Archief voor mei 2012

 

De living: it gets worse before it gets better

dinsdag 1 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 5 reacties

It gets worse before it gets better, and then it gets worse again, and then it gets a little better, and then it gets worse again, and then it gets better again. 

Of zoiets. Een huis waar zes man in woont, en waar bij gebrek aan bergruimte vooral gestapeld wordt: dat is géén zicht als er dan eens grondig opgeruimd wordt. Opgeruimd moet worden. 

Het grenst aan het ongelooflijke, wat er allemaal in dozen zit die in dozen zitten die in zakken zitten die in zakken zitten die in dozen zitten. Zo van “we ruimen de grote stukken op, en de boeken, en het speelgoed, en de draden smijten we in één zak, die sorteren we dan wel eens, en wat duidelijk weg mag, smijten we weg, en de papieren bij elkaar, die sorteren we dán wel eens, en… oh what the hell, al de rest van het klein grut ook bij elkaar in een doos, dan sorteren we dat ook wel eens, dan eens, dan.” 

Doe dat een paar jaar aan een stuk, en het resultaat is dat het definitief opruimen er na twee dagen ongeveer zó uitziet. Van de venster naar de trappen:

De ramp, na twee dagen opruimen

It gets worse before it gets better, indeed – dit is van het bureau naar de vensters:

De ramp, na twee dagen opruimen

There’s method in the madness, daar niet van, en ‘t was ook redelijk veel werk om te geraken tot waar het was in de foto’s hierboven. Slik, inderdaad. 

Vandaag dan de laatste hand gelegd: eerst zelf vanalles gedaan terwijl Sandra met Jan naar voetbaltoernooi was, dan de hulp van mijn moeder en mijn broer absoluut niet afgeslaan, en vanavond dan een laatste stamp gegeven met Sandra. 

Alle computermateriaal in gelabelde zakjes gestoken, alle boeken gesorteerd, alle belangrijke papieren in één doos, alle kraaltjes in een doos, alles puzzelstukken in een doos, alle Legoblokken en blokjes in één doos, alle knikkers tesamen, de helft van de handleidingen die ik nog liggen had (wat zeg ik, 95%) weggegooid, duchtig gesnoeid in kindertekeningen en -werkjes, fotogerief bij elkaar, foto’s bij elkaar, tafels weggedaan…

Résultat des courses:

Opgeruimd staat klaar op weer te vermoosen

De grote meubels mochten blijven staan, daar gingen ze plastiek of dekens of dingen op leggen. 

Want, haja, morgen beginnen de grote werken in de living. Gepland: afbraak van de schouw, en afbraak van het plafond. En als dat gedaan is: grote werken aan ruwweg deze zone:

Waar het allemaal gaat gebeuren

Het trapgat wordt mooi afgewerkt, die draden en buizen komen mooi opgeborgen, tegen de verste muur achter de trap (vanaf die houten pilaar die er staat) komen boekenkasten bovenaan en opbergkasten onderaan, idem aan de muur waar nu die spiegel en die bureaustoel staan. Waar nu de schouw is, komt een opbergmeubel bovenaan (denk glazen en flessen), en onderaan een richel met daarin uitrolbare zitbanken, en de TV zal achter een schuifdeur kunnen weggestoken worden.

En het plafond wordt rechtgetrokken, met aan de uiteinden, tegen de muur, indirecte verlichting. En alle muren worden in orde gezet, van pleisteren en verven en alles. 

Dit zal er dus helemaal anders uitzien, binnenkort:

Dit gaat er dus helemaal anders uitzien, dan

Slik.

Links van 24 april 2012 tot 2 mei 2012

woensdag 2 mei 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

What if realists were in charge of U.S. foreign policy? | Stephen M. Walt
The liberal/neoconservative alliance is responsible for most of America's major military interventions of the past two decades, as well as other key initiatives like NATO expansion. By contrast, realists have been largely absent from the halls of power or the commanding heights of punditry. That situation got me wondering: What would U.S. foreign policy have been like had realists been running the show for the past two decades? It's obviously impossible to know for sure, but here's my Top Ten List of What Would Have Happened if Realists Had Been in Charge.

Elonka’s List of Famous Unsolved Codes and Ciphers
This is an unofficial list of well-known unsolved codes and ciphers. A couple of the better-known unsolved ancient historical scripts are also thrown in, since they tend to come up during any discussion of unsolved codes. There has also been an attempt to sort this list by "fame", as defined by a loose formula involving the number of times that a particular cipher has been written about, and/or how many hits it pulls up on a moderately sorted web search.

Care and Feeding of Yer Books | MetaFilter
To begin with, if you remember nothing else, remember this: A book is a machine. For all the magic, mystique and awe that may surround it, the bound book is a machine. And like all machines, it will obey the laws of physics that have been built into it, whether or not they were what the binder intended. If a book was bound, rebound or repaired without regard to how all the parts work together to make the machine work, the laws of physics will relentlessly tear it apart, even while it is sitting quietly on a shelf. If a binding structure was made aesthetically pleasing, but too weak to support the textblock, gravity will do its job. If a hinge is not properly made, or repaired, it will not be a hinge and do what hinges do, which is to open and close the book. It will instead be a lever, and it will do what levers do, which is to pry apart the book.

The Distro Interview: Microsoft Principal Researcher Bill Buxton — Engadget
Bill Buxton has spent most of his career getting between humans and computers. While his initial focus was on music and digital instruments, that eventually led to an interest in human-computer interaction, and pioneering work with multitouch systems and other user interfaces. He worked with the famed hotbed of innovation Xerox PARC in the late 1980s and early 90s, and was later Chief Scientist for software firm Alias Wavefront before claiming the same title at SGI Inc. when that company acquired the former in 1995. After a time running his own Toronto-based design and consulting firm, he moved on to Microsoft Research in 2005, where he continues to serve as the organization's Principal Researcher. We recently had a chance to pick his brain and get his thoughts on a range of issues, including state of design at Microsoft, the future of natural user interfaces, and whether we're really entering a "post-PC" era.

Immortal ZX Spectrum games
The ZX Spectrum can boast some 15 thousand titles, which is about ten times more than what is currently available for either GBA or NDS alone. This is quite a lot of games to choose from. To put it into perspective, if you try out one title each day, it will keep you occupied for more than forty years. So, where do you start?

Hoe zoudt ge zelf zijn?

woensdag 2 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 8 reacties

Ik was heel de dag schijtenerveus. De woonkamer is de plaats die ons verliefd deed worden op ons huis, en daar wordt nu in verbouwd. 

Ergens in de loop van vandaag en morgen gaat het plafond eruit, en de schouw. En dan komen er kasten in, later, als de kasten klaar zijn. 

Ik ben bang dat de meubels die er komen ofwel te donker zullen zijn, ofwel te fermette-achtig: eik zoals de vloer doortrekken, is dat niet gewoon helemaal verkeerd? Zouden we niet beter iets lichts nemen, niet noodzakelijk wit, maar toch licht? 

Of gaat het er dan plastiekerig en fake uitzien? Moeten we misschien een combinatie van geolied hout en wit(achtig) doen?

En dan de meubels zelf: wat moet daar komen? We hebben nodig:

  • een ruimte om de tv aan de muur te hangen en daar in de buurt dingen die op de tv moeten aangesloten worden (computer en zo)
  • plaats om te zitten (we denken een driezit en een tweezit, en dan een soort bank of een soort lades die ook zitbanken zijn)
  • ruimte om dingen genre glazen en drank op te bergen
  • plaats voor boeken
  • plaats voor een postuurken of twee drie
  • een klein bureautje om aan te werken
  • bergruimte voor papier, schrijfgerief, dat soort zaken

Het plan, nu, voor de living en het meubel tegen de muur:

Grondplan living april  v2008

Naast de trap het bureau(tje), dan klokwijzerszin opbergruimte, vier kolommetjes boekenkast, opbregruimte, en dan bovenaan drie dubbele kasten van 120 cm, daaronder twee van 120 cm en een schuifdinges voor de televisie, en daaronder opbergruimte. 

Aanzicht kast living april  v2008

Ja, dat zijn heel veel kasten, ja. En ik weet niet of die bureauruimte niet te benepen en druk gaat aanvoelen. En ik heb hoe langer hoe minder een idee wat ik eigenlijk wil van materialen en invulling. 

Brainwave deze middag: wat als we nu eens de televisie gewoon aan de muur lieten hangen zonder schuifwand ervoor, en die middelste twee kasten zouden laten vallen? Dus dat we gewoon kasten boven en kasten onder hebben, en dan de tv, en dat we dan gewoon kunnen zitten, als we dat willen en als er volk is, naast de televisie? 

Dat zou dan zoiets geven, van layout:

Living01

Dat ziet er wel doenbaar uit, maar ‘t is niet moeilijk natuurlijk als alles in ‘t wit is. Aargh waar zijn die interieurdecoratieprogramma’s als ge ze nodig hebt? Als ik het zo bekijk in situ, ziet het er nog te doen uit. Misschien met die muur achter de televisie in het wit? En de kasten in… aargh ik weet het niet. 

Living02

Uuuuurgh. We moeten vanavond knopen doorhakken, en ‘t is niet simpel. 

Ah oh ja, en toen ik vanavond thuiskwam, zag de living er zo uit:

Plafond? Welk plafond?

Van boven tot onder

Ik schat dat morgen die schouw hier rechts weg zal zijn:

Een bijna-ex-schouw

Ahem ja. 

Update een uur later: waarom moeten die kasten aan de rechterkant zo diep zijn, eigenlijk? Ik dénk dat dat is omdat we vroeger de schouw gingen hebben in het midden, maar nu die weggesmurfd wordt, mogen alle kasten toch gewoon 30 diep worden, zal wel genoeg zijn, toch?

En waarom was die nis daar nu ook alweer? Ah ja, juist, voor postuurkes. Waarom zouden we dat dan niet gewoon doortrekken over de hele breedte tot aan de TV? Poging twee. 

