Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: april 2012 (pagina 1 van 5)

Boeken april 2012 (deel 1)

Superior [01/04]
Mark Millar (tekst) – Leinil Francis Yu (beeld)
Marvel Comics (Icon), december 2010 – maart 2012, 7 x 32 blz.

Superior

Hij was de ster van zijn school, en toen kreeg hij multiple sclerose. En toen maakte een aapje in een ruimtepak hem een superheld. Een jongen (met MS) van twaalf in een lichaam van een volwassen superheld, en hij probeert er het beste van te maken. Geen dieven arresteren of zo, maar meteen: oorlogen stoppen over de hele wereld, woestijnen irrigeren, dat soort dingen. De ontknoping, trouwens, deed me enorm denken aan Larry Niven’s kortverhaal Convergent Series

Mark Millar (Kick-Ass, The Ultimates, Civil War) doet een wreed wijs verhaal, en Leynil Yu illustreert het precies zoals het moet. Coming soon, wellicht, to a screen near you.

B.P.R.D.: Hollow Earth [02/04]
Tom Sniegoski, Christopher Golden, Mike Mignola (tekst) – Ryan Sook (beeld) – Dave Stewart (kleur) – Clem Robins (letters)
Dark Horse Comics, january – juli 2002, 3 x 32 blz.

BPRD

Hellboy heeft het voor bekeken gehouden bij B.P.R.D., het Bureau for Paranormal Research and Defense, en Kate Corrigan denkt dat Abe Sapien en Roger de homunculus er ook wel eens vandoor zouden willen gaan. Enter nieuwkomer Johann Krauss, een medium die (dat?) nadat zijn lichaam verkoold werd tijdens een séance als ectoplasma in een soort duikpak overleeft. Liz Sherman heeft na een uitgebreid verblijf bij monniken in de Oeral geleerd hoe ze haard krachten onder controle kan krijgen, en hopla, nieuwe serie gejumpstart!

Verder ook nog gelezen, van B.P.R.D.:

  • B.P.R.D.: The Soul of Venice [02/04]
    Miles Gunter, Mike Mignola, Michael Avon Oeming (tekst) – Michael Avon Oeming (beeld) – Dave Stewart (kleur) – Ken Bruzenak (letters)
    Dark Horse Comics, mei 2003, 32 blz.
  • B.P.R.D.: Dark Waters  [02/04]
    Mike Mignola, Brian Augustyn (tekst), Guy Davis (beeld), Dave Stewart (kleur), Michelle Madsen (letters) 
    Dark Horse Comics, juli 2003, 32 blz. 
  • B.P.R.D.: Night Train  [03/04]
    Geoff Johns (tekst) – Scott Kolins (beeld) – Dave Stewart (inkt) – Pat Brosseau (letters)
    Dark Horse Comics, september 2003, 25 blz.
  • B.P.R.D.: There’s Something Under My Bed [03/04]
    Dark Horse Comics, november 2003, 32 blz.
  • B.P.R.D.: Plague of Frogs [04/04]
    Dark Horse Comics, maart – juli 2004, 5 x 28 blz.
    Hola, ’t is allemaal gelijk The Shadow Over Innsmouth, met half-kikker-half-mensen. Mike Mignola in goeie vorm, en allemaal revelaties over Abe Sapien. Zeer goed, vond ik, en meteen ook het begin van een hele hele reeks over de oorlog tegen de kikkers.
  • B.P.R.D.: The Dead [04/04]
    Dark Horse Comics, november 2004 – maart 2005, 5 x 28 blz.
    Maar zo goed. De ontknoping van Abe’s backstory, vervolg van de kikkers, dingen met de speer van Longinus en nazi-geleerden en alerlei: them’s all good eats.
  • B.P.R.D.: The Black Flame [05/04]
    Dark Horse Comics, september 2005 – januari 2006, 5 x 28 blz.
    Ugh. Een hoofdpersonage sterft. Altijd vies, zoiets, maar wel heel erg mooi gedaan alhier.
  • B.P.R.D.: The Universal Machine [05/04]
    Dark Horse Comics, april – augustus 2006, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: Garden of Souls [06/04]
    Dark Horse Comics, maart – september 2007, 5 x 32 blz.
  • B.P.R.D.: Killing Ground [06/04]
    Dark Horse Comics, augustus – december 2007, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: 1946 [06/04]
    Dark Horse Comics, januari – mei 2008, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: War on Frogs [06/04]
    Dark Horse Comics, juni & december 2008, juni & december 2009, 4 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: The Ectoplasmic Man [07/04]
    Dark Horse Comics, juni 2008, 32 blz.
  • B.P.R.D.: The Warning [07/04]
    Dark Horse Comics, juli – november 2008, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: The Black Goddess [07/04]
    Dark Horse Comics, januari – mei 2009, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: 1947 [08/04]
    Dark Horse Comics, juli – november 2009, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D.: King of Fear [08/04]
    Dark Horse Comics, januari – mei 2010, 5 x 28 blz.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: New World [08/04]
    Dark Horse Comics, augustus – december 2010, 5 x 28 blz.
    Kikkeroorlog voorbij, en B.P.R.D. onder VN-commando. Een doorstart, dat ze zeggen.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: Gods [09/04]
    Dark Horse Comics, januari – maart 2011, 3 x 32 blz.
  • B.P.R.D.: The Dead Remembered [09/04]
    Dark Horse Comics, april – juni 2011, 3 x 32 blz.
    Het begin van Liz Sherman. Schoon, andermaal.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: Monsters [09/04]
    Dark Horse Comics, juli – augustus 2011, 2 x 32 blz.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: Russia [10/04]
    Dark Horse Comics, september 2011 – januari 2012, 5 x 32 blz.
  • B.P.R.D. Hell on Earth: The Long Death [10/04]
    Dark Horse Comics, februari – april 2012, 3 x 32 blz.

