Archief voor december 2011

 

Een week met een HTC Radar Windows 7 Phone

donderdag 1 december 2011 in Computers en dingen. Permanente link | 22 reacties

Ik was op mijn telefoon mails aan het nakijken terwijl ik aan het luisteren was naar muziek, en dan volgde ik een link in een mail naar een website, en dan ging ik terug naar mijn mail, en dan wou ik iets anders opleggen van muziek en dan weer terugkeren naar mijn mail — en dat ging allemaal zo volt, zo snel, zo aangenaam dat ik er helemaal opgewekt van was.

Van de weerbots heb ik dat zelfs op de Twitters gezet, al was het om de collega’s-Apple-fanbois op de zenuwen te werken:

Screen Shot 2011-12-01 at 13.25.07.png

Want, jazeker, ik ben er bijzonder content van, en jazeker, het is een enorm verschil met de iPhone. Maar: dat er veel goed nieuws is, wil niet zeggen dat er geen slecht nieuws is.

In het kort (1): als ze mij nu zouden zeggen dat ik mijn iPhone 4 zou moeten omruilen voor een Windos 7-telefoon, dan zou ik daar geen enkel probleem mee hebben. Het is een uitstekend toestel, en in vergelijking met iOS, vind ik, werkt Windows op de telefoon gewoon aangenameren vlotter.

In het kort (2): als ik op dit eigenste moment de keuze zou hebben tussen een iPhone en deze HTC Radar met Windows 7 erop, dan kies ik met wat spijt in het hart toch nog altijd voor de iPhone.

(En, om dat op voorhand toch maar nog eens duidelijk te maken: néén, ik heb niets tegen Apple of iPhones, en néén, ik ben geen fan van Microsoft of Windows. Ik vind het ongemeen wijs om de mensen op stang te jagen, maar de realiteit is dat ik een equal opportunity ambetanterik ben: ik krijg alles kapot, of het nu een computer, een OS, een website of een telefoon is, en ik zaag daar dan lang en graag over tegen iedereen, tot ze het beu gehoord zijn, en dan nóg een beetje langer. EN GE MOOGT DAAR NIET OVER KLAGEN ‘T IS OMDAT IK AUTISTISCH BEN.)

Dat gezegd zijnde, omdat ik een consciëntieuze mens ben: het waarom achter mijn “in het kort”. Oh ja, en als het er niet expliciet bij zou staan: denk er bij alles een “vind ik” of een “in mijn opinie” bij.

*
*     *

Hardware

“Wat zijn de specs?” vragen ze dan. “Hoeveel geheugen heeft hij, die telefoon? En wat voor CPU?”

Waarop ik bedenk: het kan mij eigenlijk niet (meer) schelen. Van zodra het een beetje vlot gaat, is het in orde voor mij. En dat was, door de band, méér dan het geval. Niet helemaal (zie verder).

Opslagruimte? Ik lees op het internet dat er “maar” 8 GB op de HTC Radar zit: so it goes. Er zal altijd wel genoeg plaats zijn, vermoed ik, om er de applicaties op te zetten die ik nodig heb, en als ik muziek of films wil bekijken op mijn telefoon, dan gebeurt dat toch via de klaawd.

Het aanvoelen, dan. Ik heb nu al een jaar of drie vier iTouchen en iPhones. Er gaat bijna geen dag voorbij of ik ben bang dat ik die dingen ga laten vallen en dat ze kapot zullen zijn — en dat geldt dubbel voor de iPhone 4. Op de drie iTouchen en twee iPhones is er één iTouch die een klein barstje in een hoek van een scherm heeft (in de living op de grond laten liggen om op te laden, een van de kinderen op gestapt), maar dat maakt niet uit: ze voelen kwetsbaar aan, vind ik. Zelfs met beschermhoezen en watnog.

Bovendien vind ik de iPhone 4 ongemakkelijk aanvoelen: hoekig en koud.

radar.jpg

De HTC Atlas voelt tegelijkertijd veel steviger én veel aangenamer aan. De hoeken zijn afgerond in alle richtingen, en in plaats van een glazen voor- en achterkant, heeft het een aluminium unibody-omhulsel zoals MacBooks: stevig, en aangenaam om aan te raken. Minder mooi, dat ongetwijfeld, maar daar lig ik niet meteen van wakker.

De iPhone heeft een aan/uitknop bovenaan en volumeknoppen aan de zijkant, de HTC ook. De volumeknoppen van de iPhone zijn gemakkelijker te vinden, de HTC moest ik in het donker of op de tast vaak twee drie keer ronddraaien. HTC heeft dan wel weer een aparte “trek foto”-knop, die ook werkt als het toestel niet aan staat. En opladen gebeurt via een standaard-USB-kabel. Bij een iPhone is dat (tot de EU ze verplicht het anders aan te pakken) nog altijd met zo’n lastige eigen kabel.

Het scherm van de HTC is uitstekend: mooie kleuren, uitstekend contrast, behoorlijke resolutie. Hoe goed het ook is: het scherm van de iPhone is nog altijd een paar maten beter.

Er zit in de HTC een fotodinges dat ook filmpjes maakt, en er zit een minicameraatje in aan de schermkant: allebei even goed of slecht als op de iPhone. Wel leutig: op Windows kan ik panorama’s maken zonder bijkomende dingen te moeten downloaden (erg goed zijn ze niet, maar bon).

*
*     *

Operating System

Het eerste waar ik nijdig van liep, op die HTC, was dat ik geen screenshots kon nemen. Op de iPhone is dat homeknop+uitknop indrukken en er staat en afbeelding van uw scherm in uw lijstje met foto’s. Op de HTC, en bij uitbreiding op alle Windows 7-telefoons: on-mo-ge-lijk.

Maak maar een screenshot in uw telefoon-emulator op uw PC, zeggen ze bij Microsoft. Screenshots, da’s alleen maar voor geeks, zeggen ze (denk ik).

Nonsens, natuurlijk: nu kan ik u niet tonen hoe het eruit ziet, en moet ik u verwijzen naar cheesy Youtube-filmpjes zoals deze:

Aan de andere kant: niet-bewegende screenshots doen Windows Phone 7 geen recht. In vergelijking met Windows Phone 7, is iOS een dinosaurus van een vorig decennium: statisch, onhandig, lomp.

Werken op iOS voelt aan alsof ik door grote steekkaarten aan het bladeren ben. Werken op Windows Phone 7 voelt aan alsof ik een dolfijn in de zee ben. Het is zoveel vloeiender, en vanzelfsprekender en transparanter dat het bijna pijnlijk is.

Waar een iPhone mij het gevoel geeft dat het een doos is waarop allerlei kleine en grote programma’s aan het draaien zijn (eentje voor de kalender, eentje voor Facebook, eentje voor webpagina’s, eentje voor de e-mail), en dat alles rond die apps draait, geeft Windows mij het gevoel dat het allemaal rond mijn activiteiten draait.

“Wat voor een wollig gezwam is dat nu weer, Vuijlsteke”?

Ha, wel, ja: ‘t is dat dat mij eergisteren zo content maakte. Op iOS is er bijvoorbeeld een adressenboek: dat is bijna letterlijk (op iPad en computer nog meer dan op de iPhone) een adressenboek, met bladzijden, zoals in de negentiende eeuw. Zoals in de tiende eeuw:

adres.jpg

Dat ziet er op het eerste gezicht zeer proper uit (alhoewel, ik ben niet voor die nagemaakte — skeuomorfische, zeggen de consultants — interfaces die doen alsof ze iets anders zijn), maar door zo dicht op een papieren realiteit te zitten, verliest het ook redelijk wat. Kan ik de bladzijde omslaan zoals in andere boekachtige apps, om naar het volgende of vorige contact te gaan? Nee, sorry. En die bladwijzer daar linksboven, bijvoorbeeld, wat doet die? Ah, daarop duwen slaat dan wel weer de linkerbladzijde om, maar ik kom op een pagina met contactgroepen terecht, die blijkbaar de hele tijd aan de achterkant van de lijst links stond. Oh, en op die pagina zijn de letter-tabjes wél verdwenen.

Op de Windows-telefoon hebben ze het concept van een adresboek wat ruimer genomen, en minder letterlijk. In mijn adresboek zie ik wat hierboven staat ook (telefoon, mail, adres, notities) en kan ik ook duwen op telefoonnummer om te telefoneren, emailadres om te mailen, adres om een kaart te krijgen, etc. Maar daarnaast krijg ik ook (als ik wil) de laatste activiteit van die persoon op Facebook, Twitter, LinkedIn, chat, mail, telefoon te zien. En kan ik meteen iets posten op Facebook, Twitter, etc.

Dat lijkt een kleine zaak, maar dat is het niet: het zorgt ervoor dat alles wat ik rond een contactpersoon zou willen doen, in één vloeiende beweging kan gebeuren. Er is geen aparte Facebook-app (tenzij ik dat zou willen): het zit gewoon ingebakken in het systeem. Idem met LinkedIn, Twitter, etc.

Op iOS is er één hardware-knop: de “home”-knop. Windows heeft ook zo’n home-knop, maar ‘t is geen “echte” aparte knop, hij zit onderaan het scherm ingebouwd. Er is daarnaast ook een search-knop (die vast staat op Bing, zoeken op Google kan via een app of natuurlijk ook in de browser), en er is ook de meest belangrijke knop van het hele toestel: de back-knop.

Ooooooh hoe hard mis ik die back-knop als ik op mijn iPad of iPhone zit! De back-functie is zowat het meest universele van het hele internet, samen met de hyperlink: ik doe A, dan doe ik B, en als ik gedaan heb met A duw ik op back om terug te keren naar A.

Als ik op iOS bijvoorbeeld een mail aan het lezen ben en ik volg daar een link die een webpagina opendoet, zijn er twee manieren om van de webpagina terug te keren naar mijn mail: (1) klik op “home”, navigeer eventueel naar het scherm waar het mail-icoon staat, klik op mail of (2) dubbelklik op “home”, klik op “mail”. Dat dubbelklikken moet dan wel preciés gebeuren: te snel en hij denkt dat het één klik is (en ge zit op het home-scherm), te traag en hij gaat eerst naar het home-scherm en dan naar het zoekscherm. Mij overkomt het voortdurend.

Opnieuw: het lijkt een kleine zaak, maar dat is het niet. Die back-knop zorgt ervoor dat ik van taak naar taak kan gaan zonder er constant aan herinnerd te worden dat ik uit deze app moet gaan en in deze app. Als ik in mijn “People”-scherm zie dat iemand iets op zijn Facebookwall gezet heeft, kan ik meteen iets terug posten op de wall, en eventueel een mail sturen naar die persoon en dan terug keren naar de recente activiteit van mijn kennissen of familie, en op geen enkel moment heb ik moeten zeggen “en doe nu mijn emailprogramma open om een mail te sturen, en doe nu weer mijn facebookprogramma open om te kijken naar facebookgegevens”.

Ook binnen de toepassingen is het op Windows Phone anders dan op iOS. Op iOS staan de dingen ook binnen individuele apps op aparte fiches. Open het “now playing”-blad, en sluit dat om naar het overzicht-blad te gaan; één steekkaart met de laatste events, één fiche met zoekresultaten, één fiche om iets nieuw in te geven.

Windows werkt met een soort groot blad per toepassing. Geen tabs, precies, en ook geen aparte pagina’s, maar een soort canvas dat zowel horizontaal als verticaal scrollt. Waardoor ik ook binnen de applicaties de indruk krijg dat het allemaal vloeiender, zonder schokken en expliciet openen en sluiten verloopt.

…wat mij naadloos brengt tot…

*
*     *

Apps

“Voor iOS, daar zijn gelijk zevenveertig ziljoen apps voor, en voor die Windows zeggen ze dat er maar een paar tienduizend zijn, hoe triestig is dat niet jong?”

Gho ja.

Er zijn natuurlijk tienduizend varianten op rotzooi te maken: soundboards, fart apps, de honderdachtenzestigste “zet een kadertje rond mijn foto”-app… En er zijn tienduizend games, en muziekmaakapplicaties en tekenapplicaties.

Ik heb meer apps op mijn iPhone staan dan strikt gezien gezond, vermoed ik. En zéker dan strikt gezien noodzakelijk: na een week Windows Phone mis ik maar welgeteld één app.

De grootste hoop van de apps die ik écht gebruik, bestaat ook voor Windows. Ik heb er op dit moment op staan:

  • Spotify: onmisbaar geworden om naar muziek te luisteren.
  • Evernote: al een eeuw onmisbaar voor notities en dingen
  • Kindle: om op mijn zijkant gelegen in bed nog wat verder te lezen in een boek.
  • Epicurious: om recepten op te zoeken
  • Last.fm: voor muziek als serendipiteit belangrijk is
  • Flickr: om foto’s te doen met Flickr
  • IMDb: omdat het een fijne app is op Windows
  • Phonos: een front-end voor Sonos (ik heb een evaluatieversie, het is me te duur om te kopen)
  • Bringcast: een bare-bones podcastdownloadding (over the air downloaden, het kan natuurlijk ook via iTunes of Zune software, maar ‘t is een gemak zo)
  • Shazam en Soundhound om muzieks te herkennen
  • Foursquare: tgo ja.

Het enige dat ik echt mis, is iets om naar Plex te kijken. Maar dat mis ik dan ook écht echt: normaal gezien val ik altijd in slaap met een aflevering van The Joy of Painting, en het afkicken is moeilijk geweest. Oh, en Yelo (telenet-televisie bekijken op iPhone/iPad) is er ook niet voor Windows Phone: bummer.

Nu: de reden dat ik die apps niet mis, heeft er voor een groot deel mee te maken dat ik mijn telefoon meer en meer als zuiver telefoon gaan gebruiken ben, of ‘t is te zeggen, als (klein) broertje van computer en iPad, en niet meer als (bijna) hoofdtoestel. En ook wel dat ik die dingen altijd bijheb, en dat ik geen uren meer op het openbaar vervoer zit. Als ik films of series bekijk, is dat thuis, op de TV of op de iPad, als ik comics lees is dat op de iPad, als ik boeken lees op de iPad (binnen) of de Kindle (buiten).

Maar de apps die ik wel heb en gebruik op Windows, die zien er door de band wel beter uit dan op iOS: het verschil, zoals ik hierboven zei, tussen fiches na elkaar en alles-in-één-ervaringen.

En ook tussen dingen die verschillende apps zijn, is er een meer propere samenwerking: op iOS heb ik Spotify, en Last.fm en het ingebouwde muziekdinges allemaal apart staan — op Windows Phone staan al die applicatie broederlijk naast elkaar onder het kopje music+videos. Of ik iets afgespeeld heb in Spotify, een podcast via Bringcast beluisterd of radio via Last.fm: dat staat allemaal bij elkaar in mijn muziekgeschiedenis. Schoon!

Bij iOS staat het scherm vol icoontjes die misschien wel kleurrijk zijn, maar die als enige aanduiding een cijfertje kunnen hebben (aantal updates, aantal mails, …). Op Windows kan elke toepassing een eigen tile hebben, over de helft of de volledige breedte van het scherm. In die tile kan zo ongeveer alles staan: een animatie, een status, een boodschap, een slideshow van de laatste foto’s, de eerstvolgende afspraak… nuttig en handig. Andermaal: dynamisch, vloeibaar, in tegenstelling tot statisch en verouderd.

