Het einde van de week, dat is het begin van het weekend. Zo gelijk: ah ha ha, vijf dagen gewerkt, misschien vanavond eens iets doen, dan zijn er nog twee dagen weekend om uit te rusten.

Ik stel voor dat we het ook zo doen voor het hele jaar, in het vervolg: 260 dagen werken met met afwisselend 5 dagen week en 2 dagen weekend, dan kerstdag en nieuwjaar en feesten en alles, en dan is het jaarend. Met 105 dagen vakantie.

scrollorama
The jQuery plugin for doing cool scrolly stuff

How the Hashtag Is Ruining the English Language
The hashtag is a vulgar crutch, a lazy reach for substance in the personal void—written clipart.

Babbage was a true genius
If he'd built a 3-digit AE, his instruction set would have exceeded the computing capabilities of every 8-bit machine in the home microcomputer revoloution of the 1980s. 5 digits and he'd have beaten the 16-bit PDP11, ST, Amiga and 8086 for per-instruction computing power.

Got to Admit, the Brits Have Taste: The Kate Bush Christmas Special – WFMU’s Beware of the Blog
Some 32 years after it was filmed and shown to viewers in the U.K., it is easy to scratch our collective heads at how something as borderline surreal as the Kate Bush Christmas Special had a chance to see the light of day, let alone in 1979.

I, Cthulhu, or, What’s A Tentacle-Faced Thing Like Me Doing In A Sunken City Like This (Latitude 47° 9’ S, Longitude 126° 43’ W)? by Neil Gaiman | Tor.com
I was spawned uncounted aeons ago, in the dark mists of Khhaa’yngnaiih (no, of course I don’t know how to spell it. Write it as it sounds), of nameless nightmare parents, under a gibbous moon. It wasn’t the moon of this planet, of course, it was a real moon. On some nights it filled over half the sky and as it rose you could watch the crimson blood drip and trickle down its bloated face, staining it red, until at its height it bathed the swamps and towers in a gory dead red light.

Ik heb al zeker meer dan dan een uur in de trekzetel liggen maffen, maar bij deze geef ik het helemaal op en trek ik naar bed. De oudste dochter zit, met haar volle twaalf jaar, nog naar televisie te kijken — een Hollandse homo die kledingadvies geeft, ik herinner mij een aflevering waar hij een moeder met persoonlijkheid en een dochter die niet in de pas liep omtoverde tot respectievelijk een seut en een straathoer.

Dochters die na hun ouders gaan slapen, heb ik gevraagd aan Zelie, of ze wel wist wat dat is?

Ze heeft van meewarig lachen een deeltijdse job gemaakt: neeeeee papa, ik weet niet wat dat is, maar gij gaat het mij ongetwijfeld meteen zeggen.

Onnatuurlijk, zei ik. Tegen de natuur in. Een aberratie.

Ze moest er een beetje mee glimlachen. En nauwelijks met haar ogen rollen.

Goed genoeg voor mij.

Double-Blind Violin Test: Can You Pick The Strad? : Deceptive Cadence : NPR
In fact, the only statistically obvious trend in the choices was that one of the Stradivarius violins was the least favorite, and one of the modern instruments was slightly favored.

The Quest of Behemoth
Tired of the graphical complexity of Nethack? Yearn for a game smaller than a favicon?

The fight goes on. — TheBloggess.com
When depression sufferers fight, recover and go into remission we seldom even know, simply because so many suffer in the dark…ashamed to admit something they see as a personal weakness…afraid that people will worry, and more afraid that they won’t.  We find ourselves unable to do anything but cling to the couch and force ourselves to breathe.

Longform’s Best of 2011
Selected from articles featured on Longform.org

Tintin au Congo à Poil
What it says on the tin.

LOS ANGELES REVIEW OF BOOKS | Clear Lines
When the Captain gives up drinking in Hergé’s comic to join the Society of Sober Sailors, it’s funny, because we know he doesn’t mean it. Here it’s just trite, a way to protect a young audience from the idea that drunkenness can be funny at all. When Spielberg deprives the Captain of his pipe, it’s not a joke, but judgment.

Pingu’s THE THING – YouTube
Pingu remake of John Carpenter masterpiece THE THING (1982)
This is the 2 minute extended cut.

n+1: Outsourcing Jobs
Jobs seems to have attended the Joseph Stalin Charm School: his world was one of clear good and evil; he was a constant liar, in what came to be known among his underlings as his “reality distortion field”; he was “anti-loyal,” abandoning people he was close to; he used silences and unblinking stares to shame people; he held show trials, bringing employees of a failed project into an auditorium, telling them they should hate each other, and firing the leader on the spot.

The Jawbone UP Fails, But Teaches 3 Golden Rules For Experience Design | Co.Design
The Jawbone UP is a complex case study in what we demand from the gadgets we interact with–and how gadget experiences can be designed to fit into our lives.

JP Houdin – Cheops Revealed (1 of 4)
4500 years after the construction of the great Pyramids, their secret still remains. Jean-Pierre Houdin's very serious ramp theory explains how the Great Pyramids could have possibly been built from the inside. This theory is considered by many egyptologists and amateurs to be the most advanced, sophisticated, and demonstrated theory on how the great pyramids were built.

Raiders of the Lost Archives
Shot-by-shot comparison of "Raiders of the Lost Ark" vs. scenes from 30 different adventure films made between 1919-1973.

Ha! We hebben hier in lange tijd niet zoveel gelachen, dochter en ik.

Eerst naar de slechte televisie gekeken op Vitaya, en zo ongeveer overal dezelfde bedenkingen en opmerkingen gemaakt, meestal in koor zelfs. En als het niet in koor was, dan vulde het redelijk aan, zo van schaamtlijk! en ook wel zó hip… in 1985! en redelijk veel van stek! en alle keren als er ergens één van de RTL4-Hollanders “toch?” en “hè?” zei, deden we mee, enfin: wijs, dus.

En dan, naar aanleiding van een reclame ergens in een intermissie van één van de slechte programma’s: onszelf geregistreerd bij zo’n vind-een-nieuwe-partner-website. We hebben veel over mekaar geleerd, met die vragenlijst van wel driehonderd vragen, ‘k zweer het u. En ook redelijk over de grond liggen lachen (al vrees ik dat iedereen die op mijn profiel daar uitkomt, meteen weet wie het is die het ingevuld heeft — er zijn niet zoveel mensen die het over hun trekzetel hebben op het internet, namelijk).

Hey, en wie weet, misschien komt er wel een nieuwe mama uit! (Al zal ze dan wel met een zeer lastige en zeer veeleisende mens moeten overeen komen, ah ha!)

Zo grappig: op MeFi hebben ze het over frieten.

Wij maken al sinds jaar en dag altijd onze frieten zelf en vers, en er is eigenlijk weinig dat zo eenvoudig is:

• bintjes schillen en snijden (leve de mandoline, vooral een groot gemak als er een paar kilo tegelijk moet gemaakt worden)
• goed spoelen
• goed afdrogen
• een eerste keer bakken op pakweg 150-160 graden, tot ze boven drijven of zoiets
• een tweede keer bakken op pakwet 170-180 graden, tot ze eruit zien zoals ge uw frieten graag eet

En hopla, klaar.

Waar ze allemaal zo’n spel over maken, zeg.

Vroeger toen ik zeer klein was, zat ik op de schoot van min grootvader, en die las dan de prentjes uit De Gentenaar. “Houden van” en Beebie eerst, en dan Meneerke Peeters: zelfs al stonden er meestal geen woorden bij, er was soms wat uitleg bij nodig (beeld: via).

En dan de echte prentjes. Nero, Suske en Wiske, Robert en Bertrand, De Rode Ridder.

Robert en Bertrand was nooit echt mijn ding toen ik klein was: ik had altijd medelijden met Nummer 17. Suske en Wiske heb ik nog redelijk wat gelezen, de Nero’s heb ik allemaal gelezen, maar De Rode Ridder: niet echt.

Ik heb natuurlijk een stuk gelezen (of beter: voorgelezen gekregen) bij mijn grootvader op zijn schoot, in afleveringen in de krant. Mijn oom had helder stapels strips, en daar heb ik in de vroege jaren 1980 de eerste pakweg 50 of 60 nummers gelezen, maar dat is het zowat. In geen tientallen jaren meer gelezen of herlezen: er staat mij nog bijzonder bijzonder weinig bij.

Flarden: de eerste keer dat ik Galaxia zag, een kristallen burch in de wolken dacht ik, Bahaal met zijn rare hoed natuurlijk en Demonia, Merlijn met zijn lange baard en iets met zijn toverboek of zo dat in de vlammen gesmeten werd… maar voor de rest niet echt nog iets.

Ik denk dat ik eens De Rode Ridder ga lezen. Allemaal, te beginnen met de eerste twaalf.

