Archief voor oktober 2011

 

Gelezen september 2011

zaterdag 1 oktober 2011 in Boeken. Permanente link | 4 reacties

Ja, ‘t was één van die maanden die heel erg luid zoef deden.

Geen tijd gehad om veel te lezen, dus, zelfs al probeer ik zo weinig mogelijk tijd te verliezen, ha! Ik ga alleen de uitgelezen dingen vermelden, anders zijn we nog wel een tijdje bezig: ik ben nog altijd veel te ambitieus met boeken beginnen lezen die ik dan in afleveringen van een paar bladzijden hier, een paar paragrafen daar lees, aan een tempo waar een slak in een veld eierschalen aan voorbijvliegt.

Om te beginnen: de koptelefoon. Ik luister in het gaan en het komen van het werk naar een aantal verschillende series:

  • The History of Rome: interessant, boeiend, hilarisch. In september geluisterd naar aflevering 149 tot en met 152, die de periode van 367 tot 375 na Christus coveren. Zeer de moeite waard, serieus waar.
  • The Tobolowsky Files, aflevering 50. Het tempo is erg vertraagd ten opzicht van wat het was. En het is meer filosofisch dan wat anders, tegenwoordig. En Stephen T heeft een aantal verhaaltruuks die hij telkens opnieuw gebruikt. Dat allemaal, en het blijft aangeraden. Niet zo onmisbaar fantastisch als de eerste paar tiental afleveringen, maar toch: uitstekend.
  • H.P. Podcraft , the H.P. Lovercraft literary podcast. Ik had er al veel goede dingen van gehoord, en hier en daar een aflevering beluisterd, maar ik ben er deze maand systematisch naar beginnen luisteren, vanaf aflevering één. Ik zit ondertussen aan aflevering 36, en ahem, dat wil dus zeggen dat ik op dertig dagen tijd blijkbaar op de één of andere manier een uur of 18 naar Chris Lackey en Chad Fifer en kompanen geluisterd heb. En oh ja: dat ik alle 40 of zo verhalen van Lovecraft waar ze het over hebben gehad tot nog toe (er zijn een paar dubbelafleveringen), ook zelf gelezen heb.

Verder heb ik vooral comics gelezen deze maand, veel comics.

Helen Killer
Andrew Kreisberg (tekst) – Matthew JLD Rice (beeld)
4 nummers (april – juli 2008)

Helen Killer

Steampunk! De premisse: Helen Keller (ja, die Helen Keller) krijgt een speciaal soort bril, een omnicle, waardoor ze kan zien. En een soort superheld wordt. Het speelt zich af in de periode van President McKinley, in 1901, met Alexander Graham Bell en Elisha Grey, en ik vond het veelbelovend, maar helaas: te kort om personages van vlees en bloed te maken. Het waren vier nummers, en dat was dat. . Jammer dat het gedaan is, wel. Kreisberg behandelt het gegeven trouwens met verbazend veel respect voor de vrouw Helen Keller.

The Day I Swapped My Dad for Two Goldfish
Neil Gaiman (tekst) – Dave McKean (beeld)
64 blz (2003)

The Day I Swapped My Dad

Haja, ‘t Is Neil Gaiman hé. En ‘t is redelijk goed, ja. Zeer hard aangeraden om voor te lezen, kan ik mij inbeelden.

The Calling – Cthulhu Chronicles
Michael Alan Nelson en Johanna Stokes (tekst) – Christopher Possenti (beeld) – Stephen Downer (kleur)
4 nummers (juli – oktober 2010)

The Calling

Gho ja. Cthulhu en Big Pharma, dat had ik al een tijdje niet gelezen. Ik lag er niet van overhoop toen ik het net gelezen had, en nu, een paar weken later, kan ik me niet meer inbeelden waar het precies over ging. Da’s dus geen goed teken, denk ik zo.

The Programme
Peter Milligan (tekst) – CP Smith (beeld) – Jonny Rench (kleur)
12 nummers (september 2007 – augustus 2008)

Helen Killer

Interessante premisse: wat als de nazi’s supermensen aan het ontwikkelen waren, en dat het ging zoals met de raketten, dat de wetenschappers die ermee bezig waren, naar de Sovjetunie en de VS “emigreerden”, ahem.

En wat als we nu vele jaren na de oorlog waren, en die superhelden relieken letterlijk op sterk water water, of figuurlijk in goelags of gedesillusioneerde ouder wordende mensen? En dat er dan een paar van die superhelden “slechteriken” besluiten te worden in Taliban-achtige landen en zo. Enfin, ‘t is allemaal een beetje verward in mijn hoofd — en dat was het op het moment van het lezen ook — maar het is uitstekend getekend, het begint enorm sterk, het ontwikkelt goed, en net als een mens begint te denken, “hola, hier kan het nog interessant worden”, is het gedaan. Fin en queue de poisson, helaas.

Who is Power Girl?
Door een hele reeks mensen, in 1975, 1987 en 2006

Power Girl Power Girl

Drie verschillende verhalen van waar Power Girl vandaan komt: in 1975 kwam ze van Krypton, en in 1987 bleek dat ze eigenlijk van Atlantis kam, en in de jaren 2000 bleek ze uiteindelijk toch van Krypton te komen. Ik heb nooit echt veel DC gelezen, maar dit deed me wel helemaal goesting krijgen om me in DC te verdiepen. Enfin, toch minstens in Power Girl: de meest recente versie klonk en zag er echt wel leutig uit. En allemaal potentieel voor interessante dingen, gezien dat Power Girl één van de weinigen is die Crisis on Infinite Earth overleefde, en er dan ook nog eens herinneringen aan overgehouden heeft.

Oh ja, en ze doet ook geen pijn aan de ogen — al is het meer haar persoonlijkheid (eerlijk echt waar, serieus echt waar) die het meest aantrekkelijk is:

Power Girl

40 jours dans le désert B, ou La stratégie de la démence
Moebius
72 blz (1999)

Moebius

Een verslag van 40 dagen in de woestijn. Hallucinant, letterlijk. Platen waar een mens zich in zou kunnen verliezen: meneer Giraud aan de komieke sigaretten. Euh, of aan de komieke paddenstoelen eerder.

What If… The Fantastic Four Were Cosmonauts
Mike Carey (tekst) – Marshall Rogers & Jonathen Glapion (beeld)
24 blz. (februari 2006)

Cosmonauts

Wat als? In een alternatieve wereld is er een bemande ruimtevlucht under Stalin, in 1951. Er gebeuren aardige dingen, en hopla: een Sovjetversie van de Fantastic Four. Die meteen ingezet worden als een wapen voor de communisten.

Magik (in onze wereld de zus van Colossus), is de KGB-liaison van het team. De andere leden krijgen meer en meer twijfelt bij wat ze doen, maar haar houding is redelijk snel duidelijk: A hammer drives in nails, comrade. It doesn’t wring its hands and wish it was a screwdriver. We are soldiers, and we’ll go where we are sent. Zelfs als dat betekent dat de tegenstand plots ongewapende burgers zijn.

Rudion Richards (de alternatieve versie van Reed Richards, met een Amerikaanse vader die na de eerste wereldoorlog in Rusland was blijven plakken), is ook in de alternatieve versie een idealist: When we gave you our loyalty, we didn’t invite you to take our honor.

Short & sweet, ontroerend, zelfs.

American Vampire
Stephen King (1-5) en Scott Snyder (tekst) – Rafael Albuquerque (beeld)
17 nummers tot nog toe (maart 2010 – nu)

American Vampire

Uitstekend. Vampiers uit de oude wereld meet vampiers uit de nieuwe wereld (die onder meer ook in de zon kunnen rondlopen). Denk Godfather meets Highlander, met alle mogelijke thema’s die in die twee zitten: oude versus nieuwe generatie, eeuwig leven en liefde, tralala. Het verhaal begint in de jaren 1920, en er zit nog erg veel potentieel in. Ik kijk zwaar uit naar vervolgen. Oh, en naar prequels, eigenlijk.

American Vampire: Survival of the Fittest
Scott Snyder (tekst) – Sean Murphy (beeld) – Dave Stewart (kleur)
4 van de 5 nummers gelezen (augustus – november 2011)

American Vampire

(Ja, met die maandnummeringen loopt het soms wat in de soep.) Over de Vassals of the Morning Star (VMS!), de vampierenjagers van de wereld van American Vampire. Vier nummers gelezen, en aaargh ik hoop zo dat er meer komt: Snyder is écht écht goed.

The Prisoner: Shattered Visage
Dean Motter en Mark Askwith (tekst) – Dean Motter (beeld)
208 blz. (1990)

Shattered Visage

Een vervolg op The Prisoner, twintig jaar na da de laatste aflevering van de serie. Verwarrend, maar dat is par for the course met The Prisoner. Ik heb het moeten herlezen om er meer van te snappen, maar nu wil ik er verder van lezen: er is nog een stapel dat zou kunnen gezegd worden. De stijl is wel iets om aan gewoon te worden: érg jaren 1980.

Irredeemable
Mark Waid (tekst) – Peter Krause en later Diego Barreto en Eduardo Barreto (beeld) – Andrew Dalhouse (kleur)
29 nummers tot nog toe (april 2009 – nu)

Irredeemable

Het is een beetje zoals slimme kinderen klassen laten overslaan: ze kunnen het intellectueel misschien wel aan, maar kunnen ze het emotioneel en qua sociale intelligentie wel aan?

Mark Waid’s Plutionian, de machtigste superheld ter wereld (denk Superman meets Watchmen’s Doctor Manhattan), kan de verantwoordelijkheid van het superheld zijn emotioneel niet aan, en wordt een Schlechterik. Moordt heelder steden uit en zo.

Het is zeer goed, daar niet van, maar ik vraag me hard af of ze het gaan kunnen volhouden: het hoofdpersonage wordt een beetje een karikatuur, met al dat absoluut slecht zijn. Het kan nog allemaal goed komen natuurlijk, want uiteindelijk gaat het evenzeer over Plutonian zelf als over hoe zijn ex-teamgenoten ermee omgaan. Oh, en ik lees dat Waid een einde in zijn hoofd heeft voor als nodig zou zijn.

Incorruptible
Mark Waid (tekst) – Marcio Takara en een stapel andere mensen (beeld)
20 nummers tot nog toe (december 2009 – nu)

Incorruptible

Het omgekeerde van Irredeemable: wat gebeurt er als een Schlechterik beslist om goed te worden? Max Damage doet precies dat.

Incorruptible is kleiner, persoonlijker, minder karikaturaal, heeft meer humor en meer menselijkheid, in één woord: veel beter dan Irredeemable. Content dat ik het in deze volgorde gelezen heb.

The Green Woman
Peter Straub en Michael Easton (tekst) – John Bolton (beeld)

Incorruptible

Verwarrend, warrig, en geen moment griezelig of beklijvend. Euh, neen, dus. Niet mijn ding. (De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dit in schuifjes van telkens een paar pagina’s gelezen heb, maar toch.)

Power Girl
1-12: Jimmy Palmiotti en Justin Gray (tekst) – Amanda Conner (beeld) – Paul Mounts (kleur)
13 – : Tekst Judd Winick (13–25) en Mathew Sturges (26–27) – Beeld Sami Basri (13–23) en Hendry Prasetya (24–27) – Kleur Sunny Gho (14–20) en Jessica Kholinne (16–27)
27 nummers tot nog toe (juli 2009 – nu)

Power Girl Power Girl

Yay! Zo’n enorm wijze serie! Het begint compleet over the top camp en grappig, en dan verandert het team en wordt het donkerder en intenser, maar het blijft uitstekend.

Midnight Sun
Ben Towle (tekst en beeld)
139 blz. (2007)

Midnight Sun

Een schoon verhaaltje, semi-fictief, over de redding van het luchtschip Italia in 1928. Schoon.

Palestine
Joe Sacco (tekst en beeld)
285 blz. (1996)

Palestine

Sacco gaat (begin de jaren 1990) naar de bezette gebieden en omschrijft wat hij meemaakt. Verschrikkelijk griezelig, zelfs voor een mens die al een beetje geïnformeerd is over de situatie. Brrr.

Game on!

zaterdag 1 oktober 2011 in Internet, Sports. Permanente link | Eén reactie

De ploeg van Jan, KSC Excelsior Mariakerke, heeft dit seizoen nog geen één match verloren. Morgen spelen ze tegen Sint-Denijs-Westrem, de ploeg van mijn Heimat.

En die hebben dit haar ook nog geen enkele match verloren.

Span-nend!

Voetbal en pasta

zondag 2 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

En dat was de dag dus.

Een weekend met Scarlet 3G op zak

maandag 3 oktober 2011 in Computers en dingen, Internet. Permanente link | 9 reacties

De brave mensen van Enchanté staken mij vorige week donderdag een doos en wat gerief in mijn handen:

Een doos van bij Scarlet

Yay! Gerief om te testen! Gadgets! Spellementen!

Zegel

Scarlet doet tegenwoordig blijkbaar van Pocket WiFi: een SIM en een dingetje van Huawei, minimale instellingen, en hopla op zak ermee op stap. Voor 15 euro per maand, lees ik, en voor 49 euro aankoopkost van het doosje (after rebate, gelijk ze in de VS zeggen) is het gebakken.

Quality control

Voor de duidelijkheid: altijd en overal internet op zak hebben, dat is een e-norm gemak. Ik zou niet meer zonder kunnen: in elke discussie meteen uw gelijk kunnen halen (zietwel dat het 1742 was! zietwel dat het een steenratjen is!), geen uren meer met ik zou het duizend keer zeggen wie is die mens u ook alweer rondlopen, geen dingen van ah getver ik ben dat adres toch wel vergeten uitprinten zeker, geen twijfels meer van zou dat boek / die muis / dat spel / die fiets niet goedkoper zijn op tinternet / in een andere winkel

Onze kinderen gaan dat heel heel raar vinden dat er ooit en moment was dat de mensen niet altijd op het internet konden als ze wilden, serieus.

Ik heb een telefoon met een 3G-spel erin, en dus zit ik al altijd op het internet, maar toch: de wereld bekijken door een venster van 5 centimeter op 8, dat is ook niet altijd anders.

Op mijn vorig werk had ik zo’n 3G-kaartje van Proximus. Een gemak als het werkt: in de laptop steken en de laptop zit op ‘t internet. De PC, dan wel, want het was zo’n PC-card: dat voelde aan als een reliek uit de jaren 1990, een ding dat onrustwekkend diep in de computer verdween en een vies gat achterliet als het er niet in zat.

Het alternatief was en USB-ding, maar dat steekt dan uit en dan botst een mens daartegen en dan is het ook kapot.

Nee, ik was eigenlijk al met al nog het meest content van mijn schrikkelijk oude Nokia N95 in de tijd: die kon als een WiFi-doosje gebruikt worden. 3G in de telefoon, programmaatje opstarten op de telefoon, en presto: hotspot. Zeer goed, behalve dat het batterij zoop en dat ik na tien minuten een ei kon bakken op mijn scherm.

Het Huawei-ding dat Scarlet bij zijn Pocket WiFi-pakket aanbiedt is het beste van alle mogelijke werelden: klein, licht (90 gram), een degelijke batterij (ik heb er drie dagen van toegegeven niet echt intersief maar toch wel voortdurend gebruik mee gedaan zonder opladen en ze is nog niet leeg). En vooral: gemakkelijk.

