Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: mei 2012 (pagina 1 van 4)

Doe eens van rechtsstaat

De situatie is dat een tijd geleden persoon A (pak nu nog: een agressief stuk crapuul) persoon B een klop gegeven heeft en dat persoon B doodgevallen is na die klop. 

Euh. 

Ik had daarnet een hallucinant dovemansgesprek op Facebook, en ik heb eigenlijk niet eens zin om naar de krantencommentaren te gaan kijken, nu persoon A voorlopig vrijgelaten blijkt te zijn.

Is er dan echt niémand die denkt dat er wel degelijk een verschil is 

  1. moord (met voorbedachte rade): A had een plan opgevat om B dood te doen, gelijk in de televisieseries
  2. opzettelijke doodslag (zonder voorbedachte rade): A stond op de bus, B sprak hem tegen, en A wou hem in een vlaag van woede doodmaken
  3. opzettelijke slagen en verwondingen met de dood tot gevolg zonder de intentie te doden: A wou B een welgemikte klop in zijn gezicht geven, wil het stomme toeval toch wel dat B daarvan doodstuikt, zeker
  4. opzettelijke slagen en verwondingen: A heeft B een blauw oog geslagen
  5. onopzettelijke slagen en verwondingen met de dood tot gevolg: Firmin Crets heeft zijnen beste maat doodgeslegen
  6. onopzettelijke slagen en verwondingen: owla, sorry, mijn elleboog in uw wezen, ’t was niet de bedoeling

Voor zover ik dat zag op het nieuws, is het hier nummertje 3, dacht ik. Maar ik zie de ene na de andere pleiten om A te behandelen als was hij een moordenaar. Wat hij dus niet is. 

Een rechtsstaat, verdorie, geen lynchpartij. 

Ontevreden wegens plastieken balk

Hey, ‘t moest er ooit eens van komen: ik was vandaag als ik thuiskwam niet content met de voortgang van de verbouwingen.

‘t Zal waarschijnlijk aan de specialist restauraties liggen, en misschien is er nog wel iets aan te doen, maar geef nu zelf toe — een eeuwenoude balk, zelfs als hij gerestaureerd is, hoort er niet meteen zo uit te zien:

Zo lelijk

‘t Is verdorie gelijk dat ze er een plastiekzak losjes rond gebonden hebben, en daar dan die epoxymengeling in gegoten hebben.

En aan de andere kant van de balk:'t Is gelijk een plastiekzak

Neen, dat gaat niet onder het plafond zitten: heel die onderkant blijft gewoon open en bloot. En ziet er dus uit alsof we een blinkende plastieken balk hebben.

Vergelijk met het andere eind van diezelfde balk ,aan de andere kant van de living, waar een paar jaar geleden hetzelfde mee moest gebeuren:

Nieuwere gerestaureerde balk

En vergelijk met de andere balk waar we indertijd niet content mee waren – maar da’s al tien jaar geleden:

Oudere balk

Daar zit de epoxy ook aan de oppervlakte, maar ‘t is tenminste glad. Het ziet er niet uit alsof het einde van de balk in een vuilbakzak gegoten is geweest.

Zucht.

Enfin. Misschien is er nog iets aan te doen. Misschien.

Onderwijs: te laf voor echte hervormingen — dan maar een generatie of twee verkloten

Er wordt ons een hervorming-die-er-geen-is door de maag gesplitst, die geen enkel probleem gaat oplossen en alleen voor bijkomende miserie zal zorgen. 

Er is uiteraard iets verkeerd met ons onderwijs: de onmetelijke kloof tussen de best en de slechtst presterende leerlingen, bijvoorbeeld. De nutteloze splitsing in verschillende netten. En uiteraard het perfide watervalsysteem: “we gaan eerst eens proberen in Latijn, als dat niet lukt Economie, als dat niet lukt Moderne Talen, als dat niet lukt iets technisch, en als het écht niet lukt, dan is er altijd nog de vuilbak van het beroeps”. 