Op de titels afgaand, dénk ik dat dit is waar het over zal gaan:

1. Het Gebroken Zwaard: Johan trekt op avontuur, maar breekt zijn zwaard. Hij moet dringend op zoek naar een nieuw exemplaar.
2. De Gouden Sporen: De Rode Ridder bevindt zich in de buurt van Kortrijk en besluit mee te vechten met de Vlamingen tegen de Fransozen. Met zijn zware maliënkolder en zijn paard blijft hij helaas steken in de modder. Hij vindt er wel een paar nieuwe sporen, nog een geluk bij een ongeluk.
3. Het Veenspook: Johan is op jachtvakantie in de Oostkantons. De inboorlingen vertellen hem over het Veenspook, en Johan trekt op onderzoek uit. Het blijkt een oud vrouwtje te zijn dat de dorpelingen angst aanjaagt uit wraak omdat ze haar als heks bestempeld hadden.
4. De Parel Van Bagdad: Johan trekt op excursie naar Mesopotamië. Hij wordt er verliefd op een vrouw uit de harem van de Kalief van Bagdad. Een hevige maar korte affaire volgt, afgebroken als Johan ontdekt wordt de grootvizier en naakt uit het venster moet vluchten.
5. De Vrijschutter: De Rode Ridder is al zijn bezittingen kwijt. Hij zwerft oostwaarts en wordt vrijschutter voor Song Longji in Yunnan. Hij voert guerilla-acties uit tegen het leger van Keizer Cheng Tsung, of “die vurte mongool Timoer Khan”, zoals de stammen in het zuidwesten hem noemen.
6. Het Wapen Van Rihei: Johan wil toch wel echt een degelijk zwaard hebben, hij is pijl-en-boog en dorsvlegels redelijk beu. Hij komt de Japanse Sjinto-priester Rihei tegen, die hem een wapen maakt.
7. De Val Van Angkor: Johan raakt bevriend met een huurling van van de koning van Sukhotai. Hij trekt ermee op trektocht naar Angkor, en bezoekt Angkor Wat.
8. De Gouden Sikkel: De Rode Ridder is het natte klimaat van Cambodia een beetje beu en reist naar het noorden. In de Gouden Sikkel (nu: ergens tussen Afghanistan en Pakistan) werd toen ook al de beste papaver ter wereld gekweekt. Johan raakt er zwaar verslaafd aan opium.
9. De Draak Van Moerdal: Johan is terug in Vlaanderen. Hij weet zelf niet hoe hij er geraakt is: hij weet niet hoeveel maanden of jaren hij erover gedaan heeft. Hij hallucineert wel nog wat af, dat wel. Volgt een gênante episode waarbij hij zweert dat de eclairs van bakker Robrecht ‘s nachts een gigantische crème patissière-spuwende bruine draak worden.
10. Storm Over Damme: Het moet niet altijd een spannend avontuur zijn. In nummer 10 van De Rode Ridder is het slecht weer in Damme. De dorpelingen werken samen om zandzakjes te vullen.
11. De Zilveren Adelaar: Fernand, de tamme adelaar van Johan, is vergiftigd en in vloeibaar zilver gedoopt. De Rode Ridder is uit op wraak!
12. De Hoorn Van Horak: Vladimír Horak, de hoornspeler van de Koning van Bohemen, is op toernee in Vlaanderen. Verliest hij toch wel niet zijn hoorn zeker? Dolle avonturen!

Ik zal het u dan laten weten als het niet helemaal is uitgedraaid zoals ik het in mijn hoofd heb.

Perfect voor het seizoen: 50 Words for Snow, van Kate Bush. Een uur lang, zeven nummers.

Snowflake, over een sneeuwvlok die naar beneden dwarrelt. Albert (Bertie), de zoon van Kate waar ze jaren lang een pauze in haar carrière voor nam, zingt het vallende sneeuwvlokje, en Kate spreekt hem moed in (maar we weten allemaal dat het niet goed zal aflopen).

Lake Tahoe, over een vrouw die overleden is (verdronken in een ijzig meer?), en over haar hond die nu stokoud is maar nog droomt van haar, en hoe ze hem roept en hoe hij thuis komt.

Misty, over een vrouw die een sneeuwman maakt. Die levend wordt, en dat ze vrijen: I see his snowy white face but I’m not afraid. He lies down beside me. So cold next to me. I can feel him melting in my hand. En de ochtend erna is hij weg — gesmolten? — en lijkt het erop alsof ze uit haar venster zal springen naar de sneeuw beneden.

Wild Man, over een Yeti, die iedereen een beest noemt, maar die dat eigenlijk niet is.

Snowed in at Wheeler Street, over twee verliefde tijdreizigers (een duet met Elton John) die elkaar altijd nét missen, in de tijd van Nero, de Franse Revolutie, de Tweede Wereldoorlog, 9/11.

50 Words for Snow, waar Stephen Fry vijftig alsmaar krankzinniger wordende namen voor sneeuw reciteert (degelijk tlhIngan Hol-accent op peDtaH ‘ej chIS qo’).

Among Angels is een lied voor iemand die niet weet dat zij erop verliefd is: I can see angels around you. They shimmer like mirrors in Summer. There’s someone who’s loved you forever but you don’t know it. You might feel it and just not show it.

Een plaat die schoner wordt met de beluistering, mijn gedacht.

PLoS ONE: The Distance Between Mars and Venus: Measuring Global Sex Differences in Personality
The idea that there are only minor differences between the personality profiles of males and females should be rejected as based on inadequate methodology.

Everything you need to know about buying a camera | The Verge
Voor als er nog eens iemand vraagt welk fototoestel ze zouden moeten kopen.

Iconic Images Without Their Subjects: An Artist’s Rendering – NYTimes.com
An empty road during the Vietnam War. A hilltop landscape in Spain. A nondescript motel balcony in Memphis.

These otherwise ordinary settings are the backdrops to photographs that have become icons of history.

How Many Stephen Colberts Are There? – NYTimes.com
There used to be just two Stephen Colberts, and they were hard enough to distinguish. The main difference was that one thought the other was an idiot.

Visoog Google Earth

/obBELDJÁM!

Ik kan mij redelijk opwinden in vanalles en nog wat, en het wordt er vrees ik met de jaren niet beter op. Ik verdenk er mezelf van dat ik helemaal rechts word, met het ouder worden.

Maar nee hoor, de officiële test zegt dat ik niet rechts ben, ik ben gewoon een lastige mens:

Die zich heel de tijd loopt op te winden over vanalles en nog wat. Omdat het zo gemakkelijk is om u over vanalles op te winden, en dat de meeste mensen (mijzelf incluis, ha) geen flauw idee hebben waar ze het over hebben. Gelijk Louis C.K. zei, die keer:

Any time you are confronted with a real human being in any case, you usually go, “All right, I don’t really know what to think now.”

Via Les, die niet kan terugvinden wanneer hij het eerst die test deed (voor mij was het op woensdag 5 november 2003 ergens net voor 18u), alwaar ik ook deze behoorlijke what the actual fuck reclame zag voor, of all things, Alpenliebe:

Carved Book Landscapes by Guy Laramee | Colossal
For the better part of three decades multidisciplinary artist Guy Laramee has worked as a stage writer, director, composer, a fabricator of musical instruments, a singer, sculptor, painter and writer. Among his sculptural works are two incredible series of carved book landscapes and structures entitled Biblios and The Great Wall, where the dense pages of old books are excavated to reveal serene mountains, plateaus, and ancient structures.

Envelope Drawings by Mark Powell | Colossal
Artist Mark Powell has chosen the backs of old envelopes as a canvas for these delicately rendered portraits of the elderly, using nothing more than a standard Bic Biro pen to create the delicate folds and wrinkles of their skin.

The Restart Page – Free unlimited rebooting experience from vintage operating systems

First cases of totally drug resistant TB in India, one dead – Mumbai – DNA
First there was drug resistant TB.
Then there was multiple-drug-resistant TB (MDR-TB).
Then extensively-drug-resistant TB (XDR-TB).
Now this. This is the kind of thing that causes sudden resurgences in developed nations, especially ones with as high of a prison population as the US. Aggressive quarantine policy has contained it this far, but one little mutation that makes it more communicable, and we're gong to have a very bad time here.

Louis C.K.: The Man Who Loves to Hate Himself
One Thursday this fall, Louis C.K. was in a dressing room at Manhattan’s Beacon Theatre, passing time between two back-to-back stand-up performances and feeling, as he so often does, like a piece of shit. “I was so upset,” he recalls, sitting in the same dressing room a couple of evenings later. The Thursday performances were being taped for an upcoming special, and although they’d both sold out in no time, and although he’d polished his jokes in clubs for months, C.K. had suddenly convinced himself that his material was garbage. “It happens every time,” he says, his stocky frame parked in a plush armchair, his thinning red hair freshly trimmed. “I tape two shows, and the first one feels lackluster and uninspired. The audience feels judgmental and disappointed. I’m going, ‘This was a mistake. This material’s not as good as last year. This is gonna be the one where they say, “He didn’t do it this time.” I didn’t do anything right. All this stuff is shit.’” He grins. “Then a few minutes before the second show, I go, ‘No. This is fun. I enjoy it.’”

Aflevering twee en aflevering drie van seizoen één van Sherlock bekeken. Ik had ze al gezien, maar Sandra nog niet.

Aflevering drie eindigt op een cliffhanger.

- Ik: “Ge weet toch dat we de volgende aflevering ook staan hebben hé?”
- Sandra: “Een uur en een half! En morgen moeten we werken! En is het school!”
(pauze)
- Sandra: “Hoe laat is het?”
- Ik: “Half één?”
- Sandra: “En hoe laat zou het dan zijn?”
- Ik: “Een uur of twee?”
- Sandra: “Allez ju. Maar ik ga eerst eens naar het toilet gaan.”

Grmbl.

Mijn broer is het spek en het vet en het vlees en de lever gaan halen, we hebben dat in stukken gesneden en door de molen gedraaid:

En dan de helft van wat al gedaan was, nog eens door de molen gesmeten:

En dan een paar ajuinen in kleine kleine stukjes gedaan en gefrituurd gefruit, en cognac bijgesmeten, en dan in het vlees gemengd:

Oh, en peper en zout en andere kruiden die we nog liggen hadden.

Wat laten rusten, en dan wat crepinettenspel in een vorm gesmeten, het vlees erin gesmeten. Gemerkt dat er nog over was, en dat dan maar in een random cakevorm gesmeten:

En dat staat nu dus in de oven. We gaan eens zien wat we gaan zien.

Update: we zijn er niet heel zeker van. Moest het deksel nu op de pot of niet? Moest de oven nu op 150-175 of op 190-200? Was het écht klaar? Is het niet teveel uitgedroogd (‘t stond nochtans in een braadslee vol water)? Moest er niet meer vet afgeschept worden? Gaat het wel naar iets anders smaken dan gewoon vleesbrood?

Um ja, ‘t was geen goed idee om aan zoiets te beginnen zonder er meer over te lezen, dus. We zullen morgenochtend zien wat het geeft: de ene helft is overgezet naar een metalen cakevorm en klemgeduws onder een paar potten, de andere zit in de terrineschotel en staat geprest onder een zware Creuset met een grote bidon afwasmiddel erin voor het gewicht.

