Archief voor augustus 2011

 

Enfin ‘t is te zeggen…

maandag 1 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ja, ‘t is weer helemaal last minute geworden. Om te vieren dat het vakantie was, zijn we tot ruim veel te laat opgebleven, en dus was het vanmorgen niet zo vroeg als ideaal was geweest. En euh ja, we hadden best op voorhand wat nagedacht over wat we moesten doen met het huis als we het aan de huiszitters achter lieten: ee modicum van opkuisen en zo waren misschien wat beter geweest.

En euh ja, we hadden ook misschien best gepland wat er allemaal in de auto moest, want nu zitten we met een volle koffer en iedereen met nog eens een stapel gerief op zijn schoot.

Oh, en mijn beste nieuws van de ochtend: ik heb mijn zonnebril gevonden, en alle telefoon- en foto- en videoapparaatopladers zijn ook mee.

We gaan daar een heel appartement volstouwen, vrees ik, maar hey.

(En last last minute heeft Sandra nog de afwas gedaan, tee hee. :))

Toegekomen!

maandag 1 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ha, ‘t was al direkt goed: vertrokken in Gent na veel vijven en zessen, getankt, de abonnementen op zoo en Plopsaland en zo niet gevonden, op naar Oostduinkerke, in de file, achter een gevaarlijke zottin van schat ik 50 in een Mercedes A die het derde baanvak als een soort slalom-tweede-baanvak beschouwde, al met al pakweg anderhalf uur later ter plaatse geraakt, appartement gevonden, garage binnen gere…

Oh hang on. Wie had de sleutel alweer mee? Was dat Sandra, die al de rest meehad, of was dat ik, die maar de mee te nemen had?

Ah, geen van beiden dus. :D

Het zag er even naar uit dat we over en weer terug naar Gent zouden mogen gaan, maar Sandra heeft haar stoutste schoenen aangetrokken en een wild loslopende syndicus vastgestekt. Die ons binnen heeft gelaten, de goede ziel.

En daar lag een reservesleutel, en dus zijn we helemaal gezet!

(Nog een geluk dat er in dikke vette letters op de appartement-vakantie-handleiding stond dat we ZEKERE DE SLEUTEL NIET MOCHTEN VERGETEN, arhem.)

En zodus: een zeer schoon appartement, we zijn uitgepakt geraakt, hoezee hoera!

De stapelbedden zijn verdeeld voor de rest van de vakantie volgens een rotatiesysteem dat ongetwijfeld nog voor miserie zal zorgen, maar in hoogste nood doen we dan wel een papiertje aan de deur of zo.

En dan nu: op verkenning! Zouden we al naar het strand gaan? Of zouden we eerst kijken of we ergens zouden eten vanavond? Of zouden we gewoon gaan wandelen? De mogelijkheden, ze zijn schier eindeloos.

Dode beesten

dinsdag 2 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

We leven hier van jacht en visvangst! Gevangen daarnet:

20110802-115434.jpg

En al meteen schielijk komen te gaan, kijk, nog dampend van het kokende water waar ze levend in gedumpt zijn:

20110802-115552.jpg

(En voor de volgende keer weten we dat die bessten best in zeewater en/of met veel zout gekookt worden. ‘t Is erg om zeggen, maar alhoewel ze levende vers waren en goed gekookt en alles,: het was maar flets.)

Goed begonnen!

woensdag 3 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

‘t Was te peizen natuurlijk: op vakantie gaan, da’s een perfect recept om allerlei ziektes en dingen te krijgen.

Ik bespaar iedereen de details, maar the upshot of it all is dat ik er naar uitkijk om morgenochtend of zo voor het eerst sinds maandag (ha!) het appartement hier te verlaten, en misschien eens naar het strand te trekken.

Gnn.

(Van de internetsituatie hier, trouwens: 90% van de tijd in het appartement geen internet op de telefoon, zelfs geen ultratraag-dat-ding-dat-normaal-overal-een-beetje-zou-moeten-aanwezig-zijn, laat staan 3G, laat staan wifi. Er is net genoeg om een keer of twee per dag de mailheaders te downloaden. En om zo’n weblogberichtje de wijde wereld in te sturen.)

(En ik ben daar niet rouwig om, ha!.)

Er is televisie, maar er is veel storing op, dus daar kijken we ook niet naar: ik hou me bezig met boeken en comics lezen. A Dance with Dragons was al van dag één uit; nu ben ik bezig in Chris Wickham’s fijne The Inheritance of Rome: A History of Europe from 400 to 1000. En ik heb eindelijk Y: The Last Man uitgelezen (uitstekend), en de verschillende reeksen 1602 (op de eerste, van Neil Gaiman na, teleurstellend).

Verder op de planning: DMZ en Northlanders.

En morgen dus Wickham, op de Kindle, in een stoeltje met mijn voeten in de zee. (Hout vasthouden.)

Projecten

donderdag 4 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ha. Ik ben dus naar de zee aangezet met een zak vol fotogerief, en daar ben ik enorm hard vast van plan om dingen mee te doen.

Om te beginnen: van die clichématige filmpjes met zonsopgangen en zonsondergangen en eb en vloed en zo, Koyaanisqatsigewijs versneld afgespeeld met een muziekje erachter.

En ook: macrofoto’s gaan trekken van de Vuile Beesten in de duinen en de Aardige Dingen in het zand. Van wat ik mij herinner van toen ik klein was, zitten er in het zand ook allemaal kleine schelpen en zee-egels en zo, dat kan niet anders dan goed fotomateriaal opleveren.

En ook: ik hoor dat er onweer op komst is, ik hoop van ganser harte dat er bliksem en zo ook is, dan kan ik daar ook foto’s van trekken.

Serieus, zonder projecten om te doen zit ik hier dag na dag niets te doen, anders.

Een boek lezen aan zee, check

vrijdag 5 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Louis is aan het verbroederen met twee visserskinderen, en ik lees over de politiek van Childeric II.

Op een kilometer van de dijk, in het midden van de zee die in vloed aan het komen is.

De dag kan niet meer stuk. :)

20110806-202316.jpg

Tja

zaterdag 6 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zo gaat het ook, natuurlijk: opgestaan, boeken gelezen / papieren bloemen gemaakt / was naar wasserette gedaan, gegeten, alles
klaargemaakt om naar het strand te gaan…

En dan zien dat het is beginnen miezeren. En dus maar binnen gebleven, Scrabble gespeeld, boeken gelezen / eten gemaakt, gegeten en hopla, de dag is voorbij.

Volgende keer, trouwens, onderzoek ik hoe mijn trekzetel en mijn bed mee te nemen. Zoals de zaken nu staan, rugsgewijs, zal het een mirakel zijn als ik het einde van volgende week haal.

Maar hey! Vakantie!

Moe

zondag 7 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Hoe minder ik doe, blijkbaar, hoe meer ik moe word.

Vandaag, even kijken: wakker om halfnegen, eten, comics lezen, eten, aangezet naar het strand, anderhalf uur of zo in de branding gezeten met een geschiedenis van het Byzantijnse Rijk ca. 800-1050.

Het waaide enorm hard en het was niet echt warm, maar zo erg was dat niet.

Het was iets minder leutig toen het ook hard begon te regenen, en dan ben ik maar naar huis gemiezerd — de rest zat al thuis wegens te koud, de quitters.

En dan ben ik thuis gekomen en gecrasht. Geslapen van denk ik 16u tot 20u.

Vakantie!

Ongehoord!

maandag 8 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Er belde zonet een mevrouw naar het contactnummer van Gentblogt–mijn GSM– het nummer waar bij staat dat het enkel voor erg dringende gevallen is, en dat al de rest best via het redactie@-emailadres gaat.

Ze had in eerste instantie Sandra aan de lijn, en het was blijkbaar zowel verward als heel erg boos. Dat ze drie jaar geleden iets op de site van Gent had gezet en waarom staat dat er nog altijd op?

(Een reactie geplaatst op Gentblogt, dus.)

Zegt Sandra dat dat nu eenmaal zo is op het internet, en dat ze altijd eens kan mailen naar de Redactie van Gentblogt. Telefoon eindigt onverrichterzake, blijkbaar.

Vijf minuten later: SMS.

Voila,uw privenr staat dus ook op gentblogt, vervelend als mensen uwe prive voor altijd kunnen vinden veronderstel ik. Misschien kunt u er toch alles afkrijgen.?

Uuuuurgh. Dát soort mensen dus, ja.

Die in 2009 borderline lasterlijke zooi plaatsen op het internet, en dan onhebbelijk doen als ze jaren na dato niet onmiddelijk hun goesting krijgen.

Ik heb ze met mijn meest officiële stem opgebeld, ze nam niet op — ier ies ut áántwoeërt ápperoat iek zén ur nie — maar belde dan even later toch op.

Het verhaal opnieuw: dat drie jaar toch veel te lang is en dat ze wel eens op voorhand mochten zeggen dat dat bleef staan, en dat het nu allemaal weg moest. En DAT ZE VT4 AL GEBELD HEEFT!!

Ik haar uitgelegd dat dat niet zomaar gaat, dat ik zo kan zeggen dat ik Jan De Smet ben en dat alles wat door alle Jannen De Smet op het internet is gezegd, weg moet.

Dat ze dus best met hetzelfde emailadres als waarmee ze reageerde, naar de redactie mailt. En dat we dan die reacties wel wegdoen. Dan. Als.

Ik had er aan toe kunnen voegen, als ik snel genoeg internet had gehad om op minder dan tien minuten haar reacties op Gentblogt terug te vinden, dat ze zich zou moeten schamen over wat ze schreef, en dat het eigenlijk haar verdiende straf zou zijn dat die zooi het eerste resultaat op Google zou zijn tot ze iets beter op het internet presteert.

Maar goed. Ik blijf in die omstandigheden — zéker in officiële Gentblogt-capaciteit — ijzig kalm en beleefd. En ik had geen internet dus ik wist tot zonet niet wie het was en wat ze precies had gezegd.

En dus zal het, na bevestiging van het emailadres, gewoon eventjes damnatio memoriæ worden. Dat van archive.org, daar hebben we het een andere keer wel over.

Tsss.

Buit!

dinsdag 9 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Vandaag: uren in mijn zetel in de zee gezeten — ik zal dan eens op Flickr moeten kijken wegens er hebben wel tien mensen van mij foto’s staan maken, alsof ze nog nooit iemand met een zonnebril aan een boek hadden zien lezen.

In een plooizetel zo’n tien meter in zee. Met mijn lange zwarte mantel aan en mijn lange broek opgestroopt. En tot aan mijn knieeën in het water.

20110809-202619.jpg

De reden, trouwens, van al de fotografen: ik zat er al een uur of zo en toen kwamen de lijkenpikkers plots in horden afgedrumd — een half strand dat de “oogst” van de toerismus-garnaalvangers onder zich wilde verdelen en/of een authentieke foto van een echte garnaalvisser op een paar in de branding wilden maken.

Ik had het gisteren al van dichtbij gezien, die hele ceremonie: mijn eerste en vrees ik ook meteen mijn laatste keer. Vandaag ben ik rustig blijven zitten in mijn zetel, op een meter of vijftig van de slachtplaats.

Echt niets voor mij, levende beesten ziendelingen en zonder reden dood doen. Dan gaan die vissers namelijk helemaal pittoresk een toertje doen met hun paard, en kappen ze na afloop hun netten uit op het strand: garnaen, krabben, kwallen, van die kleine blinkende visjes, van die naaldachtige vissen, van die platvisachtige vissen, zeewier, verdwaalde mossels.

Het begint met een paar hoopjes zeefauna meer levend dan dood, en dat wordt op zo ongeveer een half uur tijd een miasma van meer dood dan levend: krabben met poten af (“kijk mama een kra– oh! kijk mama! ik heb een poot van een krab! en hij beweegt nog!”) schielijk komen te gane vissen (“papa! een visje! het geeft mij kusjes! kijk papa! kijk! maar kijk dan to– oh ‘t is gestopt met kusjes geven”), fijngeknepen garnalen, in stukken gehakte kwallen, strandemmers vol miserie, eigenlijk.