Ik heb links en rechts wat games geprobeerd ook. Ik zag wat degelijke dingen, maar ik heb er niet zoveel tijd mee gespendeerd. De klassiekers genre Angry Birds en zo bestaan er natuurlijk voor, en WordFeud komt er binnenkort aan, las ik, dus voor wie dat graag speelt…

Ik heb ook niet zoveel tijd doorgebracht met kaarten en dergelijke. Wat ik zag, zag er proper en handig uit.

De voice control, TellMe, heb ik al helemaal niet uitgeprobeerd. Het werkt niet zo goed als Siri, schijnt het, en het is misschien wel spijtig dat Apple die Siri eerder gekocht heeft dan Microsoft, maar hey: ik ga mij niet gaan belachelijk maken door Lernout en Hauspiegewijs tegen mijn telefoon te staan roepen dat hij een afspraak in de kalender moet zetten.

*
*     *

Niet allemaal rozengeur en maneschijn

Wat hadt ge gedacht? Natuurlijk is het niet allemaal probleemloos verlopen.

Het eerste waar ik tegenaan liep, was mijn Live-account. Ik had een halve eeuw geleden ooit wel eens zo’n account gemaakt — geen idee of het een overgeërfde Hotmail-account was, of van die keer dat ik een xbox gebruikte, of van toen ik nog een MSDN-account had, of van mijn MSN-account, of van mijn Zune-account, of van… punt is: ik had een Live-account, en bij het opstarten van mijn telefoon moest ik die account ingeven.

Ik doe dat, en een tijd later, als ik heel die telefoon al ingesteld heb en ik ben in de Marketplace aan het rommelen (de app store / android store van de Windows Phone), blijkt dat alles mij in het Fransoos aangeboden wordt.

Hu. What the actual fuck? Ik heb een telefoon die Engels spreekt, ik wil ook een Marketplace die Engels spreekt. Veel vijven en zessen later: het is on-mo-ge-lijk om Engels te kiezen als Marktplace-taal in België.

Okay, niets aan te doen: dan maak ik maar een nieuwe Live-account aan, die in London zit, zogezegd, en koppel ik die aan de telefoon.

Hu. What the actual double fuck? Blijkt dat het onmogelijk is om van Live-account te veranderen op de telefoon. On-mo-ge-lijk. Dat kan alleen maar als de hele telefoon uitgewist wordt, factory reset, en alles er opnieuw op gezet wordt.

Okay, ik begrijp dat ik daar lastig doe: Microsoft zegt zelf dat de Live-account echt wel enorm die in het DNA van de telefoon ingebakken is (en dat moet ook, voor al die integratie van vanalles en nog wat), maar toch. Dat switchen van accounts zal dus nooit kunnen — maar, goed nieuws: binnenkort zal het wél mogelijk zijn om in België te kiezen voor Engels als voertaal. Hoera!

Ik had wat gebronseld met account en op een bepaald moment wou ik een app kopen. Bleek dat ik mijn kredietkaartinfo in de verkeerde account had ingevuld. Dan bleek dat er toch nog wat werk aan de winkel is voor al die verschillende profielen bij Microsoft: Zune account, Live account, XBox-account, Hotmail-account, ‘t loopt allemaal in elkaar over, ‘t heeft allemaal verschillende branding, het begon me op een bepaald moment allemaal wat te schemeren.

Het logische gevolg van één van die bijna-filosofieën van Microsoft, vermoed ik: dat ze praktisch nooit volledig komaf maken met het verleden, maar het allemaal blijven meeslepen. En dan krijgt een mens aberraties zoals zeven website voor zeven diensten op één telefoon en Microsoft Office 365 Hotmail Live for Zune.net.NET en zo.

(Ja, ik overdrijf, ik weet het. Neemt niet weg dat ik vermoed dat als een Steve Jobs-type in pakweg 2009 baas was geworden bij Microsoft, dat die al die dingen had weggekapt en er één account van had gemaakt. En één branding voor alles.)

Eén van de lastigste dingen, maar dat is wellicht de schuld van Google: Google Calender-miserie. Ik kan voor elke Google account die ik ingeef, alleen de hoofdkalender in mijn Windows-kalender krijgen. Dat is redelijk vervelend, vooral voor iemand die zo ongeveer verloren is zonder Google Calendar, en die er actief een hele reeks door mekaar gebruikt (mijn eigen, mijn werk, Sandra, gemeenschappelijke dingen, kinderactiviteiten, …). Microsoft belooft verbetering in een update, en ik kijk daar naar uit. Zoals de dingen nu staan, heb ik een kalender-app gekocht die het kan doen, maar dat verandert natuurlijk niets aan de gegevens die in de “echte” kalender komen, op lock screen en dergelijke.

En dan zijn er nog wat issues die wellicht te maken hebben met HTC zelf, of ergens tussen HTC en Microsoft: datum en tijd van mijn GSM weigert juist te staan. Ik ben al eens wakker geworden in januari 2012, en de klok loop geregeld een kwartier of meer achter. En ook: er is een “me”-dinges waar de laatste dingen staan die ik op het internet gedaan heb (naast de laatste boodschappen aan en over mij op Twitter, Facebook, Linkedin, etc.). Dat “me”-ding is vastgeroest op zaterdagnamiddag. Sinds dan heb ik, volgens het ding, niets meer gedaan op het internet.

En ik zou nochtans gezworen hebben dat ik de afgelopen paar dagen links en rechts iéts gedaan had op het internet.

Een laatste ding, zelfs al heb ik er niet écht veel last van: bij momenten is het toch wel een beetje merkbaar dat de HTC Atlas niet meteen de meest performante zakcomputer is: een opstarttijd van twee of drie seconden voor Spotify en Foursquare, bijvoorbeeld, dat is op den duur irritant traag. Het ligt ook aan Windows: de toepassingen zijn zodanig op mekaar ingespeeld dat het enorm opvalt als er ergens eentje een paar seconden nodig heeft om op te starten.

*
*     *

Conclusie

Ik herinner me, jaren geleden, de eerste presentaties van Metro, de nieuwe user interface van Microsoft voor telefoons. Ik herinner me ook dat ik toen dacht “fantastisch op het eerste gezicht, maar ‘t zal wel weer naar de knoppen geholpen worden in de implementatie”.

Dat is niet gebeurd. De manier waarop Windows Phone werkt is even revolutionair in vergelijking met iOS als iOS indertijd in vergelijking met de toenmalige Windows Phone. Ik hoop van ganser harte dat Apple er lessen uit trekt, en dat ze even moedig gaan zijn in hun keuzes als Microsoft hier geweest is.

De telefoon die ik nu een week gebruikt heb, zou mijn iPhone meteen kunnen vervangen, als het zou moeten.

De enige redenen dat ik denk dat ik het niet zou doen, nu mijn iPhone vervangen, is omdat er nog nog wat kinderziektes in de telefoon zitten. En dat het scherm op de iPhone beter is — redelijk belangrijk voor mij, ‘s nachts zonder bril. En dat ik wacht nog op een update voor taalzaken en Google Calendar. En op een client voor Plex. En Yelo.

Maar zó enorm veel scheelt het niet. Zeer goed gedaan, Microsoft.

Een leksken muzieks

donderdag 1 december 2011 in Music. Permanente link | Geen reacties

Allez hop, tegen de depressies:

Een VTM-avond, verdorie

vrijdag 2 december 2011 in Televisie. Permanente link | 3 reacties

Allez, kom dat nu tegen. The Voice van de Vlaanders eerst, dat blijft leutig.

En dan, ha! De terugkeer van een van de meest grappige programma’s op de televisie! Wat als!

update: awoert, herhalingen.

Mwuuuurf

zaterdag 3 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Opgestaan om acht uur of zo, denk ik: veel te vroeg want normaal gezien moest ik er maar om kart na negen uit, om Anna naar het ballet te voeren met de fiets.

Sandra moest wel zo vroeg, wegens Jan naar voetbal voeren.

Ik lag nog half in bed, toen ineens vanuit de living: KABOEM KRASH WAAAAAAAAAA!!

Het laatste dat ik gehoord had, was Sandra die Jan naar beneden had gestuurd om een tas koffie, en Anna die over en weer aan het drentelen was. Mijn eerste gedacht: Jan is boven gekomen, en over Anna gestruikeld, en Anna heeft een tas kokende koffie over haar gekregen! Verminkingen! En dan is Jan met zijn hoofd op die tas gevallen! Zijn kaak opengereten!

Euh, nee dus. Koffie op de trap, denk ik, en vooral: Anna haar scheenbeen pijn gedaan.

Alles min of meer in orde, dus, oef.

Beter dan in orde zelfs: ik was klaarwakker, én Anna ging niet naar het ballet wegens pijnlijk been. En dus kon ik, heb was al een tijdje geleden, nog eens naar Skyrim gaan met de computer.

… … …

Euh ja. Twaalf uur later. Ik ben een beetje voos. Morgen géén computerspelletjes, denk ik.

Roma

zaterdag 3 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Why do Europeans hate gypsies so much?

Het zijn dieven, leugenaars, bedriegers. Ze mishandelen hun kinderen en leiden ze op tot bedelaars en dieven. Ze kakken en pissen overal. Ze maken alles kapot waar ze mee in de buurt komen. Ze stelen alles wat wat ze kunnen stelen, en wat ze niet kunnen stelen, vernielen ze. Ze zetten zichzelf bewust buiten de maatschappij. Ze vinden dat voor hen de wetten niet gelden. Ze beschouwen niet-Roma zoals wij apen in de zoo zouden beschouwen.

Oh zeker, er zijn mensen die Roma verdedigen. Dat zijn mensen die geen Roma kennen in ‘t echt.

Wow, dát was nog eens wat anders

zondag 4 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Mieke Van Hecke in debat met Jean-Jacques De Gucht op de Zevende Dag.

Enfin, ik zeg “in debat”, ik bedoel eigenlijk “roepen versus ‘nee’ zeggen”.

Van Hecke heeft haar daar zitten opwinden en kwaad maken en roepen, ‘t was geen gezicht. En De Gucht zat daar gewoon met een glad gezicht, en alles wat hij moest zeggen was voortdurend “nee”. Van Hecke: ‘ja maar wat gij daar zegt is niet waar”. “Nee”. “De Raad van State zegt nochtans…” “Nee”. “Wat dit wil zeggen is…” “Nee”.

De enige indruk die ik kreeg, was dat Van Hecke dus écht niet kan discussiëren (in dergelijke omstandigheden). In plaats van gewoon kalm te blijven en te zwijgen, maakt ze zich druk en roept ze. In plaats van één punt te nemen en daar rustig op door te hameren tot ze haar gelijk krijgt, antwoordt ze op alle dingen.

De grond van de zaak, voor zover ik het begrepen heb: De Gucht wil het katholiek onderwijs verplichten om één van de twee uren godsdienst in de derde graag te spenderen aan vergelijkende godsdienstdinges.

Van wat ik mij herinner van de godsdienstlessen, was dat eigenlijk al meer dan het geval — wij kregen een degelijke intro in de geschiedenis van allerlei godsdiensten — maar alla.

Punt is: Jean-Jacques De Gucht wil dat er op school iets gegeven wordt van leerstof. De grondwet zegt dat de inhoud van de godsdienstlessen niet kan bepaald worden door andere mensen. En Jean-Jacques De Gucht wil dat stuk leerstof per se in de les godsdienst. Waardoor hij inbreekt in de godsdienstvrijheid zoals gevrijwaard door de grondwet. Terwijl dat eigenlijk absoluut niet nodig is, want als hij ervoor zorgt dat de eindtermen aangepast worden, kan hij zijn doel (dat die leerstof gegeven wordt) bereiken zonder grondwettelijk lastige dingen te doen.

En ja, de Raad van State heeft gezegd dat het eventueel zou mogelijk zijn, maar het is niet omdat het eventueel mogelijk zou zijn dat het ook de beste manier is om het te doen.

(Maar godverdorie, ze zouden Mieke Van Hecke toch een cursus “geteleviseerd debatteren in de eenentwintigste eeuw” moeten geven.)

(En als ze de netten willen afschaffen: mij niet gelaten hé, maar doe dat dan met open vizier.)

Links van 12 november 2011 tot 5 december 2011

maandag 5 december 2011 in Links. Permanente link | 3 reacties

Arcade Improv: Humans Pretending to Be Videogames – Waxy.org
Instantly, Mike and Jerry understood, along with everyone in the audience born before 1978.

Catherine Young & Family, Page One
A family working in the Tifton (Ga.) Cotton Mill. Mrs. A.J. Young works in mill and at home. Nell (oldest girl) alternates in mill with mother. Mammy (next girl) runs 2 sides. Mary (next) runs 1 1/2 sides. Elic (oldest boy) works regularly. Eddie (next girl) helps in mill, sticks on bobbins. Four smallest children not working yet. The mother said she earns $4.50 a week and all the children earn $4.50 a week. Husband died and left her with 11 children. 2 of them went off and got married. The family left the farm 2 years ago to work in the mill. January 22, 1909. Location: Tifton, Georgia. Photo by Lewis Hine.

Sass – Syntactically Awesome Stylesheets
Sass makes CSS fun again. Sass is an extension of CSS3, adding nested rules, variables, mixins, selector inheritance, and more. It’s translated to well-formatted, standard CSS using the command line tool or a web-framework plugin.

Memoires of a Heroinhead
It was over a year that I had been in France. I had gotten clean and then gotten dirty again. So it was good news one day when my mother phoned.

“Shane, there's a little surprise coming over your way! That fucking Irish John has just been around here, bought me two rocks of white and left twenty five quid to get you three of choice and post over. And you ya little bastard, you never told me he 'ad AIDS! An I've been sharing my fuckin' crackpipe with 'im!”

SFE: Science Fiction Encyclopedia
Welcome to the beta text of the third edition of The Encyclopedia of Science Fiction. Some sample entries are below. Alternatively, you can browse the Encyclopedia through the search box above or the categories in the grey bar above.

Paris Review – The Grand Map, Avi Steinberg
“And then came the grandest idea of all! We actually made a map of the country, on the scale of a mile to the mile!”
“Have you used it much?” I enquired.
“It has never been spread out, yet,” said Mein Herr. “The farmers objected: they said it would cover the whole country, and shut out the sunlight! So we now use the country itself, as its own map, and I assure you it does nearly as well.”

Final report of the commercial starship Nostromo, third officer reporting. | MetaFilter
The Nostromo model from the first Alien movie sat outside in the rain for over two decades before it was bought by The Prop Store in 2007. They sent it to Grant McCune Design to restore it to its previous glory.

GROGNARDIA: Retrospective: Barbarian Prince
If you're the least bit curious about Barbarian Prince, you can download a legal copy for free here.

Nate Hallinan Portfolio
The Smurf is actually the result of a symbiotic relationship
between two organisms. We believe that Smurfs put their
'embryos' in the button of a developing mushroom. From a
distance, Smurfs seem like they are wearing a hat and pants
but as you can see this is a fallacy. The fungus provides
camouflage and protective epidermal layers for the creature,
while the creature provides nutrients and mobility for the
spreading of spores.

