Fucking studenten

Luid gepraat op straat, al de hele avond. Plots: luid gestommel zeer dicht in de buurt van onze voordeur. Door de venster kijken: een donkere streep op de straat — vermoedelijk iemand die van zattigheid is omver gevallen met een glas bier. Of iets donkers uitgekotst heeft.

Middernacht: luid gebral op straat. Gelijk in: tien vijftien man die storend luid naar elkaar staan te lallen.

Sandra steekt haar hoofd uit het venster, zegt vriendelijk iets als “jongens, sorry maar ‘t is hier een woonwijk met allemaal kleine kinderen die aan het slapen zijn, kunt g’het een beetje rustiger houden?”

Wat denkt ge dan dat de reactie zou zijn van de fine fleur van onze natie, de toekomst van Europa, de jongens en meisjes die uw en mijn wereld zullen erven?

Een man of vijf zes die Sandra hard aan het uitlachen waren, en één blonde gast met veel initiatief die erin slaagde om keer op keer superluid te boeren. Kruis vooruit, benen lichtjes open, en dan BRAAAAAP. BRAAAAAAAPPP. BWEUUUUURRRRP.

Ik ben uit mijn trekzetel gekomen, en ik heb iets luider en met wat meer aandrang dan Sandra gevraagd om alstublieft wat stiller te zijn, wegens dat er hier kinderen proberen te slapen.

Gelach, gegiechel, en boermans die nog een paar keer BRREUUUUWP BAAARPP deed.

Een rood waas, dames en heren, in mijn hoofd. Als de living op het gelijkvloers was geweest, was ik op mijn blote voeten en in mijn peignoir naar buiten gevlogen, had ik dat greitend stuk varken met twee handen in zijn hoogblond zat haar vastgegrepen en eerlijk waar met het hoofd tegen de muur geplakt. Herhaaldelijk. En zijn neus tegen de bakstenen gewreven tot er niet meer dan een schaafwonde overbleef. En nog wat stampen in zijn kloten erbij gegeven.

Ik heb het gehouden op een korte interventie die begon met een redelijk luide YO KLOOTZAK en die uiteindelijk denk ik ook wel iets in de zin van ZIJT GE GODVERDOMME NIET BESCHAAMD bevatte en iets van MAAKT DAT GE FUCKING WEG ZIJT, STUK KLEIN KIND.

Jawel, oh joy of joys: er wonen studenten in de straat.

Geen erg hoor, absoluut geen erg. Ik wacht tot ze blok en examens hebben, en dan gaan we ‘s avonds gewoon op het plankier zitten, net onder hun venster, met een glas wijn en wat muziek op. Net luid genoeg om storend te zijn.

En dan geef ik alle kleine kinderen van de hele straat instructies om van ‘s morgens vroeg onder hun venster te gaan spelen. Spelletjes waar veel discussie kan zijn over de regels.

Fuckers.

28 Comments

  • Mja, dat ken ik. Ik woon vlak achter een feestzaaltje. Oktober is een interessante maand. Heel leerrijk wat een mens studentendoopgewijs zich allemaal wil laten aandoen. Let wel, er is een goeie verstandhouding met de uitbater die zijn studenten keihard in het gareel houdt met een krachtdadig “SSSSHHT!” Gelukkig maar. :-)

  • Reactionair as in tien jaar geleden had je dat eens goedlachs weggeshrugd.

    Nu tonen zaken als “de fine fleur van onze natie,” aan dat ge ouder zijt geworden en dus minder verdraagt van de “jeugd”.

    Geen verwijt overigens (zéér begrijpelijke reactie, ik heb zelf ook al van die scenario’s voor ogen gehad die in de beste JCVD-film zouden passen), gewoon een vaststelling.

    Net zoals ik nu anders kijk naar het jong geweld dat om zes uur ‘s ochtends ladderzat uit de Overpoort waggelt dan ik dat tien, laat staan twintig jaar geleden deed.

  • Euh, neen. Tien jaar geleden zou ik net hetzelfde gedacht hebben. Net zoals ik twintig jaar geleden er precies hetzelfde over dacht.

    Ik leef onder geen enkele illusie dat er zoiets bestaat als “de jeugd van tegenwoordig”: dat sort entitled klootzakskes is van alle tijden, en er zijn ongetwijfeld oude Sumeriërs te vinden die er precies zo over dachten als ik.

    Het heeft absoluut niets met “jeugd” te maken, het heeft met onbeschoftheid te maken en egoïsme, iets dat van alle tijden en alle leeftijden is.

  • oh. neem het aan van iemand die er dichtbij staat: binnen de maand zijn de ergste apen er al vantussen. En de anderen moeten dan beginnen blokken. Semestersysteem, weetwel.