Gisteren heb ik een paar grote garnalen, twee krabben en zo’n plat visje weer in zee gezeten op hopelijk groot genoege afstand van die smeerlappen van meeuwen die op het hele gedoe afkomen. Vandaag had ik geen zin om het allemaal te aanzien. En ben ik dus in mijn mantel in elkaar gedoken blijven lezen over wat de echte gevolgen van het Verdrag van Verdun nu eigenlijk waren in 843 (niet zo erg veel, blijkt) en wat er allemaal gebeurde met de economie in Egypte tussen 750 en 850.

Toen iedereen terug weg was, de meeuwen de zieltogende resten van onder het omwoeld zand met zeewier hadden gevist en ook afgedropen waren, en ik het beu begon te worden om mijn stoel om de vijf minuten verder richting dijk te moeten zetten wegens te snel eb aan het worden, heb ik mijn stoel opgeplooid en opgeborgen, en richting huis getrokken.

Op de dijk bleek ene Stan, naar het schijnt van het gehucht Samangh, aan het zingen. Ik heb het begin van het optreden gemist, helaas. En het einde ook, en vrees ik het midden ook: gewoon doorgelopen naar het appartement.

Onderweg Sandra tegengekomen, die net van daar kwam en de kinderen ging vervoegen: die hebben het allemaal wél meegemaakt. En alle mogelijke spelletjes en wedstrijden ook — ze zijn later met heelder zakken schwag teruggekomen:

20110809-195119.jpg

Stylo’s met flessentrekkers erin, waardebonnen, dat soort dingen. Oh, en Zelie heeft een ticket Bellewaerde gewonnen, ‘t schijnt. Altijd leutig; dat wil dan gewoon in de praktijk zeggen dat wij vijf tiketten moeten kopen, ha!

Afijn. Toen ik thuiskwam, was er nog buit te bekennen: in de wasbak stonden zowaar twee emmers vol gelijkgepikte garnalen. Een halve kilo, die we in zout water met wat chili gekookt hebben.

Want morgen komt er volk: we zullen met dertien tot vijftien man zijn, en we gaan ze zelfgeviste (nu ja, zelf vantussen het ramptoeristische aas bij elkaar geraapte) garnalen voorschotelen, ha!

Ik ga ervan uit dat als een paar van die beesten nog in leven waren toen ze in het kokend water gedumpt werden, dat ze allemaal wel eetbaar zullen zijn. En zoniet, dan zien we dat wel te regelen met een paar dozen Immodium of zo:

20110809-202912.jpg

(Ideale dag vandaag trouwens: mooie zon, veel wind, niet geregend en vooral niet te warm. Een dag dat ik aan zee kan zitten boeken lezen mét mijn mantel aan is een perfecte dag, wat mij betreft.)

Gelukt!

woensdag 10 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Helemaal verbrand, van mijn neus tot aan mijn terugtrekkende haarlijn, en van de helft van mijn polsen tot aan mijn vingers, en van net onder mijn knieën tot aan de bovenkant van mijn voeten!

Blijkt dat dat zelfs zonder fulltime zon mogelijk is, zelfs met factor 9000 zonnebrandolie ingesmeerd — whoever knew?

Voor de rest een zeer fijne dag gehad: eerst is vriendin één uit Gent met drie dochters toegekomen, zijn we naar het strand getrokken (interludium waarbij Sandra de deur heeft dichtgetrokken met de sleutel aan de andere kant er nog in, resultaat: ik mogen staan wachten op de slotenmaker, die Schrandalig Veel Geld gevraagd heeft om met een plastiek even tussen de deur te wriemelen) –

20110810-230730.jpg

en dan is vriendin twee uit Gent die ook net twee weken op vakantie is in het dorp naast Oostduinkerke toegekomen met haar twee dochters, ben ik naar de waterlijn getrokken met mijn plooistoel en mijn geschiedenis van literatuur in de 10de eeuw en Karolingisch-achtige instellingen in Engeland tussen 850 en 950, en pakweg vier uur later weer naar huis getoogd.

Boodschappen gedaan — verse sardienen en zalm — een behoorlijk mediterraan aandoend avondeten met zalm traditioneel in de pan, sardienen met look in de pan, gebakken aardappelen met rozemarijn, een slaatje met kerstomaten en groen gedoe en ajuin, tartaar van zalm en met tonijn gevulde paprika als hors d’œuvre, afijn: vakantie!

Relatief harde wind, vandaag, trouwens. Morgen gaan Sandra en vriendin twee en acht van de tien kinderen van vandaag naar Plopsaland, wegens dat er toch slecht weer voorspeld was.

Ik blijf in Oostduinkerke wegens afgesproken om whisky te drinken en sigaren te roken (minus de sigaren voor mij dan wel).

Hoera!

Meesterplan

donderdag 11 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ah ha!

Alleen thuis vandaag. Enfin ja, alleen in Oostduinkerke, dus. Enfin ja, tot deze namiddag, dus.

Vanmorgen blijven liggen in de zetel met mijn ogen toe omdat ik al van vannacht 2u dacht dat ik een oogontsteking had: uiteindelijk bleek dat het de hele tijd een verdwaalde zandkorrel was.

Sandra en Hilde zijn met, even tellen, vier plus twee plus één is zeven kinderen naar Plopsaland vertrokken, ik zit sinds 10u en een klets in mijn zetel in de branding. Er was slecht weer voorspeld, maar ‘t is al de hele tijd zon.

Vanmiddag komt er bezoek, en dan hoop ik met twee in de branding te zitten. Tot het tijd is om eten te maken voor Sandra en vier kinderen.

Here goes voor een fijne dag!

Uck ack

vrijdag 12 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

‘t Begint wat zwaar te worden op de rug, zei hij in understatement-modus: vandaag na een uur of twee drie van het strand moeten terugkeren, bleh.

Nog één volle dag en de avond daarna zijg ik 36 uur in mijn trekzetel neer!

Maar eerst dus nog morgen: misschien doen we dan wel al wat gepland was van in de duinen wandelen en visserijmuseum en zo.

(Ik denk het niet, denk ik :))

(En dan overmorgen de hele dag vrees ik kuisen.)

Lang geleden en ver weg

zaterdag 13 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Er was een vriendin op bezoek, de andere dag. Van bijna een half jaar geleden: we kennen elkaar uit de loopgraven.

Er was toen een kaart van België waar de percentages van mensen met toegang tot het internet op aangeduide stonden: een witte woestenij, vlekken geel-oranje-rood-bruin rond Gent, Leuven, Antwerpen, Brussel.

Bruin was 3%, herinner ik me.

We hebben het allemaal meegemaakt, op en neer en dan weer op en dan weer neer. We deden ons best, maar ons best was niet goed genoeg. Punt uit.

Eén iemand die wist waar hij of zij mee bezig was, zou het allemaal anders kunnen doen aflopen hebben, maar hey, no such luck. We hebben mooie dingen gedaan, we kansen gehad, maar het heeft niet mogen zijn.

Was het nú opnieuw te doen, we stonden er na twintig jaar nog. Maar het is niet opnieuw te doen en dus is het na tien jaar uitgefizzeld.

We zaten aan tafel te overlopen wie er allemaal collega’s waren geweest. Die, en die, en die, en dié natuurlijk: hebt gij die nog gezien? Neen, ik dacht dat hij twee kindjes had, en hij ondertussen al drie? Of vier? En die is een tijd redelijk succesvol geweest, geen idee wat hij nu nog doet; en dié heb ik vorige maand nog gesproken, en met dié heb ik nog zeker elke week te doen.

En herinnert g’u nog…? God ja, en weet ge nog hoe ze…? En wat ze deed als…? Ik zie ze soms nog eens voorbijkomen op het internet, maar ik ben er wel zeker van dat ze liefst gewoon helemaal verdwenen was.

Oh, en wat was nu ook alweer de naam van die cynische profiteur van klootzak? Die deed alsof hij goed was in zijn werk? Was dat niet…? Tiens, dat zegt mij helemaal niets — was dat dan…?

Neenee, dié is gelukkig getrouwd, en ik spreek er nog soms eens mee op het internet, net als die andere trouwens, en zij hebben ook een kindje dat ik dringend eens zou moeten bezoeken. Nee, ik had het over die ouwe zak,.. ha, juist, ik had de achternaam juist maar de voornaam was verkeerd, ik zal het verdrongen hebben.

Ha, en van smeerlappen gesproken, dié, daar wil ik nooit nog iets van horen. En wat was ook alweer de naam van die tiep die daar een jaar of twee niets heeft zitten doen? Nee, ik heb er ook geen idee van. Geen flauw idee meer. Hij zat daar in de hoek, en ik was te laf om hem na twee maand buiten te smijten zoals ik had moeten doen, maar geen flauw idee meer wie het was, sorry.

En die keer dat er een verkoper geheadhunted was, weet ge ‘t nog? Die duts, voor een onmogelijke opdracht geplaatst en tegelijkertijd te lang en te kort in dienst gehouden! En de Grote Bazen uit het Buitenland! En de Bazen die toen plots Ex-Bazen waren!

*
* *

Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer er terugkwam.

Uit de met stip tien meest miserabele jaren van mijn leven.

En toen vroeg de vriendin zich af wie we van al die mensen eigenlijk wel graag zouden willen terugzien.

En toen bedacht ik: ik wil ze eventueel wel apart eens zien, op de smeerlappen na dan.

Maar allemaal samen?

Ze zouden er mij geld voor mogen geven: nooit vanzeleven.

Slik

zondag 14 augustus 2011 in Computers en dingen. Permanente link | 29 reacties

‘t Is altijd hopen dat er niets misloopt, met die computers, als ik er een tijd niet ben.

Voor we weggingen: alles proper afgezet, de computers geshutdowned, de kabels uitgetrokken, de stekkers uit de stopcontacten, yada yada. Voor wie weet als het misschien zou bliksemen en zo, wie weet.

Daarnet thuisgekomen, alle stekkers weer in de stopcontacten, de kabels in de juiste gaten, de computers één voor één aangezet: aargh! Twee van de vier schijven op de mediacomputer zijn wég!

Kabels gevolgd: alles zit in. Schijven beluisterd: ze lijken lawaai te maken. Gn. Op de desktop en in Disk Utility: geen schijven te zien.

Mediacomputer uit en aangezet, hopen en bidden… een beetje beterschap: Media en Media Three zijn te zien, Media Too en Media Four niet.

Alles nog eens uitgezet, alle draden nog eens nagekeken, alles opnieuw aangezet, een dooie kip over het geheel gezwaaid… bingo!

media.jpg

Vivement dat daar eens een degelijke (en betaalbare) oplossing voor gevonden wordt, gedomme.

Ondervoed

maandag 15 augustus 2011 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Kijk papa! Kateline heeft Nephthys zó ondervoed dat ze zelf nog een vogeltje heeft moeten dood doen en opeten!

Vogeltje

(Er lag een dood vogeltje op onze koer. Catalina is de buurvrouw die onze kat niét ondervoed heeft, dankuzeer.)

Back to school

dinsdag 16 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Oh la la. Ik ging dan eens uitslapen, maandag, tot in de namiddag.

Logisch resultaat: niet in slaap gevallen tot vanmorgen zes uur en een beetje. En dan een half uur later wakker en naar het werk.

Uuuuuuuuuuuurrrrggghhhhh, inderdaad. Ik was zo moe dat ik krak vergeten was dat ik vanavond vroeg een afspraak had — da’s dus verzet naar volgende week.

Afijn. Zonet een leutige avond op het plankier doorgebracht, maar nu wordt het alsnog bedde binnen, denk ik.

