Archief voor april 2012

 

Krak, fuck

zondag 1 april 2012 in Echt gebeurd. Permanente link | 3 reacties

Ik ben een Synalco-GO GO GO GO in het diepst van mijn gedachten. Euh, rug.

Jazeker: er zit in mijn rug een halve ijzerwinkel: allerlei schroeven in ruggenwervels, en dan allerlei metalen stangen die al die schroeven in een min of meer rechte lijn met elkaar verbinden.

En ik vrees dat er vannacht een stuk gebroken is.

Dat is niet zo leutig: de twee uiteinden van zo’n ijzeren stang net naast uw ruggenmerg, die tegen elkaar schuren.

‘t Is niet de eerste keer dat het gebeurt: vorige keer was het aan de ene kant gebroken, hebben ze mijn rug open gesmeten en zijn ze met een ijzerzaag aan de slag gegaan. Enfin, niet echt: ze hebben er een schroef uitgekregen, en de rest laten zitten wegens teveel vergroeid met vanalles.

Kijk, het breukvlak, vorige keer:

Synalco

En nu is het weer van dat, dus. Maar ik heb gelijk niet al te veel goesting om mijn rug nog eens open te laten snijden.

Euh nee, géén 1 april, hoor ik daar dan op een dag als vandaag bij te zeggen.

De Rode Ridder #001: Het gebroken zwaard

zondag 1 april 2012 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Willy Vandersteen (tekst) – Willy Vandersteen, Robert Vandersteen en Karel Verschuere (beeld).
De Standaard Uitgeverij, 1959, 34 blz.

Ik dacht: Johan trekt op avontuur, maar breekt zijn zwaard. Hij moet dringend op zoek naar een nieuw exemplaar.

Het was: Kasteel Eikendale wordt geteisterd door een mysterieuze vloek. Een lichtgevend gebroken zwaard verschijnt, kooplieden worden overvallen, en net als Johan langskomt, was de rentmeester van het kasteel aangevallen. Johan besluit te blijven en het mysterie te onderzoeken; het blijkt de rentmeester zelf te zijn die de legende misbruikt en op zoek is naar de schat van het kasteel.

Johan, De Rode Ridder, doolt door het land, op zoek naar verdrukten, onderdrukten, bedrukten en anderen die onrecht aangedaan werd of wordt.

Het wordt al wat later op de dag, en Johan zoekt onderdak: ronddolen allemaal goed en wel, maar ‘s nacht in een donker bos is het toch een beetje gevaarlijk. Ineens steigert zijn paard! Er ligt een ineengezegen man op de vloer van het bos! De man waarschuwt hem dat er gevaar dreigt! Een spookbeeld!

Johan trekt op onderzoek uit: plotsklaps verschijnt een lichtgevend gebroken zwaard in de lucht! De Rode Ridder is niet bang van ongewone verschijnselen, en hij smijt er dan ook onversaagd een steen naar. Het zwaard verdwijnt, en voor hij de achtervolging kan inzetten, roept de gewonde man hem terug: hij zou graag naar het kasteel in de buurt gebracht worden.

De man blijkt Reyhold te zijn, de rentmeester van Kasteel Eikendale. Reyholt beheert het kasteel tijdelijk, wegens alsdat de kasteelheer bij de koning geroepen was. Vrouwe Sieglinde, de vrouw van de kasteelheer, ontvangt Johan hartelijk en vertelt hem over de legende van het gebroken zwaard.

Jaren geleden was haar man slaags geraakt met een roofridder, die in zijn vrije tijd omging met heksen en tovenaars. De roofridder werd verslagen, maar hij smeet zijn gebroken zwaard in het moeras en sprak met zijn laatste adem een vreselijke vloek uit: “Eens zal mijn zwaard uit dit moeras oprijzen om mij te wreken!” Johan gelooft daar allemaal niet te veel van, en stelt voor te blijven tot het mysterie opgelost is.

Johan gelooft er niets van

Het duurt een tijd, maar uiteindelijk, tijdens een bewogen jachtpartij (Johan bijna opgevreten door een beer, ter elfder ure gered door Reyhold) verschijnt het zwaard opnieuw. Het jaagt het paard van Sieglinde op hol, Johan kan haar ternauwernood redden.

Sieglinde is er zo van aangedaan, dat ze besluit om bij familie te gaan logeren tot haar man terugkomt. De Rode Ridder vindt dat een uitstekend idee, en ondanks het protest van Reyhold, die het niet ziet zitten dat hij nu alleen verantwoordelijk is voor de kasteelschat die meneer Eikendale verborgen had, is Sieglinde er van onder.

Later die dag rijdt Johan door het bos, en daar ziet hij begot het paard van Sieglinde! Na een dolle achtervolging kan hij het vangen, en wat blijkt? Onder eht zadel zit een duimspijker! Varraad! Dat kan alleen de stalmeester zijn!

Johan sluipt het kasteel weer binnen (waarom? geen idee: normaal gezien weet niemand van iets, en zou hij gewoon doodgemoedereerd kuen binnengestapt zijn, toch?) en voelt de stalmeester aan de tand. Net als die alles wil vertellen, zakt hij in elkaar: een dolk in de rug!

Johan ziet een soldenier weglopen, en zet de achtervolging in! De soldenier duikt in een geheime gang! Johan volgt hem! Een donkere trap naar boven! Een zwaardgevecht! De soldenier valt, en is bewusteloos! De trap leidt naar de toren, en kijk nu: daar zit Sieglinde opgesloten!

It was Reyhold all along! Die was uit op de schat, en gebruikte de legende van het gebroken zwaard als excuus om strooptochten uit te voeren. Sieglinde heeft nog maar net haar verhaal gedaan, of de snoodaard stapt uit de schaduw en valt De Rode Ridder aan! Het gaat gelijk op! Reyhold heeft een dolk! Johan pareert! Oh nee! Reyhold bedreigt Sieglinde! Hij duwt op een hendel en Johan stort in een vergeetput!

Nu zijn de rollen gekeerd: Reyhold is  de baas in het kasteel — wat Sieglinde ook moge denken over de trouw van haar onderdanen.

Reyhold zet Sieglinde op sekreet in de hoogste toren, en neemt formeel de macht over in het kasteel. De nar Broes, een dwerg, bied zijn diensten aan: hij zal spioneren voor Reyhold, zien dat de inwoners van het kasteel niets achter de rug van Reyhold bekokstoven.

Sieglinde weigert te geven aan Reyhold, zelfs als dat wil zeggen dat ze zal verhongeren. Wat de smiecht niet weet, is dat Sieglinde stiekem voedsel krijgt, via het torenraam. Als ze na een tijd nog altijd niet verzwakt, stormt Reyhold onverwacht binnen in de toren, vindt hij er een kruik, en spant hij een val voor de geheimzinnige bevoorrader. Het blijkt Broes te zijn, die de plannen van Reyhold dwarsboomde! Hij wordt gevangen, aan de strafaal gebonden, en hij zal de volgende ochtend geëxecuteerd worden.

In de vergeetput is Johan er, na ettelijke dagen, in geslaagd de voegen rond een steen uit te hollen, en zo via de waterput naast de vergeetput naar boven te ontsnappen. Hij bevrijdt Broes, die hem van de hele situatie op de hoogte stelt. Broes zal de landbouwers rond het kasteel mobiliseren, en Johan zal Sieglinde bevrijden.

Volgt een immens spannend gevecht met Reyhold en zijn kornuiten: uiteindelijk is Johan teveel verzwakt door zijn gevangenzetting, en lijkt het erop dat hij het onderspit zal delven… tot Johan plots in de verte de koehoorns van de landbouwers hoort! Hij kan nog net de valbrug laten zakken, en nét als Reyhold hem dreigt af te maken, redt een goed gericht pijl Johan van een gewisse dood.

Eind goed, al goed!

* *    *

Veel spannender dan ik gedacht had: de zwaardgevechten zijn écht goed, en voor nauwelijks 34 bladzijden gebeurt er wel heel erg veel. Het is allemaal erg filmisch — Vandersteen heeft duidelijk naar heel veel Amerikaanse avonturenfilms gekeken, en een Errol Flynn of Douglas Fairbanks had niet misstaan in een Rode Ridderfilm.

Het verhaal van Johan zelf begint in medias res. Ik vermoed dat we in Vlaanderen zijn, ergens de 12de-13de eeuw zijn. Johan is een dolende ridder, ik heb de indruk dat hij niet van adel is, maar hij komt toch maar aan een wapenrusting en een paard. Ik kijk ernaar uit om meer te weten te komen over zijn familie, wat hem motiveert, waar hij vandaan komt en waar hij naartoe wilt.

Verloren voorwerpen: goed bezig

zondag 1 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

We zijn net terug van een weekend Dardennen met Sandra’s vader, broer en zus  en alle kinderen. Wreed wijs, in een huis met een zwembad en alles!

Vorig weekend zijn we naar Dardennen gegaan met de mensen van mijn werk, Sandra en ik, geen kinderen.

Collega Ron en zijn madam zijn met ons meegereden: zij zaten vooraan bij Sandra, ik had achteraan in de auto postgevat. In het terugkeren: met mijn mantel op mijn schoot. En in de linkerbuitenzak van mijn mantel: mijn portefeuille en mijn iPhone.

Niet dat ik de iPhone nog gebruik als telefoon — Lumia 800 all the way, ondanks de miserabele batterij een veel betere smartphone dan de iPhone — maar wel dat ik die iPhone gebruik om in bed te lezen en soms eens een foto te nemen.

Oh, en ik weet zeker dat het de linkerbuitenzak was wegens dat de rechtsbuitenzak uitgeeft op de buitenwereld en dat de binnenzakken uitgeven op de binnenkant van de voering.

Enfin bon, dus, ja. Ergens onderweg naar een tankstationwinkel gegaan, daar nog staan vogelen met portefeuille en iPhone om geld te vinden voor een toiletbezoek en een flesje cola, en in de auto nog een foto genomen, een klein uur voor we thuis waren. Ik weet dat zeker, want het is een foto die ik elke dag op dat uur maak.

En dan komen we thuis, wil ik de telefoon nemen, en… ack! geen telefoon.

We waren nog maar juist thuis en we waren de auto nog aan het uitlegen, ik wist zeker dat de telefoon niet uit de auto gevallen was onderweg, de enige plaats dat hij kon liggen was in de auto, maar ik keer heel de auto ondersteboven, en: niets.

Inademen. Uitademen. Damned.

Nog eens zoeken. Keuken zoeken. Valies zoeken. Voering van jas zoeken: niets vinden. Fuck, fuck, fuck.

Een tijd later, naar bed. Midden van de nacht: opstaan, terug naar de auto. Zoeken. niets vinden.

Maandag: okay. Rustig blijven. Alles komt in orde. Telefoon kan niet kwijt zijn. Hij zal wel uitkomen. Gewoon afwachten, en het komt in orde. Als ik niets doe, zal iemand anders hem misschien wel vinden, en dan kan ik zeggen “ah ja, ‘k weet het, ik had hem daar gelegd maar ‘t is omdat ik hem voor het moment niet echt gebruik”.

Dinsdag: kwaad op mezelf. Hoe is dat nu mogelijk godverdomme? Fucking hell verdju, altijd hetzelfde, waarom moet ik nu ook alles altijd willen meenemen, en dan alles kwijtgeraken?

Woensdag: okay. Bon. We zitten met een kwijte telefoon. Is er een manier dat ik iets kan doen? Misschien een tweedehandse kopen op eBay? Hoe zou ik dat moeten verkocht krijgen? Realistisch gezien: niét. Maar misschien dat ik er ergens eentje kan vinden heel goedkoop? Een oude? Een iPhone 3?

Donderdag: oh nééééééééé… Miserie misery miserie miserie miserie miserie. Okay ik heb er geen geld voor betaald, voor die telefoon, maar al-dat-geld! Shitshitshitshit. Er ziék van lopen dat ik die iPhone ooit gehad heb, maar nu niet meer.

Vrijdag: ah well. Niets aan te doen. Ik heb een Nokia, ‘t is niet alsof ik geen telefoon heb. En ik heb een iPad, dat is ruim voldoende voor zowat alles dat ik ooit zou willen doen als ik mobiel ben. We kunnen op weekend vertrekken, ik zal hem niet missen, die telefoon.

Zaterdag: (toch spijtig dat ik geen iPhone heb, anders zou ik Albert Schweitzer kunnen lezen in bed in plaats van te moeten proberen in slaap vallen zonder boek)

Zondag, in het terugkeren van weekend, Louis: hey kijk papa, ik heb uw iPhone gevonden tussen de zetels op de achterbank!

De Rode Ridder #002: De Gouden Sporen

maandag 2 april 2012 in Boeken. Permanente link | 3 reacties

Willy Vandersteen (tekst) – Robert Vandersteen, Karel Verschuere en Edouard De Rop (beeld).
De Standaard Uitgeverij, 1959, 34 blz.

Ik dacht: De Rode Ridder bevindt zich in de buurt van Kortrijk en besluit mee te vechten met de Vlamingen tegen de Fransozen. Met zijn zware maliënkolder en zijn paard blijft hij helaas steken in de modder. Hij vindt er wel een paar nieuwe sporen, nog een geluk bij een ongeluk.

Het was: De Rode Ridder komt drie knapen tegen die ridder willen worden. Het ziet er lang naar uit dat geen van de drie er klaar voor is, maar na een aanval van een roversbende op een versterkte boerderij zijn twee van de drie dood en hebben ze allemaal hun gouden riddersporen verdiend.

In de opener komen we meet te weten over Johan: hij is geen ridder van adel, maar hij mag zich als gewone krijgsman wel ridder noemen, omdat hij trouw gezworen heeft aan kerk en koning, en de zwakken en verdrukten beschermt.

In zijn omzwervingen komt hij drie schildknapen tegen: Kurt, niet van adel, en Erik en Erwin, wel van adel. Johan, altijd goed voor een grap, besluit ze op de proef te stellen en doet alsof hij ze aanvalt.

Kurt en Erik reageren alert, Erwin vlucht weg, maar bon, ze zijn nog jong en ze kunnen nog leren. Ze blijken op weg te zijn naar de Reigerhoeve om de uitrusting van hun meesters naar een toernooi te brengen.

Na een ontmoeting met een grimmig uitziende ridder — zijn toon stond Johan niet aan, en dus heeft hij hem maar verslagen in een duel (en daarbij een lans die niet van hem was vermassakrerend, ‘t is proper) — is het paard van Johan gewond, en besluit hij de drie jongens te vergezellen naar de Reigerhoeve.

Veerle, de dochter van hereboer Wulf, ziet dat wel zitten, drie jonge gasten:

De drie jongens hebben de charmes van Veerle al meteen in de mot, en Johan ziet een kans om de wedijver van de knapen te gebruiken: hij zal ze wat lessen geven in ridder-zijn, in de redenering dat de drie nog meer hun best zullen doen als ze weten dat Veerle alles ziet.

Volgen lessen in stokschermen, zwaardvechten, boogschieten, worstelen, wapenonderhoud en algemeen ridderschap (“een toekomstig ridder slaat geen gevallen vijand”, dat soort romantische nonsens).

Een paar dagen later blijkt dat er een roversbende in de buurt is: de hoeve wordt bespied, en een hoeve wat verder wordt overvallen en in brand gestoken. Erwin blijft getuigen van lafheid: als Kurt overvallen wordt terwijl hij de wacht houdt, is Erwin aan de grond genageld van angst. En Erik voelt zich eigenlijk te goed voor al wat van lagere afkomst is, enfin, ‘t is allemaal niet zo ridderlijk.

Als de roversbende van Baldur dichterbij komt, treft de Reigerhoeve alle mogelijke voorbereidselen, maar de twee schildknapen van adel zijn er vanonder: de een omdat hij bang is, de andere omdat hij niet voor boerenkinkels wil vechten.

Als Wulf ziet dat zijn dochter nog in de hoeve is, stuurt hij ze meteen mee met de vrouwen en kinderen die in veiligheid gebracht werden, maar o wee: Baldur en zijn trawanten waren al in de buurt en ze overvallen Veerle en haar dienstmaagd!

Gelukkig zijn Erik en Erwin nog in de buurt! Erik vergeet zijn hovaardigheid als hij Veerle hoort gillen! Hij houdt twee ruiters van Baldur tegen! Maar Baldur heeft Veerle! O nee!

Het wanhopig gegil van Veerle doet ook Erwin zijn angst overwinnen. Met de moed der wanhoop stort hij zich op Baldur! Hij waagt zijn leven! De meisjes ontsnappen, maar Erwin is ernstig verwond.

Het beleg van de hoeve begint: aanval van Baldur, stevig verdedigingswerk onder leiding van Johan en Wulf. De eerste dag eindigt onbeslist: de verdedigers kunnen geen uitval wagen, de aanvallers kunnen niet voorbij de muren.

De volgende dag houdt Baldur de verdedigers bezig op de wallen, terwijl hij een stormram bouwt om de deur in te beuken. Wulf wordt van de wallen getrokken! Erik vergeet dat het maar een “boerenkinkel” is, en springt erachter! Hij houdt de vijand af! Wulf kan gered worden!

De avond van de tweede dag druipt Baldur weer af. Johan en Kurt vinden Erik, stervend, buiten de wallen.

Ondanks de zware verliezen en de bedenkingen van zijn mannen, weigert Baldur het op te geven. De hele nacht bestoken ze de hoeven met vuurpijlen, en de ochtend erop beuken ze de poort in!

Kurt is de eerste die het ziet! Hij waagt zich bovenop de wallen, in volle vuurlinie, met een pot kokende pek! Hij is getroffen! En nog! Doorzeefd met pijlen, met zijn laatste krachten, stort hij de dodelijke vracht op de aanvallers!

Dat is wat Johan nodig had: hij doet een uitval en slaat de vijand terug! Hij hakt zich een weg tot Baldur!

Die is geen partij voor de Rode Ridder: Baldur bekoopt het met zijn leven, de vijand vlucht in paniek, de Reigershoeve is gered.