Research:Wikimedia Summer of Research 2011/Summary of Findings – Meta
This is the summary of findings from the Wikimedia Foundation Summer of Research, a program in the Foundation's Community Department which brought together eight academic researchers from around the globe to study the dynamics of the Wikipedia editing community.

How Star Wars Should Have Ended: Reflections on Taste, The Expanded Universe & Radical Politics « Human Iterations
Basically a totalitarian Empire makes sense, a rotting and unsustainable Republic makes sense, a teemingly complex anarchic and increasingly more nomadic post-collapse culture also makes sense.  But a more or less decent galactic-sized democracy instantly formed and accepted out of the goodness of all the Rebel’s hearts?  Totally unbelievable.  And basically a stubborn Liberal lack of imagination.

Main § Digital Atlas of Roman and Medieval Civilization
The Digital Atlas of Roman and Medieval Civilization (DARMC) makes freely available on the internet the best available materials for a Geographic Information Systems (GIS) approach to mapping and spatial analysis of the Roman and medieval worlds. DARMC allows innovative spatial and temporal analyses of all aspects of the civilizations of western Eurasia in the first 1500 years of our era, as well as the generation of original maps illustrating differing aspects of ancient and medieval civilization.

Hugo Blogging – Connie Willis May Be The Worst Writer In Existence « Sci-Ence! Justice Leak!
"I have now discovered a way to produce a masterpiece. Just read Blackout/All Clear by Connie Willis, do the exact opposite of what she does, and you will have the greatest work in the history of English literature." (Come come now – surely it can't be much worse than Dan Brown?)

The sad, sad demise of Greenpeace | COSMOS magazine
GREENPEACE WAS ONCE a friend of science, helping bring attention to important but ignored environmental research. These days, it’s a ratbag rabble of intellectual cowards intent on peddling an agenda, whatever the scientific evidence.

The 1140px Grid · Fluid down to mobile
The 1140 grid fits perfectly into a 1280 monitor. On smaller monitors it becomes fluid and adapts to the width of the browser.

A cherry picking tale, and an update on spinal manipulation science « Alternative Medicine « Health « Skeptic North
Spinal manipulative therapy (SMT) has long enjoyed a solid reputation for the treatment of so-called “mechanical” low back pain, and is widely used by physical therapists as well as chiropractors. Even skeptics tend to give it a pass, regarding it as the one thing chiropractors offer that we don’t really have a complaint with, much the way we used to think maybe acupuncture had something going for it, until better evidence crushed our optimism. For instance, just recently Dr. David Gorski — as tough-minded a quackery critic as they come — casually mentioned that “no one argues that … manipulative therapies can’t help back pain.” Actually, skeptics who’ve been following the SMT science are now arguing exactly that.

Historical Meet-Ups –   Samuel Beckett Playwright, novelist, and Nobel…
Wow.

The price of ebooks - oxylogos.com
Think the book industry learned from the mistakes the music and film industry made?

Guess again.

They are quickly heading to the top of the charts of sheer stupidity. And what they don't realise is that, unlike the movie industry and—though to a somewhat lesser extent— the music industry, they have even less of a legitimate ‘raison d'être’ than their counterparts in those industries.

Gigawatt {The Illuminated Mixtapes}
Gelijk een statische versie van http://musichunterapp.com/ en door echte mensen gedaan.

Villa La Vigie – Koksijde – Bezoeker
Na de oorlog werden de twee bunkers ontdaan van alle uitrusting en rails. De twee bouwwerken fungeerden een tijdje als toeristische bezienswaardigheid. Begin de jaren '20 werd één van de bunkers afgebroken. Rond 1923 kreeg aannemer Remi Rys uit Koksijde de opdracht om boven de resterende bunker een villa te bouwen en de bestaande oorlogsconstructie te integreren in het nieuwe project.

Lernert & Sander: Natural Beauty – NOWNESS
Mission Statement: We wanted to apply 365 layers of makeup in one day to see how much is needed to go from a natural look to an outrageous one.

A celebration of the writing and art of Mervyn Peake | Books | The Guardian
Mervyn Peake, creator of Gormenghast, is now recognised as a brilliant novelist and artist. Michael Moorcock, China Miéville, Hilary Spurling and AL Kennedy celebrate his achievements

Extinguishing and Understand Barking Dog Behavior
If your dog barks and you yell at him to shut up, you are reinforcing the barking.

Top 5 Ways to Build a WordPress Site that’s Easy for Your Clients
Here are our top 5 tips for simplifying the WordPress back end so that your clients will find it much easier to use, and you will find it much easier to teach them how to use it!

Restoring a Photograph from the 1870sTop Dog Imaging
"From here, I began the laborious process of restoration, which involved a prodigious amount of retouching. The process took about four hours." Of hoe een mens een uitgebreide post kan schrijven met veel beeldjes erbij, en op Kottke vermeld worden en alles — met rotslecht werk.

Dissecting an Episode of MythBusters
27% of the time is spent watching advertising.

Modernist Cuisine: The Art and Science of Cooking
"The most important book in the culinary arts since Escoffier" — Modernist Cuisine is a six-volume, 2,438-page set that is des­tined to rein­vent cook­ing. The lav­ishly illus­trated books use thou­sands of orig­i­nal images to make the sci­ence and tech­nol­ogy clear and engaging.

How Apple re-cut Final Cut Pro for the better | Video | Creative Notes | Macworld
It's not dumbing down, it's targeting

Jennifer Pournelle’s The Mote in God’s Eye sequel actually looks interesting | Wis[s]e Words
Intriguing — de dochter van de meneer van Chaos Manor schrijft een vervolg: "Sequels written to well loved science fiction classics by the children of the original writer never turn out right therefore you can safely ignore them. It’s a rule that saved me a lot of frustration, but I think I might break it for Jennifer Pournelle’s Outies, a sequel to her father’s and Larry Niven’s The Mote in God’s Eye. "

Zo, dat zijn veel vissen! :: nrc.nl
Bloody hel. Scary! "Sinds enige tijd hebben Amerikaanse wateren, met name de Mississippi en haar aftakkingen, bezoek van de Aziatische karper. In 2010 begon dat bezoek onaangenaam te worden."

My Opposition – Wikipedia, the free encyclopedia
After the war many Germans would insist they knew nothing at all about The Holocaust. More recently, Holocaust deniers have questioned the extent, and even the existence of the Holocaust. Friedrich Kellner's diary counters such suggestions.

Fietsherstel Aan Huis | omdat service belangrijk is !
Heeft uw fiets een lekke band, is de verlichting defect, of heeft uw fiets andere gebreken?
U kocht uw fiets in een grootwarenhuis, waar geen herstellingen mogelijk zijn?
U heeft een tandem, bakfiets, elektrische of andere fiets met extreme afmetingen?
Wilt u geen beschadigingen meer aan de kofferbak van de auto?

Dan kunt u gebruik maken van een unieke service: wij komen uw fiets bij u herstellen.

N Korean children begging, army starving: exclusive – ABC News (Australian Broadcasting Corporation)
Footage shot inside North Korea and obtained by the ABC has revealed the extent of chronic food shortages and malnutrition inside the secretive state.

History Cookbook – Cookit!
Welcome to the history cookbook. Do you know what the Vikings ate for dinner? What a typical meal of a wealthy family in Roman Britain consisted of, or what food was like in a Victorian Workhouse? Why not drop into history cookbook and find out? This project looks at the food of the past and how this influenced the health of the people living in each time period. You can also try some of the recipes for yourself. We have a wide range of historical recipes from Brown Bread Ice Cream to Gruel (Why not see if you would be asking for more – just like Oliver Twist).

Dear Emma B : Pharyngula
Schoon — The question you can always ask is, "How do you know that?"

Everything You Think You Know About the Collapse of the Soviet Union Is Wrong – By Leon Aron | Foreign Policy
Every revolution is a surprise. Still, the latest Russian Revolution must be counted among the greatest of surprises. In the years leading up to 1991, virtually no Western expert, scholar, official, or politician foresaw the impending collapse of the Soviet Union, and with it one-party dictatorship, the state-owned economy, and the Kremlin's control over its domestic and Eastern European empires. Neither, with one exception, did Soviet dissidents nor, judging by their memoirs, future revolutionaries themselves. When Mikhail Gorbachev became general secretary of the Communist Party in March 1985, none of his contemporaries anticipated a revolutionary crisis. Although there were disagreements over the size and depth of the Soviet system's problems, no one thought them to be life-threatening, at least not anytime soon.

the A.I. is a lie » #AltDevBlogADay
I can tell you right now there is no I in A.I., and nor should there be.

Arrested Westeros
What happens when Game of Thrones meets Arrested Development.

Verdediging Belfortploeg zaterdag 18 juni | Belfort ploeg
Ik zou bijna sympathie krijgen voor Francis Van den Eynde c.s.

Hot Dudes with Kittens from Funny Or Die, Sam Trammell, Romany Malco, Sean Carrigan, Mark Valley, Matt Dallas, Tanc Sade, Matt Lanter, Ryan Eggold, Chad Faust, ellhoof, and Shauna O’Toole
Who doesn't love hot men holding cats and kittens? Oh you don't? Too bad, this one is… for the ladies.

GET LAMP: John Romero Interview : Jason Scott : Free Download & Streaming : Internet Archive
Romero's path crossed with Infocom's in the late 1980s; while working for a company he co-founded called Ideas From the Deep, he wrote an operating system for the Apple II that was used in the last round of Infocom games: Journey, Shogun, Zork Zero, and Arthur. He didn't get to meet anybody but he was proud of his contribution and offered to be interviewed.

bradley’s almanac – the sims torture test (a mirror site)
I guess people actually play this game to make their little sims happy. I'll admit that i did that for awhile, but to be honest, it just got boring. So of course I reverted to my typical gaming pattern of torturing innocents to death.

Coilhouse » Blog Archive » Resonance: Where Sound Meets Geometry
In this 11-minute clip, a group of over 30 animators and sound artists teamed up to create short pieces between 12 and 20 seconds with the aim to ”explore the relationship between geometry and audio in unique ways.”

YouTube – Prora-Das erste KdF bad
Kraft durch Freude.

CK01 Standard/Honors Chemistry Kit – Home
Droool. Ik zou mijn linkerarm gegeven hebben voor zoiets als ik klein was: "Because chemistry is widely considered to be the most difficult lab course to do well—particularly on a tight budget—we offer the CK01 Standard/Honors Home School Chemistry Laboratory Kit. It provides a comprehensive, rigorous laboratory component for a first-year high school chemistry course, and does so affordably. With the exception of standard household items (such as table salt, sugar, vinegar, aluminum foil, foam cups, and so on) and other minor items that are readily available locally, the kit contains all of the special equipment and chemicals you'll need for a complete chemistry lab course."

Michele Bachmann’s Holy War | Rolling Stone Politics
Bachmann lies because she can't help it, because it's a built-in component of both her genetics and her ideology. She is at once the most entertaining and the most dangerous kind of liar, a turbocharged cross between a born bullshit artist and a religious fanatic, for whom lying to the infidel is a kind of holy duty.

What is International Baccalaureate?
Hierzie, dat ge 't weet: "IBO lumps Christianity … into the category of what it calls "fundamentalism" — along with the Taliban and various terrorist groups, saying that these "fundamentalist" groups are all "dangerous." It would be difficult to imagine a more clear, and repugnant, attack on Christianity." "While IBO undermines Christianity, it also advocates its own religion. IBO promotes the worldview of New Age-Pantheism guru William Butler Yeats … Another New Age leader, Joseph Campbell, is often required reading for IBO students. Like Yeats, Campbell aggressively promotes "inclusive" New Age-Pantheistic doctrines while undermining Christianity."

555blue
Er zijn toch rare mensen in de wereld.

Wikipedia talk:Dispute resolution – Wikipedia, the free encyclopedia
I REPEAT, I DO NOT KNOW MR. STEVEN ZHANG FROM ADAM, I AM NOT RESPONSIBLE FOR HIM, HE IS NOT RESPONSIBLE FOR ME, but JUST IN CASE HE MAY FEEL HIS PERSONA OR FEELINGS SO DEEPLY HURT BY MY MISTAKE, I BEG HIM FIRST OF ALL NOT TO HURT HIMSELF OR HURT OTHER HUMANS, including me, DUE TO UNDUE AGGRESSVITY POOTENTIALLY ARISEN FROM DEEP DISTRESS, especially if occuring on a VULNERABLE PRE-EXISTING SUBSTRATE, and SECOND of ALL NOT SUE ME, Eugen Craciun aka Rudolph Aspirant, beacuse HE, Mr. Steven Zhang WOULD LITERALLY OBTAIN NOTHING FROM ME, TOTAL PAUPER and INDEBTED TO THE HILT TO THE UNITED STATES OF AMERICA GOVERNMENT, and to BOTH MY OWN MOTHER and MY FATHER.

Talk:Circumflex – Wikipedia, the free encyclopedia
WHOEVER IS IN CHARGE HERE MUST IMMEDIATELY TRANSMIT THIS URGENT ESSENTIAL ERROR/FEIL TO GOOGLE-TRANSLATE, which I have just noticed myself today, 18, May, 2011, Anoo Domini, which is AN INEXCUSABLE ERROR, without PRECENT in ALL of the history I have used Google-translate for all sorts of purposes and reasons.

Links voor 5 december 2011

maandag 5 december 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Google Kills Its Other Plus, and How to Bring It Back – Waxy.org
As Google marginalizes its core base, it's opened the door for smaller, more nimble startups, such as DuckDuckGo, a one-man project that's quickly becoming the go-to search engine for discriminating nerds.

Anti-Semitism | Embassy of the United States Brussels, Belgium
Geen flauw idee waarom men ('t is te zeggen News Gingrich) dit als antisemitisme beschouwt. Ik vond dat een redelijk degelijke analyse, gelijk.

Benny Hinn – Dark Lord of the Sith – YouTube
THE POWER OF THE FORCE COMPELS YOU! THE POWER OF THE FORCE COMPELS YOU!

straup/parallel-flickr @ GitHub
parallel-flickr is a tool for backing up your Flickr photos and generating a database backed website that honours the viewing permissions you've chosen on Flickr.

parallel-flickr is still a work in progress. It ain't pretty or classy yet but it works.

Interactive Fiction Competition Online Play: Taco Fiction
You shouldn't be sitting in the driver's seat. You should be getting out on the passenger side, and there should be someone else sitting at the wheel, key in the ignition, keeping an eye out.
 
And that's probably how this would be going down, if you had any friends left.
 
Yes. Take a minute to reflect on the choices you've made.
 
No. Don't do that. You need to be prepared mentally. You need to be one hundred percent involved in what you are about to do. You and yourself are all you need to come out of this smelling like a rose.
 
You, yourself, and maybe that sweet little slab of steel in your pocket, that two-and-a-half-pound insurance policy, that cold, hard…
 
Do not waste time being poetic about your gun. Get out of the car.

Tsk, tsk

maandag 5 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik was gisteren aan het rommelen in de WordPress achter mijn weblog, en kom het tegen, het geeft een idee van hoe wakker ik ervan lig: de plugin die normaal gezien om de paar links op Pinboard een dump doet op mijn weblog, lag al een tijd uit.