Het waren redelijk wat comics, maar ik kan niet zeggen dat het ooit tegenstak of dat het ooit afgezaagd of we-doen-er-nog-maar-eentje aanvoelde. Er zit geschiedenis in, en voorgeschiedenis, de personages zijn rijk en blijven groeien in alle mogelijke richtingen. 

En er is geen einde in zicht, eigenlijk: het kan wel nog een tijd door blijven gaan, wat mij betreft. 

 

Nemesis [10/04]
Mark Millar (tekst) – Steve McNiven (beeld) – Dave McCaig (kleur) – Chris Eliopoulos (letters)
Marvel (Icon), mei 2010 – februari 2011, 4 x 32 blz. 

Nemesis

Heh. Een zeer slechte slechterik. Bloederig, en alles. Zou een leuke film(franchise) maken.

 

Sub-Mariner: The Depths[10/04]
Peter Milligan (tekst) – Esad Ribic (beeld) – Cory Petit (letters)
Marvel (Marvel Knights), november 2008 – mei 2009,  5 x 24 blz.

Sub-Mariner

Ik dacht: dat van de Silver Surfer was zo goed, ik lees de tegenhanger over Namor.

Helaas: teleurgesteld. Ik kon geen abstractie maken van de stuk op niets trekkende wetenschap. Wel zeer schoon geschilderd en zo, daar geheel niet van. Maar urgh, géén suspension of disbelief whatsoever, sorry.

Ikea-perikelen

We zijn gisteren met het hele gezin naar Ikea gegaan. Eerst gaan eten, en dan gaan kijken naar meubels die we in onze verbouwing zouden kunnen zetten. 

Natuurlijk dat we ook dromen van echte meubels, van die dingen die we dan ergens zouden vinden voor een appel en een ei, en die o-zo-prach-tig-mooi zouden passen in ons interieur — maar realistisch: ik zie het niet lukken. En Ikea is zo een groot gemak, en het is stukken goedkoper dan bijna overal elders. 

Enfin, toch voor wat we nu aan het zoeken zijn, te weten:

  • een stuk of vijftien boekenkasten,
  • een kleerkast,
  • en een lage kast om notities en cursussen en zo in te steken.

Vrijdag op een klein uurtje de winkel rondgelopen, en knopen doorgehakt voor boekenkasten (Billy, kleur: eik), de kleerkast (Pax, kleur: wit met blinkend pistache deuren), en de lage kast (Bestå, kleur: wit).

Vandaag, om geen aantoonbare reden (ik dacht dat het het idee van Sandra was, mijn broer stond het bij dat het de architect was, Sandra dacht dat het mijn idee was) zijn we nog eens naar Ikea gegaan, met het idee: we kopen gewoon al wat gerief. 

Ik denk dat de tijd in zo’n Ikea anders werkt dan in de rest van de wereld: zowel vrijdag als gisteren hebben we er zo’n drie uur rondgelopen, als mijn uurwerk mij niet bedrogen heeft. 

Euh maar dus, we waren op zoek naar meubelen. Billy, check. Wat geklooid met diepe en ondiepe kasten (diepe hebben geen bovenstuk, geen idee of de indiepe wel diep genoeg zijn voor mijn postuurkes), maar bon. We gaan beginnen met een stuk of vijf zes kasten, en dan zien wat we er mee kunnen doen. 

Pax: méér dan check. De kast, met drie deuren, een hangstuk, een ingebouwde ladekast, nog drie laden aan de andere kant: perfect, denken we, voor de ruimte. En het pistachegroen gaat, denken we, redelijk perfect passen met het groen van twee stoeltjes die ik van het stort gered heb:

Stoel

Voor de lage kast die tegen de andere muur moet komen, daar zijn we het minder eens over. Ik had in mijn hoofd (en op plan getekend) twee witte Malm-kasten: 160 cm breed, 48 cm diep en 78 cm hoog. Zes laden zonder handvaten, een glasplaat bovenaan:

Malm via my ideal home

En zo dus twee naast mekaar. Over bijna de volledige lengte van de muur. 