De installatie is redelijk voor de hand liggend: doos opendoen als ware het een GSM, SIM en batterij in steken:

SIM erin

Batterij erin

En dat is het dan:

Aan!

Opladen gebeurt via de (standaard, hoera!) USB-kabel, en in principe moet er zelfs niets meer ingesteld worden, denk ik.

Ik heb de instructies in het boekje gevolgd, en dat had ik eigenlijk beter niet gedaan:

Handleiding, ahem.

Als er ergens staat “1. Ga naar de Quick Start Wizard” namelijk, en daarna “2. Vul de Profile name in (verplicht)” en “3. Vul de APN van Scarlet Mobile in: ‘internet.bmbpartner.be’”, dan vind ik dat dat exact moet zijn wat ik moet doen, en niet iets dat er op lijkt.

huawei1.jpg

Dus verwacht ik eerder iets als

  1. Ga naar Quick Setup.
  2. Op het scherm “SIM Card Status”, vul in het veld “Please validate PIN code” je PIN-code in en klik op “Apply”.
  3. Op het scherm “Welcome to the Quick Setup Wizard”, klik “Next>”.
  4. Op het scherm “Configure WiFi”:
    1. Vul in het veld “Profile Name” een profielnaam naar keuze in, bv. ‘Scarlet Mobile’.
    2. Laat de standaardwaarden staan in de velden “Dial-Up Number”, “User Name”, “Password”, “Authentication” en “IP Address”.
    3. In het veld APN, selecteer “Static” en vul ‘internet.bmbpartner.be’ in.
    4. Klik “Next>”
  5. Op het scherm “Configure WLAN Settings”:
  6. Vul in het veld “Name (SSID)” een naam naar keuze in, bv. ‘Draagbaar draadloos netwerk’.
  7. Laat de standaardwaarde staan in het veld “SSID Broadcast”.
  8. Klik “Next>”.
  9. Klik “Continue”.

En dan uitleggen dat ze nu op hun computer of telefoon moeten op zoek gaan naar een draadloos netwerk met de naam van wat ze in “Name (SSID)” ingevuld hadden:

huawei2.png

…maar dat zijn dus maar beknibbelingen, want uiteindelijk: dat is maar één keer instellen, en een leek geraakt er met wat zoeken ook wel door.

En eens het goed staat, staat het voor altijd goed natuurlijk. En zelfs een complete leek kan ermee werken: haja, eens het geïnstalleerd is, is het gewoon op de “aan”-knop duwen en er is een hostpot beschikbaar voor u en uw naasten, als ware het een WiFi-dink thuis of op het werk.

Ik ben er nog niet ver te velde mee geweest (Mariakerke was het verste dat we van centrum Gent zijn geraakt), ik heb dus ook nog geen echt idee of de ontvangst overal even goed is, en hoe dat te vergelijken is met andere operatoren die 3G doen.

We gaan dat hier thuis nog een tijdje grondig testen, maar ik denk dat het een hit wordt. Ik voorzie ruzie tussen mijn madam en mijn oudste dochter over wie het mee mag nemen.

This one time, at band camp…

maandag 3 oktober 2011 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Herinneringen voor het leven!

Zelie is vrijdag – zaterdag – zondag naar de zee gegaan, om te repeteren voor hun optreden in de Opera van Antwerpen en van Gent.

Om u een idee te geven, het programma van de zaterdag:

  • opstaan rond vermoed ik halfacht of zo
  • ontbijt
  • wandeling (Zelie was blijkbaar zo hard aan het babbelen op haar kamer dat ze die gemist heeft)
  • repetitie
  • nog repetitie repetitie
  • duinenspel (één tegen allen en schipper mag ik overvaren!)
  • repetitie met koor
  • repetitie met orkest
  • barbecue!
  • repetitie (tot 21u15, blijkbaar)
  • karaoke!

Ze was aandoenlijk content, Zelie. :)

I WANT TO BELIEVE PEDRO POUBLON GRTZ MICEL

dinsdag 4 oktober 2011 in Internet. Permanente link | 13 reacties

Ik was alweer een tijdje niet op de Facebooks geweest, maar gedorie wat heb ik allemaal gemist! Pedro Poublon, Security and Bodygiard Service, heeft een fantastische Facebookaanwezigheid.

Met parels als

KZAGEN DAT DE KADETEN AANT TRAINEN WAREN KEN EEN PAAR PENANTYS GEDAAN ALLEMAAL BINNEN ALS PEDROTJE SCHIET IST ASSAN IN DE HOLLE GRTZ PEDRO

of

EEN VAN DIE PAGADERS VANT PLINGSJE ZEI HOMO TEGEN MIJ KEN HEM MET ZIJN APEN KOP OVER DE GRAVEE GESLEURD BEGOST VERRE TE SCHREMEN GRTZ PEDRO

of

BOYS VAN COSTERTJE TOOGDEN NOOIS GEEN RESPECT MAAR GISTEREN SAMEN MET DE GUYZ OM SINGELING GEDAAN MET ONS VOITUREN FAARS IN HUN WEZEN VERASSING KZIJN NOG ASSAN DE BAAS NU DUIDELIJK GRTZ PEDRO

Yiha, ik krijg slappelachneigingen zelfs als ik het de tiende keer herlees. En Ik wou echt dat het een echte mens was, dat zou zo onnoemelijk wijs zijn.

Helaas! Dit zijn ‘s mans foto’s:

pedro1.jpg

De profielfoto werd vijf maand geleden al geplaatst door iemand anders:

pedro3.png

De bodybuildingfoto is de beruchte bodybuilder Branch Warren:

pedro2.png

…en zelfs Luska de hond is niet wie ze zegt te zijn, maar wel ene Tatiana, de rottweiler van ene Eric Padilla:

pedro4.png

Snirf.

Zwarejongenz taper un moule figure comment c’est possible??

woensdag 5 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Om de zoveel tijd komt er… och, wat zeg ik: meer dan eens per dag komt er in de redactiemailbox gerief binnen waar een mens zich van afvraagt: hoe is dat in vredesnaam mogelijk?

Persmededelingen, dat is nochtans niet zo moeilijk. Zo uit het blote hoofd, zonder veel na te denken:

  • verzorg uw taal
  • houd het bondig, maak het niet te lang en niet te moeilijk (don’t try to be cute: wij zijn uw doelpubliek niet, wij zijn de pers — we hebben echt geen boodschap aan “grappige” dingen — ja, ik kijk naar u, Urgent.fm: serieus, met een paar dagen afstand aankondigen dat uw caravan gestolen is, dan nog eens, dan nog eens, oh hij is teruggevonden, haha ‘t was maar een grap, hey hebben jullie gehoord van die grap met de caravan, oh ter info de caravan is dus nieuw, kijk nog een mail over die caravan.. it got old after the second mail, en da’s alleen omdat we niet wisten dat de eerste om te lachen was)
  • zeg meteen waar het over gaat: wie, wat, waar, wanneer (de keren dat we een aankondiging voor een evenement krijgen waar we dan nog op het internet de datum van moeten opzoeken!)
  • geef mee wat wij ermee kunnen doen: afkomen, erover schrijven, iets krijgen, iets geven, …
  • zet de inhoud al was het kort in de mail: alleen een PDF of een Word-document, dat is lastig (en zet uw tekst zéker niet enkel op een beeld)
  • houd er rekening mee dat niet alle mailprogramma’s goed omgaan met complexe layout (we krijgen zo al jaar en dag nieuwsbrieven die keer op keer zwarte tekst op zwarte achtergrond zijn in GMail)
  • beelden zijn welkom, maar stuur ze dan in een degelijk formaat mee (geen 100 op 100 pixels en geen 8 MB groot) — laat desnoods een link naar een website na voor hogeresolutiebeelden
  • kies uw publiek: echt niet elke journalist en redactie van het hele land heeft een boodschap aan uw pensenkermis of vernissage
  • zet uw geadresseerden niet allemaal in de to: of cc:-regel (de keren dat ik een persboodschap krijg die geadresseerd is aan 250 mensen!)

En dan komt er van tijd tot tijd eentje door zoals dat van Rauw & Onbesproken, om aan te kondigen dat PunchOutBattles naar België uitbreiden.

PunchOutBattles breidt uit naar België

Het succes van PunchOutBattles is bij velen niet onopgemerkt gebleven. Het programma wordt online enorm goed bekeken, het verkeer op de website wordt met de dag intenser en de fanbase groeit ook als een speer. Reden te meer om het succes uit te breiden naar een plaats waar men een nieuw impuls nodig heeft. In 2012 wordt de officiële start van PunchOutBattles in België ingeleid. Onze zuidelijke buren staan al te springen om het event en het daaraan gekoppelde platform.

Zonder de steun van de media en de steun van de toegewijde fans was dit niet mogelijk geweest!

ZJ Records, de organisator van het event, wilt met deze uitbreiding jong talent over de grens een realistische kans geven om goede promotie te genieten. In Nederland werpt PunchOutBattles zijn vruchten al af voor haar deelnemers. De deelnemers releasen via het netwerk van POB, hun single/videoclip. De kracht achter een dergelijke release is vele male sterker dan een onafhankelijke release. In België zal een ieder in het POB-programma een kans krijgen om zich te meten met de besten!

De CEO van ZJ Records sprak: “In België is er zeer weinig aanbod voor de doelgroep waar wij ons mee kunnen identificeren. Dat gat zullen wij zo goed mogelijk proberen op te vullen. Over de grenzen richting Frankrijk? Hou me in de gaten, maar nu eerst dit!”.

Ben jij een Belg en wil jij deelnemen aan dit succesvolle programma? Ga dan naar www.punchoutbattles.be en meld je direct aan. LET OP! Franstaligen mogen zich ook inschrijven!

Ik ga voorbij aan de ontbrekende informatie (wat de hel is PunchOutBattles? moet ik écht naar de website gaan om te weten waar het over gaat? Wie is die “CEO van ZJ records”? Een naam is altijd nét zo handig. En wie is die “doelgroep waar wij ons mee kunnen identificeren”? mag dat ook nog eens uitgelegd worden?)

Ik ga ook voorbij aan het denigrerende toontje (“een plaats waar men een nieuwe impuls nodig heeft”? finger on the pulse much van de Belgische scène? “een realistische kans geven”? omdat alleen Hollanders dat kunnen of zo?).

Neen, het is het vervolg van de mail dat deze persboodschap in de top tien van deze maand doet verschijnen:

FRANS:

POB dans Belgique

Le succès de la POB aux Pays-Bas, c’est propage aux voisins du sud.

Voulez-vous partie du succès a venir et d’énormes avantages promotionnels? Inscivez-vous a ” tryoutbattles.be” pour l’évènement dans 2012. Suivez les exigences d’inscription sur le site et bientôt, vous recevrez une confirmation. Plus information suivront.

Nous faisons dans le POB un spectacle!

Serieus? Arogante klootzakken.

KSC Excelsior Mariakerke – Sint-Denijs-Westrem, U8

donderdag 6 oktober 2011 in Kinderen, Sports. Permanente link | Eén reactie

Ze zijn zondag als windhonden uit de startblokken geschoten, de jongens.

Jan voetbalt

Jan heeft een meer dan uitstekende match gespeeld: al na tien seconden een doelpunt, en dan nog vier doelpunten — terwijl hij eigenlijk op de vleugel speelt.

Jan voetbalt

Helaas: alleen het eerste twee derde van de eerste helft was ongelooflijk goed. Daarna zijn ze in mekaar gezakt: te warm, te moe, aangeslagen. En de andere ploeg was gewoon beresterk, met in de sterrol een jonge voetbalgod genaamd Cezar, mijn kop eraf als we daar binnen een paar jaar niet veel meer van horen.

Ze hebben voor het eerst dit seizoen verloren. Volgende keer beter.

KSC Excelsior Mariakerke, U8

‘t Zijn dingen

vrijdag 7 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Vier dingen die ik vandaag luidop zou gezegd hebben tegen vier verschillende kennissen, als ik een meer spreekatieve mens was:

  • wtf wtf wtf gniiiii :aaaa:
  • allez serieus dat gelooft ge nu zelf toch niet?
  • GRUUUAAAAAGGHHHNNN hoe is dat fucking in des goden naam mogelijk?! DJUTOCH!!
  • kak, maat. komt hier dat ik u vastpak

Maar ik ben niet zo voor het uitspreken van de dingen, en dus doe ik dat dan maar cryptisch 2002-stylee op mijn bloowg.

Peststop-wave

vrijdag 7 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Ik kreeg daarnet een kettingbrief. Voor één keer geen nonsens in de zin van “stuur dit door als je niet wil dat er jou ongeluk overkomt”, maar een wanhopige poging van Thibault, de neef van goed vrienden van onze kinderen, om te roeien met de riemen die een gemiddelde scholier heeft: zijn netwerk.

Klik om groter te zien:

Peststop-wave.jpg

Lisa, de zus van Thibault, is maandag uit het leven gestapt omdat ze de pesterijen niet meer aankon.

Oh, ik weet dat het niet mag, maar fuck eufemismen, en fuck nuances van “het zijn maar kinderen”: pesten maakt levens kapot.

En kom niet af met “aan uw zestien lijkt het alsof de toekomst een eeuwigheid ver is”. Soms komt het goed met gepeste kinderen, maar vaak komt het niét goed, en dan blijft g’er heel uw leven mee zitten, zelfs al zijn de pesterijen ondertussen vijfentwintig jaar geleden.

Zestien jaar, jong.

Du jamais vu!

zaterdag 8 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ack! Een hele dag niet op het internet geweest, niet in de zetel gezeten, niet stilgezeten, van het opstaan ‘s morgens vroeg tot middernacht!

Opgestaan, Anna naar het ballet gevoerd. Daar gewacht tot Anna gedaan had. Anna teruggevoerd naar huis, de keuken opgekuist (deel één) en de afwas gedaan en zo. Kinderen eten gegeven, de keuken verder opgekuist. Anna en Jan naar de scouts gevoerd, de keuken gekuist (nog), twee liter cuberdonroomijs gemaakt. Anna en Jan van de scouts afgehaald. Twee liter speculaasroomeijs gemaakt.

Aan het eten begonnen: aubergineschijven gegrild en in de warmhoudoven gezet. Drie ajuinen gestoofd, twee en een halve kilo lamsgehakt gesauteerd, kruiden (kaneel, look, komijn, koriander dacht ik), tomatenpuree, zelf ingemaakte tomaten met thijm en look, tomaten uit blik.

Béchamel gemaakt. Bijkomende roux wegens béchamel niet dik genoeg, oude béchamel bij nieuwe roux, allezhoppa.

Looktenen met zout en olijfolie en currypoeder tot een pasta gevijzeld, op gekuiste sardienen gepenseeld, sardienen op de gril.

Eten: met mensen die (hoera!) uiteindelijk anderhalf denk ik uur later dan voorzien toegekomen zijn (hoera! anders hadden ze nog anderhalf uur moeten wachten). Mensen die ik al niet meer gezien had sinds een eeuw, trouwens, en dat het wijs was en dat we dat nog zouden moeten doen dan. Als we allemaal eens minder moe zijn.

Want ik dénk dat ik dan nu eens ga in de zetel ineenzijgen.