Living03

Met dan in die ruimte tussen boven- en onderkasten veel plaats voor postuurkes. (Ja, ik heb postuurkes. Dingen zoals het deze, bijvoorbeeld.)

Update nog een half uur later. Uitgetekend op de muur, en de groottes een beetje aangepast, geeft dat dit:

Plannen getekend

Onderste lijn zijn lades, 65 cm diep en 45 cm hoog. (Die moeten zo diep zijn want anders komt het niet goed met de vloer waar die schouw stond, en het heeft het voordeel dat ze dubbel dienst kunnen doen als zitbank.) Helemaal bovenaan zijn er kastjes van een kleine 70 cm hoog en ook 30 cm diep, over bijna de volle breedte van de muur. Onder die kastjes een nis van ongeveer 35 cm hoog, afgesloten met glazen (deurtjes, schuifdeurtjes, een grote klapdeur, nog geen idee). En daaronder, op de zitbankachtige dinges, kasten van 30 cm diep en ongeveer een meter hoog. Geen risico om met ons hoofd ergens tegen te botsen want de “rugleuning” is op dezelfde diepte als de kastjes erboven. 

En rechts blijven we een centimeter of 60 van de muur, en de TV hangt daar ergens in die open ruimte.

Materiaal: wit. Geen eik meer, maar met in die nis, die verlicht zal zijn, wel over de volle breedte lichte eik, hetzelfde als op de vloer. En de bovenkant van de “zitlades” (onder voorbehoud) ook in eik, maar iets donkerder. 

Ahem ja. 

It’s a good life

donderdag 3 mei 2012 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

Oh, man. Ik kwam voorbij Metafilter, en kijk nu: een link naar een verhaal dat ik in geen godweethoeveel jaar nog gelezen had. En nooit in de originele versie: het zat in één van de delen van de Grande Anthologie de la science-fiction

Machtig, machtig goed. 

It’s a good life, uit 1953, door Jerome Bixby. Doe uzelf een plezier, en trek er een minuutje of tien voor uit. 

Enfin ja, een plezier is misschien niet het juiste woord. 

(En mag ik terloops een lans breken voor die Grnade Anthologie? De beste intro tot allerlei mogelijke thema’s in science fiction die er is!)

Zullen we nog eens een farce doen?

donderdag 3 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 10 reacties

‘t Was alweer een tijdje geleden, dat er nog eens een fijne Onvoorziene Omstandigheid kwam opduiken in het verbouwingsavontuur.

Wat voorafging!

Er waren eens vier moerbalken op ons eerste verdiep. De koppen van die moerbalken, die zaten ofwel in een plaasteren omhulsel, ofwel waren ze bewerkstelligd met plankjes errond en stenen consoles, zoals deze bijvoorbeeld:

Een kapotte balk

Bij het ontmantelen van de omhulsels van de balken, bleek dat er allemaal niet zo goed uit te zien: opgevreten door houtwormen, tot vér van het einde van de balk. Inderdaad: tot ver van het einde van de balk dat eigenlijk in de gevel moet zitten om eigenlijk het tweede verdiep en het dak op te laten steunen. 

Enfin bon, vakmensen weten wat gedaan in dergelijke situaties, gelukkig. De balken zijn één voor één gerepareerd, histories met metalen stangen die er tot ver in gedreven worden en kunststoffen-sterker-dan-het-sterkste-staal om de balkkoppen te vervangen, en bekistingen om het een beetje een wat esthetischer verantwoord uitzicht te geven. Dat geeft dan bijvoorbeeld dit voor de balk hierboven:

Balken in ons huis

Dat was bijna precies vijf jaar geleden, toen we de vloer van de living deden, e de schouw afgeplakt hebben (het was een lelijke bakstenen schouw).

Pro memorie, zo zag het er eergisteren uit:

Gaat weg

En zo zag het er vandaag uit:

De schouw staat er bijna niet meer

Niet zoveel veranderd ten opzichte van gisteren, máááárrrr!!! we zijn wel een farce rijker in het huis, en ik een woord in mijn woordenschat.

Een kappoot, dat is blijkbaar de naam voor zo’n grote balk die in de dakconstructie op de kop van een moerbalk rust. 

De schoon gerepareerde moerbalken, in ons geval. 

Kijk, aan weerszijden van de schouw zijn dit de kappoten:

Kappoot 2 Kappoot 1

In close-up zien ze er zo uit. Links bijna helemaal verkoold:

Oei, da's gelijk een beetje zwart?

…en rechts bijna helemaal opgegeten door houtworm:

Smakelijk eten, houtwormen

Een dak dat tot voor een paar jaar rustte op ontbrekende moerbalkkoppen, en dat die gerepareerd werden, maar dat het eigenlijk niet zo enorm veel uitmaakte, want het waren toch kapotte kappoten. 

Yay! La joie! Hoera! Ik ben zo blij!

Soms vraagt een mens zich af

donderdag 3 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Dan is het eens tien uur ‘s avonds, liggen er vier kinderen licht te slapen in hun bed, en besluit er ergens in de buurt iemand een live-optreden te starten. 

Een luid live-optreden van Bob Marley, met een versterker en drums en bassen en gitaren en zang en publiek en alles erop en eraan. 

In een woonwijk. Een woonerf zelfs, al doet dat er hier nu minder toe. Vol kinderen. Op een weekavond. En het wordt met de minuut luider. 

Ah, dilemma’s: direct de politie bellen, dat is de reactie van de verzuurde medemens. Aan de deur gaan kloppen, dat is u direct onsympathiek maken bij de (verre) buren.

Maar dan blijft het luider worden, zoals volgende boeiende video-opname vanuit de badkamer niet echt duidelijk maakt:

Sandra heeft haar stoutste schoenen aangetrokken, het huis met de reggae gevonden, haar hand blauwgeklopt aan de deur tot iemand haar hoorde, en de oudere jongere die vanachter een dikke blauwe rookwolk de deur opendeed vriendelijk gevraagd of het eventueel een beetje minder luid zou kunnen, de muziek. 

De brave mens bevond zich blijkbaar in serieus hogere sferen, had het een beetje moeilijk met ingewikkelde handelingen als ogen focusseren en verstaanbaar praten, maar na een beetje nadenkwerk om de vraag en de gewenste gevolgen met elkaar te verbinden, heeft hij The Wailers een eind minder luid gezet. 

Ja, ‘t is hier soms een zeer boeiend leven, in de grote stad. 

Naar de coiffeur

vrijdag 4 mei 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Er is naar de coiffeur gegaan!

Da’s altijd grappig om zien, hoe de kinderen kunnen veranderen met kleine ingrepen.

Louis, punkachtig:

Louis peinst

Anna, met kort haar dat vanachter naar boven gaat:

Anna, gekapt

En Jan, die er redelijk fifties uitziet:

Jan kijkt fifites

Zelie is aan het babysitten verder in de straat, geen echt idee of er bij haar ook iets veranderd is.

Spijtig dat Jan geen eerste communie doet, anders hadden we al direct een foto:

Jan, gekapt anno 1958

En kijk, Anna trekt wezen:

Anna trekt wezens

Verbouwingen: het tweede weekend in

vrijdag 4 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Kijkt, kijkt! Gisteren:

De schouw staat er bijna niet meer

Vandaag:

Er was ooit een schouw

De schouw is weg. Een deskundige zou u aan de hand van de bakstenen en het al dan niet zichtbare roet ongetwijfeld kunnen zeggen wanneer de schouw gebouwd is, hoeveel verbouwingen ze ondergaan heeft, en hoe lang het al geleden is dat daar nog een vuur in gebrand had, maar ik ben geen deskundige: al wat ik weet is, er stond een schouw die redelijk wat plaats innam, en nu is er geen schouw meer. 

En ja, ik vind het ergens ook wel spijtig: ik had het ook al in mijn hoofd zitten, zo’n haardvuur in de living. Of als een haardvuur onrealistisch was (waar zouden we het hout halen?), dan toch tenminste gashaard, met vlammen en alles. Want vlammen zijn wijs. Dingen in brand steken is wijs. Euh, gezellig, bedoelde ik natuurlijk. Niet alsof ik heel de tijd zou willen dingen in brand steken of zo, of dat ik een ongezonde fascinatie met vuur heb, of zo. Of zo. Tuurlijk niet. 

…maar goed, die haard was een groot lomp ding, en realistisch gezien gingen we die haard of dat gasgedoe waarschijnlijk nooit echt aan staan hebben, ook al omdat het alleen maar voor de esthetiek zou geweest zijn en niet om te verwarmen, dus hey. 

G’bye, schouw. 

En hello, grote ruimte voor allemaal kasten:

Van trap naar vensters

De situatie met de kappoten en het dak, dat wordt opgelost door verbouwmensen in ruggespraak met architect. In alle geval is vandaag de afbraak, voor stabiliteitsredenen, van het dak naar beneden gebeurd, en staat er daar boven op het dak nog een stuk schouw van een centimeter of twintig dat boven de solin komt, en dat kan dienen als steun voor de voorlopige dakdichting. 

Ik leer hier dingen bij, ‘t heeft geen naam: de solin, in het Schoon Vlaemsch heet dat blijkbaar gewoon prozaïsch een “slab”, is dat ding rond een schouw, in van dat buigzaam metaal, dinges, ik zou het duizend keer zeggen, om het waterdicht te maken. 

(Tenzij men de Internationale Etymologische Taalsleutel volgt, natuurlijk: in dat geval is het Franse woord solin te herleiden naar intertaal schol-chich-in, wat bewerkt kan worden tot school zich in, en dus “iets dat ergens tussen verscholen zit” betekent. Ik kan Taalsleutel.nl heel erg aanraden aan al wie een paar momenten heel erg hard what the actual bloody fuck wil denken.)

Maar goed dus: de situatie met de kappoten, die zal voor volgende week zijn. Ik heb er vandaag nog eens een foto van genomen in ruimere context: nu die schouw er niet meer is, is het grappig om zien wat voor een vreemde bokkensprongen de structuur van het huis neemt, tussen plafond, vloer en dak. 