De oplossing, hoor ik al een tijd: niét inzetten op de zwakste leerlingen, niét inzetten op de opwaardering van TSO en BSO, niét ervoor zorgen dat leraars gewoon les kunnen geven in plaats van, oh, hun leven door te brengen met het invullen van het ene na het andere nutteloze papier, niét werken aan de opvoeding van stomme ouders, niéts doen aan de opwaardering van het beroep van leraar in het algemeen. 

Neen: we gaan van alles een eenheidsworst maken. Studiekeuze uitstellen tot 14 jaar, en dan nog wat leukigheidjes:

(…) het onderscheid tussen ASO, TSO, BSO en KSO wordt afgeschaft. In de eerste twee jaren volgen alle leerlingen in grote lijnen hetzelfde algemeen vormende programma. Pas vanaf 14 jaar wordt gedifferentieerd. Niet langer tussen types onderwijs, maar tussen vijf studiedomeinen: taal en cultuur, wetenschap en techniek, kunst en creatie, welzijn en maatschappij, economie en maatschappij. In die brede domeinen kunnen leerlingen dan kiezen voor eerder abstracte richtingen (zoals economie-wiskunde) of eerder praktische (zoals boekhouden). Dat continuüm wordt idealiter in dezelfde school aangeboden. Geen sprake meer van richtingen die ‘beter’ zijn dan andere. Weg dus met het watervalsysteem, en het bijbehorende stigma.

Want oh zeker, juist, ja. Na twee jaar samen nestkastjes bouwen en filmpjes kijken en al eens een stripverhaal in een vreemde taal bekijken, zal het gemakkelijker zijn om een keuze te maken.

Wij hebber er hier één in huis met twee linkerhanden maar een talenknobbel. Eén creatief talent. Eén sportief talent met een wiskundeknobbel. En één die nog maar in het eerste leerjaar zit, waar het nog niet echt duidelijk is, maar tegen binnen een paar jaar zal het zich wel aftekenen. 

Succes ermee, beste leraars: een volledige klas met daarin het spectrum van alles wat er nu op twaalf jaar op de schoolbanken zit, en die moet één leraar volledig gedifferentieerd les geven:

Niet elk kind is gelijk. Maar ze zullen wel hetzelfde programma moeten volgen. Om te vermijden dat je de lat lager legt voor iedereen, willen de hervormers inzetten op differentiëring. Sterke kinderen moeten worden uitgedaagd met modules die ‘verdiepen’, terwijl bij zwakke leerlingen zal worden ingezet op ‘remediëring’ om hen te helpen bijbenen. De katholieke koepel heeft hier een eigen voorstel: binnen die algemene eerste graad werken met ‘beheersingsniveaus’ die tegemoetkomen aan de verschillende noden en capaciteiten.

Waanzin.

En oh uiteraard: geen mens die zal zeggen “we gaan eerst eens proberen in taal en cultuur, en als het daar niet lukt in wetenschap en techniek, en als het daar niet lukt is er nog altijd de vuilbak van welzijn en maatschappij”. En geen levende ziel die zal zeggen “in het brede domein economie en maatschappij gaan we eerst eens proberen met Economie-wiskunde, en als dat niet lukt, kunnen we misschien Boekhouden proberen, en als dat niet lukt, is er altijd de vuilbak van Kantoor”.

Niet meer één waterval, maar vijf watervallen met daarin nog eens allemaal aparte watervalletjes. En in het katholiek onderwijs in elke klas nog een waterval erbij: “Ja, sorry hoor Emilie, dit is voor beheersingsniveau 3 en hoger. Jij bent maar niveau 4.”

Tenzij er natuurlijk hard gewerkt wordt aan het opwaarderen van al die richtingen, en aan bijkomende krachten voor zwakkere en sterkere leerlignen — oh, maar kon dat eigenlijk niet gewoon nu al?

En dan het angeltje van “dat continuüm wordt idealiter in dezelfde school aangeboden”: dus elke school moet alle richtingen kunnen geven die technische en beroeps en kunst nu doen? Overal ateliers bijbouwen, dus? Met welk geld, Pascal Smet, zeg het eens? 