‘t Schijnt dat het eigenlijk een paar dagen moet rijpen in de frigo, ook nog. Grmbl.

Misschien proberen we morgen nog eens. Met wat meer voorbereiding.

De broer van Sandra belde, om te zeggen dat hij naar de spoedafdeling was afgevoerd.

Erg natuurlijk, daar niet van — maar ‘t werd ineens een beetje spannend: hij moest naar het hospitaal wegens aanvallen van kinkhoest. Op Wikipedia zeggen ze daar dit over:

Na een incubatieperiode van 1-3 weken treden de eerste, overigens niet karakteristieke, verschijnselen op. De ziekte begint als een verkoudheid en gaat gepaard met niezen, neus- en traanuitvloed en onwelzijn, en de patiënt heeft een klein kuchje. De symptomen zijn dus niet te onderscheiden van die van een verkoudheid. De patiënt ontwikkelt een droge hoest. Het hoesten verergert langzaam en de hoestaanvallen krijgen een steeds krampachtiger karakter. In dit catarrale stadium is het kind het meest besmettelijk.

En we hebben hem verdorie nog geen twee weken geleden gezien.

Ik heb een kuchje, tegenwoordig, denk ik, soms. Brrr.

Wij eten meestal gewoon eten.

Eergisteren gegratineerde macaroni met kaassaus. Gisteren wortelstoemp met worst. Morgen iets van lam met frieten.

Volgende maandag worst met andijviepuree. Dinsdag iets vispanachtig met zalm. Woensdag nog onbekend wegens dat de kinderen bij mijn moeder eten, donderdag iets kipachtig zoetzuurachtig, vrijdag tong (de vis, niet het onderdeel van een koe) met frieten.

En hoe weten wij dat? Ha! Geen weekmenuten of dingen voor ons: wij gaan gewoon kijken naar het weekmenu op de website van de school. En dan is het misschien niet altijd honderd procent hetzelfde, maar het bespaart ons toch “wat zouden we vanavond eens eten”-zorgen.

Vandaag stond er op het menu op school Pangasiusfilet met graanmosterdsaus, broccoli en natuuraardappelen. Ik had geen zin in pangasius, in het terugkeren van het werk ben ik langs De Vis gegaan, en er met een stapel roodbaarsfilet buitengestapt:

Zeer lekker, roodbaars, en de kinderen eten dat ook graag. De paar graten die er altijd nog inzitten uitgewurmd, in kinderporties gesneden, beetje bloem, afkloppen, in de pan: beter kan dat niet zijn.

Ik ben geen verse groenten gaan halen wegens dat we al een tijd aan het proberen zijn de diepvries leeg te krijgen, en daar zitten altijd wel dingen in — ‘t is dus boontjes en erwtjes geworden. En een patat in den oven, hasselback stylee.

(Insnijden tot bijna onderaan, brol tussen steken — vandaag was het thym, verse chapelure met parmezaan, peper, zout — een half uurtje in de oven op 170°, en dan nog een minuut of tien onder de grill.)

Vlees of vis, groenten, patatten of rijst. Spaghetti bolognaise, macaroni met kaas en hesp, hesperolletjes in den oven, moussaka, lasagne, eens een konijn, kip met estragonsaus of gewoon, chili con carne, stoverij, zelfgemaakte pizza, soms eens zelfgemaakte pittadinges, van tijd tot tijd eens een recept uit een kookboek links of rechts.

Gewoon eten, dat wel, maar ‘t is een plezier om dat klaar te maken. Ik kan het mij eigenlijk bijna niet voorstellen dat we geen vers zelfgemaakt eten zouden eten elke dag: zelfs als ik alleen thuis ben zou ik vele keren liever een omelet maken of een biefstuk of rap een spaghetti, dan dat ik een kroket of iets in die zin in het frietvet zou steken.

Of naar een frituur gaan: ‘t is rapper om zelf frieten te maken dan mijn peignoir uit te moeten doen, naar buiten te gaan, de straat uit, de volgende straat uit en in de rij gaan staan bij de frituur.

En voor Sandra hetzelfde, denk ik. ‘t Is niet voor niets dat onze keuken zo ongeveer de belangrijkste plaats in ons huis is, en dat hij nog belangrijker gaat worden: er komt een goeie twee en een halve meter bij in de lengte!

Haja, de verbouwingen, ze gaan weer een aanvang nemen. Een binnenhuisarchitect: check! Een aannemer: check! En sinds vorige vrijdag — een architect: check!

Ergens één dezer maanden, zijn we bijna zeker, doen we een aanvraag voor een bouwvergunning (er moet een stuk achtergevel uit, onze achtergevel is een beschermd stadsgezicht, vandaar), en zit het spel weer op de wagen. Yiha!

(Dit is trouwens wat het eten vanavond geworden is, voor de kinderen:

En voor mij:

Voor Sandra zat het in de warmhoudoven, wegens alsdat zij vanavond haar voorlopig laatste examen had voor haar opleiding tot leraar. (Ook spannend!)

Ik kreeg eind vorig jaar twee toestellen van Nikon te leen. Een Nikon V1 en een Nikon J1, de twee jongste telgen in het Nikon-assortiment.

Er is weinig dat ik zo graag doe als met nieuwe dingen spelen, en uitzoeken hoe ze werken, en allerlei. Oh, en dan schrijven over wat ik er goed en slecht aan vind en zo.

Voor de goede orde: ik heb al een eeuw Nikontoestellen. Ik wil niet berekenen hoeveel geld ik al aan fototoestellen, lenzen en ander gerief uitgegeven heb. Ik ben zeer content over zo ongeveer al mijn mijn Nikonmateriaal, en ik keek dan ook enorm uit naar die nieuwe kleine Nikons.

Week één

Het was enorm lang geleden dat ik actief kwaad was op een toestel. Geleden van een Philips hard disk DVD recorder die mijn ouders hadden gekocht, en die ik zelfs mét handleiding niet aan de praat kon krijgen.

De V1 en J1 kreeg ik wel aan de praat, maar ik zat me heel de tijd af te vragen “is this all it is?“.

De zoomlens die erbij zat werkte niet, maar daar ga ik niet over zagen: fabrieksfouten, dat kan gebeuren.

Ik wil geen toeters en bellen (dat mag, als het proper gedaan is), maar ik heb er een hekel aan als mijn machines denken slimmer te zijn dan mij.

Voorbeeld: ik duw op de knop om een foto te nemen, ik krijg geen enkele feedback, en een paar seconden later staan er vijf foto’s op het toestel. Dat blijkt een speciale modus te zijn, waarbij het toestel zestig foto’s neemt op een seconde, en dan er de vijf volgens hem beste uit neemt. Hoe geselecteerd? Geen idee. Aaargh!

Ik heb anderhalve dag hard geprobeerd om foto’s te nemen en filmpjes te maken. En dan heb ik de twee toestellen voorzichtig opzij gelegd. Om te vermijden dat ik er een ongeluk mee zou begaan. Een ongeluk in de zin van “oei, ik heb het tegen de muur gesmeten aaaarrrgghhhrrrgh”.

Mijn conclusie na één week: ze zouden mij geld mogen géven, ik zou deze toestellen niet gebruiken. Geen enkele controle over de foto’s, onhandig in het gebruik, te groot om op zak te steken, slecht in het donker, traag, aaaargh!

Week twee

Ik heb alles een week laten liggen, en dan weer opgepakt. Ik had er mij over gezet: het is een fototoestel, met zijn beperkingen, en daar moet ik maar mee leren leven.

Het is niet het toestel dat de foto maakt, het is de fotograaf.

En toen heb ik ontdekt dat er toch een manier is om zowel diafragma als sluitertijd te controleren, zonder langs menu’s in menu’s in menu’s te moeten gaan.

En dan heb ik wat slow-motion filmpjes gemaakt, en dat was wel wijs.

Mijn conclusie na de tweede week: ‘t zijn mooie toestellen. Maar ik begrijp niet wie ze ooit zou kopen. Er zit misschien enorm indrukwekkende technologie achter, maar als ik er bijvoorbeeld binnen in huis geen goeie foto’s mee kan maken, ben ik er niet veel mee. De autofocus mag dan al razendsnel zijn, maar als hij focusseert op dingen die mij niet interesseren, ben ik er niet veel mee. En de prijs: daar heb je twee goedkopere toestellen voor, waar wél allerlei dingen op zitten die u het leven gemakkelijker maken.

Met pijn in het hart, want ik vind Nikon sympathiek, en ik ben ervan overtuigd dat de 1.1-versie van deze toestellen beter zal zijn, maar voorlopig: nee. Nee bedankt.

Hoe erg “nee bedankt”? Zo erg dat de dingen normaal gezien in de week vóór kerstdag zouden opgehaald worden, maar dat ze uiteindelijk tot deze week zijn blijven liggen. En dat ik ze niet meer uitgepakt heb.

Ouch.

Voilà zie, ritueel volbracht.

Om de zoveel tijd gaan we naar De Nieuwe Snaar, kopen we de cd van de vorige voorstelling, laat Sandra het door de jongens aan haar dedicasseren, en hebben we weer ettelijke maanden een vaste cd in de auto.

Alleen zal het nu de laatste keer zijn, snif. Behalve als ze nog eens in Gent zijn, natuurlijk.

Word to the wise: nooit in discussie gaan met vrouwen die routineus afkortingen gebruiken, als het op kinderen aankomt. Als er gesproken wordt over fv en bv, over ab en dergelijke: af-blij-ven.

In het algemeen ook: nooit zeggen dat mensen volgens u verkeerd bezig zijn met opvoeden, dat loopt gegarandeerd slecht af. Discussies over ingrediënten van groentenpap, over lengte van middagdutten, over al dan niet op straat spelen, over wandelen versus in de poussette zitten: niet-aan-beginnen. Laat staan over medische zaken, als er pakweg chiropraxie of homeopathie aan te pas komen

Ik geef het maar mee.