Aan de linkerkant van de schouw:

Dak, links van ex-schouw

En aan de rechterkant van de schouw:

Dak, rechts van ex-schouw

Gho ja. ‘t Zal zijn tijd wel duren, zeker? 

Morgen mogen we op kousenvoeten op het eerste verdiep van het achterhuis lopen: wij gaan dat vieren door er Ikea-meubels in elkaar te vijzen. 

Morgenochtend breng ik Anna naar ballet en alles, en gaat Sandra met mijn broer naar de Ikea om de hoek een grote kleerkast halen, en nog wat ander gerief. Geen idee wát precies, maar dat zien we dan wel, dan. 

Welkom in het weekend, anders

vrijdag 4 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zelie komt terug van babysit: wenend van de pijn wegens oorontsteking. 

En ik weet niet waar gedraaid van de rugpijn. 

Morgen een hele dag communiefeest, en overmorgen turnfeest? Neen, ik dacht het niet. Of het zou al erg moeten veranderen tussen nu en dan. 

Een rustige dag

zaterdag 5 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Normaal gezien moest ik vandaag met de rest van het gezin mee naar een communiefeest, maar hey, ik ben dan maar thuisgebleven. In de zetel, dan in bed, dan weer in de zetel, nog eens in bed geprobeerd, dan weer in de zetel.

Misschien dat het morgen allemaal geen pijn meer doet in mijn rug! Wie weet!

Boeken april 2012 (deel 2)

zondag 6 mei 2012 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

Ik ga eens iets meer notities moeten nemen over de boeken die ik gelezen heb terwijl ik ze aan het lezen ben. Ahem. Maar dus, april, deel 2. Mei zal minder moeilijk zijn: ik ben in de niet-comics geslagen.

 

Jennifer Blood [11/04]
Garth Ennis (tekst) - Adriano Batista (beeld) - Romulo Fajardo Jr. (kleur) - Rob Steen (letters)
Dynamite Entertainment, februari 2011 – nu,  12 x 32 blz. gelezen

Nemesis

Jennifer is overdag een gewone huisvrouw, met kinderen en een man, en alles erop en eraan. ‘s Nachts trekt ze erop uit en doet ze mensen dood. Welke mensen en waarom, dat wordt in de loop van het verhaal duidelijk.

Haar doel is welomschreven, er is veel voor gepland, en ik dacht even dat het best opgehouden was na nummer 7, maar ‘t kwam nog allemaal goed: blijkt dat zomaar mensen doden niét iets is dat op een-twee-drie een halt kan toegeroepen worden, vooral als sommige mensen weten wie écht achter de doder zit.

De mengeling van down to earth realisme en extreem geweld: grappig, spannend, wijs om lezen. Vintage Garth Ennis.

 

Lanfeust de Troy 01 – L’ivoire du Magohamoth [12/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1994, 46 blz.

Lanfeust

Ik dacht: ik herlees eens de Lanfeusten. Ik herinner mij dat ik daar veel geld voor betaald heb in de tijd, en dat het er om onduidelijke redenen nooit van gekomen was om verder te lezen dan het eerste album.

Wél een beetje een change of pace in vergelijking met de comics die ik al de hele tijd aan het lezen was: niet meer door pagina’s vliegen als een warm mes door lauwe boter, maar prentje voor prentje lezen.

‘t Is wijs om lezen, met al die in-jokes en dingen die enkel een Franstalige Europeaan kan vatten (domme woordspelingen! maar domme woordspelingen!), en ik heb er dan ook mijn tijd voor genomen.

Ah ja, het verhaaltje? Lanfeust woont op Troy, een plaats waar iedereen wel een magisch talent heeft. Het zijne is dat hij metaal kan smelten (en dus is hij smid geworden). Zijn verloofde C’ian kan zelfs de ergste wonden genezen (maar alleen ‘s nachts), haar zus Cixi kan water doen bevriezen: dat soort zaken.

En dan blijkt dat Lanfeust alles kan als hij in aanraking komt met het zwaard van de ridder van Or-Azur, een zwaard dat een ivoren handvest heeft, gemaakt van ivoor van de Magohamoth, een mythisch beest.

Nicolède, de vader van C’ian en Cixi ende wijze van het dorp, overtuigt hem ervan om naar Eckmül, de grote stad, te trekken om meer te weten te komen.

Op weg komen ze de trol Hébus tegen (hebt g’hem? hebt g’hem? le troll Hébus? troll-hébus? trolleybus? ja, dát soort humor ja), betovert Nicolède hem om hem tam te maken, en hopladiejee, de reeks is begonnen.

 

Lanfeust de Troy 02 – Thanos l’incongru [14/02]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1995, 48 blz.

Lanfeust komt toe in Eckmül, gaat naar de universiteit waar hij onderzocht wordt. Kluiten en esbattementen.

Thanos, trouwens, is een piraat (buitengesmeten uit de Universiteit van Eckmül voor ik weet niet meer wat), en blijkt ook dezelfde dinges te hebben als Lanfeust, als hij het ivoor van de Mogahamoth aanraakt.

 

Lanfeust de Troy 03 – Castel Or-Azur [15/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1996, 54 blz.

Race naar het kasteel van Or-Azur (dat blijkt onder beleg te liggen)!

 

Lanfeust de Troy 04 – Le paladin d’Eckmül [15/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1996, 46 blz.

Toernooi! Lanfeust tegen Thanos!

 

Lanfeust de Troy 05 – Le frisson de l’haruspice [16/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1997, 53 blz.

Awoert, Lanfeust heeft zich in het vorige album in de luren laten leggen: hij heeft niet meer het echte zwaard maar een kopie ervan. Dan maar op zoek naar de Magohamoth zelf, op het continent Darshan.

 

Lanfeust de Troy 06 – Cixi impératrice [17/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1998, 47 blz.

Lanfeust en compagnie zijn bestormen het paleis van de goden op Darshan, maar Cixi teekt er vanonder en wordt de concubine van Thanos in Eckmül. Euh, en niets is zoals het lijkt, ook.

 

Lanfeust de Troy 07 - Les pétaures se cachent pour mourir [17/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1999, 53 blz.

Pétaures zijn enorm grote beesten, die gebruikt worden om allerlei te vervoeren en voort te trekken. Ze kunnen dag en nacht doorlopen, maar alleen als er voor gezongen wordt. Oh, en de titel is een verwijzing naar The Thorn Birds, voor wie dat niet wist.

Een geheime stad onder het poolijs, een gids die Onze Vrienden naar de Magohamoth zou kunnen leiden. En we komen ook meer te weten over Cixi.

 

Lanfeust de Troy 08 - La bête fabuleuse [18/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 2000, 61 blz.

Ontknoping, tarara tsoin tsoin.

Fijn om lezen, allemaal. Ik heb een aantal vervolgen ook liggen, maar die houd ik voor later.

 

Emma Frost – Ultimate Collection [21/04]
Karl Bollers (tekst) – Randy Green,  Carlo Pagulayan, Adriana Melo, Will Conrad (beeld) – Rick Ketcham, Dennis Crisostomo, Sean Parsons, Andrew Pepoy, Eric Cannon, Will Conrad (inkt) – Pete Pantazis, Transparency Digital (kleur)
Marvel, 2011, 420 blz. (oorspronkelijk Emma Frost 1-18, 2003-2005)

Emma Frost

Gho. Ik ben normaal voor van die origin stories, maar ik vrees dat ik er hier niet in echt in geloofde: akkoord dat X-Men een serie is die het eigenlijk voortdurend heeft over coming of age en puberteit en zo, maar dit las meer als Beveren-Hiels dan wat anders. En X-Men: 90210 is niet mijn idee van een goede cross-over.

Oh, en de vreemd pseudo-semi-hemi-erotische covers hadden niets, maar dan ook niets te maken met de rest van het verhaal. Vies.

 

X’ed out [21/04]
Charles Burns
Pantheon Books, 2010, 56 blz.

X'ed out

‘t Is gelijk Kuifje, maar dan weird. Ligne claire en alles, maar in een William S. Burroughs-universum. Eraserhead, maar dan clean en in vibrante kleuren.

Twee verhaallijnen, één jaren-1970 pre-punk, één surrealistisch of nachtmerrieachtig, in een soort verre toekomst misschien, waar hagedismensen de baas zijn.

Ik vraag me hard af waar Burns hier mee naartoe gaat. En ik hoop dat ik niet bevestigd word in mijn begin van onbehaaglijk “hola, we zijn hier kunst aan het doen”-gevoel. Als het té opvallend wordt, dan knap ik daar redelijk op af, namelijk.

 

Vampire Boy [22/04]
Carlos Trillo (tekst, vertaling uit het Spaans: Zeljko Medic) – Eduardo Risso (beeld)
Dark Horse,  2010, 480 blz.

Vampire Boy

Argentijnse klassieker uit het begin van de jaren 1990, geschreven door de te vroeg gestorven Carlos Trillo en getekend door Eduardo Risso (100 Bullets).

Een klein kind dat vampier is: dankbaar gegeven. Sure I can’t die, but I don’t have a life either, dat gevoel.

Vijfduizend jaar geleden, in Egypte ten tijde van Cheops, stort een meteoriet neer. Stapels mensen sterven, onder meer ook de farao en zijn gevolg. Het hele gevolg, op de zoon van de farao na en een net verstoten concubine na. Zij worden ook ziek, maar gaan niet dood. Kunnen niet meer doodgaan.

‘t Zijn geen “echte” vampiers: ze regenereren in het zonlicht, maar voor de rest is het effect wel hetzelfde. Ze blijven eeuwig leven: zelfs eeuwen onder de grond opgesloten zitten en toto een skelet verworden — als de zon weer op de beenderen schijnt, hopla weer levend.

De jongen — hij heeft geen naam, zijn vader wou hem pas een naam geven als hij groot was — en de vrouw zijn in een eeuwen- en eeuwenlange strijd verwikkeld, om eigenlijk onduidelijke redenen. Behalve dat het allemaal toch ergens duidelijk wordt, in de loop van het boek.

