wuppe

donderdag 24 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Inderdaad:

Screen shot 2011-02-24 at 10.51.19.png

“De vijf vrienden willen de blondine naar veiliger oord brengen, maar de situatie loopt uit de hand wanneer het meisje plotseling een pistool tevoorschijn haalt en zichzelf door de mond naar de wuppe schiet.”

Wikipedia, ‘t is wel wat.

links for 2011-02-24

vrijdag 25 februari 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Niet in mijn naam

vrijdag 25 februari 2011 in Politiek. Permanente link | 36 reacties

Ik ben er helemaal voor, dat er een oplossing aan de problemen in België gevonden wordt door het land in vier op te delen, en die onderdelen alle niet-federale bevoegdheden te geven.

Gedaan met het interessante maar uiteindelijk onmogelijk gebleken compromis tussen Nederlandstaligen en Franstaligen dat ons de gemeenschappen én de gewesten heeft opgeleverd in de jaren 1970: duidelijkheid, voor eens en voor altijd. Geen opsplitsing meer tussen aan de ene kant Blut-bevoegdheden voor de gemeenschappen (onderwijs, cultuur) en aan de andere kant Boden-bevoegdheden (economie, werkgelegenheid) voor de gewesten.

Het onderscheid persoonsgebonden (eigenlijk: welke taal men spreekt) versus gebiedsgebonden (eigenlijk: waar men woont) leidt onvermijdelijk tot zooi en miserie, wegens hoe onnoemelijk verstrengeld taal en plaats hier al duizend jaar zijn, en hoe meer de jaren verstrijken, hoe meer het een fictie wordt dat pakweg Brussel in Franstaligen en Nederlandstaligen op te delen zou zijn.

Neen, weg ermee. Vlaanderen, Brussel, Wallonië en Duits-België. Klaar en proper duidelijk. Bevoegdheden verdeeld op basis van gebied, en dat het ons allemaal niet kan schelen welke taal er gesproken wordt: hoe meer hoe beter. Eindelijk verlost van die gecrispeerde vlaamsitude en aberraties in de zin van “onze kleuters mogen geen Franse lesjes krijgen ze zouden wel eens minder Vlaamsch kunnen worden oei oei”.

Maar.

Een spook doemt op aan de einder.

De hoofdstad van Brussel is natuurlijk Brussel.
De hoofdstad van Duits-België is Eupen.
De hoofdstad van Wallonië, of Frans-België, of België-Zuid, of hoe het ook mag heten, is Namen. Duidelijk.

Wat zal de hoofdstad van Vlaanderen zijn? Over mijn opstijvend lijk dat het Antwerpen zal zijn.

Verjaardagsfeestje deel 2

zaterdag 26 februari 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Met familie, dit weekend, verjaardagsfeestje. Eerst gegeten, en dan in colonne naar de voetbalmatch getrokkken: Mariakerke thuis tegen Knesselare.

Jan voetbalt

Jan heeft een doelpunt of drie, vier gemaakt — uiteindelijk was het in de eerste helft denk ik 10-2 en op het einde van de tweede helft, waar ze een beetje in slaap gevallen waren, 14-4 of 14-3 denk ik.

Jan voetbalt

Jan voetbalt

Jan voetbalt

En dan terug naar huis, een scheduling conflict met ballet (morgen meer, echt waar beloofd), taart, sandwichen, en al wie nog niet veel te veel gegeten had ‘s middags, heeft dat nu zeker.

We kunnen hier geen puf meer zeggen.

Voorstelling

zondag 27 februari 2011 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Yup, dat hebben we dan ook weer gehad: Zelie en Anna’s balletvoorstelling. De voorgeschiedenis bespaar ik de wereld: het kon wat beter van organisatie en communicatie, maar hey: die niets doet, doet niets verkeerd. En wij hebben de vierde van de vier voorstellingen gezien, wat wil zeggen dat alle kinderziekten er uit waren.

We zijn er met familie naartoe gegaan, en gelukkig van die vierde voorstelling, anders waren wij zelfs niet kunnen gaan. Afijn.

Er waren twee delen in de voorstelling. Vóór de pauze het verhaal van Sneeuwwitje, en daarna een reeks aparte stukken.Anna was een sneeuwvlokje (het eerste kleine meisje van links):

Ballet

En Zelie was eerst een danseres die een mazurka deed (helemaal rechts, vooraan):

Zelie doet ballet

en daarna één van de zeven dwergen (de tweede van rechts):

Zelie doet ballet

Het was in het totaal erg goed. Anna was wat kort om er veel over te zeggen, maar Zelie heeft dat heel, heel erg goed gedaan, vind ik.

Er staan filmpjes op mijn telefoon, ik zet ze morgen op het internet. Nu ben ik vooral kwaad dat mijn 30mm-lens net vandaag gekozen heeft om focusproblemen te hebben. Grrr. Had ik foto’s genomen met mijn andere lenzen, ik had scherpe beelden van de kinders.

Ballet

Zelie doet ballet

Ballet

Houd eens uw hart vast

maandag 28 februari 2011 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

Ik was aan het tekenen op het werk, en mijn telefoon ging af: een sms van Zelie. Tijdens de schooluren–du jamais vu.

Screen shot 2011-02-28 at 16.49.46.png

Dat zijn dus smsen die een mens liever niet leest. Naar Sandra gebeld, op mijn fiets gesprongen en naar school gereden.

Tegen dat ik daar was, was Sandra er ook, en bleek het, ah ha, iets minder erg dan voorgespiegeld. Anna was van een bankje gevallen, had een kap in haar lip, en ja, bloed op haar kleed. Maar geen losse tanden, en ze was alweer helemaal vrolijk.

Trrr.

annamethelm.jpg

Alles in orde dus, maar voor ‘t zelfde geld was ze grat de kop af. En/of ongelukkig voor het leven.

Trrrrr.

Trotse vader

maandag 28 februari 2011 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

In de lange traditie van vaders die hun kinderen filmen:

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338