Testimony of Ms. Soon Ok Lee
The punishment cell is one of the most dreaded punishments for all prisoners. The cells are usually 60 cm wide and 110 cm high. Therefore, the prisoners have no room to stand up, stretch their legs or lie down. They cannot even lean against the walls because they are too jagged. There are twenty such cells for female prisoners and 58 cells for male prisoners. They are usually detained for seven to ten days as punishment for certain offenses, such as leaving an oily mark on clothes, failing to memorize the president's New Year message or repeated failure to meet work quotas.

Scrollsy.com – Scroll Etsy.com

Kurt Andersen: From Fashion to Housewares, Are We in a Decades-Long Design Rut? | Style | Vanity Fair
Paging professor Helmut Gaus… Paging professor Helmut Gaus… "Since 1992, as the technological miracles and wonders have propagated and the political economy has transformed, the world has become radically and profoundly new. (And then there’s the miraculous drop in violent crime in the United States, by half.) Here is what’s odd: during these same 20 years, the appearance of the world (computers, TVs, telephones, and music players aside) has changed hardly at all, less than it did during any 20-year period for at least a century. The past is a foreign country, but the recent past—the 00s, the 90s, even a lot of the 80s—looks almost identical to the present. This is the First Great Paradox of Contemporary Cultural History."

"Ironically, new technology has reinforced the nostalgic cultural gaze: now that we have instant universal access to every old image and recorded sound, the future has arrived and it’s all about dreaming of the past. Our culture’s primary M.O. now consists of promiscuously and sometimes compulsively reviving and rejiggering old forms. It’s the rare “new” cultural artifact that doesn’t seem a lot like a cover version of something we’ve seen or heard before. Which means the very idea of datedness has lost the power it possessed during most of our lifetimes."

Real Dan Lyons Web Site » Blog Archive » Enough with the Samsung bashing » Real Dan Lyons Web Site
This is typical snarky Gruber stuff. But it’s so arrogant and patronizing that when I read it was brought up short. Because I realized, this guy isn’t joking. Gruber and people like him really believe that Samsung just sits around making copies of Apple products. In their view, Apple is the fountain from which all creativity flows, and Samsung just follows behind, stealing their ideas.

The Comedian’s Comedian’s Comedian
He's a boxer, a Buddhist, a hoops junkie, and a kind of Yoda to every funny person born since 1965 (Sandler, Silverman, Apatow, Gervais, Baron Cohen…). Amy Wallace survives a rare sparring session with Garry Shandling, the reclusive master of American comedy

Ik zie die leeuw zó denken van what the actual fuck? En ook wel van maar allez, wat doet dat haarlos aapken hier?

En ook wel van gast, dit is dus écht niet eerlijk. [via]

Sandra en ik zitten allebei aan onze vierde dag preventieve medicamenten, ‘t ziet er niet naar uit dat wij prijs zullen hebben van kinkhoest. Zelie daarentegen hoest zich de longen uit het lijf: gelukkig is het geen hoest die lijkt op kinkhoest, ‘t klinkt meer als een gevolg van een zwaar weekend met ht koor en orkest.

Ze klinkt helaas wel ziek genoeg dat ze morgen misschien thuis zal moeten blijven, ‘t is te hopen van niet.

En ik, ik denk dat ik een weekend waar ik niets gedaan heb, ga afsluiten door gelijk een uur of vier vroeger dan anders naar bed te kruipen. (Het mirakel van goed beddengoed, trouwens: we hebben tegenwoordig een dekbed dat twee lagen dik is en tegelijkertijd warmer en minder zweterig is dan wat er vroeger lag. Weird!)

Het komt altijd op hetzelfde neer, daar niet van, maar het is zo ongelooflijk duidelijk uitgelegd: duidelijkheid, consistentie, regelmaat, empathie met de kinders, één front vormen, rustig blijven, geen discussies beginnen… Ha!

Ze zouden dat verplicht moeten maken, dat programma.

Ik ga absoluut niet zeggen dat het hier altijd perfect loopt, maar met vier kinders in huis: ik moet het mij niet inbeelden hoe het zou zijn als het hier in het honderd zou lopen zoals bij sommige van die voor-gezinnen.

Zelie was op weekend met Anima Perla Musica, het koor en orkest van op school. Ik probeer ze al een eeuw deze te laten zingen:

Ik had het haar op weg naar het weekend nog eens gezegd, maar ze was het blijkbaar vergeten, want ik kreeg een sms om te vragen wat en hoe. Mijn hart zwol van trots:

Zo fantastisch goed! Er is weinig zo irritant als sms-taal! Leve mijn dochter!

(En wat dat koor betreft, ze zouden van mij ook deze mogen doen, bijvoorbeeld, ha!)

Ik had het van tig andere plaatsen kunnen halen, maar ik las het toevallig nu net op de website van Peter Dedecker:

AWOERT! zegt de gemiddelde N-VA-mens. VORTE FRANSTALIGEN!!! Ze stelen ons geld, KIJK MAAR naar de grafiek. DIEVEN!

Wacht, ik haal er de woorden van Peter bij:

Of: “hoeveel schiet u er als burger bij in?” Met dank aan De Tijd, de (groene) professoren André Decoster en Willem Sas, maar vooral dankzij de Vlaamse minderheidspartijen CD&V, VLD en sp.a in de regering Di Rupo I, en Groen erbuiten. Of hoe men de beste leerling van de klas, de sponsor van België, alweer bestraft. Verbaast het iemand dat de proffen ook tot de vaststelling komen dat er zelfs minder responsabilisering in zit dan voordien? Nochtans een vereiste voor alle Vlaamse partijen…

Om te beginnen — de smerige retorische truukjes, de goedkope angeltjes, het monkellachend voor-eigen-publiek gedoe: snappen die politici niet hoe ergerlijk dat is? Hoe dat elk debat al op voorhand smoort, elke dialoog al op voorhand vergiftigt?

Op een rijtje:

• “hoeveel schiet u er bij in”: want “u” bent een Vlaming van het Vlaamse Gewest, dus
• “Met dank aan A, B, maar vooral C en D” : terwijl het eigenlijk een misleidende grafiek is door A op basis van een studie door B. Een studie die voor interpretatie vatbaar is, die van andere vooronderstellingen uitgegaan is dan C, D én de grote afwezige in de “met dank aan”, de N-VA zelf.
• “de (groene) professoren Decoster en Sas”: wat heeft dat er in ‘s hemelsnaam mee te maken? “Groen” is per definitie tegen de N-VA op alle vlak, en dus kijk nu, als zelfs onze ergste vijand het zegt? Of “groen” en dus ook in de oppositie en gebaat bij zwartmaken van de regering? Of gewoon om de medestanders eens te kunnen doen meesmuilen?
• “de Vlaamse minderheidspartijen”: ja, N-VA, ja. Wie zichzelf buiten spel zet, moet achteraf niet komen klagen dat ze niet mochten meedoen. Het is uw schuld dat er een Vlaamse minderheid is in de regering. Niet dat dat een probleem is, want tot nader order is de federale regering federaal en dus bevoegd voor het hele grondgebied van België. Tenzij ik de grondwet helemaal verkeerd begrepen heb, is er nergens een vereiste dat er een meerderheid moet zijn in elke taalgroep. Voor grondwetsherzieningen ja, en pariteit in de regering buiten de eerste minister, ja. Niet in het parlement.
• “de regering Di Rupo I”: punten voor poging tot subtiliteit en poging tot inspelen op de angsten van uw achterban. “Di Rupo I, want we gaan ervan uit dat zolang de PS aan de macht blijft in dit APENLAND er regeringen-Di Rupo zullen zijn en blijven”? Of eerder “Di Rupo I omdat we ervan uitgaan dat de regering snel genoeg gaat vallen”? Natuurlijk is de N-VA niet de enige die “Di Rupo I” zegt, maar alla.
• “hoe men de beste leerling van de klas bestraft”: let op, “men”, ‘t is te zeggen, niet wij, niet de omstandigheden, niet de algemene conjunctuur in Europa en in de wereld, maar “men” bestraft de beste leerling van de klas.
• “alweer bestraft”: piep piep tuut tuut boing boing CAAAALIMERO (if you’ll pardon my mixing begingenerieken)
• “dat er zelfs minder responsabilisering is dan voordien”: “dan voordien wanneer” zouden mijn kinderen roepen, als dit een reclameboodschap voor wasmiddelen op televisie was, maar goed. Niemand betwist blijkbaar dat de fiscale autonomie van de gewesten vergroot is en dat de ILLEGALE TRANSFERS (“de perverse solidariteitseffecten” zoals ze wel eens genoemd worden) verminderd zijn of weg zijn, maar dat is dan weer minder belangrijk.
• “…” AAARGH hoe heb ik een hekel aan een beletselteken in zo’n context — het leeskundig equivalent van “à bon entendeur, salut” of van “wink wink nudge nudge”.

MAAR GOED. Los van mijn a priori irritatie over de manier waarop: de grond van de zaak.

Voor zover ik het begrepen heb, is het zo dat als men uitgaat van één set veronderstellingen, men op de voorspelling van Sas en Decoster uitkomt. En als men uitgaat van een andere set veronderstellingen, men op andere uitkomsten uitkomt. Maar dat het niet echt duidelijk is welke veronderstellingen de juiste zijn.

Ik ben geen econoom, maar ik kan me inbeelden dat er zó enorm veel van allerlei factoren afhangt die niéts met België of Vlaanderen te maken hebben, dat het allerlei kanten zou kunnen uitgaan.

Daar kan, denk ik, een debat rond gevoerd worden. Met argumenten en tegenvoorstellen. Met eigen cijfers bijvoorbeeld, beste N-VA, niet met cijfers van “(groene)” professoren. En daar kunnen we dan gelijk volwassen mensen over discussiëren.

En geen loze sloganeske verziekende taal spuien. Het maakt niet uit dat het langer is dan vijf woorden: zowat alles wat ik de N-VA tegenwoordig zie zeggen komt neer op “wie gelooft die mensen nog?”.

Maar goed. Hun goed recht.