Terug aangesmurft, en paling, pladijs: een hele resem links.

Alla. En dan nu: naar bed! Dat ik morgen uitgerust ben, en alles.

Een regering begot

dinsdag 6 december 2011 in Current Affairs. Permanente link | Eén reactie

We hebben er eentje, joechei hoera.

Ik heb er geen echt zware opinie over, nee. Maar ik vind het wél ongelooflijk fantastisch dat Vlaanderen alleen maar op zijn achterste poten staat omdat de premier niet goed genoeg Vlaams spreekt: ik herinner mij levendig dat Boy George ontkende dat hij iets anders dan een Echte Heteroseksueel was echt waar serieus.

En verder: tgo ja. Hoeveel bevoegdheden zaten er eigenlijk nog federaal en niet Vlaams en/of Europees?

Van wat ik het gevolgd heb, heb ik de indruk dat we in België wat minder toegegeven hebben aan de banken en de andere mensen die het in de eerste plaats verkloot hebben, en ik vind dat precies een goede zaak, denk ik.

En het is ook wel fijn dat ze voor comic relief gezorgd hebben in de regering. Servais Verherstraeten en Hendrik Bogaert: steek die mannen in één appartement en maak er een tv-serie van. Servais in de rol van Walter Matthau en Straffe Hendrik in de rol van Jack Lemmon!

Oh oh velo

dinsdag 6 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Ah.

Overmoedige mens was overmoedig: 26 kilometer met de velo gereden vanavond. Oei, dat was geen goed idee: niet dat ik er moe van ben, maar mijn rug kwam gelijk niet zo goed overeen met de opgepompte banden en de kasseien.

Ik ga daar toch wat mee moeten oppassen, vrees ik.

Een kwestie van organisatie

woensdag 7 december 2011 in Kinderen. Permanente link | 17 reacties

‘t Was helemaal verkeerd gegaan: er was een brief met een antwoordformulier. Het antwoordding was ingevuld en zo, en ondertekend en alles, maar ‘t is niet afgegeven geraakt.

En zo doet Zelie geen namiddagstudie op school tijdens de examens, zucht. Het zal hoogstpersoonlijke begeleiding van mij worden. Dat betekent dat ik haar cursussen ook moet kennen. Een dag op voorhand studeren zou genoeg moeten zijn, vermoed ik?

En dan opvragen en alles. Ik kijk er eigenlijk wel naar uit, eigenlijk.

James Ellroy is ne wijzen

donderdag 8 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

[via]

Zieke kindjes

vrijdag 9 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik zit in de trekzetel css te doen, en Anna ligt in de zetel naast mij ziek te zijn. Dit was het beeld rond halfacht:

Zieke Anna

Ik vertrouw in eerste instantie geen kinderen die zeggen dat ze ziek zijn: in mijn achterhoofd spelen dan altijd de ontelbare keren dat ik “buikpijn en hoofdpijn” had toen ik nog naar school moest gaan.

En toch: geen moment discussie, bij Anna vanmorgen.

Ze lag de hele ochtend op geen anderhalve meter van mij, en ik rook ze tot hier: zo’n weeë, misselijke, zoet-zure geur van ziek zien. Eeeeyurgh.

Genoeg gedronken, veel geslapen, een lepeltje of twee vanillecrème, en met vanmiddag nog een beetje rusten zou het moeten lukken om vanavond naar het Sinterklaasfeest op het werk te gaan. Kijk, ze ziet er nu al een beetje beter uit dan vanmorgen:

Anna en Nephthys

(En dan nu: naar het werk!)

Links van 6 december 2011 tot 9 december 2011

vrijdag 9 december 2011 in Links. Permanente link | 2 reacties

Maltese language – Wikipedia, the free encyclopedia
Dieventaal, ik zeg het u. Romance language-speakers may easily be able to comprehend more complex ideas expressed in Maltese, such as "Ġeografikament, l-Ewropa hi parti tas-superkontinent ta' l-Ewrasja" (Geographically, Europe is part of the Supercontinent of Eurasia), while not understanding a single word of a simple sentence such as "Ir-raġel qiegħed fid-dar" (The man is in the house), which would be easily understood by any Arabic speaker.

Panopticlick
Is your browser configuration rare or unique? If so, web sites may be able to track you, even if you limit or disable cookies.

Panopticlick tests your browser to see how unique it is based on the information it will share with sites it visits.

The 7 Absolute Worst Tech Gifts to Give This Holiday
The Non-Denominational Secular Thing Buying Period is upon us! Now is the time to start thinking about which shiny, sorta-expensive gadget gift you're going to bestow upon friends and lovers. Make sure you don't pick these. They're worse than coal.

Progressive Ears Album Reviews
Mekanïk Destruktïw Kommandöh is unarguably flawless. Enjoying it is only a matter of taste. In my case, according to my taste, it is the greatest album ever recorded. Five Stars.

Fifth World Problems
Did the red-eyed horsemen of Babylon X attack your hyperdaughter?
Did a golden mouth appear in a bonfire and scream the date of your own death at you?
Are pools of blood forming in your hands whenever you cup them, only to coagulate into the form of a tiny baby with three heads?

U zei?

zaterdag 10 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ig hoor maar uib één oor. Eeb oorondsdeging deng ig. Knab vervelend, dat wel. Oogg al omdad ig bijn kobdelevoon nied ib bijn oor grijg.

Aw. Aw. Aw.

Muziekbibliotheek

zondag 11 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Bruno heef veel muziek en is niet content van iTunes.

Dat klinkt zo bekend, dat het niet meer leutig is. Ik heb zowat anderhalve TB muziek staan, en ik vrees dat ik het een beetje opgegeven heb.

De bestanden zelf staan op een hard disk die aan een computer hangt — het stond vroeger op een NAS maar dat was mij allemaal te lastig en te traag, zo over het netwerk.

De data van de muziek heb ik allemaal in Windows Media Player zitten, en een tweede keer in iTunes. Windows Media Player is vele (véle, vele) keren sneller, gebruiksvriendelijke en aangenamer in de omgang dan iTunes, maar doordat ik al een paar jaar zo’n iPhone en ook een iPad heb, mijn films en series op Plex op een Mac Mini staan, ben ik de laatste tijd min of meer in iTunes geduwd.

MP3Tagger op Windows was het programma waar ik vroeger bij zweerde voor massale conversies en wijzigingen en zo, voor die gevallen waar Windows Media Player het niet trok, maar op iTunes…

Details wijzigen van nummers, album art toevoegen — laat staan lyrics — is een nachtmerrie. Traag, ongebruiksvriendelijk, gruwelijk gewoon. En er is blijkbaar niemand die in het gat in de markt dat Apple zo creëert, springt. TuneUp voor iTunes, ja, maar dat trekt ook al op niets.

En dus heb ik het wat opgegeven. Ik wacht nog een paar jaar, als er een betere oplossing zal zijn. Helemaal automagisch en (jaren 2000-alert!) gecrowdsourced en alles. Zoals TuneWiki en Spotify en Sonos en Last.fm samenwerken: ik wil iets beluisteren, ik zoek, ik vind, ik kan de tekst krijgen als er een is, ik gooi het naar een kamer ergens in huis, of ik zet het op de telefoon, en als ik ergens naartoe ga waar geen netwerk is, neem ik het mee.

Binnen een paar jaar komt dat allemaal in orde. Dan leven we in het tijdperk van Everything Available Always. Zelfs de meest obscure dingen.

Kieken

zondag 11 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Onder het hoofdstuk ik ben een kieken, aflevering ikweetniethoeveel: ik heb pijn aan mijn oor. Ik vermoed een buitenoorontsteking, niets ergs, maar ‘t doet wel veel pijn.

Eergisteren deed het een beetje pijn, gisteren deed het wat pijn, vanmorgen deed het zeer veel pijn, nu doet het ook nog veel pijn.

Als het morgenochtend nog altijd veel pijn doet, ga ik toch maar eens naar meneer doktoor gaan, peins ik. Djutoch dat doet pijn, oorpijn.

Fweeeurk

maandag 12 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Twee ziekten tegelijk hebben, dat is nooit niet leutig. Zeker niet als het ene eigenlijk beter zou zijn met helemaal stil te zitten en niets te doen, en het andere iets is dat u om de vijf voet trappen op en af doet gaan.

Gnuurf.

Kijk hier: vijf vleermuizen.

vleermuizen.jpg

Examens

maandag 12 december 2011 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Ik ben zenuwachtiger dan Zelie. Ze heeft morgen haar eerste echte examen: Klassieke Studiën, ‘t is te zeggen Latijn.

Gisteren zat ze met zenuwen, vandaag was het blijkbaar over: thuisgekomen ‘s middags, haar woordjes herhaald, haar teksten nog eens gelezen, haar geschiedeniscultuurwhatever herbereken.

Jan was vandaag ook thuis — luchtaanhalingsteken ziekte luchtaanhalingsteken, ‘t zal de laatste keer zijn dedju, enfin: hij zat zeer rustig bij Zelie in het achterhuis te schrijven, en dan kwam hij plots naar mijn ziekbed. Met een klein stemmetje: Zelie vraagt of ze even mag pauzeren en een beetje dansen met mij.

Dat mocht, natuurlijk. En dan heeft ze nog wat verder gestudeerd, en dan heeft ze op een bepaald moment gezegd dat ze het kende.

Ik kreeg het niet over mijn hart om haar les op te vragen: tien keer liever dat ze met een goed gevoel naar bed gaat dan dat ik ze met allerlei twijfels opzadel.

Ze zag er zo rustig en vastberaden uit. Ik hoop zo hard dat ze het juist ingeschat heeft.

Gezond debat

dinsdag 13 december 2011 in Politiek. Permanente link | 8 reacties

De wereld is kak.

Radio Deprimo

woensdag 14 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ah, ziek zijn, ‘t is zo leutig als ge weet dat het zal overgaan.

Een oorontsteking: niets zo wijs. Het doet soms veel pijn, daar niet van, maar ge weet dat het binnen een paar dagen maximum over zal zijn, en dat het dan niet meer terugkomt tot ooit eens. Binnen een jaar of twee, drie, vijf of zo. En dan neemt ge wat Panotile als het na een paar dagen niet betert, en dan komt het allemaal in orde.

Ziek zijn en weten dat het wel over zal gaan maar binnen een week of twee, drie, vier onvermijdelijk zal terugkomen: veel minder leutig. Ik heb in mijn vrije tijd ook last van dinges, chronische rugpijn en alles, en dus spreek ik met een beetje kennis van zaken: altijd last hebben is minder lastig dan gegarandeerd voor de rest van uw leven onvermijdelijk en onherroepelijk elke maand gedurende pakweg een kleine week.

Enfin ja. Nog een paar pillen nemen, en hopen dat het vannacht niet te erg zal zijn, zeker?

(zucht)

I’d buy that for a dollar

woensdag 14 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Degrelle over gemiste kansen!

Die keer dat Maurice De Wilde bij Degrelle zat!

Ik zou trouwens schoon geld neerleggen voor een downloadbare versie van de programma’s van Maurice De Wilde over de Tweede Wereldoorlog.

Allez jong VRT, waar blijft dat?

Skyrim, stand van zaken

donderdag 15 december 2011 in Games. Permanente link | 8 reacties

Ik was baas van de dievengilde en van de moordenaarsgilde en van de tovenaars en van de Companions. En ik was ook een weerwolf. En ik had de grote draak verslaan, en de keizer vermoord, en allerlei daedric dingen teruggevonden en alles. Ik had oedels shouts verzameld, en ik was dacht ik level 95 in destruction magic.

Vele dozijnen draken dood gedaan, ik en mijn trouw paard!

ScreenShot21

Duizenden skeletten en zombies en ander grut verdelgd!

ScreenShot55

En verkend dat ik heb! Heelder sporen van vroeger, in de sneeuw, in de kraakheldere ochtend!

ScreenShot31_stitch

Of ruïnes ‘s nachts in de mist!

ScreenShot12

En ondergrondse steden!

ScreenShot30

Die keer dat er een reuzengroot beeld was van hoe de Falmer er vroeger uitzagen!

ScreenShot52_stitch

Ik had twee mooi huizen, eentje om mee uit te pakken in Solitude en eentje in Whiterun waar ik al mijn gerief in opsloeg: de juwelen bij elkaar in mijn linkernachtkastje, de edelstenen in het rechternachtkastje, de ingrediënten beneden, de wapens bij elkaar, de scrolls boven de bibliotheek, de kledij bij elkaar, de beestenvellen bij elkaar, de potions bij elkaar, eten op de tafels, boken in de boekenkasten…

ScreenShot6

(Oh, en mijn eigen toren bij de tovenaars, ook, en het nieuwe hoofdkwartier van de moordenaarsgilde proper gedecoreerd, en alles.)

En dan moest ik de keuze maken die ik eigenlijk al een tijd geleden had kunnen maken: voor het keizerrijk kiezen of voor de Stormcloaks.

Ik koos de Stormcloaks, en ik had er al meteen spijt van. De N-VA of het Vlaams Blok van Skyrim, verdorie: eigen volk eerst, keizerrijk dat heult met de vuile elfen buiten awoert.

Ze zijn of all places verdorie eerst Whiterun binnengevallen, en dan Solitude. Net waar ik huizen had. En ik zeg "ze", ik bedoel "we". Ik was er slecht van, dat ik verdorie allerlei soldaten moest dood doen die mij niets misdaan hadden. En dat ik een mevrouw heb moeten dood doen waar ik eigenlijk goed mee overeen kwam.

Pfeh. Dedju.

J’en suis tout chose.

RIP Christopher Hitchens (1949–2011)

vrijdag 16 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Het zat er al een tijd aan te komen, maar het komt toch redelijk hard aan:

Christopher Hitchens was a wit, a charmer, and a troublemaker, and to those who knew him well, he was a gift from, dare I say it, God. He died today at the MD Anderson Cancer Center, in Houston, after a punishing battle with esophageal cancer, the same disease that killed his father.

He was a man of insatiable appetites—for cigarettes, for scotch, for company, for great writing, and, above all, for conversation.

Trg. Even oud als mijn vader geworden, en van hetzelfde dood gegaan. Smerige wereld.

Zingende egels!

vrijdag 16 december 2011 in Music. Permanente link | 2 reacties

Zo wijs!

Chrome 16 heeft display:table kapotgemaakt

vrijdag 16 december 2011 in Web/Tech. Permanente link | 4 reacties

Awoert godverdomme! In principe zou dit:

<style>
  .table { display: table; }
  .row { display: table-row; }
  .cell { display: table-cell; }
</style>  

<div class="table">
   <div class="row">
     <div class="cell">een</div>
     <div class="cell">twee</div>
     <div class="cell">drie</div>
   </div>
</div>

en dit

<table>
  <tr>
    <td>een</td>
    <td>twee</td>
    <td>drie</td>
  </tr>
</table>

hetzelfde moeten geven. En dat doet het ook, in de meeste browsers. Maar dus niet meer in Chrome, sinds dat ze daar naar versie 16 gegaan zijn.