Nee, uiteraard niet. Niet elke school zal alles kunnen doen. Er zullen scholen zijn die vooral de “eerder abstracte richtingen” zullen doen, en andere de “eerder praktische richtingen” — in de praktijk dus, hetzelfde als nu. 

Behalve dan voor kinderen die al snel weten wat ze willen doen. Daar gaan ze nu iets doen dat in zowat alle plaatsen waar het geprobeerd is, niét gewerkt heeft.

Dat van die kloof tussen de beste en de slechtste: ja, inderdaad, door de beste naar beneden te halen, wordt die kloof kleiner. Maar dat kan toch niet de bedoeling zijn? 

Zoals Pierre Vinck, de directeur van de school van onze kinderen, zegt:

(…) is het niet vreemd, dat het tegenwoordig not done is nog voor een intellectuele elite op te komen? Kinderen die uitblinken in sport of kunst, krijgen speciale regimes. Die worden langs alle kanten gestimuleerd. Maar kinderen die excelleren op intellectueel vlak, mogen opgeofferd worden in de dictatuur van het gelijkekansenonderwijs.

Met wat geluk blijft Zelie gespaard van de miserie (alhoewel, de hervormingen in de lagere school waren ook al redelijk knudde), maar ik vrees ervoor dat het voor Louis, Jan en Anna pech zal zijn. 

Ha ja

De werken hebben een paar dagen stil gelegen wegens weekend en Pinksteren. Vandaag, voor zover ik zie:

Voorbereidselen voor plafond en balkverberging

Latjes rond de twee halve balken, om ze morgen vermoed ik proper weg te steken achter één alsoffe balk. En latjes waar de kasten –tegen de muur gaan komen, en waar in de buurt indirecte verlichting komt.

En vooral:

Bekiste moerbalk

Een bekisting rond het einde van de kapotte moerbalk. Even ongerustheid dat het allemaal lelijk zou zijn, maar ‘t schijnt is het maar een klein eindje van de epoxy die zichtbaar zal zijn, eens dat de bekisting weg is en de muur geplamuurd en het nieuw plafond erin.

Nu zit in het gat in de muur dus een paar kilo epoxy en zand en alles op te stijven rond een aantal tigen (had ik al gezegd dat het over mijn opstijvend lijk is dat ik dat “draadstangen” noem?).

Wat er in de moerbalk, is niet meer zichtbaar. Wat er in de valk van het dak zit, wel:

Overzicht van kapotte kappoot met tige

Gezien? Dat blinkend stuk in de gapende leegte die de onderkant van de balk is? Dat is nu eens het stuk metaal dat in het midden van de toekomstige epoxy zal zitten.

Van de voorkant gezien, vanop de kamer van Louis en Jan:

Tige in kappoot

Close-up van de overgang naar de moerbalk, waar de epoxy zacht huilt:

Tige, detail

Morgen meer!

Tarantino

Huh.

It’s well known that all of Tarantino’s films take place in the same universe – this is established by the fact that Mr. Blonde and Vince Vega are brothers, everybody smokes Red Apple cigarettes, Mr. White worked with Alabama from True Romance, etc.

As it turns out, Donny Donowitz, ‘The Bear Jew’, is the father of movie producer Lee Donowitz from True Romance – which means that, in Tarantino’s universe, everybody grew up learning about how a bunch of commando Jews machine gunned Hitler to death in a burning movie theater, as opposed to quietly killing himself in a bunker.

Because World War 2 ended in a movie theater, everybody lends greater significance to pop culture, hence why seemingly everybody has Abed-level knowledge of movies and TV. Likewise, because America won World War 2 in one concentrated act of hyperviolent slaughter, Americans as a whole are more desensitized to that sort of thing. Hence why Butch is unfazed by killing two people, Mr. White and Mr. Pink take a pragmatic approach to killing in their line of work, Esmerelda the cab driver is obsessed with death, etc.

You can extrapolate this further when you realize that Tarantino’s movies are technically two universes – he’s gone on record as saying that Kill Bill and From Dusk ‘Til Dawn take place in a ‘movie movie universe’; that is, they’re movies that characters from the Pulp Fiction, Reservoir Dogs, True Romance, and Death Proof universe would go to see in theaters. (Kill Bill, after all, is basically Fox Force Five, right on down to Mia Wallace playing the title role.)