De schildknapen hebben alledrie gouden sporen verdiend: Erwin weigert ze te aanvaarden. Hij hangt die van Erik en Kurt aan de kruisen op hun graf, en zweert terug te komen eens hij de sporen waardig kan dragen.

En Johan trekt op weg naar een nieuw avontuur.

*
*      *

Opnieuw een verhaal dat ik zó zou kunnen verfilmd zien, en opnieuw een aangename verrassing: ik werd er zowaar door ontroerd.

Johan blijft een mysterie, maar we weten toch al iets meer van wat hem drijft. Hij heeft zwerversbloed in de aderen, en is doordrongen van een soort ridderschap dat in die periode wellicht niet echt meer bestond. Ik schat het ergens laat in de hoge middeleeuwen, dertiende eeuw of zo, ondanks de 16de-eeuwse morion die Baldur draagt.

Gelezen, februari 2012

maandag 2 april 2012 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

Ik dacht: ik ben het een beetje beutjes, allemaal Rode Ridders na mekaar te lezen. En als ik eens allemaal boeken van een andere reeks na elkaar zou lezen?

XIII, die stonden bij mijn nonkel in de boekenkast, maar heel erg hard heb ik er toch niet aan gelezen, in de jaren 1980. Ik had er hier en daar wel eens wat gelezen, maar ik vond het uiteindelijk allemaal nogal verwarrend. En ik had ze al helemaal niet allemaal in volgorde na elkaar gelezen. Bij deze dus alsnog gedaan. In telegramstijl mijn notities.


XIII 01 – Zwarte vrijdag
[01/02]

Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1984, 48 blz.

Een man spoelt aan op het strand, zonder herinneringen en met al enige aanknopingspunt voor zijn identiteit een tatoeage van het nummer 13 op zijn lijf.

Wie wat hoe? Wordt ontknoopt in de loop van een jaar of twintig.

Zwarte vrijdag: keurige intro. En de jaren-stillekes retro stoort absoluut niet.


XIII 02 – Waar de indiaan gaat…
[02/02]

Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1985, 48 blz.

The plot thickens! Wijs.


XIII 03 – Alle tranen van de hel
[02/02]

Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1986, 48 blz.

Nog meer thickening van het plot.


XIII 04 – SPADS
[06/02]

Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1987, 48 blz.

Kijk nu, het wordt plots allemaal duidelijk.


XIII 05 – Rood alarm
[07/02]

Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1988, 48 blz.

…en een ontknoping. Ze zouden hier eens een film van moeten maken! Euh, wacht.


XIII 06 – Het dossier Jason Fry
[08/02]

Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1990, 48 blz.

Oei, te rap gelezen. Ik zal nog eens moeten herbeginnen. Verwarrend.


XIII 07 – De nacht van 3 augustus
[12/02]

Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1990, 48 blz.

Meer uitleg en ontknopingen, maar nog altijd zijn geheugen niet terug.

XIII 08 – Dertien contra een [13/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1991, 48 blz.

En bij deze weten we het allemaal, maar heeft hij nog altijd zijn geheugen niet terug. Heeft het eigenlijk nog belang?


XIII 09 – Voor Maria
[22/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1992, 48 blz.

Zuid-Amerika. En nieuwe geheimzinnigdoenerijen.


XIII 10 – El Cascador
[22/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1994, 48 blz.

Revolutie geslaagd, verraders ontmaskerd, en vader gevonden. En dan nu: backstory, te beginnen vanaf 1889.


XIII 11 – De drie zilveren horloges
[23/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1995, 48 blz.

Backstory, meer uitleg, ontknopingen en andermaal majoor Jones als deus ex machina.


XIII 12 – Het vonnis
[23/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1997, 48 blz.

The game is up voor alle slechteriken. Geen idee wat ze nu nog kunnen doen.


XIII 13 – Het XIII mysterie – het onderzoek
[24/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1999, 48 blz.

Alles nog eens mooi samengevat, in een journalistieke fotoroman/reportage. Fijn.


XIII 14 – Staatsgevaarlijk
[25/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2002, 48 blz.

Moh. ‘t Is nog altijd niet gedaan. Wel compleet onwaarschijnlijk dat een gehaaide moordenaar XIII zomaar zou laten vluchten, maar alla.


XIII 15 – Laat de honden los
[25/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2002, 48 blz.

Ahem ja. Het begint gelijk wat karikaturaal te worden. XIII die met drie (of vier?) vrouwen jongleert, en zes (of zeven?) identiteiten.

Cliffhanger, ook.  Eens zien wat het volgende nummer brengt.


XIII 16 – Operatie Montecristo
[26/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2004, 48 blz.

Hopla, op zoek naar het goud.


XIII 17 – Het goud van Maximiliaan
[27/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2005, 48 blz.

Murgh. Anticlimax.


XIII 18 – De Ierse versie
[28/02]
Jean van Hamme (tekst) – Jean Giraud (beeld) – Jean Giraud en Claire Champeval (kleur)
Dargaud, 2002, 48 blz.

Hola! Nieuwe tekenaar, en niet van de minste: ‘t is gedimme Moebius! En nieuwe wending ook: flashback naar bet hele begin — een hele verbetering, zo op het eerste gezicht.


XIII 19 – De laatste ronde
[28/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2005, 48 blz.

Meh. ‘t Was vals alarm, van die nieuwe tekenaar. William Vance is terug. En hey! ‘t Is gedaan!

Mijn algemene indruk? Murf. Het blijft niet zo erg hangen, eigenlijk. Er zitten plots en subplots in, maar ik kan niet echt zeggen dat ik me ooit echt ingeleefd heb in het personage. En na nummer twaalf (met een samenvatting van alles in nummer dertien — XIII, get it?) zag ik niet echt een bestaansreden meer. Ze waren er dan best mee opgehouden, denk ik.

‘t Kan er misschien ook aan gelegen hebben dat het soms een vreemdsoortig Nederlands was, maar voor zover ik weet, zijn de boeken gewoon in Frans en Nederlands tegelijk uitgekomen, dus normaal gezien zou de vertelling redelijk in orde moeten zijn…

Nee, goed idee (gepikt van de Bourne-boeken en een resem andere natuurlijk), maar uiteindelijk hoefde het geen 19 boeken aanslepen. En Moebius is écht wel een betere tekenaar dan William Vance, die nooit uit zijn jaren-1970-stijl lijkt geëvolueerd te zijn.

*
*    *

Hoe? En heb ik geen andere boeken gelezen? Zeer zeker dat. Eentje in het vliegtuig naar Marokko, eentje op reis, en een aantal die ik beginnen lezen ben in februari en die nog niet uit zijn.

Waren wél uit in februari…

The Time-traveler’s Wife [13/02]
Audrey Niffenegger
Houghton Mifflin, 2010, 560 blz.

2466044595 36fbe167b3

Henry DeTamble heeft een genetisch iets loos, dat ervoor zorgt dat hij in de tijd reist. Van zijn vijf jaar af gaat hij, zonder dat hij het zelf kan controleren, over en weer in de tijd. Met zijn lichaam: hij vertrekt van waar hij was, komt (naakt) terecht in de toekomst of het verleden, moet kleren zoeken en eventueel geld, en verdwijnt na verloop van tijd terug waar hij vandaag kwam.

Als hij 28 is, leert hij Clare Abshire kennen. Zij is dan 20, en al zowat heel haar leven op hem verliefd: van zodra ze elkaar kennen, begint Henry in de tijd terug te reizen naar Clare-als-jong-meisje.

Er is (in haar ogen) jaren aan een stuk niets romantisch aan, maar na verloop van tijd, euh, wel. En dan trouwen ze met elkaar. En dan willen ze kinderen, maar omdat de kinderen ook hetzelfde genetische probleem hebben, lukt dat niet.

Spannend en alles, en zeer snel uit, en een wijvenboek, zeker dat. Tranen met tuiten, ook, bij het einde. Met tuiten!


The Christ Myth Theory and Its Problems
[17/02]
Robert M. Price
American Atheist Press, 2012, 427 blz.

Christ myth theory front small

Robert Price is een sympathieke mens. En ik ben die hele Christ Myth Theory wel genegen.

De hypothese: Jezus heeft nooit bestaan. Of misschien heeft er wel ergens een historische persoon bestaan rond wie Jezus-verhalen opgehangen zijn, maar die persoon is zó ver weg in de nevelen van het verhaal, dat hij even goed niet had kunnen bestaan.

De hypothese, vervolg: de beweging die plaatsgevonden heeft, is de omgekeerde van wat de overgrote meerderheid van de mensen denkt. Jezus is niet een mens die in de loop van de tijd vergoddelijkt is, niet een wijze meester die (ten onrechte of niet) in de loop van de tijd de Zoon van God geworden is, maar net omgekeerd.

Jezus is een god, analoog aan een hele resem andere goden uit de regio, genre Mithras en anderen. Van god is hij een mythologische figuur geworden, en dan een legendarische figuur, en uiteindelijk een historische figuur, alsmaar dichter bij de verteller.

Op die manier kon de verteller zeggen dat hij heel erg dicht bij Jezus gestaan heeft: “ik heb de hand geschud die de hand geschud heeft”, die redenering.

In dit geval, kort door de bocht en ettelijke degelijk geargumenteerde en met bronnen gestoffeerde pagina’s samenvattend: de god Yahweh zelf, één van de zonen van El, werd vereenzelvigd met zijn vader tot Yahwel/El, werd dan terug ontdubbeld naar Yahwel/El en een legendarisch gemaakt Joshua (die de zon deed stil staan, teken dat hij ook stukken zonnegodheid overgenomen had), werd uiteindelijk een Joshua/Jezus (zelfde naam, trouwens) die alsmaar meer aspecten van andere mysteriegoden overnam, werd een Jezus die binnenkort zou terugkeren, en werd uiteindelijk een Jezus die niet alleen zeer binnenkort zou terugkeren, maar die ook niet eens zo lang geleden hier nog was.

Zeer, zeer leutig. Onderhoudend geschreven, ook.

En al wie ook maar een beetje geïnteresseerd is in dergelijke zaken: ik kan The Human Bible, radioprogramma-op-het-internet over biblekritiek (ook voor beginners) niet hard genoeg aanraden.

Severed [29/02]
Scott Snyder (tekst) - Attila Futaki (beeld)
Image Comics, 2011, 224 blz.

Severed

Scott Snyder, van American Vampire, doet een prachtig schoon horrorverhaal. Jack Garron, twaalf, loopt van huis weg. Geen echt romantisch verhaal: kinderen verdwijnen, er loopt een monster los, en ‘t is allemaal de moeite waard.

Zeer goed.

Gelezen, maart 2012

dinsdag 3 april 2012 in Boeken. Permanente link | 3 reacties

Lucifer, 1-33 [1-14/03]
Mike Carey (tekst) – allemaal verschillende mensen op inkt en kleuren
DC Comics, juni 2000 – februari 2003, 33 x 24 blz.

Lucifer

Heel in het begin van The Sandman zorgt Gaiman ervoor dat Lucifer de Hel verlaat, en dat God er in zijn plaats twee andere engelen in zet. Het wordt in de rest van Sandman niet duidelijk wat er met Lucifer gebeurt. Deze serie doet er iets mee.

Iets, zeg ik wel, want Gaiman it ain’t.

Lucifer, de reeks, heeft zijn momenten, maar ik vrees dat ik het na 33 nummers voor bekeken heb gehouden. Later misschien nog eens.

Mnemovore [15/03]
Ray Fawkes en Hans Rodionoff (tekst) – Mike Huddleston (beeld) – Jeromy Cox (kleur)
IDW Publishing, juni-november 2005, 6 x 24 blz.

Mnemovore

Een snowboardster aan de wereldtop heeft een ongeluk waardoor ze haar geheugen verliest. En dan blijkt dat er nog andere manieren zijn waardoor mensen hun geheugen verliezen — monsters die geheugen opeten, zowaar.

Leuk klein horrorverhaaltje.

Saga (1) [16/03]
Brian K. Vaughan (tekst) – Fiona Staples (beeld)
Image Comics, maart 2012, 44 blz.

Saga

Magisch mooi. De Vaughan (Y: The Last Man) schrijft een verhaal dat iets Romeo en Julia-achtigs heeft, met veel politiek en nog meer romantiek.

Prachtig schoon van uitzicht, ook. Ik kan mij inbeelden dat dit un grand classique wordt.

FF (1-15) [17/03]
Jonathan Hickman (tekst) – Steve Epting (beeld) – Rick Magyar, Steve Epting (inkt) – Paul Mounts (kleur) – Rus Wooton (letters)
Marvel Comics, mei 2011 – april 2012, 36 + 14 x 24 blz.

FF

What the…? Serieus, ik heb veel te veel gemist van Marvel de laatste jaren om hiér mee te herbeginnen.

Johnny Storm is dood, the Fantastic Four is niet meer, Spiderman vervoegt Reed en Sue Richards en Thing, dan komt de vader van Reed erbij, en allemaal slechte Reeds, en een bele resem kinderen van godweetwaar, en plots is het een kinderreeks geworden en aargh.

Spiderman 1602 [19/03]

1602

De oorspronkelijke 1602 vond ik uitstekend, maar dit was niet veel soeps.

Ocean [20/03]
Warren Ellis (tekst) – Chris Sprouse (potlood) – Michael Golden (beeld) – Karl Story (inkt) – Randy Mayor, Wendy Broome, Tony Aviña, Wildstorm FX (kleur) – Jared K. Fletcher (letters)
DC Comics (Wildstorm), 2005, 167 blz.

Ocean

Onder het ijs van Europa (de maan van Jupiter, niet het werelddeel) zweven talloze sarcofagen van mensachtige wezens, maar dan miljoenen jaren oud. Wat hoe hu?

Leuk. Jammer dat Warren Ellis zich weer heeft laten vangen aan gedateerde referenties (“Doors 98″? Really?), maar voor de rest een fijn tussendoortje.

Peter Panzerfaust 1-2 [21/03]
Kurtis J. Wiebe (tekst) – Tyler Jenkins (beeld) – Alex Sollazzo (kleur) – Ed Brisson (letters)
Image Comics, februari – maart 2012, 2 x 32 blz.

Panzerfaust

Peter Pan in de Tweede Wereldoorlog. We zijn in 1940 in Calais en de Amerikaanse Peter Pan(zerfaust) neemt een bende Franse wezen onder de arm. Veel schieten en alles.

Ik heb de eerste twee nummers gelezen, eneuh… zo in aparte nummers heeft het wel héél weinig om het lijf. Misschien als ik alle vijf de episodes na elkaar lees (maar die zullen er pas binnen een paar maand zijn).

The strange talent of Luther Strode [22/03]
Justin Jordan (tekst) – Tradd Moore (beeld)
Image Comics, november 2011 – maart 2012, 6 x 32 blz.

Luther Strode

Luther Strode koopt een boek om spieren te kweken, zo eentje zoals vroeger in kleine zwartwitadvertenties in comics.

En dan wordt hij plots supersterk. Kan hij vijf stappen vooruit denken. Ziet hij dingen gebeuren voor ze gaan gebeuren.

Maar het is niet zoals in de mannekensbladen: superheld worden, dat is geen evidentie. Luther Strode is een Peter Parker zonder Uncle Ben, en hij kan op den duur nergens meer naartoe.

Goed.

Kick-Ass [23/03]
Mark Millar (tekst) – John Romita Jr. (potlood) – Tom Palmer Sr. (inkt) – Dean White (kleur) – Chris Eliopoulos (letters)
Marvel Comics, april 2008 – maart 2010, 8 X 32 blz.

Kick-Ass

Hij is geen superheld, maar hij beslist er wel een te worden. En neen, een duikpak en een masker zijn niét veel hulp als een bende u in elkaar slaat.

Een bende levende legendes (Millar! Romita!), en jawel: uitstekend. Bloederig, maar wel uitstekend.


Kick-Ass 2
[23/03]
Mark Millar, John Romita Jr. (tekst) – John Romita Jr. (beeld) – Tom Palmer Jr. (inkt) – Dean White (kleur)
Marvel Comics, december 2010 – februari 2012, 7 x 32 blz

Kick-Ass

Vervolg op –. En nog een tandje bijgestoken.

Zeer bloederig, maar wel zeer uitstekend.

Othon le trisaïeul (november 1992) [23/03]
Honorata la trisaïeule (november 1993) [23/03]
Aghnar le bisaïeul (augustus 1995) [24/03]
Oda la bisaïeule (april 1997) [24/03]
Tête d’acier l’Aïeul (oktober 1998) [25/03]
Doña Vicenta Gabriela de Rhoka l’aïeule (september 1999) [25/03]
Aghora le père-mère (januari 2002) [25/03]
Sans-Nom le dernier Méta-Baron (december 2003) [26/03]
Alejandro Jodorowsky (tekst) – Juan Gimenez (beeld)
Les Humanoïdes Associés

Métabarons

Jodorowsky is zot.

Avengelyne [29/03]

Ugh. “Knock-off Angela” was mijn eerste reactie. Beginnen lezen, en snel weer opzij gelegd. Misschien later nog eens, want ik ben er hier middenin gevallen, en ‘t is blijkbaar een heel erg uitgebreide reeks.


Silver Surfer: Requiem
[30/03]
J. Michael Straczynsky (tekst) – Esad Ribic (beeld)
Marvel Comics, 2007, 104 blz.

Silver Surfer: Requiem

The Silver Surfer gaat dood, neemt afscheid van de aarde en besluit terug te keren naar zijn geboortewereld. Waterlanders! Heelder sloten!

Zó schoon.

Mysterisch, dag 35-36

woensdag 4 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

De laatste loodjes. En dan ga ik naar de winkel om een entrecôte, die ik bloedrood zal bakken en met een pot béarnaise naar binnen werk.

  • ‘s morgens: maandag niets, dinsdag niets. Sue me.
  • ‘s middags: maandag een kom aspergesoep, pff, ik begin ze wat beu te worden, dinsdag idem met nacho’s. Nacho’s? Ja, nacho’s. Met vieze dipsaus.
  • ‘s avonds: maandag spinaziepuree, dinsdag pasta met paprika-kaassaus

[schudt hoofd]

donderdag 5 april 2012 in Politiek. Permanente link | 12 reacties

Man man man.