Béchamel

zondag 9 oktober 2011 in Food and Drink. Permanente link | 4 reacties

Bechamelsaus: geen week dat er voorbij gaat of wij maken er. Zoals gisteren, in moussaka, of in lasagne, of als eerste stap voor een mornaysaus voor bloemkool (zoals vandaag!) of broccoli of hespenrolletjes.

En ‘t is al heel mijn leven dat ik die saus op dezelfde manier maak:

  • vuur op ergens tussen zacht en middelhard
  • een roux maken:
    • boter laten smelten
    • bloem bij boter doen
    • mengen met een garde
    • blijven roeren tot de bloem begint te “zingen” — als het mengsel wit wordt en in blazen trekt
  • melk beetje bij beetje aan de roux toevoegen, al kloppend

De hoeveelheden?

Euh, wel, naar aanvoelen, zeker? Voor een dikke saus met een liter melk zo ongeveer iets minder dan een kwart van een pakje boter, en dan bloem erbij tot het mengsel van gesmolten boter en bloem niet meer vochtig is, of zo?

Vooral met grote hoeveelheden lijkt het wel eens dramatisch en alsof er klonters in zullen zitten, omdat het dan kloppen is met bijna een deegbal met een klein beetje melk errond, en dat spat dan onvermijdelijk wat in het rond, maar het komt met degelijk mengen en vooral beetje bij beetje melk toevoegen onvermijdelijk in orde.

Het mislukt nooit, en er zitten nooit klonters in, en het smaakt nooit naar bloem, en het bakt nooit aan. Waarom zou ik dan in ‘s hemelsnaam een recept volgen, of zelfs maar opzoeken?

*
* *

Gisteren heb ik voor het eerst in mijn leven met een formeel recept bechamelsaus gemaakt, en ondanks dat het niet gelukt is: groot succes!

Het is niet gelukt omdat ik er de maximumhoeveelheid boter en de minimumhoeveelheid bloem in gedaan had die in het recept stond, en dat ik dus op een te lopende saus voor het recept uitkwam, en dat ik dus een tweede keer een roux moest maken . Maar tegelijk: groot succes, want het gaat veel sneller, en het gaat met veel minder moeite.

Het recept komt uit La cuisine de référence, mij aangeraden door fijne collega Tim: 1039 bladzijden op weekbladpapier gedrukt, helemaal floppy, lelijke layout, absoluut on-hip of innovatief. Maar wel zowat het standaardwerk voor al wat kokschool is in Frankrijk, dat alle mogelijke basistechnieken covert, van aardappelen schillen en allerlei verschillende vissen kuisen over sauzen tot volledige recepten voor de grote standaarden.

En dus ook de bechamelsaus.

Ingrediënten

  • 1 liter melk
  • voor de roux: 50 à 70 gram boter, 50 à 70 gram bloem (standaard is 70 gram van elk; 50 boter en 70 bloem voor zeer dikke saus, 70 boter en 50 bloem voor zeer lopende saus)
  • voor de afwerking: zout, cayennepeper, muskaatnoot (naar smaak)

Werkwijze

  1. de pompbak vol laten lopen met ijskoud water
  2. melk op het vuur zetten om te doen koken
  3. boter in kleine blokjes snijden en laten smelten op een zaaacht vuurtje
  4. van zodra de boter gesmolten is: bloem bij de boter doen, roeren met houten spatel (of exoglass als ge dat liggen hebt)
  5. van zodra de roux begint te zingen: van het vuur halen, en zo snel mogelijk afkoelen (met zijn gat in de pompbak, en blijven roeren)
  6. de afgekoelde roux naast het vuur zetten
  7. van zodra de melk kookt: de helft van de kokende melk over de roux gieten, en met een garde mengen
  8. in kleine scheutjes de rest van de melk toevoegen, al roerend met de garde
  9. zout, cayennepeper en muskaatnoot naar smaak toevoegen
  10. saus weer op een zacht vuurtje zetten, en een minuut of vijf zes zachtjes laten koken
  11. hey presto (voor de onzekeren en de absolute perfectionisten: zeef de saus nog eens)

Schets mijn verbazing: in stap 7 komt die béchamel zowat op tien seconden goed, zonder eigenlijk enige moeite.

En behalve dat er een pot extra vuil wordt, gaat het gewoon veel sneller ook.

Kom het tegen. Er zijn geen zekerheden meer.

Oh, en grappig ook dat zowat de eerste link die tevoorschijn komt op Google als je zoekt naar dat boek, een gepirateerde PDF-versie ervan is. Een uitstekende versie, doorzoekbaar en met hyperlinks en zo. Die ik met veel plezier zal gebruiken op mijn elektronische lezer, van zodra die in kleur zal zijn en hoog genoeg van resolutie.

cuisine

(Een pdf waarvan ik trouwens vind dat die standaard bij het boek zelf had mogen zitten, en dat ik er gerust meer voor zou betaald hebben, voor zo’n boek + elektronische versie.)

Radio medico-deprimo

maandag 10 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Ik ben daarnet bij de dokter geweest om een papier te laten invullen waarin mijn medische toestand omschreven wordt.

Dat is altijd een beetje slikken: ‘t is allemaal niet zo fijn, en als er dan met termen als onomkeerbaar en onherroepelijk en in negatieve zin geschermd wordt, en dat de dokter zijn rode balpen bovenhaalt en dingen begint te onderlijnen en dikke uitroeptekens zet… ahem.

En nee, ik ga niet lezen wat de dokter precies geschreven heeft. Wat niet weet, niet deert.

Gent Quizt, #1

maandag 10 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Gedomme.

Eerste ronde: Guy Mathot, Cijfers en Letters, Matthias De Clercq, Numbers, rekenhof, Pascal Decroos, Tom Simpson, Linda Lovelace, Irma Laplasse, Abel — 10/10.

Tweede ronde: Maalbeek, Minus One, Sumeriërs, Black Power, Jefke Deelen, The Factory, quatre quarts, smeerwortel, Google+, een obscure groep die ik nu vergeten ben maar met een wiskundige formule was als naam — 9/10.

Derde ronde: Zero chocolade, one horse town, One (U2), Three Mile Island, Chanel N° 5, 8 meiplein, Apollo 13, 21 Jump Street, Miracle on 34th Street, 55 — 10/10

Vierde ronde: flat tax, Gruitrode, niet Pyramid Stage maar wel Pyramid Marquee, niet succubus maar wel incubus, Prisma, pointillisme, lijnolie, Triangle, boleet, Inner Circle — verdomme 8/10 hier hebben we dedju twee punten laten liggen aaargh en de quiz verloren

Fotoronde: Trotski, Wren, Nightingale, enfin, we hadden ze allemaal behalve verdomme de laatste: ik dacht eerst Danica Keller en dan Danica Patrick, maar fuck it, ‘t was Danica McKellar — 9/10

Vijfde ronde: koppelrennen, Unie van Utrecht, partitie, studentenverenigingen, Elementaire Deeltjes, aarg Renault Modus wie kent dat model ook verdorie?, Frequency Modulation, Das Experiment, stand up comedians, Kansas — 9/10

Gedeelde tweede plaats, vanavond.

Zucht

dinsdag 11 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Okay gasten: nu zijt g’er de zot mee aan het houden.

[via]

Duitsland – België 3-1 YESSS!!!!

dinsdag 11 oktober 2011 in Sports. Permanente link | 5 reacties

Mwahahahaha!!! Ik ben gewonnen! Mwarf harf harf harf!! Drie eentje drie eentje drie eentje o wee o wee!

Olé olé olé olé oléééééé drie éééééénnnn!!!

Ondergetekende hier is gewonnen met de pronostiek hoera holadiejee!

Methodescholen

woensdag 12 oktober 2011 in Kinderen. Permanente link | 19 reacties

Stream of consciousness alert! Tekst geschreven tussen 1 en 2 uur ‘s nachts terwijl ik naar documentaires over Albert Speer en Zijne Majestueuze Gebouwen Voor Hitler aan het kijken was.

Ik las gisteren een omschrijving las van jenaplanscholen (door Ilse). Zo’n methodeschool is dat, zoals er ook Steiner en Montessori en dingen zijn.

Ik heb wat ervaring op het terrein, wegens zelf op een methodeschool gezeten. Geen idee wat de methode precies was, maar er waren in alle geval professionals mee bezig.

Een aantal kernpunten van de lagere school waar ik zat:

  • veel meer nadruk op kritische zin en onderzoek dan op van buiten leren en naäpen
  • veel meer nadruk op creativiteit dan op kennisvergaring (en zeker dan op van buiten blokken)
  • veel nadruk op talen (Frans vanaf het derde jaar, Engels vanaf het vierde)
  • veel praktijk, veel experimenten, veel uitstappen
  • vakleraars (Nederlands, Frans, Engels, geschiedenis, aardrijkskunde, godsdienst/zedenleer, turnen, zwemmen, …) en tussen pakweg november en maart veel studentenlessen, ‘t is te zeggen lessen gegeven door laterejaarsstudenten pedagogie
  • specifieke ruimtes voor specifieke activiteiten: een crea-klas met tekentafels en een kleibakoven, een muziekklas, elk kind een eigen tuintje, een geschiedenis/aardrijkskundeklas, een taallabo, een professionele theaterzaal, …
  • kleine groepen (ik begon in het eerste leerjaar met Johannes, Carine, Marnix, Tony, Philip en Frank — Johannes verliet ons na het derde leerjaar, Marnix na het vijfde: zaten we nog met vijf in de klas — dubbel zoveel leraars als leerlingen :))
  • leefgroepen van twee leerjaren samen (1 & 2, 3 & 4, 5 & 6)
  • geen stress van tussentijdse toetsen, maar wel permanente evaluatie
  • rapporten niet in punten, maar in proza: met uitleg van wat en hoe de leerling deed, geen steriele cijfers

We kregen veel interessante lessen, we deden allerlei fijne experimenten, er was ruimte voor vanalles, de infrastructuur was ongelooflijk, ‘t was allemaal zeer vooruitstrevend allemaal, in de jaren 1970.

Ik denk dat ik in het derde of vierde leerjaar besloot dat ik mijn kinderen nooit naar een school zou laten gaan als waar ik zat. Wegens:

  • Nadruk op creativiteit? Dat vertaalt zich als “iedereen moet creatief zijn”, of nog “kinderen die geen kunstwerken maken, doen hun best niet, zijn in het beste geval luiaards en in het slechtste geval storende saboteurs”.
  • Nadruk op kritische zin en onderzoek? Dat vertaalde zich als “van buiten leren is voor dommeriken”.
  • Nadruk op talen? Dat wou alleen maar zeggen “wiskunde? mhu?”
  • Vakleraars? Begrijp: zeer veel verwarring.
  • Kleine groepen? Vertaal: leer absoluut niet hoe een normaal kind zich in een grotere groep moet gedragen.
  • Geen tussentijdse toetsen, prozarapporten en zo? Lees: veel succes in de humaniora, beste kindjes.

Afijn.

Natuurlijk dat ik niet tegen methodescholen ben: dat zou ook maar wat belachelijk zijn.

Onze kinderen zitten op een “traditionele” school, en ik ben er redelijk zeker van dat als ik twintig jaar geleden had omschreven wat die school doet, dat ze mij voor gek hadden verklaard als ik had proberen zeggen dat ja, het om een katholieke school gaat en neen, dat het geen geitenwollenkousenmethodeschool is, maar dat ja, Jezuïetenscholen inderdaad wel degelijk gedifferentieerde leertrajecten overal doen, en vreselijk individuele aandacht geven aan vanalles, en dat ze een zorgteam hebben en zorgleerkrachten en pedagogen en aandacht voor kinderen die vóór zitten en kinderen die achter zitten en kinderen die anders zitten, en dat uiteraard goed presteren belangrijk is maar nog meer uiteraard niet het belangrijkste van alles, en dingen, en spel.

Omgekeerd ook: als ik de website van pakweg De Feniks bekijk, zie ik eigenlijk weinig verschil met wat ze op onze school doen. Okay, de termen verschillen en het –hey, sorry– geitenwollensokkengedoe over “nesten” en “nestleiders” en “nestouders” en zo stoort mij mateloos, maar dat ben ik ongetwijfeld persoonlijk. (Ik vind: school is school, school is geen scouts of speeltuin of huiskamer, vind ik, en een leraar is een leraar, geen vriend of nestleider. Noem de dingen zoals ze zijn, verdorie.)

Oh, en ik persoonlijk zou er ook absoluut niet van gediend geweest zijn om in een klas, euh, nest te zitten met leerlingen uit drie verschillende jaren, maar dat ben ik persoonlijk weer: ik had het al lastig met twee jaren samen. Ik zie dat ze met drie jaar in één (argl) “nest” zitten, maar dat ze voor de echte lessen toch wel apart zitten: maakt niet veel uit, wat mij betreft.

Ik lees daar van projecten, en uitstappen, en bibliotheek en kringen en zo: dat doen de onze ook, net zoals bosklassen en zeeklassen, enfin, met die proviso dat Pascal De Onderwijsminister en Zijne Magische Maximumfactuur dat allemaal moeilijker maken tegenwoordig. En wij hebben ook leesouders, wij gebruiken ook Kompas en Veilig Leren Lezen maar lang niet blindelings, tralala.

Voor zover ik dat kan inschatten, lijken de scholensystemen tegenwoordig veel meer wél op mekaar dan niét. En voor zover ik dat begrepen heb, leer je ook op wat-heet-methodescholen echt wel dingen als wiskunde en zijn, euh, vreemde artikels zoals “Realistisch rekenen in een jenaplanschool, kan dat?” niet echt van toepassing in Vlaanderen.

Er doen natuurlijk karikaturen de ronde. De karikatuur van de school waar de resultaten het allerbelangrijkste zijn, kinderen op een rijtje 7 uur per dag van buiten zitten te leren en om het minste straf moeten schrijven en op de gang gezet worden enerzijds. De karikatuur van de methodeschool waar de leerlingen niets leren en alleen maar op eigen initiatief projectjes doen en waar ouders half verplicht worden om zelf onbezoldigd personeel te worden anderzijds. Daar zal wel ergens een grond van waarheid in zitten, maar het blijven karikaturen.

Ik weet van kinderen die compleet miserabel zijn/waren in scholen met een Jena-achtig systeem, net zoals ik weet van kinderen die verpieteren in scholen zoals die waar onze kinderen zitten.

En ik weet van kinderen die helemaal openbloeien in school A, waar andere kinderen helemaal dichtklappen, en van kinderen die lang ongelukkig waren in school B, waar andere kinderen dan weer voor het eerst in hun schoolcarrière (bijna) elke dag blij naar school gaan.

Ik ben er redelijk van overtuigd dat het niet het systeem is dat het allermeeste bepaalt, maar wel de manier waarop directie, leraars, ondersteunend personeel en ouders het systeem interpreteren en in praktijk omzetten.

We hebben het zelf meegemaakt, binnen één en dezelfde school met onze kinderen: soms klikt het, tussen leraar en leerling, en soms niet. En zelfs binnen een school waar alles redelijk vast ligt en er een duidelijke lijn is, is het verschil tussen leraars en klassen en schooljaren zó enorm…

En dat is iets dat je als ouder niet theoretisch kan benaderen. ‘t Is altijd hopen dat uw kind goed zal zijn met de school, welk systeem ze ook aanhangen.