What immediately springs to mind about Kill Bill and From Dusk ‘Til Dawn? That they’re crazy violent, even by Tarantino standards. These are the movies produced in a world where America’s crowning victory was locking a bunch of people in a movie theater and blowing it to bits – and keep in mind, Lee Donowitz, son of one of the people on the suicide mission to kill Hitler, is a very successful movie producer.

Basically, it turns every Tarantino movie into alternate reality sci fi. [via]

Euh ja:

Blown

Chartjunk

Het schemerde voor mijn ogen. 

Ik keek naar het kaartje en ik keek en ik keek, en ik wou er iets van maken, maar dat lukte niet, en mijn hersenen draaiden rond en rond, en ik kreeg opvliegers van de zenuwen. 

Bruno schreef iets over Twitter. De conclusie (Bron: Peeters, Bruno, “Twitter in België“. B.V.L.G., 29 mei 2012) was: 

Twitter in België is dus een voornamelijk Vlaams & Brussels gegeven, Wallonië loopt duidelijk achter.

Kijk, ik ga de cijfers niet afstrijden. De conclusie zal wel juist zijn, al weet Bruno ongetwijfeld zelf dat er ernstige vragen kunnen gesteld worden over de exacte cijfers (100.000 accounts onderzocht van de geen mens weet hoeveel er eigenlijk zijn; 40% van die 100.000 niet op een regio terug te brengen; de Gentenaar die in één van die stapels en stapels overheidsdingen en banken en verzekeringen in Brussel werkt: zet die Brussel of Gent?).

Nee, waar ik de kriebels van kreeg was dit:

Verdeling tweeps in BE

Okay. Ten eerste, de titel. “Verdeling van de 100.000 Belgische twitteraars”, terwijl in de tekst erboven staat “onderstaande grafiek die gebaseerd is op 63.000 Belgische Twitter profielen”. En waren dat nu ook weer de actieve twitteraars, of allemaal? En hoe waren die ook alweer gekozen? 

Ten tweede: natuurlijk dat er onder die 63.000 man meer mensen uit Oost-Vlaanderen zullen komen dan uit Luxemburg. In Oost-Vlaanderen leven 13% van alle Belgen, in Luxemburg 2%. De top vier blijft Brussel – Antwerpen – Oost-Vlaanderen – West-Vlaanderen, maar daarna verandert het: de volgorde op zuivere aantallen is Vlaams-Brabant – Limburg – Luik – Henegouwen – Namen – Waals-Brabant – Luxemburg; de volgorde rekening houdend met bevolking wordt Limburg – Vlaams-Brabant – Waals-Brabant – Luik – Namen – Luxemburg – Henegouwen. Details, ja, maar toch. 

Ten derde: de kleuren. DE KLEUREN!!! Waar slaan die op? Mijn hersenen bleven draaien: rood-oranje-geel-groen-blauw-indigo-violet, aargh neen, ’t is paars-fuchsia-rood-oranjerood-oranjegeel-lichtgroen-donkergroen-donkerblauw-lichtblauw-donkerpaarsblauw. Neen, ’t is dat niet. Dat kan de volgorde niet zijn! Nee wacht! Waar zit de volgorde? Er is er geen! In het lijstje staan de provincies op volgorde van procent, maar de kleuren zijn verkeerd! Ze moeten in een andere volgorde staan! Aaargh!

En waarom wit op lichtgeel? En in de legende, waarom de kleuren herhalen? En waarom al de procenten in de legend nog bleker maken? Serieus: mijn hersenen hebben er mij ondertussen van overtuigd dat die kleuren er alleen maar staan speciaal om mij zot te maken. 

In de rapte, met aangepaste kleuren, als er dan toch een kaart moet zijn met kleuren:

Twitteraars

(De lijnen zijn mij te dik en te donker, en ik zou nog eens moeten nadenken over labels en zo, maar ’t was mij om de kleuren te doen.)