Sandra had een ander idee: twee Bestå-kasten van 120 cm breed, 40 cm diep, en 64 cm hoog. Met verlegbare planken binnenin en opendraaiende kastdeuren. Die eventueel uit te breiden zijn met nog eens twee kasten van 60 cm breed, om twee keer 180 cm te hebben. (Of drie keer 120, maar dan liggen er drie glasplaten in plaats van twee.)

De vraag is natuurlijk: waar gaan die kasten voor gebruikt worden? Kledij en dergelijk zou moeten in de kleerkast liggen, maar voor de rest zijn dit de enige opbergmeubels. Boeken zelf, dat kan in de bibliotheek een verdieping lager, maar cursussen, mappen, notities, muziekinstrumenten, turnzakken: dat zou hier allemaal in kunnen. 

Deuren met planken (Bestå) hebben het voordeel dat er grote ruimtes kunnen gemaakt worden om dingen recht te zetten, en minder grote hoogtes voor, euh, waar geen grote hoogte nodig is. Maar met minder dan 60 cm nuttig binnenhoogte, is er niet veel ruimte om te jongleren met legplankhoogtes. En op een plank in een lage kast: alles wat onderaan en vanachter ligt, dat is verloren. 

Een kast met laden (Malm) heeft het voordeel dat alle ruimte benut kan worden, en die Malm is ook wat dieper.

Maar het grote nadeel dat het een vaste indeling is: drie keer iets meer dan 20 cm hoogte. Dus alles wat A4 is of map, moet plat liggen. 

En ook met de breedtes is iets aan de hand. Twee Malms naast elkaar laten nog genoeg ruimte om aan één kant een stoel te zetten of aan twee kanten een lampachtig iets:

Achterhuis verdieping 20120417

Twee brede Bestå naast elkaar, dat is wat weinig, denk ik:

Achterhuis verdieping 20120417c

Maar drie brede of twee brede en twee smalle, dat gaat dan wel min of meer over de hele breedte:

Achterhuis verdieping 20120417b

Uuuuurgh. ’t Gaat nog lastig worden. 

’t Gaat nogal ne gank, ja

Gisterenmiddag was het plafond in het bureau klaar om geplamuurd te worden. Er is nog één balk over, en de kinderbalken zitten weg:

Een nieuw plafond

De meubels die er nog staan: links een groen ijzeren bureau uit de jaren 1950, dat blijft er staan. Net achter dat wit paneel, met afgeronde hoeken: een vitrinekast uit schat ik de jaren 1920-30, geen idee wat we ermee gaan doen. Daarachter, tegen de muur: een keukenkast die de grootvader (of overgrootvader, of overgrootnonkel, ik wil ervan af zijn) van Sandra gemaakt heeft, met allemaal vakjes erin, een ingebouwde broodtrommel, eierteller en koffiemaler; ook geen idee wat we ermee gaan doen. Achter het trapje, tegen de muur: een archiefkast, die we wellicht gaan hergebruiken als linnenkast. 

We krijgen ook een zicht op de breedte van kastenwand-slash-uitklapbed:

Hier komen kast en bed

Van de muur tot aan dat bleekhouten latje, daar komt de kast met het uitklapbed erin. De ruimte van dat latje tot aan het begin van het plafond, da’s een nis van waaruit dimbare indirecte verlichting komt. 

In het achterhuis heeft de vloer zijn eerste laag olie gekregen. Het blonk nog een beetje als ik thuiskwam: 

Ingeoliede vloer

…maar het wordt dat nu ook een beetje klaarder wat we waar gaan kunnen zetten. Sandra stond gisteren in de Ikea te kijken naar een slaapkamerkast met glanzende pistachegroenen deuren, als dat maar goed komt. 

En neen, nog niet aan het opruimen begonnen. De moed ontbreekt mij een beetje. 

Kwaad op foto’s

“Photoshop”, zeg ik dan maar uit gemakzucht, maar ik bedoel eigenlijk: aargh wat word ik nijdig van foto’s met lelijke halo’s op, waar onoordeelkundig een vieze high pass-filter  op gegooid is (Photoshop) of veel te veel aan de Clarity-schuifbalk geschoven is (Lightroom), of wat het equivalent ook moge zijn in Aperture en andere. 

Zo’n foto die eerst dit was:

KGB 4957

en die dan vijftien seconden later dit wordt:

KGB 4957 3

Of zoals de hele reeks foto’s van Gui Polspoel in het weekblad van De Standaard. Foto’s die er zo uitzien:

Polspoel1

Maar die ik alleen maar kan zien als dit:

Polspoel2

Enfin, ’t kan zijn dat ik er overgevoelig aan ben hoor, maar ik krijg het ervan. Gnn. 

(En voor iemand het zegt: ja, ik weet dat het irrationeel is, ’t is een techniek gelijk een andere en iedereen is vrij om het mooi te vinden of niet. Maar ik krijg het er dus van.)