Fucking studenten

donderdag 13 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 28 reacties

Luid gepraat op straat, al de hele avond. Plots: luid gestommel zeer dicht in de buurt van onze voordeur. Door de venster kijken: een donkere streep op de straat — vermoedelijk iemand die van zattigheid is omver gevallen met een glas bier. Of iets donkers uitgekotst heeft.

Middernacht: luid gebral op straat. Gelijk in: tien vijftien man die storend luid naar elkaar staan te lallen.

Sandra steekt haar hoofd uit het venster, zegt vriendelijk iets als “jongens, sorry maar ‘t is hier een woonwijk met allemaal kleine kinderen die aan het slapen zijn, kunt g’het een beetje rustiger houden?”

Wat denkt ge dan dat de reactie zou zijn van de fine fleur van onze natie, de toekomst van Europa, de jongens en meisjes die uw en mijn wereld zullen erven?

Een man of vijf zes die Sandra hard aan het uitlachen waren, en één blonde gast met veel initiatief die erin slaagde om keer op keer superluid te boeren. Kruis vooruit, benen lichtjes open, en dan BRAAAAAP. BRAAAAAAAPPP. BWEUUUUURRRRP.

Ik ben uit mijn trekzetel gekomen, en ik heb iets luider en met wat meer aandrang dan Sandra gevraagd om alstublieft wat stiller te zijn, wegens dat er hier kinderen proberen te slapen.

Gelach, gegiechel, en boermans die nog een paar keer BRREUUUUWP BAAARPP deed.

Een rood waas, dames en heren, in mijn hoofd. Als de living op het gelijkvloers was geweest, was ik op mijn blote voeten en in mijn peignoir naar buiten gevlogen, had ik dat greitend stuk varken met twee handen in zijn hoogblond zat haar vastgegrepen en eerlijk waar met het hoofd tegen de muur geplakt. Herhaaldelijk. En zijn neus tegen de bakstenen gewreven tot er niet meer dan een schaafwonde overbleef. En nog wat stampen in zijn kloten erbij gegeven.

Ik heb het gehouden op een korte interventie die begon met een redelijk luide YO KLOOTZAK en die uiteindelijk denk ik ook wel iets in de zin van ZIJT GE GODVERDOMME NIET BESCHAAMD bevatte en iets van MAAKT DAT GE FUCKING WEG ZIJT, STUK KLEIN KIND.

Jawel, oh joy of joys: er wonen studenten in de straat.

Geen erg hoor, absoluut geen erg. Ik wacht tot ze blok en examens hebben, en dan gaan we ‘s avonds gewoon op het plankier zitten, net onder hun venster, met een glas wijn en wat muziek op. Net luid genoeg om storend te zijn.

En dan geef ik alle kleine kinderen van de hele straat instructies om van ‘s morgens vroeg onder hun venster te gaan spelen. Spelletjes waar veel discussie kan zijn over de regels.

Fuckers.

Eeek — Nicki Minaj door Sophia Grace

donderdag 13 oktober 2011 in Internet. Permanente link | 2 reacties

Ik ben een beetje bang van dat oudste kindje.

En het wordt er niet beter op als ze dat mens ook in het echt tegenkomen:

Mbwahah-krak-gnnn

vrijdag 14 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

We gingen dan gisteren iets gaan eten, maar dat is helemaal mislukt.

Het is eerst één van de turist-arnak-plaatsen op de Vrijdagsmarkt geworden: de enige plaats die tegelijk open was en –voor mijn compagnon en zijn rookverslaving– terrasverwarming had. Maar dúúr!

Tegen dat we daar klaar waren, was het al een uur of tien, en om dan nog in een restaurant binnen te stuiken… we hebben het gehouden op het frietkot aan Sint-Jacobs: een pak frieten zonder zout of saus wegens vergeten vragen, een brochette, en een Bickyburger omdat ik gehoord had dat ze daar tegenwoordig ook chips van draaien, en dat ik mij niet kon voorstellen waar dat naar zou smaken. (Wakke broodjes met ertussen een schijf vleesachtige substantie, ajuin, gefrituurde ajuin?, en niet twee maar drie verschillende sauzen van onbestemde smaak: niet voor herhaling vatbaar).

We hebben dat daar op het plankier voor het frietkot opgegeten, en dan was het de bedoeling om naar de Minor Swing te trekken.

Terras daar: vol met rokers. Ons door een walm naar binnen begeven, oh kijk, een tafeltje helemaal vrij, wij ons al beginnen installeren — de mensen aan de tafel ernaast: ah nee, de mensen van dat tafelken zijn buiten gaan roken.

Ik vermoed dat dat mijn kans was om iets spritueels te zeggen, waar ik dan zou laten doorschijnen dat het mij niet het achterwerk van een rat kan schelen waar die mensen nu zitten, op het terras of op de kermis, dat rokers voor zover ik weet géén recht hebben op een tafel op het terras én een tafel binnen, wie denken ze wel dat ze zijn godverdomme, en dingen en alles: we hebben het gehouden op “ah sorry” en we zijn weer naar buiten geschuifeld (nog eens door de walm, bleh).

Een huis verder, in de Perros Calientes, was er wel nog plaats, en daar zijn we dan maar blijven zitten. Over en weer van binnen naar buiten en weer terug. Tot een uur of pakweg één, een decent uur, en op een uur of zes tijd vijf pinten gedronken of zo: absoluut niet zat of zo, mensen die naar de vijftig gaan zoals wij, dat kan daar allemaal zo goed niet meer tegen.

Terug thuis, in bed gekropen, vanmorgen de wekker, uit bed geklomm-ack!

Het was géén goed idee, in slechte stoelkens zitten, daar bij de Perros. Miljaaaaarrrrrrr het ging dus écht niet, vanmorgen.

Het is een dag thuiswerken geworden: met geen stokken uit de zetel te geraken, tot ver na de middag.

Bleh. Bleh, bleh, bleh. We hadden half afgesproken met iemand die we daar gezien hadden dat we vanavond gingen komen luisteren naar Baia Koba (Melodische pop-rock met een extotisch tintje waar ge vrolijk, dromerig of stil van wordt, zegt gratisingent.be), maar ik begin er een beetje voor te vrezen.

Rug kaka.

Porkka Playboys ftw!

vrijdag 14 oktober 2011 in Music. Permanente link | Geen reacties

Japanezers zijn zot, maar Finlanders kunnen er ook van, muzikaal dan toch. Move over Leningrad Cowboys, hier zijn de Porkka Playboys, wahey!

Met de best cover van Bohemian Rhapsody in eeuwen:

En kijk, behalve het populaire repertoire kunnen ze ook de grote klassiekers van de wereldmuziek aan:

The days are just packed

zaterdag 15 oktober 2011 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

‘t Zal dan eens zijn tegen dat ze allemaal zelf naar hun activiteiten kunnen rijden! Nog een geluk dat mijn broer vandaag heel de dag taxi gespeeld heeft: Sandra was naar een seminarie, en met één persoon is het niet te doen de zaterdag.

Het is nochtans al serieus verminderd: Anna doet geen turnen meer, Zelie doet geen zwemmen meer en zo.

Het programma vandaag: Zelie naar ritmische gymnastiek (ze rijd rijdt gelukkig zelf), Anna naar ballet, Anna afhalen van ballet. Boterhammen maken, eten. Anna, Jan en Louis naar zwemmen. Over en weer naar de Fnac om een koptelefoon te kopen, een hard disk en De Bremer Stadsmuzikanten, het laatste hoorspel van het Geluidshuis. Anna, Jan en Louis afhalen van zwemmen. Louis naar animatiefilmles doen, Anna en Jan naar scouts. Zelie is ondertussen zelf naar de scouts gefietst. Boodschappen doen bij de Musketiers. Jan en Anna gaan halen bij de scouts (ze zijn zo smerig als iets: ‘t was onverwacht Vuile Vergadering).

Vuile vergadering

Dat is dus in de weer van 9u30 tot 17u30.

Trr.

Fledermaus

zondag 16 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Heelder stapels vleermuizen, hier in de buurt: ze zitten onder de dakgoten, in de torens en in stedelijke grotten gelijk het Gravensteen. ‘s Avonds fladderen ze boven ons hoofd, ‘t is een plezier om zien.

‘t Was de eerste keer in al de jaren dat we in het centrum van Gent wonen: vanavond is er een vleermuis in de keuken binnengevlogen.

Ze is blijkbaar rap in de hoek van de venster gaan schuilen, maar nog rapper dan tel was Nephthys erop gevlogen, en zat de kat ermee onder de tafel, één zwak flappend vleugeltje uit de mond.

‘t Is nog iets anders dan onze vorige kat: die kroop al weg die keer dat er een spartelend muizenjong op de vloer lag.

Ik ben er redelijk rap achtergevlogen, en nog een geluk dat ze niet te ver kan lopen: ik had ze in het gras nog juist bij haar staart vast, en dan was het vechten om dat vleerbeest uit haar mond te krijgen. De truuk met duim en wijsvinger in de mondhoeken lukte niet, ik heb aan haar hoofd moeten schudden tot ze los liet.

Het vleermuisje is weggevlogen, en voor zover ik zag, zag het er nog redelijk in orde uit, oef.

‘t Was hier helemaal van natuur rood in tand en klauw vanavond!

En voor de rest heb ik vandaag niéts gedaan. In de trekzetel gezeten, en af en toe vergeten ademen, da’s alles.

Etentche

maandag 17 oktober 2011 in Food and Drink. Permanente link | 4 reacties

Hola, morgen komt er volk eten! En er moet nog beslist worden wat er klaargemaakt moet worden!

In principe zou het morgen spaghetti carbonara moeten zijn: wij volgen ‘s avonds het weekmenu van de school, namelijk.

Of toch iets anders? Geen idee, maar ‘t zal wel iets moeten zijn dat rap klaar kan gemaakt worden en waar ik geen boodschappen voor moet doen.

Oh, en vandaag heb ik het mokka- en chocoladeijs dat dit weekend nog niet opgevreten was, uitgedeeld op het werk (een half bureau vol ankeraars, ‘t was proper), dus is het misschien wel een idee om nog eens een leksken ijs te maken?

Voor u getest: Biotherm Skin Vivo Uniformity

maandag 17 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

De reclameregie stak deze binnen:

Biotherm Skin Vivo Uniformity

Ik zal een week aan een stuk de rechterkant van mijn gezicht insmeren, en de linkerkant ongemoeid laten. Onderstaande foto geeft de toestand weer in de loop van de eerste behandeling. Dat wit onder mijn oog is de crème:

Biotherm Skin Vivo Uniformity

Mijn eerste indrukken: vanille, karamel, vers gesneden gras, de wilde frisheid van limoenen, koffiegruis, schorseneren. Een hint van risotto en kaneel.

Ik zal het u weten zeggen, of mijn rimpels / droge huid / vette huid / storende neus- en oorharen er mee beteren.

[euh, en mijn madam zal u dan de échte test weten te vertellen, dus]

Ik steek het op het wisselen van de seizoenen

dinsdag 18 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

‘t Was vanmorgen, voor zover ik mij kan herinneren, de eerste keer sinds augustus dat ik in de regen naar het werk moest fietsen.

En wat graadt gij? Inderdaad, vanavond griep/valling/keelpijn/snot.

Niet dat het één met het ander te maken heeft natuurlijk, er zijn allerlei dingen van incubatieperiodes en dat regen u niet ziek maakt en zo, maar toch: ‘t valt schoon samen.

En omdat het van incubatieperiodes en dergelijke is en ik dus morgen toch niemand meer kan besmetten vermoed ik, en dat er morgen moet samengezeten worden met iemand op het werk, ga ik morgen dus gewoon naar het werk togen.

Maar dan wel nú in bed. Met loopogen en een extra doos Kleenex.

Mleh.

Ik steek het op het wisselen van de seizoenen

woensdag 19 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

‘t Was gisteren, voor zover ik mij kan herinneren, de eerste keer in veel (véél) maanden dat ik met koorts in mijn bed gekropen ben. Vanmorgen lukte het nog allemaal, en vanmiddag ging het zelfs ronduit helemaal goed, op het werk.

Maar wat graadt gij? Inderdaad, vanavond is het perte totale. Geen loopneus meer wegens helemaal vast, maar wel hoofdpijn, en keelpijn, en oorpijn, hoesten, en vooral: een overdosis zelfmedelijden.

Ik ga er eens nu in kruipen, in mijn bed.

Mleh.

(Oh en voor de rest: de algemene repetie voor de opera van Anima Perla Musica vandaag in de Opera in Antwerpen was blijkbaar zo goed, dat ze morgen zelfs geen repetitie meer hoeven te doen. Yay!)

Magisch

woensdag 19 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Wow.

[via]

A convenient death

donderdag 20 oktober 2011 in Current Affairs. Permanente link | 13 reacties

Een blik van totaal onbegrip, in de ogen van Khadaffi, en ik moet niet ver zoeken als ik wil weten waar ik die blik nog gezien heb: de executie van Ceauşescu en zijn vrouw.

Ik ken er natuurlijk niets van, maar het zou mij niet verbazen als het weer eens hetzelfde oude verhaal zou zijn, daar in Libië: regime 1 ingewisseld voor regime B, en voor de rest verandert er niet echt meteen zo heel veel.

‘t Is te hopen van niet, natuurlijk, maar als ik me niet vergis was het in Egypte ondertussen toch ook al een beetje van dat?

En sta mij dan toe om die vele welgestelde expat-Libiërs verdacht te vinden, die onder het vorige regime ambassadeurs en grote bazen en diplomaten waren, en die nu plots staan te klappen en het nieuwe/oude volkslied staan te zingen, de vingers in V en met versgestreken vlaggen zwaaiend.

Niet dat ik zeg dat het allemaal huichelaars zijn of, uiteraard niet: maar ‘t zou mij niet verbazen als dezelfde min of meer mensen in allerlei verschillende situaties altijd min of meer boven komen drijven. Of dat nu 2011 is of 211 voor Christus, en of het nu China is of Libië.

(En on an unrelated note: let er eens op, waar komen al die vlaggen toch alsmaar vandaan? In Roemenië waren er plots tienduizenden vlaggen met netjes een cirkel uitgeknipt, daarnet op het nieuws zag ik in Sirte net iets teveel vlaggen waar de strijkplooien nog in zaten.)

Maar alla. We moeten positief en optimistisch blijven. Wie weet komt het allemaal in orde. En, net zoals bij Ceauşescu en Saddam Hoessein in de tijd: wat een gemak dat die mens niet meer leeft. Hoe gênant zou het niet geweest zijn als er een echt proces was geweest, waar die mens zou kunnen gezegd hebben met wiens steun hij wat precies heeft kunnen doen.

Tss.

Juist op tijd voor het weekend

vrijdag 21 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het begint min of meer in orde te komen: gisterenavond en vannacht schrikkelijk veel koorts gehad, vanmorgen tot vanmiddag pakweg 14u heb ik mij de longen uit het lijf gehoest (slijm, tot daar aan toe, maar de bijhorende hoofd- en rugpijn was minder).

En dan vannamiddag de ene na de andere zweetaanval gehad, maar ik moest het huis uit voor het oudercontact op de lagere school, dus hey.

Alles in orde, trouwens, op de lagere school: Anna is het zonnetje in de klas, Jan doet het zo goed dat het niet beter kan, Louis is goed bezig, hoerastemming alom.

En dan zijn we pizza gaan eten met iedereen.

En morgen is het Zelie’s optreden in de opera van Antwerpen, en gaat mijn broer met Jan naar AA Gent – Lokeren.