Günter Grass wordt van antisemitisme beschuldigd wegens dit:

Was gesagt werden muß

Warum schweige ich, verschweige zu lange,
was offensichtlich ist und in Planspielen
geübt wurde, an deren Ende als Überlebende
wir allenfalls Fußnoten sind.

Es ist das behauptete Recht auf den Erstschlag,
der das von einem Maulhelden unterjochte
und zum organisierten Jubel gelenkte
iranische Volk auslöschen könnte,
weil in dessen Machtbereich der Bau
einer Atombombe vermutet wird.

Doch warum untersage ich mir,
jenes andere Land beim Namen zu nennen,
in dem seit Jahren – wenn auch geheimgehalten -
ein wachsend nukleares Potential verfügbar
aber außer Kontrolle, weil keiner Prüfung
zugänglich ist?

Das allgemeine Verschweigen dieses Tatbestandes,
dem sich mein Schweigen untergeordnet hat,
empfinde ich als belastende Lüge
und Zwang, der Strafe in Aussicht stellt,
sobald er mißachtet wird;
das Verdikt “Antisemitismus” ist geläufig.

Jetzt aber, weil aus meinem Land,
das von ureigenen Verbrechen,
die ohne Vergleich sind,
Mal um Mal eingeholt und zur Rede gestellt wird,
wiederum und rein geschäftsmäßig, wenn auch
mit flinker Lippe als Wiedergutmachung deklariert,
ein weiteres U-Boot nach Israel
geliefert werden soll, dessen Spezialität
darin besteht, allesvernichtende Sprengköpfe
dorthin lenken zu können, wo die Existenz
einer einzigen Atombombe unbewiesen ist,
doch als Befürchtung von Beweiskraft sein will,
sage ich, was gesagt werden muß.

Warum aber schwieg ich bislang?
Weil ich meinte, meine Herkunft,
die von nie zu tilgendem Makel behaftet ist,
verbiete, diese Tatsache als ausgesprochene Wahrheit
dem Land Israel, dem ich verbunden bin
und bleiben will, zuzumuten.

Warum sage ich jetzt erst,
gealtert und mit letzter Tinte:
Die Atommacht Israel gefährdet
den ohnehin brüchigen Weltfrieden?
Weil gesagt werden muß,
was schon morgen zu spät sein könnte;
auch weil wir – als Deutsche belastet genug -
Zulieferer eines Verbrechens werden könnten,
das voraussehbar ist, weshalb unsere Mitschuld
durch keine der üblichen Ausreden
zu tilgen wäre.

Und zugegeben: ich schweige nicht mehr,
weil ich der Heuchelei des Westens
überdrüssig bin; zudem ist zu hoffen,
es mögen sich viele vom Schweigen befreien,
den Verursacher der erkennbaren Gefahr
zum Verzicht auf Gewalt auffordern und
gleichfalls darauf bestehen,
daß eine unbehinderte und permanente Kontrolle
des israelischen atomaren Potentials
und der iranischen Atomanlagen
durch eine internationale Instanz
von den Regierungen beider Länder zugelassen wird.

Nur so ist allen, den Israelis und Palästinensern,
mehr noch, allen Menschen, die in dieser
vom Wahn okkupierten Region
dicht bei dicht verfeindet leben
und letztlich auch uns zu helfen.

Is ironisch hier van toepassing?

Net zoals kritiek hebben op het beleid van pakweg Elio Di Rupo geen homofobe is, is kritiek hebben op het beleid van Israël geen antisemitisme.

Maar dat gaat er dus écht niet in, en ik begrijp niet waarom niet. Het is zo ongeveer hetzelfde als wanneer een bende straatschorem aangesproken zou worden op hun vandalisme, dat die er zich van af zouden maken met “é, gij racist gij”, omdat ze toevallig Turks zouden zijn.

Crapuul is crapuul, ongeacht afkomst. En het moet toch verdorie mogelijk zijn om de acties van de Israëlische regering (en de enablers in verschillende Westerse regeringen, de VS op kop) verkeerd te vinden zonder als antisemiet ge-pek-en-vederd te worden?

Lovemonster

vrijdag 6 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Niet dat ik er daar ook maar een halve minuut in geloof, maar mevrouw Lovemonster zou ook wel keer mijn chakra’s mogen open zetten. (Euh, neen.)

[via]

Links van 19 maart 2012 tot 6 april 2012

vrijdag 6 april 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Child of Rage The FULL Documentary – YouTube
Shocking, Horrifying, Fascinating The full documentary.

The Best Textbooks on Every Subject – Less Wrong
What if we could compile a list of the best textbooks on every subject? That would be extremely useful. Let's do it.

Omni-Suzanne Ciani – YouTube
Suzanne Ciani working on the music and sounds for the Xenon pinball game from the Omni televsion show. hypnotic in places

Pop! … Pop! | MetaFilter
Boston Dynamics is getting close to mastering quadrupedal motion with Big Dog and Cheetah (previously). And are working on bipedal motion with Petman (previously), but how about a robot that is able to leap (up to the top of) tall buildings in a single bound? Sand Flea!

‘A Test You Need to Fail': A Teacher’s Open Letter to Her 8th Grade Students | Common Dreams
Here we spent the year reading books and emulating great writers, constructing leads that would make everyone want to read our work, developing a voice that would engage our readers, using our imaginations to make our work unique and important, and, most of all, being honest. And none of that matters. All that matters, it turns out, is that you cite two facts from the reading material in every answer.

Excerpt of Let’s Pretend This Never Happened: A Mostly True Memoir — TheBloggess.com
Yup. I am SO buying this book.

Joint New Year Editorial for Juche 101 (2012)
That we parted too suddenly and unexpectedly with the great leader Kim Jong Il last year was the greatest loss our nation had suffered in its 5 000-year-long history and the bitterest grief our Party and people had experienced.

Ken uw klassiekers

vrijdag 6 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Zelie is terug van scoutskamp: een week ergens in de brousse gezeten, ruiltochten gedaan, zelf eten klaargemaakt, vanalles en nog wat gedaan.

Vanavond, als ze een beetje ontvuild was, wou ze nog naar een film kijken. (Sandra was wéér eens aan het uitgaan, ik zou het een schande noemen, maar ik gun het haar, zie eens hoe vrijgevochten ik wel niet ben als man.)

Euh, maar dus: Zelie wou een film zien. X-Men Origins: Wolverine wou ze zien, om een reden die mij niet helemaal duidelijk was. (Als ik zou moeten raden:

Hugh

, maar hey, ik ben maar een vader van 41, wat weet ik van de wereld van tieners, ik zou al lang content zijn dat het geen Robert Pattinson zou zijn, als het dat zou zijn, euh ik ben de draad van mijn betoog kwijt).

Maar in alle geval: hoe blij ik ook ben dat ze X-Men wil zien, het is toch een besliste neen geworden. Moderne films al wat ge wilt, maar er moet een basis gelegd worden.

Net zoals ik vroeger van mijn vader ook Jules Verne moest lezen in plaats van altijd strips (en dat ik dat uiteindelijk zelf ook fantastisch vond), heb ik vanavond een grote filmklassieker opgelegd.

En zo hebben we samen in de zetel naar The Princess Bride gekeken.

A splendid time was had by all. Cary Elwes anno 1987 is ook een beetje Hugh Jackman, denk ik.

Het leven zoals het is

zaterdag 7 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Louis is Minecraft aan het spelen op één monitor, Jan en Anna zijn naar YouTube-filpjes van Studio 100 aan het kijken op de andere monitor.

Ik zit in de trekzetel.

Anna komt plots naar mij gelopen, fluistert: “Papa, ik ben al de hele tijd konijnenoortjes aan het doen bij Louis en Jan. Niet zeggen hé!

Een half uur later, om kwart voor één: Zelie komt naar beneden gestommeld. “Mogge.” Terwijl Jan dorpelingen aan het doodmartelen is in een doodmachine die Louis gebouwd heeft. En Louis een spin aan het spelen is op een iPod.

En Anna een armband heeft gemaakt. “Maar hij is wel niet voor mij, want kijk, hij hangt zo aan mijn arm gelijk een hangbuikzwijn. Hij is voor mama!”

Ik ga mij in gang trekken om boodschappen te doen voor taart en dessert voor morgen.

Dagen zonder vlees, einde

zaterdag 7 april 2012 in Food and Drink. Permanente link | 6 reacties

Voilà, ‘t zit erop.

Gisteren was de laatste dag in de reeks Dagen Zonder Vlees. Op de twee laatste weekends na (in de Ardennen gezeten met respectievelijk collega’s en familie, en neen, daar ga ik écht geen eisen gaan stellen van vegetarisch eten), sinds 22 februari geen vlees of vis gegeten.

Eergisteren was het nog

  • ‘s morgens: niets
  • ‘s middags: een kom aspergensoep, ik begin ze wat beu te worden
  • ‘s avonds: een pak frieten en een vegetarische hamburgen

En gisteren

  • ‘s morgens: niets
  • ‘s middags: een kom champignonsoep, bleh
  • ‘s avonds: groentenpizza

Vandaag was het tot nog toe

  • ‘s morgens: niets
  • ‘s middags: boterham met kaas

Ik ben er behoorlijk rechtlijnig in geweest: op die weekends na niet één keer vals gespeeld, geen stukje salami of hesp op mijn boterham, geen soep met kip, geen niets. Allemaal groensel en schimmel.

Maar vanavond zal het scampi’s zijn. En morgen rosbief met bearnaise. En maandag lamsschouder. En dinsdag biefstuk. En woensdag nog vlees. En donderdag weer vlees. En vrijdag nog meer vlees.

Ik heb geen probleem met vegetarisch eten, maar vlees is zo lekker, meneer mevrouw.

‘t Is niet dat ik het niet meer zou kunnen volhouden, maar ik zie er gewoon het punt niet van. Jaja, ecologische voetafdruk en al wat ge wilt, maar zó geëngageerd ben ik ook niet.

Transfiguration

zondag 8 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Olivier de Sagazan speelt met klei.

[via]

Right on, Ze

zondag 8 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Yes.

Waar is dat vuilblik?

maandag 9 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het was vandaag traditioneel paasmaandageten: veertien man in huis, hoezee!

Enfin, ik zeg “traditioneel”, ik moet eigenlijk eerlijk zeggen dat ik het mij eigenlijk niet direct kan herinneren dat we dat al gedaan hadden, maar Sandra zegt dat we dat al gedaan hebben, ik ga ze niet tegenspreken.

De samenlopende omstandigheden willen helaas dat wij nu net bezig zijn met het huis aan de kant te zetten.

Min of meer letterlijk: de inhoud van het bureau aan de straatkant moet er helemaal weg, en de hele linkerkant van het achterhuis moet ook weg. Twee ruimtes die prop-barstens-plenti-vol staan, die in geen jaren meer serieus betreden zijn (en al helemaal niet opgeruimd, laat staan opgekuist): dat leegmaken, dat is dus een recept voor miserie.

Stof, brol, prutserij, het wrakhout van tien jaar in een niet-verbouwd huis te leven met opgroeiende kinderen: ik moet er geen tekening bij maken, zeker?

We zijn er aan begonnen vrijdag. En dan zijn we op weekend geweest met de familie en lag de keuken in ruïne. En dan moest er maandagavond en dinsdagmorgen doorgewerkt worden om een minimum aan gerief uit dat bureau weg te krijgen, omdat de meneer van de verbouwingen en de architect allebei dinsdagnamiddag kwamen opmeten.

En dan lag het weer even stil. En dan kwamen zaterdagavond onverwacht mensen eten, en hebben we in paniek de keuken wat aan de kant gezet. En dan zijn we zondag pasen gaan doen en is er dus niets meer van in huis gekomen van opruimen.

En kijk: zo zijn we dus maandagochtend, weten we dat er maandagmiddag veertien man zal zijn, en moet de keuken nog opgekuist worden. Een oorlogszone.

‘t Is min of meer gelukt om aan de kant te zetten (op sommige momenten kan ik schrikbarend efficiënt zijn), en dan is er nog eten gemaakt (courgettesoep, lamsbout en allemaal groenten en saffraanaardappelen en taart en alles), maar nu mogen ze mij bij elkaar vegen.

Ik kan gemakkelijk een paar dagen recuperatie gebruiken, denk ik.

Astrid for ever!

dinsdag 10 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

We hadden het proper opgenomen, maar we hebben gewacht tot iedereen erbij kon zijn, om dan vanavond tezamen te kijken naar Astrid in Wonderland.

Hoe Astrid zo down to earth blijft, ik vind dat fantastisch. Gelijk als de hond van haar vriendin bleek gelakte nagels te hebben: “Had dieën toch wel licht blauwe nail polish on zeker? Dieën hond is gewoon outta control“.

En als ze zegt dat ze nooit gaat winkelen in The Valley, en dat het daar “de marginaliteit” is en dat daar de gewone mensen en de barmannen en de strippers wonen, hoe ze erin slaagt om dat noch boosaardig noch dom te laten overkomen: meesterlijk.

Leve Astrid! En leven Den John! En ook een beetje leve De Lau! Maar vooral leve Astrid!

Hij had zijn hoofd moeten afzetten

woensdag 11 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik heb hier teveel mee gelachen om goed te zijn:

[via]

I am nobody

woensdag 11 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Akelig, akelig.

En ook wel ergens, euh, akelig.

Links van 8 april 2012 tot 11 april 2012

woensdag 11 april 2012 in Links. Permanente link | Eén reactie

Interesting Articles
A curated stream of interesting articles.

Beste MIVB, heb uw personeel en de passagiers lief | Sixlog
Je bent nergens meer veilig, niet in het verkeer, evenmin thuis en zeker niet op een boot. Dat heet toeval of noodlot en hoeveel blauw ook op straat, of hoe streng de straffen: het zal altijd blijven gebeuren. Heden mosselen, morgen gij.

Demoscene – The Art of the Algorithms | MetaFilter

Elaine Pagels on the Book of Revelation : The New Yorker
Millions are annihilated, every major city has been destroyed, but nobody you really like has died. It’s a Hollywood ending in that way, too.

The Grandmaster Experiment
“Girls can learn how to play just as well as boys,” Susan says. “But they often approach the game differently. Girls would rather solve chess puzzles than play against one of their friends,” she says. Boys will always choose to compete.

Relax

donderdag 12 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Om rustig te slapen: een minuut of vijf naar kijken.

slaaap... slaaaaaaap

Echappée belle

donderdag 12 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Allez, dat hebben dan ook weer proper vermeden.

Ik hou me op mijn weblog aan redelijk wat regels — één daarvan is dat ik bij mijn weten nooit slechte zaken vertel over huidige of vorige werkgevers en/of klanten. Zoals iedereen die al een tijd werkt, heb ik redelijk wel wat meegemaakt, en zou ik de straten kunnen plaveien met verhalen over wat me allemaal professioneel is overkomen, zo tussen 1993 en nu.

Een mens doet dat niet: er is door de band weinig zo zielig als natrappen naar mensen die er toch niets meer aan kunnen doen in situaties die er toch niet meer toe doen. En er is weinig zo gênant als verhalen waar iedereen van wéét dat ze onvermijdelijk eenzijdig zijn, en wellicht door de jaren en met het telkens opnieuw vertellen als een koraalrif gegroeid zijn tot karikaturen van wat er ooit wel ergens echt gebeurd zal zijn.

En toch: het zat mij zó hoog dat ik gisterenavond aan een ellenlange post begonnen was, die begon met “Dank u, XXX, om me terug even het gevoel van XXX te geven! Dat gevoel van bedrogen worden, van complete machteloosheid, van weten dat de andere kant aan het liegen is dat het gedrukt staat, en dat er niets, maar dan ook niéts aan te doen is omdat zij alle touwtjes in handen hebben.”

Het stond vol gif, er zouden veel mensen gelachen hebben en nog meer mensen groen gelachen, maar kijk.

‘t Is maar zeer zelden een goed idee om boze dingen te schrijven en meteen te versturen — of dat nu weblogposts zijn of e-mail. En dus had ik die tekst gisteren proper in draft laten staan.

Herlas ik het vandaag, en besloot ik om het alsnog in de vuilbak te kieperen, mijn jaren-en-jarenlang opgespaard gal.

Ik zal het houden voor op café en zo. Als ik daar nog eens geraak.

It’s alive!

vrijdag 13 april 2012 in Werk. Permanente link | 4 reacties

Ik heb tien jaar gewerkt bij Netpoint. Enfin ja, ‘t is ingewikkelder dan dat.

Netpoint was eerst een soort merknaam van Griffo NV en Impakt NV, en ik werkte bij Griffo, in de afdeling Internet. Dan ben ik bij Impakt gaan werken voor Netpoint, eventjes, en dan was Netpoint een eigen NV, en dan is Netpoint overgenomen door Unit 4 en was ik algemeen directeur, en dan zou Netpoint gaan samenwerken met Amercom, en zelfs al is dat er nooit van gekomen, Netpoint NV is in september 2002 wel Amercom België NV geworden.

En toen was de website weg. Ik heb het altijd al jammer gevonden dat die site uit de prehistorie van het internet niet meer bestond. En toen, weet ge’t nog?, heb ik met een zwaar hart mijn mailadres-sinds-1995 afgesloten.

En dat was dat. Begin 2005 heb ik, met een minder dan zwaar hart, Amercom vaarwel gezegd. En dus ook Netpoint.

*
*     *

Voor altijd, dacht ik.

Maar hey, kijk: na jaren en jaren moeten ze het domein niet meer hebben, daar in ‘Olland. En heb ik het weer. En kan ik weer mail krijgen en sturen met michel@netpoint.be, en is het domein netpoint.be in het algemeen ook terug onder de levenden.