Reddy

Zijn er dan helemaal geen zekerheden meer, op deze aardkloot? Is niets meer wat het ooit leek te zijn? Moeten ál mijn illusies verbrijzeld worden? 

Reddy Kilowatt 001 Reddy Made Magic  cover only 1946

Daar was ik, een volwassen mannekens die ervan overtuigd was dat Reddy Kilowatt onze Reddy Kilowatt was. Van België. Opgetrokken uit Belgische elektriciteit. 

Tot vandaag, dacht ik dat. 

Maar neen, dus: hij dateert van 1946 en hij komt uit Amerika. De boeven van EBES hebben hem gepikt. 

3378481209 f1bf297e78 o

’t Is proper. 

QB

Sinds er Windows 8 op de computer staat, werkte Warcraft III niet meer, zei Louis. En ik moest kijken wat er aan de hand was. 

Blijkt: hij startte Warcraft op met een verkeerde shortcut. Die naar Reign of Chaos in plaats van die naar Frozen Throne (want ik had de upgrade er ook op gezet — ja, helemaal legaal, van de originele CD’s, zelfs), en dat liep verkeerd. 

Enfin, shortcut in de startbalk gezet, Louis content. 

Op weg naar die oplossing kwam ik voorbij allerlei dingen die nog op de computer stonden, en waar ik al half van vergeten was dat ze erop stonden. Een oude Age of Empires III, bijvoorbeeld. Waar Louis nu al een volledige avond op gespeeld heeft. 

En een directory met de naam QB, die ik al sinds jaar en dag op al mijn PC’s zet: QuickBasic 4.5. Van 24 jaar geleden, en nog altijd even fantastisch, vind ik. 

Louis vroeg wat dat was, en ik heb het hem in de rapte getoond:

cls
input "Wat is jouw naam? ", f$
for t=1 to 100
   print "Hallo", f$, t
next t

Uitgelegd:

  • cls is “maak het scherm leeg”
  • input wil zeggen “stel een vraag en zet het resultaat in wat er na de komma staat” (in dit geval f$ — die $ staat er om te zeggen dat het tekst mag zijn, als er gewoon f stond, zou het alleen getallen aanvaarden) 
  • for…next wil zeggen “geef t de waarde 1, doe dan iets, maak t eentje groter, en blijf dat doen tot t 100 is”
  • print wil zeggen: zet iets op het scherm, in dit geval “Hallo”, en dan wat er in f$ gezet werd, en dan de waarde die t nu heeft (dus eerst 1, dan 2, dan 3, enzoverder)

Louis: oh! maar als ik zeg dat mijn naam Louis is, dan gaat hij honderd keer “Hallo Louis” zeggen!

Programma gerund, en jawel hoor: ik denk dat ik lichtjes in zijn ogen heb gehoord. 

En ik denk dat ik dat eens ga beginnen aankweken, programmeerskills. 

L’ampleur de la catastrophe

Er waren drie plaatsen in ons huis waar we de miserie al jaren aan een stuk voor ons uit schuiven: het bureau beneden, het achterhuis, en de living.

Het bureau, daar zijn we nu bijna door: de rommel die er jaren aan een stuk opstapelde, is er weg. En de werken vorderen gestaag. Toen ik gisteren thuiskwam, waren de twee deuren afgesloten met anti-stof-dinges, wegens plamuren:

Muur geplamuurd

De deur van bureau naar keuken, die draait open in één richting, maar de lichtschakelaars hielden er rekening mee dat er in de andere richting zou gedraaid worden (omdat er toen de deuropening gemaakt werd, er nog geen sprake was van kasten in de bijkeuken, denk ik). 

En dus moest dat rechtgetrokken worden, wat bij deze dus gebeurd is:

Electriciteit omgeleid

Ik heb zo’n vermoeden dat als ik vanavond thuiskom, er een nieuw plafond zal liggen. Alles zit er in alle geval klaar voor, denk ik:

Klaar voor verlichting

(Daar aan de rechterkant komt er indirecte verlichting, ingewerkt in een soort nis tegen het plafond.)

De tweede probleemzone die alsmaar uitgesteld werd, is het achterhuis. Opgestapelde boeken, meubels die nergens anders konden gezet worden, een tapijt, matrassen, en natuurlijk: stapels en stapels en stapels boeken en CD’s en DVD’s. 

Eerst was het duidelijk: boeken in dozen aan de linkerkant beneden, bureautafels en computers en oude TV en zitbank aan de rechterkant, meubels uit erfenissen die wij opslaan bovenaan. 

En toen kwam er een koelkast bij, en een poussette, en een diepvries, en gereedschap,  en dan gingen de kinderen daar op de WII spelen, en dan werd er soms overnacht als er vriendinnen kwamen slapen. De doodsteek, achteraf bekeken, was dat ik mijn computer daar weggehaald heb en in de living gezet heb. Vanaf dan kwam ik daar niet meer, werd de ruimte alleen nog door de kinderen gebruikt, en stapelde en stapelde en stapelde het er zich allemaal op. 