En als er dan toch cijfers zouden moeten gegeven worden, dan zou ik een tabelletje doen. Iets in deze zin, maar dan proper gelayout:


Tabel 1. Verdeling van 63.000 eenduidig geografisch identifeerbare Belgen op Twitter

Brussels Hoofdstedelijk Gewest   27,0%
Provincie Antwerpen 21,0%
Provincie Oost-Vlaanderen 16,0%
Provincie West-Vlaanderen 10,0%
Provincie Vlaams-Brabant 8,0%
Provincie Limburg 7,0%
Provincie Luik 4,4%
Provincie Henegouwen 2,8%
Provincie Namen 1,7%
Provincie Waals-Brabant 1,6%
Provincie Luxemburg 0,6%


Tabel 2. Twitteraars per duizend inwoners (op basis tabel 1):

Brussels Hoofdstedelijk Gewest   148
Provincie Antwerpen 79
Provincie Oost-Vlaanderen 73
Provincie West-Vlaanderen 56
Provincie Limburg 55
Provincie Vlaams-Brabant 49
Provincie Waals-Brabant 27
Provincie Luik 26
Provincie Namen 23
Provincie Luxemburg 14
Provincie Henegouwen 14

Gho, en als er dan toch dramatische grafieken met overbodige grafische elementen bij moeten, dan zou ik iets in deze zin forceren:


Grafiek A. Verdeling van 63.000 eenduidig geografisch identifeerbare Belgen op Twitter

Procenten sm

 

Ha, ha, kijk naar die Walemannen, zo weinig dat die productief zijn op Twitter! 

Voetbal met drie

De kinders waren voetbal aan het spelen op straat, met drie of vier, verwarrend als meestal, met spelregels die niet ver van Calvinball lagen. 

En dan dacht ik: wat als er drie ploegen zouden zijn in een voetbalmatch? Op een aangepast veld? Met twee ballen en twee scheidsrechters en drie lijnrechters? 

Voetbalveld 3

En dan moeten er tactieken bedacht worden, waarbij er misschien ad hoc kan afgesproken worden om met twee ploegen een derde aan te vallen, en moet de ploeg in twee of drie of misschien wel meer gedeeld worden. Misschien is elf man dan wel te weinig, alhoewel, ze lopen mekaar anders voor de voeten?

Links van 16 mei 2012 tot 29 mei 2012

Système D
You can tell you've got your competitors rattled when they start producing knocking copy about you. It's a testament to the success of OpenStreetMap that TomTom, the troubled, declining manufacturer of satnavs (PNDs) and geodata vendor, has published a rather cynical example of FUD about "open-source maps".

reddit, I’ve answered a lot your questions about being deaf, and I’d like you to return the favor. I have some questions about hearing. (Also, you can AMA about deafness) : AskReddit
I've been deaf since birth and there are lot of "sound words" that I read a lot but don't really know what they mean, and dictionary definitions often just refer to other sound words. It's never mattered to me before, but now I'm trying to write a novel with one hearing narrator and every time I use a sound word I'm not sure I'm using it right. I posted awhile ago to [1] /r/writing about "scream", "shout" and "yell" but I've generated a list of questions so I thought I should take it to a larger audience.

After the UK Government fails to comply with the EU Cookie Directive, the ICO announces that there will be no fines for non-compliance… via reddit.com
Websites won't risk a fine by failing to meet new cookie rules, the Information Commissioner's Office has said.

Cassini Images Bizarre Hexagon on Saturn – NASA Jet Propulsion Laboratory
"This is a very strange feature, lying in a precise geometric fashion with six nearly equally straight sides," said Kevin Baines, atmospheric expert and member of Cassini's visual and infrared mapping spectrometer team at NASA's Jet Propulsion Laboratory, Pasadena, Calif. "We've never seen anything like this on any other planet. Indeed, Saturn's thick atmosphere where circularly-shaped waves and convective cells dominate is perhaps the last place you'd expect to see such a six-sided geometric figure, yet there it is."