Schoon. De moeite.

 

Cut [22/04]
Mike Richardson (tekst) – Todd Herman (beeld) – Al Milgrom (inkt) – Dave Stewart (kleur)
Dark Horse Comics, 2007, 112 blz.

Cut

Wat een echte vampier zou kunnen zijn in het echt. Eenvoudig, spannend, degelijk.

 

Wolverine: Old Man Logan [22/04]
Mark Millar (tekst) - Steve McNiven (beeld)
Marvel Comics, juni – september 2009, 199 blz.

Old Man Logan

Ver in de toekomst. Om de één of andere reden is Wolverine geen Wolverine meer: hij weigert onder welke omstandigheden ook geweld te gebruiken, of zijn klauwen uit te slaan.

Wolverine is geen Wolverine meer, maar gewoon oude Logan. Hij woont met vrouw en kinderen op een afgelegen ranch, in een land dat Hulkland heet en onder het terreurbewind van de afstammelingen van Bruce Banner en She-Hulk leeft.

Logan heft geld nodig om zijn huur te betalen, en aanvaardt tegen beter weten in een opdracht om Hawkeye (ondertussen oud en blind) nar de andere kant van he tland te begeleiden om een pakje te gaan afgeven.

Onderweg komen we te weten wat er gebeurd is, en waarom Wolverine geen Wolverine meer is.

Uitstekend, vond ik.

 

The Alcoholic [23/04]
Jonathan Ames (tekst) - Dean Haspiel (beeld) - Pat Brosseau (letters)
Vertigo (DC Comics), 2008, 136 blz.

Alcoholic

Alcohol is een vuile beeste. Ik voelde mij de hele tijd een voyeur: het verhaal leest véél te echt om niet minstens zeer grote stukken echte Jonathan Ames te bevatten.

Hilarisch bij momenten, deprimerend bij veel andere, maar altijd zeer goed.

 

Crimeland [27/04]
Ivan Brandon, Felipe Ferreira (tekst) - Rafael Albuquerque (beeld) - Rafael Albuquerque, Cris Peter (kleur) - Ed Dukeshire (letters)
Image Comics, 2007, 99 blz.

Crimeland

Misdaad! Albuquerque bracht dit zelf uit in 2005 als Rumble in La Rambla, Image herkent een goed ding als ze het zien. Een verhaal dat zich afspeelt over verschillende decennia, prachtig getekend, meer dan degelijk.

Ik zie het nog verfilmd geraken. Of verserialiseerd.

 

Lanfeust des étoiles 01 – Un, deux… Troy [28/04]
Lanfeust des étoiles 02 – Les tours de Meirrion [28/04]
Lanfeust des étoiles 03 – Les buveurs de monde [28/04]
Lanfeust des étoiles 04 - La chevauchée des bactéries [29/04]
Lanfeust des étoiles 05 - Exil à Port-Fleuri [30/04]

Ah, en dan ben ik herbegonnen aan een paar Lanfeusten.  Lanfeust blijkt op een planeet te wonen die het voorwerp was van een eeuwenlang experiment, dat nu Kwisatz Haderach-gewijs geculmineerd is in Lanfeust (en Thanos).

Waarop Lanfeust en Thanos (en Hébus, en Cixi) van Troy weggehaald worden, en hun weg vinden in het galactische imperium (achtig). En er is politiek en verraad en reizen in de tijd, en het blijft leutig, en ik blijf het graag lezen.

 

Super-Girl, Vol. 6 [30/04]
Michael Green, Mike Johnson (tekst) - Mahmud A. Asrar (beeld)
DC Comics, november 2011 – mei 2012, 7 x 32 blz.

Super-Girl

Ik had het wat afgehouden, de nieuwe dingen van DC te lezen, maar omdat er nu toch een reeks verhalen afgelopen zijn, alsnog begonnen.

Met de perikelen van Kara Zor-El, en wat meteen opvalt na een hele reeks Lanfeusten: mensen wat leest dit snel en mensen wat gebeurt er weinig. Ve-der-licht.

Confrontaties duren een heel nummer, en zijn toch over voor ik het goed en wel besef. En het verhaal: tot nog toe had het eigenlijk op twee of drie bladzijden kunnen verteld worden.

Hmmm.

Turnen

maandag 7 mei 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Het was gisteren turnfeest bij Forza Ritmica, de turnclub van Zelie. Al tien! jaar de turnclub van Zelie, bleek deze namiddag na wat nadenken, en hoe vreemd is dat wel niet. Ze zit daar al van haar drie jaar, eerst drie jaar kleuterturnen gedaan, en nu dus al zeven jaar ritmische gymnastiek. 

Ritmische gymnastiek, dat zijn die dingen met hoepels en knotsen en linten en touwen en zo: Zelie deed vandaag een oefening met hoepel en dan eentje zonder toestellen. Ik vond het alvast goed. En ik was misschien nog het meest content dat ze niet meer in zo’n vies roze en paars pakje moet turnen maar dat het een stijlvol volledig zwart ding is, tegenwoordig. 

Euh nee, geen foto’s of filmpjes. Damn.

Verbouwingen: it never rains but it pours

maandag 7 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 7 reacties

Weet ge ‘t nog, die keer dat er kapotte kappoten waren? 

Ah ha ha, wel, kijk nu: misery loves company. Aan de andere kant van de living blijkt het hetzelfde verdriet te zijn, maar dan nog een graad erger:

Oh joy, nog houtworm

‘t Is misschien niet zo heel erg zichtbaar, maar dat oranjebruinachtige hoopje stof, dat is wat er nog overbleef van het stuk hout waar het dak op zou moeten gerust hebben. 

Zucht. 

Niét het soort dingen dat we met een gerust hart nog een paar decennia onder een laag plamuursel kunnen wegsteken: dat is wat onze voorgangers en hun voorgangers en hún voorgangers gedaan hebben, maar het is echt wel levensgevaarlijk, het huis kan gewoon instorten.

De schade is misschien wel al honderd jaar geleden gebeurd, en tussen dan en nu moeten er ongetwijfeld veel mensen gezien hebben dat er Iets Heel Erg Ernstigs aan de hand was, maar ze hebben allemaal om wellicht begrijpbare redenen fuck it gezegd. 

Het zou natuurlijk kunnen dat ze er helemaal naast gekeken hebben, maar ik kan het mij eerlijk gezegd niet echt inbeelden: als ze die twee balkkoppen aan de twee kanten van de schouw helemaal opnieuw gemaakt hebben een paar jaar geleden, dan moet dat toch opgevallen zijn dat de balken van het dak die op die gerepareerde balken rustten, helemaal kapot waren?

Enfin bon. Vanavond ruggenspraak met de architect, beslissingen nemen en knopen doorhakken. 

Meer dan één beslissing, ja, want naast die kappoten zijn er ook nog de vensters:

De vensters

Uiteindelijk zou de hele gevel moeten gedaan worden, en dus ook de vensters. Maar wat gaan we er ondertussen mee doen? Afwerken en er al de vensters in steken? Of wachten tot de gevel gedaan wordt? En wat met het stof? 

En dan ook nog: 

Iets raars aan de schouw

Dit is naast de ex-schouw:

Zucht, nog een verrassing

Een vreemd soort platte dakpanachtige baksteenachtige tegels, die gelijk gebruikt is om de muur, die precies afgekapt is geweest, ongeveer recht te trekken. 

Probleem: een groot deel van die tegeltjes zitten los. En dat kan natuurlijk niet, als die muur gaat gebruikt worden. Quid? Alles weg? Of niet?  

Zuuuuuuuuccccchhhhhhhtttttt.

Doorgehakte knopen (ongeveer)

dinsdag 8 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 2 reacties

Gisteren met de architect naar de staat van de farcen gekeken. 

Het dak moet blijkbaar niet zo dringend gedaan worden, dat zou het plafond in de living dus niet moeten tegenhouden. Die rare tegeltjes/pannen aan de linkerkant van de schouw, die mogen gewoon blijven zitten: als ze gefixeerd zijn, kraait er geen haan naar wegens dat ze toch achter de kasten zitten, en dat zou de voortgang van de muur niet moeten tegenhouden. De ramen, die kunnen op de binnenkanten van de raamopeningen zelf ook afgewerkt worden, dat moet dus ook noch plafond noch muur tegenhouden. 

De kappoten aan de schouw, daar is het zaak van een stukje kapotte kappoot kappen, een beetje steen of zo onder te metsen, en we zijn good to go. De kappoot aan de andere kant… een ander paar mouwen. 

Om eenbeetje de omvang van de catastrofe te schetsen — de laatste meter of zo van die balk waarop het dak rust, gedraagt zich niet zo dragend meer. Proefondervindelijk: een stukje van die balk eruitgebeiteld, en kijk:

Euh, nee, dragende structuren horen zich niét zo te gedragen.

De architect gaat met de verbouwmens bellen, en zij gaan er samen uit raken of het de verbouwmens zelf is die die ene kappoot zal repareren of niet, en of hij daarvoor de kinderkamer gaat moeten openbreken of niet.

We gaan meer weten later vandaag, denk ik.  

Links van 2 mei 2012 tot 8 mei 2012

dinsdag 8 mei 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

swissmiss | Two kids in a car
These two kids saw the GOTYE music video SOMEBODY THAT I USED TO KNOW and fell in love with it. They started requesting the song every time they’d be riding in the car, singing along, of course. One day, their parents set up a go camera behind their seat and taped them over a few car rides. Awesome.

don kenn gallery
BORN IN DENMARK 1978. I WRITE AND DIRECT TELEVISION SHOWS FOR KIDS. I HAVE A SET OF TWINS AND NOT MUCH TIME FOR ANYTHING. BUT WHEN I HAVE TIME I DRAW MONSTERDRAWINGS ON POST-IT NOTES… IT IS A LITTLE WINDOW INTO A DIFFERENT WORLD, MADE ON OFFICE SUPPLIES.