…en nu is daar dus het flotsam en jetsam van het bureau en van the eerste verdiep van het achterhuis bijgekomen, wat ervoor zorgt dat wat er eens zo uitzag:Achterhuis, opgeruimd, gelijkvloers

Er nu zo uitziet:

Allemaal op te kuisen

…maar er dus wél leger moet uitzien dan het er ooit heeft uitgezien: een schoon taaksken voor het lang weekend, dus. 

Hetzelfde geldt voor de living: die staat voller dan ooit, met relieken van overal en te strijken was, en kabels, en speelgoed, en vanalles en nog wat. En dat moet allemaal weg tegen woensdagochtend. 

Weg naar ergens, zoals de inhoud van het achterhuis weg moet naar ergens. Waar die “ergens” is: ik heb er nog geen idee van. Misschien al in het bureau. 

Met een zeer klein hartje: de omvang van de ramp in de living:

L'ampleur de la catastrophe

De zetels die er nu staan, op mijn trekzetel na, moeten weg wegens rotversleten. Ze waren al tweedehands en we hebben er veel geniet van gehad, maar nu zijn ze echt wel óp.

Die witte schouw gaat weg en die hele muur wordt een soort meubel met kasten en zitbanken in schuiven en bibliotheek, het plafond wordt uitgebroken, de trap wordt afgewerkt. Waar nu een tafel met monitors en een spiegel staat, komt bibliotheek, en waar nu die blauwwitte vuilbak staat, aar zal het einde zijn van een bureau. En tegen de achterwand aldaar komen ook kasten en bibliotheek.

Smeg!

Red dwarf x

It’s cold outside, there’s no kind of atmosphere // I’m all alone, more or less // Let me fly, far away from here // Fun, fun, fun, in the sun, sun, sun.

I want to lie, shipwrecked and comatose, drinking fresh mango juice. Goldfish shoals, nibbling at my toes // Fun, fun, fun, in the sun, sun, sun.

Yay!

“Dus nog een weekje of 2 en je zit weer een hele stap verder”

Dat zijn mails die plezier doen om te lezen: dat alles volgens schema verloopt, en dat er tegen de tweede helft van volgende week boven in de living wordt afgebroken en heropgebouwd en gepleisterd en vanalles. 

En dan: “Eenmaal dat deze werken rond zijn, is de ruimte weer beschikbaar in afwachting van de kastenwand en zijn de grote stofwerken achter de rug.”

Zoals het er nu naar uitziet, zitten we binnen twee weken met een huis waar alleen nog maar kasten en een trap in moeten geplaatst worden. Whee! Dat ging onverwacht snel en pijnloos! (We laten even de gevel-, venster- en dakwerken buiten beschouwing, dat is voor later.)

De stand van zaken vandaag, in het achterhuis, met een volledig gepleisterd en afgewerkt plafond:

Achterhuis boven

Daar achteraan waar nu een houten staketsel staat, komt een muurtje/leuning in heb ik begrepen MDF. Daarnaast een kleerkast van bij Ikea; tegen de muur helemaal rechts komen twee ladekasten van Ikea, tegen de eerste venster links een tafel van bij Ikea, en tegen de muur rechttegenover die tafel een bed van bij Ikea. 

Het bureau, vandaag (niet de indruk dat er enorm vreselijk veel veranderd is, alleen elektriciteit denk ik, maar ik kan me vergissen):

Bureau: van venster naar keuken

Een kast / meubel /uitklapbed langs heel de rechtermuur, en dan dat groen bureau restaureren en klaar is kees. 

Bureau: van hoek naar venster

Een verlengd weekend om achterhuis beneden aan de kant te zetten en living leeg te krijgen. Dat zou moeten lukken, denk ik. Hoop ik.

Kippenvel. No pun intended

Oh. Zo. Mooi. 

How to Build an Owl

  1. Decide you must.
  2. Develop deep respect
    for feather, bone, claw.
  3. Place your trembling thumb
    where the heart will be:
    for one hundred hours watch
    so you will know
    where to put the first feather.
  4. Stay awake forever.
    When the bird takes shape
    gently pry open its beak
    and whisper into it: mouse.
  5. Let it go.

Door Kathleen Lynch. J’en suis bouche bée.

Jos Ghysen en het misbruik

Mensen kijken u scheef aan, als ge zegt dat seksueel en ander misbruik in de Kerk weinig te maken heeft met het celibaat, of met het feit dat het priesters zijn of dat het Het Instituut De Katholieke Kerk is.

Waar macht is, kan misbruik gemaakt worden van die macht. Priesters, leraars, sporttrainers, het leger, op het werk, in families. 