Ik ga eens heel hard in mijn archieven zoeken naar oude websites van midden de jaren 1990, en dan zet ik die gewoon keihard terug op het internet.

no shit

Staan er nu al op: de homepagina van Netpoint anno 1995, de Engelstalige versie van de Jean De Castro-site, een site (maar niet de oudste, grrr) van de Blauwe Maandag Compagnie, (enkel) de homepagina van onze eigen website-maak-dinges, Griffo-IDeA.

En een paar prijspagina’s: 1500 euro setup en 2500 euro per maand voor een 256 Kbps verbinding met het internet! (Of voor wie dat niet kon betalen: 37 euro per maand voor een 28.8K-modemverbinding, maximum 10 uur te gebruiken, en 4.5 euro per bijkomend uur). Of hosting: 87 euro per maand voor 5 megabyte diskruimte en 12 euro per extra megabyte ruimte — maar niet voor onbeperkt verkeer, meneer! Inbegrepen in de kost waren 5000 hits per maand, maar voor 50.000 hits was het al 371 euro per maand. En pas op: hits, niet visits. Een html-pagina met vier icoontjes erop die één keer bezocht werd, dat was vijf hits hé.

*
*     *

Het was trouwens wel grappig: vanmorgen heb ik de MX record op netpoint.be verzet zodat ik opnieuw mail kan ontvangen op michel@netpoint.be, op een Google Apps-ding.  Het eerste dat ik binnenkreeg, na de standaard “welkom bij Google”-mails? Klik voor detail:

no shit

Serieus. Bijna negen jaar aan een stuk heeft dat e-mailadres niet gewerkt, en nog kreeg ik daar om de godweethoeveel dagen mails van die mensen op?

Trrr.

Alan Moore interview

zaterdag 14 april 2012 in Boeken, Televisie. Permanente link | Geen reacties

Het was alweer lang geleden dat ik een interview zag waar de interviewer zoveel minder goed was dan de geïnterviewde.

Yay Alan Moore!

Moore overdrijft natuurlijk een beetje als hij zegt dat er niets degelijk meer gemaakt wordt bij de grotere uitgevers, en de obsessie van de interviewer over Lost Girls stoorde mij redelijk wat, en het had gerust een uur of twee lang mogen zijn, maar alla.

Alan Moore: genie en lastige oude mens. Yay!

Een okeedan-moment

zaterdag 14 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Sandra is naar Van Katoen gegaan. Handwerk, workshops, in het MIAT letterlijk achter ons huis: helemaal haar ding, en alles.

En toen kwam ze thuis met heur haar in een rampenzone bovenop haar schedel.

Ik denk dat ze iets zei van retro-fifties of zo. De kinderen en ik hielden het op “ok dan”. Maar ‘t ziet er wél iets enorm leutigs uit voor kinderfeesten: Pretty Messy, door de mensen van Theater Savooi.

Update — Zo zag het er uit.

Sandra haar

Verder commentaar is niet nodig, zeker?

Legend of Grimrock

zondag 15 april 2012 in Games. Permanente link | Eén reactie

Kakspel.

Kakspinnen.

Kloteromeinen.

Fucking groen slijm.

Kak, kak, kakspel.

Uren en uren aan verloren, dit weekend.

Bon, even rusten… GNYAAA waar komt die KLOTE SPIN vandaan?

Lap, weer dood.

Shitcock. Bloederige mrrrAAAAAaaaa!!!

Kakspel! Computer uit, gedomme! Nem! Stom spel verdju.

Misschien dat ik nog eens kijk. Een half uurtje, of zo.

[Voor de oude zakken onder u: denk Dungeon Master en Eye of the Beholder, anno 2012. Uitstekend. Mensen, de dágen dat ik met ruitjespapier voor de Atari ST heb gezeten… ik wil het niet weten, hoeveel het er waren, alles bij elkaar geteld.]

[Voor de minder oude mensen:]

Hold it… hold it…

maandag 16 april 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | 12 reacties

‘t Is eerste communie in de klas van Jan (ze doen het in het tweede leerjaar op onze school, wegens alsdat het eerste al druk genoeg is, vinden ze, om er nog eens een hele eerste communie in te wurmen).

Bij die eerste communie hoort er vanalles en nog wat: boekjes maken en liedjes leren en een bezinning en dingen.

Zoals Zelie en Louis voor hem, doet Jan aan alles mee, behalve de Eerste Communie zelf. Ik vind het bijzonder waardevol dat kinderen dat allemaal leert kennen, maar als het is om lid te worden van de Katholieke Kerk (of om het even welk ander gelijkaardig iets), dan vind ik dat ze dat best doen als ze zelf een volledig geïnformeerde beslissing kunnen maken.

Jan moest tegen morgen een foto van het gezin hebben, en ge ziet dat van hier: de laatste foto van het hele gezin samen dateert van denk ik drie of vier jaar geleden.

Vanavond dus maar, tussen twee pannenkoeken door, iedereen op straat neergepoot, fotomathilde op statief een paar huizen verder gezet en met de timer een foto gepakt:

Verplicht nummer voor communiedinges

We kunnen er weer een paar jaar tegen. Zie ons daar staan, alsof we het alle dagen doen. En alsof ik niet net bijna een scheur in mijn rug had van mij te haasten (zelfs rap lopen lukt niet zo goed meer, tegenwoordig), en alsof ik niet nét met een kwart van een seconde overschot op mijn plaats stond. En dat we de buren naar binnen hadden moeten jagen omdat ze mee op de foto stonden.

(Ja, volgende keer doe ik het dan eens met een betere achtergrond en een degelijke lens en belichting en alles. Jaja. Dán.)

Verbouwingen!

maandag 16 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 4 reacties

Luidt de trompetten! Blaast de klokken! We gaan ook effectief voor écht beginnen aan de verbouwingen!

We moeten nog afspreken wat er precies gaat gebeuren in welke volgorde en wanneer en hoeveel we ervoor gaan betalen, maar er moet alvast een plafond in degelijke staat gezet worden in het bureau, en er moet alvast een trapopening en een vloer in orde gezet worden in het achterhuis.

Screen Shot 2012 04 16 at 16 30 00

Dat moet hoedanook gebeuren, en de mensen van de verbouwingen hadden een onvoorzien gat in de tijdsbegroting waar wij net in pasten, en dus holadiejee, woensdag wordt er verbouwd in ons huis.

HAALT DE GOUDEN GARVEN!!

Het spel zit op de wagen!!

Uitroeptekens!!!

BOTsing: Zelie in de boekskes

maandag 16 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ja, ik ben nu eigenlijk ook wel eens benieuwd wat er nu uiteindelijk van gekomen is, van dat tekstje dat ik een halve eeuw geleden geschreven had en die foto’s die ik erbij had genomen.

Eén tip van de sluier gelicht via Instagram, maar voor de rest: geen idee. Met wat geluk komt het nummer van de gezinsbond één dezer hier toe, en kan Zelie zelf lezen hoe ze in de boekskes staat. :)

576c099c87c211e1af7612313813f8e8 7

(En bevlogen, begot. Van alle omschrijvingen, bevlogen?)

Voor wie benieuwd was — hieronder wat ik doorstuurde. Onvermijdelijk gedateerd vanaf het moment dat het geschreven was (geen idee of Zelie die Sims Online nog speelt, bijvoorbeeld), maar ‘t geeft toch een idee. Er was mij gezegd: iets van ongeveer 2500 woorden, en dan schrijf ik tot ik aan 2500 woorden zit en dan stuur ik het door. En ik heb het niet genoeg herlezen, ik weet het. Enfin ja, meer dan een keer of twee zou een gemak geweest zijn. Ik vermoed (hoop) dat er nog een redacteur over gegaan is.

 

De situatie: twee volwassenen, vier kinderen (6 – 8 – 11 – 13), een poes, en veel meer computers en smartphones en tablets in huis dan strikt gezien noodzakelijk.

Ik zal het maar meteen ootmoedig toegeven: ik was die ene computernerd in de klas, in de jaren 1980. Ik deed niet veel anders dan boeken lezen en “op de computer zitten”, en ik vrees dat er sindsdien niet echt veel veranderd is.

Zelie op computer in 2000

Zelie is net verhuisd van de lagere school naar de humaniora, en ze heeft het nooit anders geweten dan dat er een computer met internet in de buurt was. Als baby sabbelde ze op mijn muis, als peuter tokkelde ze op het klavier en speelde ze eenvoudige spelletjes, als kleuter zong ze mee met Japanse liedjes-van-op-het-internet, toen ze leerde schrijven hield ze een dagboek bij op haar eigen blog, ze heeft al een paar jaar haar eigen e-mailadres, www.zelie.be staat klaar als ze het ooit wil gebruiken, en nu ze een oude laptop in bruikleen heeft gekregen, is ze zowat versmolten met het internet.

Dat klinkt dramatischer dan het is: de méér dan overgrote meerderheid van haar vrije tijd gaat naar ballet, turnen, saxofoon, muziekschool, koor en scouts, en gewoon spelen, en bij vriendinnen gaan en vriendinnen uitnodigen, en lezen, en…

Maar als ze dáár niet mee bezig is, dan vind je ze gegarandeerd achter haar laptop.

*
*   *

We dachten dat we het gevonden hadden, een tijd geleden: duidelijk afspraken voor wat televisie, computer en internet betreft. De algemene regel: “maximum twee uur scherm per dag, en niet tijdens de week”. Twee uur televisie kijken, twee uur  op de WII spelen, twee uur spelletjes op de telefoon.

Dat lukte, min of meer, tot pakweg een jaar of twee geleden, en toen werd die algemene regel meer een stok achter de deur dan iets anders, want het is tegenwoordig in de praktijk gewoon onmogelijk om zo strikt te zijn. Al was het maar omdat ze op school opdrachten krijgen waar nu eenmaal internet voor nodig is. En omdat de grens tussen “een boek lezen” en “een interactief verhaal doen op internet of iPad” meer en meer vervaagt.

En dus zijn we nu vooral praktisch ingesteld: we proberen er voor te zorgen dat het de spuigaten niet uitloopt. Ik wijs een beetje de weg, ik probeer op vragen te antwoorden, en ik hou een oogje in het zeil.

In het zeil, jawel: de ene regel die we vooralsnog niét laten vallen, is dat al het ge-internet in de woonkamer gebeurt. Elk kind heeft zijn eigen account op de computer, ze hebben allemaal een wachtwoord en we kijken niet mee over de schouder, maar: geen computers op de slaapkamer, geen computers uit ons zicht. We lezen hun mails niet mee, maar ze weten wel dat als we dat zouden willen, we het moeten kunnen.

Vertrouwen geven om vertrouwen te krijgen, en al dat wollig gedoe, zeer zeker.

*
*    *

Een typische Zelie-computerdag? Mail lezen en schrijven, Facebookstatussen nakijken en erop reageren, een snel spelletje spelen tussendoor en dan vooral veel kijken naar Youtube en Ketnet.

 

Het zou niet meer lukken zonder e-mail, bij ons. We hebben allemaal een adres in het gezin, en ook school, muziekschool, scouts en dergelijke rekenen erop dat kinderen én ouders vlot bereikbaar zijn met mail. Zelie krijgt opdrachten en resultaten door per mail, ze blijft op de hoogte van allerlei nieuws via nieuwsbrieven, en natuurlijk stuurt Facebook ook een mail van zodra er ergens iets verandert.

Zelie op laptop

Facebook: tja. In principe mag het niet: je moet dertien zijn voor je er op mag, en Zelie is nog een paar weken twaalf. In het zesde leerjaar zat zo ongeveer iedereen op Netlog, en het lijkt wel alsof ze in de loop van vorige zomer collectief overgestapt zijn naar Facebook. Netlog bestaat nog wel, en maar ze doen er bijna nooit nog iets op: het staat vol storende reclame, het ziet er te kinderachtig uit, en het zit ook vol kinderen.

Facebook heeft het  voordeel dat je redelijk duidelijke grenzen kan trekken. Het eerste dat we gedaan hebben, Zelie en ik, toen we ons samen aanmeldden, was alles dicht timmeren. Op de privacy-pagina (http://www.facebook.com/settings/?tab=privacy) kan je in detail zeggen wie wat van jou mag zien, wie je kan contacteren, of je kan gevonden worden, welke apps wat van jou weten, en meer.

Sinds er vorig jaar een klein, ahem, incident was met een gedeelde Netlog-account van een fictief meisje, waar het niet duidelijk was wie wat precies gedaan had maar waar plots een hele resem mannen allerlei oneerbare voorstellen deden, is Zelie méér dan doordrongen van een aantal basisregels:

  • Als je denkt dat wat dan ook niet pluis is: zeg het ons meteen.
  • Maak geen valse personages aan. Wees altijd jezelf, met naam en achternaam, en doe niet alsof je iemand anders bent.
  • Deel nooit je wachtwoord. Een Facebook-account is als een identiteitskaart: van jou persoonlijk.
  • Besef altijd dat wat je schrijft door iedereen kan gelezen worden, en waarschijnlijk zal gelezen worden. Vrienden, kennissen, ouders, leraars: ze komen het hoedanook op de één of andere manier wel te weten. Denk dus drie keer na voor je wat dan ook zegt.
  • Word alleen vrienden met mensen die je echt kent. Zelie wordt enkel Facebookvriendjes met mensen die ze in het echt ook vaak ziet, vriend. Haar Facebookvriendenkring bestaat vooral uit kinderen van op school, familie, buren en goede vrienden van de familie. En als ze iemand niet échtgoed kent, dan maakt ze er “kennissen” van: die zien minder dan echte vrienden.

Niet dat Zelie nu meteen enorm veel doet op Facebook: ze kijkt vooral naar statussen van vrienden en kennissen, volgt op de voet wat er nieuw is, en reageert hier en daar. Ze schrijft niet echt over wat haar overkomt of wat ze voelt of ziet: haar eigen statussen, die blijven min of meer beperkt tot hier en daar eens een foto bewerken, collages maken, en grapjes doorgeven.

 

Het zal er onvermijdelijk ooit wel van komen, dat ze meer zelf gaat on-line zetten, en ik hoop alvast van ganser harte dat ik ze tegen dan genoeg geïndoctrineerd heb over wat ze vooral niét moet doen: ik plaag ze genadeloos met het –geef toe, jongens toch– licht belachelijke internettaalgebruik van sommige van haar vrienden (“gebroken”, sinds wanneer wordt dat “gebrokeeeeeeennnn” geschreven? wie heeft ooit beslist dat “wij zijn” plots “wy zyyn” is?), en we maken ons samen vrolijk over okselfoto’s (van die zelfportretten voor een spiegel, waar vooral een oksel op te zien is), over duckfaces (zelfportretten met opeengetuite lippen, die zien eruit alsof je een eend nadoet), over vreemde vinger- en handbewegingen.

‘t Is vechten tegen een onvermijdelijke bierkaai, vermoed ik, maar toch: een mens kan maar hopen.

*
*     *

Zelie’s grootste passie op Facebook, sinds een maand of vijf, is The Sims Social.

The Sims, da’s een soort virtueel poppenhuis. Vroeger kocht je zo’n spel in de winkel en installeerde je dat op je computer, tegenwoordig is dat helemaal online.

Ze speelt het met haar vrienden: ze heeft acht buren, en dan zijn er nog een kleine twintig andere die geen rechtstreekse buur zijn. Het zijn bijna allemaal schoolvriendinnen van de eerste humaniora, maar er zitten ook nog een paar meisjes van de basisschool bij, en een paar  dochter van vrienden van ons.

Het principe, zoals Zelie het uitlegt: “Je hebt een huis, en je  moet opdrachten vervullen. Als je een opdracht vervult, krijg je simoleons als  beloning, daar kan je allerlei dingen voor je huis mee kopen. Je kan soms ook rechtstreeks dingen verdienen: je krijgt bijvoorbeeld een auto als je een paar mensen contacteert en als genoeg van je vrienden je ondersteunen. Je kan die opdrachten ook afkopen met Simcash. Die Simcash krijg je als je een paar dagen op rij speelt, en als je dat zou willen, kun je ook Simcash kopen met echt geld, of verdienen door te reageren op reclame zoals ‘een gratis fotokalender maken’, ‘gratis magazine-abonnementen nemen’, maar dat doe ik dan niet.”

In het echt is zo’n spelletje als Sims Social een gehaaide geldmachine: je hebt er geen enkele kennis of kunde voor nodig, het is er helemaal op ingesteld om mensen verslaafd te maken en andere mensen voortdurend aan te porren om te blijven spelen, en dan uiteindelijk écht geld te laten uitgeven voor virtuele goederen: een nieuwe virtuele auto, nieuw virtueel behang, nieuwe virtuele kledij.

Facebook zit er vol van, en de bedrijven achter de spelletjes verdienen er vele honderden miljoenen euro per jaar aan. Het zit ook vergeven van de reclame: die auto die Zelie kan verdienen is niet zomaar een auto, maar een Toyota Prius, en je kan die alleen verdienen als je genoeg mensen over de Toyota Prius vertelt.

Zelie is er niet echt van onder de indruk: “Zelfs als ik genoeg geld zou hebben, zou ik het nog niet doen: dan is het toch gewoon niet meer leuk?” Hoera voor mijn dochter! Ze zullen vroeger moeten opstaan, de reclamemannen en de geldkloppers!

 

En ondertussen is het haar online poppenhuis: ze gaat er tijdens de week elke dag vijf minuutjes naartoe (om in haar huis te eten en te dingen, naar het toilet te gaan, genoeg “plezier” te hebben, en genoeg mensen gezien te hebben). Tijdens het weekend zit ze er een kwartiertje of zo per dag op, en dan voert ze zoveel mogelijk opdrachten uit.

 

Of ze het off-line zou spelen, The Sims op de computer? Misschien, maar het is vooral leuk om samen met vriendinnen te spelen. Dan proberen ze een zo mooi mogelijk huis te maken, of spreken ze af dat ze “vijanden” gaan worden, om het later weer bij te leggen. Of proberen ze de beste schilder te worden, de beste kok, de beste muzikant, de beste schrijver, de best patissier, …

 

Behalve die Sims, die een soort investering zijn op langere termijn, speelt Zelie ook een hele resem casual games. Crazy Taxy bijvoorbeeld, een eenvoudig racespelletje dat ze vroeger op Netlog speelde en dat nu ook op Facebook bestaat. Of ze gaat naar Spelletjes.be, een grote favoriet ten huizen onzent, waar ze “een beetje vanalles” speelt.