Gelezen 1 – 14 augustus 2011

woensdag 17 augustus 2011 in Boeken. Permanente link | 12 reacties

Als er iets wel van gekomen is, deze vakantie, is het wel van het lezen. Haja, op trager-dan-modemsnelheid internet op de telefoon na geen verbinding met de buitenwereld, en geen televisie — wat doet een mens dan?

Proper bijhouden wat ik lees en wat ik ervan vond, da’s maar één van de dingen die ik mij al een tijd voorneem te zullen doen en die ik dan keer op keer blijk niet vol te houden. Ergens in de loop van de vakantie ben ik het toch maar beginnen doen: het werd zo’n ritueel van lezen, Evernote opendoen, toevoegen aan het lijstje, volgende lezen.

Without further ado dan maar!

Boeken

A Dance With Dragons, George R.R. Martin. 1040 blz / 22109 Kindle locations.

Het is allemaal een beetje in één geschoven, de hele reeks van A Song of Ice and Fire, vrees ik: ik had deel één al gelezen, jaren geleden, en toen heb ik de televisieserie gezien, en toen heb ik deel één tot en met vier herlezen, en net toen deel vier uit was, heb ik deel vijf gelezen. Deel vier en vijf waren oorspronkelijk opgevat als één boek, en met ze zo meteen na mekaar te lezen, zitten ze ook zo in mijn hoofd.

Ik heb de indruk dat het allemaal wat sneller had kunnen gaan, met wat minder geëmmer hier en wat meer detail daar, maar ik ga niet klagen. Het ging uiteindelijk vooruit; niet zo goed als in het begin, maar een mens krijgt toch de indruk dat de stage helemaal geset is voor een zekere conclusie.

The Inheritance of Rome. A History of Europe from 400 to 1000 , Chris Wickham. 651 blz / 15804 locations.

Oh zeer zeker. Mij aangeraden door Martin Wisse, en helemaal mijn soort boek. Ik vond het, in tegenstelling tot Martin, noch droog noch moeilijk om door te raken: het ideale boek om aan het strand te lezen, met mijn voeten in het water en mijn hoofd bij de Merovingers, bij de Karolingers, bij de Abassieden, bij de Byzantijnen. Wickham start met een grondige stand van zaken in het Romeinse Rijk anno 400, en gaat dan van onderwerp tot onderwerp en van regio tot regio tot in 1000. Hij valt noch in de val van het onze schooltijd (“de val van Rome! alles is nu anders!”), maar hij is toch ook redelijk ferm tegen de reactie op die oude moralistische kijk (“alles is toch min of meer hetzelfde gebleven, met de Midellandse Zee in het midden en met religie en cultuur en zo”).

Aanrader.

Comics

Y: The Last Man, Brian K. Vaughan en Pia Guerra. 60 nummers (september 2002 – maart 2008), verzameld in vijf hardcovers: een twee drie vier vijf.

Y

Yorick Brown en zijn aap Ampersand worden wakker op een Aarde met alleen maar vrouwen. Van het ene op het andere moment zijn alle mannelijk beesten — paarden, honden, katten, apen, vogels, mannen — doodgestuikt. Hu? Waarom? Hoe? Wat? Wat nu?

Fijne reeks, goed geschreven, goed getekend, zonder dode momenten, en met een fijn einde: wat moet een mens meer hebben.

DMZ, Brian Wood (woord), Riccardo Burchielli, Kristian Donaldson, Brian Wood (beeld). 67 van de 72 nummers tot nog toe verschenen (november 2005 – …); verzameld in 1: On the Ground | 2: Body of a Journalist | 3: Public Works | 4: Friendly Fire | 5: The Hidden War | 6: Blood in the Game | 7: War Powers | 8: Hearts and Minds | 9: M.I.A. | 10: Collective Punishment (deel 11 en 12 moeten nog komen).

DMZ

Het zou kunnen gebeuren: burgeroorlog in de VS; aan de ene kant de “echte Verenigde Staten” en aan de andere kant de “Free States”, die meer een decentraal idee zijn dan een territorium. Manhattan bevindt zich op één van de fronten tussen de partijen en is in zijn geheel een grote gedemilitariseerde zone. In principe, want er zijn voortdurend schermutselingen, en er is ook binnen Manhattan zelf vanalles aan de gang. Een geplande evacuatie is catastrofaal afgelopen, en het resultaat is dat er een klein half miljoen mensen nog vast zit. In een oorlog, met bendes, met miserie — zoals Wood het zelf zei: “Think equal parts Escape from New York, Fallujah, and New Orleans right after Katrina”.

Het verhaal wordt vooral verteld door de ogen van Matty Roth, een stagiair-journalist die half per ongeluk zowat de officiële spreekbuis van de DMZ wordt.  

Niet eenvoudig om lezen, zowel qua aandachtsspanne (oude nummers herlezen is duizend dingen ontdekken) als qua onderwerp (géén happy ends of zwatwitpersonages, ahem), maar wél de moeite waard.

Northlanders, Brian Wood (woord), Davide Gianfelice, Ryan Kelly e.a. (beeld). 42 nummers tot nog toe verschenen (februari 2008 – …); verzameld in tot nog toe 1: Sven The Returned | 2: The Cross + The Hammer | 3: Blood in the Snow | 4: The Plague Widow | 5: Metal.

Northlanders

Oh yes indeedy. Brian Wood en zijn uitstekend schrijven, gecombineerd met bij wijlen magische tekeningen (en kleuren! Dave McCaig is een tovenaar!), op een saus van meer dan degelijke research: finger lickin’ good.

Er zijn langere reeksen (4-8 nummers) afgewisseld met korte verhalen (1-2 nummers), sommige verhalen hebben met elkaar te maken (Sven de ex-Varangische wacht uit nummer 1-8 komt terug in nummer 20), sommige verhalen zijn verhalend, er is er één dat enkel over The Art of Single Combat gaat, er zit een soort anno 1000 CSI-seriemoordenaar-verhaal tussen — ze hebben gemeenschappelijk dat ze allemaal tussen ca. 800 en 1000 gebeuren, dat ze allemaal met/over/rond Vikings gaan, en dat ik er niet één kan bedenken waarvan ik dacht “nee, niet echt”.

Helaas: Vertigo heeft de reeks gecanceled, nummer 50 (maart 2012) zal het laatste zijn. Erg aangeraden ondertussen.

Lovecraft, Hans Rodionoff (scenario), Keith Giffen (schrijver), Enrique Breccia (beeld). 144 blz.

Lovecraft

De Lovecraftkenners steigeren (Jamaar, The Dunwich Horror was in 1924 nog helemaal niet geschreven! Hela, Lovecraft leerde zijn vrouw helemaal niet zo kennen!) maar euh: de premisse van het verhaal is dat Lovecraft de Necronomicon erfde van zijn vader, die er gek door geworden was, en dat hij wel degelijk de onspreekbare akeligheden in onze wereld zag. En zo.

Breccia’s stijl is perfect voor het verhaal.

=== Ik had hieronder zo ongeveer bij elke comic meer en meer geschreven, met links naar vanalles en nog wat, en reviews en allerlei. De hele dag in de zetel zitten recupereren, en zo ongeveer tien uur aan een stuk geschreven, hoe gaat dat dan? HA! Afbeeldingen bij elke review zetten, daar moet mijn blogging-ding (Ecto, het trekt op niets maar het is het beste dat er is voor Mac, voor zover ik weet) niet o van weten, blijkbaar. En dan doet het wel autosaves en zo, maar: als één upload van een beeld mislukt (gedefinieerd als “het duurt langer dan ik verwacht”), dan smijt het ding alles na die ene afbeelding gewoon rechtstreeks in de vuilbak. En, for good measure, doet het meteen nog eens een save van de post. Zodat alles reddeloos verloren is. En hoe weet ik dat? Omdat ik het net heb kunnen reproduceren, drie keer na mekaar, met een paar posten waarin ik heel grote beelden gezet heb. GNYAAAAARRRGH.

In de rapte, dan maar. ===

Hawks of Outremer
Michael Alan Nelson (tekst) – Damian Couceiro (beeld) – Juan Manuel Tumburús (kleur)
2010, 110 blz

Hawks

Robert E. Howard: ik lees dat graag. Hack clash smijt stamp uit de jaren 1930, en toch nog leesbaar, in tegenstelling tot veel pulp van die periode. Howard deed niet echt mee aan cowboy met witte hoed goed, cowboy met zwarte hoed slecht: zijn helden hebben hoeken af, en ‘t is lang niet altijd allemaal duidelijk.

Hawks of Outremer is van vóór Conan, maar hoofdpersonage Cormac FitzGeoffrey is wel redelijk zwaar een voorspiegeling van Conan. Niet in een mythisch land twaalf eeuwen geleden maar in de periode van de Derde Kruistocht, geen Cimmeriaan maar een half-Noorman half-Celtische krijger.

Het verhaal doet er niet echt heel erg hard toe: Cormac is op weg naar Antiochië, komt te weten dat zijn maat Gerard doodgeslegen is wegens wellicht een vrouwenhistorie, en besluit (hoe zoudt ge zelf zijn) wraak te nemen.

Cormac moet het helemaal op zijn alleen doen, wegens dat er net een fragiel bestand tussen Saracenen en Europeanen was en dat het niet de bedoeling was dat één dode de oorlog zou doen opflakkeren. Cue moord en doodslag, zonder ommezien of aflaten, tot zelfs in de tent van hoofdsaraceen Saladin.

Een avonturenboek voor scholieren, maar ook geestig voor ouders van scholieren.

The League of Extraordinary Gentlemen
Alan Moore (tekst) – Kevin O’Neill (beeld) – Benedict Dimagmaliw (kleur)
Vol. 1: 6 nummers, 213 blz. (maart – september 1999)
Vol. 2: 6 nummers, 198 blz. (september 2002 – november 2003)
The Black Dossier: 208 blz. (2007)
Vol. 3: 2 nummers tot nog toe (een twee), 144 blz. (mei 2009, july 2011)

League

Bon, OK, goed. We kunnen het er eens over zijn dat Alan Moore een genie is, iedereen takkoord? League of Extraordinary Gentlemen pepert het ons nog eens allemaal goed in. Het concept: superhelden-avant-la-lettre, teams van mensen die wij kennen als personages uit boeken. De comics zelf zijn telkens helemaal in de periode ingebed, met hilarische credits vooraan, pagina’s vol reclame achteraan (deels echt, deels onderdeel of voorafspiegelingen van het verhaal), en telkens ook een niet-comic gedeelte met een verhaal (ook in de stijl van de tijd, met dezelfde en ook andere personages).

In Vol. 1 bestaat het team uit Mina Harker (Dracula), Nemo (Jules Verne), Quatermain (Mines of Solomon, decidedly niet echt Richard Chamberlain-achtig in deze versie), Dr. Jekyll (en ook Hyde, dus) en de onzichtbare man (Wells). Ze worden aangenomen door M (die niet Mycroft Holmes is in Vol. 1, ha!), er worden dingen gedaan met cavoriet (het ding waarmee de mensen in Wells’ The First Men in the Moon naar de maan gaan), en de schlechterik van dienst is Fu Manchu.

Vol. 2 doet een War of the Worlds: begint begot op Mars met John Carter, doet dan de invasie van Wells over compleet met tripods en alles, en ‘t is aan de League om ertegen te vechten. Dr. Moreau komt er ook in voor en via hem ook (egad!) de personages van The Wind in the Willows.

The Black Dossier is een intermezzo: Mina Harker en Quatermain in 1958, na het einde van een Big Brother-stijl regering, achtervolgd door geheimagenten. Het verhaal is niet veel meer dan een excuus om het Black Dossier voor te stellen, een verzameling van allerlei verhalen, artikels, illustraties, strips, 3D-dinges (compleet met 3D-bril) en (oorspronkelijk bedoeld maar uiteindelijk niet mogen zijn) muziek.