Ik hoop dat ik er morgen helemaal door ben, qua ziektes.

Een schone lei

zaterdag 22 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Kijk nu, een video van Hot Chicks of Occupy Wall Street:

Ze gaan nog moeten oppassen of ik word er helemaal optimistisch van.

Cadeaubonperikelen

zaterdag 22 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Cadeaubons: ‘t is een gemak soms, maar ‘t is ook een ongemak soms.

Ik heb gisteren — hoera! — totaal onverwacht cadeaubons gekregen.

Eén van Amazon.co.uk, en een setje van Foto Konijnenberg. Uitstekend, natuurlijk, vooral ook omdat het, ahem, redelijk wat was van bedrag. En dan ga ik naar Amazon.co.uk en klik ik aan wat ik al een eeuw wil kopen maar waar ik de uitgave gezinsbudgetgewijs niet kon verantwoorden, duw ik op de checkoutknop, en…

Kent ge dat? Iets dat al gekozen was, zorgvuldig afgewogen tegen veel andere alternatieven, met liefde in de boodschappenmand gestoken, en dan blijkt bij de checkout dat het alsnog een maand zal duren voor het verscheept kan worden, of dat het alsnog niet op voorraad is? Ooooooooh als ik iets in mijn hoofd al gekocht heb, en ze zeggen mij dat het niet meteen kan verstuurd worden, ik zou er de muren van oplopen.

Ik duw dus op de checkoutknop, en… aaaaaargh! Item wordt niet geleverd buiten UK!

Tussen nijdig, wanhopig, spinnijdig en kwaad, was ik. Aaargh cadeaubons voor Amazon UK in plaats van voor Amazon DE, aaargh! Aaargh! Aaaaargh!!!

Ui miserie en met een half hart — groene nijd knaagt aan mijn maag — gezocht naar alternatieven voor wat ik gekocht had. Spatels en messen: aaaarrggghhhh ze verzenden niet buiten het Verenigd Koninkrijk. Potten en pannen: aaaargh idem.

En van vorige cadeaubonperikelen met Amazon.com weet ik dat Amazon Gift Certificates voor geen halve centimeter uitwisselbaar zijn. Amazon.com: uitgeven op Amazon.com, pech. Amazon.co.uk: niet geldig in Amazon.fr of Amazon.de, pech. En als ge dan electronisch materiaal of voedsel wilt kopen: pech! Pech! Pech!

Gedegouteerd Amazon dichtgesmeten, en uit armoe met mijn tweede set cadeaubons naar Konijnenberg gegaan. Een schone nieuwe statiefkop gekocht:

Screen Shot 2011-10-22 at 14.44.12.png

Ik ben zeer tevreden van de oude (een Manfrotto 488 RC0 die ik op een Neotec 458B vijs), maar zo’n kogelding is absoluut onhandig om filmpjes mee te maken. Van mezelf zou ik niet zo snel een nieuwe kop kopen, maar als het cadeau is…

(Negentiende-eeuwse manier van cadeaubons doen trouwens, daar bij Konijnenberg: als het via internet aankopen is, moet het bedrag min het cadeaubonbedrag overgeschreven worden met de bank, en dan moeten de cadeaubons per post naar Holland verstuurd worden, met een briefje erbij waarop de bestelcode staat. Zucht.)

Afijn. Ik ben dan nog eens teruggegaan naar Amazon, om nog eens te kijken naar mijn bijna-maar-dan-toch-niet-nieuwe-keukenmachine.

Oh.

Hang on.

Dat ding wordt –via Amazon– verkocht bij meer dan één handelaar. En de prijzen variëren nogal, en de shipping conditions ook.

Ahem.

Een kwartiertje en een paar handelaars later ben ik op een zot uitgekomen die belooft gratis te verschepen, ook naar België. En die er nog zo eentje op voorraad had:

91065.jpg

Winkelen met andermans geld is wijs.

Pop-up dedju

zaterdag 22 oktober 2011 in Woord. Permanente link | 6 reacties

Zullen we één ding afspreken?

Dat we het niet meer zullen hebben over pop-up stores? Dat we die dingen gewoon kraampjes noemen?

Doe eens een fijne zondag

zondag 23 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Gisteren tot een uur of drie of zo naar televisie gekeken, allemaal series inhalen en dingen.

Dan beginnen lezen aan Arnon Grünberg: Tirza. Ik laat u nog even in spanning, maar alvast in het kort over het eerste derde van het boek? No sir, I didn’t like it.

Vanmorgen uit bed gebeld door mijn broer, en samen naar F.A.C.T.S. getogen — ik zal mijn gedetailleerde bevindingen aan de organisator persoonlijk doorgeven, maar ik was alvast content dat ik Peter zijn winkel gevonden heb.

Teruggekomen thuis, en helemaal onverwacht kwam Heidi uit een paar huizen verder langs: haar computer deed het niet meer. “Hebt g’hem als eens herstart?” vroeg ik om te lachen, maar kijk: ze had hem nog niet herstart, en daar lag het inderdaad aan.

En dan is Heidi blijven zitten, heb ik bananenijs gemaakt en de kinderen bananenmilkshake, heeft Heidi uiteindelijk nog meegegeten, en is het een gezellige namiddag geworden.

En dan gaan we nu kijken naar So You Think You Can Dance.

Soms moet het niet meer dan dat zijn, neen.

Een grote stap: ingeschreven bij de VDAB

maandag 24 oktober 2011 in Werk. Permanente link | 5 reacties

Ik belde vanmorgen naar de meneer van de VDAB om mij in te schrijven.

Dat gaat tegenwoordig ook aan de telefoon, namelijk: rijksregisternummer, achternaam (met i en dan j, jawel), voornaam, geboortedatum, postcode, straatnaam, nummer (neen, geen bus, gewoon het nummer). Wat ik gestudeerd heb, of ik nu aan het werk ben.

En dan krijg ik een dossiernummer, en kan ik me met mijn rijksregisternummer en een voorlopig wachtwoord aanmelden bij Mijn VDAB.

Ze vragen meteen om mijn profiel te vervolledigen, ik heb dat dan maar gedaan. Ik heb bureauticakennis, geef ik ze mee. Zeer goede kennis van de bureauticapakketten Lotus 123, Frontpage, Lotus Notes, MS-Office, en Internet: dat weten ze dan ook weer.

Er zijn ettelijke vacatures voor mijn profiel — ik heb dan ook aangegeven dat ik me mondeling en schriftelijk kan behelpen in het Frans, Engels en Nederlands, dat ik zeer goed efficiënte opzoekingen op inter- en intranet kan maken, en dat ik Elektronische post (e-mail, post die via elektronische werg wordt verzonden) zeer vlot kan hanteren.

Ik zou administratieve duizendpoot in Waasmunster kunnen worden, of multifunctioneel bediende bij een marketingdatabedrijf in Gent 9000, of nog tig andere beroepen.

Ik heb mijn inschrijvingsbewijs als werkzoekende, en ik heb daar een papier van: “dit attest werd afgeleverd op maandag 24 oktober 2011 om 13:42″.

Jammer, dat wel. Het allereerste (verplichte) veld op de (verplichte) profielaanvulpagina was dit:

Screen Shot 2011-10-24 at 13.24.43.png

Ik had daar graag een bijkomende optie bij gezien, iets in de zin van “Ik ben niet werkloos en ik ben ook nog nooit werkloos geweest en ik zoek ook geen nieuw werk meer nog ik ben zeer content te werken waar ik werk maar ze hebben mij gezegd dat ik een VDAB-profiel moet aanmaken opdat mijn werkgever zou kunnen aanspraak maken op de Vlaamse Ondersteuningspremie voor gehandicapten en dat was het eigenlijk dankuzeer”.

Gn.

Tirza, door Arnon Grunberg

maandag 24 oktober 2011 in Boeken. Permanente link | 22 reacties

Normaal gezien zou ik wachten tot het einde van de maand en het dan in het lijstje van gelezen boeken zetten, maar hey. Ik moest dit boek lezen, er werd mij gezegd dat het goed was en dat ik het goed zou vinden. Dat werd gezegd door iemand die ik behoorlijk vertrouw in dergelijke zaken, dus dan doe ik dat ook.tirza.jpg

Ronduit toegegeven: ik heb het doorgaans niet voor het Nederlandstalige boek. Een reus in Nederland en Vlaanderen, da’s vaak zoiets als De Gootste Dwerg Ter Wereld, en het overkomt me bijzonder weinig dat ik volwassenenboeken lees in het Nederlands waar ik geen krullende tenen van krijg.

Kinder- en jeugdliteratuur, daar vind ik dan wel weer dat ons taalgebied helemaal meespeelt in de Primera división, maar dit geheel terzijde.

Tirza, dus. Van Arnon Grunberg, ik zie hem wel eens voorbijkomen in het links vod Humo. Ik vind het daar een arrogante vent, maar —vide Orson Scott Card— ook onuitstaanbare mensen schrijven soms prachtige boeken, dus ik blijf helemaal open. Echt, echt waar.

*
*     *

Ahem.

Het is geen goed teken, schreef ik gisteren op Facebook, dat de eerste pagina van een boek waar ik met open geest naartoe kom, mij al meteen mateloos irriteert.

Dat taaltje, het stoort mij evenveel als Vlaamse films en series in een soort tussentaal die niemand ooit gesproken heeft of zal spreken. De interacties tussen mensen zijn onecht. Dialogen gekunsteld. Es handelt sich hier um ein Verbrechen-Derrick-Nederlands. Mooi en Meedogenloos-gesprekken, compleet met de rug naar elkaar, het glas in de hand en de blik op oneindig in de camera.

Het probeert goed over te komen, maar het is klinisch, het is vals, het is plastiek (“plastic”, moet ik zeggen, vermoed ik).

Ik besluit bij te houden wat ik denk terwijl ik het lees. Niet dat ik objectief wil zijn — welke recensent is ooit objectief, en is het dan nog wel een recensent? — maar wel dat ik niet wil vervallen in “ik vond het maar niets” of “het is een uitstekend boek, maar je moet er wel wat aan gewon worden, aan die Grunberg”.

Ik wil bijhouden wat ik er goed aan vond en wat ik er slecht aan vond, terwijl ik het aan het lezen ben. Geen paginanummers: ik lees op Kindle, tablet en telefoon.

*
*     *

11%. Waarom lees ik dit? Een saai en depressief verhaal over saaie en deprimerende mensen. Gemene mensen ook: er zit niet één personage bij waar ik ook maar iets voor voel. Laat mij raden: op het einde komt alles goed, of niet. Tot nog toe kan het mij niet schelen welk van de twee.

15%. Nieuwsflits: ruzies tussen mensen die elkaar een half leven kennen, zijn pijnlijk. In verwant nieuws: Paus kakt in bos. Gênant boek, tot nog toe. “Sommige dingen spreek je beter niet uit”, laat Grunberg een van zijn personages zeggen. Ik vind het al een tijdje spijtig dat Grunberg zijn eigen raad niet opvolgt.

17%. “Het woordje voorlijk lag hem in de mond bestorven.” Een Nederlander weet wellicht wat dat wil zeggen. Ik niet. Ik begrijp Engelstalige boeken beter, besef ik, dan boeken door Nederlanders geschreven.

*
*     *

21%. Grunberg schrijft bordkartonnen personages. Zeer dik bordkarton, loodzwaar bordkarton, maar het blijft eendimensionaal.

Ik ken de man niet, maar ik stel hem mij voor als een jongetje van achtentwintig dat doet alsof het zich kan inbeelden wat een vijftiger voelt. Als een verstokte vrijgezel die denkt dat hij wel weet hoe het zou zijn om vader te zijn.

Als een vis die een roman over wielrennen schrijft.

*
*     *

23%. Urgh, ik word zo moe van die voortdurend puberaal transparante schrijvelarij van die Grunberg. Constant over “mijn dochter” spreken en “de echtgenote” — jaaaaa, kerel, we hebben het al door. Al sinds pakweg bladzijde drie van het boek, kerel. Misschien dat de juryleden van de Grote Literatuurprijzen het graag iets nadrukkelijker verteld worden dat, inderdaad, jaja, zeer zeker, dit is wel degelijk van die literatuur, uweetwel, van die doorwrochte waarover nagedacht is, kijk maar, kijk maar. Ik liever niet. Voor mij mag het er iets minder dik op liggen.

*
*     *

24%. Vader heeft net zijn twee jonge tienerdochters al tierend en briesend gevraagd wie van hen vandaag op school in de reet geneukt werd. Kinderen reageren daar volgens Grunberg niet met angst of ontzetting of zo op, maar wel met een mengeling van nieuwsgierigheid en verbazing. Er, yeah, right.  

34%. Dubbel u de fuk. Heb ik echt net minutenlang een pseudoquasivrijscène ondergaan? Lemonparty is appetijtelijker, en ik begin te betwijfelen dat Grunberg ooit met iemand sex heeft gehad.

49%. Grunberg over tieners: ik geloof hem even veel als was het een hagedis die het over Rembrandt heeft.

Euh serieus, ben ik hier iets aan het missen of zo? Ik geloof geen halve minuut wat in dat boek gebeurt. Dit boek gaat niet over mensen, maar over personages in een boek.

*
*     *

53%. Is het écht teveel gevraagd om zo rond de helft van een boek een beetje evolutie in de personages te zien? Of een glimp van waar ze vandaan komen en waar ze naartoe gaan? Ik snap het ondertussen, dat de vader een akelige kapotte mens is, en dat de moeder een krankzinnige kapotte vrouw is, en dat de dochters kapotte kinderen zijn. Een beter schrijver kan dat op een paar bladzijden overbrengen, heeft geen eindeloze mokerslag na mokerslag nodig.

Het hoofdpersonage is al A, B en C kwijt? Laat me raden, hij gaat in de loop van de rest van het boek ook nog D tot en met Z kwijtraken.

Hint, beste Arnon: miserie op miserie op miserie, dat wordt na een tijdje écht niet aangrijpend of ontroerend. Dat wordt karikaturaal en licht belachelijk.

*
*     *

57%. Godbetert, krijgen we dat nu weer: de obligate oh my hoe gewáágd vrijscène tussen de oudere man en het jongere meisje. Het equivalent van de tetten van Tatjana Simić in Flodder, zullen we maar zeggen. Soldaat van Oranje, Turks Fruit, haal boven de Hollandse Filmkens met een obligate streep sex erin.

Grunberg beschrijft sex overigens als een vegetariër met een vogelfobie, die probeert uit te leggen hoe een kip te slachten en te ontbenen: “Na enig zoeken en rondtasten heeft hij haar clitoris gevonden en nu laat hij niet los” — whatever, gast.

En godhemel, wat heeft hij een talent om elke vorm van verrassing of ontdekking uit een verhaal te houden. “Hier, beste lezer”, zegt hij, “ik zal je hand vastnemen. Kijk, dit is het eerste tafereel. En hier, het tweede tafereel. Hier is een briefje met wat ik wil dat je hiervan vindt. En nu gaan we naar het derde tafereel. Heb je al gemerkt dat dit een echo is van het eerste tafereel? Neen? Wacht, ik leg het er even vingerdik op. Snap je het nu?”

*
*     *

62%. Deel twee van de drie is gedaan. Een (puberale) oefening in klinisch schrijven, vind ik het tot nog toe. Ik word er warm noch koud van, het boeit me niet, geen enkel van de (banale) personages kunnen me iets schelen.

