Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: juli 2011 (pagina 1 van 3)

De laatste

’t Is allemaal weer een beetje typisch last minute: morgen ergens rond de middag vertrekken we in Gent en laten we het huis over aan de huiszitters (dienst wederdienst), en de kinderen zijn nét ingepakt. Euh ja, de kinderen hun gerief, bedoel ik dus.

Ik moet nog eens hard nadenken wat ik allemaal meeneem van entertainment. In alle geval boeken, maar wat is nu in ’s hemelsnaam goede vakantielectuur? En waar lag nu ook alweer mijn zonnebril? En waar is het fotogerief dat ik wil meenemen, en waar liggen alle nodige transformatoren en dergelijke?

Afijn. Morgenochtend is er ook nog tijd.

Vakantie!

Tralala, tralala, ’t is vakantie, ’t is vakantie

Twee weken niets doen! Maandag gaan we naar Oostduinkerke, en is het twee weken geen internet, geen dingen te doen, geen werk, geen niets!

(enfin ja, ik heb een paar dingen die ik zou willen doen, maar dat is dat is dan ten persoonlijken titel en dat telt dus niet)

Ik ben gisteren alvast begonnen met een avond uitgaan, van café en sushi en café, en vandaag met onder meer een crumble te maken voor tien man en tien kilo patatten te schillen en tot frieten te snijden — straks mosselen met frieten!

Het weerbericht zegt goed weer maandag en dinsdag en dan slecht weer: en ik ga mij daar nu eens helemaal niets van aantrekken!

20 frank

Ik heb, al zeg ik het zelf, een uitstekend idee voor de binnenhuisdecoratie: een groot — één meter hoog, twee meter breed — kader tegen de muur, met dit erin:

twintig frank.jpg

Het mooiste bankbriefje ooit! Die kleuren! Dat onderwerp! Dat ontwerp!

Enig (voorlopig) probleem: ik vind geen briefje van twintig dat er even proper uitziet al dat hierboven. En ik wil er geen fortuin aan uitgeven: ’t is uiteindelijk alleen maar om even in te scannen en dan weer terug te geven. (Ik was vroeger deze week eventjes heel erg content dat ik een briefje van twintig in goede staat gevonden had op Ebay, bleek na betaling van 2 euro 45 of zo dat het een muntstuk van 20 was. Daar heeft iedereen er nog een lade vol van liggen, natuurlijk. Zucht.)

Maar er is hoop: ik heb een collega die iemand kent die álles verzamelt van het Atomium, en die zou toch zeker een briefje met een ijzeratoom erop moeten hebben. Spannend!

The little annoyments of everyday

So, you must have noticed surely, Google has braught out a Social Network, namely Google+, a few weeks ago?

If you wil forgave me for getting on one of my stick-horses again: yes ladies and gentlemens, it is oncemore the same history as with all the previous social networks and other things (by example blogs, and podcasts, and vlogs in the prehistory, and Facebook and Twitter and all that): peoples writing in broken English and discussing under each other with a language the two of them don’t even speak.

Oh and yes I know some of thems are going to say they have many potential readers in English and so, but really! It is probably me being prejudicial and stuff, but all I can be thinking of is, “that is just guys trying to be interesting to be interesting” (and hoping that Klout wil take into account Google+ soon, I guess, hihi).

Ach well, I know what to do: if it annoys me I can avoid it also, all I have to do is remove them from my circles.

What I will do then: uncircle on Google+, all of the people who annoy me.

It’s not worth the bother to wind me up over it: tomorrow is already the last day of works before the vacancy! And than it will be two weeks of beeches and sands and doing nothings, hehe!

Op muziek gezet

Er wordt op het werk al een tijdje van ontwerp gedaan voor een interface en alles.

Dat is dan tekeningen en zo, en doorgeven aan iemand die er grafisch dingen rond brouwt. En dat was tot vandaag allemaal in Photoshop, maar ik zag dat niet goed komen, en dus beginnen we morgen gewoon in html en css.

Oef, en eindelijk: het is écht niet echt als het nog in die vieze Photoshopfiles staat, allemaal ge-anti-aliased en met effecten en verkeerde font rendering en dingen.

Zwevend

Mijn baas vroeg mij, vanuit het verre en ongetwijfeld zonnige buitenland, of ik op automatische piloot zat.

Vanmorgen, of misschien was het wel gisterenochtend, ik zou het niet echt weten. Op automatische piloot, dat niet, nee. Maar wel ergens in een heel erg vreemde plaats, waar de dagen en de weken even in mekaar lopen als de gezichten en de gebeurtenissen.