Ze gaat dan kijken naar de nieuwe spelletjes, en als er iets tussen staat dat leuk lijkt, kan ze een tijdje bezig blijven. Ze is niet kieskeurig, en haar smaak gaat van “voor de allerjongsten” tot “echt niet voor de hand liggend”: van kookspelletjes (waarbij je bijvoorbeeld een recept moet volgen om een taart te maken) over loop-en-renspelen, vechtspelletjes en race-spelletjes tot strategische en puzzelspelen.

 

En Minecraft, waar op mijn vrouw en onze jongste na, iedereen in het huis regelmatig in bezig zit.

Minecraft is zo’n beetje het equivalent van Lego, maar dan op de computer. Je loopt rond in een wereld en er is geen vooropgesteld doel: je doet wat je wil. Je kan een boom omhakken, planken maken, met een stuk steen en hout een pikhouweel, met een pikhouweel graven naar steenkool en ijzererts, een oven bouwen van steen, het ijzererts met de steenkool smelten tot ijzer, een ijzeren pikhouweel maken en heel diep in de grond op zoek gaan naar goud en diamanten…

Of je kan schapen kweken en scheren, en dan op zoek gaan kleurstoffen om tot zestien verschillende kleuren wol te krijgen: inktvissen geven zwarte inkt, van bloemen kan je rode en gele kleurstof maken, cactussen kook je voor groene kleurstof, in mijnen vind je lapis lazuli voor blauwe kleurstof, … Als je allerlei kleuren hebt, kan je die gebruiken om een levensgrote figuur te maken, of om je huis mooi mee te maken, of waar je ook zin in hebt.

Of je kan een harnas smeden van ijzer of van diamand, en op jacht gaan op spinnen, zombies, skeletten. Of je kan een doorgang bouwen naar de onderwereld en daar op monsters jagen. Of je kan een stad bouwen met vrienden.

Want oh ja: je kan Minecraft alleen spelen, maar ik heb een server staan, en daar kunnen de kinderen en een paar van hun vrienden samen spelen. Samen op verkenning gaan, samen monsters jagen, samen iets bouwen.

Zelie doet in Minecraft iets Sims-achtig: ze is een groot huis aan het maken en aan het inrichten. Ze maakt allemaal verschillende kamers, en die deelt ze dan in als slaapkamer, bibliotheek, schilderkamer… Heel erg van harte aangeraden, die Minecraft.

*
*    *

En dan heb je nog tv-series/muziek/films. Bij ons thuis doen we al een tijd niet meer mee met CD’s en DVD’s: alles dat hier stond aan films en muziek heb ik in de computer gestoken, en daar kan je nu in het hele huis aan via de computer of de televisie.

Zelie is geabonneerd op een aantal YouTubekanalen, ze krijgt regelmatig mails over wat nieuw is en wat goed deze week. Als ze naar muziek wil luisteren en er is een computer of een TV in de buurt, dan is het op YouTube. Heeft ze alleen haar GSM bij de hand, dan luistert ze op Spotify, een soort internetbibliotheek waar we een abonnement op hebben en waar (legaal!) zo ongeveer alle mogelijke muziek ter wereld te vinden is.

 

We hebben ook digitale TV, en we gebruiken die behoorlijk intensief: behalve misschien het nieuws zijn er bijna geen programma’s die we nog gewoon “live” bekijken.

 

Wil ze bijbenen met iets dat op televisie was en dat ze gemist had, dan vindt ze dat meestal wel online, of in de lijst van programma’s die we digitaal opgenomen hebben. Dingen als Elfenheuvel, Mijn Kunst is Top, de Hopeloze Heks, Spring: niemand bekijkt die hier ooit op op televisie, maar ze staan wel volledig op Ketnet.be.

*
*   *

Jawel, we zijn helemaal Buck Rogers In De 25ste Eeuw. Ik weet niet of Zelie het zich ooit anders gaat kunnen voorstellen, een wereld zonder internet, waar je niét meteen alles kan vinden, waar vrienden meer dan een halve seconde ver zijn.

Zelie heeft enorm veel geluk, dat weet ik maar al te goed: we hebben hier zo ongeveer alles in huis wat ze nodig heeft om digitaal mee te zijn, en wij zijn er zelf al zó lang mee bezig dat we ze voor zo ongeveer alles met raad en daad kunnen bijstaan.

Maar het is eigenlijk absoluut niet zo moeilijk. Duidelijke afspraken, open communicatie en vertrouwen, daar staat of valt het allemaal een beetje mee.

Mensen gedragen zich op het Internet niet anders dan in het echte leven: wie twintig jaar geleden achter een schuur stonden te roken of in het geniep snode plannen smeedden, zal virtueel wellicht ook hetzelfde doen. Pesters zullen pesten, sociale tieners zullen sociaal zijn.

Zelie aan de computer

Dat het virtueel is, maakt het allemaal wat eenvoudiger. Je hoort soms wel eens over het negatieve, cyberpesten of cyberstalken, maar er zijn evenveel of meer positieve gevolgen. In Minecraft maakt het niet uit of je ouders geld genoeg hadden om de grootste Lego- of Playmobildoos te kopen: als je een  mooi huis gebouwd hebt, is dat gewoon een mooi huis. Een dure of een goedkope computer: geen mens die het ziet op Facebook. Je ouders hoeven geen volle platenkast of een Encyclopedia Brittanica meer te hebben: alle muziek van de hele wereld staat op YouTube, en Wikipedia is uitgebreider dan welke encyclopedie ooit in de geschiedenis van de mensheid.

…en zeggen dat we nog maar aan het begin van het Internet staan. Bent u ook zo benieuwd wat Zelie en haar generatiegenoten ervan maken?

Primer

dinsdag 17 april 2012 in Film. Permanente link | 3 reacties

Moh, kijk nu. Primer is in zijn geheel te zien op YouTube:

‘t Gaat over reizen in de tijd, en alles. En ‘t is een beetje complex, ge moet uw hoofd redelijk bij houden.

[via]

Snel! Geef hem een Voight-Kampff!

dinsdag 17 april 2012 in Film. Permanente link | 4 reacties

Ik smijt maar geld naar het scherm, maar er gebeurt niets. Allez jong, kom dan toch uit, Prometheus!

Links van 12 april 2012 tot 18 april 2012

woensdag 18 april 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Marokkaans/Arabisch koken met Amber – Weblog – 50plusser.nl Weblog
Overheerlijke Marokkaanse en andere Arabische gerechten met daarnaast lekkere recepten uit verschillende keukens

Style in The Wire on Vimeo
This video essay explores the style in the television series The Wire.

Potions And Pitfalls: My Year In Roguelikes | Rock, Paper, Shotgun
It’s been a fantastic year for Roguelikes, with continued development of the stalwarts and plenty of releases that have toyed with the formula, sometimes reshaping it until it’s almost unrecognisable.

What North Korea Really Looks Like – Global – The Atlantic Wire
An Associated Press story that ran Wednesday morning told the tale of a North Korean press bus that took a wrong turn into a part of Pyongyang usually shielded from reporters. Woops!

Man Finally Put In Charge Of Struggling Feminist Movement | The Onion – America’s Finest News Source
After decades spent battling gender discrimination and inequality in the workplace, the feminist movement underwent a high-level shake-up last month, when 53-year-old management consultant Peter "Buck" McGowan took over as new chief of the worldwide initiative for women's rights.

Verbouwingen: the quickenening

woensdag 18 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 3 reacties

Czech it out! Vandaag zijn de mensen van het werk aan het huis aan het werk geslagen!

Ik dacht dat ze aan het bureau vooraan zouden beginnen, maar dat moest bij nader inzien iets leger staan dan het nu staan, en dus zijn ze aan het achterhuis begonnen. Dat bij nader inzien ook leger moest staan dan het stond, maar alla.

Het achterhuis, daar gaat bij nader inzien het volgende in gebeuren, op het gelijkvloers:

  • Plafond nazien en afwerken
  • Trapgat groter maken en afwerken
  • Nieuwe trap steken

Euh ja, wat daar inderdaad niet meer in staat, is “een nieuwe bibliotheek zetten”. ‘t Is erg, ja. Waar het allemaal om begonnen was, een nieuwe bibliotheek, dat is uiteindelijk zo ongeveer het eerste dat gesneuveld is bij het budgetteren.

Een bibliotheek op maat gemaakt, en of dat nu in vol hout, laminaat, MDF of wat dan ook was: dat zou érrug duur zijn. Dus houden we het op “alles proper afwerken en dan naar den Ikea gaan om een reeks Billy’s te kopen”. Een schone Billy is ook niet lelijk, meneer.

Vandaag toen ik toekwam, was er al een stuk plafond uitgebroken, waar ze dat trapgat gaan doen. Ik dénk dat het ongeveer de lengte van het trapgat zal zin, zoals het nu uitgebroken is:

Achterhuis gelijkvloers

Op het eerste verdiep is alles wat er stond (matrassen, een tapijt, een paar kastjes) aan één kant gezet, en is de plankenvloer opgebroken. Die lag al een tijd, maar alleen maar voorlopig en niet-vast. Nu komt er isolatie en OSB op de kinderbalkjes, en dan worden die planken vastgezet en afgewerkt.

Het zag er wel spectaculair uit, vond ik:

Achterhuis boven

Wat we daar na veel vijven en zessen uiteindelijk gaan doen:

  • Vloer, dus
  • Een muurtje aan de zijkant van de trap, voor de veiligheid.
  • Euh, en afwerking.
  • En dat is het.

Geen douche, uiteindelijk. Helemaal geen grote natte zone of een halve badkamer, daar boven. Alleen een wasbak, maar die is er al dus daar moet niet veel meer aan gedaan worden.

En verder komt er een bureautafel en een kleerkast en twee ladekasten. En een bed. Dat is het zowat.

En morgen doen ze dus verder. Spannend!

Zo erg

woensdag 18 april 2012 in Weblogs. Permanente link | 5 reacties

“Zo érg”, is wat ik al een hele tijd denk als ik Heather Armstrong’s weblog lees.

Heather werd in de prehistorie van de weblogs bekend omdat ze ontslagen werd wegens wat ze op haar blog had geschreven over haar werkgever.

Ze was hilarisch bij momenten, ontroerend, en vooral écht. Haar hele leven stond op haar weblog, warts and all.

Ze was samen met Jon. Ze kreeg een dochter, Leta (maar tijdens de zwangerschap mocht ze haar medicatie tegen bipolaire stoornisdink niet meer nemen). En toen kreeg ze een behoorlijk zware depressie. En toen ging het helemaal niet zo goed. En dan kreeg ze een tweede dochter, Marlo.

Ergens na de geboorte van dochter één ging het plots heel erg hard, met het weblog. Begon ze er heel (hééél) erg veel geld te verdienen, en besloot ze het hele gezin te onderhouden met de inkomsten van haar website en afgeleiden.

Het ging met ups en downs. Financiële ups (het huis waarin ze leven, jongens toch) en persoonlijke downs, vooral. Het Dooce-imperium geeft werk aan een reeks mensen, heeft twee boeken, verkoopt kalenders en andere, heeft een tv-programma, spreekt overal te lande in naam van moeders en vrouwen, krijgt geld en meubels en kleren van vanalles en nog wat.

Het werd alsmaar commerciëler en commerciëler, en alsmaar minder en minder persoonlijk. En op de een of andere manier proberen doen alsof het een gewoon gezin was, maar dan wel met een nanny, een kuisvrouw, een inwonende project manager, een megagroot huis dat op kosten van meubelgiganten ingericht werd, bezoeken in het Witte Huis en bij Oprah…

Pijnlijk. Niet omdat het geen gewoon gezin meer was — er bestaan geen gewone gezinnen — maar wel pijnlijk omdat het alsmaar meer op een moeizaam opgebouwde façade begon te lijken. En precies het omgekeerde van alles waar Dooce al die jaren voor stond, dus. Pijnlijk ook omdat er allerlei tekenen aan de wand waren: obsessief diëten, obsessief lopen, obsessief fitnessen en dink.

Het ontplofte allemaal begin dit jaar: Heather en Jon uit elkaar. He says, she says.

Het is heel moeilijk om er geen opinie over te hebben. Zelfs wie die twee mensen de afgelopen jaren en jaren niét gevolgd heeft, kan op basis van een snelle oogopslag op de twee weblogs een opinie vormen. And no, it ain’t pretty.

Jon is buitengesmeten uit het huis, en ontslagen uit het bedrijf. Heeft de kinderen een paar dagen per maand, voor zover ik kan lezen. Heather loopt met zelfmoordgedachten rond, bevindt zich plots in de garage met een geïmproviseerde strop in gehand en weet niet hoe ze daar terecht kwam, vind het (ook na maanden) een goede dag als ze niet de hele dag geweend heeft. Runt een website die een schaduw is van wat het ooit geweest is, met dag na dag na dag outfit-foto’s van haar vriendin Cami.

En heeft nu net haar “monetizing the hate“-pagina weer online gezet.

Vroeger kon ik daar hard mee lachen, met die pagina. De Amerikaanse goegemeente die zeer boos was op Heather Armstrong en familie. Nu (en het verandert soms van uur tot uur, denk ik) staan er veel meer dingen in waar ik het mee eens ben dan ooit tevoren.

Deze, bijvoorbeeld:

She could take a month, send instagram photos from the beach and have the Tyrant post new Cami posts and recycle old ones. I’m sure enough people would still read and click to keep her and her family and her employees fed.

Of deze:

Heather. THERAPY needs to be your therapy.

Of, uiteindelijk, deze:

It’s a shame because this could be primo blogging material, the devastation of a family due to divorce.

But I think her lawyers stepped in and said, “Fuck the grandstanding, you could *totally* lose custody of your girls if you keep bragging about your suicide fantasies in order to boost your page views.

Zo érg, allemaal.

Elektrische fiets: dat weten we dan ook weer

donderdag 19 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

Gisteren moest ik naar de notaris. De notaris woont in een straat waar nét die morgen de straat afgeschraapt was, en waar het dus allemaal richeltjes scheermessen waren.

Had ik het geweten, is was afgestapt, maar ik wist het niet en ik werd het te laat gewaar, enfin niet zo lang verhaal nog korter: mijn achterband vond dat niet zo wijs en hij bleek vanmorgen perte totale te zijn.

Bleh. Velomaker dus, daarnet.

Ik naar ginder gestapt (de volle driehonderd! vijftig! meter!), de winkel binnen: ‘t was al direct voorbij.

“Ah nee meneer, ‘t spijt mij, dat zal niet gaan.”

Blijkt: zij verkopen ook wel elektrische fietsen, maar niet van Koga. En als ze de achterband vervangen, dan moet het achterwiel eraf. En als het achterwiel eraf moet en er weer op, dan moet heel de computer van de fiets gehercalibreerd worden, of het lukt niet om ermee te rijden. En dat hercalibreren moet met een speciaal programma van Koga zelf, dat zij dus niet hebben.

En nee, nieuwe band zetten dat ik kan rijden zonder elektriciteit, dat kan niet, want het zou in de soep lopen en het is gevaarlijk en weetikwatnogallemaal.

Ik moet dus met de fiets naar de winkel waar ik hem gekocht heb, aan de andere kant van de stad, om een achterband te laten vervangen. Joy.

Holaba

donderdag 19 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Mmm.

Britney spears

Verbouwingen: onze eerste farce!

donderdag 19 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 5 reacties

Voilà zie: dag twee van de verbouwingen zit erop.

Ik zat thuis wegens geen vervoer, en dus konden er nog wat knopen doorgehakt worden.

Boven in het achterhuis, daar was het plan eerst om een douche en een wastafel te doen, en allemaal custom made meubels die op de centimeter voor het huis gemaakt zouden worden:

Achterhuis1

Uiteindelijk zullen het IKEA- of andere meubelen worden, en uiteindelijk, via een tussenstap met een inloopdouche anders georiënteerd, zijn we gekomen tot dit:

Achterhuis2

Nutsvoorzieningen en wasbak, die blijven gewoon waar ze nu zijn, met een kastje rond boiler en zekeringkast en zo:

De wasbak

Een oude wasbak die hier op de koer lag als we het huis gekocht hebben, dacht ik. En dat moet genoeg zijn, qua sanitair: we hebben een toilet net aan de andere kant van de koer, we hebben twee douches in de rest van het huis, en we gaan er écht geen halve badkamer van maken met allemaal muurtjes en gangetjes, van die ruimte daar boven.

Alles blijft gewoon open, met alleen een klein muurtje naast de trap, kwestie van veiligheid.

Den boven

“Tiens,” hoor ik u denken, “lag daar niet al een plankenvloer, daarboven? En wat is dat nu met die OSB-platen?”

Ha!

Dat brengt ons naadloos op de eerste farce, de eerste onverwachte ahem van deze verbouwingen. ‘t Dateert al van gisteren, dus het kan tellen: op de allereerste dag al.

De planken lagen nog los op de kinderbalken. We gingen die vastmaken, en daarom moesten ze eerst allemaal verwijderd worden. Waardoor het meteen gemakkelijk werd om een paar nieuwe stopcontacten en electriciteitsdraden en zo te leggen.

Die vloer zit zo in mekaar: van voorgevel naar achtergevel lopen er dikke moerbalken: één in het midden van het huis, en in de twee zijgevels telkens ook één. Op en tussen die balken liggen kinderbalken, en op die kinderbalken liggen de planken. Nu ja, niet rechtstreeks erop, want die balkjes liggen nogal oneffen, maar op planken die tegen die balkjes genageld zijn — die groene stukken in de foto hierboven.

Eenvoudige constructie dus: moerbalken in gevels, kinderbalken rusten op moerbalken, vloer rust op kinderbalken.

Ah.