How Yahoo Killed Flickr and Lost the Internet via reddit.com
This is the story of a wonderful idea. Something that had never been done before, a moment of change that shaped the Internet we know today. This is the story of Flickr. And how Yahoo bought it and murdered it and screwed itself out of relevance along the way.

België toen ik jong was

Teruggevonden op een gekopieerde CD van een computer van een Jaz-disk van een 3.5 inch disketje van een 5.25 inch diskette: ik moest blijkbaar ooit eens een uitleg doen hoe dat nu zat met België (voor een Franstalig publiek, duidelijk). 

Het moet nét na de staatshervorming van 1993 geweest zijn, bijna twintig jaar geleden. Geen spoor van BHV, toen. En bijna aandoenlijk optimisme. 

 

On Belgian Constitutional Law 

Mesdames, messieurs.

Ne vous inquiétez pas, je n’ai pas l’intention de vous ennuyer avec un article technique sur les différentes réformes de la constitution belge. Nonnonnon, c’est bien plus marrant que ça. Vous verrez.

La Belgique existe depuis 1830. C’était un des premiers pays sur le continent à avoir une constitution “libérale”. C’est à dire que, en réaction contre la plus ou moins oppression de Guillaume Ier [leçon 1: il n’y a que du “plus ou moins” et des “à peu près” en Belgique], les libéraux et les catholiques ont bricolé une constitution des plus compactes et élégantes, avec plein de libertés (de presse! d’éducation! de religion! de langue!), avec plein de séparation des pouvoirs et avec une bien solide monarchie parlementaire.

D’ailleurs, la constitution belge à été copiée un peu partout, de l’Espagne en passant par la Grèce, l’Italie, la Bulgarie et autres Roumanie, Prusse, Pologne, Hongrie, voire même feu la Tchécoslovaquie.

Avec tout ce qu’il y avait de bien et d’innovateur, la Constituante de 1831 avait quand même “oublié” deux choses [leçon 2: la volonté des politiciens n’a rien à voir avec la volonté du peuple, surtout pas en Belgique]. Pour commencer, le droit de vote était limité aux riches, et, beaucoup plus important, la Belgique était unitaire: il n’y avait pas de différence juridique entre Flamands et Wallons.

Le droit de vote à été rendu universel au cours des années, mais le problème de Flamands et des Wallons n’a fait que se compliquer. Et c’est cela que j’aimerai bien vous illustrer aujourd’hui.

Je vous épargne l’histoire des réformes constitutionnelles [leçon 3: chaque réforme en Belgique est toujours “la dernière, promis juré”], et je préfère vous montrer le résultat des réformes de 1893, 1921, 1970, 1980, 1988 et 1993.

Parce que, vous voyez, la Belgique est devenue un pays fédéral. Il y a, en effet, trois communautés: la Française, la Flamande et l’Allemande. Il y a aussi trois régions: la région Wallonne, la région Flamande et la région Bruxelles-Capitale. Un exemple, tout en mathématique, vous comprendrez:

Communauté Française = région Wallonne – région Allemande + Bruxelles (simple non?)

Chaque communauté et région à son propre gouvernement (“exécutive”) et son propre parlement (“conseil”):

conseil région Wallonne = membres du Parlement national qui sont Wallons et qui habitent n’importe où + membres du Parlement national qui parlent Allemand + Membres du Parlement bilingues qui habitent à Bruxelles et qui ont prêté serment en Français

Il est peut-être intéressant de donner un exemple. L’agriculture est une matière régionale. Il y a trois régions. Il y a donc trois ministres de l’agriculture en Belgique. Quand il y a des négociations internationales, la Belgique vient à trois (peu importe que le ministre de l’agriculture de la Région Bruxelles-Capitale n’a qu’un [1, one] paysan dans toute sa région).

Ce qui rend l’affaire bien plus intéressante, c’est que les lois (“décrets”) des six exécutives ont la même force qu’une loi du gouvernement fédéral. Eh oui, un décret de la communauté Flamande peut détruire une loi nationale. Tout comme, d’ailleurs, une ordonnance de la région Bruxelles-Capitale – ah oui, parce que toute les régions produisent des décrets, sauf celle-là.