More Dutch men served in feldgrau than in khaki | MetaFilter
Needless to say, this part of WWII history doesn't quite fit with the image that us Dutch would like to have as ourselves as innocent victims of the Nazi occupation, where after the war everybody had been in the resistance.

I’m Sick Of Pretending: I Don’t "Get" Art | VICE
You know what? I'm sick of pretending. I went to art school, wrote a dissertation called "The Elevation of Art Through Commerce: An Analysis of Charles Saatchi's Approach to the Machinery of Art Production Using Pierre Bourdieu's Theories of Distinction", have attended art openings at least once a month for the last five years, even fucking purchased pieces of it, but the other night, after attending the opening of the new Tracey Emin retrospective at the Hayward Gallery, I'm finally ready to come out and say it: I just don't think I "get" art.

Spectrum Made Me • Articles • Retro • Eurogamer.net
Those other computers were good and they were popular, but – on a national, social and for me, personal level – the Spectrum was a phenomenon. It was a mercurial presence, a flashpoint, and it changed everything. It changed me.

Mmmmmm Doctor Who

dinsdag 8 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Machtig wijs, de combinatie van stenen tijdperk en bijna-moderne dingen. Ik zou zo graag gezien hebben hoe de oorspronkelijke versie gemaakt werd (naar aanleiding van).

Ik vond het einde vooral ongelooflijk wijs, als hij het live speelt. (Laat mij in mijn illusie dat het echt was. :))

En voor de rest: toch wel met redelijk wat voorsprong het best themanummer van een TV-serie ooit!

Doorgehakte knopen (bijna)

dinsdag 8 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 4 reacties

Kijk nu, toen ik vanavond thuiskwam zagen de muren er gelijk geelzuchtig (of beter: oranjezuchtig) uit:

De muur is ingewreven

‘t Is iets plakkerigs, ik vermoed een soort lijm om het allemaal wat te fixeren, dat er niet te veel stof en vuiligheid van de muren komt.

De vensters en de muur

En verder voor de rest: vrijdag komen we samen met architect en verbouwmens en een gespecialiseerde dakmens. Zo’n mens waarvan de architect zegt dat het een ongelooflijke krak is, waarvan hij altijd hoopt dat hij hem niet nodig zal hebben. 

Maar nu dus wel, zucht. Vrijdag meer!

Voor de rest is er in het achterhuis een kastje rond de boiler en de technieken gebouwd, en stonden de ladekasten eergisteren al klaar, heeft mijn broer gisteren het grootste deel van de kleerkast in mekaar gevezen, is er vandaag al een vervangstuk moeten gehaald worden voor voornomende klaarkast wegens alsdat er een vekeerd geperforeerd plankje bijzat, en kunnen we eigenlijk ook al handvaten aan de kasten beginnen vastmaken. En morgen misschien de deuren aan de kleerkast.

Benieuwd wat morgen verder brengt, van het verbouwmensenfront. Hopelijk niet al te veel onaangename verrassingen meer.

Ideaal

dinsdag 8 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | Geen reacties

Vanavond was het net warm genoeg om met een peignoir aan met een boek in de vensteropening te zitten, in de living. De regen buiten, in het donker, niet te koud en niet te warm: ideaal. 

Ideaal, behalve de zetel

Ik vind regen fantastisch, en ik vind donkerte ook fantastisch. En lezen ook. Binnen een paar maand, schat ik optimistisch, kunnen we in de keuken zitten, met een boek, met de regen boven ons hoofd.

Ik kijk er zo enorm hard naar uit, ge kunt het u niet inbeelden. 

Leve gedrukte kranten, maar dan wel digitaal

dinsdag 8 mei 2012 in Internet. Permanente link | 4 reacties

Everything old is new again. Technology Review is nog maar eens een publicatie die haar app(s) afschaft:

And Technology Review? We sold 353 subscriptions through the iPad. We never discovered how to avoid the necessity of designing both landscape and portrait versions of the magazine for the app. We wasted $124,000 on outsourced software development. We fought amongst ourselves, and people left the company. There was untold expense of spirit. I hated every moment of our experiment with apps, because it tried to impose something closed, old, and printlike on something open, new, and digital.

Te lezen in Why Publishers Don’t Like Apps. The future of media on mobile devices isn’t with applications but with the Web, waarmee uw retweetende vrienden u cistern en vandal ongtwijfeld al mee rond de oren geslaan hebben. 

Ik heb een (betalend) abonnement op een aantal periodieken: Humo op papier (en geen idee waarom eigenlijk, want ik vind het al ettelijke jaren slechter en slechter worden), Wired op iPad app, De Standaard op PDF en iPad app, Foreign Affairs op Kindle, dat soort dingen. Oh, en natuurlijk: ettelijke stapels RSS feeds van vanalles en nog wat. 

Lezen in gespecialiseerde (iPad) apps is verreweg, verreweg de manier waarop ik het minst graag tijdschriften en kranten lees. De Standaard, bijvoorbeeld: nu ik zo’n iPad 3 heb met een goed genoeg scherm, lees ik hem consequent in de PDF-versie. 

Dat knullige scrollen in één richting en dan in een andere richting, scrollen in kleine vakjes die in vakjes staan, de akelige mysterie meat navigatie waarbij er allemaal “oh wow”-dingetjes achter allerlei dingen staan: bah. 

Of die Flipboard: jongens toch. 

Geef mij een pagina met een degelijke layout, die gebruik maakt van hoge resolutie en die verder bouwt op generaties en generaties typografie, in plaats van het wiel opnieuw te proberen uitvinden en terug te keren naar Macromedia Director anno 1994, maar dan met net iets grotere geanimeerde postzegeltjes. 

Of het zou moeten zijn dat ik alleen nog maar slechte apps gezien heb, natuurlijk. Ik volg al een eeuw Mario Garcia, da’s een wereldauthoriteit op gebied van kranten maken, en die is al van dag één een hyper-fan van iPads: wie weet heeft hij wel prachtige dingen gerealiseerd?

Twee doden

woensdag 9 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Vies. Vanmorgen een moord gezien op het internet, iets met politieagenten in Amerika die een mens doodduwden. En een kwartier later een zelfmoord gelezen.

Niet vies dat ik dat gezien en gelezen heb, maar wel vies dat ik er eigenlijk niet zo vreselijk hard van wakker lig. Ik voel mij soms een beetje Roy Batty: I’ve seen things… you people wouldn’t believe

Internetgedesensitiseerd, is dat ondertussen al een woord? 

 

De stand van de werken

woensdag 9 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik ben vandaag niet gaan kijken naar het achterhuis, maar ik vermoed dat er daar niet al te veel nieuws zal gebeurd zijn. Enfin, denk ik toch: voor hetzelfde geld staat er al een reling aan de zijkant van het trapgat!

In het bureau en de living zijn er vandaag voor zover ik zie vooral dingen met kabels en elektriciteit gedaan. Uit deze hoek komt geen bundel jubels meer:

Wég kabelsalade

…en hier komen dan wel weer een hele resem kabels uit:Het komt uit de ex-schouw

Da’s het gat waar de schouw vroeger zat, en dat leidt naar een stralenbundel van kabels die boven het plafond zullen lopen:

Een kabelbundel

Er zijn ook kabels ingesleept, gelijk bijvoorbeeld hier:

Een sleuf met electriciteit

En er is ook een begin gemaakt van het wegsteken van de kabels en de leidingen die de afgelopen acht of zo jaar naast de trap hangen te hangen:

We gaan dan eens moeten zoeken naar een oplossing voor een reling of zo

We hadden lang geleden het plan opgevat om naast die trap een stuk bibliotheek te zetten, maar uiteindelijk zal dat allemaal niet to handig zijn, en wordt het simpelweg een valse muur. 

Vanaf het midden van de foto naar rechts: valse muur, valse muur (tot aan die balkjes, die zoals ik vandaag kon constateren blijkbaar niet een volle balk volledig maar wel een halve balk nauwelijks ondersteunen, maar alla), lege ruimte (witte muur, ondertussen al gepleisterd), en voorbij de hoek: bibliotheek, en dan kasten.

Daar rechts komt een bureau, achtig

De leuning aan de trap, trouwens, die er sinds een jaar of vier maar wiebelachtig bijhangt wegens nergens meer aan vast sinds we een nieuwe trap gezet hebben, is sinds vandaag ook weg. Die wordt vervangen door een nieuw muurtje-achtig, met een bureau erop. 

Alle ogen gericht op overmorgen: dan komt de krak van de dakwerken. 

Goeie bloederige help, in 4k

donderdag 10 mei 2012 in Programmeren. Permanente link | Geen reacties

Vorig jaar maakte hij deze (“basically a mix of spheretracing, orbit traps, fake ambient occlusion and a little bit post postprocessing timed with some nice 4klang synth”):

Dit jaar maakte hij deze:

Zegt de mens:

It’s a mix of shere-tracing, fake ambient occlusion and a lot of post-processing. And it took me nearly two months to complete it. The shader basically encapsulates a sphere-tracing based raymarcher for a single fractal formula with camera handling. An extra post-processing shader adds effects like god-rays, tv-lines and noise to make the result look more interesting and less ‘sterile’. The different intro parts are all parameter and camera position variations of the same fractal.

Voor de duidelijkheid: die “4k”, dat wil zeggen dat het (gecompileerde, uiteraard) programma dat dit maakt maximum 4096 bytes lang mag zijn. Uitgeschreven zijn dat 64 lijntjes van 64 karakters.

Meer hier ([via].

Ik ben al een beetje nerveus

donderdag 10 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Vanavond bleek dat de valse muur (hij bijt, ah ha ha) naast de trap er staat:

Valse muur aan de trap

I dunno. Is dat niet wat lomp, gelijk? Zouden we een kleuraccent steken in die alcove daar achteraan? Of een kader hangen of zo? 

En morgen moet er gesproken worden over het dak. Ik hoop zo van ganser harte dat de stukken balk die slecht zijn, kunnen vervangen worden met zo weinig mogelijk kost, zo weinig mogelijk moeite, zo weinig mogelijk kinderkamers open breken, en zo weinig mogelijk tijdverlies. 