We zien dat er al eeuwen Leagues of Gentlemen zijn, komen te weten dat er ook onsterfelijken bij zitten (Orlando, nu eens man, dan eens vrouw bijvoorbeeld), afijn: intrigerend alleman.

Vintage Alan Moore: als het goed is, is het zeer goed, maar als het minder goed is… ahem. Het hele einde van het verhaaltje van Black Dossier is mij toch wel net iets te veel van het goede.

Vol. 3 is weer terug naar het verhaal van Vol. 2, maar dan wel met meer ambitie. Het moet uit drie boeken gaan bestaan: deel één speelt zich af in 1910 met onder meer een Jack The Ripper dinges erin (en de dochter van Nemo!). Deel twee speelt zich af tussen hippies en occultisten in 1969 (net uitgekomen, ik moet het nog lezen); deel drie zal zich in 2009 afspelen.

Euh ja, aangeraden, natuurlijk.

Dragon Age
Orson Scott Card en Aaron Johnston (tekst) – Anthony J. Tan en Jason P. Martin (beeld) – Paul Treino en Mossa Andres Jones (kleur)
6 nummers, 165 blz. (maart – november 2010)

Dragon Age

Aan de ene kant: Orson Scott Card is een goede schrijver. Zelfs al had hij alleen maar Ender’s World geschreven. En Dragon Age is een uitstekend spel.

Aan de andere kant: Orson Scott Card is een rechtse homofoob en Dragon Age is notoir niét homofoob. En comics van games zijn vaak toch maar bleh.

Résultat des courses: gho ja. Een standaard verhaaltje van kindje dat zijn echte ouders niet kent en voorbestemd is voor Grote Dingen.

Snel gelezen, blijft aan geen ribben plakken.

Chew
John Layman (tekst) – Rob Guillory (beeld) – Lisa Gonzales (kleur)
20 nummers tot nog toe (juni 2009 – …) – verzameld een twee drie

Chew

Speelt zich af in een wereld waar kip wereldwijd wegens besmettelijke ziekte verboden is (maar underground quasi-drugsgewijs verhandeld wordt).

Johnny Chew is agent bij de redelijk machtig geworden Food and Drug Administration; hij is een cibopaat, ‘t is te zeggen: als hij iets eet, weet hij waar dat eten vandaan komt. Eet hij een appel, weet hij of de boom besproeid was met insecticiden en wie die appel geplukt heeft. Eet hij een biefstuk, weet hij hoe de koe aan haar einde geraakt is. Eet hij een zelfs bijna helemaal gerot stuk lijk, weet hij hoe die mens een lijk geworden is.

Ahem ja.

Schoon getekend, wijze verhalen, grappig: heel erg aangeraden.

iZombie
Chris Roberson (tekst) – Michael Allred (beeld) – Laura Allred (kleur)
16 nummers tot nog toe (juli 2010 – …) 1-5 verzameld

iZombie

Gwen is een zombie, enfin ‘t is te zeggen niet écht een zombie maar wel een dode mevrouw. Ze moet zo ongeveer elke maand hersenen eten of ze verliest geheugen; als ze hersenen eet, krijgt ze wensen en verzuchtingen en stukken persoonlijkheid en herinneringen door.

En dan gaat ze aan de slag: de wensen in vervulling brengen, moorden oplossen, tralala. Met haar vriendjes Scott de weerterriën en Ellie de naïeve jaren-1960-geest, en met vampiers, en mummies en dingen.

Niet dat het slecht is, verre van, maar ik vraag me af hoe lang ze het kunnen trekken met personages die niet echt veel evolutie doormaken, en die niet echt van hun ene stadje weg kunnen raken.

Niet dat dat Joss Whedon ooit tegengehouden heeft natuurlijk, dus voor hetzelfde geld wordt het een echte klassieker.

Mystery Society
Steve Niles (tekst) – Fiona Staples (beeld)
5 nummers, 120 blz (mei – oktober 2010) verzameld

Mystery

Ach ja. Het voelt aan alsof het speciaal geschreven is om er een film van te kunnen maken: The Avengers meet special effects, of zo. Een beetje teveel tongue in cheek voor mij, te vrijblijvend, te ongeloofwaardig: dan is er plots het brein van Jules Verne in een robot dat één van de hoofdpersonages blijkt te zijn, en dan is er een paar pagina’s later al een vliegtuig dat blijkt helemaal aangepast te zijn aan dat personage, en dan zegt mijn brein dat suspension of disbelief maar zo ver gaat en niet veel verder.

Met wat meer dan vijf nummers zou dit misschien wel beter uitgedraaid zijn. Zoals het nu is, heeft het niet veel om het lijf.

Fables
Bill Willingham (tekst) – Mark Buckingham,  Lan Medina, Craig Hamilton, Steve Leialoha (beeld)
107 nummers (2002 – …)

Fables

Haja, Fables is één van die kleppers natuurlijk. Stapels personages: Sneeuwwitje en Roodkapje en de Grote Boze Wolf, en Pinokkio, en de Schone Slaapster, Belle en het Beest, de drie biggetjes, de Heks van het peperkoeken huisje, Baba Yaga, mannetjes van Lilliput, reuzen, en allerlei en allerlei.

Het concept: al die sprookjesfiguren bestaan echt, in hun respectievelijke werelden, met poorten tussen de werelden. “Onze” Aarde is maar één van de mogelijke werelden, met ook hier en daar poorten naar de sprookjeswerelden. Op een bepaald moment worden de werelden één voor één veroverd door “The Adversary”, en vluchten een hele resem sprookjesfiguren naar onze wereld.

De personages die voor menselijk kunnen doorgaan, wonen ondertussen al een paar honderd jaar in New York. De niet-menselijke vluchtelingen (de drie biggetjes bijvoorbeeld, en reuzen en zo), wonen op The Farm, op den buiten.

Personages met diepgang en evolutie en zo, maar de reeks heeft toch serieus zwakke momenten ook. Er is één personage, Jack, dat gelukkig een eigen spin-off gekregen heeft, want als die er veel langer in gezeten had, zou ik gewoon gestopt zijn met lezen. Zó irritant, ja. Er is ook ergens een cross-over tussen een paar series, en dat trekt absoluut op niets.

En dan is er hier en daar het radicaal pro-Israël-standpunt van de auteur dat om de hoek komt kijken.

Maar voor de rest valt het allemaal wel mee. Geen meesterwerk, maar wel erg degelijk.

Kull
Arvid Nelson en David Lapham (tekst) – Gabriel Guzman, Will Conrad, Mariano Taibo (beeld) – José Villarrubia, Dan Jackson (kleur)
10 nummers (november 2008 – februari 2011)

Kull

Kull is een voorloper van Conan. Meer aan de Elric van Melniboné- dan aan de Conan-kant, maar toch nog met veel hakken en slaan. En bakken minder Weltschmerz. Niet mijn favoriet Robert E. Howard-personage, en de comic zegt me ook niet echt zo enorm veel.

Interessant in de zin dat het toont wat comics vroeger waren, vermoed ik, maar niet echt van deze tijd.

Solomon Kane
Scott Allie (tekst) – Mario Guevara (beeld) – Dave Stewart (kleur)
15 nummers (september 2008 – juli 2011)

Solomon Kane

…Solomon Kane, daarentegen, vind ik wél een wijs personage. De comic brengt de wereld ook helemaal zoals ik hem mij voorstelde: claustrofobisch donker, grimmig, niet zo fijn om in te vertoeven. Niet dat het meteen om extatisch over te worden is, maar ‘t zijn wel twee fijne verhaaltjes voor tussendoor.

The Books of Magic
John Ney Rieber (tekst, 1-50) en Peter Gross (tekst, 51-75) – Peter Gross, John Bolton, Scott Hampton, Paul Johnson Temujin (beeld)
75 nummers (mei 1995 – augustus 2000)

Books of Magic

Timothy Hunter krijgt bezoek van een vreemdeling die hem zegt dat hij de grootste tovenaar ter wereld kan worden. Hij komt te weten dat zijn ouders niet zijn ouders zijn, hij heeft een uil als gezelschap/huisdier: klinkt ergens vaag bekend in de oren?

Ha, behalve dat Neil Gaiman dit ettelijke jaren vóór Harry Potter bedacht, dus.

‘t Is een klassieker, The Books of Magic, en er zijn verschillende reeksen en spin-offs en annuals, maar ik ben er toch niet zo enorm hard van weg. Bij de credits stond dat Neil Gaiman de scripts als consultant na las, maar ik vrees dat hij de schrijvers veel te veel vrijheid heeft gelaten.

Het begint erg goed, en dan verliest Rieber gaandeweg de, euh, weg. Het lijkt alsof hij meer ideeën heeft dan hij op een maand in een boekje kan proppen, hij begint dingen die nooit bevredigend afgewerkt worden, het culmineert ergens rond nummer 37 of zo met een reeks van 11 nummers die eigenlijk op zeer weinig trekken.

Hij probeert het allemaal nog recht te trekken, maar tegen nummer 50 zijn zowel de editor als de schrijver ervandoor. En tot overmaat van ramp: tegen dan is het meest interessante personage van de comic, die het hele ding tot leven deed komen, er virtueel uitgeschreven.

Daarna neemt PEter Gross naast het tekenen ook het schrijven over, en het moet gezegd: het wordt beter. Zelfs al heeft hij moeten beloven om dat ene personage niet meer terug te doen komen (waarom? geen flauw idee). De laatste 25 nummers zijn geschreven met een plan in het achterhoofd, en komen tot min of meer een afgerond geheel.

Er is nog vervolg, maar ik heb het nog niet gelezen. Misschien doe ik dat dan later wel eens: nu is de kater nog te groot.

Batman: Year One
Frank Miller (tekst) – David Mazzucchelli (beeld) – Richmond Lewis (kleur)
96 blz (1988)

YearOne

Ha kijk: ongekwalificeerde aanrader. Geen opmerkingen. Frank Miller geeft het Batman-universum een schop in zijn gat, en het resultaat is fantastisch goed. Mispak u niet aan de jaren-1980-tekeningen: dit is een meesterwerk.

The Couriers
Brian Wood (tekst) – Rob G. (beeld)
3 nummers (2003 – 2005)

Couriers

Moustafa en Special zijn koeriers in een New York van de nabije toekomst. Enfin, koeriers, ze zijn iets tussen huurmoordenaar en pakjesleveraar.

Heel erg van zijn tijd, dit. Waarmee ik eigenlijk wil zeggen: bijna al verouderd.

Channel Zero
Brian Wood (tekst en beeld)
144 blz. (2000)

Channel Zero: Jennie One
Brian Wood (tekst) – Becky Cloonan (beeld)
72 blz. (2003)

channelzero

Channel Zero speelt zich in dezelfde tijdlijn als The Couriers af, maar is een eind tijdlozer. Niet dat het ook niet meteen zal te duiden zijn van wanneer het was en in wat voor tijdsgeest het geschreven is, maar het is gewoon veel volwassener.

In een wereld die niet eens zo ver van de onze is verwijderd, wordt de mensheid in slapa gesust door televisie en entertainment, terwijl de Verenigde Staten onder een extreem-Christelijke president een soort super-Patriot Act stemt, en Midden-Amerika zowat binnenvalt.

Jennie probeert er iets aan te doen, door in te breken in de televisieuitzendingen.

Het heeft iets weg van ernstige luisterliedjes van lang geleden: ongetwijfeld heel erg gemeend op het moment zelf (Boudewijn De Groot geeft een lijstje van zijn eerstewereldproblemen), maar, goh, zo met mijn bijna 41 jaar uit mijn trekzetel bekeken: doe keer normaal gasten.

Elke generatie zal, vermoed ik, wel zijn eigen “de wereld is om zeep en NU moet er iets aan gedaan worden”-werkstukken maken, om dan twintig jaar later vrolijk zelf de wereld om zeep te halen voor de volgende generatie, zeker?