    Maar ik zou ze wel wakkerbellen ‘s ochtends, voor ge naar uw werk gaat. Aan hun voordeur. Met de vraag of ze het wat kalmer kunnen doen de volgende keer. Elke keer herhalen.

  • Go Michel!!! In het kot naast ons is het voor het eerst in de 5 of 6 jaar dat we hier wonen eens te doen. Ofwel is het dan onze nieuwe isolatie zeer goed marcheert, dat kan ook. Maar zatte studenten en nuchter nadenken over last voor de buren, dat gaat niet geweldig goed samen, da’s een feit… Ik durfde wel nooit echt zwaar wraak nemen, ben een watje…

  • Ik vind Ilse haar advies bijzonder zinvol. Vooral rond 7.00, 7.30 u ‘s ochtends. En verder is de absoluut beste periode om een dak te vernieuwen mei-juni, met een aannemer die gelooft in bijzonder luide muziek.

  • Leuk om te weten dat de gemiddelde blogger / reageerder een fervente aanhanger is van het “oog om oog, tand om tand” principe.

    Ik stel voor dat we de laatste millenia beschaving gelijk ook wegsmijten.

    Recht in eigen handen nemen! Wraak ! Lynchen die bende studenten!

  • Ik woon al vier jaar in Leuven, maar de voorbije weken waren ongekend. Hele volksstammen die ‘s nachts passeren, luid roepend en lallend, op alle mogelijke uren. Ik begin te vermoeden dat er in de buurt een of ander groot kot is geopend.

    (Deze week is het voorlopig nog rustig gebleven, dus misschien was het een aberratie.)

  • Ik dacht eerst dat het over studenten neuken zou gaan. Helaas gaat het over lawaai.
    Lang in het niet eens zo exotische Leuven gewoond hebbende, ben ik vertrouwd met dit soort herrie en met kot(s)fuiven en zo. Ook met het rood waas.
    Het beste (voor iedereen) zou zijn als iedereen met elkaar rekening zou houden. Gebeurt niet altijd. Alcohol en dommigheid, vooral in combinatie, leiden geregeld tot overlast. Het slechtste (voor iedereen) is als je retalieert, want dan riskeer je in een “arms race” terecht te komen. No fun. Dus niet reageren is het beste, in je eigen belang. Geen ethische overweging, gewoon een praktische. (Niks waard in geval van rood waas, ik weet het.)

  • Vanmorgen hing er ook een stuk niet-zo-vaak-naar-schoolgaand-wegens-te-zat-in-bed vreten aan de bel. Dat ik de Matti uit zijn nest moest gaan halen.
    Of minstens de deur moest opendoen. Dat ‘em de Matti zelf kon gaan wakker maken wegens dat ze hem nodig hadden en dat’em nog met zijn zatte kloten in zijn bed lag.
    Dat’em mij om half acht dara niet mee moet komen lastigvallen en dat ‘em van mijn bel moet blijven.

    Studenten, real joy.

    Examens maat, het zal zoet smaken.

  • Heb nooit tegen respectloosheid gekund, ook niet als leerling of student. Ik weet echt niet waar die rode waas mij toe zou brengen. Ik denk dat ze blij zouden mogen zijn dat ik een magere madam ben en geen stevige stoere bink.

    @Mino: dat ze eens te veel lawaai maken, oké. Maar die respectloze reacties achteraf!! Zo haal je nu eens het slechtste uit je medemensen, zie!

  • Ha, kom eens een paar dagen in Leuven wonen :-)
    Zo’n zwijnerij is dagelijkse kost hier. Ik heb voor een klein fortuin 3 lagen akoestisch isolerend glas laten steken. ‘t was dat of mijn huis verkopen…

  • Er zou al veel opgelost raken moest West-Vlaanderen een universiteit krijgen. Please God, geef West-Vlaanderen een universiteit. Ze kunnen er best eentje gebruiken!

  • Eerst een oord van verderf stichten en het dan op de West-Vlamingen steken.

    Serieus: een aantal studenten moeten idd wel eens beseffen hoe vervelend ze zijn vb. glas op de straat etc.

  • Zelf lawaai maken in de blok vind ik ook niet echt eerlijk. Boertig bourgeoistje zit dan ongetwijfeld alweer bij mama en papa uit te leggen dat die syllabus veel te laat klaar was en dat die en die echt geen les kunnen geven … En de student die nooit iemand lastig gevallen heeft, krijgt dan de volle lading. Onmiddellijk een emmer koud water over de daders lijkt me een beter idee!

Zeg uw gedacht

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.