Twee dingen nochtans, over dit specifiek ding.

Ten eerste: de grafiek is intellectueel oneerlijk. De lijn voor het Brussels gewest gaat eerst stijl naar boven: dat iets dat niets met evoluties of wat dan ook te maken heeft, dat is iets dat in consensus is afgesproken tijdens de regeringsvorming. Sommige Vlamingen wilden bon gré mal gré dat Brussel-Halle-Vilvoorde gesplitst werd, ONVERWIJLD EN ZONDER COMPENSATIES, en uiteindelijk hebben al die Vlamingen — N-VA incluis, toen ze nog meespeelden — ingestemd met een financiële compensatie voor Brussel in ruil voor.

Laat die sprong voor Brussel, die afgesproken was en dus niets met wat dan ook anders dan de eis om mordicus BHV te splitsen te maken heeft, ertussenuit, en de grafiek wordt dit:

Hoe, wat? Het is plots één lijn geworden met Franse Gemeenschap? Tieeeennnnssssss…

Ten tweede: wat brengt de nieuwe financieringswet de burger op? Kan iemand mij uitleggen wie precies vertegenwoordigd worden door die vijf lijnen?

“Vlaanderen”, ik vermoed dat dat “onze” Gemeenschap en “ons” Gewest zijn. Waals Gewest is duidelijk, Brussels Gewest (tiens, moest dat niet “Hoofdstedelijk” zijn? of is dat veranderd?) is ook duidelijk, en Franse Gemeenschap is uiteraard duidelijk. Ik persoonlijk, ik zit in “Vlaanderen”. Mijn ex-collega Bilitis zit zowel in Franse Gemeenschap als in Waals Gewest: verliest die dan twee keer?

Of wacht: kunnen we gewoon de verliezen van Waals Gewest en Franse gemeenschap niet gewoon bij elkaar optellen? Net zoals die van Nederlandstalige Gemeenschap en Vlaams Gewest? Dat zou dan dus voor de Walemannen niet -210 zijn, maar -238. Nog altijd een verschil van 18%, maar toch al een ander verhaal dan “wij leveren 289 in, de Walen in het gewest 210, de Walen in de Gemeenschap maar 28, en de overwegend niet-Vlaamse Brusselaars krijgen 272!”

Maar euh, wacht eens… “Federale staat”, wie is dat? Wie zijn die rare mensen die 207 méér krijgen?

Nu wordt de indruk gewekt dat die arme inwoners van Vlaanderen minder krijgen, en de profiteurs in de Federale staat meer, awoert.

Maar zijn dat niet alle Belgen, en dus ook u en ik goede Vlamingen, die “Federale staat”? Met andere woorden: de titel van de grafiek, is die niet helemaal verkeerd? Moet daar niet staat “wat brengt de nieuwe financieringswet de verschillende onderdelen van België op”, of zoiets?

Een grafiek zegt meer dan 1000 woorden, Peter? Nee, niet echt. Een wetenschapper zou moeten weten dat een grafiek enorm kan misleiden.

Lies, damn lies, statistics, and (some) politicians.

cliff richard dying inside
As with a lot of pictures of Cliff, at first glance he looks happy. But if you look closely, if you really search his eyes for signs of life, you soon realise that he is dying on the inside.

[Updated] The rise and fall of personal computing | asymco
Note the log scale.

bloodrunsclear’s real trailers for fictional films | MetaFilter
The sci-fi and fantasy trailer edits of bloodrunsclear range from a more diverse recasting of The Last Airbender and a more accurate version of the upcoming live-action Akira film to a moody treatment of The Sandman to the retro-looking adaptation of Neuromancer and the haunting Call of Cthulhu film. Want trailers to video game adaptations? To wargamers he has a live-action Warhammer 40,000 teaser. To LARPers he gives you Vampire: the Masquerade. To video gamers? Well… which kind are you interested in?

Going Cardboard: A Board Game Documentary
Do you have fond childhood memories of gathering around the table with the family for a game of Monopoly, Scrabble, or LIFE?

Cardboard is making a comeback.

In an era of tech-based entertainment, word is spreading about a new breed of board game. Going Cardboard takes you into the designer "German-style" board gaming scene, from its community of enthusiastic fans to the creative passions of the designers and their journeys from concept to reality.

Notes on Ezekiel
The point of all this is to note the fact that none of the elements of Ezekiel's vision are foreign to religious iconography of the times (or before Ezekiel's era).  The cloud / storm element of the vision is very common to the Old Testament, and is chiefly aimed at Baal, the king of the gods at Ugarit (the storm god), which is outside Babylon, both terribly common to Israelite thinking.  Hence the vision of Ezekiel, in many respects, is an amalgam of familiar (early) Israelite theophanic portrayals of Yahweh and Babylonian elements, all designed to put Yahweh "in the picture," ousting the pagan god(s).

The (Real) Definition Of Standard & Poor’s Credit Ratings….. ‘Tom Pride’ (Satire) via reddit.com
A lot of people are talking about credit rating agency Standard & Poor’s downgrading of several EU countries yesterday but not many people actually understand what the ratings mean.

So here’s a quick guide from S&P itself to help you understand the ratings system.

Cat Annoys Sleeping Guy All Night – Pogpog
Did you ever wonder what cats do while you’re asleep? This guy did, so he set up a time lapse camera to find out.

The Evil Marketing Genius of Paula Deen, the New Face of Diabetes – Daniel D. Snyder – Health – The Atlantic
Yesterday, television personality and southern food mogul Paula Deen stopped by NBC's Today show and revealed to Al Roker — and the rest of the world — that she has been living with type 2 diabetes for several years. The carefully staged appearance — and the rumors circulating about it for days before — is one of the first steps in Deen's quest to rebrand herself as the new patron saint of healthy foods. But her approach to the issue has angered her critics, new and old, who feel she's deliberately avoiding any tangible connection between the butter-heavy diet she's spent years promoting on various Food Network programs and the onset of her disease.

The third (and probably last) trans post of my life « Rage Against the Man-chine
"I am nearly constantly furious" — Uh huh. That sort of shows.

Incredible photos of Jellyfish by Alexander Semenov — Lost At E Minor: For creative people
In 2007, Russian underwater photographer Alexander Semenov graduated from Lomonosov’s Moscow State University in the department of Zoology. He specialized in the study of invertebrate animals, with an emphasis on squid brains. Soon after, he began working at the White Sea Biological Station (WSBS) as a senior laborer. After four years of working at the WSBS dive station, he became chief of the diving team. He now organizes all WSBS projects, and dives by himself, always with a camera.
Of his sea life photography, he writes: ‘When I first began to experiment with sea life photography, I tried shooting small invertebrates for fun with my own old camera and without any professional lights or lenses. I collected the invertebrates underwater and then I shot them in the lab. After two or three months of failure after failure, I ended up with a few good pictures, which inspired me to buy a semi-professional camera complete with underwater housing and strobes. I’ve spent the following field season trying to shoot the same creatures, but this time in their environment. It was much more difficult, and I spent another two months without any significant results. But when you’re working at something every day, you inevitably get a lot of experience. Now after four years of practice, I get a few good shots almost every time I dive’.

The Final Years of Curly (of Three Stooges Fame) – Mental Floss
In 1932, Jerome Howard (soon to be universally known as “Curly”) joined the Three Stooges comedy team. He was replacing his older brother, Shemp, as the third Stooge, joining his older brother Moe and frizzly haired Larry Fine.

In 1934, the team signed with Columbia Pictures and began churning out the series of comedy slapstick shorts that were to bring hilarity to the world. Within a year, Curly had established himself as the comedy star of the act. His “woo-woo”s and “n’yuk nyuk”s, as well as his incredible gift for physical, inventive, surreal comedy, made Curly Howard everyone’s favorite Stooge. On the 60th anniversary of his passing, here’s a look back at Curly’s later years.

Ha, wat Bruno zegt.

‘t Was vanmorgen echt geen goed weer, en met een bril op een fiets is het dan levensgevaarlijk: er rijden in het algemeen redelijk wat mensen zonder verlichting rond. Ik schat, totaal onwetenschappelijk, één op zes of zo, en van de vijf die wél licht hebben, schat ik even onwetenschappelijk dat twee of drie van de vijf met slechte verlichting rondrijdt.

Vaardig sofort een verbod uit op die neplichten die fietsers tegenwoordig dragen. Dat hangt dan op schouderhoogte, geraakt in plooien van kledij verzeild, en floep, de fietser is onzichtbaar (maar hij heeft wel een licht, zogezegd). Of nog erger: van die akelige knipperlichten. Fietser! Geen fietser. Fietser! Geen fietser. Fietser! Grrr, en met achterlichten is het nóg veel erger, dat rood is al helemaal onduidelijk.

Het was vanmorgen te donker en het regende te veel. Ik zag, vrees ik, niet genoeg om te zien of er veel of weinig fietsers zonder licht reden, maar ik was er wél bijna aan.

Ik heb geen fluo-vestje aan, maar wel een lichtgevende helm, fluo-handschoenen, een zeer sterk voorlicht en een zeer sterk achterlicht, dus aan mij lag het in ieder geval niet.

Nee, wat het was: een Italiaanse zot (of tenminste, een zot in een auto met een Italiaanse nummerplaat) die aan veel te snel per uur van de Vogelmarkt naar de Brabantdam reed. Om tien voor acht, in het donker, in de regen, zonder lichten.

Ik lag er echt bijna onder, nog een geluk dat ik goede remmen heb en redelijke reflexen.

Hoedanook: veel fietsers — vooral studenten, heb ik de indruk — zijn in het donker bijna compleet onzichtbaar. Ik rij niet met de auto, maar op zo’n elektrische fiets beweegt een mens redelijk wat sneller dan veel andere fietsen, en dan is het dus ook enorm gevaarlijk. Ik heb een tijd geleden een persbericht van de Gentse politie gelezen dat ze nu echt waar eerlijk beloofd écht streng zouden optreden, maar ik merk er niet echt veel van.