Desalniettemin: aangeraden, Channel Zero.

The Megas
Jonathan Mostow (scenario) – Jonathan Mostow en John Harrison (tekst) – Peter Rubin (beeld) – S. Periaswamy (kleur)
4 nummers (februari – juni 2008)

megas

Hierzie. Het gevoel dat ik had bij Mystery Society is hier gewoon het geval: dit is geschreven als een script, en dan in een comic gegoten, en nu zou het naar het schijnt weer verfilmd worden.

Premisse: de Verenigde Staten worden al 200 jaar geregeerd door een kaste van aristocraten. Genetisch van de gewone mensen verschillende aristocraten, vermoed ik: het wordt aangegeven met lichtgevend wit haar in de comic, maar ik vermoed dat ze intelligenter zouden kunnen zijn, of meer risico’s duren nemen, of iets in die zin.

Stof voor mooie dingen natuurlijk: aristocratie en verval, verboden liefdes, allerlei. Iemand zou daar dringend eens een kwaliteitstelevisieserie over moeten ma… sorry? hoezo? ah, juist, Kings is ondertussen al een hele tijd afgevoerd. Dank u om er mij aan te herinneren.

Hopen op die Megas-serie dus maar?

A Contract with God and Other Tenement Stories
Will Eisner (tekst en beeld)
196 blz. (1978)

Contract

De Oscars van de comics zijn de Eisners. ‘t Is niet moeilijk te raden waarom: Eisner was een beest. Contract with God wordt wel eens de eerste Graphic Novel genoemd, en we kunnen nog lang discussiëren of dat al dan niet het geval is. Wat er ook van weze, dit is een tijdloos meesterwerk.

Eisner heeft het in vier verhalen over de (Joodse) inwoners van een gebouw in de Bronx. Lees dit in de jaren 1970, 2010 of 2070: het blijft even overeind.

Superman: True Brit
Kim “Howard” Johnson, John Cleese (tekst) – John Byrne en Mark Farmer (beeld) – Alex Bleyaert (kleur)
94 blz. (2004)

Superman als hij zou neergestort zijn in het Verenigd Koninkrijk.

Urgh. Het enige écht slechte dat ik deze vakantie gelezen heb. Maar ‘t is dan ook meteen heel erg slecht. Kim Johnson en John Cleese doen een slechte parodie van een slechte parodie van een slechte parodie van derdeknoopsgatdingen die zelfs in 1978 al beschamend passé zouden geleken hebben.

Afvoeren, en wel snel.

The Five Fists of Science
Matt Fraction (tekst) – Steven Sanders (beeld)
112 blz. (2006)

fists

Misschien dat ik nog altijd kwaad was wegens True Brit, maar ik vond hier ook niet echt veel aan.

Concept: steampunk (zucht, ondertussen eigenlijk toch wel). Mark Twain en Nikola Tesla vatten het plan op om wereldvrede te bewerkstelligen door aan alle grootmachten van het moment superwapens (in casu een reuzengrote robot) te verkopen. De slechteriken van dienst zijn J.P. Morgan, Edison en Carnegie. Jawel: wetenschappers versus kapitaal-en-occultisme, geeuw.

Oh ja: Bertha von Süttner wordt wat opgeleukt, jonger gemaakt en er als excuus-Truus bijgesleurd. Ik vermoed dat de auteurs zullen gedacht hebben dat een hele comic met alleen maar mannen een beetje overdreven was, maar ik kan me een paar dagen na datum niet meer herinneren van Bertha precies bijdroeg aan het boek.

Laat gerust links liggen. Het leven van Nikola Tesla was in het echt al fascinerend genoeg.

Weird Worlds
6 nummers (maart – augustus 2011)
Lobo: Kevin Vanhook (tekst) – Jerry Oroway (beeld) – Pete Pantazis (kleur)
Garbage Man: Aaron Lopresti (tekst) -  Aaron Lopresti en Matt Ryan (beeld) – Dave McCaig (kleur)
Tanga: Kevin Maguire (tekst en beeld) – Rosemary Cheetham (kleur)

weird

Oei, oei. Nog een boek waar ik niet van weg was. Ik begon zowaar wat te wanhopen over mijn keuzes.

In elk nummer drie verhalen. Lobo is zo’n personage dat niet veel meer doet dan vechten. Beeld u een eendimensionale Wolverine in, maar dan niet grappig. Garbage Man is eigenlijk gewoon Swamp Thing, maar er is al een Swamp Thing: ik zie het punt niet echt.

Tanga, het derde personage, is het enige echt nieuwe. Het is niet duidelijk welke krachten ze heeft, waar ze vandaan komt, wat ze wil doen. Okay, ik ben geïntrigeerd. Opdracht één geslaagd. De volgende opdracht: hou mij vast, en doe mij terugkomen. Helaas, na 60 bladzijden: niet echt. Daarvoor gebeurde er echt te weinig.

Grappige gezichtsuitdrukkingen, van die Tanga, dat wel. Maar niet gegrepen, niet geboeid.

Twilight Guardian
Troy Hickman (tekst) – Sid Kotian (beeld) – Bill Farmer (kleur)
4 nummers (januari – april 2011)

twilight

Wel gegrepen, wel geboeid door dit. Van het begin: het hoofdpersonage is een meisje dat ‘s nachts een masker en een hoodie aandoet, en een paar straten in haar buurt op en neer wandelt. De superheld als OCD-slachtoffer: hier een poes in een boom, daar slecht geïsoleerde kerstverlichting.

Ze verzamelt comics, en op een conventie spreekt ze af met andere, gelijkaardige, even low profile “superhelden”. Ze lossen misdaden op (genre handelaar verliest comic, zou hij gestolen zijn? oh nee, kijk, de comic zat gewoon verkeerd geklasseerd), en dan gaat ze weer naar huis.

En wordt ze alsnog een held(in).

Het zou kunnen verder gaan, maar voor mij is het goed zo: een mooi vignetje. Prachtig getekend — en in elk nummer staat er een telkens zeer geslaagde pastiche van een oude comic.

Superman’s Metropolis (1996)
Batman: Nosferatu (1999)
Wonder Woman: The Blue Amazon (2003)
Ted McKeever, Jean-Marc Lofficier, Randy Lofficier, Roy Thomas (tekst) – Ted McKeever (beeld)
199 blz

metropolis

Wohohohow. Ook in het Elseworlds-idee zoals True Brit, maar een wereld van verschil.

Concept: Duits expressionisme. Deel één is een vertaling van Fritz Lang’s Metropolis: Clarc Kent-son is de (geadopteerde, blijkt later) zoon van de baas van Metropolis, Lois Lane vecht voor de rechten van de onderdrukte werkers, Lutor is de krankzinnige wetenschapper die een robot bouwt naar de beeltenis van Lane. Lane vindt dat Clarc, als Superman, de Messias van de werkers moet worden.

Deel twee is een mashup van Das Kabinet des Dr Caligari en Nosferatu, eine Symphonie des Grauens. De werkers zijn bevrijd, Metropolis wordt bestuurd door Lois en Clarc. Slechterik van dienst is Dr. Arkham, de baas van het zothuis (voor wie Lutor een cyborg bouwde, de “Laughing Man”). Bruss Wayne-son ontdekt allerlei shenanigans, wordt in de diepte gesmeten en wordt Nosferatu (Batman!). Cue gevecht tussen Superman en Nosferatu; uiteindelijk komen ze tot een vergelijk — Superman beschermt de bovenwereld, Nosferatu de onderwereld.

In deel drie, met inspiratie van Der blauwe Engel en Dr. Mabuse, der Spieler, blijkt Diana, de Blauwe Amazone, van de “Hemel” afkomstig te zijn, vanwaar Metropolis even later aangevallen wordt. Diana wort Wonder Woman, de slechteriken uit de Hemel worden verstaan, alles is weer peis en vree, en we weten op het einde van de drie boeken waar we precies zijn en wat er precies eigenlijk allemaal gebeurd is.

De tekenstijl is expressionistisch en zal niet naar iedereens zin zijn. En ik heb die oude films allemaal staan en allemaal gezien en allemaal graag gezien, het kan zijn dat ik bevooroordeeld was, maar: hugely satisfying, vond ik.

Sigil
Mike Carey (tekst) – Leonard Kirk (beeld)
4 nummers (mei – augustus 2011)

Sigil

Samantha Rey is 16, en kan plots blijkbaar door de tijd reizen. Mooi getekend, herkenbare situaties (enfin ja), piraten, wat science fiction, beetje Buffy-achtige dinges hier en daar: iets voor schoolkinderen.

Ik vond het ook wel wijs hoor, maar ik zou niet uit mijn weg gaan om het te kopen.

Tenzij dit meer blijkt te zijn dan een scholierenserie, en ze de hele Sigilverse heropstarten, natuurlijk. Ha!

The Strange Case of Mr. Hyde
Cole Haddon (tekst) – M. S. Corley (beeld) – Jim Campbell (kleur)
4 nummers (april – juli 2011)

strange

Kijk zie, ‘t is nog eens Victoriana. Er zijn Jack The Ripper-achtige toestanden aan de gang (Spring-heeled Jack, die Dear Boss-brief), en een jonge politiekerel moet op onderzoek. Hij roept, tegen zijn zin, de hulp in van Dr. Jekyll.

Jekyll zit na een faliekant in een moord afgelopen experiment (twee keer raden wat dát zou kunnen geweest zijn, eh heh heh) in de gevangenis, uiteindelijk mag hij mee op onderzoek, gebruiken ze alsnog zijn elixir, en helemaal uiteindelijk vinden ze wat de moorden precies waren.

Beetje clichématig allemaal, maar wel genietbaar.

*
*       *

Euh, was dat het? Nee, niet echt. Dat zijn de dingen die ik volledig gelezen heb. Waarmee ik bedoel: met volle aandacht en zonder diagonaal te lezen. Ik heb bijvoorbeeld ook een resem superheldendingen gelezen, en Indiaanse zaken genre The Tall Tales of Vishnu Sharma, maar dat was maar halfslachtig lezen.

En oh ja: ik was op de laatste dag van de vakantie begonnen met Sandman, en daar ben ik nog altijd mee bezig. Aan een veel trager tempo nu, wegens internet en dingen te doen, natuurlijk.

Sandman blijft trouwens ook meer dan honderd procent overeind, ter info.

Samengevat:

Y: The Last Man ****
DMZ *** 1/2
Northlanders ****
Lovecraft ***
Hawks of Outremer ** 1/2
The League of Extraordinary Gentlemen *** 1/2
Dragon Age **
Chew ****
I, Zombie ***
Mystery Society ** 1/2
Fables ***
Kull **
Solomon Kane ** 1/2
The Books of Magic ** 1/2 met stukken ****
Batman: Year One ****
The Couriers ** 1/2
Channel Zero / Jennie One ***
The Megas ** 1/2
A Contract with God and Other Tenement Stories ****
Superman – True Brit *
Five Fists of Science **
Weird Worlds (Lobo, Tanga, Garbage Man) * 1/2
Twilight Guardian *** 1/2
Superman’s Metropolis, Batman: Nosferatu, Wonder Woman: The Blue Amazon ***
Sigil ** 1/2
The Strange Case of Mr. Hyde ** 1/2

Twintig

donderdag 18 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Kijk nu:

Twintig Boudewijn

Twintig Atomium

Klik door voor groter – en dus gewoon van de overburen in bruikleen gekregen!

Het valt me tegen dat de Boudewijnkant zo hard doorschijnt tot in de Atomiumkant. Het papier is wel degelijk zo dun dat het er door komt: ik zou het kunnen wegphotoshoppen, maar dat zou dan wel errug veel werk worden.