Ik ga ervan uit dat hoe meer hiërarchisch een organisatie in mekaar zit, hoe minder ze geneigd zal zijn om misbruik te bestraffen. Spock, Kardinaal Danneels en Cas Goossens op één lijn:

Cas

Onverdedigbaar, maar niet onbegrijpbaar, natuurlijk. Don’t rock the boat. “Hoe erg kan het zijn?” “Hou het nog een eventjes uit, hij is toch bijna op pensioen.” “Wilt ge nu echt die mens zijn leven kapot maken?” “Is het niet ook voor een groot deel perceptie?”

Dat is het ook wel, dat laatste: de ene mens zijn plagen is de andere mens zijn misbruik. De ene mens zijn humor is de andere mens zijn pesten. De ene mens zijn  “maar allez, dat is toch nooit zo bedoeld?” is de andere mens zijn levende hel.

Als uw baas over uw rug wrijft, is dat niet noodzakelijk seksuele intimidatie, we moeten daar niet in overdrijven. ’t Is voor een groot stuk allemaal inschatting, van wat kan en wat mag in welke context. 

Maar dan zijn er uiteraard ook de gevallen waar het niet meer over “grensoverschrijdend gedrag” gaat in de één of andere grijze zone: de stap van de grijze zone naar iets verder is soms niet moeilijk, als er toch niemand is die de dingen een halt toeroept. 

Toen ik klein was in de jaren 1970 was Jos Ghysen een God, die elke week vanuit zijn bed (ha!) de ochtend vulde met zijn stem. Ik wist niet hoe hij er uit zag, ik wist alleen hoe hij klonk. Toen Louis Neefs stierf op kerstmis 1980, was Jos Ghysen de vader van de natie.

En Ireen Houben was er altijd bij. 

De “ons Irène” van Ghysen’s Jos Bosmans, maar dan niét grappig. Blijkbaar de hele tijd fysiek en mentaal geterroriseerd, maar voor de buitenwereld toch opgewekt blijven, moedig doorwerken, vechtend tegen een onmogelijke bierkaai. 

Als dit was wat Ireen zegt dat het was, dan denk ik niet dat er een verhaal van misbruik is dat mij meer geraakt heeft dan dit. 

Als, want o ja: ik ben er niet blind voor dat de allereenvoudigste manier om iemand (een man, meestal) zwart te maken, hem te beschuldigen van misbruik of verkrachting is. Het is net omdat het zo afgrijselijk erg is, dat het de gedroomde manier is om mensen kapot te maken is. He said, she said, en waar in 1980 de “he said” bijna per definitie het haalde, is het in 2012 de “she said” die het bijna per definitie haalt 

Om advocaat van de duivel te spelen: ’t is niet omdat Dominique Strauss-Kahn niet van de vrouwen kan blijven en graag naar de hoeren gaat, dat hij die mevrouw in New York noodzakelijk verkracht heeft, maar zijn reputatie is er voor de rest van de eeuwigheid wel door kapot gemaakt. En hier, advocaat van de duivel spelende: het is niet onmogelijk om een scenario te bedenken waarin Ireen Houben gewoon willens en wetens een verhouding had met haar baas, dat dat jaren goed liep, dat hij op een bepaald moment moest kiezen en niet gekozen heeft voor haar, waarop zij hem beschuldigde van allerlei misbruik. Dat dat toen niet gelukt is en dat ze er enkel een overplaatsing naar Brussel aan overhield, maar dat ze nu met de affaire-Pol de kans grijpt om nog een laatste keer na te trappen naar een man die twintig jaar geleden niet voor haar koos.

Waardoor, vergis u niet, niemand nog ooit naar Jos Ghysen zal kunnen luisteren zonder het beeld van een vieze oude man, een verkrachter, een misbruiker van vrouwen in het hoofd. Met één reactie op een artikel in De Standaard is het beeld van Jos Ghysen voor de eeuwigheid veranderd. 

Misschien terecht, misschien onterecht.

En zo wordt iedereen equal opportunity potentiële smeerlap, en ben ik een illusie minder rijk. 

Jos Ghysen, begot. Ireen Houben, verdorie. 

Verbouwingen: het vordert, het vordert

Ik was doodsbenauwd dat er hier een paar dagen zou gewerkt worden en dat het dan zou stilvallen. Maar geen angst: het vordert gestaag. 

In het achterhuis was er al een trapgat, is de vloer nu helemaal af en staat wat boven stond nu beneden. Ze zijn begonnen aan het afwerken van het pleisterwerk — dat zou morgen klaar moeten zijn, en dan kan het drogen en kan er begonnen worden aan de afwerking van de vloer (olie, schuren, olie, dacht ik). 

Deels gepleisterd plafond

Vandaag is er ook begonnen aan het bureau. Daar verdwijnen de lelijke kinderbalken achter een nieuw plafond waarin indirecte verlichting zal zitten:

Plafond dat weg gaat

En tegen de muur komt een speciaal gebouwd meubel. Aan de kant van de deur kasten van de vloer tot aan het plafond, overgaand in kasten bovenaan en een uitklappend bed, en eindigend in een serverkast/technische ruimte aan de kant van de venster. 