Van mij mogen ze elke dag de buurt rond de Blandijnberg en de Sint-Pietersnieuwstraat patrouilleren en honderden boetes uitschrijven, elke dag, tot ze allemaal in orde zijn.

En voor de rest denk ik dat ik maar eens zo’n fluovest aandoe, voortaan, zelfs al is het niet verplicht. De kinderen hebben er ook altijd zo een aan, en Sandra ook, ik zie niet waarom ik zou achterblijven.

Kijk nu, dat was onverwacht: Marcel Vervloesem is andermaal tegen de lamp gelopen.

Ik herinner het mij redelijk als de dag van gisteren, die keer dat ik de euvele moed had om mij luidop vragen te stellen bij de crapuleuze handelingen van de Werkgroep Morkhoven — hier brandt de lamp, voor wie benieuwd is.

Het resultaat van dat ene postje in 2009? Stapels mails van meestal anonieme Morkhovenadepten, reacties op mijn weblog die uiteindelijk zó de spuigaten uitliepen dat ik ze ben beginnen verwijderen, en als triest hoogtepunt: de Werkgroep Morkhoven die een hele website aan mij geweid gewijd had, met “de waarheid over Michel Vuijlsteke” erop. Met foto’s die ik gemaakt had, en verdraaide en uit context gehaalde teksten, enfin, het werd uiteindelijk zó erg en zó gemeen, dat ik zowaar een klacht heb neergelegd bij Skynetblogs.

Bij allerlei andere diensten ook, trouwens: wat die gasten deden — ik herinner me vooral Jan Boeykens, wat een akelige mens is dat jong — was echt redelijk ver over de grens van het legale.

En maar blijven verdedigen dat die arme Vervloesem een slachtoffer is van complotten! Vervloesem, een veroordeelde kinderverkrachter? Nee! Verklaar hem heilig! Ze zijn allemaal tegen hem!

Ha, wel, kijk dus nu:

Vervloesem zat ongeveer twee jaar in de cel. In het najaar van 2010 werd hij vrijgelaten onder voorwaarden. Hij mocht geen contact hebben met de media. Sindsdien woonde hij in Turnhout, waar hij dinsdag thuis zijn 17-jarige neef zou verkracht hebben, die samen met zijn moeder naar de politie stapte. ‘Vervloesem wordt verdacht van aanranding met geweld en misbruik van zijn gezag als familielid. We twijfelen niet aan de versie van het slachtoffer’, zegt het Turnhoutse parket.

Waar zitten ze nu, de mannenv an de Werkgroep? HA!

Tot anderhalf uur podcast, bijna elke dag? Over de Bijbel? Door een rechtse Amerikaan, zo één die tegne abortus is en alles, en die predikant was bij de Baptisten?

Ik kan alleen maar zeggen: yes indeedy.

Ik heb Robert M. Price ontdekt via het machtige HPPodcraft, waar hij van tijd tot tijd vermeld werd. Euh, een rechtse predikant, op een podcast over H.P. Lovecraft?

Yep indeedy:

As editor of the journal Crypt of Cthulhu and of a series of Cthulhu Mythos anthologies, Price has been a major figure in H. P. Lovecraft scholarship and fandom for many years. In essays that introduce the anthologies and the individual stories, Price traces the origins of Lovecraft’s entities, motifs, and literary style. The Cthulhu Cycle, for example, saw the origins of the octopoid entity in Alfred Lord Tennyson’s “The Kraken” and particular passages from Lord Dunsany, while The Dunwich Cycle points to the influence of Arthur Machen on Lovecraft’s “The Dunwich Horror”.

Price’s religious background often informs his Mythos criticism, seeing gnostic themes in Lovecraft’s fictional god Azathoth and interpreting “The Shadow Over Innsmouth” as a kind of initiation ritual.

Serieus, een machtig interessante mens. Hij was religieus, heeft theologie gestudeerd, allerlei doctoraten erbij bovendien, en is ergens onderweg zijn geloof kwijtgeraakt.

‘t Is te zeggen: hij noemt zichzelf een Christelijke atheïst, een beetje zoals er ook seculiere Joden zijn. Hij gaat soms nog naar de kerk, gewoon omdat hij geniet van het ritueel, maar hij gelooft er niet meer in.

Specifiek: hij is ervan overtuigd dat Jezus nooit heeft bestaan als historische figuur. Of als hij heeft bestaan, dat hij zó ver weg is dat we hem niet kunnen vinden in de Bijbel. En dat de Jezus van het Nieuwe Testament een amalgaam is van allerlei andere gestorven en herrezen figuren van rond de Middellandse Zee, aangevuld met post factum ertussen gepaste stukken van overal een beetje.

Ik kijk altijd naar zijn Bible Geek-podcast uit. Hij krijgt mails, en daar geeft hij dan een antwoord op. Soms kort, soms in het lang en in het breed, maar altijd boeiend. Er zit geen script achter, er wordt ook niet in geknipt of geëditeerd: als hij iets niet weet, zegt hij het gewoon. En soms verliest hij wel eens zijn draad. En als hij moe is, geeuwt hij gewoon.  

Om een idee te geven, de onderwerpen van de laatste aflevering:

Is there any evidence that Jesus was supposed to have had a twin brother? What is the evidence for and against Mark being written before 70 CE? Is Preterism valid? Is Eusebius correct about an oracle sending Jewish Christians fleeing from Jerusalem to Pella? What is the evidence for the Markan Little Apocalypse theory? Do “The Pillars” reflect Philonic imagery? What is the earliest mention of a flesh and blood historical Jesus? Jesus and the love commandment.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vind dat dus ongelooflijk wijs. Het is als met een sympathieke brompot van een professor op café mogen zitten.

Gelezen op Reddit:

In South Africa we have the following expression: “Jou ma is so besig om te naai jy’s uit haar gat gebore.”

Directly translated, it means, “your mother was so busy fucking, you had to be born out of her arse.”

However, it is colloquially understood to mean, “I dislike you.”

Mhuhu.

Yosemite. Schoon.

[via]

The 5 Most Horrible Things Nobody Tells You About Babies | Cracked.com
Hollywood comedies about parenthood depend entirely on making raising a kid look a ridiculous, hectic mess. Then, eventually the leading man finds out that in the end, the rewards make it all worth it. That's mostly because for whatever reason, baby murder is still taboo in modern Hollywood comedies.
When you have a real kid, you realize there's plenty of stuff those movies don't show you. If they did, their zany comedy about a single father finding a baby on his doorstep would quickly become a nightmare inducing horror that would shut down the genitals of any aspiring parent.

Newt Gingrich Profile – Esquire Story on Newt Gingrich – Esquire
She was married to Newt Gingrich for eighteen years, all through his spectacular rise and fall, and here she is in a pair of blue jeans and a paisley shirt, with warm eyes and a big laugh and the kind of chain-smoking habit where the cigarettes burn right down to the filter — but she's quitting, she swears, any day now.

Nikon 1 System Review: 19. Conclusion: Digital Photography Review
Many photographers within Nikon's sizeable user base had been eagerly anticipating the camera giant's move into mirrorless interchangeable lens cameras, and a lot of them reacted with disappointment when the curtain parted on the 1 System in late 2011. Despite containing some very interesting technology, the 1 J1/V1 are clearly intended to appeal to upgraders from lower-level compact cameras. Nikon firmly believes that there is a market here, largely untapped, and made up of people who don't like to be bothered by the intricacies of 'serious' photography but just want to be like Ashton Kutcher in the commercials and have fun, and take photographs, and have fun. And did we mention having fun?

The end result of this laudable design philosophy is a pair of rather curious cameras which have a lot to offer (we're hugely impressed by their phase-detection AF performance, and how many other cameras can you think of that allow 60 fps RAW+JPEG capture?) but which in our opinion, fail to wholly address the needs of any class of camera buyer.

Famous Photogs Pose With Their Most Iconic Images | Raw File | Wired.com
The Tank Man of Tienanmen Square. Muhammad Ali standing over Sonny Liston in victory. The portrait of the Afghan Girl on the cover of National Geographic. Many of us can automatically recall these photos in our heads, but far fewer can name the photographers who took them. Even fewer know what those photographers look like.

Tim Mantoani hopes to change that by taking portraits of famous photographers holding their most iconic or favorite photos in his new book Behind Photographs: Archiving Photographic Legends. Mantoani has shot over 150 of these portraits in the last five years, most of which are contained in the book.

Fadades | Musique gratuite, dates de tournées, photos, vidéos
J'ai également le projet de mettre au point un ( propulseur gravitationnel ) "sorte d'engin en forme de sphère de ma propre conception capable de se déplacer sans roues ni hélice ni moteur a réaction ou fusée…"j'ai une certaine expérience sur la conception et construction de moteurs fusée a propergol solide".Le procéder tente a contrer la loi de Newton sur la force gravitationnelle . Ce type d'appareil pourrait se déplacer en théorie sur le sol ,dans l'eau ,dans l'air et dans l'espace sans roues ni ailes et sans aucune émanation de gaz . Celui-ci pourrait être totalement silencieux s'il était mis sous vide et ne générerait aucunes pollution…

Oven: voorverwarmd! Appels: geschild! In een pot gedaan! Wat suiker en kaneel bijgesmeten!

Bloem! Suiker! Boter! Mengen met de vingers! Erbovenop strooien!

In de oven! Eruit halen! Yay!

Mmmmm crumble. Leve recepten waar het allemaal zo nauw niet steekt: hoeveelheden, verhoudingen, warmte, tijd — allemaal nattevingergedoe.

Jan stond hier gisteren plots, met een nieuwe klak aan.

‘t Is wreed: voor hetzelfde geld was hij honderd jaar geleden geboren en zag hij er ongeveer hetzelfde uit. Vergelijk! Zijn achtergrootoom (°1918 +1930?) in 1923…

…en Jan in 2012:

Alles komt terug, dat het allemaal terugkomt.