Ware het niet dat een groot deel van de kinderbalken niet op de moerbalken rustten. Een illustratie:

Oei, dat zit gelijk niet goed vast

Dat zwarte aan het einde van het kinderbalkje onderaan de foto, dat is een lege ruimte. Waar de kinderbalk op niéts rust. Het andere uiteinde van dat balkje? Idem. En dus blijft heel die kinderbalk eigenlijk hangen aan de stukjes van het groene hout dat ertegen genageld is en die wél over de moerbalk hangen.

Behalve dat dat ook niet echt zeer vertrouwenwekkend is, als het is zoals hieronder:

En daar rust die hele muur op, of wat?

Enfin bon. Na wat vermoed ik een halve hartaanval moet geweest zijn (de werkmensen merkten dat de planken tegen de achterwand nogal redelijk zeer hard doorbogen als ze erop stapten — dat was dus omdat daar bijna geen enkele kinderbalk op wat dan ook rustte), is het opgelost.

Met tigen en composietmaterialen en kettingen en dingen, voor zover ik gehoord heb. Idealiter zouden we heel de constructie opnieuw doen (tiens, waar heb ik dát nog gehoord?), maar bon, op deze manier is het bijna even goed.

En zodus is nu al de ene kant van het achterhuis in orde, en doen ze morgen de andere kant. En dan het trapgat, en dan de paar kleine wijzigingen die beneden moeten gebeuren (vooral elektriciteit).

Vakkundig gestapeld

Um ja, en dan gaan we het daar echt helemaal leeg moeten krijgen, yep. En daarna is het bureau aan de beurt: een nieuw plafond met ingewerkte indirecte verlichting, lichtschakelaars versteken, een bibliotheek met ingebouwd bed, allerlei.

En dan is het de beurt aan de living: plafond uitbreken, schouw uitbreken, nieuw plafond, bibliotheek, bureau, trap afwerken.

En hopelijk is tegen ergens in die buurt de bouwaanvraag rond, of bijna. Dat we aan deze situatie iets kunnen doen:

Welcome to Beirut, Oost-Vlaanderen

Het gelijkvloers wordt uitgebroken en er komt een glazen uitbouw bij, en de rest van de gevel wordt naar de 18de eeuw gerestaureerd. En de jungle-slash-het-stort tussen huis en achterhuis wordt weer een ruimte die gebruik zal kunnen worden.

Oh, en dan nog de voorgevel en de badkamer en de slaapkamer en het dak.

Zucht.

Bah, computers

vrijdag 20 april 2012 in Computers en dingen. Permanente link | Geen reacties

Ik was er honderd procent van overtuigd dat iets op een dag ging klaar geraken. Zonder de dubbele waard van trage server (mijn eigen schuld) en in mijn gezicht ontploffende software van andere mensen (niet mijn eigen schuld) gerekend: zo ongeveer de hele dag verloren aan prutsen die eigenlijk niet zouden mogen voorgekomen zijn. 

‘t Zijn momenten dat ik mensen tegen de muur zou plakken, op die momenten.

Computers en dingen, dat moet werken, dedju. Of niét werken, à la limite. Maar het mag niet nu eens wel en dan eens niet werken. 

En de laptop van Sandra is dood, ‘t is te zeggen, er heeft waarschijnlijk iemand een stamp gegeven tegen het scherm. 

En de vaste computer waar de kinderen op werken en ik spelletjes op speel, heeft zijn beste dagen gehad. Ik weet niet hoe het met u zit, maar in mijn boek is dat geen goed teken: één keer op vier niet opstarten, één keer op vier gewoon opstarten, één keer op vier opstarten met allerlei vieze waarschuwingen dat het moederbord kapot is en één keer op vier opstarten met boodschappen dat de harddisk naar de zak is.

Grr.

Ik denk dat ik mij dit weekend eens ga wreken op de de informatica door wat spinnen dood te kloppen in Grimrock

En dan beginnen kijken naar goedkope laptops en goedkope desktops. Kaka. 

Verbouwingen: een trapgat

vrijdag 20 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Ik ga er geen dagelijkse gewoonte van maken, en vergeef mij al op voorhand de voor u ongetwijfeld niéts zeggende foto’s, maar ‘t is zo ongelooflijk machtig om na jaren en jaren weer in echte verbouwingen te zitten!

Nu ja, niet de verbouwingen zelf, maar wel dat elke dag verbouwingen wil zeggen dat we een dag dichter bij het einde van de verbouwingen zijn. Een dag dichter bij een huis dat af is.

De wapenfeiten vandaag! OSB ligt op de tweede helft van de vloer boven, trapgat is gemaakt:

Vloer, bijna klaar

Daarvoor zijn er een aantal kinderbalken verwijderd, die werden bij de vermassacreerder van mijn rug gegooid op de koer:

Ex-trap en ex-kinderbalken

Er is wat elektriciteit uit de muur gehaald (stopcontacten die daar niets meer stonden te doen), en er zijn wat aanpassingen aan de stroomkringen gedaan (dimmende lichten, stopcontacten die op een schakelaar aangeschakeld gaan worden, een paar extra stopcontacten links en rechts. 

En ja, het trapgat is redelijk groot:

Trapgat

Hier zal de trap toekomen

En ja, dat wil zeggen dat het een comfortabele trap zal worden. Een echte trap, geen molenaarstrap of zo. 

Al de wilde verbouwingsplannen die in mijn hoofd zaten: ze sneuvelen één voor één op het altaar van de wetten en de praktische bezwaren. So it goes, en ik ben er niet eens rouwig om. 

Elektriek

Lamp

Washandje

Racing

zaterdag 21 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Vanmorgen was het dacht ik de laatste match van Jan bij Mariakerke. Gewonnen: vier voor de andere ploeg, en de meningen lopen uiteen over het aantal doelpunten dat wij gemaakt hebben — dertien of veertien.

Het bleek dan toch maar de vóórlaatste match te zijn, maar toch.

Raar, dat dat doet: Jan verhuist na jaren KSC Excelsior Mariakerke naar een andere ploeg. Racing Gent, is het geworden.

Enorm veel geleerd, Jan, bij KSCE. Fantastische ploeg, wijze mensen, veel vriendjes gemaakt ook… ‘t doet écht aardig.

En dan nu iets nieuws dus. Brrr.

Een projectjeuh

zondag 22 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik kreeg vanmorgen een mail van de mensen van fab.com, met reclame voor een pot met planten erin.

Zo wijs!

Potten die als terrarium gebruik worden, met van die plantjes erin die het goed doen in vochtige omgevingen, ik heb dat nog gemaakt als ik op de lagere school zat! Dit was wat er aangeboden werd op fab.com:

Ineenpot

Zo wijs!

En kijk, ik zoom even in op de prijs die er naast stond op de website:

Screen Shot 2012 04 22 at 00 48 19

Zo w… euh, wat?

Ik dénk dat ik maar eens zelf zo’n ding maak. Een glazen container, da’s te vinden op Amazon en gelijkaardige (39 dollar voor een mooie ronde van vijf liter, 21 pond voor een mooie cilindervormige). 

En dan een beetje actieve koolstof in doen, wat grint, wat teelaarde, de grond bedekken met mos, en plantjes erin doen. Varens, natuurlijk, en van die rare dingen met groen-paarse bladeren, herinner ik mij van toen ik tien was. 

Het zal mij geen 915 dollar (plus verzendingskosten!) kosten, denk ik. En er zijn duizendeneen handleidingen en filmpjes en watnog op tinternet, dus het kan eigenlijk niet mislukken!

We mogen het er eigenlijk niet over hebben

zondag 22 april 2012 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Gisteren zijn we gaan kijken naar het optreden van de dansschool van Zelie en Louis,  The Dance Factory.

Jawel, da’s de school van die choreografe die de Hollandse presentatoren op The Ultimate Dance Battle en So You Think you Can Dance hatelijkgewijs alsmaar “Isabelle Beej Naaj” uitspraken, en die wij gewoon Isabelle Beernaert noemen. 

Zelie deed er een optreden in clipstyle, en Louis deed een breakdanceroutine. 

Er waren gastoptredens van Nina, die So You Think You Can Dance gewonnen heeft, en van Yufat, die er beestig goed in was. En er waren uren en uren aan een stuk optredens van vanalles en nog wat. 

We mochten het niet filmen maar ik heb het toch gedaan, alleen voor onze eigen kinderen: ik heb er niemand mee gestoord want we zaten toch op de laatste rij. Maar we mogen het niet op het internet zetten want er zijn rechten op.

‘t Is ver gekomen, als dansroutines echt riskeren gepikt te worden door concurrenten. 

Maar bon, them’s the breaks. Wij hebben het staan, en we gaan dan binnenkort ook nog eens de DVD kopen.

Geïdentiteitgediefd

maandag 23 april 2012 in Internet, Kinderen. Permanente link | 8 reacties

Zo zielig: er loopt ergens op het internet een mevrouw rond die doet alsof ze kindjes heeft die dood gaan. 

En daar gebruikt ze onder meer het verhaal van Anna voor, van die keer dat ze met een septische shock in het hospitaal lag, en dat ze dagenlang in een coma tussen dood en leven zat, en dat we niet wisten of ze er ooit uit zou komen, en als ze er ooit zou uitkomen, wat ze nog allemaal zou kunnen doen — lopen, praten, zien, nadenken: alles was in vraag. 

Alles is uiteindelijk goed gekomen, en op een lelijk litteken na is ze helemaal in orde, maar toch: om te horen dat iemand uw eigen verhaal gebruikt, ergens op het internet… vies. 

Ik weet niet goed wat ik ermee aan moet vangen, eigenlijk. Een klacht neerleggen, als ik dat al zou willen: ik vermoed dat dat alleen kan op basis van copyright, als ze letterlijk teksten en foto’s van mij gebruikt? 

Of is dat al iets, Identiteitsdiefstal Door Middel Van Willens En Wetens Doen Alsof Het Kind Van Iemand Anders Uw Kind Is? 

Links van 19 april 2012 tot 22 april 2012

maandag 23 april 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

IBNIZ
IBNIZ is a virtual machine designed for extremely compact low-level audiovisual programs. The leading design goal is usefulness as a platform for demoscene productions, glitch art and similar projects. Mainsteam software engineering aspects are considered totally irrelevant. IBNIZ stands for Ideally Bare Numeric Impression giZmo. The name also refers to Gottfried Leibniz, the 17th-century polymath who, among all, invented binary arithmetic, built the first four-operation calculating machine, and believed that the world was designed with the principle that a minimal set of rules should yield a maximal diversity.

Fringe. Division. | MetaFilter
There are three episodes left for season four (teaser for 4×20, "Worlds Apart") and if Fox doesn't give Fringe a possible thirteen-episode fifth-season renewal, they have shot two different endings for season four.

Games Criticism is OK » Medium Difficulty
It seems that games and the people who play them are growing up at the same time. While there is still a seedy, immature underbelly of niche gaming (one that reveals itself in incidents like the inflammatory hailstorm of verbal abuse against Bioware writer Jennifer Hepler), there is also every indication that there is a generation of “gamers” who are able to examine, and understand, the medium that they love. There is no doubt IGN will still throw cringe-inducing taglines into their RSS, and that mainstream videogame news coverage (FOX News, etc) will demonize video games in order to drive ratings. These monolithic structures are, at this point, as inevitable as they are unfortunate. However, something exciting has happened in their shadow; out of the dankness of that ground a generation of darn good writers has taken root and started to grow.

Games Don’t Need Citizen Kane, They Need Roger Ebert » Medium Difficulty
There’s been a lot of talk as to when video games are going to have “the Citizen Kane of videogames,” some sort of overwhelming magnum opus that makes non-gamers respect the medium. I have a more pressing and reasonable goal – when will we get our “Roger Ebert” of video game criticism? As Dave Thier recently put it, the people who write game reviews seem to be less “game critics” than they are “game enthusiasts.” They love games, and they want games to be great. They’re exceptionally optimistic about the future of video games. They’re eagerly anticipating the day that video games are the predominant form of media, eclipsing television and movies.

Rock-Paper-Scissors: You vs. the Computer – NYTimes.com
Computers mimic human reasoning by building on simple rules and statistical averages. Test your strategy against the computer in this rock-paper-scissors game illustrating basic artificial intelligence. Choose from two different modes: novice, where the computer learns to play from scratch, and veteran, where the computer pits over 200,000 rounds of previous experience against you.

Just-in-time-verbouwingen

maandag 23 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Elk huis in verbouwingen heeft er één, denk ik: de brolkamer. 

De kamer die niet vreselijk hard gebruikt wordt, en waar de dozen zich opstapelen. En de plastic zakken. En de kisten. En de papieren. En het speelgoed. 

Bij ons was het het bureau vooraan: de plaats waar na verloop van tijd niemand meer binnen gaat behalve om er nóg maar eens een zak in te gooien. Of een stapel papier, of speelgoed dat in de weg ligt en nu uit de weg moet, naar om het even waar, maar nu uit de weg want het volk zal er binnen vijf minuten zijn. 

De stratigrafie van wat er lag, zegt mij dat er een jaar of vier geleden nog moet actief gespeeld geweest zijn in die kamer. Misschien zelfs minder lang geleden dan dat — maar ik kan het niet echt geloven, als ik kijk hoeveel stof en vuil er lag. 

PC 18

OK, er zitten open gaten in het plafond die rechtstreeks naar een afgedankte schouw leiden, en er komt geen kuisvrouw meer binnen sinds mensenheugenis, en het is dus ergens te begrijpen dat het niet meer doenbaar was, maar toch. Schaamtelijk. 

Enfin bon.

Vanmiddag een mailtje van de verbouwmens. Of we het bureau tegen morgen zouden kunnen leeg maken, want morgen zouden ze er het plafond en de elektriciteit willen doen. 

Ghyaaaa!! Paniek!

Want ja, we weten al een tijd dat het er aan zat te komen, maar tijdens de week lukt het nauwelijks om er iets te doen, en in het weekend kan het dan eventueel wel, maar ‘t is nu al weken en weken aan een stuk dat er elk weekend wel iets te doen is. 

Vandaag dan maar nood-opkuis gedaan. Met mijn broer. En we kunnen alletwee niet tegen stof: joy.

Telecard

Ik zit al een uur of twee in de zetel met koorts van de allergie, denk ik. Of ‘t moet zijn dat ik toevallig ook juist een valling of zo opgedaan heb. 

Koppijn, loopneus, katoen in mijn ogen: tijd om cito presto in bed te sukkelen, me dunkt. 

En hopen dat het genoeg in orde zal zijn morgen, voor de verbouwmensen. Dan hebben we misschien morgen of overmorgen al een plafond in het bureau. Met verlichting en dingen. 

Kogels

Goed geslapen?

dinsdag 24 april 2012 in Computers en dingen, Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Als iemand mij tegenwoordig vraagt of ik goed geslapen heb: there’s an app for that. Als ik in bed kruip en ik ben klaar voor de nacht (een ritueel dat bestaat uit boeken lezen tot mijn ogen dichtvallen, of zoals gisteren: mij doodziek voelen en als een blok in slaap vallen), dan leg ik mijn iPhone naast mijn kussen, en zet ik MotionX-Sleep in gang.

Die app registreert hoe ik slaap: niet, licht, of diep. Kijk, vandaag zag dat er dan zo uit:

slaap?

En? Goed geslapen? Bwaaaaa… kon beter. :)

‘t Wordt een dag werken uit de trekzetel, vandaag. 

Wally doet ding te G.

dinsdag 24 april 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Kijk nu, bij het opkuisen van het bureau nog een CD met een back-up van een back-up van teksten uit 1989! Ik herinner het mij nog als gisteren: Wally was enorm negatief. Ik was zeer vriendelijk en beleefd, en ik wou echt een serieus gesprek met die mens voeren. Hij heeft mij dezelfde soundbytes gegeven die hij jaren en jaren aan een stuk iedereen gaf. 

Tssk. 

*
*    *

Probeer het zelf maar eens, de Vooruit op zijn kop zetten.

Waar u en ik een bulldozer en verscheidene weken voor nodig zouden hebben, lukte het Eddy Wally al na enkele maten uit zijn keelholte.

The Voice of Europe, compleet met glitterkostuum en brede glimlach, liet zich de lofbetuigingen van een uitzinnig publiek welgevallen en zette zijn set, Sinterklaas indachtig, passend in met Valencia. In het volgende uur werd de zaal aan een sneltreinvaart door de carriäre van de sympatieke Ertveldenaar geleid. En géén playback, maar “puur natuur” – een prestatie!

Hoogtepunten waren Als marktkramer ben ik geboren en vooral Vliegmachien en Chérie, die tot tweemaal toe uit volle borst werden meegebruld. Dat hij zich volkomen op zijn gemak voelde bij het studentenpubliek bewees hij wel door de gedurfde en vaak ondeugende alternatieve teksten die hij zong (“…de studenten komen naar mijn kraam”, “…lopen de zatte studenten achterna”, …) – en door zijn a capella-versie van Walter De Buck’s In mijn stroatse zijn ‘t allemaal kommeeren.

Eddy Wally heeft ondertussen niets meer te bewijzen: hij wordt in eigen land natuurlijk algemeen gerespecteerd en bewonderd, maar hij heeft ook de hele wereld afgereisd en vindt succes tot in Las Vegas en Rusland – waar hij in 1979 zelfs voor tien miljoen mensen heeft gezongen.

En Wally blijft niet stilstaan, hij teert niet uitsluitend verder op oude hits: hij vernieuwt zijn repertoire ook voortdurend. Getuige daarvan zijn onder andere en de nieuwe single met Wendy Van Wanten en zijn nieuwe Amerikaanse plaat met bijhorende tournee. Want The Big W spreekt niet alleen vloeiend Ertvelds en Gents: hij is ook het Frans en het Engels, ja zelfs het Russisch machtig.

Onze vertaler ter plaatse kon de volgende boodschap van de Ambassadeur van de Oostvlaamse smartlap aan de inwoners van de verscheurde en met hongersnood bedreigde USSR noteren: “Ja nee alstublieft alstublieft goeie morgen dankuwel dankuwel goeiemorgen goeienavond alstublieft smakelijk beste mensen”. Спасибо, товарищ Wally!