Budget, quality, time: choose two, ik weet het. 

De balken: het verdict

vrijdag 11 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 5 reacties

Vanmiddag stonden architect, specialist-ter-zake en verbouwmens samen naar de balken te kijken in de living. 

“Tja, soms vergeet een huis in de loop van de eeuwen dat het eigenlijk moest instorten”, zei de specialist. 

Resultaat van de besprekingen: de verkoolde balk mag gewoon zo blijven, de half opgevreten balk zal langs buiten behandeld worden. So far, so, wel, niet good exactly, maar dan toch so far, so better than feared.

De tot pulver geworden balk was helaas wel zoals gevreesd een ander paar mouwen. En broekspijpen, en galochen, en regenmantels, en thermisch ondergoed. 

De balk is helemaal kapot, zeker de onderste halve meter — dat is tot waar we kunnen voelen. Om meer te weten, gaan we een stuk kinderkamer moeten openbreken, en zien tot hoever de klopkevers hun werk gedaan hebben in de 18de en 19de eeuw, de viezerds. 

Als we dat weten, kappen we de balk af tot waar het hout weer gezond genoeg is, en dan moet dat stompje weer een dragende structuur worden. De eenvoudigste oplossing zou zijn om hetzelfde te doen als bij de andere balken die kapot waren op het einde: een koppel tigen erin draaien, bekisting op het einde, en dat volkappen met epoxy:

Screen Shot 2012 05 11 at 15 05 33

…maar helaas: omdat die balk zodanig vlakbij de gevel van de buurvrouw staat, en dat het een onhandige hoek is, zal dat praktisch onmogelijk zijn. 

Vandaar meteen doorgestoken naar plan B:

Screen Shot 2012 05 11 at 15 24 57

We gaan van boven een soort metalen schoen rond de onderkant van de balk schuiven, en dan vastmaken aan de zijkant (met twee platen waardoor tigen die met bouten vastgehouden worden, of zo, vemroed ik), vastmaken aan de moerbalk (ook met tigen of zo, denk ik), en dan in die schoen voor de zekerheid nog eens epoxy gieten in de ruimte tussen onderkant van de balk en de rest van de metalen schoen (dat paars op de afbeelding hierboven).

Kostprijs geen idee, timing: het werk zelf zou niet zo ingewikkeld moeten zijn, maar er moet wel een smid gevonden worden om zo’n ding te maken.

En dan, omdat een bezoek van een specialist toch best gevierd wordt met een béétje verrassing, stonden ze plots allemaal te morrelen aan een aantal balken in de hoek van de living aan de straatkant: 

Die keer dat bleek dat de balk in de gevel ook kapot was

Pulk (schtrsch, een handvol houtstof), pulk (dretsh, een halve emmer houtstof), pulk (krunk, een stuk balk). Kijkt naar andere kant: “allez, die balk zit hier helemaal los”. Wat later: “Tiens, en dié balk, da’s gelijk maar een halve balk”. Blik naar architect. Architect blik naar specialist. “Ha ja.” 

Lang verhaal kort: een rotte balk in de zijgevel, maar die gaan we zo laten zitten, en nóg een rotte balk in de voorgevel, die echt wel moet vervangen worden. 

Nog maar eens een kapotte balk of twee

Dingen die we alleen maar gevonden hebben omdat we het pleisterwerk rond de ramen weggedaan hebben. Voor hetzelfde geld hadden we dat niet gedaan, en zaten we later met de gebakken peren. 

Daar kunnen we ons nog aan optrekken, vermoed ik, dat we later geen verrassingen meer zullen hebben. 

(Behalve, voeg ik er in mijn hoofd aan toe, dat we nog het hele dak moeten herleggen,  de achtergevel moeten uitbreken en een glasuitbouw zetten op het gelijkvloers, overal nieuwe vensters en een nieuwe voordeur moeten steken en zowel voor- als achtergevel helemaal moeten restaureren, maar geef nu toe: hoeveel kan daar eigenlijk allemaal mee mis gaan?)

Aan de wat meer positieve kant: het ziet ernaar uit dat er een oplossing is voor het probleem-trap. De leuning ligt moeilijk, de vorm is lastig, de vloer werkt niet mee, de muren hebben een vreemde vorm, er staan (steun)balken waar men een gewone muur zou verwachten, enfin, vervelend. 

Er waren vroeger plannen om achter de trap en aan de zijkant ervan ook bibliotheekkasten te steken, en dan een soort luik om op de trapopening te kunnen lopen, maar uiteindelijk is dat allemaal afgevoerd wegens te duur en vooral te onrealistisch. 

En dus ziet het er nu zo uit:

Trap en bijna-bureau

Die reling, dat wordt een stevig muurtje, die inham daar vanachter, misschien steken we daar een spiegel of iets anders, die balkjes worden nog mooi uitgewerkt, de balken bovenaan ook, en tegen het muurtje komt een bureaublad.

Waardoor er iemand een beetje computerwerk kan doen en toch nog in contact stan met de rest van de living:

Daar ergens in komt een leuning, en ertegen een bureau

Het derde weekend in, het hele huis onder het bouwstof, en –kak nog aan toe– wéér een weekend dat er elke dag moet weggegaan worden. 

Volgende week komen de mannen drie dagen werken, en dan is er een lang weekend, waarschijnlijk om vanalles over en weer te zeulen. 

Gnn. 

Links van 9 mei 2012 tot 12 mei 2012

zaterdag 12 mei 2012 in Links. Permanente link | Eén reactie

Gamasutra – News – In-depth: Is it time for a text game revival?
In a market where books and games are close rivals for the most popular category on app stores, what happens when today's new gamers are hungry for something more than word puzzles?

Datavisualization.ch Selected Tools

RUDI: Bookshelf: Classics: Christopher Alexander: A city is not a tree part 1
It is more and more widely recognized today that there is some essential ingredient missing from artificial cities. When compared with ancient cities that have acquired the patina of life, our modern attempts to create cities artificially are, from a human point of view, entirely unsuccessful.

Calming Manatee

Glueslabs
One last thing: If I could trouble someone out there to do me a small favor, I’d like you to contact the manager of my apartment building. Or I guess you could call the Seattle PD. It doesn’t matter. I just don’t want to sit in here too long without being discovered and I’d like for my cats to be rescued.

Computer vol

zondag 13 mei 2012 in Computers en dingen. Permanente link | 5 reacties

Tiens, mijn computer staat gelijk weer vol? En er zit nochtans een halve terabyte in die laptop, wat heb ik nu weer misdaan?

Disk Inventory X to the rescue: tree maps zijn de best visualisatie voor bijna-volle harddisken. 

…enige tijd later: ah ja, juist, ‘t was weer van dat. iTunes, uiteraard. Alle apps die op de iPad en de iPhone staan, staan ook nog eens gedownload op de computer (37.6 GB hoera). En oh, er staat een back-up van de iPad die Sandra gebruikt (23 GB), en nog een back-up, toen die iPad nog een andere naam had (28 GB), en een back-up van Sandra’s telefoon (12 GB), en een back-up van mijn iPhone (28 GB), en dan nog twee back-ups van mijn iPad (23 GB en 27 GB). 

Een kleine 180 GB aan back-ups, waarvan de overgrote meerderheid back-ups van apps die ook al in die iTunes library zaten, en die trouwens toch alsmaar opnieuw gedownload worden vanop het internet als ze een update krijgen.

Jongens toch. In plaats van alleen een back-up te maken van de data van die apps of zo? ‘t Moet zijn dat ik er helemaal niets van ken, en dat ik mijn hele iTunes-ervaring verkeerd ingesteld heb of zo. 

Lazy harp seal, he does not behave proactively

zondag 13 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Mijn nieuw lijflied voor de week!

[via]

Meer van dit? Klickety klick. Maar zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb. 

Ik ben vandaag zo vrolijk

maandag 14 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Zo vrolijk, zo vrolijk. Zo vrolijk, zo vrolijk. 

Misschien als ik mij dat blijf voorhouden, dat het allemaal weg gaat, wie weet. We hadden ook gewoon een kast van bij Ikea kunnen kopen, dat tegen onze muur gezet, en een verfborstel tegen het behang kunnen duwen, toch? 

Als ik mijn ogen dichtdoe en mijn beste Herman Van Veenimpressie mantragewijs blijf herhalen in mijn hoofd, dan komt alles in orde. 

Zal ik anders eens de laatste evoluties herhalen? 

We zijn aan het verbouwen, daar hoort onder meer een nieuw plafondje bij in de living, en dan blijkt dat de onderkant van het dak zorgbarend is: aan de kant waar en schouw stond is een balk verkoold en een andere wegvermolmd, aan de andere kant is een balk van het dak nog veel (véél) meer weggevreten. 

De moerbalk waar die laatste op rust, was nog in zeer degelijke staat (in tegenstelling tot de drie andere kanten van moerbalken, die allemaal ook weggevreten waren), dus er was een oplossing bedacht met een metalen schoen die onder die kapotte dakbalk zou geschoven worden en vastgemaakt op de moerbalk:

Screen Shot 2012 05 14 at 18 01 30

Voor de goede orde: een moerbalk, dat is een balk die het huis zowat bij elkaar houdt. Dat zit vast in de muur, en daar steunen allerlei andere balken op.

Dat lijntje op die balk op het tekeningetje hierboven, net aan de rechterkant van die ijzeren schoen, da’s waar de muur begint, en dan komt er een ikweetnietprecieshoelang stuk dat in de muur zit. 

Juist? 

Niét juist, dus.

Ik had al onraad geroken, deze namiddag: een mail van de architect waar dit zinnetje in stond:

De oplossing voor de kappoot met metalen schoen moet even bijgestuurd worden. Ik verzin wel iets. Geen paniek.

Een architect die schrijft “geen paniek”, met de geschiedenis van verbouwingen in ons huis in het achterhoofd: dat is de beste manier om iemand volledig in paniek te krijgen. 