Parallel

donderdag 18 augustus 2011 in Computers en dingen. Permanente link | 3 reacties

Het heeft nog lang geduurd. De onderliggende reden was dat ik na een jaar toch een aantal programma’s serieus miste (hallo, Windows Live Writer! hey daar Directory Opus!); de onmiddellijke aanleiding was dat er op het werk allerlei dingen zowel op Mac als op Windows te testen zijn; the upshot is dat is dan maar eens een evaluatieversie van Parallels heb gedownload en er een Windows 7 op gezet heb waar ik nog een licentie van liggen had van toen ik nog een Dell had.

En nu zien wat dat geeft. De eerste indruk is alvast in orde: mijn Windows- en Macvensters staan, met dank aan Parallel’s Coherence-dink, allemaal gewoon door elkaar op mijn desktop, ha!

Update: ik had nog maar het bovenstaande geschreven, of ik kreeg al dit op mijn bord:

Screen Shot 2011-08-18 at 12.02.52

Ik had niet eens de kans om veel te doen, want Live Writer was al heropgestart, maar toch…. Allez ju. Ik heb twee weken om te testen. Eens zien wat het allemaal geeft.

Tik tok

donderdag 18 augustus 2011 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

Oh, een fijne episode van op vakantie, nog.

Dan komt een mens plots zijn dochter van vijf tegen, en is die zachtjes in zichzlf aan het frazelen. Een liedje? Jawel, zegt ze.

En dan begint ze met haar engelenstemmetje dit te zingen. Waarop de jongste zoon, zes of zeven of zo, ook meezingt. Samen met de oudste dochter.

Van begin tot einde. En als de oudste zoon binnenkomt, zingt hij ook mee, maar nog veel erger: met alle bewegingen erbij. Die de andere drie dan ook meedoen. Aargh.

Blade Runner?

donderdag 18 augustus 2011 in Film. Permanente link | 3 reacties

Hola, wat leest mijn oog? Ridley Scott To Direct and Produce New ‘Blade Runner’ Film?

Griezelig.

Sportelen

donderdag 18 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 19 reacties

Er bestaat volgens mij zoiets als een taalgevoel, en volgens mij heeft iedereen dat.

Enfin, ik zeg “volgens mij”, ik bedoel “ik ben redelijk zeker dat het zo is maar ik ben te leeg om op het internet de referenties naar de relevante publicaties op te zoeken”.

Dat ding met pikpik en wumble, en een tekening van iets scherp en iets zacht, en dat zowat iedereen “wumble” associeert met zacht en “pikpik” met scherp, en zo.

Of de reden waarom “the slithy toves did gyre and gimble in the wabe, and the mome raths outgrabe” eigenlijk wel begrijpbaar is, of dat we er ons minstens iets bij kunnen voorstellen, zelfs al staat er quasi geen enkel bestaand woord in.

In het Nederlands is het niet anders, zowel voor woorden als voor woordbeelden, en ook voor achtervoegsels. Het achtervoegsel “-elen” bijvoorbeeld, wordt voor zover ik weet niet in machtig veel positieve woorden gebruikt.

Spartelen. Defelen. Bronselen. Stuntelen. Verhaspelen.

Connotatie: onhandig, prutsen, minder dan goed. Het maakt het verschil tussen rijmen en rijmelen. Tussen een schrijver en een schrijvelaar.

Met dat allemaal in het achterhoofd: wie is in ‘s hemelsnaam de copywritelaar die het een goed idee vond om sport voor ouderen mensen “sportelen” te noemen?

logo sportelen

“Beweeg zoals je bent”? Wie is dat genie van de Karpaten dat dacht dat er één iemand zou te vinden zijn die zich niét gekleineerd zou voelen en belachelijk gemaakt, als ze hem zouden uitnodig om iets te doen dat letterlijk maar één letter verwijderd is van “spartelen”?

Iemand? Iemand?

Huis!

vrijdag 19 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

We hebben een afspraak volgende vrijdag, voor de bespreking van de verbouwingen!

En er werd al gehint dat het ingrijpend zou zijn!

Spannend!

Zo raar

zaterdag 20 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 23 reacties

De wereld is half om zeep, er gebeuren allerlei zaken overal die eigenlijk voor ons ook wel belangrijk zijn — economie en zo, en Europa en dingen, en onze onderhandelaars gaan nu dag in dag uit behalve de zondag zes uur per dag vergaderen.

Afwisselend één dag over BHV, en één dag over al de rest dat belangrijk kan zijn in België?

Wat?! Eén dag op twee aan BHV spenderen en één dag op twee aan werkelijk ál de rest? Van economie en onderwijs en cultuur en Europa en alles?

Ah nee, sorry. Helemaal verkeerd begrepen, mijn fout. Afwisselend één dag over BHV, en één dag over al de rest van de staatshervorming.

En dat gaan ze volhouden tot 11 oktober, heb ik dat goed begrepen? En daarna, als ze er eventueel uit zouden zijn, wat zouden ze dan doen? Zou het dan nog geen tijd zijn voor de gemeeneraadsverkiezingdscampagne?

Tss. Ze doen gelijk echt wel hun best om politiek in België een slechte naam te geven.

Ondenkbaar

zondag 21 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Uck. Ik moest gisteren in de fnac zijn, mijn muis had de geest gegeven en ik had een nieuwe nodig.

Wat doet een mens dan? Ah, naar de boeken gaan kijken, natuurlijk.

Het is praktisch nooit dat ik een boekenwinkel binnen ga, dat ik zonder boek(en) buiten kom. Of beter: het was praktisch nooit: tegenwoordig gebeurt dat namelijk niet echt meer.

Dan stond ik daar, aan de rayon science fiction en fantasy, en het was al een tijd geleden, en dus was het een rayon met allemaal boeken die ik eigenlijk wel wou lezen. Ik stond daar, en toen realiseerde ik het mij plots: ik kon mij eigenlijk niet inbeelden dat ik die boeken, allemaal dikke paperbacks zoals ik er ettelijke duizenden gekocht heb, gelezen heb en staan heb, nu nog zou kopen.

De procedure voor boeken, tegenwoordig, is dat ik op Amazon een sample op mijn Kindle zet, en als dat mij aanstaat, dat ik het boek koop. Digitaal.

Serieus: een papieren leesboek, ik kan mij zo snel niet voor de geest halen wanneer ik er nog zo eentje gekocht heb. Kookboeken, dat wel, maar leesboeken? Nee, niet echt.

En dan bedacht ik plots: help! Ik héb allemaal boeken staan, maar daar zijn waarschijnlijk 70% of meer precies van die science fiction en fantasy van. Van die boeken die, enerzijds, ik tegenwoordig nooit nog analoog zou kopen, en die, anderzijds, digitaal stuk voor stuk op –erg letterlijk– vijftien seconden te vinden zijn.

(Zowel legaal als illegaal, trouwens: op Amazon staat zowat alles, en alles wat er nog niet staat, zal er tegen dan wel staan — en ik kan u zó een torrent met ettelijke duizenden van precies die boeken aanwijzen.)

En dan bedacht ik: ik heb nu zo’n honderd lopende meter boeken, en dat gaan er nooit tweehonderd worden. En moet ik eigenlijk nog wel een bibliotheek laten bouwen, in dat geval, die zo veel mogelijk plaats aan schappen geeft?

Zou ik dan niet beter gewoon een aangename leesruimte maken, met plaats voor een televisie dat het een den kan worden, en dan boeken tegen de muur zetten op het eerste verdiep in ons achterhuis? Als bijna-decoratief element, wegens dat ik die eigenlijk niet echt meer ga lezen? Aaargh!

Spannend hoor

maandag 22 augustus 2011 in Computers en dingen. Permanente link | 2 reacties

Die keer dat ik een website ging maken met Drupal, en dat ik dacht dat het wel eens een goed idee zou zijn om de meest recente versie van alles te gebruiken.

En dat wil dan zeggen CTools en Date en Calendar en Views allemaal in –dev.

Op een echte site die echt online moet gaan. Nee, da’s niet slim, ik weet het.

Don’t fuck it up don’t fuck it up don’t fuck it up

dinsdag 23 augustus 2011 in Computers en dingen. Permanente link | Eén reactie

Spannend! Ik heb een jaar of tien of zo geleden een website gemaakt, een tijdje (een paar maand, denk ik) mee helpen onderhouden, dan een paar jaar laten onderhouden door de mensen zelf, en toen had ik het plots druk met allerlei andere zaken (voornamelijk: part time blinde paniek, part time depressief naar het plafond liggen staren), en voor ik het wist was het pakweg 2004 en bleek die website plots lang niet meer zo goed te werken als hij eigenlijk nooit echt gewerkt had, en wou ik hem zeer graag gewoon opnieuw maken.

Maar daar kwamen dan allerlei dingen tussen bij de mensen die de website gebruikten en onderhielden, en kwam het er niet van. Niet in 2004 niet in 2005, niet in 2006, niet in 2007. Het zag er even naar uit dat het er in 2008 van zou komen, en dan heb ik er ook een ernstige stamp in gegeven (zoals in: de hele site alvast gemaakt, betaald voor domeinnamen, abonnementen en serverruimte), maar het is er toch niet van gekomen. En ook niet in 2009 of 2010, maar! dus! wel! in! 2011!

Tussen 2004 en 2011 is zo ongeveer alles wat CMS en websites is, compleet commoditized: dat wil zeggen dat ik op een week een website kan maken die zeven jaar geleden op geen zes maand zou kunnen gemaakt geworden geweest zijn.

En dat er dus alle mogelijke tijd is om aan inhoud te werken.

En dat het dus nu bijzonder spannend wordt, want er moet een redactie voor die website in elkaar gestoken worden. Die om de zoveel tijd samenkomt, en die allerlei dingen inplant, en schrijft, en tekent, en musiceert, en alles, en dingen.

Brrr.

Goed begonnen!

woensdag 24 augustus 2011 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Jan heeft vandaag zijn eerste voetbalmatch van het seizoen gespeeld, op verplaatsing bij Merelbeke.

De uitslag viel nog redelijk mee: 0 – 25 voor KSC Excelsior Mariakerke. Daarmee hebben ze hun record van 21 doelpunten (tegen Vinderhoute) verbroken.

Ha! En dubbel: ha!

Twee D

donderdag 25 augustus 2011 in Film. Permanente link | 2 reacties

Er moest naar een film gegaan worden, vanavond. Kapitein Amerika was het eerste dat ter sprake kwam, met de gedachte van ‘t zal dan van verstand op nul en slaan en smijten zijn.

Ik naar de website van de Decascoop. Wat graadt gij? Dat het een 3D-film was. En laat het toeval nu net dat ik geen goesting meer heb om 3D-films te zien zolang ik niet zelf kan kiezen waar het focusvlak zich bevindt. En zolang er vervelende brilletjes zijn waar er altijd reflectie van de lichten aan de nooduitgangen in zit.

En zolang het beeld veel te donker is, zelfs al doen de mannen van de Decascoop hun best.

Dus is het goede oude tweedimensionale film geworden. En hopen dat die mode ook deze keer voorbij gaat, zoals ze om de paar decennia de afgelopen honderd jaar al eens opgekomen en weer voorbij gegaan is.

Verbouwingen: het project

vrijdag 26 augustus 2011 in Verbouwingen. Permanente link | 13 reacties

Hoezee! We zijn er bijna uit met onze verbouwingen, wat we precies gaan doen waar.

Er komt een nieuwe voordeur. De vensters in de voorgevel en de achtergevel krijgen dubbel glas.

In de inkom komt er een schuine kast voor mantels en zo, met een radiator eraan waar we dan ook misschien nattige dingen aan kunnen hangen.

In het bureau komt een opbergsysteem voor boekentassen en turn- en zwemzakken. Tegen de verste muur komt een hele wand met kasten, met onderaan in het midden een uitklapbaar bed. Tegen de venster komt een ding waarop er dingen kunnen staan, en het antieke stalen jaren 1950-bureau komt in het midden tegen de venster te staan.

