Broodjen bak

Ik ben zo content als een katjen: het geronk op de achtergrond is de broodmachine die haar werk doet in de keuken.

Ik wou altijd al zo’n broodmachine: oh! elke dag brood maken! oh! elke morgen opstaan met de geur van vers brood! oh! de kostenbesparing! oh! het gemak! oh! de ontelbare combinaties van enorm lekkere recepten! oh! hoe gelukkig we allemaal zouden zijn!

Ik heb er een paar jaar geleden (vier? vijf?) eentje gekregen, nu ja, -tje: zo’n bakbeest waar een brood van praktisch anderhalve kilo in gemaakt kan worden.

Hoera!

Euh ja, toegegeven: we hebben er een keer of vier een brood in gemaakt. En dan niet meer: de kinderen vonden het te zout, te zoet, te hard, te zwaar, niet lekker genoeg. En dus verdween de machine in de kast, jaren aan een stuk. Stond ze stof te vergaren en plaats in te nemen, gewrongen tussen de tajine en de theelichtjes.

Tot vorige week, dat mijn broer vroeg of hij onze machine eens mocht lenen om te zien of dat eigenlijk de moeite waard was, zo’n broodmachine. Hij ging erom komen, maar toen hij hier stond, was het met de mobilolle, en aangezien dat ding een ton weegt en zo groot is al een baby-panda, kon het alsnog niet mee, en bleef het op het aanrecht staan.

Waardoor ik plots zin had om ze alsnog eens in gang te duwen.

En kijk: van het eerste brood was het perfect. Lekker en licht, goed van consistentie en smaak, en dat het niet alleen wij maar ook de kinderen zijn die het zeggen. Ik vermoed dat het gewoon de bloem was die op niets trok vorige keer. Nu hebben we een resem verschillende bloemen gekocht in het Bakkershuis — witte bloem, zesgranen, lichtbruin, volkoren — en dat maakt echt serieus het verschil, denk ik.

Het recept is doodsimpel. Voor wit brood zoals er nu in zit: 450 gram bloem in de ketel van de machine, drie en een halve eetlepel olie of boter (ik neem olie) erbovenop, 550 ml water erbij, 500 gram bloem daarboven, aan de ene kant anderhalve theelepel zout, aan de andere kant anderhalve theelepel suiker, en in een kuiltje in het midden anderhalve theelepel korrelgist.

En dan de machine aanzetten. Het ding doet alles volautomatisch: mengen, kneden, laten rijzen, opnieuw kneden, bakken. Ingrediënten erin, ding aan, brood eruitnemen als het ding piept, einde verhaal.

Oh, zeer zeker dat, het heeft zijn charmes, zelf het brood kneden. Het is een handeling die ik ook heel graag doe, die ik enorm relaxerend vind en alles, één zijn met het deeg en dink, de trots van de vakman en eer halen uit eenvoudige handelingen en spel. Maar serieus, therapeutisch en nostalgie en bijna chtonisch atavisme al wat ge wilt: ik heb televisie te kijken ‘s avonds, en als ik elke avond een uur moet verliezen met brood, dan is de leute er voor mij ook rap af. Om nog niet te spreken van mijn slechte rug, en had ik gezegd dat ook nog televisie te kijken heb?

Een groot gemak, machinaal eigen brood maken:

11 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.