Vergis u niet: ondanks de internationale roem en het aanzien is Eddy een man van het volk gebleven. Iedere morgen staat hij op om vijf uur en gaat hij met zijn vrouw naar de markt, sakosjen verkopen. ‘s Middags eet hij een lekkere maaltijd (“die mijn vrouwtje mij lekker bereidt”) en doet hij een dutje, ‘s avonds treedt hij op, eerst in zijn feestzaal (Achterstraat 22, 9940 Ertvelde, tel. 091/44.61.98) en daarna overal ten lande.

Dat Eddy Wally kan acteren hoeft hij ook niet meer te bewijzen. Als Kapitein Wally heeft hij er net Lava op zitten met Herrn Kama en Seele, en er zit nu ook een bioskoopcarriäre in: regisseur Dick Maes is bezig met de onderhandelingen over The Eddy Wally Story.

The Tonsils of Ertvelde is een man van zijn tijd: waar de halve wereld vermoedt dat Eddy met een halve gevilde zoo in de kast hangt, kan uw dienaar u gerustellen: een onderzoek met vereende krachten wees uit dat de foururen frak van His Wallyness uitsluitend bestaat uit Skinned Pluchen Animals.

Want de Wallyman verliest ook nooit Voeling met Zijn publiek. The Voice heeft tijd voor zijn fans en verliest nooit zijn geduld: ondanks zijn aanvankelijke argwaan (hoe zou je zelf zijn als een student je om halféén ‘s morgens willen interviewen) bleek The Voice een innemende Beroemde Vlaming te zijn en kregen wij een zorgvuldig en ernstig antwoord op al onze vragen.

Voor het interview en voor het concert, Dank U Eddy!

Qua blast from the past…

dinsdag 24 april 2012 in Computers en dingen, Werk. Permanente link | Eén reactie

Gut gut gut. 

Van lang geleden! Ik heb ergens één van de vroegere versies van de website-maak-tak van Netpoint teruggevonden. En ge moogt zeggen wat ge wilt, maar ik vind dat het eigenlijk nog wel in orde is, om gemaakt geweest te zijn in februari 2005 1995.

idea.png

En nee, ‘t is niet de állervroegste versie, want die had gewoon géén referenties, en die zag er ook helemaal anders uit. Er is nog één spoortje van, op een oude versie van de referentie-pagina, maar ik vrees dat ze verdwenen is in de natuur. 

Ik ben wel content dat ik de prijslijst teruggevonden heb. Indicatieve prijzenlijst, staat er nogal nadrukkelijk: eigenlijk was dat vooral omdat we geen flauw idee hadden wat we aan het doen waren. 

Geert (nu de baas van boek.be, zwaai zwaai!) en Kris (die net vandaag de publieksprijs voor de mooiste boekcover van het jaar gewonnen heeft, zwaai zwaai!) kwamen helemaal uit de prepresswereld, Bruno (alhier, zwaai zwaai) en ik kwamen uit de, euh, academische wereld, en het world wide web bestond och here een paar maand. 

Dus geen mens die een idee had hoe we geld moesten vragen voor websites. 

De logische keuze voor de mensen-uit-de-prepress was om een website als een publicatie te beschouwen, een boekje of een brochure, en dus geld te vragen per pagina. (Eén andere optie, waar we wat later voor gegaan zijn, was om in navolging van de andere partner in Netpoint die in software zat, een website te bekijken als een soort softwarepakket met inbegrepen modules en optionele uitbreidingen.) (Een derde optie, die we beter hadden genomen, was om “de website” te zien als een onderdeel van een dienst die “communicatie” heet, en dus te factureren als consultants. En het maken van de site zelf uit te besteden aan html-apen terwijl we zelf het geld raapten om de mensen te zeggen wat ze nu eigenlijk met zo’n site moesten doen. :)) 

In een zelfde beweging heb ik een versie van de website van Arno teruggevonden. Ook lang niet de eerste versie, en jammer genoeg ook niet de allerlaatste, want die stond echt wel barstensvol allerlei. Verloren, reddeloos verloren. So it goes. 

Inbraakpreventie: wij ben de schaam van Gent

dinsdag 24 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Aan de straatkant heeft ons huis een voordeur waarachter een gang zit, en daarnaast een venster waarachter een bureau.

Ik kan er niet meteen een exacte datum op plakken, maar ik denk dat we hier zeker al meer dan tien jaar wonen. 

Gisteren, bij het aan de kant zetten (OK, uitmesten) van het bureau, stond het me plots bij: zou dat raam eigenlijk nog open kunnen? Uitgetest, en nee, niet echt. Het bewoog wel een beetje, maar open gaan: niet echt.

Of, euh, wacht even. Wat zou er gebeuren als we het van buiten zouden proberen open krijgen? 

…ah.

Ahem.

Een paar zaken:

  1. nu , in tegenstelling tot de voorbije, oh, vijf? acht? tien? jaar, kan het niet meer open
  2. ‘t is dus niet de moeite om ons huis te proberen leegroven vannacht of morgen
  3. stop met ons uit te lachen, gij daar

Venster (gnn)

Dag in, dag uit. Nacht in, nacht uit. Maand in maand uit, jaar in jaar uit heeft ons raam open gestaan. Miljaar, jong. 

Verbouwingen: het vordert, het vordert

woensdag 25 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik was doodsbenauwd dat er hier een paar dagen zou gewerkt worden en dat het dan zou stilvallen. Maar geen angst: het vordert gestaag. 

In het achterhuis was er al een trapgat, is de vloer nu helemaal af en staat wat boven stond nu beneden. Ze zijn begonnen aan het afwerken van het pleisterwerk — dat zou morgen klaar moeten zijn, en dan kan het drogen en kan er begonnen worden aan de afwerking van de vloer (olie, schuren, olie, dacht ik). 

Deels gepleisterd plafond

Vandaag is er ook begonnen aan het bureau. Daar verdwijnen de lelijke kinderbalken achter een nieuw plafond waarin indirecte verlichting zal zitten:

Plafond dat weg gaat

En tegen de muur komt een speciaal gebouwd meubel. Aan de kant van de deur kasten van de vloer tot aan het plafond, overgaand in kasten bovenaan en een uitklappend bed, en eindigend in een serverkast/technische ruimte aan de kant van de venster. 

Muur waar bed komt

Ik heb geen schaamte meer over, denk ik, wat de staat van ons huis betreft, dus hey waarom niet? Kijk: zo ziet de ruimte er nu uit waar verschillende generatie Telenet-installateurs hun deskundig werk gedaan hebben:

Ahem. Ja.

(Ik lieg trouwens over die schaamte: er zijn echt wel ruimtes waar ik u voor geen geld ter wereld een foto van wil tonen zoals ze er nu bij liggen.)

…maar in alle geval, dus. Het meesterplan, als ik het mij goed herinner:

1a) achterhuis plafond en elektriciteit boven afwerken
1b) bureau plafond steken en elektriciteit afwerken
2a) achterhuis boven vloer afwerken
2b) living plafond uitbreken en schouw uitbreken
3a) achterhuis beneden plafond en elektriciteit afwerken
3b) living plafond steken, muren afwerken en elektriciteit afwerken
4) achterhuis trap steken
5) bureau kasten en bed zetten
6) living bibliotheek zetten

Tussen 1 en 2 moeten we de living helemaal opgeruimd hebben, dat er alleen nog maar een grote kast en de zetels in staan. 

Tussen 2 en 3 moet het achterhuis beneden helemaal opgeruimd zijn, dat er minstens niets meer tegen de muur staat en dat het plafond overal bereikbaar is. Misschien dat we dan wel al een paar kasten bij Ikea kunnen gaan halen. 

Als 3 gedaan is zal de vloer boven in het achterhuis ook gedroogd en klaar zijn: dan kunnen we het daar al inrichten. 

En misschien kunnen we na 6 beginnen aan gevels en dak en zo, als de bouwvergunning binnen is. En dan badkamer en slaapkamer. 

Jos Ghysen en het misbruik

woensdag 25 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 18 reacties

Mensen kijken u scheef aan, als ge zegt dat seksueel en ander misbruik in de Kerk weinig te maken heeft met het celibaat, of met het feit dat het priesters zijn of dat het Het Instituut De Katholieke Kerk is.

Waar macht is, kan misbruik gemaakt worden van die macht. Priesters, leraars, sporttrainers, het leger, op het werk, in families. 

Ik ga ervan uit dat hoe meer hiërarchisch een organisatie in mekaar zit, hoe minder ze geneigd zal zijn om misbruik te bestraffen. Spock, Kardinaal Danneels en Cas Goossens op één lijn:

Cas

Onverdedigbaar, maar niet onbegrijpbaar, natuurlijk. Don’t rock the boat. “Hoe erg kan het zijn?” “Hou het nog een eventjes uit, hij is toch bijna op pensioen.” “Wilt ge nu echt die mens zijn leven kapot maken?” “Is het niet ook voor een groot deel perceptie?”

Dat is het ook wel, dat laatste: de ene mens zijn plagen is de andere mens zijn misbruik. De ene mens zijn humor is de andere mens zijn pesten. De ene mens zijn  “maar allez, dat is toch nooit zo bedoeld?” is de andere mens zijn levende hel.

Als uw baas over uw rug wrijft, is dat niet noodzakelijk seksuele intimidatie, we moeten daar niet in overdrijven. ‘t Is voor een groot stuk allemaal inschatting, van wat kan en wat mag in welke context. 

Maar dan zijn er uiteraard ook de gevallen waar het niet meer over “grensoverschrijdend gedrag” gaat in de één of andere grijze zone: de stap van de grijze zone naar iets verder is soms niet moeilijk, als er toch niemand is die de dingen een halt toeroept. 

Toen ik klein was in de jaren 1970 was Jos Ghysen een God, die elke week vanuit zijn bed (ha!) de ochtend vulde met zijn stem. Ik wist niet hoe hij er uit zag, ik wist alleen hoe hij klonk. Toen Louis Neefs stierf op kerstmis 1980, was Jos Ghysen de vader van de natie.

En Ireen Houben was er altijd bij. 

De “ons Irène” van Ghysen’s Jos Bosmans, maar dan niét grappig. Blijkbaar de hele tijd fysiek en mentaal geterroriseerd, maar voor de buitenwereld toch opgewekt blijven, moedig doorwerken, vechtend tegen een onmogelijke bierkaai. 

Als dit was wat Ireen zegt dat het was, dan denk ik niet dat er een verhaal van misbruik is dat mij meer geraakt heeft dan dit. 

Als, want o ja: ik ben er niet blind voor dat de allereenvoudigste manier om iemand (een man, meestal) zwart te maken, hem te beschuldigen van misbruik of verkrachting is. Het is net omdat het zo afgrijselijk erg is, dat het de gedroomde manier is om mensen kapot te maken is. He said, she said, en waar in 1980 de “he said” bijna per definitie het haalde, is het in 2012 de “she said” die het bijna per definitie haalt 

Om advocaat van de duivel te spelen: ‘t is niet omdat Dominique Strauss-Kahn niet van de vrouwen kan blijven en graag naar de hoeren gaat, dat hij die mevrouw in New York noodzakelijk verkracht heeft, maar zijn reputatie is er voor de rest van de eeuwigheid wel door kapot gemaakt. En hier, advocaat van de duivel spelende: het is niet onmogelijk om een scenario te bedenken waarin Ireen Houben gewoon willens en wetens een verhouding had met haar baas, dat dat jaren goed liep, dat hij op een bepaald moment moest kiezen en niet gekozen heeft voor haar, waarop zij hem beschuldigde van allerlei misbruik. Dat dat toen niet gelukt is en dat ze er enkel een overplaatsing naar Brussel aan overhield, maar dat ze nu met de affaire-Pol de kans grijpt om nog een laatste keer na te trappen naar een man die twintig jaar geleden niet voor haar koos.

Waardoor, vergis u niet, niemand nog ooit naar Jos Ghysen zal kunnen luisteren zonder het beeld van een vieze oude man, een verkrachter, een misbruiker van vrouwen in het hoofd. Met één reactie op een artikel in De Standaard is het beeld van Jos Ghysen voor de eeuwigheid veranderd. 

Misschien terecht, misschien onterecht.

En zo wordt iedereen equal opportunity potentiële smeerlap, en ben ik een illusie minder rijk. 

Jos Ghysen, begot. Ireen Houben, verdorie. 

Kippenvel. No pun intended

woensdag 25 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Oh. Zo. Mooi. 

How to Build an Owl

  1. Decide you must.
  2. Develop deep respect
    for feather, bone, claw.
  3. Place your trembling thumb
    where the heart will be:
    for one hundred hours watch
    so you will know
    where to put the first feather.
  4. Stay awake forever.
    When the bird takes shape
    gently pry open its beak
    and whisper into it: mouse.
  5. Let it go.

Door Kathleen Lynch. J’en suis bouche bée.

“Dus nog een weekje of 2 en je zit weer een hele stap verder”

donderdag 26 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 11 reacties

Dat zijn mails die plezier doen om te lezen: dat alles volgens schema verloopt, en dat er tegen de tweede helft van volgende week boven in de living wordt afgebroken en heropgebouwd en gepleisterd en vanalles. 

En dan: “Eenmaal dat deze werken rond zijn, is de ruimte weer beschikbaar in afwachting van de kastenwand en zijn de grote stofwerken achter de rug.”

Zoals het er nu naar uitziet, zitten we binnen twee weken met een huis waar alleen nog maar kasten en een trap in moeten geplaatst worden. Whee! Dat ging onverwacht snel en pijnloos! (We laten even de gevel-, venster- en dakwerken buiten beschouwing, dat is voor later.)

De stand van zaken vandaag, in het achterhuis, met een volledig gepleisterd en afgewerkt plafond:

Achterhuis boven

Daar achteraan waar nu een houten staketsel staat, komt een muurtje/leuning in heb ik begrepen MDF. Daarnaast een kleerkast van bij Ikea; tegen de muur helemaal rechts komen twee ladekasten van Ikea, tegen de eerste venster links een tafel van bij Ikea, en tegen de muur rechttegenover die tafel een bed van bij Ikea. 

Het bureau, vandaag (niet de indruk dat er enorm vreselijk veel veranderd is, alleen elektriciteit denk ik, maar ik kan me vergissen):

Bureau: van venster naar keuken

Een kast / meubel /uitklapbed langs heel de rechtermuur, en dan dat groen bureau restaureren en klaar is kees. 

Bureau: van hoek naar venster

Een verlengd weekend om achterhuis beneden aan de kant te zetten en living leeg te krijgen. Dat zou moeten lukken, denk ik. Hoop ik.

Smeg!

donderdag 26 april 2012 in Televisie. Permanente link | Geen reacties

Red dwarf x

It’s cold outside, there’s no kind of atmosphere // I’m all alone, more or less // Let me fly, far away from here // Fun, fun, fun, in the sun, sun, sun.

I want to lie, shipwrecked and comatose, drinking fresh mango juice. Goldfish shoals, nibbling at my toes // Fun, fun, fun, in the sun, sun, sun.

Yay!

L’ampleur de la catastrophe

vrijdag 27 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 8 reacties

Er waren drie plaatsen in ons huis waar we de miserie al jaren aan een stuk voor ons uit schuiven: het bureau beneden, het achterhuis, en de living.

Het bureau, daar zijn we nu bijna door: de rommel die er jaren aan een stuk opstapelde, is er weg. En de werken vorderen gestaag. Toen ik gisteren thuiskwam, waren de twee deuren afgesloten met anti-stof-dinges, wegens plamuren:

Muur geplamuurd

De deur van bureau naar keuken, die draait open in één richting, maar de lichtschakelaars hielden er rekening mee dat er in de andere richting zou gedraaid worden (omdat er toen de deuropening gemaakt werd, er nog geen sprake was van kasten in de bijkeuken, denk ik). 

En dus moest dat rechtgetrokken worden, wat bij deze dus gebeurd is:

Electriciteit omgeleid

Ik heb zo’n vermoeden dat als ik vanavond thuiskom, er een nieuw plafond zal liggen. Alles zit er in alle geval klaar voor, denk ik:

Klaar voor verlichting

(Daar aan de rechterkant komt er indirecte verlichting, ingewerkt in een soort nis tegen het plafond.)

De tweede probleemzone die alsmaar uitgesteld werd, is het achterhuis. Opgestapelde boeken, meubels die nergens anders konden gezet worden, een tapijt, matrassen, en natuurlijk: stapels en stapels en stapels boeken en CD’s en DVD’s. 

Eerst was het duidelijk: boeken in dozen aan de linkerkant beneden, bureautafels en computers en oude TV en zitbank aan de rechterkant, meubels uit erfenissen die wij opslaan bovenaan. 

En toen kwam er een koelkast bij, en een poussette, en een diepvries, en gereedschap,  en dan gingen de kinderen daar op de WII spelen, en dan werd er soms overnacht als er vriendinnen kwamen slapen. De doodsteek, achteraf bekeken, was dat ik mijn computer daar weggehaald heb en in de living gezet heb. Vanaf dan kwam ik daar niet meer, werd de ruimte alleen nog door de kinderen gebruikt, en stapelde en stapelde en stapelde het er zich allemaal op. 

…en nu is daar dus het flotsam en jetsam van het bureau en van the eerste verdiep van het achterhuis bijgekomen, wat ervoor zorgt dat wat er eens zo uitzag:Achterhuis, opgeruimd, gelijkvloers

Er nu zo uitziet:

Allemaal op te kuisen

…maar er dus wél leger moet uitzien dan het er ooit heeft uitgezien: een schoon taaksken voor het lang weekend, dus. 

Hetzelfde geldt voor de living: die staat voller dan ooit, met relieken van overal en te strijken was, en kabels, en speelgoed, en vanalles en nog wat. En dat moet allemaal weg tegen woensdagochtend. 

Weg naar ergens, zoals de inhoud van het achterhuis weg moet naar ergens. Waar die “ergens” is: ik heb er nog geen idee van. Misschien al in het bureau. 