De buitenmuur van de keuken wordt afgebroken, en de keuken wordt een kleine drie meter langer (de breedte van de muur + 2,5 meter). Er komt een zware poutrel over de hele breedte, en dan een glazen constructie met op het einde een vouwwand. Die helemaal open kan. Waardoor we in de zomer gewoon helemaal buiten kunnen zitten, dus:

Die dingen kunnen blijkbaar tegelijk elegant en geïsoleerd zijn, én helemaal onopvallen weggeschoven worden, hoera!

sf25_gallery_04b.jpg

sf25_gallery_06b.jpg

Verder in de keuken nog twee leeszetels, en alle plaats van de wereld.

In de living wordt de trap afgewerkt, komt er een bureautje tegen de trap om eventueel aan te werken, komt er een kast tegen de muur, bibliotheek rond de trap, een zitmogelijkheidsdingeskast waarin de televisie zal kunnen weggestoken worden,een zitmeubel in L-vorm, en in de haard iets dergelijks:

Onder de trap naar boven komt een kast, op het einde van die ruimte naast de trap een schuifdeur, dan een ruimte met nog twee schuifdeuren, naar badkamer en slaapkamer.

In de badkamer komt er een ligbad in een soort Marokkaansachtige alkoof met tegeltjes, een inloopdouche op het einde, en een lavabo in het begin.

En in de slaapkamer komt een dressingachtig ding tegen de muur, en is er ruim plaats voor ons groot bed.

De kinderkamers en het chauffagekot krijgen brandveilige deuren en nieuwe ramen en zo, en bergruimte en kasten.

Op de overloop boven komt ook de douche eindelijk in orde.

In het achterhuis op het gelijkvloers komt er minder bibliotheek dan voorzien, en wordt het meer een lees- en zitruimte.

Op het eerste komt daar een boekenwand, en een douchedink naast de lavabo.

 

En dan is ons huis klaar. Eindelijk. Na, gelijk, meer dan tien jaar.

Comics

vrijdag 26 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Vertel mij dan nog eens dat stripverhalen beter zijn als ze op papier geprint zijn, als ze toch meestal op de computer ingekleurd worden?

Wijs om Moebius te zien tekenen. En, op zijn leeftijd, op zo’n Cintiq bezig te zien.

[via]

Wikimedia Chapters, /popcorn

zaterdag 27 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Chapters, dat zijn de lokale Wikimedia/wikipedia-dinges in de verschillende landen over de hele wereld.

Schrijft BirgitteSB op de Wikimedia Foundation (WMF) mailinglijst :

I have realized that WMF seems to seriously misunderstand the role of chapters. I say this as someone who has always had a somewhat conservative view of chapters to begin with. But underneath the current rift is a serious disconnect between WMF professionals and how this whole program actually works. When I say “program”, I mean the actual program work of Wikimedia which is scrolling through hundreds of recent changes in more languages than I could pin on a map. My problem isn’t merely that *way* WMF professionals are approaching the Chapters is less than optimal. My problem right now is that reason they are approaching the chapters at all seems greatly lacking in clue.

Okay, achtergrond: de wereld is groot, er wordt vanalles gedaan rond Wikipedia-dinges, en dat is allemaal redelijk decentraal, met uiteindelijk weinig controle van WMF op die verschillende chapters. BirgitteSB:

Decentralization isn’t some random choice that somehow was attached to this movement; it is the only way the program functions at all. WMF professionals can’t begin to account for the program work being accomplished by the movement. Has there been a recent push to catalog local train stations on the Albanian Wikipedia or is the current trend of work translating articles from a larger Wikipedia? No one knows what is actually going on in all wikis.

De discussie kadert helemaal in het streven van WMF om verder te professionaliseren (dat was heel héél hard nodig, en ze zijn al een eind op weg) en hoe die professionalisering van een centrale WMF omgaat / in conflict komt met de radicale decentraliteit van de chapters, om nog niet te sprekenv an de editors die achter de chapters zitten, en de verschillende Wikipedia’s in de verschillende talen, en alles, en alles.

En niets is eenvoudig in de wereld, want er is bijvoorbeeld een Wikimedia Nederland-chapter, maar die is bijvoorbeeld niet de “baas” van nl.wikipedia.org. Net zoals het chapter-in-oprichting Wikimedia België niet de baas is (en dat de voertaal daar trouwens Engels zal zijn).

Afijn. Als er geld in het spel is, zijn problemen nooit ver weg, en met chapters in verschillende stadia van professionalisering, in landen over de hele wereld, die ook nog eens verschillende, ahem, houdingen ten opzicht van pakweg corruptie en accountability en zo hebben…

Ah, suffice it to say dat het niet evident is dat er miljoenen en miljoenen gedoneerd worden aan allerlei dingen die te maken hebben met Wikimedia, en dat er links en rechts misschien wat schimmige organisaties zijn, en dat het niet allemaal voor iedereen honderd procent duidelijk zou kunnen zijn waar welk geld naartoe gaat. En dat niet iedereen in elk land dezelfde strikte regels volgt, is… lastig voor sommige mogelijke sponsors. En zo heeft WMF recent besloten om het fundraisen toch meer centraal te gaan doen.

En is er discussie. Overal een beetje, en ook op de Foundation-mailinglijst. Over en weer, over en weer. Ik lees dat graag, eigenlijk. Een mens leert bij, van mensen zo beleefd mogelijk ruzie te zien maken.

En soms, heel soms, gebeurt er iets waarvoor ik deze bovenhaal:

popcorn

Want dan heeft iedereen in de discussie het over die neiging naar centralisatie van de chapters (al was van het delen van wat ze doen, zoals het fundraisen), en komt Florence Devouard op de proppen. Devouard, voor de duidelijkheid, was tussen 2006 en 2008 voorzitter van WMF, en zit nu op de raad van bestuur van Wikimedia France. Zij weet dus wel degelijk waar ze het over heeft.

Iemand had geopperd dat die chapters helemaal niet zo nodig zijn, “de vrijwilligers” zouden het werk wel doen, zoals bijvoorbeeld de vertalingen van de reclamebanners die elk jaar een eeuwigheid aan een stuk om donaties vragen. Florence begs to differ. Iemand anders had gezegd dat die chapters eigenlijk gewoon maar geld krijgen van WMF, en dat al het zware werk door WMF wordt gedaan. Florence begs to nog eens differ, redelijk zwaar zelfs.

…en dan slaat Jimbo Wales er zijn snater tussen. In mail na mail na mail houdt hij een vurig betoog dat iedereen het verkeerd begrepen heeft, en dat

The key thing to understand here: there is no desire or agenda to take away power and autonomy from chapters. But there is a strong moral duty to note that financial controls, reporting requirements, transparency, and evaluation of effectiveness are always at the top of our agenda.

Het blijft me verbazen, hoe die mens zó onduidelijk kan communiceren, zó weinig gevoel voor gevoeligheden kan hebben, zó als een olifant in een porseleinwinkel kan rondlopen.

David Gerard is in dergelijke discussie altijd machtig onderhoudend:

Gerard: Being on the board of a tiny nonprofit is a thankless and grinding task at the best of times. Finding people who both want to do the job and are any good at all is *not easy*. This is a potentially catastrophic failure of volunteer liaison. If the aim were to get rid of chapters altogether, this would have been an excellent method of achieving it. (I don’t think that is the intent – apparently WMF feels like it can mess people around and still get 100% from them. I do consider that the problems really haven’t been considered.)

Wales: I don’t think the WMF thinks that they can “mess people around” at all, actually.

Gerard: I think it’s accurate to say they completely failed to predict that people would feel messed around, with much justification being given by said people. Certainly I don’t think they actively intended to.

Maar ‘t is BirgitteSB die andermaal de nagel op de kop slaat:

I don’t care what people spoke of, nor of what they desire, nor what their agenda is. I never supposed that people were conspiring to fail. I care what effect the actions people are proposing will result in. I am quite confident that the result of funding chapters though a WMF grant program pushes them towards being franchises. I might be wrong about this, as I said. But please share the underlying concepts that lead you to conclude that “these changes should have no impact on that at all”, so that I might be convinced as well. Your good intentions, which I did not question, are irrelevant.

En ‘t gaat nog wat over en weer, en dan komt het hier op neer:

BirgitteSB: I don’t think chapters are being cut off I think they are being centralized. Centralization, not lack of funding, is what I believe will make chapters ineffective.

Wales: Chapters are not being centralized. I don’t know how I can be more clear. The idea that the only thing that can make chapters really decentralized is the very narrow question of who actually processes the donation is mistaken.

Dat was 11 op augustus (mijn italiek). Vandaag komt Florence Devouard terug in de discussie, met een rechtstreeks antwoord op dat laatste van Jimbo Wales:

Decentralization would be possibly maintained if grants were unrestricted ones.

But this is not what is being done. Grants are restricted.

When chapters used to fundraise themselves, they had the power to decide their programs, as fit an organization that is independent.

Chapters are losing that power. From the moment Wikimedia Foundation gives grants according to specific projects they approve or do not approve, they actually decide what the chapter does or does not.

Chapters are being centralized. I don’t know how we can be more clear on that.

Mijn italiek. Tijd voor deze:

Voor wie wil meevolgen (ja, ik weet het, zo zullen er niet veel zijn :)): hier brandt de lamp.

Where is Khaled?

zaterdag 27 augustus 2011 in Politiek. Permanente link | Geen reacties

Verschrikkelijk vies, dit:

Nog een geluk dat het de goeie zijn, die Saoedi’s. Niet gelijk al die andere, terroristische, woestijnnegers.

(En het is wel geweten waar hij zit, trouwens. Maar dat maakt het er niet viezer op. [via]

Hoepels

zondag 28 augustus 2011 in Computers en dingen. Permanente link | 5 reacties

‘t Is toch wel wat: dan zit ik een website te maken met Drupal en lukt alles zo ongeveer zoals het zou moeten lukken. Hoera, leve vanalles, ‘t is een groot gemak, iedereen is content, en ik heb de indruk dat het mensen zijn die op dezelfde manier denken als ik die al die dingen gemaakt hebben.

En dan kom ik op een ding terecht waaruit (misschien) blijkt dat ik er, ahem, eigenlijk niets van snap.

Gegeven een organisatie die in allerlei geledingen nieuws en kalenderinfo en verslagen produceert, wil ik ergens een plaats waar alle kalenderinfo bij elkaar te vinden is. En dan bij de verschillende geledingen van die organisatie telkens menu-itempjes nieuws, kalender, verslagen, en daarin alleen wat van die ene geleding is.

Simpel, dacht ik zo.

  1. Ik maak een content type kalenderinfo aan, en een content type artikel (verslagen hebbben dezelfde velden als nieuws, ze komen gewoon ergens anders te staan).
  2. Ik maak mijn informatie over de organisatie aan in gewone basispagina’s, die ik in een structuur giet door ze een menu-entry te geven.
  3. Ik maak een kalenderview aan en zet dat ergens in het hoofdmenu bovenaan: dat geeft proper wat het moet doen

Enfin, ja, ik zeg: dat doet proper wat het moet doen, maar er zat toch nog wat fiedelen met Menu Blocks en met een nieuw menu bij.

Wegens dat een kalenderitem zelf geen menu-item heeft, en dat het dus wat zooien was om links toch iets degelijks te krijgen als ik een individueel kalenderitem aan het bekijken ben.

Ah, maar wacht eens, dacht ik dan plots: er is toch zoiets als de Context-module? Daarmee kan ik gewoon zeggen “ALS nodetype = artikel en taxonomie = categorie:HR>verslagen DAN toon menublok hoofdmenu (levels 2+) in de eerste zijbalk en zet menu active class op home > HR > verslagen”. Juist? Juist?

Ah ha ha. Niet juist, dus.