Kijk: een testbestandje. Dat zou er ongeveer zo moeten uitzien:

Screen Shot 2011-12-16 at 12.09.51.png

En zo ziet dat er ook uit, zowel in Chrome 15 als in Safari als in de laatste Webkit. Maar het ziet er in Chrome 16 zo uit:

Screen Shot 2011-12-16 at 12.10.46.png

Bloederige hel.

Pas op, het ziet er in de meest recente versies van Firefox en Internet Explorer ook zo uit, maar dat is het punt niet: ik vind dat het er hetzelfde zou moeten uitzien. :)

Wallons voleurs! Vive les flamands! Vote N-VA!

zaterdag 17 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Dat is mij eigenlijk in heel erg lange tijd niet meer overkomen: de slappe lach tijdens het nieuws. Heelder legioenen Kongolezen met Vlaamse vlaggen rond de schouders, die uit protest tegen de niet-veroordeling van de verkiezingen in Kongo door België, oproepen om te stemmen voor N-VA.

Humor!

Links van 14 december 2011 tot 17 december 2011

zaterdag 17 december 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Dirty Signs – I Want to Eat Your Lesbian Vagina – YouTube
Dirty Signs with Kristin! Today, we've got one for the ladies with the phrase, "I want to eat your lesbian vagina." Have a great night!

Bfxr. Make sound effects for your games.
Bfxr is an elaboration of the glorious Sfxr, the program of choice for many people looking to make sound effects for computer games.

Battlestar’s "Daybreak:" The worst ending in the history of on-screen science fiction | Brad Ideas
Battlestar Galactica attracted a lot of fans and a lot of kudos during its run, and engendered this sub blog about it. Here, in my final post on the ending, I present the case that its final hour was the worst ending in the history of science fiction on the screen. This is a condemnation of course, but also praise, because my message is not simply that the ending was poor, but that the show rose so high that it was able to fall so very far. I mean it was the most disappointing ending ever.

asada’s memorandum (The Day I Saw Van Gogh’s Genius in a New Light)
Of course, the premise of this guess may be wrong. Regardless of whether this hypothesis is correct or incorrect, the fact that his work is wonderful and appeals to many people does not change a bit. Still, it is enjoyable to imagine and see his works thinking that we share his eyes.

The Hard Way Is Easier — Learn Python The Hard Way, 2nd Edition
This simple book is meant to get you started in programming. The title says it's the hard way to learn to write code; but it's actually not. It's only the "hard" way because it's the way people used to teach things.

Genaaid

zaterdag 17 december 2011 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

Kijk nu!

Jan met genaaide knie

Jan zijn knie is genaaid! Den duts is gevallen in het zwembad, en nog een geluk dat de voetbaltrainingen gedaan zijn tot in januari.

Vier! liter limoncello

zondag 18 december 2011 in Food and Drink. Permanente link | 4 reacties

Nodig

  • 20 (grote, onbehandelde, organische) citroenen
  • 2 liter alcohol van 94 of meer graden
  • 2 kilo suiker
  • 2 liter water

Werkwijze

  1. Citroenen zeer dun schillen zodat er geen wit meekomt. Ik heb dat met een dunschiller gedaan en dat werkte perfect.
  2. Schillen in een afsluitbare pot doen, alcohol bij de schillen doen.
  3. Anderhalve week lang op een donkere plaats zetten. Elke dag eens schudden.
  4. Twee kilo suiker in twee liter liter water gieten, op het vuur zetten, laten smelten, een paar minuten laten koken, en dan laten afkoelen.
  5. Alcohol afgieten, door een koffiefilter om alle onzuiverheden eruit te houden.
  6. Alcohol en suikersiroop mengen, in flessen gieten, flessen in diepvries steken en een week laten rusten.
  7. Klaar!

Dit is een pot met twee liter alcohol en schillen van twintig citroenen:

Limoncello!

Old skool sluitingen:

Limoncello!

Na een week heeft die alcohol alle vocht (en etherische oliën en godweetwatdaarnogallemaalinzit) uit de citroen getrokken. Die schillen die eruit komen voelen aan als harde en droge stukken plastiek.

Limoncello!

Er zit redelijk wat bezinksel in, bij het afgieten. Links wat het is ongefilterd, rechts gefilterd:

Limoncello!

Een chinees met een koffiefilter erin was mijn vriend:

Limoncello!

Schone druppels ook, als ik dat vergiet uit de kom met alcohol haalde:

Feminazi’s

zondag 18 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 18 reacties

En ik die dacht dat van dat blind NANANANANANANA IK HOOR U NIET NANANANANANA misandrisch feminisme even uitgestorven was als wat ook het jaren-1950 Neanderthal-omgekeerde ervan was: ‘t is geen waar! Er zit er nog eentje bij De Wereld Morgen!

Onder de kop “Het is allemaal natuurlijk, genetisch, evolutionair” wordt al meteen de toon gezet:

De voortdurende herhaling van allerlei clichés is meer dan gewoon een beschrijving van de werkelijkheid. Verwijzingen naar het natuurlijke hebben als doel de status quo te behouden en bepaalde onderwerpen van politieke analyse uit te sluiten. Nepwetenschappers vertellen fabels zonder bewijs en stellen zichzelf voor als dappere ridders tegen de politieke correctheid.

Het begint met een inleiding waar vermoed ik geen al te flagrante leugens in staan: we zijn het ondertussen allemaal, dacht ik, over eens dat niet alle eigenschappen van alle mensen aangeboren zijn. Vrouwen zijn niet noodzakelijk beter in taalvaardigheid, mannen zijn niet noodzakelijk beter in ruimtelijk inzicht.

(Maar doe alvast deze leutige test met alle vrouwen in uw buurt: vraag ze om een fiets te tekenen. Op een blaadje papier. Iedereen weet toch hoe een fiets eruit ziet, juist?)

(En doe de vergelijkende woordenschattest: vraag aan alle mannen en vrouwen uit uw buurt om op een papiertje, op pakweg een halve minuut tijd, zoveel mogelijk synoniemen van “verdrietig” of “blauw” op te schrijven.)

Na de inleiding gaat het redelijk snel bergaf voor mij: de ene na de andere stroman wordt opgevoerd en neergesabeld, het lijkt wel een adept van homeopathie of oorkaarsen die even de reguliere geneeskunde wil afkraken.

Mythes en clichés, die zijn er natuurlijk wel, daar in het geheel niet van. Maar in ‘s hemelsnaam, zo een ellenlange opsomming van nonsens… jongens toch.

Het begint bijvoorbeeld met de stelling als zouden “de mensen” zeggen dat vrouwen kletsen en roddelen, en mannen praten en discussiëren. Haja, “de mensen” zeggen dat. Stoute mensen!

Iedereen die ooit in een werkomgeving heeft gewerkt waar veel vrouwen én veel mannen zitten, kan zich een oordeel vellen over die stelling: soms klopt het, en soms klopt het niet. Maar is het omdat sommige mensen (veel mensen, alle mensen, whatever) overdrijven en er een karikatuur van maken, dat het daarom niet waar zou zijn? Of dat er geen grond van waarheid zou inzitten?

De auteur van het stuk smijt er meteen de grote kanonnen tegen, stromansgewijs. Zo zouden sommige mensen zeggen dat mannen meer woorden per dag zouden zeggen dan vrouwen, maar dat zou dan toch niet waar zijn. Okay, mij niet gelaten. Noch in de ene noch in de andere zin, want meer of minder maakt niet uit: het aantal woorden telt niet, het is welke communicatie er plaatsvindt. Chinezen spreken 5.18 lettergrepen per seconde, Spanjaarden ratelen aan 7.82 lettergrepen per seconde, maar Spaans als taals is veel minder informatiedicht dan Mandarijns Chinees. Hetzelfde zou, vermoed ik, het geval kunnen zijn met mannen en vrouwen. Niet dat ik ervan wakker lig, maar bon.

Mensen zeggen dat vrouwen kletsen en roddelen, zegt de auteur, en ze gaat meteen in het defensief: “Dat is een heel negatieve omschrijving en de impliciete boodschap is: vrouwen praten niet zomaar veel, ze praten te veel en zouden beter wat meer hun mond houden.”

Euh, nee? Als ik daar echt op zou moéten antwoorden, dan zou ik zeggen dat wat de ene “kletsen en roddelen” noemt, de andere “sociaal zijn” noemt. Door de band heb ik de indruk dat vrouwen meer over gevoelens praten dan mannen. Oei, ben ik nu seksistisch bezig?

De onderwerpen zouden ook verschillen: dat lijkt mij logisch. Vaders-aan-de-haard onder mekaar spreken ook over andere onderwerpen dan toppolitica’s onder mekaar.

Om het puntje “praten” af te sluiten, is er dan deze vreemde paragraaf:

Het is ook zo dat mannen meer praten dan vrouwen in openbare en formele ruimtes. Wanneer er in een ruimte ongeveer evenveel mannen als vrouwen zijn, wordt twee derde van de vragen door de mannen gesteld. Ook neigen mannen ernaar om vrouwen te domineren en hun gesprek over te nemen. Ook in het klaslokaal is dit zo: jongens komen vaker aan het woord dan meisjes. Leerkrachten doen hier onbewust aan mee: ze neigen ernaar om jongens vaker om hun mening te vragen dan meisjes.

Foei, stoute leraars (die meer en meer vrouwen zijn, maar passons), tot daar, maar: euh, wat is de relevantie hiervan voor het betoog? Is dat verkeerd, dat mannen meer vragen stellen in het openbaar? En wat wil dat dan zeggen? Dat ze geldingsdrang hebben? Dat ze het belangrijker vinden om macht te etaleren? Dat vrouwen beter zijn in minder openbare en formele ruimtes?

Of gewoonweg dat mannen en vrouwen, ruwweg, in grote lijnen, veralgemenend, op een andere manier communiceren?

…en zo gaat het het hele artikel door, eindeloos lang.

Ik heb écht de indruk, als ik dergelijke dingen lees, dat die mensen nooit meer dan één kind hebben gehad van meer dan één verschillend geslacht.

Mannen en vrouwen zijn verschillend, punt uit. Lach al ge wilt met “sociaal darwinisme, sociobiologie, evolutionaire psychologie, darwinistisch feminisme”: niéts gaat veranderen dat bij zowat alle dieren, Homo sapiens sapiens incluis, het wijfje en het mannetje zich anders gedragen. Wat een pretentie, te denken dat een paar duizend jaar beschaving eventjes miljoenen jaren zou opzij zetten.

(En, meteen erbij, dat er niet zoiets als “de man” en “de vrouw” is, alsof het een binaire keuze was, maar dat er een glijdende schaal is.)

Dat is niet iets om onder de mat te vegen als ware het zever, dat is iets om te koesteren, en om mee te leven.

Nederlands

maandag 19 december 2011 in Kinderen. Permanente link | 12 reacties

Man man man. Ik heb de cursus Nederlands van Zelie gezien. Wat een soep is die grammatica toch, en tegelijkertijd: hoe moet een kind dat in ‘s hemelsnaam uitgelegd krijgen?

Het voelt aan als een soort kunstmatig kader dat ooit eens op een platonisch ideaal van een taal gepast heeft, maar dat in het Nederlands gewoon geen enkele betekenis (laat staan relevantie) heeft.

Zwobbels, daar ging het onder meer over. En over hoe in “hij is dood” en “hij is gestorven” het woordje “is” twee verschillende dingen zijn. En over nog allemaal dingen waar ik al lang content van ben dat ik er nooit van mijn leven ooit nog mee in aanraking ben gekomen.

Quote of the day

maandag 19 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

If you think education is expensive, try ignorance.

‘t Is gedaan

dinsdag 20 december 2011 in Kinderen. Permanente link | 7 reacties

Voila zie, de eerste examenperiode van Zelie zit erop. We zullen vrijdag wel zien wat we zullen zien, zeker?

Ondertussen heeft ze vandaag de hele namiddag op de Kinect gespeeld op mijn werk, en dan is ze naar haar ballet gegaan, en zit ze nu op turntraining.

De bloederige treinstaking (grmbl) heeft haar plannen voor morgen en overmorgen in het water doen vallen, we zullen dus naar een vervangprogramma moeten zoeken.

Update: “Zelie is met een vriendin van het turnen mee naar huis.” Tja.

Pas op, ik ben gene racist hé

dinsdag 20 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

…maar ik heb vandaag toch een paar minuten kreupel gelegen met deze:

watering.jpg

Tsssss, 4chan:

lazytown_oh_you.jpg

Alles kan!

woensdag 21 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

“‘t Is toch wel eigenlijk ongelooflijk”, bedacht ik voor de wel duizendste keer dit jaar, toen ik deze zag gisterenavond op BoingBoing:

Kickstarter, voor die tien man die het misschien nog niet kende, is een site waar iedereen projecten op kan zetten, en dan geld kan vragen aan voorbijgangers om die projecten te laten tot leven komen.

En een project, dat kan gaan van bovenstaande radio en bluetooth luidspreker (had graag 125.000 dollar verzameld, had er daarnet 443.000), over de fantastische Andrew Plotkin die een interactive fiction-spel voor iPhone wil maken (31.337 dollar verzameld, had er maar 8000 nodig) tot iemand die een experimentele film wil maken over een zwangere vrouw die gaat sterven (4000 euro nodig, 4144 euro gehaald).

Oh, ik zal de eerste zijn om toe te geven dat het vooral de leuke en hippe en sexy dingen zijn die geld krijgen, en de zaken (zoals die speakers hierboven dus) die op de Boingboings van deze wereld gefeatured werden, maar toch: hoe fantastisch is het niet dat het genoeg kan zijn om een paar honderd, of een paar duizend mensen van over de hele wereld enthousiast te maken, om een project te doen lukken?

We staan er niet genoeg bij stil hoe enorm de wereld veranderd is, de laatste paar jaar.

Hoe we er min of meer van uit kunnen gaan dat we overal en altijd kunnen bereikbaar zijn, als we dat willen.

Hoe het tegenwoordig mogelijk is om de technische achterkant van een professionele website te maken op een dag of zo, zodat het eigenlijke werk (het denken en het invullen) alle overgebleven tijd kan innemen.

Hoe een mug een olifant kan worden en een olifant een mug, maar ook: dat er al lang geen uitgever meer nodig is die een fiat moet geven voor een publicatie, geen drukker die geld moet krijgen, maar hoe in principe iedereen zijn opinie kan neerschrijven over alles, een boek kan publiceren en er geld mee kan verdienen, journalist worden in zijn achtertuin.

Of een film kan maken. Een plaat kan maken. Een applicatie voor een telefoon of een tablet.

Oh, zeer zeker: ik besef er direct ook bij dat we met een kleine minderheid samen op een eiland van internetgeletterdheid zitten (zoals in: “serieus, is dit aanstootgevend? oh, juist, niet iederéén heeft teveel tijd verdaan op Fark in de tijd en /b/ en Encyclopaedia Dramatica“), en dat het nog een tijdje zal duren voor het allemaal tot overal gepercoleerd is, maar toch.