Nog een kleine veertig procent en ik ben ervan af. Zucht. Het is worstelen, dit boek. Ik heb zin om een potlood te nemen en aantekeningen te maken in de marge van mijn tablet. Heelder pagina’s te doorstrepen. Boze tweets te richten aan Arnon Grunberg.

*
*     *

68%. Urgh, een derde vrijscène, hoho, dat zou wel eens significant kunnen zijn, en denkt Grunberg nu écht dat we het niet dóór hebben, als hij plots van tijd verandert? Het verhaal wordt verteld in de tegenwoordige tijd, de flashbacks in de verleden tijd, en nu heeft het hoofdpersonage zijn dochter, die hij op een voetstuk zet, zien vrijen met een Marokkaan die hij niet af kan, en gaat het plots in de toekomstige wijs. Een boek waar eindeloos oeverloos gedialogeerd wordt, een personage dat zichzelf alsmaar meer als “beest” omschrijft, dat plots een kettingzaag (serieus?) naar boven tovert, en waar plots dochter-op-voetstuk en haar Marokkaans lief verdwijnen, geen letter dialoog meer voeren.

Ra ra ra, hoe loopt dat af? Come and see in deel drie van het boekje.

87%. Ik kan niet geloven dat ik een boek lees waar een Nederlander in Afrika aan een zwart meisje zegt “ik ben de ziekte van de blanke middenklasse”. Zucht. ‘t Is nu alleen nog wachten op de ontknoping.

89%. En een paar bladzijden verder, nog altijd tegen dat meisje van tien of zo: “Als zij haar stront van mijn pik likte, was ik alle ballast kwijt.” Zucht. Oh wacht, had ik dat al gezegd?

94%. Tadam dzing!, daar is de ontknoping die al een half boek geleden doorgetelefoneerd werd. Spoiler alert: het heeft iets met een Marokkaans lief en een kettingzaag te maken. TUM TUM TUM!!!

<driinnnng>
Hallo? Ja? Een ogenblikje meneer.
Arnóóóón!!
‘t Is een zekere M. Night Shyamalamanmanman aan de lijn. Hij zegt iets van een slecht filmscenario, en dat hij het graag zou terug hebben?

En nog is het niet gedaan. Serieus, het weinige poer dat er in zat is verschoten, en we moeten nóg wachten tot het gedaan is?

100%. Ik ben er helemaal door geraakt. Nee, er is niets meer gebeurd.

*
*     *

Kijk luister.

Ik vraag in een boek doorgaans niet om mededogen, zelfrelativering, een leesbare schrijfstijl, gevoel voor humor, een verhaal met een pointe, spanning, menselijkheid, degelijke karakterschetsen, herkenbaarheid, plausibiliteit, psychologisch doorzicht, dat ik iets bijleer, dat het mij boeit én dat ik als een volwassene behandeld word.

Ik ben doorgaans tevreden als één, of een paar van die elementen vaagweg aanwezig zijn.

In deze: helaas, maar geen sigaar.

Het boek leest irritant — niet moeizaam of traag, maar gewoon lastig. Het komt op mij over als een schrijver die denkt dat hij een kunstenaar is die even doet alsof hij een schrijver is — zo’n beetje Bart Peeters die Bart Peeters speelt die een tv-presentator is. Een boek geschreven zonder enige passie, voor een publiek van recensenten, leraars Nederlands en boekenjury’s.

Niemand heeft iets geleerd in dit boek, niemand is veranderd, ik heb niemand leren kennen. Er lopen een paar personages rond in het boek hoor, daar niet van. Jörgen Hofmeester, zijn ex-vrouw, zijn oudste dochter en zijn jongste dochter: allevier even levend als zo’n levensgrote cut-out van Jean-Claude Van Damme in de videotheek.

Conclusie? Ik weet het niet, maar ik heb de indruk dat het niet meteen mijn smaak is.

Pas op, ‘t is persoonlijk hé. Ik begrijp dat er veel mensen zijn die het wel een goed boek vinden. Misschien ligt het wel aan mij.

Hopla!

dinsdag 25 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Sandra is naar de les EHBO — ik verwacht straks een demonstratie spalken en mond op mond dinges.

Op het menu vandaag stond pasta met bolognaisesaus: hoera! Wij maken dat alletwee met onze ogen dicht, bolognaise: niets zo gemakkelijk en zo lekker en zo rap!

Gekapt in de pan, kruiden, wat tomatenblikken en wat zelf opgelegde tomaten met look in een pot, vlees in pot, ajuin stoven, champignons in de pan en dan in de pot, kruiden, tomatenpuree, tralala, klaar.

De kinderen verzameld, en hey kijk: daar kwam de buurvrouw net aan.

Wat doet een mens dan? Ha, er was genoeg, dus gewoon buurvrouw en buurman en hun dochters uitgenodigd, tafel uitgetrokken, wat couverts en stoelen bijgezet. Rap een spaghetti aglio olio peperoncini gemaakt voor de buurman, die van de vegetaristische persuasie is (ajuin stoven, look, peperoncini, veel olijfolie, spaghetti erbij) (de ajuin is niet traditioneel maar geeft een fijn contrast, vind ik, van zoetigheid met de looksmaak en de pkantigheid).

Blitzbezoek! Binnen, eten, buiten, en meer moet dat niet zijn.

Oei, mijn hoofd viel er bijna af

woensdag 26 oktober 2011 in Links. Permanente link | Eén reactie

‘t Zal zijn omdat ik zo hard aan het instemmend knikken was met Rosas vs. Beyoncé – Kroy vs. Sanctorum.

Crash!

woensdag 26 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Grappigste luchtramp ooit:

Gezien op Reddit, en ik moest letterlijk luidop lachen. :)

Onze dochter de ster

woensdag 26 oktober 2011 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

Enfin ja, toch een beetje.

Ze heeft in de opera gezongen, samen met de 90 of zo collega’s-muzikanten van Anima Perla Musica.

‘t Was ongelooflijk wijs, ook omdat ze een maand geleden nog helemaal niets hadden; maar vooral eigenlijk omdat het echt wel goed was.

Ik kijk uit naar het vervolg: ‘t schijnt gaan ze iets doen met Philippe Herreweghe, en natuurlijk is er volgend jaar een grote samenwerking met een jezuïetencollege in Nederland, en wie weet wat nog. En het is nogmaar het eerste jaar dat Zelie erbij zit.

Whee!

(En voor volgende keer dat er een concert of toneel of optreden is, mental note: een camera of twee drie op een statief zetten, gefocusseerd op verschillende delen van zaal, publiek, koor en orkest, en misschien één of twee losse camera’s daarnaast. Dat er tenminste een degelijk verslag voor het nageslacht is.

Ik had vandaag toevallig een klein cameraatje meegenomen, en mijn fototoestel, maar ik was blijkbaar de enige. En ik kon niet aan de camera eens ze in gang was en de mensen stonden niet waar ze in het begin stonden grrrrr.)

Schrijven (of om het even wat, eigenlijk)

donderdag 27 oktober 2011 in Boeken. Permanente link | 3 reacties

Neil Gaiman zegt ware dingen:

People who want to be writers say, what should I do? And you say, write!

And they’ll say, then what? And you say, well, finish things!

And they say, well, then what? Well, write something else. That’s how you do it.

If you do it over and over, sooner or later you’re going to be writing stuff that’s publishable. And if you keep doing it, you’ll probably get fairly good.

You have, you know, a million lousy words inside you, and you’ve got to get them out. I think there’s something very real and very true in that. How do you do it? You do it. Look at other people. Learn everything you can from everywhere. The most important thing is to do it.

[via]

Verbouwingen: het achterhuis (deel kweetnietmeer)

donderdag 27 oktober 2011 in Verbouwingen. Permanente link | 7 reacties

Zo. Dus. Bon. Euh. Ja.

We waren begonnen met een idee van een drukke, kleine, Engels-salon-achtige bibliotheek in ons achterhuis.

Met de gedachte: ik heb nu iets van een 150 of zo lopende meter boeken in de computer zitten, en daar gaat alleen maar bijkomen. Het achterhuis beneden moet donker en gezellig worden, compleet in contrast met de buitenkant van het achterhuis (17de-18de-eeuws) en de bovenverdieping van het achterhuis (het loftgevoel dat ze zeggen).

En dan gingen we op zoek naar mensen om dat uit te voeren, en daar zijn we dan na veel zoeken op mensen terechtgekomen waarmee we dan uiteindelijk meer doen dan we ooit hadden gedacht te doen (denk gevels en daken en vensters en badkamers, slik).

Het achterhuis stond nog altijd op het programma, al was het niet meer de ster van de show.

Het eerste voorstel dat we kregen, ging uit van twee vooronderstellingen:

  1. Maximale plankruimte voor maximaal veel boeken.
  2. Vier kinderen in huis en maar twee slaapkamers? Dan misschien best twee extra slaapkamers voorzien in dat achterhuis.

Logische uitgangspunten, natuurlijk: het eerste had ik gezegd, en het tweede kon iedereen zien.

Het gevolg voor het ontwerp: een voorstel met een labyrint van boekenplanken (in het groen), een trap (roze) in het midden van het gelijkvloers.

achterhuis1.png

Die trap moest wel in het midden staan, want anders konden er boven geen twee kamertjes gemaakt worden (daar waar wij een loftachtig iets voorzien hadden).

Tegen we het te zien kregen, was ik — voortschrijdende inzichten, weetwel — van gedacht veranderd over het eerste punt, die maximale plankruimte. Het moment dat ik van gedacht veranderde? Die keer dat ik in de Fnac stond en bedacht dat ik nooit dubbel zoveel papieren boeken zal hebben als nu:

Zou ik dan niet beter gewoon een aangename leesruimte maken, met plaats voor een televisie dat het een den kan worden, en dan boeken tegen de muur zetten op het eerste verdiep in ons achterhuis? Als bijna-decoratief element, wegens dat ik die eigenlijk niet echt meer ga lezen? Aaargh!

Het tweede punt, van die twee extra slaapkamers, dat hebben we eigenlijk redelijk snel afgeschoten als we het zagen: het zouden in alle geval minuscule kamertjes worden, en we vonden die ruimte boven net het beste punt van het achterhuis.

Nee, dan eerder een studio, waar één van de kinderen in zou kunnen “wonen”, en dat een tweede kind dan zou kunnen zitten in pakweg het bureau vooraal, en dan nummer drie en vier in de kamers boven waar ze allemaal samen slapen.

Terug naar af, dus, voor de mensen van Artenova. Enfin, een beetje terug naar af. Wij hadden gezegd, voor het achterhuis: minder boekenrek, trap niet in het midden maar in de hoek, boven één kamer houden.

Vandaag ronde twee (of was het al drie?) van het voorstel gezien, en we zijn er zo’n beetje uit, hoera!

De trap stond nog altijd in het midden, met minder legplanken zodat het opener werd van ruimte beneden. Schematisch:

achterhuis2.png

Aan de rechterkant was dan plaats voor een tafeltje en twee leeszetels. Boven, in plaats van twee kamers, één studio. Met achter een schuifdeur een douche (linksboven) en een lavabo (allebei in ‘t blauw), met bergruimte tegen de ene muur, en een trap waar bijvoorbeeld een glazen ding of zo zou kunnen staan om het tegelijkertijd veilig en open te houden.

Met een bed dat zonder probleem dubbel kan zijn, en met een bureau aan het venster:

achterhuis3.png

Punt is: verschuif die trap naar de hoek, en het wordt lastiger om die douche/lavabo en bergruimte aan één kant te houden en de rest open te houden. ‘t Is te zeggen: bekijk het allemaal en blijkt dat die trap in het midden — als het een studio zou worden — nog ongeveer de meest handige plaats is.

Wij akkoord met de eerste verdieping, maar op het gelijkvloers zaten we wel nog met een probleem: die trap in het midden, dat maakt van het geheel gewoon een donker kot, en waarom precies? Om dode bomen op te stockeren.

De oplossing lag redelijk voor de hand, en ik weet niet meer wie er het eerst op gekomen is. Misschien zijn we er allemaal tegelijk op gekomen:

achterhuis4.png

Geen boekenrekken aan de zijkant van de trap. De trap begint aan de achtermuur, maakt een kwartdraai en gaat dan naar boven, maar onder de trap zelf is er helemaal niets.

Een zwevende trap. Akkoord, gevaarlijk om met uw hoofd tegen te botsen, maar daar moeten we dan maar een oplossing voor vinden. En met een propere uitlichting hebben we dan tegelijkertijd een open ruimte, met boeken aan alle wanden, licht, en die trap in het midden.

Update wegens vergeten: een andere mogelijkheid die we zagen, was een wenteltrap. In hout, in metaal, in beton, in glas, whatever. Dat zou dan iets in deze zin geven:

achterhuis5.png

He he.

En dan nu afwachten wat het praktische voorstel en het budget zal zijn.

Bibliotheken zijn nodig (it’s halloween it’s halloween it’s halloween)

vrijdag 28 oktober 2011 in Music. Permanente link | Eén reactie

Het internet: als het er niet was geweest, zouden allen verzamelaars geweten hebben wie The Shaggs waren.

Wikipedia zegt:

As the obscure LP achieved recognition among collectors, the band was praised for their raw, intuitive composition style and lyrical honesty.Philosophy of the World was lauded as a work of art brut, and was later reissued, followed by a compilation album, Shaggs’ Own Thing, in 1982. The Shaggs are now seen as a groundbreaking outsider music group, receiving praise from mainstream artists such as Kurt Cobain and also from Frank Zappa after he called the Shaggs “better than the Beatles”. Terry Adams of NRBQ compared the group’s melodic lines and structures to the free jazz compositions of Ornette Coleman.

Ik had er een cassette van, omdat ik obscure muziek verzamelde: verliefd geworden op Zappa en The Residents toen ik nog op school zat, en van daar is het maar een kleine stap naar veel meer, natuurlijk. Ik heb Philososphy of the World uiteindelijk ook in de iTuneswinkel gekocht, een paar jaar geleden. (Lees zeker het hele artikel op Wikipedia, ti’s a doozy.)

Nu staat het natuurlijk op de Youtubes, wat denkt ge:

En daar is de keerzijde van internet dus: op de Youtuben alleen al staan er tegenwoordig elke maand tienduizend nieuwe dingen die onder de noemer “rare muziek” kunnen vallen. Waar wellicht geen tiende, geen honderdste van goed is en na vijf beluisteringen overeind blijft — en wie gaat die nu vijf keer beluisteren?

Wie gaat de diamanten uit de droesem halen?

Bad Lip Reading Herman Cain

zaterdag 29 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Hilarisch:

(Al ben ik er nog niet helemaal zeker van dat er geen dingen tussen zitten die Cain écht gezegd heeft.)

Halloween!

zondag 30 oktober 2011 in Kinderen. Permanente link | 7 reacties

‘t Is nog niet, maar de kinderen en Sandra zijn toch al naar Puyenbroeck gegaan, alwaar er iets met Halloween te doen is:

Halloween!

Halloween!

Halloween!

Halloween!

Halloween!

Halloween!

Halloween!

Anderhalf

maandag 31 oktober 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Drie maal twee per dag na het eten, staat er op de doos.