Met een zeer klein hartje: de omvang van de ramp in de living:

L'ampleur de la catastrophe

De zetels die er nu staan, op mijn trekzetel na, moeten weg wegens rotversleten. Ze waren al tweedehands en we hebben er veel geniet van gehad, maar nu zijn ze echt wel óp.

Die witte schouw gaat weg en die hele muur wordt een soort meubel met kasten en zitbanken in schuiven en bibliotheek, het plafond wordt uitgebroken, de trap wordt afgewerkt. Waar nu een tafel met monitors en een spiegel staat, komt bibliotheek, en waar nu die blauwwitte vuilbak staat, aar zal het einde zijn van een bureau. En tegen de achterwand aldaar komen ook kasten en bibliotheek.

QB

vrijdag 27 april 2012 in Kinderen, Programmeren. Permanente link | 6 reacties

Sinds er Windows 8 op de computer staat, werkte Warcraft III niet meer, zei Louis. En ik moest kijken wat er aan de hand was. 

Blijkt: hij startte Warcraft op met een verkeerde shortcut. Die naar Reign of Chaos in plaats van die naar Frozen Throne (want ik had de upgrade er ook op gezet — ja, helemaal legaal, van de originele CD’s, zelfs), en dat liep verkeerd. 

Enfin, shortcut in de startbalk gezet, Louis content. 

Op weg naar die oplossing kwam ik voorbij allerlei dingen die nog op de computer stonden, en waar ik al half van vergeten was dat ze erop stonden. Een oude Age of Empires III, bijvoorbeeld. Waar Louis nu al een volledige avond op gespeeld heeft. 

En een directory met de naam QB, die ik al sinds jaar en dag op al mijn PC’s zet: QuickBasic 4.5. Van 24 jaar geleden, en nog altijd even fantastisch, vind ik. 

Louis vroeg wat dat was, en ik heb het hem in de rapte getoond:

cls
input "Wat is jouw naam? ", f$
for t=1 to 100
   print "Hallo", f$, t
next t

Uitgelegd:

  • cls is “maak het scherm leeg”
  • input wil zeggen “stel een vraag en zet het resultaat in wat er na de komma staat” (in dit geval f$ — die $ staat er om te zeggen dat het tekst mag zijn, als er gewoon f stond, zou het alleen getallen aanvaarden) 
  • for…next wil zeggen “geef t de waarde 1, doe dan iets, maak t eentje groter, en blijf dat doen tot t 100 is”
  • print wil zeggen: zet iets op het scherm, in dit geval “Hallo”, en dan wat er in f$ gezet werd, en dan de waarde die t nu heeft (dus eerst 1, dan 2, dan 3, enzoverder)

Louis: oh! maar als ik zeg dat mijn naam Louis is, dan gaat hij honderd keer “Hallo Louis” zeggen!

Programma gerund, en jawel hoor: ik denk dat ik lichtjes in zijn ogen heb gehoord. 

En ik denk dat ik dat eens ga beginnen aankweken, programmeerskills. 

Reddy

zaterdag 28 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Zijn er dan helemaal geen zekerheden meer, op deze aardkloot? Is niets meer wat het ooit leek te zijn? Moeten ál mijn illusies verbrijzeld worden? 

Reddy Kilowatt 001 Reddy Made Magic  cover only 1946

Daar was ik, een volwassen mannekens die ervan overtuigd was dat Reddy Kilowatt onze Reddy Kilowatt was. Van België. Opgetrokken uit Belgische elektriciteit. 

Tot vandaag, dacht ik dat. 

Maar neen, dus: hij dateert van 1946 en hij komt uit Amerika. De boeven van EBES hebben hem gepikt. 

3378481209 f1bf297e78 o

‘t Is proper. 

Kwaad op foto’s

zaterdag 28 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

“Photoshop”, zeg ik dan maar uit gemakzucht, maar ik bedoel eigenlijk: aargh wat word ik nijdig van foto’s met lelijke halo’s op, waar onoordeelkundig een vieze high pass-filter  op gegooid is (Photoshop) of veel te veel aan de Clarity-schuifbalk geschoven is (Lightroom), of wat het equivalent ook moge zijn in Aperture en andere. 

Zo’n foto die eerst dit was:

KGB 4957

en die dan vijftien seconden later dit wordt:

KGB 4957 3

Of zoals de hele reeks foto’s van Gui Polspoel in het weekblad van De Standaard. Foto’s die er zo uitzien:

Polspoel1

Maar die ik alleen maar kan zien als dit:

Polspoel2

Enfin, ‘t kan zijn dat ik er overgevoelig aan ben hoor, maar ik krijg het ervan. Gnn. 

(En voor iemand het zegt: ja, ik weet dat het irrationeel is, ‘t is een techniek gelijk een andere en iedereen is vrij om het mooi te vinden of niet. Maar ik krijg het er dus van.)

‘t Gaat nogal ne gank, ja

zaterdag 28 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | Geen reacties

Gisterenmiddag was het plafond in het bureau klaar om geplamuurd te worden. Er is nog één balk over, en de kinderbalken zitten weg:

Een nieuw plafond

De meubels die er nog staan: links een groen ijzeren bureau uit de jaren 1950, dat blijft er staan. Net achter dat wit paneel, met afgeronde hoeken: een vitrinekast uit schat ik de jaren 1920-30, geen idee wat we ermee gaan doen. Daarachter, tegen de muur: een keukenkast die de grootvader (of overgrootvader, of overgrootnonkel, ik wil ervan af zijn) van Sandra gemaakt heeft, met allemaal vakjes erin, een ingebouwde broodtrommel, eierteller en koffiemaler; ook geen idee wat we ermee gaan doen. Achter het trapje, tegen de muur: een archiefkast, die we wellicht gaan hergebruiken als linnenkast. 

We krijgen ook een zicht op de breedte van kastenwand-slash-uitklapbed:

Hier komen kast en bed

Van de muur tot aan dat bleekhouten latje, daar komt de kast met het uitklapbed erin. De ruimte van dat latje tot aan het begin van het plafond, da’s een nis van waaruit dimbare indirecte verlichting komt. 

In het achterhuis heeft de vloer zijn eerste laag olie gekregen. Het blonk nog een beetje als ik thuiskwam: 

Ingeoliede vloer

…maar het wordt dat nu ook een beetje klaarder wat we waar gaan kunnen zetten. Sandra stond gisteren in de Ikea te kijken naar een slaapkamerkast met glanzende pistachegroenen deuren, als dat maar goed komt. 

En neen, nog niet aan het opruimen begonnen. De moed ontbreekt mij een beetje. 

Ikea-perikelen

zondag 29 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 17 reacties

We zijn gisteren met het hele gezin naar Ikea gegaan. Eerst gaan eten, en dan gaan kijken naar meubels die we in onze verbouwing zouden kunnen zetten. 

Natuurlijk dat we ook dromen van echte meubels, van die dingen die we dan ergens zouden vinden voor een appel en een ei, en die o-zo-prach-tig-mooi zouden passen in ons interieur — maar realistisch: ik zie het niet lukken. En Ikea is zo een groot gemak, en het is stukken goedkoper dan bijna overal elders. 

Enfin, toch voor wat we nu aan het zoeken zijn, te weten:

  • een stuk of vijftien boekenkasten,
  • een kleerkast,
  • en een lage kast om notities en cursussen en zo in te steken.

Vrijdag op een klein uurtje de winkel rondgelopen, en knopen doorgehakt voor boekenkasten (Billy, kleur: eik), de kleerkast (Pax, kleur: wit met blinkend pistache deuren), en de lage kast (Bestå, kleur: wit).

Vandaag, om geen aantoonbare reden (ik dacht dat het het idee van Sandra was, mijn broer stond het bij dat het de architect was, Sandra dacht dat het mijn idee was) zijn we nog eens naar Ikea gegaan, met het idee: we kopen gewoon al wat gerief. 

Ik denk dat de tijd in zo’n Ikea anders werkt dan in de rest van de wereld: zowel vrijdag als gisteren hebben we er zo’n drie uur rondgelopen, als mijn uurwerk mij niet bedrogen heeft. 

Euh maar dus, we waren op zoek naar meubelen. Billy, check. Wat geklooid met diepe en ondiepe kasten (diepe hebben geen bovenstuk, geen idee of de indiepe wel diep genoeg zijn voor mijn postuurkes), maar bon. We gaan beginnen met een stuk of vijf zes kasten, en dan zien wat we er mee kunnen doen. 

Pax: méér dan check. De kast, met drie deuren, een hangstuk, een ingebouwde ladekast, nog drie laden aan de andere kant: perfect, denken we, voor de ruimte. En het pistachegroen gaat, denken we, redelijk perfect passen met het groen van twee stoeltjes die ik van het stort gered heb:

Stoel

Voor de lage kast die tegen de andere muur moet komen, daar zijn we het minder eens over. Ik had in mijn hoofd (en op plan getekend) twee witte Malm-kasten: 160 cm breed, 48 cm diep en 78 cm hoog. Zes laden zonder handvaten, een glasplaat bovenaan:

Malm via my ideal home

En zo dus twee naast mekaar. Over bijna de volledige lengte van de muur. 

Sandra had een ander idee: twee Bestå-kasten van 120 cm breed, 40 cm diep, en 64 cm hoog. Met verlegbare planken binnenin en opendraaiende kastdeuren. Die eventueel uit te breiden zijn met nog eens twee kasten van 60 cm breed, om twee keer 180 cm te hebben. (Of drie keer 120, maar dan liggen er drie glasplaten in plaats van twee.)

De vraag is natuurlijk: waar gaan die kasten voor gebruikt worden? Kledij en dergelijk zou moeten in de kleerkast liggen, maar voor de rest zijn dit de enige opbergmeubels. Boeken zelf, dat kan in de bibliotheek een verdieping lager, maar cursussen, mappen, notities, muziekinstrumenten, turnzakken: dat zou hier allemaal in kunnen. 

Deuren met planken (Bestå) hebben het voordeel dat er grote ruimtes kunnen gemaakt worden om dingen recht te zetten, en minder grote hoogtes voor, euh, waar geen grote hoogte nodig is. Maar met minder dan 60 cm nuttig binnenhoogte, is er niet veel ruimte om te jongleren met legplankhoogtes. En op een plank in een lage kast: alles wat onderaan en vanachter ligt, dat is verloren. 

Een kast met laden (Malm) heeft het voordeel dat alle ruimte benut kan worden, en die Malm is ook wat dieper.

Maar het grote nadeel dat het een vaste indeling is: drie keer iets meer dan 20 cm hoogte. Dus alles wat A4 is of map, moet plat liggen. 

En ook met de breedtes is iets aan de hand. Twee Malms naast elkaar laten nog genoeg ruimte om aan één kant een stoel te zetten of aan twee kanten een lampachtig iets:

Achterhuis verdieping 20120417

Twee brede Bestå naast elkaar, dat is wat weinig, denk ik:

Achterhuis verdieping 20120417c

Maar drie brede of twee brede en twee smalle, dat gaat dan wel min of meer over de hele breedte:

Achterhuis verdieping 20120417b

Uuuuurgh. ‘t Gaat nog lastig worden. 

Boeken april 2012 (deel 1)

maandag 30 april 2012 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Superior [01/04]
Mark Millar (tekst) – Leinil Francis Yu (beeld)
Marvel Comics (Icon), december 2010 – maart 2012, 7 x 32 blz.

Superior

Hij was de ster van zijn school, en toen kreeg hij multiple sclerose. En toen maakte een aapje in een ruimtepak hem een superheld. Een jongen (met MS) van twaalf in een lichaam van een volwassen superheld, en hij probeert er het beste van te maken. Geen dieven arresteren of zo, maar meteen: oorlogen stoppen over de hele wereld, woestijnen irrigeren, dat soort dingen. De ontknoping, trouwens, deed me enorm denken aan Larry Niven’s kortverhaal Convergent Series

Mark Millar (Kick-Ass, The Ultimates, Civil War) doet een wreed wijs verhaal, en Leynil Yu illustreert het precies zoals het moet. Coming soon, wellicht, to a screen near you.

B.P.R.D.: Hollow Earth [02/04]
Tom Sniegoski, Christopher Golden, Mike Mignola (tekst) – Ryan Sook (beeld) – Dave Stewart (kleur) – Clem Robins (letters)
Dark Horse Comics, january – juli 2002, 3 x 32 blz.

BPRD

Hellboy heeft het voor bekeken gehouden bij B.P.R.D., het Bureau for Paranormal Research and Defense, en Kate Corrigan denkt dat Abe Sapien en Roger de homunculus er ook wel eens vandoor zouden willen gaan. Enter nieuwkomer Johann Krauss, een medium die (dat?) nadat zijn lichaam verkoold werd tijdens een séance als ectoplasma in een soort duikpak overleeft. Liz Sherman heeft na een uitgebreid verblijf bij monniken in de Oeral geleerd hoe ze haard krachten onder controle kan krijgen, en hopla, nieuwe serie gejumpstart!

Verder ook nog gelezen, van B.P.R.D.:

  • B.P.R.D.: The Soul of Venice [02/04]
    Miles Gunter, Mike Mignola, Michael Avon Oeming (tekst) – Michael Avon Oeming (beeld) – Dave Stewart (kleur) – Ken Bruzenak (letters)
    Dark Horse Comics, mei 2003, 32 blz.
  • B.P.R.D.: Dark Waters  [02/04]
    Mike Mignola, Brian Augustyn (tekst), Guy Davis (beeld), Dave Stewart (kleur), Michelle Madsen (letters) 
    Dark Horse Comics, juli 2003, 32 blz. 
  • B.P.R.D.: Night Train  [03/04]
    Geoff Johns (tekst) – Scott Kolins (beeld) – Dave Stewart (inkt) – Pat Brosseau (letters)
    Dark Horse Comics, september 2003, 25 blz.
  • B.P.R.D.: There’s Something Under My Bed [03/04]
    Dark Horse Comics, november 2003, 32 blz.
  • B.P.R.D.: Plague of Frogs [04/04]
    Dark Horse Comics, maart – juli 2004, 5 x 28 blz.
    Hola, ‘t is allemaal gelijk The Shadow Over Innsmouth, met half-kikker-half-mensen. Mike Mignola in goeie vorm, en allemaal revelaties over Abe Sapien. Zeer goed, vond ik, en meteen ook het begin van een hele hele reeks over de oorlog tegen de kikkers.
  • B.P.R.D.: The Dead [04/04]
    Dark Horse Comics, november 2004 – maart 2005, 5 x 28 blz.
    Maar zo goed. De ontknoping van Abe’s backstory, vervolg van de kikkers, dingen met de speer van Longinus en nazi-geleerden en alerlei: them’s all good eats.
  • B.P.R.D.: The Black Flame [05/04]
    Dark Horse Comics, september 2005 – januari 2006, 5 x 28 blz.
    Ugh. Een hoofdpersonage sterft. Altijd vies, zoiets, maar wel heel erg mooi gedaan alhier.
  • B.P.R.D.: The Universal Machine [05/04]
    Dark Horse Comics, april – augustus 2006, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: Garden of Souls [06/04]
    Dark Horse Comics, maart – september 2007, 5 x 32 blz.
  • B.P.R.D.: Killing Ground [06/04]
    Dark Horse Comics, augustus – december 2007, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: 1946 [06/04]
    Dark Horse Comics, januari – mei 2008, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: War on Frogs [06/04]
    Dark Horse Comics, juni & december 2008, juni & december 2009, 4 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: The Ectoplasmic Man [07/04]
    Dark Horse Comics, juni 2008, 32 blz.
  • B.P.R.D.: The Warning [07/04]
    Dark Horse Comics, juli – november 2008, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: The Black Goddess [07/04]
    Dark Horse Comics, januari – mei 2009, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: 1947 [08/04]
    Dark Horse Comics, juli – november 2009, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: King of Fear [08/04]
    Dark Horse Comics, januari – mei 2010, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: New World [08/04]
    Dark Horse Comics, augustus – december 2010, 5 x 28 blz.
    Kikkeroorlog voorbij, en B.P.R.D. onder VN-commando. Een doorstart, dat ze zeggen.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: Gods [09/04]
    Dark Horse Comics, januari – maart 2011, 3 x 32 blz.
  • B.P.R.D.: The Dead Remembered [09/04]
    Dark Horse Comics, april – juni 2011, 3 x 32 blz.
    Het begin van Liz Sherman. Schoon, andermaal.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: Monsters [09/04]
    Dark Horse Comics, juli – augustus 2011, 2 x 32 blz.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: Russia [10/04]
    Dark Horse Comics, september 2011 – januari 2012, 5 x 32 blz.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: The Long Death [10/04]
    Dark Horse Comics, februari – april 2012, 3 x 32 blz.

Het waren redelijk wat comics, maar ik kan niet zeggen dat het ooit tegenstak of dat het ooit afgezaagd of we-doen-er-nog-maar-eentje aanvoelde. Er zit geschiedenis in, en voorgeschiedenis, de personages zijn rijk en blijven groeien in alle mogelijke richtingen. 

En er is geen einde in zicht, eigenlijk: het kan wel nog een tijd door blijven gaan, wat mij betreft. 

 

Nemesis [10/04]
Mark Millar (tekst) – Steve McNiven (beeld) – Dave McCaig (kleur) – Chris Eliopoulos (letters)
Marvel (Icon), mei 2010 – februari 2011, 4 x 32 blz. 

Nemesis

Heh. Een zeer slechte slechterik. Bloederig, en alles. Zou een leuke film(franchise) maken.

 

Sub-Mariner: The Depths[10/04]
Peter Milligan (tekst) – Esad Ribic (beeld) – Cory Petit (letters)
Marvel (Marvel Knights), november 2008 – mei 2009,  5 x 24 blz.

Sub-Mariner

Ik dacht: dat van de Silver Surfer was zo goed, ik lees de tegenhanger over Namor.

Helaas: teleurgesteld. Ik kon geen abstractie maken van de stuk op niets trekkende wetenschap. Wel zeer schoon geschilderd en zo, daar geheel niet van. Maar urgh, géén suspension of disbelief whatsoever, sorry.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338