En oh ja: ik weet dat ik onverbeterlijk optimistisch ben in die dingen. Ik wil ervan uitgaan dat het allemaal goed zal uitdraaien, dat er meer positief dan negatief zal zijn. Ik zit al vele jaren in mijn hoofd met mensen als Leonardo en Shakespeare en Picasso: stuk voor stuk mensen die de wereld veranderd hebben. Maar ook: allemaal dode blanke mannen. Wie weet waar komt de volgende vandaan, met de mogelijkheden die er nu zijn? Een kindsoldaat uit Angola? Een meisje uit de jungle van Madagascar? Iemand die nog moet geboren worden in Siberië?

Iedereen, mits een basisniveau-toegang tot het internet, heeft de beschikking over het volledige erfgoed van tienduizend jaar menselijke beschaving. En kan in gesprek gaan met zowat iedereen van over de hele wereld.

Ik wil ervan uitgaan dat in het licht daarvan racisme, seksisme, en alle andere mogelijke slechte ismes, op een paar generaties moeten kunnen verdwijnen. Ja, het zit ingebakken de mensen om bang te zijn van de andere, maar het zit evenzeer ingebakken in de mensen dat we gemaakt zijn om verhalen te vertellen en naar verhalen te luisteren.

En het internet, dat is één groot verhaal, dat eigenlijk, in fine, in alles uitroept: wij zijn allemaal hetzelfde. Zoals de stervende niet-gelover in Le Moribond zegt tegen de pastoor:

Adieu Curé je t’aimais bien tu sais
On n’était pas du même bord
On n’était pas du même chemin
Mais on cherchait le même port

En dank zij het internet kan ik dat zelfs laten horen en zien aan al wie het nog niet zou kennen:

Ik denk, ik ben ervan overtuigd, ik hoop, dat het positieve het haalt op het negatieve, op termijn van een generatie of twee.

(En het zal dan een andere dag zijn dat ik me ongerust zal maken over al de mogelijkheden die de technologie ons geeft om kwaad te doen, en over hoe we zelfs geen 1984 nodig hebben om het allemaal op te fucken, en hoe het er eigenlijk niet zo goed uitziet, en hoe het eigenlijk allemaal zwarte, pikzwarte miserie is. Maar dat zal dan dán eens zijn.)

Geen cadeaus voor iedereen

woensdag 21 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 16 reacties

Helaas:

Eine Nachricht von Amazon.de zu Ihrer Bestellung

Guten Tag,

Amazon.de informiert zu Ihrer aktuellen Bestellung.

Aufgrund des landesweiten Streiks in Belgien vom 21.12.2011, 22:00 Uhr, bis zum 22.12.2011, 22:00 Uhr, kann es bei der Auslieferung Ihrer Bestellung zu Verspätungen kommen. Wir stehen in ständigem Kontakt mit unserem Transportdienst, damit Sie Ihre Sendung so schnell wie möglich erhalten.

Wir bitten Sie um Entschuldigung für diese Verzögerung und danken für Ihr Verständnis.

Freundliche Grüße

Kundenservice Amazon.de

Waarom moet gij mijn bloedjes van kindjes doen wenen, vakbond? Waarom?

Proclamatie

donderdag 22 december 2011 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Hurrr. Hurrrrr. Hurr.

Morgen is het proclamatie bij Zelie. Haar allereerste examenperiode in de humaniora, en ik heb geen flauw gedacht wat ik ervan moet verwachten.

Ik ben vele keren nerveuzer dan zijzelf, vrees ik.

Links van 18 december 2011 tot 23 december 2011

vrijdag 23 december 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

The Real Story Behind Apple’s ‘Think Different’ Campaign – Forbes
In writing this story, I’ve drawn from handwritten, dated creative journals I’ve diligently chronicled throughout my agency career as well as files I saved from the 1997 Apple time period (being a packrat often proves useful). In these journals are countless pages of notes and concepts I jotted down during the process of trying to bring Apple back to prominence. I also found the original “To the crazy ones” television script I presented to Jobs, as well as a plethora of rough drafts.

While I’ve seen a few inaccurate articles and comments floating around the Internet about how the legendary “Think Different” campaign was conceived, what prompted me to share this inside account was Walter Isaacson’s recent, best-selling biography on Steve Jobs. In his book, Isaacson incorrectly suggests Jobs created and wrote much of the “To the crazy ones” launch commercial. To me, this is a case of revisionist history.

Being a Dude Is a Good Thing by @TMatlack — The Good Men Project
Here’s my theory, and it’s nothing but a theory. Men and women are different. Quite different in fact. But women would really like men to be more like them.

Medieval Names Archive Compact Index
This collection of articles on medieval and renaissance names is intended to help historical re-creators to choose authentic names.

Stephen Colbert Interviews Neil deGrasse Tyson at Montclair Kimberley Academy – 2010-Jan-29 – YouTube
A discussion about science, society, and the universe with Stephen Colbert, who is out of character, at the Kimberley Academy in Montclair, New Jersey.

therumbox comments on I am a makeup artist on a porn set. AMA
Ik moest even grinniken: "TIL people produce porn where girls cry."

Het verdict, op school

vrijdag 23 december 2011 in Kinderen. Permanente link | 5 reacties

Ik was dus massa’s veel ongeruster dan iedereen, denk ik, maar ‘t was niet echt nodig: vier uitstekende rapporten, hoera!

Anna en Jan, we moeten daar ernstig over zijn, in het eerste en het tweede leerjaar, da’s nog niet echt écht. ‘t Is te zeggen: er zijn geen examens of zo, en ‘t is min of meer gewoon een rapport zoals er al een paar andere geweest zijn.

We waren er nogal gerust is: ‘t was al een tijd duidelijk dat Anna meer dan helemaal op haar plaats zit in het eerste leerjaar, zelfs al zit ze eigenlijk een jaar vóór. En Jan, die doet het ook traditioneel redelijk goed. Enfin, uitstekend zeer goed dus, stoef, stoef.

Louis, in het vijfde leerjaar — traditioneel het “moeilijkste”, zeggen ze — dat was al een beetje minder heel erg evident. Niet dat hij het slecht doet, verre van, maar ‘t is toch altijd wat spannend, in dat vijfde leerjaar, en ook al met echte examens en zo.

Geen nood: het was ook uitstekend goed. In de lagere school trekken we ons het attituderapport bijna meer aan dan de punten, en daar was het nog beter: Louis is zowaar met een erekaart naar huis gekomen, ik wist geeneens dat dat bestond: een echte kaart, getekend door zijn leraar en door de directeur, om te zeggen dat hij écht zijn best gedaan heeft.   

Zelie, dat was dan weer het échte werk: allereerste examenperiode op de humaniora, en alles.

Ik weet wel dat ik gezegd had dat ik ze van bijzonder dichtbij zou begeleiden, maar uiteindelijk is het redelijk hands-off gebleven, en da’s misschien maar best ook. Zo weten we allemaal waar het op staat.

En waar het op staat, is: met weinig studeren is het gelukt om een (veel) meer dan (zeer) degelijk rapport te halen, met als uitschieter een aan het fenomaal grenzend resultaat voor of all things wiskunde.

Maar het kan beter, en het moet ook eigenlijk beter. Niet voor de punten — 65 of 75 of 85, ‘t is mij allemaal gelijk — wel omdat “bwofja, ‘t is goed genoeg denk ik” niét goed genoeg is.

Maar allez ju, geen gezever. ‘t Was allemaal uitstekend. Volgend semester een beetje meer regelmaat en een beetje meer volgehouden inspanning, en dan zijn we hopelijk vertrokken voor zes to-taal probleemloze jaren.

Urgh, breuke

vrijdag 23 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

Mijn linkermiddenvinger is in frieten: nagel afgerukt, vingertop tot op het bot verhakseld, ik ben bloed spuitend naar huis gegaan.

Mijn linkeronderbeen: ik heb een tweede knie bij. Een knie die zelfs de aanraking van een laken niet verdraagt, die geen vel heeft en vol zit met vermoed ik bloedstoring en pijnzenuwsen.

Mijn fiets heeft niéts: hij is op mijn vinger gevallen, namelijk. En ook een beetje op mijn valies, waar mijn iPad in zat, die nu een dikke ster in het middenv an zijn scherm heeft.

Wie had kunnen bevroeden dat het een slecht idee was om een stamp te krijgen van een voorbijrijdende auto, en daardoor in een tramrail te geraken en een plets te zetten? Ik in alle geval niet.

Morfologie

vrijdag 23 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Kort en schoon:

Meer alhier.

Een zalig etc.

zaterdag 24 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Geen tijd! Ik moet nog desserten maken voor vanavond! En frieten snijden!

Allez ju, nog eentje. Season’s greetings van op de internets, courtesy of Reddit en dingen, hoe zelfs in een schoothonje nog een beetje wolf zit:

(al ziet een echt babywolfje er wel zó uit:

MERI KURISUMASU!!!

zondag 25 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Een hele dag niets gedaan. Niets, niets, niets.

pP3rO.jpg

Links van 23 december 2011 tot 26 december 2011

maandag 26 december 2011 in Links. Permanente link | Eén reactie

Ready, Set, Render! Part2
In the previous "Ready, Set, Render!" thread, I demonstrated the use of BPR when rendering a 'hard-surface' model. This time, I opted to demonstrate the use of Z4R2b BPR for rendering an organic surface, in particular, a skin surface. For this test, I used an excellent head sculpt created by ZBrush artist Majid Esmaeili.

Brendan’s blog » Visualizing Device Utilization
These visualizations have been created to illustrate different ways to observe device utilization on large scale environments.

I frequently need to analyze urgent performance issues on these environments using a variety of tools, and with varying degrees of success. Sometimes a customer has been unable to resolve a crippling issue because their visualization hides important details (the most common problem is a line graph showing average device utilization, making it impossible to identify that single or multiple devices are at 100%). I’ve condensed years of such pain and frustration into the problem statement at the start of this post, and then presented various visualizations that could satisfy those needs.

My Family and Other Gypsies
A short family saga challenging stereotypes, misconceptions and outright lies about gypsies.

Mr. Plinkett’s Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull Review! |
Yayyyyyyyy!

Legend of the One Platform Master | MetaFilter
Ulillillia is an Internet celebrity who's famous for his writing, videos on Youtube, personal website, and game design. The Platform Master is a documentary that was filmed earlier this year about his life, and is scheduled to be released this coming summer.

Hola, halfweg

dinsdag 27 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Serieus, of wat? ‘t Is al halfweg de week vakantie! Ik heb al

  • In de zetel gezeten.
  • Gevegeteerd.
  • In bed gezeten.
  • Tartes tatin gemaakt.
  • Echt vanilleijsgemaakt.
  • Naar Oudenaarde gaan kerstmis vieren.
  • In de zetel zitten vegeteren.
  • Geslapen.
  • Géén Skyrim gespeeld: de vervelingsgrens bereikt na 236 uur spelen, blijkbaar.
  • In de zetel gezeten.
  • Terug naar Oudenaarde gegaan, verjaardag vieren.
  • In bed gelegen.
  • In de zetel gezeten, naar films gekeken.
  • Naar documentaires gekeken in de zetel.
  • Boeken gelezen in de zetel.
  • Boodschappen gekocht, enfin, in de stad gelopen en geprobeerd althans, met broer en oudste dochter.
  • Wentelteven gemaakt.
  • Gaan eten op restaurant.
  • In de zetel zitten vegeteren.

Morgen een dag werken, en dan de tweede helft van de vakantie.

Leve Kniazeff

woensdag 28 december 2011 in Music. Permanente link | 2 reacties

Er is niet veel zo ontroerend als een compleet verkeerd cadeau dat met de beste bedoelingen gegeven is.

Familie die muziek koopt waarvan ze overtuigd zijn dat ge ze goed gaat vinden, omdat ge ze vijftien jaar geleden goed vondt. Vrienden die lang en hard gezocht hebben naar een boek, dat ge niet alleen al hebt maar ook eigenlijk helemaal niet graag las. Mensen die u een cadeaucheque geven voor een winkel waar ge eigenlijk nooit vanzeleven iets zoudt kopen.

Bijna even ontroerend: iemand die met volle overgave een cover doet die misschien niet helemaal nootperfect is.

Ik blijf ernaar luisteren. En die geconcentreerde blik!

[via]

Tussen spel en literatuur. Over interactieve fictie

woensdag 28 december 2011 in Boeken, Games. Permanente link | 6 reacties

Ik was dertien en verkende samen met mijn oom een grottensysteem in Kentucky. We kropen door een claustrofobisch enge tunnel vol keien en een nauwe canyon tot in een kamer van wel tien meter hoog met wanden van bevroren oranje en rood.

Ik was veertien en mijn huis werd vernietigd.

Ik was vijftien en dacht dat ik twintig was. Tot mijn maker me zei dat het 2031 was en ikzelf een computersimulatie.

Ik was zeventien en moest mijn beste vriend vermoorden.

Ik ben nu eenenveertig jaar, en laat niemand u vertellen dat een computergame geen kunst kan zijn.

*
*       *

Toen ik twaalf was – een boekenworm met nauwelijks vrienden, u kent het type – zag ik op een oude Wangcomputer bij mijn oom voor het eerst een computerspel dat in mensentaal met mij sprak en waar ik in mensentaal mee kon converseren. Ik werd meteen bij de keel gegrepen:

YOU ARE STANDING AT THE END OF A ROAD BEFORE A SMALL BRICK BUILDING. AROUND YOU IS A FOREST. A SMALL STREAM FLOWS OUT OF THE BUILDING AND DOWN A GULLY.

> enter building

YOU ARE INSIDE A BUILDING, A WELL HOUSE FOR A LARGE SPRING.

THERE ARE SOME KEYS ON THE GROUND HERE. THERE IS A SHINY BRASS LAMP NEARBY.

>

Ik had Willie Crowther en Don Woods’ Colossal Cave Adventure ontdekt, de grootvader van het text adventure, of eerbiediger: de interactive fiction (IF). Het principe is eenvoudig: de computer is de verteller, de speler kruipt in de huid van de protagonist, verkent de wereld, lost problemen op. Het spel begint met een omschrijving en laat dan het initiatief aan de speler. Die is volledig vrij om te doen wat hij wil. Hij voert tekstuele handelingen in, de computer omschrijft het resultaat van wat de speler deed en dan is het weer aan hem. Hij kan zeggen waar hij naartoe wil, hij kan interageren met de omgeving, spreken met andere (computergestuurde) personages in het spel, voorwerpen nemen of laten liggen, allerlei zaken onderzoeken, en hij is daarin alleen beperkt door zijn eigen verbeelding.

Het lijkt sciencefiction: twee partijen op voet van gelijkheid die samen aan een verhaal bouwen … en dat is het ook. Toen IF ontstond, was een computer veel minder krachtig dan de gemiddelde gsm vandaag de dag: veel minder geheugen, veel trager, ontiegelijk veel minder opslagruimte. Het was toen bovendien volstrekt onmogelijk om de computer enige vorm van intelligentie te geven, artificiële of andere.

Artificiële intelligentie is overigens een van die domeinen waar onderzoekers pessimistischer over worden hoe meer ze erover te weten komen: tussen de jaren vijftig en zeventig waren AI-pioniers ervan overtuigd dat computers ‘binnen enkele jaren’ intelligent zouden zijn. Toentertijd werd intelligentie gedefinieerd als goed kunnen schaken of een echt gesprek kunnen voeren.