En jawel: zo’n centimeter nadat de muur begint, eindigt de moerbalk. En de rest is stof. Stof, zo ver als een mens er zijn hand in kan steken. Van de ene zijkant van de balk naar de andere zijkant, en van boven tot onder.

Kak, kapot, ook.

Als ik dat zou kunnen met mijn rug, ik ging nu even een paar uur in foetushouding liggen wenen. 

Titan

dinsdag 15 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik heb hier met open mond naar zitten kijken. Er gebeurt zodanig veel tegelijk, en er is zoveel te zien: machtig. 

[via]

Doe uzelf keer de duvel aan

dinsdag 15 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik heb gisteren te hard in mijn oor gekoterd. Geen angst: niet in mijn trommelvlies gezeten of zo, geen gehoorschade, geen bloed. 

Maar wel: gelijk dat heel mijn hoofd aan de rechterkant een blauwe plek is. Ai. Ai. Ai. 

Miljaaarrrrrr dat doet pijn! En slim dat dat is, ja. Grmbl.

Voorlopige laatste loodjes

woensdag 16 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 4 reacties

Een balk waar het einde van ontbreekt, dat wordt meestal zo opgelost:

Screen Shot 2012 05 15 at 23 52 32

Er worden staven ingedreven, en dan een bekisting op het einde gezet, en in die bekisting wordt iets epoxy-achtigs gegoten. Dat wordt zo hard als zeer harde steen, en in combinatie met die staven maakt dat een balk die steviger is dan wat er vroeger zat. 

We hebben dat vorige keer zo gedaan, met alle andere uiteinden van balken die kapot waren, maar toen hadden we buren die net ook aan het verbouwen waren en konden we dus via hun muren aan het einde van de balk. Wat nu niet kan, en dus moet er een andere oplossing gevonden worden. 

Nu, er zijn geen twintig manieren om hetzelfde te doen — ‘t zal waarschijnlijk iets dergelijks worden:

Screen Shot 2012 05 15 at 23 56 08

Schuin erin, en dan de gaten (gaatjes) die overblijven proper opvullen. Haja.

Vandaag is er in de slaapkamer van de jongens een opening gemaakt rond die kappoot (en zijn er voor alle zekerheid een paar plafond-ophoud-stations geplaatst). Het was zo:

Waar de balk boven komt

En nu is het zo, snif:

Kijk, ene gat in de muur

Het was natuurlijk wel nodig, dat gat, om te kunnen zien wat er precies aan de hand is met die balk van het dak. 

En haja, ‘t is inderdaad niet zo goed:

Detail van kappoot

Kappoot (kapot)

Daar steunt dat dak op

Leutig is anders, maar bon. Er kan waarschijnlijk een oplossing voor gevonden worden.

En dan gaat het snel gaan, denk ik: morgen gaan de mannen in het achterhuis de omkasting van de trap verder afwerken, en gaan ze onze living weer wat op poten zetten.

Maandag wordt er in de living gepleisterd, van de nok tot aan de muur.

En volgende dinsdagochtend komt de verbouwmens langs met de smid, en zullen ze samen met de architect kijken wat voor schoen er onder de kapotte kappoot gezet zal worden. 

En als dat gedaan is, zitten de werken wat vast tot de, ahem, “aanpassingen” aan de moerbalk zijn gedaan. Dan kunnen ze beginnen met het verlaagd plafond en de lichtbakken in de living. 

Ondertussen is het bureau beneden trouwens ook zo ongeveer klaar: plafond is klaar, lichten werken, alleen nog de kasten, denk ik. En plafond schilderen. En hebben we weer een thermostaat in het huis, en zijn er allemaal gaten gemaakt voor lichtschakelaars in de living:

Schakelaars en thermostaat

Die spiegel die dar staat, trouwens, die gaat in deze nis komen:

Daar komt een spiegel

En zo gaat het toch stukje bij beetje vooruit, nietwaar? 

Licht in de tunnel

donderdag 17 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Het is een lang weekend, en er staat niets op de planning. Er is weinig dat mij zo content kan maken als een weekend zonder dingen gepland. 

We (‘t is te zeggen Sandra) hebben daarnet een paar handvaten aan  de schuiven (schoven?) in de kleerkast in het achterhuis gevezen. 

Ik zit aan een klein tafeltje dat ik in de living op de plaats heb gezet van waar later een bureau-dink zal zijn, mijn bureaustoel is uit storage gehaald, ik heb de CyberPad naast mijn computer gezet om terloops wat naar tv te kijken terwijl ik een boek lees op de computer. 

De living van aan het bureau

Het wordt donker, de kinderen spelen op straat, ik kijk naar de rest van de living, en ‘t is voor het eerst in lang dat ik denk dat het wel in orde zou kunnen komen, ooit. 

Serendipiteit en multimedialiteit

vrijdag 18 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Oh. Zo. Mooi. 

En ‘t is waar gebeurd: van Engeland naar Australië op zoek naar fortuin, terugvaren met goud op zak, en op 10 meter van uw huis verdrinken in een storm.

Ik kwam erop via het Wikipedia-artikel over de ramp met de Royal Charter, en daar kwam ik op omdat ik net Les gardiens des enfers gelezen heb (aanrader!).

Zo leert een mens nog eens nieuwe muziek kennen: Tom Russell staat ondertussen op, leve Spotify!

(Papieren boek naar digitale encyclopedie naar (illegale, vermoed ik) filmopname van live-optreden naar (legaal) luisteren naar muziek over negentiende-eeuwse scheepsrampen en rode indianen op het reservaat en Mickey Mantle: we leven in de 21ste eeuw. Machtig.)

It never rains but it pours

zaterdag 19 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 2 reacties

“Wat hoor ik? Het lijkt erop alsof alles min of meer goed zou durven te komen, of dat is toch wat ge denkt?”

“Ik dácht het niet”, zegt de wereld in het algemeen dan tegen mij.

Daarnet aan mijn geïmproviseerd bureautje in de living: tik. Ha, denk ik: een stuk steen of stof of andere rotzooi dat naar beneden valt. Da’s al weken aan de gang, dat naar beneden vallen van rotzooi, in de living. 

Een minuutje later. Tik.

Gho, denk ik: en zeggen dat als het plafond er nog lag, dat er ook om de zoveel tijd stukken godweetwat naar beneden vielen. ‘t Is niet moeilijk dat er een container vol stof en gruis op straat staat, nu dat plafond afgebroken is.

Container

Dertig seconden later. Blop.

Blop.

Blop.

Ik kijk naar boven:

Vocht

Tiens, een donkere plek op de onderkant van de plankenvloer. Was dat altijd al? Wat is er hier eigenlijk net boven? Kinderkamers?

Ah nee, juist: chauffageketel. En water, en alles.

Blop.

Blop. Blop. Blop.

Dikke druppels water, van tussen de planken naar beneden. Nog een geluk dat de eiken vloer van de living min of meer beschermd is met karton, maar toch: karton is maar karton, en vooral: aaarg er zit ergens een lek in een leiding!!!

Naar boven gegaan en jawel hoor: tik-tik-tik-tik-tik-tik het druppelt van de leidingen op de vloer als stond er een kraantje open.

Eerst even rustig gepanikeerd, Sandra erbij geroepen, nog wat rustig staan panikeren, en dan heeft Sandra onze loodgieter gebeld – een éngel van een mens, die hier om de hoek woont.

Hij is een kwartiertje later komen kijken: ik heb er niet echt veel van begrepen (iets met over- en onderdruk, iets met een expansievat dat vol zat), maar wat ik wél begrepen heb, is dat het voorlopig in orde zou moeten zijn. En dat hij maandag eens gaat langs komen om het definitief op te lossen.

En juist als ik denk “oef, het zal uiteindelijk toch nog in orde komen”, zegt hij langs zijn neus weg, kijkend naar de onderkant van de planken in de living: “oei, schimmel. da’s natuurlijk minder.”

Zeg-dat-het-verdomme-geen-wáár-is-hé!

Ik hoop nu van ganser harte dat wat hier onderaan links staat géén gevaarlijke schimmel is:

Aaargh wat is dat it daar?

Dat grijs is een elektriciteitskabel, om de schaal weer te geven. In detail:

Zeg niet dat dit gevaarlijke schimmel is

Aan de ene kant: ik heb het hele plafond afgezocht en er is maar één plaats waar er van die draadachtige dingen zitten. Aan de andere kant van televisieafleveringen weet ik helaas dat als het ergens zit, het vaak ook overal zit. Maar aan de grijpende hand: het  huis staat, op notoire uitzonderingen na, redelijk droog, en er zijn geen balken die van boven naar onder gaan, we zijn hier niet in Amerika meneer. 

Ah zucht. Nog een zorg bij, dus. 

De hele dag

zondag 20 mei 2012 in Boeken. Permanente link | 8 reacties

De hele dag gelezen. Heel de dag. 

Van ‘s morgens tot ‘s avonds. Opgestaan om 8u30 — ongehoord, zo vroeg — en boeken gelezen. 

Ik was eigenlijk van plan om nog een paar uur Diablo III achter de kiezen te krijgen, maar Louis en Jan hebben in mijn plaats gespeeld. En toen zij naar bed waren, moest Sandra mijn PC gebruiken om op te werken. 

En is het dus de letterlijke hele dag boeken geworden. 

Begonnen met een paar oude strips, dan wat verder gelezen in het machtig interessante James the Brother of Jesus, nog wat verder gelezen in A Pattern Language, en deze namiddag de Nebula-winnaar in één trok uitgelezen.

Productieve dag. 

Poppy

maandag 21 mei 2012 in Werk. Permanente link | 3 reacties

Nooit zo opgelucht geweest om een hond te zien in mijn hele leven: vandaag was Poppy, de kapotte hond van Tim, voor het eerst op het werk sinds we verhuisd zijn.

Poppy

Ze is al heel haar leven kapot, wegens oorlogstrauma in ex-Joegoslavië, maar met haar zestien of zo jaar was ze ook redelijk doof geworden, en ze ziet helemaal niet zo goed meer en tot overmaat van ramp had ze een tijdje geleden iets aneurysme-achtigs gedaan waardoor ze helemaal onstabiel liep.