De kaart zegt lang niet alles, al was het maar omdat de lokale prijzen er niet in meegerekend zijn (en het dus enkel de koopkracht meet ten opzichte van pakweg boeken kopen bij Amazon), maar ‘t is toch wel indrukwekkend:

[via]

Zonder budget gemaakt, lees ik op de internets. Dat is natuurlijk een beetje een overdrijving, ‘t zijn geen drie maten ergens op een zolderkamer, maar toch: ‘t is ongelooflijk wat er tegenwoordig allemaal technisch mogelijk is.

Het potlood is er. Nu nog goeie schrijvers en we zijn er helemaal.

A Brief, Incomplete, and Mostly Wrong History of Programming Languages via reddit.com
1964 – John Kemeny and Thomas Kurtz create BASIC, an unstructured programming language for non-computer scientists.

1965 – Kemeny and Kurtz go to 1964.

Cyberlocker Ecosystem Shocked As Big Players Take Drastic Action | TorrentFreak
While the shutdown last week of Megaupload and the arrest of its founder and management team was certainly dramatic, a situation of perhaps even greater gravity is beginning to emerge.

Loper OS » Why Skin-Deep Correctness — Isn’t, and Foundations Matter.
All you will ever get from Apple is a “Worse Is Better“, taxidermic imitation of orthogonal persistence.

The Quest of the Historical Jesus by Albert Schweitzer
The Quest of the Historical Jesus. A Critical Study of its Progress from Reimarus to Wrede.

Radiofy – Converteer playlists van op de radio naar Spotify-playlists
Radiofy laat u toe om doorheen de playlists van de VRT-radiozenders te bladeren en de muziek ook meteen te beluisteren via Spotify en/of YouTube.

Mijn laatste niet-computer met Windows erop was een Compaq iPAQ:

Afgrijselijk toestel, zeker in vergelijking met de Palm Pilot die ik had en waar ik onredelijk content mee was:

De Palm Pilot had geen internetverbinding, wat zeg ik, geen netwerkverbinding. Idemdito met de iPAQ: alles dat er op het toestel kwam, kwam er via een kabel.

Mijn eerste Nokia was een N95, en ik ben daar ook onredelijk tevreden mee geweest, vele vele jaren aan een stuk, tot ik uiteindelijk een iPhone 3GS heb gekocht, en daarna een iPhone 4:

Ik heb daarna nog links en rechts wat Nokia in mijn handen gehad, en nog links en rechts wat telefoons gezien met Windows erop, en sorry maar: no sir, I didn’t like it.

Nokia was zijn weg kwijt, vond ik. En Microsoft op telefoon? Nee bedankt. Wat Apple met iPhones deed, was zó hard een stap vooruit, dat zelfs mijn fantastische N95 soms een soort prehistorisch ding leek.

Pas op, ‘t is niet alsof ik meteen zo’n iPhone gekocht heb: ik zag geen reden om er mijn N95 voor aan de kant te zetten, en zelfs niet voor een iPhone 3G. ‘t Heeft geduurd tot de iPhone 3G dat ik er een gekocht heb.

Content van geweest, absoluut. Ik heb er zo ongeveer alles uitgehaald wat er uit te halen was: uren en uren en uren series op gekeken, games op gespeeld gelijk er geen morgen was, mijn kalenders mee gesynchroniseerd, mail, contacten, tienduizenden foto’s mee gemaakt… redelijk hardcore gebruiker, dus.

Vorig jaar heb ik een iPhone 4 cadeau gekregen wegens bewezen dienst en opgelopen karmische schuld, en daar heb ik ook serieus veel plezier van gehad — al wat ik op mijn oude iPhone had, en dat het nu wat sneller ging, daar allemaal niet van, maar vooral: het scherm.

Ik zie redelijk slecht, en dat ik ‘s avonds in bed zonder bril kan lezen op mijn telefoon, dat is gewoon fantastisch. Op elk ander scherm kan ik de pixels gewoon tellen, met die iPhone 4 kan ik lezen zonder hoofdpijn te krijgen.

Máchtig content van.

Ik heb bijna geen klachten over mijn iPhone, na een jaar of zo gebruik. Wat dingen die vervelend zijn: de home-knop dubbelklikt al een paar maand niet meer en begint nu ook te haperen voor het gewoon klikken. Het volume dat eruit komt, is sinds een tijdje met de helft verminderd. Als ik telefoneer, hoort mijn tegenpartij mij de eerste paar seconden niet.

Niets onoverkomelijks dus. Wat lastigheden, maar ik telefoneer dan ook niet veel, dus zo erg is het niet.

En dan kreeg ik een telefoon met Windows erop in mijn handen. Een week aan een stuk gebruikt in de plaats van mijn iPhone — de conclusie was dat het écht niet veel scheelde.

Dat was een maand geleden, met een (relatief El Cheapo) HTC Radar.

Vorige vrijdag heb ik van Nokia en Microsoft een Lumia 800 gekregen. Euh ja, gekregen, ik mag hem houden.

Ik ga niet over een paar nachten ijs gaan. Ik ben van plan het toestel een tijd exclusief te gebruiken en mijn iPhone aan de kant te laten, en dan te zien wat ik ervan vind.

Voorlopige conclusie na nog geen week? Ik ben absoluut verliefd op het toestel, zoals ik tot nog toe op geen enkele telefoon verliefd geweest ben. Ze mogen mijn iPhone komen halen.

‘t Is waar, ‘t is staking volgende maandag.

Voor zover ik het begrepen heb, hebben alle mogelijke partijen tijdens de regeringsonderhandeling — ze heeft lang genoeg geduurd — redelijk voortdurend overlegd met hun achterban, waaronder ook de vakbonden. Dus ik weet niet echt wat ze nog zouden kunnen toevoegen aan de discussie.

En trouwens: de mensen die het voor het zeggen hebben, dacht ik, hadden al gezegd dat wat er ook gebeurt op 30 januari, ze helemaal niets gaan veranderen aan de plannen, dus ik weet niet echt goed wat zo’n staking zou kunnen bewerkstelligen.

Tjaha. Slechtere mensen dan ik zullen waarschijnlijk al gezegd hebben dat het als bij toeval weer uitdraait op een verlengd weekend, zeker?

Ik ga werken, in alle geval. Misschien dat het op het werk vol zal lopen met kinderen die niet op opvang kunnen of naar school kunnen, maar ‘t zal ons niet tegenhouden.

Vanmorgen beginnen samenvatten waar er gisteren over vergaderd was — ‘t is wel Bijzonder Wijs als werk van ettelijke maanden op korte tijd allemaal in mekaar begint te klikken en als er allemaal wolken opklaren en zo.

In de late voormiddag even over en weer naar huis om te spreken met de mevrouw van de Dienst Monumentenzorg en Architectuur (we moeten werk aan het huis, het is een beschermd stadsgezicht, we willen weten wat we precies kunnen, mogen en moeten doen). Het niet evident, het is altijd wat zoeken en doen om elkaar te vinden in zo’n gesprek, maar uiteindelijk viel dat allemaal helemaal mee, en weten we wat we nu moeten doen en zo.

Dan terug naar het werk en verder gedaan aan verslag en dingen. Met de koptelefoon op en Stevie Wonder luid: yay! Weinig, weinig zo wijs als vlotgaweg iets documenteren, en dan alsnog besluiten een kleinigheid zelf te herprogrammeren, met He’s Misstra Know-It-All of Living for the City als soundtrack.

Vanavond thuisgekomen en eten gemaakt voor de kinderen — kabeljauw met puree — die dan ergens om zes uut met mijn broer naar het lichtfestival zijn vertrokken (Sandra was er al wegens persconferentie en officiële opening en zo).

Ik zit thuis, en ik vraag me af wat ik eens zou doen.

Ik ga mij in ieder geval niet druk maken over de staking maandag, en het verbaast mij een beetje dat er zoveel spel rond gemaakt wordt (voor en tegen) op de tweeters en de faceboeks.

Weet ge wat? Wind u maar allemaal eens goed op, voor en tegen. Kak op de vakbond zonder te weten wat vakbonden voor u doen. Staak zonder ook maar een idee waar het eigenlijk over gaat. Roep zeer hard dat stakers leeghangers zijn die de economie kapot maken, maar rep met geen woord over de banken die ons ei zo na in de afgrond hebben gestort. Roep zeer hard voor behoud van index en pensioenleeftijd en voordelen uit een tijd dat we allemaal dertig jaar minder lang leefden, en stem dan vooral collectief in de omgekeerde richting.

Voor mij zal het vanavond TV kijken worden, of lezen, of tijd verdoen. I dunno. Of misschien gaan slapen.

En dan morgen eens op zoek gaan naar een manier om er iets aan te doen, aan de hele situatie, tegen alle verwachtingen in dat het iets zal uithalen, maar omdat het toch eens zou moeten. Want een staking haalt niéts uit. En want al dat engagementsloos 140 karakters lang gezwets #30j #ikbenbeterdangij steekt mij enorm tegen, daar niet van, maar ‘t is niet door nog eens een tweet in de lucht te sturen of een sermoen te houden voor de al lang overtuigden of een discussienamiddag voor de mensen die niets anders te doen hebben met hun namiddag dat er iets gaan veranderen. Of toch wel. Of toch niet. Of toch wel. Ik slinger over en weer tussen optimisme dat het met tijd en uitleg allemaal goed komt, en pessimisme dat het allemaal om zeep is en dat niets kan helpen. Ik voel mij letterlijk slecht van dingen als deze reactie op Gentblogt, of van een kolom met twitterzoekresultaten op #30j of @sthbracke, van die mislukte humorist die altijd achteraan Knack staat, van de “ik begrijp dat…” en de “ik hoor u zeggen…” van Siegfried Bracke-epigonen, van mensen die ik zie verglijden naar wat ik nooit had gedacht dat ze zouden worden, van het zwart-wit worden van alles, van het kort geheugen van iedereen, van “wij tegen zij”, van drama om het drama, van aaaaargh. Letterlijk slecht, niet letterlijk in de betekenis van figuurlijk, maar letterlijk in de betekenis van ik krijg een krop in mijn keel en het pakt op mijn asem. Fuck. Nu ga ik met mijn koptelefoon op moeten naar The Joy of Painting kijken tot een stuk in de nacht.