Meer dan een halve eeuw later zijn er computers die zelfs de beste schaker ter wereld kunnen verslaan, maar daarvoor leggen zij niet het minste begrip aan de dag. Toen Deep Blue in 1997 Garri Kasparov versloeg, was dat niet omdat de schaakcomputer een beter inzicht had of creatiever was: Deep Blue won het van de wereldkampioen omdat hij honderden miljoenen mogelijke zetten per seconde kon evalueren en kon ‘spieken’ in een databank van vele honderdduizenden partijen tussen schaakgrootmeesters.

deep-blue-kasparov.jpg

En dan is schaken nog een relatief eenvoudig probleem: conversaties zijn heel andere koek. Al in 1950 stelde Alan Turing voor om computers pas intelligent te noemen als het onmogelijk zou zijn om in een gesprek de computer van een mens te onderscheiden. Zelfs nu we computers hebben waar men dertig jaar geleden niet van durfde te dromen, is dat niet zo. Geen enkel computerprogramma kan een algemeen gesprek voeren zonder meteen door de mand te vallen, laat staan dat een computer een echte verteller zou zijn of echt zou begrijpen wat een speler zegt of wil zeggen. Zo deed Deep Blue zich voor als een uitstekende en zelfs creatieve schaker, maar in feite was het niet meer dan een (letterlijke) dommekracht.

Om echt te begrijpen of echt creatief te zijn, zou een computer op eigen initiatief moeten kunnen leren en verbanden leggen, groeien, en uiteindelijk: een bewustzijn moeten hebben. Zo ver zijn we nog lang niet, en zo ver stond IF in de jaren tachtig zeker niet. Nu niet minder dan toen is de computer dus niet echt intelligent, de fictie niet echt interactief: IF is erg beperkt door de technologie. Dat hoeft evenwel niet noodzakelijkerwijs een handicap te zijn – net zoals een dichter niet gehandicapt is als hij ervoor kiest om een sonnet of een haiku te schrijven.

IF bevindt zich op de grens tussen spel en literatuur. De schrijver schept een wereld en laat die dan grotendeels los: hij controleert het verhaal maar ten dele. De lezer van een boek is ‘slechts’ in staat om een eigen interpretatie aan een boek te geven, wat Roland Barthes omschrijft als ‘la naissance du lecteur doit se payer de la mort de l’auteur’: de schrijver geeft zijn boek uit handen, waarna de lezer het werk als het ware herschrijft.

In IF is er niet alleen die Barthesiaanse ‘eigen lezing’, maar krijgt de ‘lezer’ een nog actievere rol. Hij schrijft mee aan het verhaal – IF is als een toneelstuk waar de dialoog van het hoofdpersonage volledig blanco is. De lezer vult die dialoog in, en de schrijver moet de vrijheid van de lezer op voorhand incalculeren. Het grote verschil met een klassiek boek is dat daar de verhaallijn door de bank genomen vastligt, terwijl dat in IF niet zo is. In IF is het bijvoorbeeld doodnormaal dat de lezer besluit om iets nú nog niet te doen, maar pas later. Of, omgekeerd, dat hij besluit om iets keer op keer te (proberen te) doen. Bovendien kan de lezer, als hij dat wil, altijd verder lezen in een boek. In IF is het mogelijk dat hij wel verder wil, maar niet verder kan. Bijvoorbeeld omdat hij te zwaar beladen is om door een nauwe spleet te raken, of omdat hij is verdwaald in een doolhof, of geconfronteerd wordt met een koppige ambtenaar die geen formulier voor een adreswijziging wil geven omdat er al een naar zijn oude adres werd verstuurd.

IF 1980–1990

De gloriedagen van interactieve fictie als commercieel rendabel genre zijn al lang voorbij. Een paar jaar vóór en een paar jaar na 1985 stond er steevast IF in de softwarebestsellerlijsten. Titels van softwarehuizen zoals Level 9, Melbourne House, Magnetic Scrolls waren succesrijk, maar de meeste hits wist toch Infocom te boeken. Infocom was toen (en is nu nog steeds) de onbetwiste koning van de interactieve fictie: Zork (1980) leek nog erg op Colossal Cave (weliswaar met een flinke dosis humor), maar daarna hebben een hele reeks klassiekers van Infocom het genre steeds weer geherdefinieerd. Deadline (1982) en Planetfall (1983) verkenden respectievelijk detectiveverhalen en sciencefiction, The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (1984) was een IF-versie van Douglas Adams’ razend populaire radioserie (en boek, en tv-serie). Dit spel was geschreven door Steve Meretzky en Adams zelf.

A Mind Forever VoyagingMet A Mind Forever Voyaging (1985) zou Infocom de bakens definitief verzetten. In dit spel controleert de speler PRISM, een computer die ervan overtuigd is dat hij Perry Simm is, een gewone man. PRISM wordt ingezet om een simulatie uit te voeren van de gevolgen van een voorgesteld nationaal noodplan, het ‘Plan for Renewed National Purpose’, dat onder meer scherpe belastingsverminderingen, verregaande dereguleringen voor de industrie en het propageren van een uiterst conservatief waardestelsel voorstond. De simulatie loopt over vijftig subjectieve computerjaren, en ‘Perry Simm’ wordt zich maar geleidelijk aan bewust van zijn echte identiteit. Aangrijpend, beklijvend, ontroerend, aanzettend tot nadenken.

In A Mind Forever Voyaging kan de scherpe kritiek op het ultrarechtse, populistische noodplan gelezen worden als een afrekening met de toenmalige Reaganregering.. Een jaar later ging Trinity nog verder in het experiment: de speler reist door tijd en ruimte van atoomontploffing naar atoomontploffing, om uiteindelijk een paar minuten vóór de eerste atoombomtest in New Mexico uit te komen. Auteur Brian Moriarty schreef heel bewust niet enkel een spel: hij combineerde poëzie, Engelse kinderliteratuur, mythologie en zijn eigen wereld tot een werk van interactieve fictie rond de Koude Oorlog.

Tegen die tijd was het voor spelers duidelijk wat zij konden verwachten van de achterliggende mechaniek van IF. Vergelijkbaar met de tien geboden voor detectiveverhalen die Ronald Knox in 1929 neerschreef (geen onverwachte identieke tweelingen, geen onbekend vergif, geen bovennatuurlijke deus ex machina’s …), kristalliseert er voor IF-spelers halverwege de jaren tachtig een reeks (toen nog ongeschreven) geboden.

Auteurs die vanaf de jaren 1990 actief werden, zoals Graham Nelson (‘A Bill of Player’s Rights’, 1993) en Howard Sherman (‘What Makes a Good Text Adventure Game?’, 2002), maakten de regels explicieter. Spelers moesten er volgens hen bijvoorbeeld van kunnen uitgaan dat ze niet zonder waarschuwing zouden omkomen: als de speler op een gewone deur klopt, mag hij niet zomaar een ton rotsen op zijn hoofd krijgen – tenzij er op die deur bijvoorbeeld een plakkaatje hangt met in kleine letters een waarschuwing. Zo’n waarschuwing of hint mag niet onredelijk moeilijk zijn: een deur waarboven een leeuwenfamilie staat afgebeeld is níét voldoende aanwijzing dat de vloer zal instorten – een verwijzing naar het spreekwoord pride comes before a fall via een woordspeling op a pride of lions (een troep leeuwen) zullen velen immers te vergezocht vinden.

Een minder voor de hand liggende regel is dat spelers het spel moeten kunnen winnen zonder een beroep te hoeven doen op ervaringen uit een ‘vorig leven’, en zonder kennis van de toekomst in het spel: alle elementen moeten voorhanden zijn om het verhaal van begin tot einde te spelen zonder dat de speler voor blokkerende verrassingen komt te staan. Bevindt de speler zich in een winkel en hij heeft enkel genoeg geld om hetzij een periscoop, hetzij een vlindernet te kopen, dan moet hij weten (of tenminste hebben kunnen achterhalen) of hij in de toekomst naar een duikboot gaat dan wel naar de jungle.

De wereld van het spel moet ook intern consistent en plausibel genoeg zijn, en er mag niet overdreven veel van het toeval afhangen: de auteur mag wel obstakels in de weg van de speler plaatsen, maar het doel van interactieve fictie blijft een verhaal vertellen. Het is dan ook de taak van de auteur om de speler te helpen het einde van dat verhaal te bereiken.

Er hoort ook een aantal technische regels bij: dat spelers een idee zullen hebben waar ergens ze zich bevinden in het verhaal (door middel van een score, of een aanduiding van hoofdstukken, bijvoorbeeld), dat zij voldoende vrijheid zullen krijgen en niet in een lineair keurslijf gewrongen zullen worden, dat oplossingen van problemen niet enkel zullen afhangen van de woordkeuze (een tegenvoorbeeld was Sorcerer, waar het commando ‘unlock the journal with the small key’ niet werd geaccepteerd, maar ‘open the journal with the small key’ wél). Hoe vaster deze regels worden, hoe meer zelfvertrouwen IF krijgt ten aanzien van verhalen en (literaire) genres.

Infocoms Leather Goddesses of Phobos (1986) is een pastiche van de sciencefictionpulp uit de jaren dertig, The Lurking Horror (1987) plaatst de speler in een behoorlijk griezelig H.P. Lovecraftverhaal, in Plundered Hearts (1987) is het hoofdpersonage de heldin van een piratenroman.

Sorc LH PH

Niet alleen conceptueel, ook technisch gaat IF erop vooruit. De parser, het ‘hart’ van het computerprogramma dat de input van de speler interpreteert, wordt alsmaar gesofisticeerder. In de begindagen van IF was een speler beperkt tot commando’s van één of twee woorden: ‘NORTH’, ‘UP’, ‘ENTER BUILDING’, ‘GET LAMP’; nu zijn instructies als ‘use the trowel to plant the pot plant in the plant pot’ mogelijk.

Toegegeven, dat laatste was eerder een aardigheidje dat Magnetic Scrolls gebruikte in een poging om aan te tonen hoe geavanceerd hun parser wel was – maar zelfs al zat het er meer in als gimmick dan als noodzakelijke feature, het kaderde wel in de wapenwedloop tussen bedrijven om steeds betere parsers te maken en steeds natuurlijker om te gaan met de communicatie tussen auteur en speler. Een degelijke parser werd de standaard, een interactie als deze de normaalste zaak van de wereld:

You see a glass cabinet containing a bottle of vodka, two bottles of nondescript white wine and a fine burgundy

> take the bottle

Which bottle do you mean? The vodka, white wine or burgundy?

> the red wine

(opening the cabinet)
You take the bottle of Burgundy. An excellent choice.

In een situatie als deze verwacht een speler betekenisvolle reacties op input als

> open the cabinet and take the red wine
> smash the cabinet glass
> get the vodka and drink it
> take all the wine
> examine the bottle of burgundy
> open the cabinet, take all, smell the vodka

De parser mag er dan wel voor zorgen dat de input ‘begrepen’ kan worden, het is de taak van de maker van het spel om met de commando’s van de speler om te gaan en er reacties op te voorzien die in het verhaal passen. De schrijver moet er rekening mee houden dat spelers zelfs compleet onzinnige dingen kunnen ingeven (‘vodka the glass’, bijvoorbeeld). Hij moet een strategie hebben om met (tik)fouten om te gaan, of met woorden die niet fout zijn, maar die buiten de woordenschat van de parser vallen.

Een speciale klasse van problemen is de onvermijdelijke herhaling: als spelers bijvoorbeeld allerlei combinaties van acties keer op keer proberen, of als ze ergens rondlopen en telkens op dezelfde plaats terugkomen. Als de speler dan keer op keer een boodschap als ‘That is not a verb I recognize’ krijgt, wordt het moeilijk om verder te willen spelen, laat staan om in het verhaal te blijven geloven.

Precies dit probleem maakt IF voor schrijvers boeiend: het is als een kortverhaal, maar dan één waarin het hoofdpersonage op elke locatie met al wat omschreven is (en zelfs níét omschreven is), kan (proberen te) interageren. Hij kan bijvoorbeeld beslissen om zomaar op en neer te springen. Te gaan slapen. Een glas water uit te gieten over een handgeschreven brief. Een tafel in brand te steken.

Auteurs ontwikkelen allerlei strategieën om met deze vrijheid om te gaan, en zodra ook daar standaardstrategieën ontstaan, gaan ze zelfs met de conventies spelen. Dat leidt tot onvergetelijke scènes, zoals een eindeloze bestelsessie in een hamburgerrestaurant in Bureaucracy (1987, met een script van Douglas Adams), of een slapsticksegment als de protagonist een vis uit een automaat probeert te halen in Hitchhiker’s Guide to the Galaxy. Dat begint zo (en gaat nog een tijdje door):

> examine machine

The dispenser is tall, has a button at around eye-level, and says ‘Babel Fish’ in large letters. Anything dispensed would probably come out the slot at around knee-level. It bears a small label which reads ‘Another fine product of the Sirius Cybernetics Corporation.’

> press dispenser button

A single babel fish shoots out of the slot. It sails across the room and through a small hole in the wall, just under a metal hook.

> remove dressing gown

Okay, you’re no longer wearing your gown

> hang gown on hook

The gown is now hanging from the hook, covering a tiny hole.

> push dispenser button

A single babel fish shoots out of the slot. It sails across the room and hits the dressing gown. The fish slides down the sleeve of the gown and falls to the floor, vanishing through the grating of a hitherto unnoticed drain.

> put towel over drain

The towel completely covers the drain.

Tekst vs. beeld

Op een paar jaar tijd is interactieve fictie volwassen geworden. Dat het rond 1990 een stille dood sterft als commercieel genre, heeft veel te maken met de opkomst van grafische adventures. Al sinds de begindagen kon IF grafische elementen bevatten – ‘grafisch’ naar beste oordeel en vermogen weliswaar.

Op de ZX Spectrum had The Hobbit (1982) pijnlijk langzaam opgebouwde en bijna onherkenbare tekeningen van elke locatie, maar bijvoorbeeld The Pawn (1985) en Guild of Thieves (1987) maakten uitstekend gebruik van de grafische mogelijkheden van de Atari ST en de Amiga. Wat ze allemaal gemeen hadden, is dat de afbeeldingen enkel ter illustratie van de tekst dienden, en dat actie en interactie tekstueel bleef: wat nu interactive fiction heet, heette toen zelfs meestal text adventures.

Hobbit The Hobbit
vs
Prawn The Pawn

Eind jaren tachtig werd de fakkel overgenomen door grafische adventures. Die zijn ook een manier om interactief een verhaal te vertellen, maar als IF bekeken kan worden als een andere manier om een boek te schrijven, zijn grafische adventures misschien wel een andere manier om een film te maken.

dott.gif

Grafische adventures liggen aan de basis van een hele resem moderne types games – van de vroege King’s Quests en Space Quests, waar het grafische steeds belangrijker wordt maar het interactieve nog steeds via een tekstparser verloopt, tot point-and-click adventures als Space Quest IV (1991) of Day of the Tentacle (1993) en first person adventures als Myst (1993), waar de speler zich in een grafische interface bevindt en klikt op verschillende elementen in het beeld om te interageren –maar het voert te ver om hier ook dat verhaal te vertellen.