Vorige week hebben we op Gentblogt de Gentse Feesten gedaan: ik ben niet één dag ergens naartoe geweest, en op een toevallige avond op het plankier voor onze voordeur na, ben ik de hele tijd binnen gebleven. De dagen dat ik niet werkte, en oh ja, tussendoor, een stuk of door de honderd artikels ge-eindredacteerd en tweeduizend of zo foto’s online gezet heb.

Onwezenlijk: ik kan mij niet herinneren dat er ooit een maand zo snel voorbij is gegaan als de afgelopen maand. Het hielp ook niet dat ik op mijn werk wel tien keer een beslissing genomen heb voor allerlei functies en schermen, om dan elf keer terug te komen op die beslissingen, maar zelfs dan nog.

Neem gisterenavond. Sandra was met vrienden de Gentse Feesten gaan afsluiten, ik heb een avond wezenloos naar televisie gekeken, denk ik. En dan was ze thuis en denk ik dat we nog gesproken hebben, ik herinner mij in alle geval dat we naar veel Pixies geluisterd en gekeken hebben, maar zij had een belangrijk gesprek vandaag en ze is gaan slapen en ik heb verder gevegeteerd en gestaard, en toen ik naar het uur keek, was het half vijf.

Ergens, misschien gisteren of misschien eergisteren, herinner ik me dat ik zei dat ik drie uur geslapen had in het midden van de avond.

Vorige week donderdag (of woensdag? zeker niet vrijdag, denk ik) was ik in Brussel met een allergieaanval, ik denk dat ik in Brussel Zuid op het trottoir in slaap lag, en dan zijn we gaan eten, en op de een of andere manier, het moet wel met de auto geweest zijn, ik herinner mij dat de muziek heel erg luid stond, terug in Gent geraakt.

Ik heb flarden van conversaties in mijn hoofd, van op de trein of de bus: een knappe juffrouw van midden de twintig die aan haar dochtertje van drie vroeg op wie ze verliefd was. Het meisje zei na veel aandringen dat ze op Samyra verliefd was. Waarop haar moeder welzeker een keer of vijf de vraag opnieuw stelde, alsmaar meer vertwijfeld en roodaangelopen, op het einde sissend: Zou je nie beter verliefd wordn up e jongn? É? É? Waht totda papa het hoort!

Of die lelijke mevrouw van midden de dertig die over een periode van een half uur niéts van wat haar dochter van pakweg vier deed, door de beugel vond kunnen. Vestje aan, vestje récht aan — doe dat goed aan Shadia of geen ijsje! — zwijgen, boek dicht we zijn er bijna, Shadia mama is aan het luisteren naar de iPod zwijg nu eens of geen wafel! Shadia zit nu toch eens stil.

Ik wil maar zeggen: tijd voor die vakantie.

We leven in de toekomst

’t Is mijn favoriete bezigheid: zagen en klagen! Want dan dacht ik ook aan deze:

children -- phone2.jpg

…en bedacht ik: onze kinderen zullen, als ze dat willen, nooit meer onbereikbaar zijn. Zullen nooit meer verloren lopen. Nooit meer dagen aan een stuk met “die acteur in die film, wie was dat ook alweer?” in hun hoofd zitten. Nooit zich moeten afvragen wie Johannes Nepomucenus was, of wat mensen in de loop der eeuwen over phlogiston dachten, of hoe ze crème anglaise moeten maken.

Tgoh.

K7

Ik zag een lageresolutieversie hiervan de ronde doen op Google+, en ik dacht: ik maak er ook maar eentje, met wat meer pixels.

children -- tape.jpg

Met de bedenking dat het niet eens alleen onze kinderen zullen zijn, die niet weten wat het ene met het andere te maken heeft.

En dat mijn kinderen zeer waarschijnlijk niet eens weten wat dat bovenste is.

Een schedel, dan?

Ik mag hier geen opgezette beesten in huis brengen – lang verhaal, zelfs zo’n konijn met een geweer zou niet mogen:

3554890-the-rabbit-carrying-the-gun--paradox-situation-in-hunting

..of zelfs als het opgezet beest eigenlijk gebruikt wordt als versiering van een fles drank, en dat het dus eigenlijk geen opgezet beest is maar wel een versierde fles drank, en waar gaan we de grens trekken, een lederen schoen is eigenlijk toch ook een opgezette koe, en is het misschien omdat er ogen op zitten die u aan kunnen kijken? want dan kunnen we even goed spiegels en fotocamera’s gaan verbieden, serieus, waar zijn we mee bezig, we zijn toch volwassenen onder mekaar en geen kleine kinderen?