En de dag was nochtans zo fijn begonnen.

Zo weird — de verkiezingsresultaten in Polen in 2011:

PIS staat voor Prawo i Sprawiedliwość (Recht en Rechtvaardigheid, eerder rechts), PO staat voor Platforma Obywatelska (Burgerplatform, liberaal conservatief / christen-democratisch). De manier waarop gestemd wordt, lijkt nogal geografisch omschreven, nee?

Ha! Elke dag nieuwe ontdekkingen op /r/mapporn — deze kwam uiteindelijk van op Strange Maps, vorig jaar in december.

Kijk, de grenzen van het Duitse rijk vóór 1918:

Zo fascinerend, spookgrenzen. En we moeten niet eens zo enorm ver kijken, wij *kuch*taalgrens*kuch*.

Ik was dat helemaal uit het oog verloren, maar ‘t is vandaag blijkbaar Rode Ridderdag. Hoera voor Johan, de Rode Ridder!

Ik denk dat ik vandaag, ter ere van, elke “maar” vervang door een “doch”.

Zeg dus niet

er is een probleem, maar de boeking start pas binnen meer dan vijf werkdagen

maar zeg wel:

er is een probleem, doch de boeking neemt eerst een aanvang over meer dan vijf werkdagen

Whoa. Dat kan tellen. Kader Arif, de rapporteur van het Europees Parlement over ACTA, dient zijn ontslag in:

La Commission européenne a signé aujourd’hui, au nom de l’Union européenne, l’accord commercial anti-contrefaçon, l’ACTA.

Je tiens à dénoncer de la manière la plus vive l’ensemble du processus qui a conduit à la signature de cet accord : non association de la société civile, manque de transparence depuis le début des négociations, reports successifs de la signature du texte sans qu’aucune explication ne soit donnée, mise à l’écart des revendications du Parlement Européen pourtant exprimées dans plusieurs résolutions de notre assemblée.

En tant que rapporteur sur ce texte, j’ai également fait face à des manœuvres inédites de la droite de ce Parlement pour imposer un calendrier accéléré visant à faire passer l’accord au plus vite avant que l’opinion publique ne soit alertée, privant de fait le Parlement européen de son droit d’expression et des outils à sa disposition pour porter les revendications légitimes des citoyens.

Pourtant, et chacun le sait, l’accord ACTA pose problème, qu’il s’agisse de son impact sur les libertés civiles, des responsabilités qu’il fait peser sur les fournisseurs d’accès à internet, des conséquences sur la fabrication de médicaments génériques ou du peu de protection qu’il offre à nos indications géographiques.

Cet accord peut avoir des conséquences majeures sur la vie de nos concitoyens, et pourtant tout est fait pour que le Parlement européen n’ait pas voix au chapitre. Ainsi aujourd’hui, en remettant ce rapport dont j’avais la charge, je souhaite envoyer un signal fort et alerter l’opinion publique sur cette situation inacceptable. Je ne participerai pas à cette mascarade.

De rapporteur, voor de duidelijkheid, is niet zomaar iemand die verslagen schrijft, hij is de hoofdverantwoordelijke voor een voorstel van de Commissie in het Parlement. De rapporteur vormt in grote mate het eindproduct — en hier is het hij zó hard niet eens met het hele proces rond ACTA, dat hij toch wel redelijk ongezien scherp is, en op de dag van de ondertekening zijn ontslag indient.

Veel sterker van signaal kan dat niet worden, in het Europees Parlement.

Het EP had al eind 2010 een alternatieve resolutie voorgesteld, maar die heeft het nipt niet gehaald. Wie heeft wat gestemd?

De christendemocraten van de EVP, vooral, en (natuurlijk, zou ik bijna zeggen) de conservatieven van ECR.

Voor België stemden elf van de 22 europarlementariërs vóór het voorstel van de EP: alle socialisten, alle groenen, Annemie Neyts en Guy Verhofstadt.

Philip Claeys van Vlaams Belang en Anne Delvaux van CDH onthielden zich, Frank Vanhecke was afwezig, en acht mensen hebben tegengestemd. Ivo Belet, Jean-Luc Dehaene, Marianne Thyssen, Mathieu Grosch (CDH) en Derk-Jan Eppink deden mee met de meerderheid van de leden van hun groep, Louis Michel (MR), Frédérique Ries (MR) en begot Dirk Sterckx hebben tégen de meerderheid van de liberalen gestemd.

Zou dat iets uithalen, die mensen e-mails te sturen?

Wonderlijk, inspirerend, machtig, overweldigend: die keer dat Saul Bass de pitch deed voor een volledig nieuwe huisstijl voor Bell — een hele resem min of meer onafhankelijke bedrijven met allerlei verschillende stijlen en boodschappen.

Bass maakt niet alleen een logo, maar stelt een volledige ommekeer van alles voor. Van logo en typografie tot en met uniformen voor alle (alle) mensen die in aanraking komen met het publiek.

Als het echt niet anders kan: spoel vooruit naar het einde, maar het is het half uur meer dan waard.

Oudste dochter, gisteren: ah ja, ge zoudt dan eens moeten bellen naar de vader van (naam vergeten) om af te spreken wanneer zij bij ons komt slapen morgen.

Ik weet van niets, Sandra weet van niets, maar hey, als het afgesproken is, dan bellen wij natuurlijk. Vader aan de andere kant van de telefoon wist ook van niets, maar hey, dat zijn uiteindelijk ook allemaal details.

Ondertussen ben ik het ook een beetje uit het oog verloren wat er met wie afgesproken is, maar voor zover ik het begrepen heb: vanavond blijft vriendin 1 hier slapen, en morgenochtend moeten ze vriendin 2 gaan halen aan het Gravensteen. En dan gaan ze, euh, geen idee, iets doen, vermoed ik.

De ploeg van Jan heeft vandaag gespeeld tegen AA Gent vandaag en gewonnen: 6 – 15.

Ik ben vanmorgen op en af naar het ballet gereden met Anna. En ik heb vannamiddag een chocoladeijstaart met passievruchtenganache gemaakt voor morgen. Dat is dan toch ook iets. En ik heb vandaag 60 euro niét uitgegeven aan een toetsenbord.

We hebben vanavond zeetongfilets gegeten met krielpatatten in de pel en dan in de oven.

Sandra is met dochter en vriendin naar het lichtfestival.

En dus zit ik alleen thuis, ‘t is te zeggen met de twee jongste in bed. En ben ik met Louis naar Harry Potter aan het kijken. Hij is aan honderd per uur Engels aan het leren, Louis, en zo’n film waar hij het boek van van buiten kent, dat helpt er aan.

Ik heb zin om morgen een gezelschapsspel te spelen met de kinderen, maar ik denk dat het er ook dit weekend niet van zal komen.

En dan zal het weekend gedaan zijn en is het weer werkweek.

Het leven is gelijk een doos pralines, een mens weet nooit wat hij gaat krijgen.

Over vervolgverzen voor Puff the Magic Dragon, gelezen alhier:

I heard this one at a Children’s Show at the State Fair…before singing it, the man said, “Kids, look at your parents. Watch their eyes. Because when I sing this last verse, they will cry.”

I felt embarrassed because I got teary-eyed…and I’m 21. Ha.

Puff the Magic Dragon
Walked on the strand
He looked down and then he saw
Footprints in the sand

A voice said, ‘Mr. Dragon,
Please don’t be so sad.
My name is Jenny Paper
And I was sent here by my dad.’

Ja, ik ben een wijf, als het daarop aankomt.

Huh. Kom het tegen.

Ik ben in de tijd lid geworden van de vakbond omdat dat nu eenmaal min of meer moest, enfin ‘t is te zeggen het werd toch zeer hard aangeraden, pas op ‘t is niet dat het nodig is hé, maar het zou toch beter zijn, allez ja, enfin bon, geweetwel.

Het is nu een jaar of twintig of zo dat ik werk, en ik heb de vakbond persoonlijk nog niet nodig gehad. Nog nooit werkloos geweest, niet in loononderhandelingen gezeten, geen problemen gehad met vakantiedagen of vrije dagen of watdanook, niets niets niets.

Ik dacht dat ik al ettelijke jaren geen lidgeld meer betaalde, maar blijkbaar was die Nieuwe Werker die om de zoveel tijd in de brievenbus zat geen teken van vergetelheid bij het ABVV, maar wel gewoon een teken dat ik blijkbaar mijn lidgeld met een permanente opdracht betaal.

Hey, goed om weten.

Mhuhu. Dat zal misschien wel een wijze film zijn, misschien.

Yes indeed.

So klang Bismarck! – einestages
Der Kanzler war begeistert! 1889 wurde Otto von Bismarck ein Phonograph vorgeführt – und der altehrwürdige Staatsmann plauderte munter auf das revolutionäre Gerät. Mehr als ein Jahrhundert galt die wohl einzig jemals gemachte Aufnahme der fürstlichen Stimme als verschollen. Nun ist sie aufgetaucht.

Forgotten.pl Abandoned Places
Stadsarcheologie in Polen.

Rosling’s World – a documentary about Hans Rosling – YouTube
Hans Rosling is a professor in international health, who has made an unlikely global success. His Gapminder presentations on global development evokes laughter, rejoice and reflections. In this SVT (Swedish Television) documentary, film maker Pär Fjällström lets Hans Rosling tell the story about his life and what has shaped his world view.

The Voynich Manuscript [a.k.a. Beinecke MS 408] pt I: the language of plants where the search for meaning is the meaning
:aah:

Jonathan Coulton – Uh oh, he’s blogging. What happened?
Make good stuff, then make it easy for people to buy it. There’s your anti-piracy plan. The big content companies are TERRIBLE at doing both of these things, so it’s no wonder they’re not doing so well in the current environment.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vind dat eigenlijk redelijk ongelooflijk.

‘t Is vandaag al verdorie twintig jaar dat Sandra het met mij uithoudt (en omgekeerd! en omgekeerd! haast ik mij eraan toe te voegen!).