Mais de toute façon, il est clair qu’il faut un organe pour régler les conflits entre les différents nivaux de législation. Chez nous, c’est la cour d’Arbitrage qui s’occupe de ça. La Cour d’Arbitrage peut aussi juger la constitutionnalité de la législation.

Enfin, la constitutionnalité, c’est beaucoup dire: la Cour ne va contrôler que les violations possibles des articles 6, 6bis et 17 de la constitution (les principes d’égalité, de non-discrimination et de liberté d’éducation).

Ce n’est donc pas du tout comme aux Etats-Unis, où le juge à la possibilité du “judicial review”, c’est à dire qu’il peut dire qu’une loi transgresse la constitution. Sauf, j’oubliais presque, pour les ordonnances Bruxelloises, dont tout juge peut juger la constitutionnalité (et même à tous les articles). Sauf naturellement les ordonnances bipersonelles, qui sont des ordonnances que la région Bruxelles-Capitale prend en vertu d’une délégation de pouvoirs des communautés Flamandes et Francophones aux Chambres Réunies de la Commission Communautaire Commune (pas sur du terme, en Néerlandais ça s’appelle la “Verenigde Vergadering van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie”, si c’est pas beau ça on vous demande).

Mais je me perds dans les détails. Je vous entends demander qui à, tout au juste, la compétence résiduaire.

Aux Etats-Unis, en Suisse, en RFA, c’est tellement facile: il y avait d’abord les états, les cantons ou les Länder, et puis une fédération s’est formée aux alentours du 18ième ou 19ième. En Belgique, hélas peut-être, il y avait d’abord un pays unitaire, et ce n’est que depuis quelques dizaines d’années qu’on peut parler “d’états dans l’état”.

Ce qui fait que – crotte! – c’était l’état Belge qui avait le pouvoir résiduaire. “Était” et “avait”, oui. Parce que maintenant – flûte! – avec la plus récente réforme de l’état (celle du 5 mai 1993, très amusant pour les examens) on a donné le pouvoir résiduaire aux communautés et aux régions. À la bonne heure! Cinq ou plus de gouvernements qui détiennent “tous les pouvoirs qui n’ont pas été donné explicitement à quelqu’un d’autre”. La joie!

Et il y a pire: prenons par exemple un petit hôtel de famille aux Ardennes, ben pourquoi pas à Nadrin tiens. Le tourisme est une affaire régionale, c’est bien clair. Le permis d’exploitation, par contre, il faut aller le chercher chez les institutions fédérales. Et le statut des employés est réglé par la communauté. Amusant, non?

Je vous en passe et des meilleures, mais si tout cela semble bien ridicule, on ne peut pas oublier quelle situation délicate se produit en Belgique. Il y a deux communautés linguistiques, comme au Canada. Il y a en même temps une différence politique: la Flandre est plus centriste; la Wallonie plus socialiste. La Wallonie était économiquement beaucoup plus fort que la Flandre, les dernières 50 ans les positions se sont inversées. La Wallonie est nettement plus rurale que la Flandre plus urbanisée. Les Wallons insistent sur le développement des régions, la Flandre sur celle des communautés.

Bref, il s’agit bien de deux peuples dans un pays. On n’a qu’à regarder d’autres pays où c’est le cas pour voir que la Belgique, même si on rit parfois de ses complexités et des conséquences plus ou moins ridicules de ses réformes de l’état (le paysan Bruxellois qui prend le café avec “son” ministre), est en chemin pour devenir une fois de plus un exemple.

En effet, tout comme la constitution de 1830 était une constitution-modèle pour les nouveaux états libéraux et bourgeois en Europe Centrale et Orientale aux 19ième, le fédéralisme Belge montrera peut-être demain une solution paisible aux problèmes ethniques du Balkan et des républiques de l’ex-URSS.

De bijbel

Modern bijbelonderzoek, dat is vele keren spannender dan gelijk welke Da Vinci Code of Baigent & Leigh-klaptrap. 

Ik heb al een hele tijd een dagelijkse afspraak met Robert M. Price, en ik ben mij langzaam maar zeker om het het plezier wat te rekken) door een lijst van aangeraden boeken aan het werken.