Quill

Het punt is: rond 1990 verdwijnt IF van het commerciële toneel, maar het verdwijnt niet als genre. Een van de troeven van IF is dat er – in tegenstelling tot de alsmaar grotere en meer complexe grafische games – geen enorm team nodig is om een spel te maken: Willie Crowther, van het oorspronkelijke Colossal Cave Adventure, schreef en programmeerde bijvoorbeeld alles helemaal zelf. Teksten schrijven en interactie toevoegen, meer hoeft er niet te gebeuren. Het is geen wonder dat veel mensen al vroeg gewoon zelf text adventures begonnen te programmeren. Zo zat in de jaren tachtig BASIC als programmeertaal bij zowat elke computer. Die taal is relatief eenvoudig te doorgronden en kan perfect gebruikt worden om er een text adventure mee te bouwen, zeker als men tevreden is met eenvoudige interactie (‘noord’, ‘oost’, ‘zuid’, ‘west’, ‘neem x’, ‘zeg y’, ‘doe z’). En het kon nog eenvoudiger: al in 1983 bestond er voor de ZX Spectrum en de Commodore 64 The Quill, een gebruiksvriendelijk programma om text adventures mee te maken.

Niettemin blijft er een enorm kwaliteitsverschil tussen wat amateurs en professionals maken. Voldoen aan de verwachtingen die een Infocom- of Magnetic Scrollsspeler heeft, is verre van eenvoudig. En zelfs de meest geavanceerde tools in de late jaren tachtig, David Malmbergs AGT en Michael J. Roberts’ TADS, konden geen Infocomspel maken.

Dat IF 1990 overleefde, heeft ten slotte alles te maken met het bestaan van netwerken en de steeds groeiende connectiviteit. Er was (en is overigens nog steeds) Usenet, waar mensen in nieuwsgroepen discussieerden en sporadisch over IF spraken in groepen als net.games en rec.games.programming, maar het Internet was toen nog erg klein en ruwweg beperkt tot de academische wereld.

Als er een community was, dan was die er vooral op bbs’en – een soort websites met enkel tekst, waar hoogstens een paar gebruikers tegelijk op kunnen, die elk via een telefoon moeten inbellen – en, in de VS, op CompuServe. In die proto-internetbiotoop kwamen mensen samen, wisselden ervaringen uit, en in 1986 ontstond een van de pijlers van de moderne IF, een jaarlijkse wedstrijd voor nieuwe games. Tussen 1986 en 1993 werd door amateurs gemaakte werk bijeengebracht, gedownload en geëvalueerd, en jaarlijks werd een winnaar gekozen.

Andere pijlers van de huidige IF-wereld kwamen er kort na elkaar in het (voor IF) magische jaar 1992. Infocom was ter ziele gegaan in 1989, deels door de algemene malaise in de sector, deels ook omdat het bedrijf handenvol geld had geïnvesteerd in een gedoemd databaseproject, Cornerstone. Infocom werd overgenomen door Activision, dat in 1992 in twee delen de volledige Infocomcatalogus op cd-rom uitbracht.

Lost Treasures of Infocom I (januari 1992) en II (juli 1992) was de katalysator waarop de IF-wereld zat te wachten. De community verhuist op Usenet expliciet weg van rec.games- en net.games-groepen naar rec.arts-groepen, waar IF op voet van gelijkheid staat met theater en boeken. Volker Blasius en David M. Baggett beginnen het Interactive Fiction Archive. En kort na elkaar verschijnen er ook twee tools waarmee gewone stervelingen IF kunnen schrijven op Infocomniveau: TADS 2.0 (december 1992) en Inform (mei 1993).

Graham Nelson, de maker van Inform, omschrijft het zo: ‘If Infocom is to be compared with Shakespeare then this [de verschijning van Lost Treasures] was the First Folio. Anybody who had occasionally liked Infocom’s games in the past suddenly had all of them, while players’ expectations of quality rose.’

Lost Treasures

Na 1992 werd het dus haalbaar om uitstekende IF te schrijven zonder dat je een programmeur hoefde te zijn. Als gevolg daarvan werd rec.arts.int-fiction een denktank voor zowel de theorie als de praktijk van IF. Het Interactive Fiction Archive werd het centrale depot voor IF-games en -documentatie en de draaispil van de community.

IF comes home

Op het Internet heeft IF een thuis gevonden. Los van commerciële zorgen en zonder geografische beperkingen verkennen auteurs de grenzen van het genre. In The Space Under The Window (1997) laat Andrew Plotkin traditionele commando’s als ‘take’, ‘examine’, ‘drop’ en het concept van een kaart waarbinnen men zich beweegt achterwege: de speler geeft woorden uit de omschrijving in, en de omschrijving wijzigt, soms subtiel. Plotkin stelt daarmee de kwestie ter discussie of IF een spel moet zijn, of er doelen moeten zijn, punten vergaard moeten worden. The Space Under The Window opent met

The window is closed, so you can’t go inside.

Geef ‘window’ in, en het scherm wordt gewist en volledig vervangen – voor een ervaren IF-speler die gewend is dat er uit de driehoek speler-protagonist-auteur een verhaal geconstrueerd wordt, is het subtiel ontredderend dat alles telkens van nul af aan begint. Elke input creëert een andere ‘openingszin’ die nu eens langer, dan weer korter wordt, een kort verhaaltje opbouwt en dan weer compleet anders wordt. Opeenvolgende woorden geven in het begin van Plotkins werk bijvoorbeeld deze resultaten:

The window is open, so you can go into the room.

The window is open, so you climb down inside. The table is set for two.

The window is open, so you climb down inside. The table is set for two – a surprise; you didn’t think you were expected.

The window is open, one pane laid back. As always, you strain to see what lies in the room below, and fail – there is only tinted glass, and the darkness of the opening.

The window is open, one pane laid back. As always, you strain to see what lies below, and fail. There is only tinted glass over darkness … and the reflection of your face.

Een tijd later is dit de situatie:

The window is open, so you climb down into dimness. The table is set for two – a surprise; you didn’t think you were expected. The cold shadow lifts a little. Yes. An empty vase, white glass, stands beside a single lit candle. A smile touches you; it feels like the first one in some time.

You are arranging your flowers when the door opens.

Het woord ‘dimness’ ingeven, verandert de bovenstaande situatie bijvoorbeeld in:

The window is open, so you climb down into dimness. The table is set. An empty vase glows, white glass catching the light of a single candle. The rest of the room shades into obscurity.

You are arranging your flowers when the door opens. (You slip back into the shadow of a corner.) A figure climbs out, and lowers the door closed.

Dit is fictie, zoveel is duidelijk. Het is ook interactief: de speler doet iets en de computer doet iets terug. Het is méér dan een boek openslaan op een willekeurige pagina, want de speler heeft een zekere controle over wat er gebeurt: vaak (maar niet altijd) wordt een wijziging bijvoorbeeld ongedaan gemaakt als je hetzelfde woord een tweede keer ingeeft. Het hele perspectief wordt ingrijpend gewijzigd, van het traditionele speler-als-actor naar iets als de speler-als-getuige: de speler controleert de actor immers niet (echt) meer en laat veel meer uit handen dan bij traditionele IF.

Ook Emily Shorts Galatea (2000) gaat de confrontatie aan met twintig jaar IF-conventies. Short hertaalt het klassieke verhaal van Pygmalion (beeldhouwer maakt standbeeld, wordt verliefd op standbeeld, standbeeld komt tot leven) naar IF:

47. Galatea.

White Thasos marble. Non-commissioned work by the late Pygmalion of Cyprus. (The artist has since committed suicide.) Originally not an animate. The waking of this piece from its natural state remains unexplained.

You come around a corner, away from the noise of the opening.

There is only one exhibit. She stands in the spotlight, with her back to you: a sweep of pale hair on paler skin, a column of emerald silk that ends in a pool at her feet. She might be the model in a perfume ad; the trophy wife at a formal gathering; one of the guests at this very opening, standing on an empty pedestal in some ironic act of artistic deconstruction –

You hesitate, about to turn away. Her hand balls into a fist.

‘They told me you were coming.’

… en daarmee moet de speler het doen. Galatea is een NPC, een non player character. Traditioneel, vanuit het gegeven dat IF niet echt intelligent is en conversatie daardoor erg moeilijk is, blijft interactie met andere wezens in IF beperkt tot ‘ask X about Y’ of ‘tell P to drop Q’. Maar Short maakt IF waarin een speler niets anders kan doen dan met een standbeeld praten.

Ook hier zijn er geen locaties, geen doelen te halen of punten te bereiken. Wel is er een enorme hoeveelheid interactie in het personage ingebouwd: een halve roman aan antwoorden, opmerkingen en reacties waarin de speler kan ‘navigeren’. Hij moet in Galatea met andere woorden geen mentale kaart van een grot of een dorp maken, maar wel, op een bepaalde manier, een ‘kaart’ van Galatea zelf: hoe ze zich voelt, wat haar verhouding met haar beeldhouwer is, hoe ze omgaat met vragen, met aanrakingen, wat ze over haar omgeving weet, welke impact bepaalde zaken hebben op haar gemoed …

Dit zijn slechts twee voorbeelden: de jaarlijkse Interactive Fiction Competition staat al vijftien jaar garant voor een stapel kwaliteit: 2000 en 2001 zijn uitschieters met elk een vijftigtal inzendingen, in andere jaren schommelt het tussen vijfentwintig en vijfendertig inzendingen. De XYZZY-awards zijn sinds 1996 de Oscars van de IF. De rijkdom en diversiteit van het genre kunnen het best geïllustreerd worden met de categorieën bij de awards: Best Game, Best Writing, Best Story, Best Setting, Best Puzzles, Best Non-Player Characters, Best Individual Puzzle, Best Individual Non-Player Character, Best Individual Player Character, Best Use of Medium.

Een recent wapenfeit, misschien vergelijkbaar met Lost Treasures of Infocom, is Get Lamp, een documentaire door digitaal historicus en filmmaker Jason Scott (trailer 1, 2). Scotts documentaire bracht IF opnieuw onder de aandacht van het (relatief gesproken) grote publiek, via Wired en het populaire internetmagazine BoingBoing. De discussie gaat de laatste tijd dan ook vaak over toegankelijkheid: hoe kunnen mensen die niets over IF weten tot het genre worden geïntroduceerd? En eens ze ervan op de hoogte zijn, hoe krijgen we hen aan het spelen? Of nog beter: hoe krijgen we hen aan het schrijven?

Interactieve fictie is aan een tweede renaissance toe.

*
*       *

Eerder (nu ja, vorig jaar rond deze tijd dus) verschenen als bijdrage in nY. Literatuur, kritiek en amusement, mijne man. De situaties helemaal hierboven, trouwens: “mijn huis werd vernietigd” = Hitchiker’s Guide to the Galaxy — “ik dacht dat ik twintig was tot mijn maker me zei dat het 2031 was en ikzelf een computersimulatie” = A Mind Forever Voyaging — “ik moest mijn beste vriend vermoorden” = ik ga het niet zeggen wegens spoiler. :)

‘t Zijn niet allemaal racisten

woensdag 28 december 2011 in Current Affairs, Religion. Permanente link | Geen reacties

Natuurlijk dat het niet allemaal racisten zijn. Er zitten gewoon, zoals overal, een redelijke stapel stommekloten tussen. (En in dit geval, een welhaast terminaal pijnlijk ongrappige stapel stommekloten, maar hey, zolang het geen Mickey Mouse-lookalike is, is het allemaal A-OK, vermoed ik.)

Via EI:

The popular Israeli web-based satirical show LatmaTV has released a musical video containing crude anti-Muslim stereotypes and mocking Europeans as “dummies” for supposedly allowing their countries to be taken over by Islam and turned into “Eurabia.”
In one sequence, a Norwegian father tells his blonde daughter about Muslims: “When they rape you don’t object for that is politically incorrect.”

[…]

LatmaTV is popular in Israel and is run by Jerusalem Post deputy editor Caroline Glick. She is an American who grew up in Chicago, settled in Palestine in 1991, and served five and a half years in the Israeli army.

LatmaTV, as Robert Mackey who edits The Lede blog at the The New Times reported last year, is a project of the neoconservative US-based “Center for Security Policy” (CSP) to which Glick is an advisor.

Man, man, man. Vlug, tegengif!

The dangerous office

woensdag 28 december 2011 in Werk. Permanente link | 6 reacties

The dangerous office: if it ain’t one thing it’s another. At the crack of dawn when you get in the spiders are all dry ‘n’ scratchy… the damp things where the pipes leaked through the ceiling… the switch things with the sharp little edges that can stab your back when you’re not looking… the wet puddles in the garage that you step in… they can all be DANGEROUS.

Sometimes the heater can hurt you (if you stand too close to it wearing your long black coat). And the stuff in the fridge has a mind of its own. So be very careful in the dangerous office. When the night time has fallen, and the spider are crawlin’ in the office of danger you can feel like a stranger.

…euh, maar parafrases apart: ‘t was een rare dag op het werk vandaag. Ze zijn naast ons een gebouw aan het afsmijten, en dat is dus c-r-e-e-p-y.

Een heel gebouw — vijf of zo ex-industrieelachtig erfgoedachtige loftachtige verdiepingen — dat bradaboemgewijs infrasoon op zijn grondvesten davert: dat is niet zo leutig. Gelijk een lichte aardbeving, maar dan heel de tijd.

En dan ging Tim met de hond even naar beneden, en bleef begot de lift vastzitten toen hij een halve meter naar beneden was geraakt.

Een hele tijd later stapte de liftreparatieman buiten, en het zou kunnen dat ik mij vergis, maar ik denk dat ik hem iets hoorde mompelen van “levensgevaarlijk”. Niet dat ik mij zorgen maak: vooraleer een lift naar beneden stort, moet het hele gebouw al instorten. Maar ‘t zal dus voorlopig geen lift zijn: hij is dood en begraven. Snirf.

Shoowping

donderdag 29 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik versta het niet goed, hoe rap de dagen voorbij gaan als ik niets doe. Tijdens een gewone werkdag krijg ik duizend dingen gedaan, en als ik thuis ben, dan doe ik nauwelijks één ding per dag en dat is het dan.

Vandaag was dat met mijn broer en mijn oudste dochter naar de Makro gaan om cadeaus te gaan kopen. En dan naar huis komen en geen idee wat ik eigenlijk nog gedaan heb tussen dan en nu. Naar een paar afleveringen Fringe gekeken, ja. En dat was het dan.

Ik heb zelfs geen boeken gelezen of niets.

Morgen misschien toch beter proberen doen.

Laatste minuut

vrijdag 30 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

‘t Zal weer in orde zijn, morgen. Er moeten gelijk nog duizend dingen gedaan en gekocht worden en alles.

Zie mij met mijn ogen rollen: volgend jaar begin ik gewoon aan cadeaus te denken ergens in de loop van het jaar, in plaats van drie dagen op voorhand.

Gnr.

Hoera hoezee

zaterdag 31 december 2011 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Allez ju, en te hopen dat 2012 een beetje beter wordt dan 2011.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338