Het zijn pijnstillers, voor iets dat normaal gezien met antibiotica zou behandeld worden wegens dat het niet vaak voorkomt en verfuckingdomme schrikkelijk ambetant is en miljaardedju veel pijn doet.

Ha, maar ik heb het geluk dat het chronisch is, en chronisch terugkerende beesten, die geeft ge best niet een paar keer per maand een paar dagen antibioticakuur. Dat kweekt alleen maar resistente beesten, namelijk, en voor ge’t weet zijn ze nooit vanzeleven nog weg te krijgen, en dan zijn we helemaal niet uit de herberg.

En ondertussen doet het pijn, ai.

Halfdrie. Grmbl. Ik ga ervan uit dat als ik achttien uur wakker ben per dag, dat ik dan toch wel vier maal twee mag pakken. Of viermaal twee en eenmaal één.

Auw, dammit.

Tsja tsja: apentrots

maandag 31 oktober 2011 in Kinderen, Music. Permanente link | 2 reacties

[maar allez, wat krijgen we nu? deze stond nog te wachten op gepubliceerd te worden van vorige week donderdag]

Kijkt, kijkt: Anima Perla Musica, het schoolorkest en -koor waar Zelie in zit, doet Tsjaikovski en Purcell en Bernstein en zo.

De opname en alles kan natuurlijk veel beter, en er zitten stemmen in die minder zuiver zijn dan ze ideaal gezien zouden zijn, maar serieus: hoe ongelooflijk is dat niet, op een paar middagen en een weekend in mekaar gebokst — letterlijk de partituur maar vier weken geleden gekregen! — en dan in de opera gaan staan, in Antwerpen en in Gent?

(Ja, er komt dan nog een betere versie van die filmpje, met tussentitels en alles.)

Gelezen in oktober 2011

maandag 31 oktober 2011 in Boeken. Permanente link | 6 reacties

Als ik het een paar maand na elkaar volhoud (augustus 2011, september 2011), dan is het een nieuwe traditie, juist?

Bij deze dus maar: de boeken die ik deze maand gelezen heb. Het kan zijn dat ik er hier en daar vergeten ben, en de boeken / reeksen die ik wel begonnen ben maar die ik (nog) niet uitgelezen heb, zet ik er ook niet bij.

*
*     *

Footnotes in Gaza [2/10]
Joe Sacco (tekst en beeld)
420 blz.(2009)

footnotes

Geschiedschrijving. Een boek voor de eeuwigheid, zelfs (vooral) al gaat het om een voetnoot in de marge van de grote geschiedenis.

In 1958 1956 was er de Suez-crisis: Frankrijk en Groot-Brittanië waren Nasser en zijn greep op het Suez-kanaal liever kwijt dan rijk. Ze spraken af met Israël dat Israël Egypte zou binnenvallen wegens, en dat Frankrijk en Groot-Brittanië dan zouden helemaal verontwaardigd zijn en eisen dat beide partijen zich van het Suez-kanaal zouden terugtrekken, waardoor zij dat dan in handen zouden krijgen.

Amerika was niet content, De Fransen en de Engelsen vernederd, Israël uiteindelijk uit de Sinaï teruggetrokken, maar: wel in Gaza gebleven.

Sacco probeert de waarheid te achterhalen van twee bloedbaden in Gaza in november 1958 1956. Volgens officiële cijfers van de Verenigde Naties zijn in Khan Younis op 3 november 275 Palestijnen gedood, en in Rafah op 12 november nog eens 111 Palestijnen. Hij bijt zich vast in het onderwerp, interviewt overlevenden, vergelijkt getuigenissen, elimineert tegenstrijdigheden, en reconstrueert uiteindelijk het hele verhaal evenveel als het wellicht ooit zal kunnen gereconstrueerd worden.

Het materiaal voor het boek is verzameld in 2003, in de aanloop naar de oorlog in Irak, en de interviews vinden plaats in Rafah, dat vijftig jaar na datum nog altijd (en nog meer) een ghetto geworden was, met bulldozers die dagelijks huizen platsmeten. Sacco is meesterlijk, hoe hij de mensen waar hij mee spreekt tot leven laat komen, en een graphic novel / comic is het ideale medium ervoor.

Zeer van harte aangeraden, en zou eigenlijk verplichte lectuur moeten zijn voor al wie zich een beeld wil kunnen vormen van hoe de Palestijnen in de bezette gebieden zich voelen.

(Oh ja, en ondertussen is het natuurlijk allemaal veranderd, daar in Gaza: Israël teruggetrokken en Hamas aan de macht — tijd voor een nieuw boek, Joe.)


Pacify [4/10]
Steven Perkins (tekst en beeld)
98 blz. (2006)

pacify

Een mannelijk ondergoedmodel met een reuzengroot vliegenhoofd, een trio vrouwelijke ondergoedmodellen met een papieren zak op hun hoofd, een pornoster met ook een papieren zak op het hoofd, een krankzinnige blinde Rijkste Man Ter Wereld: ahem ja.

Maar ook: prachtig geschilderd, fijn van verhaal, leutig. Enfin ja, niet “leutig”, maar wel goed.


The Legion Of Super Heroes In The 31st Century [11/10]
J. Torres (tekst) – Chynna Clugstorm (beeld) – Guy Major (kleur)
20 blz.

legion

Een grappig boekje: superhelden uit de toekomst kidnappen Clark Kent uit Smallville, nog vóór hij eigenlijk Superman geworden was. Het eerste van een reeks die ook een tekenfilmreeks was, blijkbaar. Ik denk niet dat ik investeer in de rest van de reeks.


Mirror, mirror [11/10]
Joshua Williamson (tekst) – Lee Moder (beeld) – John Alderink (kleur)
86 blz. (2010)

mirror

‘t Is van sprookjes en dingen: Sneeuwwitje en Assepoester en zo hebben allemaal echt bestaan, de spiegel van de koninging was eigenlijk de slechterik, en de Jagers zijn de goeie.

Een leutig verhaaltje, schoon getekend. Maar niet echt meer dan dat.


A God Somewhere [12/10]
John Arcudi (tekst) – Peter Snejbjerg (beeld) – Bjarne Hansen (kleur)
199 blz. (2010)

somewhere

Niet de eerste comic dat ik lees over wat helden helden maakt en wat mensen mensen, maar wellicht toch wel de meest dramatische. Ik zie dat trouwens nog wel een film worden. Een goede film, zelfs, als ze het verhaal laten zoals het is.

A++ would read again.


Bruges-la-morte [13/10]
Georges Rodenbach
90 blz. (1892)

Hugues Viane verliest zijn vrouw, trekt zich rouwend terug in Brugge, komt er tien jaar later een danseres tegen die net zijn overleden vrouw lijkt.

Intriges! Passie! Avontuur!

Euh nee. Op passie na, dan. Het begint als het verhaal van een mens in rouw, wordt een intiem verhaal van een radeloze mens en hoe The Uncanny Valley ook van toepassing kan zijn op personen:

À force de vouloir fusionner les deux femmes, leur ressemblance s’était amoindrie. Tant qu’elles demeuraient à distance l’une de l’autre, avec le brouillard de la mort entre elles, le leurre était possible. Trop rapprochées, les différences apparurent.

(Een mens kan zich trouwens inbeelden waarom de Kamer Van Koophandel van Brugge er niet mee content was, met Verhaeren’s portret van Brugge:)

Ah! toujours ce gris des rues de Bruges! Hugues sentait son âme de plus en plus sous cette influence grise. Il subissait la contagion de ce silence épars, de ce vide sans passants—à peine quelques vieilles, en mante noire, la tête sous le capuchon, qui, pareilles à des ombres, s’en revenaient d’avoir été allumer un cierge à la chapelle du Saint-Sang. Chose curieuse: on ne voit jamais tant de vieilles femmes que dans les vieilles villes. Elles cheminent—déjà de la couleur de la terre—âgées et se taisant, comme si elles avaient dépensé toutes leurs paroles…

Maar wel zeer, zeer naar mijn goesting. Het leest als een negentiende-eeuwse Hitchcock-film (en ‘t zou eens mogen verfilmd worden, eigenlijk), maar dan in proza-poëzievorm. En ook wel het is in het Frans en het is geschreven in Parijs, maar toch: zo Vlaams, met verdrongen gevoelens passies en wat-gaan-ze-denken, en nostalgie naar dingen die nooit geweest zijn.

‘t Is heel erg kort en ‘t is (mét foto’s) online te lezen op Wikisource. Allez hop, ge zoudt al vertrokken moeten zijn.


Invincible [5-14/10]
Robert Kirkman (tekst) – Cory Walker & Ryan Ottley (beeld)
83 nummers tot nog toe (januari 2003 – nu)

invincible

Tiener komt te weten dat zijn vader, die superkrachten heeft, een alien is. Tiener met superkrachten komt in conflict met zijn vader. Superhelden, superslechteriken, superheldenteams, aliens, gevechten, verliefdheden, conflicten en oplossingen, ruimtegevechten, alternatieve universa, zombies, krankzinnige wetenschappers, a cast of many dozens, tralala.

Allemaal bekende ingrediënten, maar Kirkman (Battle Pope, Walking Dead) maakt er een mirakel van schoon fatsoen van. Het gaat van drama naar comedy en van gore naar glamour. Personages evolueren en groeien, er worden links en rechts grenzen verlegd, ‘t is een plezier om lezen.

Aanrader.


Invincible Presents Atom Eve [14/10]
Benito Cereno (tekst) – Nate Bellegarde (beeld) – Bill Crabtree (kleur)
2 x 32 blz. (december 2007 – maart 2008)

atomeve

Goed dat ik verder gelezen heb na nummer één, want ik had het bijna opgegeven: zo vies getekend dat het het lezen in de weg zat, vond ik. Nummer twee is veel beter, gelukkig, en ho boy: Atom Eve uit Invincible heeft een backstory die akelig akelig is.

Goed geschreven, ik ga eens kijken of die jongeman Cereno nog andere dingen heeft gepleegd.


Invincible Presents Atom Eve & Rex Splode [14/10]
Benito Cereno (tekst) – Nate Bellegarde (beeld) – Bill Crabtree (kleur)
3 x 32 blz. (oktober 2009 – februari 2010)

rex

Geschreven op een moment dat Rex Splode al niet meer voorkwam in Invincible, door hetzelfde team dat Invincible Presents Atom Eve maakte, en ‘t is andermaal a doozy.

Ik geef ootmoedig toe dat het al zo lang geleden is dat Rex niet meer in Invincible zit, dat ik hem al wat vergeten was, maar nu ik dit gelezen heb, vind ik het wel spijtig dat hij er niet meer in zit.

Zijn ouders hebben hem letterlijk verkocht voor een biefstuk en een zak geld. Dat doet rare dingen met een mens, stel ik mij dan voor — en combineer zijn geschiedenis met die van Atom Eve, ‘t is niet moeilijk dat ze een koppel waren.

Schoon, en voor mijn part had het dubbel zo lang mogen zijn.


Hotwire: Requiem for the Dead [16/10]
Steve Pugh & Warren Ellis (tekst) – Steve Pugh (beeld)
4 x 32 blz. (februari – augustus 2009)

Hotwire: Deep Cut [16/10]
Steve Pugh (tekst en beeld)
3 x 24 blz. (juli 2010 – januari 2011)

requiem

“Nuke them alphabetically. I think. It displays a feeing of casual contempt.”

Vijftig jaar geleden hielden de doden ermee op om naar de hemel te vertrekken. Of de hel. Of whatever, punt is: ze bleven op aarde, in de vorm van blauw-lichtende geesten, grazend op elektromagnetisch afval van een miljard apparaten. De meeste geesten doen niet meer dan rondzweven, in een enkelhoge mist die steden overal ter wereld bedekt; supressortorens houden ze weg van de goede buurten en ceramische graven zorgen ervoor dat er geen nieuwe geesten bijkomen. ‘t Is een probleem, maar ‘t is geen erg erg probleem: er zijn niet veel geesten die genoeg tegenwoordigheid van, euh, geest hebben om meer te doen dan een gezicht proberen vormen en wat jammeren.

Er is een kleine minderheid die wél lastig kan doen: cue Alice Hotwire, detective exorcist.

Met een vreeë historie, een attitude van hier tot ginder, en een weigering om het allemaal in bovennatuurlijke termen te benaderen — ‘t zijn geen geesten en ‘t zijn geen zombies, ‘t is electromagnetiek — en een vat vol tegenstrijdigheden, is het een fijn personage.

De geesten/zombies/whatever zijn ook meerdimensionaal en alles: “This is your big chance. I’m promoting you from ‘monster’ to ‘field asset’.”

Leutig.


The Last Days of American Crime [17/10]
Rick Remender (tekst) – Greg Tocchini (beeld)
3 x 64 blz. (december 2009 – augustus 2010)

last days

De Verenigde Staten, de nabije toekomst: nog meer geweld dan nu, en domestic terrorism (zes steden op één dag, tien miljoen doden!) en alles. De regering beslist dat ze een signaal zullen uitzenden waardoor niemand nog zal kunnen de wet overtreden. Ze beslissen dat in het geheim, en om de aandacht af te leiden, kondigen ze aan dat ze papiergeld zullen afschaffen en vervangen door een systeem van federale betaalkaarten.

Graham Bricke heeft een manier gevonden om één van de oplaadmachines voor de betaalkaarten te stelen, en neemt Kevin Cash en Shelby Dupree, een koppel psychotische boeven, onder de arm.

Oh ja, en dat van die uitzending, het Orwelliaans genoemde American Peace Initiative, dat komt dan uit twee weken vóór het in werking zou treden; de reactie is een massale exodus naar Canada en Mexico (die meteen muren optrekken), en een laatste spurt van misdaad, nu het nog kan.

The Last Days of American Crime volgt Bricke, Cash en Dupree: three vipers, each with its own poisonous agenda, and the bloody road they travel on the most difficult job of their lives.

Ik heb het eerste nummer gelezen met een half oog op So You Think You Can Dance, en toen was ik plots aan het einde en wist ik eigenlijk niet wat ik gelezen heb. Herbegonnen, en de tweede keer was ik wél helemaal mee (zelfs al was het met een half oog op Lie To Me).

‘t Is film noir meets Escape From New York meets 1984, het is intelligent en ontroerend, het is bijzonder schoon van tekening (Greg Tocchini is genen duts), en ik raad het van harte aan.


Ready Player One [17/10]
Ernest Cline
384 blz. (2011)

readyEr zijn zo van die boeken die u een gevoel geven van damned! ‘t is een boek dat gewoon helemaal voor mij persoonlijk is geschreven!

Ik had het in de tijd met Microserfs (behalve het happy end dan), en kijk, bij deze doet Ready Player One het ook.

Het is 2044. OASIS is een virtuele omgeving, een combinatie World of Warcraft – Second Life – Internet – Matrix – Discworld – RingWorld – (enzoverder). De mens die OASIS gemaakt heeft, James Halliday, is recent overleden. Hij heeft een testament nagelaten waarin hij zegt dat er een easter egg verborgen zit in OASIS: wie het ei vindt, erf Halliday’s fortuin en wordt meteen ook baas van de (virtuele, maar de facto vermoed ik ook de echte) wereld.

Oh ja, en Halliday was geobsedeerd door de jaren 1980, van games (Joust! Zork!) over muziek tot films (Highlander! John Hughes!) en WWF en dingen — alles wat mijn jeugd ook gemaakt heeft.