Dr. Price, of better, de mens die zijn om-de-dag-of-zo drie kwartier à anderhalf uur online zet, heeft er sinds een tijdje een intro aan gebreid. Hilarisch!

Euh ja, voor een gegeven waarde van “hilarisch”, ik weet het. Maar toch. 

Gelukkige 90ste!

Many happy returns.

Of recenter:

De grote Eurovisiesongfestival 2012 in Bakoe weblogpost

Hey kijk nu, dat was vanavond. Ik had andere dingen aan mijn hoofd, haja. 

Leve game demos

Er zijn een paar games per jaar die ik redelijk à fond speel, en nog minder dan dat die ik blijf spelen. 

Ik koop er wel meer dan ik er speel, vrees ik: sinds Steam en gelijkaardige bestaan moet het denk ik zeker meer dan vijftien jaar geleden zijn dat er hier nog een illegaal spel is binnengekomen. 

Sinds begin deze week staat er een Playstation 3 in huis: wederdienst voor een dienst, want ik zou er zelf geen écht geld aan uitgeven. De bedoeling was: Little Big Planet voor de kinderen, en Journey voor mij om achterover in de zetel te relaxen. 

Het is er nog niet echt van gekomen, die Little Big Planet of die Journey, maar at er wel van gekomen is: demo’s installeren. 

En miljaaarrrrr wat ben ik content dat dat kan. Zo weet ik op een kwartier dat ik écht écht geen held ben met een controller — twintig jaar muis en keyboard, dat gaat er niet zo eenvoudig uit raken, vrees ik. En dat ik dus best niet al te veel multiplayer dingen koop. 

Alhoewel: ik zal wel moéten leren: er zat Uncharted 3 bij de Playstation, en ik heb er ondertussen bij Game Mania een tweedehands Mass Effect 3 bij gekocht. 

So much to do, so little time!

De planning

Het plafond van de living kan niet af zijn voor de balken allemaal in orde zijn. En de balken in orde maken, dat zal in twee stappen gebeuren: eerst tigen in draaien en de moerbalk opgieten met epoxy, dan een schoen rond de kappoot steken en die volgieten met epoxy.

Maar het zal nog allemaal precair zijn, die moerbalk opgieten met epoxy: het einde van de balk dat in de muur zou moeten zitten, is weg, en dat wordt vervangen met dat product dat in het gat zal gegoten worden — maar het is nog niet eens zo zeker dat het gat waar de moerbalk zat, een proper afgesloten gat is!

Als daar een paar scheuren in zitten die naar beneden lopen, dan loopt al ons duur epoxy-gedoe misschien gewoon wel in een scheur in de muur. En om daar iets tegen te doen: niet evident. De specialist gaat er eens met zijn endoscoop in kijken, maar een spleetje kan minuscuul zijn, en da’s al genoeg om lastig te doen. 

Afijn. Het plan is het plan, we zien wel wat het geeft. 

En het plan is het volgende: 

  • Morgen de holte waar de moerbalk in zat opkuisen (dat zit vol met stof en molm, beh).
  • Volgende woensdag: plafond in de living voorbereiden (lichtnissen voor indirecte verlichting, profielen voor het plafond), tigen in moerbalk draaien, eerste lading epoxy opgieten.
  • Volgende donderdag en vrijdag: een groot stuk van het plafond en de trapomkasting in de living afwerken. En in het achterhuis: plinten afwerken, stukje van kolom pleisteren, kleerkast in muur vijzen, misschien nog een lade in de keuken vastvijzen, enfin: nog wat kleine werkjes. 
  • Maandag 4 juni de schoen aan de kappoot zetten en aan de moerbalk vastmaken.
  • Disdag 5 of woensdag 6 juni deel twee van de epoxy gieten, en daarna: plafond living en achterwand living helemaal afwerken

En tegen dan is de trap van het achterhuis min of meer klaar om te monteren. En zijn misschien ook wel de kasten van de living en het bureau min of meer klaar.

Uuurgh. 

Duitsers op postzegels

Drugs are bad, mkay?

[via]

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