Muur waar bed komt

Ik heb geen schaamte meer over, denk ik, wat de staat van ons huis betreft, dus hey waarom niet? Kijk: zo ziet de ruimte er nu uit waar verschillende generatie Telenet-installateurs hun deskundig werk gedaan hebben:

Ahem. Ja.

(Ik lieg trouwens over die schaamte: er zijn echt wel ruimtes waar ik u voor geen geld ter wereld een foto van wil tonen zoals ze er nu bij liggen.)

…maar in alle geval, dus. Het meesterplan, als ik het mij goed herinner:

1a) achterhuis plafond en elektriciteit boven afwerken
1b) bureau plafond steken en elektriciteit afwerken
2a) achterhuis boven vloer afwerken
2b) living plafond uitbreken en schouw uitbreken
3a) achterhuis beneden plafond en elektriciteit afwerken
3b) living plafond steken, muren afwerken en elektriciteit afwerken
4) achterhuis trap steken
5) bureau kasten en bed zetten
6) living bibliotheek zetten

Tussen 1 en 2 moeten we de living helemaal opgeruimd hebben, dat er alleen nog maar een grote kast en de zetels in staan. 

Tussen 2 en 3 moet het achterhuis beneden helemaal opgeruimd zijn, dat er minstens niets meer tegen de muur staat en dat het plafond overal bereikbaar is. Misschien dat we dan wel al een paar kasten bij Ikea kunnen gaan halen. 

Als 3 gedaan is zal de vloer boven in het achterhuis ook gedroogd en klaar zijn: dan kunnen we het daar al inrichten. 

En misschien kunnen we na 6 beginnen aan gevels en dak en zo, als de bouwvergunning binnen is. En dan badkamer en slaapkamer. 

Inbraakpreventie: wij ben de schaam van Gent

Aan de straatkant heeft ons huis een voordeur waarachter een gang zit, en daarnaast een venster waarachter een bureau.

Ik kan er niet meteen een exacte datum op plakken, maar ik denk dat we hier zeker al meer dan tien jaar wonen. 

Gisteren, bij het aan de kant zetten (OK, uitmesten) van het bureau, stond het me plots bij: zou dat raam eigenlijk nog open kunnen? Uitgetest, en nee, niet echt. Het bewoog wel een beetje, maar open gaan: niet echt.

Of, euh, wacht even. Wat zou er gebeuren als we het van buiten zouden proberen open krijgen? 

…ah.

Ahem.

Een paar zaken:

  1. nu , in tegenstelling tot de voorbije, oh, vijf? acht? tien? jaar, kan het niet meer open
  2. ’t is dus niet de moeite om ons huis te proberen leegroven vannacht of morgen
  3. stop met ons uit te lachen, gij daar

Venster (gnn)

Dag in, dag uit. Nacht in, nacht uit. Maand in maand uit, jaar in jaar uit heeft ons raam open gestaan. Miljaar, jong. 

Qua blast from the past…

Gut gut gut. 

Van lang geleden! Ik heb ergens één van de vroegere versies van de website-maak-tak van Netpoint teruggevonden. En ge moogt zeggen wat ge wilt, maar ik vind dat het eigenlijk nog wel in orde is, om gemaakt geweest te zijn in februari 2005 1995.

idea.png

En nee, ’t is niet de állervroegste versie, want die had gewoon géén referenties, en die zag er ook helemaal anders uit. Er is nog één spoortje van, op een oude versie van de referentie-pagina, maar ik vrees dat ze verdwenen is in de natuur. 

Ik ben wel content dat ik de prijslijst teruggevonden heb. Indicatieve prijzenlijst, staat er nogal nadrukkelijk: eigenlijk was dat vooral omdat we geen flauw idee hadden wat we aan het doen waren. 

Geert (nu de baas van boek.be, zwaai zwaai!) en Kris (die net vandaag de publieksprijs voor de mooiste boekcover van het jaar gewonnen heeft, zwaai zwaai!) kwamen helemaal uit de prepresswereld, Bruno (alhier, zwaai zwaai) en ik kwamen uit de, euh, academische wereld, en het world wide web bestond och here een paar maand. 

Dus geen mens die een idee had hoe we geld moesten vragen voor websites. 

De logische keuze voor de mensen-uit-de-prepress was om een website als een publicatie te beschouwen, een boekje of een brochure, en dus geld te vragen per pagina. (Eén andere optie, waar we wat later voor gegaan zijn, was om in navolging van de andere partner in Netpoint die in software zat, een website te bekijken als een soort softwarepakket met inbegrepen modules en optionele uitbreidingen.) (Een derde optie, die we beter hadden genomen, was om “de website” te zien als een onderdeel van een dienst die “communicatie” heet, en dus te factureren als consultants. En het maken van de site zelf uit te besteden aan html-apen terwijl we zelf het geld raapten om de mensen te zeggen wat ze nu eigenlijk met zo’n site moesten doen. :)) 

In een zelfde beweging heb ik een versie van de website van Arno teruggevonden. Ook lang niet de eerste versie, en jammer genoeg ook niet de allerlaatste, want die stond echt wel barstensvol allerlei. Verloren, reddeloos verloren. So it goes. 