Het ding weigert onder alle omstandigheden dat ene menublok te tonen (okay, toegegeven, het is een menu block en geen ingebouwd Drupal-menu, maar dat zou niet mogen uitmaken), én het ding weigert onder alle omstandigheden te beseffen dat hij op een pagina zit met een bepaalde taxonomieterm (toon blok X op alle artikelpagina’s, dat doet hij, maar toon het op alles met taxonomieterm Y, doet hij niet).

En het ergste van de zaak? Zoals altijd, bij Drupal, is het mij compleet onduidelijk of ik ergens iets niet begrijp, dan wel of er ergens een bug in één van de modules zit die ik nodig heb.

Al die modules bevinden zich in verschillende stadia van development / beta / release candidate, en ze hebben allemaal, van de eerste tot de laatste, één ding gemeen (naast de onvermijdelijke bugs): de documentatie trekt op geen ouwe slets.

Als er al documentatie is, is het een amalgaam van documentatie voor verschillende versies door elkaar, met verschillende UI’s en functionaliteiten. En wordt er meer gesproken over “in vergelijking met versie 6.x-1.7.x-dev is er dit lichtjes anders” dan dat er concrete, reproduceerbare voorbeelden gegeven worden.

Maar goed, het zou mij dus niet zou verbazen dat het mijn eigen schuld is en dat ik het niet snap. Ik ben geen specialist, ik kijk maar om het jaar of zo eens naar Drupal tot ik in een situatie als deze zit, met iets dat zou moeten werken maar het niet doet.

En dan geef ik het meestal na lang prutsen en zoeken gedegouteerd op.

(Maar deze keer dus niet, het moet gewoon werken.)

Van oppassing

maandag 29 augustus 2011 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Om het einde van de vakantie te vieren ben ik van oppassing op de kinderen, ha, en ‘t is al helemaal in het honderd gelopen!

Ik was bezig aan een website, gisteren, en het is wegens allerlei prutserijen redelijk laat geworden. En dus ben ik vanmorgen maar wat in mijn bed gaan liggen, kwestie van toch een beetje te rusten.

En was het elf uur eer ik wakker was, en zaten de kinderen verspreid over het huis, te wachten tot ze naar Rio mochten kijken op televisie. Of nee, eerste naar Step Up 3D.

‘t Is dus eerst dansfilm geworden, dan middageten, en dan Rio, en voor ge ‘t weet, met onderbrekingen en alles, is het halfdrie en is het de eerste keer dat ze buiten gaan spelen.

Maar wél met allerlei inspiratie natuurlijk: Louis en Anna waren dansmoves aan het doen, en Jan was al helemaal de papegaai uit Rio.

En dan zijn ze nu op straat aan het badmintonnen. Kan ik nog wat duwen aan Drupal.

Renaissanceinternetmens

dinsdag 30 augustus 2011 in Programmeren. Permanente link | Geen reacties

Daarnet zat ik met een probleem: een context aangemaakt in de Context-module (één van die fijne modules die in theorie fantastisch zijn maar in de praktijk op, euh, onverwachte momenten niet doen wat ze moeten doen), en in soep.

Context verwacht een machine name voor zijn items, fair enough (al zou ik een echte naam gemakkelijker vinden, dat die nog gewijzigd kan worden). Ik had een context aangemaakt met de fijne naam “Kalender/nieuws ABC”, en dat werkte van de eerste keer perfect hoe ik het wou: als ik op pagina ABC sta, toon dan de blokken “laatste nieuws ABC” en “binnenkort ABC” in twee kolommen naast mekaar onderaan de pagina.

Maar! Dan wou ik een “Kalender/nieuws DEF” maken, en die eerste clonen lukte niet. Die eerste wijzigen, lukte ook niet. Die eerste verwijderen, lukte ook niet. Ahem. Ah ja, die slash werd geïnterpreteerd als een parameterscheidend ding, verdomme. De mannen van Context hadden geen validering voorzien, en ik was niet de enige die er last mee had.

Okay, bon, geen probleem. Naar de server getoogd, mysql in gang gesleurd, show tables om te kijken of er ergens iets context-achtig in staat, hey kijk: een tabel dpl_context! Describe dpl_context toont dat er een name-veld in zit als primary key, select name from dpl_context geeft mij effectief alle namen, update dpl_context set name=’ABC home’ where name like ‘Kalender/nieuws ABC’ doet wat het moet doen, een refresh in Drupal later: hopla, probleem opgelost!

Dat moet, denk ik, zo ongeveer de twintigste keer zijn, de laatste paar dagen, dat ik op mijn twee knieën content ben dat ik de laatste twintig jaar gedaan heb wat ik gedaan heb, en dat ik misschien nergens een echte expert in ben, maar toch bij redelijk wat dingen mee kan spreken.

En dat ik van niet al te veel andere mensen moet afhangen als ik iets wil maken.

Dat zijn de mooiste momenten, in hobby of in werk: als ge het gevoel krijgt dat de afgelopen pakweg twintig jaar effectief ergens voor gediend hebben. :)

Zo, dat zijn 2 minuten 35 die u niet meer terugkrijgt

dinsdag 30 augustus 2011 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

De wiebelende hoop protoplasma op de canapé maakt het helemaal af, vind ik persoonlijk.

Van gold plating

woensdag 31 augustus 2011 in Computers en dingen. Permanente link | 10 reacties

Prioriteiten stellen! Als het af moet geraken, is het niet het moment om mieren te neuken!

‘t Zal altijd wel een werkpuntje (urh, dat woord) blijven, vrees ik: ik zo kan zó enorm lastig lopen van de petieterige details waar geen één mens op honderd over valt. En dan dreig ik mij uren bezig te houden met het zoeken naar oplossingen voor die kleine dingen, terwijl ik eigenlijk nog grotere vissen te braden heb.

Voorbeeld?

Ik krijg uitslag als ik ergens iets zie staan als

15 item(s) gevonden

Aaargh! Alleen al het typen, geeft me rillingen! Hoe bloederig moeilijk is het om te zeggen “item” als er één resultaat is, en “’items” in alle andere gevallen? In plaats van de mensen 99,9% van de tijd met die nutteloze haakjes op te schepen?

Nu, dat is meestal gemakkelijk op te lossen, zo’n abominatie. Een variante op

x==1?[item]:[items]

ergens in pleuren, en het is in orde.

Een andere, die meestal iets lastiger we te smurfen is, is deze:

Gebeurtenis
2 september 2011 – 9 september 2011

Gnnn! al die overbodige en informatie! Als het in een tabel staat met een “van”- en een “tot”-kolom, is iets als hierboven in orde voor mij, maar in het gewone gebruik? Dan wil ik mordicus mijn date ranges op deze manier geformatteerd zien:

2 – 9 september 2011
20 september – 5 oktober 2011
30 december 2011 – 3 januari 2012

Oh, ge moest eens weten hoe hard het nijpt om de defaultmanier waarop Drupal het doet aan te passen naar mijn goesting. Hier is de boosdoener:

// Different days, display both in their entirety.
else {
   $output .= theme('date_display_range', 
      array('date1' => $date1, 'date2' => $date2,
      'timezone' => $timezone)); }

En nee, ‘t is niet proper op te lossen op een twee drie. Want met een naieve

jaren verschillend?
     ja: toon dmy –dmy
     nee: maanden verschillend?
         ja: toon dm – dmy
         nee: toon d – dmy

is de kous natuurlijk lang niet af: er kunnen een ton verschillende datumformaten bedacht worden in Drupal namelijk, en ik zie niet meteen hoe ik in één moeite allerlei gevallen tegelijk kan behandelen:

2 – 9 september 2011
2011 (2 – 9/9)
September 2nd – 9th, 2011

…en dus wordt het ergens iets op theme-niveau, voor dat ene veld in die paar content types.

Maar daar heb ik nu geen tijd voor, wegens dat ik nog een bidet vol andere katten af te ranselen heb.

Het nieuws, met VT4

woensdag 31 augustus 2011 in Televisie. Permanente link | 7 reacties

Hoofdpunt: wel een kwartier over de slachter van Geel, of de schrik van Dessel, of ik weet niet wie van ik weet niet waar, de zou eventueel vroeger vrij kunnen komen omdat “de wetgever een flater heeft geslagen”. Snel, wat zou de gewone mens daarvan denken? Cue wel twaalf gewone mensen, die zonder enige kennis van strafzaken een opinie spuien.

Touring Wegenhulp stelt voor om geaccidenteerde voertuigen met lichtgewonde en al overleden slachtoffers meteen te slepen. Wat zou de mens in de straat ervan denken? Cue naar de brandweerman van Vilvoorde. En dan naar iemand in een auto. En nog iemand. En nog iemand. En nog iemand. En naar een Facebooktekst van Béate Vervaecke. Een forumboodschap van Angie Vijlders. En Youssef Kobo op de Twitters heeft ook een opinie.

Sven Gatz neemt ontslag en krijgt toch een grote ontslagvergoeding. Wat zouden vijftig mensen in de buurt van het Vlaams Parlement daarvan denken? En Agnes Degroot, op het internet? En Ferry Cornelis zegt “een volk heeft de leiders die het verdient”. En kijk: Dirk Tieleman mag een editoriaal commentaar geven, ze hebben hem de Zeur Van De Dag-rol gegeven, blijkbaar.

Onrust over een vermist vijftienjarig meisje. De moeder van Lana dénkt dat ze deze keer niet weggelopen is, omdat ze tegenwoordig toch weer gelukkig zou zijn. Ze had ook nog op Facebook zitten chatten, en da’s toch niet iets dat men doet als men van plan is te gaan lopen.

De vastgoedprijzen zijn hoger dan vorig jaar. Daardoor kunnen veel jonge mensen geen huizen meer kopen.

En de volgende buitenlandpunten zijn samengevat. Zelfmoordaanslag in Tsjetsjenië, 30 seconden. Betoging hardhandig neergeslagen in Syrië, twintig seconden.

Zo, de minuut onbelangrijk “nieuws” hebben we gehad. Terug naar wat de mensen écht wakker houdt.

D Rode Duivels zijn vertrokken naar het buitenland voor een match. Wat zou Georges Leekens daarvan denken? Zelfs in het verre Azerbaidzjan zullen ze kunnen rekenen op trouwe fans, die meereizen, weet Cara van VT4. Wat zouden die fans te zeggen hebben? Even vragen aan een fan. Fan één, fan twee. Fan drie, die bevestigt dat indien het mogelijk zou zijn, hij inderdaad op tafel zou dansen samen met de spelers. Maar dat hij al tevreden zou zijn met een schone souvenir uit Azerginderachtistan.

En dat was Vlaanderen Vandaag: laat ons weten wat u vindt van het nieuws en de actualiteit, want we vinden uw mening belangrijk.

En dan een weerman met een grafiek over de temperaturen, maar hij staat helaas vóór de temperatuursas, dus ‘t zijn niet meer dan drie gekleurde lijnen waar we niets mee aan kunnen. En beste kijker: als u foto’s heeft van het weer, kan u die opsturen naar Vlaanderenvandaag punt BE!

Wat ik ervan vond? Ik vond het een slecht nieuws, beste VT4. Een goed nieuws, dat laat geen onbenullen aan het woord: als ik wil weten wat de man in de straat denkt over een eventuele vervroegde invrijheidstelling, dan kan ik zelf zó tien stereotiepe reacties geven.

Opinie is geen probleem, en verdorie graag zelfs, maar laat ze dan gegeven worden door mensen met kennis van zaken. Als ik Dirk Tieleman een mening hoor poneren, dan liever over de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, of gedorie zelfs over de situatie in het Azerbaidzjan waar de Rode Duivels naartoe gaan, dan zwak geneut over “de politiekers verdienen teveel”.

Nee: twintig minuten vox pop is geen vervanging voor één heldere analyse. Gemakkelijker te maken, dat wel. En goedkoper, uiteraard. En ongetwijfeld gemakkelijker te verteren voor de kijker — de herkenbaarheid, weetuwel.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338