Brewdog_Cropped_(1)@feature

Enfin, ‘t is dus maar om te zeggen dat ik mijn ambities over de jaren ernstig heb moeten terugschroeven. Dat ik tegenwoordig content zou zijn met de kleinere, eenvoudigere dingen des levens.

Zoals een schedel bijvoorbeeld. Ik zou al content zijn met deze, pakweg:

Ammonite-Fossil-Crystal-Skull-08

Of als een paar duizend euro te veel geld zou zijn, iets kleiners, genre dit:

h-lovecraft-dagon-statue-cthulhu1_thumb

Maar neen, zelfs zo’n dingen zijn mij niet gegund. Ik heb een te beklagen leven.

Drugs drugs druuuuuugs

I’ll have what they’re having:

The Man From Earth

Ik voelde me weer dertien jaar: zonet The Man From Earth gezien. Doe uzelf een plezier en lees niét verder dan de tweede paragraaf van het Wikipedia-artikel: het gaat over een man die 14.000 jaar oud is, en de rest ziet u dan wel in de film.

Het idee is eeuwen oud en wellicht al honderden keer geschreven, van de legendes van de Wandelende Jood tot The Boat of a Million Years en Yarbro’s Saint-Germainreeks met een streepje Behold the Man.

Het is een verhaal dat ik al meer dan veel gelezen heb. De film is een anachronisme, een stuntelig verfilmd toneelstuk op televisie dat evengoed een hoorspel had kunnen zijn. Met bordkartonnen karikaturen van personages, vertolkt door acteurs die hun rol doortelefoneren en acteerprestaties uit een weekendfilm van 1978 doen, een houten regie, rammelende continuity, een wending die niet verrassend is, en een einde zo melig als geconcentreerde honing, en bovendien ook zó hard ingetelefoneerd dat het al van het begin duidelijk was.

En toch: een uitstekende film om met de kinderen naar te kijken. Om ze aan het dromen te zetten, en ze boeken te doen lezen. Van harte aangeraden!

(En ze vinden het zelf niet zo erg dat hun film gedownload wordt, blijkbaar, dus leef u uit.)

Noorwegen

Verschrikkelijk, daar in Noorwegen, en dichter dan we ooit hadden kunnen vermoeden.

Gelukkig dat het maar een krankzinnige was, en geen terrorist.

My bunghole will ask the questions!

I loled like a 14 year old. Gniiii.

More tp! More tp!

Kredietloos ii

Een telefoongesprek later heb ik een derde verklaring voor waarom mijn kredietkaart niet werkte gekregen, en volgens de mevrouw aan de telefoon zou het deze keer echt waar de echte reden zijn.

Het ging iets in de zin van “ah ja meneer de kaart is geblokkeerd tot… ik ga eens kijken… oh, maar dat zou moeten in orde zijn meneer! geen probleem, komt in orde!”

En dan zei ik iets in de zin van “en tegen wanneer komt dat dan in orde?” — met in het achterhoofd “ik zal toch geen uren moeten wachten of zo?”.

En toen zei de mevrouw, niet eens een poging doende om opgewekt te klinken, “dat komt in orde op twee bankdagen meneer”.

Waarop ik dacht “dat menen ze niet, dat het pas zaterdagavond in orde zal zijn?”

Maar de mevrouw kon mij al meteen verduidelijken dat als ik op vrijdagochtend om 9 uur bel en zij zegt twee bankdagen, dat dat eigenlijk wil zeggen “dus dat zal dinsdag ten laatste woensdag zijn meneer”.

Ah ja, want vandaag is geen bankdag wellicht, en zaterdag ook niet, en het begint pas te tellen op maandag en dan plus twee, dat is maandag… dinsdag… en dan give or take een paar uur of zo, misschien dat het pas woensdag zal zijn?

Banken anno nu: ik kan mij inbeelden dat daar binnen een paar jaar eens hartelijk mee zal gelachen worden. Zo van “weet ge nog, in de tijd?”

Geen krediet

Ik versta er niets van, van de mensen van de bank. Eind april beginnen ze te bellen, gemiddeld een of twee keer per week, dat ik mijn nieuwe kredietkaart moet komen halen.