Wally doet ding te G.

Kijk nu, bij het opkuisen van het bureau nog een CD met een back-up van een back-up van teksten uit 1989! Ik herinner het mij nog als gisteren: Wally was enorm negatief. Ik was zeer vriendelijk en beleefd, en ik wou echt een serieus gesprek met die mens voeren. Hij heeft mij dezelfde soundbytes gegeven die hij jaren en jaren aan een stuk iedereen gaf. 

Tssk. 

*
*    *

Probeer het zelf maar eens, de Vooruit op zijn kop zetten.

Waar u en ik een bulldozer en verscheidene weken voor nodig zouden hebben, lukte het Eddy Wally al na enkele maten uit zijn keelholte.

The Voice of Europe, compleet met glitterkostuum en brede glimlach, liet zich de lofbetuigingen van een uitzinnig publiek welgevallen en zette zijn set, Sinterklaas indachtig, passend in met Valencia. In het volgende uur werd de zaal aan een sneltreinvaart door de carriäre van de sympatieke Ertveldenaar geleid. En géén playback, maar “puur natuur” – een prestatie!

Hoogtepunten waren Als marktkramer ben ik geboren en vooral Vliegmachien en Chérie, die tot tweemaal toe uit volle borst werden meegebruld. Dat hij zich volkomen op zijn gemak voelde bij het studentenpubliek bewees hij wel door de gedurfde en vaak ondeugende alternatieve teksten die hij zong (“…de studenten komen naar mijn kraam”, “…lopen de zatte studenten achterna”, …) – en door zijn a capella-versie van Walter De Buck’s In mijn stroatse zijn ’t allemaal kommeeren.

Eddy Wally heeft ondertussen niets meer te bewijzen: hij wordt in eigen land natuurlijk algemeen gerespecteerd en bewonderd, maar hij heeft ook de hele wereld afgereisd en vindt succes tot in Las Vegas en Rusland – waar hij in 1979 zelfs voor tien miljoen mensen heeft gezongen.

En Wally blijft niet stilstaan, hij teert niet uitsluitend verder op oude hits: hij vernieuwt zijn repertoire ook voortdurend. Getuige daarvan zijn onder andere en de nieuwe single met Wendy Van Wanten en zijn nieuwe Amerikaanse plaat met bijhorende tournee. Want The Big W spreekt niet alleen vloeiend Ertvelds en Gents: hij is ook het Frans en het Engels, ja zelfs het Russisch machtig.

Onze vertaler ter plaatse kon de volgende boodschap van de Ambassadeur van de Oostvlaamse smartlap aan de inwoners van de verscheurde en met hongersnood bedreigde USSR noteren: “Ja nee alstublieft alstublieft goeie morgen dankuwel dankuwel goeiemorgen goeienavond alstublieft smakelijk beste mensen”. Спасибо, товарищ Wally!

Vergis u niet: ondanks de internationale roem en het aanzien is Eddy een man van het volk gebleven. Iedere morgen staat hij op om vijf uur en gaat hij met zijn vrouw naar de markt, sakosjen verkopen. ’s Middags eet hij een lekkere maaltijd (“die mijn vrouwtje mij lekker bereidt”) en doet hij een dutje, ’s avonds treedt hij op, eerst in zijn feestzaal (Achterstraat 22, 9940 Ertvelde, tel. 091/44.61.98) en daarna overal ten lande.

Dat Eddy Wally kan acteren hoeft hij ook niet meer te bewijzen. Als Kapitein Wally heeft hij er net Lava op zitten met Herrn Kama en Seele, en er zit nu ook een bioskoopcarriäre in: regisseur Dick Maes is bezig met de onderhandelingen over The Eddy Wally Story.

The Tonsils of Ertvelde is een man van zijn tijd: waar de halve wereld vermoedt dat Eddy met een halve gevilde zoo in de kast hangt, kan uw dienaar u gerustellen: een onderzoek met vereende krachten wees uit dat de foururen frak van His Wallyness uitsluitend bestaat uit Skinned Pluchen Animals.

Want de Wallyman verliest ook nooit Voeling met Zijn publiek. The Voice heeft tijd voor zijn fans en verliest nooit zijn geduld: ondanks zijn aanvankelijke argwaan (hoe zou je zelf zijn als een student je om halféén ’s morgens willen interviewen) bleek The Voice een innemende Beroemde Vlaming te zijn en kregen wij een zorgvuldig en ernstig antwoord op al onze vragen.

Voor het interview en voor het concert, Dank U Eddy!

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