Om het ei te vinden, moeten “egg hunters” zich tot op het bot verdiepen in de jaren 1980: episode na episode van obscure japanimation, Family Ties, ST:TNG, de muziek van de tijd (Rush begot!), D&D…

Het zit van begin tot einde vol met referenties naar allemaal dingen die mij pijnlijk bekend voorkomen en wellicht niet veel andere mensen in mijn buurt, en toch: ik ben er redelijk zeker van dat het ook toegankelijk is voor al wie niét tot over zijn oren in die wereld zat, dertig jaar geleden.

Want het is ook gewoon een schoon en spannend verhaaltje, met avontuur en slechteriken en achtervolgingen en romantiek. En als het, zoals wellicht onvermijdelijk is, een film wordt, zou het me absoluut niet verbazen dat het de War Games van 2013 wordt.

Zei ik dat het boek voor mij persoonlijk geschreven leek? Wel, nuance: het lijkt persoonlijk voor mij-in-1986 geschreven. Ik-in-2011 zou graag een leksken meer dimensies in de personages gezien hebben en een tsjietsjen minder deus ex machina.

Still, aangeraden. Leest ook als een TGV, trouwens.


Snuff [19/9]
Terry Pratchett
416 blz. (2011)

snuffIk heb expres een paar boeken van Terry Pratchett ongelezen gelaten, in de redenering: zolang ik zijn boeken niet gelezen heb, is hij niet dood.

Die keer dat hij zei dat hij zou dood gaan van een zeldzame vroege vorm van Alzheimers: niet zo’n fijne dag, nee.

Snuff is, gho, degelijk. Niet goed, zeker niet fantastisch, ‘t heeft zijn momenten maar daar ergens een paar hoofdstukken voor het einde verloor hij mij een beetje.

Beter dan veel andere boeken hoor, daar niet van. Maar toch niet op het niveau dat ik verwachtte.


Drums [21/10]
El Torres (tekst) – Gabe Hernandez en Kwaichang Kraneo (beeld)
4 nummers (mei – september 2011)

drums

Voodoo en dingen, een korte intro tot —.

Officieel een horrorcomic, vermoed ik, maar het las meer als een poging tot Readers Digestisering van Payo Malombe en Santeria en heel de santeboetiek.

Verdienstelijk in dat opzicht: ik heb er een paar artikels op het interweb over gelezen. Maar niet goed genoeg van verhaal, sorry.


Local [21/10]
Brian Wood (tekst) – Ryan Kelly (beeld)
384 blz. (2008)

local

Uitstekend. Begonnen als een reeks van schetsen van telkens een lokaliteit, maar toen bleek het eigenlijk over een meisje te gaan. Ik dacht eerst dat Brian Wood deze keer echt wel teveel de arty farty kant op gegaan was, maar dat kwam na een paar nummers goed, en naar het einde kwam het echt helemaal goed.

Ik begin te vermoeden dat Brian Wood niet echt veel slechte dingen maakt.


Farewell, Georgia [21/10]
Ben Towle (tekst & beeld)
40 blz. (2003)

farewell

Vier volksvertellingen uit (de VS-staat) George. Kort en schoon. Deed mij wat denken aan Gaiman: het zijn dingen die even goed in The Sandman hadden gekund.

Euh ja, en dat is dus een compliment.


The Tourist [21/10]
Brian Wood (tekst) – Toby Cypress (beeld)
107 blz. (2006)

tourist

Het deed me een beetje denken aan The Prisoner, maar dan omgekeerd: het hoofdpersonage weet wat er aan de hand is, maar de mensen rond hem niet.

Cypress’ tekenstijl takes some getting used to, maar voor de rest is het vintage Brian Wood: rijk, veel gezegd met weinig woorden.


Batman: Digital Justice [22/10]
Pepe Moreno (tekst en beeld)
114 blz. (1990)

digital

“Computer generated” roept de cover mij toe. En de binnenflap is niet gehinderd door enige vorm van bescheidenheid:

Digital Justice will be compared to the such [sic] dystopian visions as 1984, Brave New World, Blade Runner, the novels of Philip K. Dick, the works of the so-called “cyberpunk” writers in recent science fiction and, of course, the classic Batman comic books the inspired it.

Euh, neen. Ik werd kribbig van de afgrijselijk slechte kwaliteit van de tekeningen, en van de “hippe” tekst. Blade Runner is van 1982, dit is van 1990 maar het voelt vele (véle) keren meer verouderd aan.

Het concept, bon, tot daar: het is honderd jaar in de toekomst en de Joker is een virus, yada yada. Maar serieus: zo slecht getekend en gelayouted, en nog veel erger: zo slecht geschreven, zo saai.

Ik heb het opgegeven na ongeveer een derde van het boek.


Tirza [24/10]
Arnon Grunberg
432 blz. (2066)

No sir, I didn’t like it.


The Darkest Hour [24/10]
Rick Spears (tekst) – Ben Templesmith, Brian Churilla, Jeremy Haun, Pia Guerra, Brian Hurtt, Becky Cloonan, Nathan Fox, Mateus Santoluoco, Tom Fowler en Ron Chan (beeld)
24 blz (2011)

Darkest Hour

Fijne intro voor een verhaal met veel potentieel. Enfin, in comicvorm dan toch. Geen idee wat het zou geven in een film van och here een uur of twee. Ik kijk uit naar december voor het vervolg.

Zie ook http://darkesthourmovie.com/comic/.


Spontaneous [27/10]
Joe Harris (tekst) – Brett Weldele (beeld)
5 nummers (juli – oktober 2011)

spontaneous

‘t Gaat over complotten en spontane zelfontbranding, die zeker wel ontbranding is, maar misschien wel noch spontaan noch zelf-.

Het zou een fijne aflevering van The X-Files gemaakt hebben. En voor de rest is het mooi van tekening en van verhaal. Meer moet het soms niet zijn.


The Case of Charles Dexter Ward [28/10]
H.P. Lovecraft
128 blz. (1927)

wardIk kan daar niet echt objectief in zijn, in Lovecraft. Ik vermoed dat ik hem ontdekt heb op een leeftijd waarop de meeste kinderen Lovercraft ontdekken, zo rond 13 jaar of zo. In de bibliotheek van mijn vader, natuurlijk.

En dan jaren later zelf de boeken gekocht die ik kon vinden — At the Mountains of Madness, The Call of Chthulhu, een paar verzamelingen van verhalen van Lovecraft en Derleth en Clark Ashton Smith en alles.

Met wat hipster meewarigheid de ontploffing van Lovecraft op het internet meegemaakt de laatste jaren — ik las dat toen dat nog niet populair was, bah humbug. (En ook wel een gezonde dosis pfeh ik las dat al toen gulder nog niet geboren waart, van mijn erf, jong gespuis!)

The Case of Charles Dexter Ward is één van de betere Lovecrafts. Het is wellicht ook bij de meest toegankelijke van zijn werken: spannend en atmosfeer!

(En vóór iemand zegt dat het al redelijk snel duidelijk is wat er gebeurd is met Ward en Curwen: ja, misschien wel, maar het is zoals in een horrorfilm waar wij weten wat er gaat gebeuren, maar waar het is hoe de personages met de gebeurtenissen omgaan.)

Allemaal gratis op het internet te vinden, trouwens!


The Sixth Gun [29/10]
Cullen Bunn (tekst) – Brian Hurtt (beeld)
15 nummers tot nog toe (juli 2010 – nu)

6th gun

‘t Is Lord of the Rings meets goeie westerns! Er zijn zes pistolen in de wereld, die elk hun eigen kracht hebben (zien in de toekomst, alle wonden genezen, de mensen die ermee gedood zijn als golems oproepen, …). De pistolen kunnen maar door één person gebruikt worden, tot die dood gaat, en dan pas kan iemand anders ze gebruiken.

Becky Montcief’s vader sterft, en Becky komt in bezit van één van de pistolen, dat dat de toekomst kan voorspellen.

En dan is het western en schieten en achtervolgen en monniken en zombies en mummies en een prachtig getekend wijs verhaal en dat ik van harte hoop dat het nog lang mag doorgaan.

Aangeraden.


The Crazies [30/10]
Joshua Hale Fialkov (tekst) – Rahsan Ekedal (beeld)
4 nummers (2010)

crazies

Comic als tie-in met de gelijknamige film uit 2010, die een remake was van een ook gelijknamige film van George Romero uit 1973.

De comic is, haja, er eentje van die soort: er zit ergens iets in het water, en mens en dier worden er zot van. Fialkov doet vier vignetten; ik vind het tweede (vader sluit zijn gezin op in huis, steekt huis in brand) het meest efficiënte.

Ik heb de film van 1973 gezien en ik vond hem niet echt zo enorm uitstekend.

De comic doet zijn werk: de film van 2010 ziet er wél de moeite uit. Ik ga dan eens op zoek gaan.


Batman: The Dark Knight Returns (10th Anniversary Edition) [30/10]
Frank Miller (tekst en beeld) – Klaus Janson (inkt) – Lynn Varley (kleur)
200 blz. (1996)

batman

De hamvraag was: blijft het overeind? Ik herinner het mij dat ik het ergens samen met Watchmen gelezen had, en dat ik er redelijk van gedingest was. Maar dat is ondertussen wel een kwarteeuw geleden.

Het antwoord is: jazeker, het blijft overeind. Niet dat ik het nu nog ergens helemaal bovenaan het pantheon van de comics zou zetten — daar zijn ondertussen écht wel genoeg andere dingen voor geschreven, het heeft geen zin om een soort permanente top vijf te maken met jaren 1980-Miller, Moore, Spiegelman en Gaiman of zo.

In principe speelt het verhaal zich af in een nabije toekomst, maar de omstandigheden zijn wel helemaal toekomst-zoals-we-dachten-midden-de-jaren-1980: een Reagan-achtige dementerende president, de opniemakers op de televisie, de politieke atmosfeer, de koude oorlog.

Maar Bruce Wayne en zijn innerlijke demon, The Joker, het conflict met Superman: top notch.

Voor wie zijn comics graag donker en moreel ambigu heeft, ha. En ook (en misschien wel vooral): een fijn tijdsdocument. Zo van: godja, dát was hoe het toen was.


The Unknown [30/10]
Mark Waid (tekst) – Minck Oosterveer (beeld)
4 nummers, 112 blz. (2010)

unknown

Mark Waid (van Irredeemable, etc.) schrijft fijn en de helaas betreurde Minck Oosterveer tekent fijn: een fijn boek altegader.

Catherine Allingham lost over de hele wereld de moeilijkste zaken op, maar heeft nu een hersentumor en nog zes maanden te leven. Ze neemt een sidekick onder de arm: buitenwipper James Doyle ziet er als een krachtpatser uit, maar hij is vooral de buitenboord-observatiemotor van Allingham. Zij ziet dingen dier er niet zijn, namelijk, vanwege de kanker in haar hersenen. En Doyle blijkt ook nog eens een Kenner Van Mensen te zijn.

Degelijke personages met veel ruimte voor groei, maar minder dan dat had ik niet verwacht van Waid, natuurlijk.


Unknown: The Devil Made Flesh [30/10]
Mark Waid (tekst) – Minck Oosterveer (beeld)
4 nummers, 112 blz. (2011)

devil

Hola, wat is me dat? Ik dacht, ik krijg een vervolg, dat wordt dus gewoon een verdere aflevering in de zoektocht van terminale Catherine naar wat er na de dood is — maar neen. We zijn plots een jaar later (ja, ze had nog zes maanden te leven, inderdaad) en Allingham en Doyle zijn geen partners meer.

De eerste drie nummers van deze tweede reeks vormen één verhaal, en kunnen eigenlijk helemaal op zich staan. Een vierde nummer dat ervoor zorgt dat dit verhaal gekoppeld wordt aan het vorige, en het doet mij meteen goesting krijgen om het volgende verhaal te lezen. Dat er nog niet is, maar waar ik wel hard naar uitkijk.

(En benieuwd hoe het er zal uitzien, nu Minck Oosterveer er niet meer is.)

Sherlock Holmes: Year One [31/10]
Scott Beatty (tekst) – Daniel Indro (beeld) – Tony Aviña (kleur)
6 x 24 blz. (2011)

Holmes

Mouais, mouais. Year One, in de zin dat het de eerste zaken zijn die Sherlock Holmes samen met Watson deed voor de politie van Londen, maar zeer veel over het ontstaan van Holmes komen we niet echt te weten.

Op hier en daar een glimps na, is Holmes gewoon Homes zoals we hem kennen uit Conan Doyle, en Watson idemdito. Het mysterie is niet echt een mysterie, het verhaal kon beter verteld, er is veel te weinig gedaan met de premisse. En het eindigt gewoon stomweg net aan het begin van A Study in Scarlet. Pfff.

Ze zouden eens een Year Minus Ten of zo moeten doen.

Clive Barker’s Hellraiser, vol. 1 [31/10]
Clive Barker en Christopher Monfette (tekst) – Leonardo Manco en Stephen Thompson (beeld) – Juan Manuel Tumburús, Charlie Kirchoff en Jordie Bellaire (kleur)
110 blz. (2011)

Hellraiser

Ah, Hellraiser. Ik was 17 en ik had al een resem horrorfilms gezien toen ik de eerste Hellraiser zag, maar het bleef toch, euh, een belevenis met redelijk wat adrealinegehalte, toen ik het in de cinema zag.

Clive Barker is natuurlijk geen duts, als het op die dingen aankomt, en ‘t is dan ook misschien een beetje spijtig dat hij niets meer te maken heeft gehad met de verschillende vervolgen op de eerste film.

Tot nu, dus. Barker had al links en rechts geconsultanteerd op verschillende Hellraiser comics, maar dit is het begin van een nieuwe reeks van acht. Featuring Pinhead, die het beu is om cenobite te zijn en die terug mens wil worden, featuring Kirsty Cotton, die wel eens zou kunnen zijn vervanger worden (of misschien ook niet, maar het conflict is er in alle geval), en featuring allerlei Hellraiserachtige toestanden, perfect voor Halloween.

De jury (nu ja, mijn jury dus, ‘t is zeggen mezelf) is er nog niet uit, over het al dan niet goed zijn van de reeks: ik kwam er pas helemaal op het einde een beetje in (al kan dat er ook mee te maken hebben dat het heel laat ‘s nachts / vroeg ‘s morgens was).

We zullen zien met deel twee: ik hoop alvast op een terugkeer naar sfeer van de allereerste Hellraiserfilm en op klassieke Clive Barker.


Underground [31/10]
Jeff Parker (tekst) – Steve Lieber (beeld)
128 blz. (2010)

underground

Ooh maar wat een schoon klein boeksken. In Stillwater, een slaperig dorpje in de Appalachians, wil een lokale zakenman de grotten openstellen voor het publiek. Niet iedereen is het daar mee eens, maar verwacht vooral geen zwart-witsituaties of “de slechte versus de goede”.

Het heeft denk ik nét evenveel inhoud als iets dat een goede film zou maken: intro, midden en einde, een proper afgewerkt verhaal, volwassen personages, en dimensies tot in de kleinste bijrollen.

Charmant, eerlijk, en écht: ‘t is romantiek en spanning en claustrofobie en achtervolging en een leutig einde en alles in één.

Goed voor jong en oud, gegarandeerd op het puntje van uw stoel tijdens, en een glimlach op de lippen na.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338