Ik zeg ze dat ik ga proberen iets te regelen en te zien of ik langs kan komen—de bank is in Destelbergen, ik ben in Gent: niet evident zonder auto en met die bloederige openingsuren van de bank ook altijd.

Enfin, het komt er niet echt van, maar ik lig er écht niet van wakker: mijn kredietkaart is nog geldig tot eind augustus, en het zou al erg moeten zijn als ik op vier maand tijd geen enkele keer tot aan de bank zou kunnen raken.

Ze blijven bellen, en uiteindelijk geef ik er aan toe. Ik werk nog altijd, maar ik geef een volmacht en allerlei nodige documenten zodat Sandra mijn nieuwe kaart kan gaan afhalen.

En dan loop ik een paar dagen rond met twee kredietkaarten op zak. Ik kan nog betalen met de oude, merk ik als ik zonder veel nadenken iets koop on-line: als mijn oude kaart opgezegd zou zijn, zou een aankoop via de App Store niet meer mogen lukken, maar het lukt wel nog.

Tot gisteren, als ik een upgrade van Macos, de Spanjaard die het operating system op mijn laptop verzorgt, wil kopen. Okay, kaart opgedoekt, niets aan te doen, ik zal  dán wel eens mijn nieuwe kredietkaartgegevens ingeven. Maar nu moet ik naar Brussel, snel een kaartje online kopen bij de NMBS.

Op de site van de NMBS en na de verplichte rigmarole van steek-uw-kaart-in-uw-plastieken-bakske-en-doe-wat-we-u-zeggen: zero op het rekest. Ongeldige transactie. Op mijn nieuwe kaart. Huh? Oude kaart erin, rigmarole bis: ongeldige transactie. Nieuwe kaart er weer in, ik zal toch niets verkeerd getypt hebben? Ongeldige transactie.

Bon, ik naar mijn online banking gedoe: de oude kaart is niet meer actief, de nieuwe kaart staat geblokkeerd.

Zucht. Op de nationale feestdag, en ge van hier dat de bank morgen wel open zal zijn.

‘t Is vakantie dus ik ga ervan uit dat er een permanentie zal zijn ergens in Brussel, en jawel hoor: er staat een noodnummer op de website van de bank. Druk twee voor Nederlands, op geen tien seconden heb ik een Franstalige mevrouw aan de lijn die zeer goed Nederlands spreekt.

– Hallo, ik heb een probleem met mijn kredietkaart. Ik heb ze nog maar net ontvangen, ik heb er nog niets mee kunnen betalen en als ik op on-line banking ga kijken krijg ik de boodschap dat de kaart geblokkeerd is.

– Meneer, mag ik uw bankrekeningnummer? En uw naam en geboortedatum?

– Zeer zeker, bij deze: [yada yada]

– Ah meneer, ik zie dat uw kredietkaart geblokkeerd is.

(Paging Captain Obvious.)

– Inderdaad. Kan daar iets aan gedaan worden? Ik heb voldoende krediet, ik heb de kaart nog nooit kunnen gebruiken maar ik zou ze wel graag zo snel mogelijk gebruiken.

– Ah meneer, u moet de kaart nog activeren. Gewoon in een automaat steken en uw pincode ingeven en dan kan u ze gebruiken.

– Oh. Om het even welke automaat?

– Jawel meneer, om het even welke automaat. U moet een transactie doen, en dan kan u de kaart gebruiken. Want nu is ze nog niet gebruikt. En eens u ze gebruikt zal u zien dat ze niet meer geblokkeerd staat.

(Hang on. Ik ruik een rat.)

– Euh, ja, maar. Ik héb ze al proberen gebruiken. Is een transactie op internet ook goed om de kaart te deblokkeren?

– Ja meneer, om het even welke transactie. Maar als u nu niet meteen iets te kopen heeft op het internet, kan dat ook in om het even welke automaat.

(“Nu niet meteen iets te kopen op het internet”? In welk parallel universum leeft die mevrouw eigenlijk?)

– Ha, maar dat is het juist: ik heb gisteren en vandaag al een paar keer geprobeerd om iets te kopen met mijn nieuwe kaart, en dat is niet gelukt.

– Oh, echt? Dan ga ik even kijken… inderdaad, ik zie dat de kaart niet geactiveerd is.

(Gnnnn.)

– En wat moet ik dan doen om de kaart te activeren?

– Sorry meneer, dat is een andere dienst die dat doet, en die dienst is vandaag niet open. Kan u morgen eens terugbellen?

Aargh!

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