Ze kon de trap niet meer op, en ze zag er absoluut niet zo goed uit, nee.

Ik dierf het dan ook niet vragen, hoe het ermee was, toen Tim na een paar weken vakantie terug op het bureau kwam.

Maar kijk: vandaag was ze er, Poppy.

Nog altijd een beetje wobbelig, en ze is meer dan een paar keer met haar hoofd tegen de venster gelopen, maar ze zag er beter uit dan ze er in maanden heeft uitgezien.

Hoera!

Achterhuis en plamuursel

dinsdag 22 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 2 reacties

Kijk, ik had daar nog geeneens foto’s van genomen: het achterhuis met in elkaar gevezen meubels.

Achterhuis, van op de trap

Er zit nog blauwe folie op de kasten, zowel links als rechts, en de plinten moeten nog eens gedaan worden, en er zou eigenlijk nog moeten geverfd worden aan muren en plafond, maar hey: ‘t is voor als er nog eens geld is. 

Het bed valt groot uit, ja:

Achterhuis, naar het bed

We gaan het nog een beetje naar links schuiven, en dan tegen de venster zo’n smal bureau van bij Ikea plaatsen: 

Besta burs

Genoeg om een laptop op te zetten, en om te studeren. En lang genoeg ook. Ik hoop dat dat compenseert voor de ondiepte. Enfin ja, 40 centimeter, ‘t moet maar genoeg zijn. 

En dat geeft dan dit, van de hoek waar dat bureau moet komen naar de trap (achter dat muurtje, maar hij moet nog gezet worden):

Achterhuis, naar trap

…maar voor de rest gaat hier niet al te veel meer in gewerkt worden, dus. Op die trap na en de gordijnen die Sandra zelf tegen de muur gaat plakken, is de eerste kamer af. Ongeveer. 

In de living wordt er morgen begonnen aan het plafond, voor zover dat kan gedaan worden (wegens dat die ene kapotte kappoot en moerbalk nog moet gefatsoeneerd worden), en als dat gedaan is, kunnen we weer een beetje menselijk leven in die living: plastiek van zetels halen en zo. 

Gisteren en vandaag is er geplakt in de trapruimte in de living, trouwens, en dat zal denk ik morgen ook klaar zijn. Van beneden naar boven:

Trap en velux

Boven, naar de kamer van Louis en Jan kijkend (die bibliotheekkast staat daar nog verkeerd, ze komt tegen de muur):

Naar de kamer van de jongens

Boven, naar de kamer van Zelie en Anna kijkend: 

Naar de kamer van de meisjes

Op de foto hierboven aan de linkerkant: een zoveelste sterk staaltje van creatief met dragende structuren – die twee stukken balk, die zouden eigenlijk één balk moeten zijn:

Degelijke kepers

En een dragende balk met een winkelhaak vast vijzen in een andere balk, dat is precies zo sterk als de twee schroeven die de winkelhaak vasthouden, ja. 

Zucht. Maar we laten het zo, ‘t is de charme van het huis, meneer mevrouw

Trouwens: al de mensen die bij de verbouwing hier betrokken zijn, van de verbouwmens en zijn mensen en de architect tot de smid die hier vanmorgen was en de loodgieter die er dit weekend, gisteren en vanavond opnieuw zal zijn: stuk voor stuk, individueel en collectief machtig goed

Sympathiek, kennis van zaken, degelijk, klantvriendelijk, snel, proper: ik heb niet genoeg superlatieven op zak. 

Stof

woensdag 23 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | Geen reacties

Nog een beetje en er kunnen zandkastelen gemaakt worden van het stof in huis. 

Duitsers op postzegels

donderdag 24 mei 2012 in Music. Permanente link | 4 reacties

Drugs are bad, mkay?

[via]

De planning

donderdag 24 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 2 reacties

Het plafond van de living kan niet af zijn voor de balken allemaal in orde zijn. En de balken in orde maken, dat zal in twee stappen gebeuren: eerst tigen in draaien en de moerbalk opgieten met epoxy, dan een schoen rond de kappoot steken en die volgieten met epoxy.

Maar het zal nog allemaal precair zijn, die moerbalk opgieten met epoxy: het einde van de balk dat in de muur zou moeten zitten, is weg, en dat wordt vervangen met dat product dat in het gat zal gegoten worden — maar het is nog niet eens zo zeker dat het gat waar de moerbalk zat, een proper afgesloten gat is!

Als daar een paar scheuren in zitten die naar beneden lopen, dan loopt al ons duur epoxy-gedoe misschien gewoon wel in een scheur in de muur. En om daar iets tegen te doen: niet evident. De specialist gaat er eens met zijn endoscoop in kijken, maar een spleetje kan minuscuul zijn, en da’s al genoeg om lastig te doen. 

Afijn. Het plan is het plan, we zien wel wat het geeft. 

En het plan is het volgende: 

  • Morgen de holte waar de moerbalk in zat opkuisen (dat zit vol met stof en molm, beh).
  • Volgende woensdag: plafond in de living voorbereiden (lichtnissen voor indirecte verlichting, profielen voor het plafond), tigen in moerbalk draaien, eerste lading epoxy opgieten.
  • Volgende donderdag en vrijdag: een groot stuk van het plafond en de trapomkasting in de living afwerken. En in het achterhuis: plinten afwerken, stukje van kolom pleisteren, kleerkast in muur vijzen, misschien nog een lade in de keuken vastvijzen, enfin: nog wat kleine werkjes. 
  • Maandag 4 juni de schoen aan de kappoot zetten en aan de moerbalk vastmaken.
  • Disdag 5 of woensdag 6 juni deel twee van de epoxy gieten, en daarna: plafond living en achterwand living helemaal afwerken

En tegen dan is de trap van het achterhuis min of meer klaar om te monteren. En zijn misschien ook wel de kasten van de living en het bureau min of meer klaar.

Uuurgh. 

Leve game demos

vrijdag 25 mei 2012 in Games. Permanente link | Eén reactie

Er zijn een paar games per jaar die ik redelijk à fond speel, en nog minder dan dat die ik blijf spelen. 

Ik koop er wel meer dan ik er speel, vrees ik: sinds Steam en gelijkaardige bestaan moet het denk ik zeker meer dan vijftien jaar geleden zijn dat er hier nog een illegaal spel is binnengekomen. 

Sinds begin deze week staat er een Playstation 3 in huis: wederdienst voor een dienst, want ik zou er zelf geen écht geld aan uitgeven. De bedoeling was: Little Big Planet voor de kinderen, en Journey voor mij om achterover in de zetel te relaxen. 

Het is er nog niet echt van gekomen, die Little Big Planet of die Journey, maar at er wel van gekomen is: demo’s installeren. 

En miljaaarrrrr wat ben ik content dat dat kan. Zo weet ik op een kwartier dat ik écht écht geen held ben met een controller — twintig jaar muis en keyboard, dat gaat er niet zo eenvoudig uit raken, vrees ik. En dat ik dus best niet al te veel multiplayer dingen koop. 

Alhoewel: ik zal wel moéten leren: er zat Uncharted 3 bij de Playstation, en ik heb er ondertussen bij Game Mania een tweedehands Mass Effect 3 bij gekocht. 

So much to do, so little time!

De grote Eurovisiesongfestival 2012 in Bakoe weblogpost

zaterdag 26 mei 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Hey kijk nu, dat was vanavond. Ik had andere dingen aan mijn hoofd, haja. 

Gelukkige 90ste!

zondag 27 mei 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Many happy returns.

Of recenter:

De bijbel

zondag 27 mei 2012 in Religion. Permanente link | Geen reacties

Modern bijbelonderzoek, dat is vele keren spannender dan gelijk welke Da Vinci Code of Baigent & Leigh-klaptrap. 

Ik heb al een hele tijd een dagelijkse afspraak met Robert M. Price, en ik ben mij langzaam maar zeker om het het plezier wat te rekken) door een lijst van aangeraden boeken aan het werken.

Dr. Price, of better, de mens die zijn om-de-dag-of-zo drie kwartier à anderhalf uur online zet, heeft er sinds een tijdje een intro aan gebreid. Hilarisch!

Euh ja, voor een gegeven waarde van “hilarisch”, ik weet het. Maar toch. 

België toen ik jong was

maandag 28 mei 2012 in Politiek. Permanente link | Geen reacties

Teruggevonden op een gekopieerde CD van een computer van een Jaz-disk van een 3.5 inch disketje van een 5.25 inch diskette: ik moest blijkbaar ooit eens een uitleg doen hoe dat nu zat met België (voor een Franstalig publiek, duidelijk). 

Het moet nét na de staatshervorming van 1993 geweest zijn, bijna twintig jaar geleden. Geen spoor van BHV, toen. En bijna aandoenlijk optimisme. 

 

On Belgian Constitutional Law 

Mesdames, messieurs.

Ne vous inquiétez pas, je n’ai pas l’intention de vous ennuyer avec un article technique sur les différentes réformes de la constitution belge. Nonnonnon, c’est bien plus marrant que ça. Vous verrez.

La Belgique existe depuis 1830. C’était un des premiers pays sur le continent à avoir une constitution “libérale”. C’est à dire que, en réaction contre la plus ou moins oppression de Guillaume Ier [leçon 1: il n'y a que du "plus ou moins" et des "à peu près" en Belgique], les libéraux et les catholiques ont bricolé une constitution des plus compactes et élégantes, avec plein de libertés (de presse! d’éducation! de religion! de langue!), avec plein de séparation des pouvoirs et avec une bien solide monarchie parlementaire.

D’ailleurs, la constitution belge à été copiée un peu partout, de l’Espagne en passant par la Grèce, l’Italie, la Bulgarie et autres Roumanie, Prusse, Pologne, Hongrie, voire même feu la Tchécoslovaquie.

Avec tout ce qu’il y avait de bien et d’innovateur, la Constituante de 1831 avait quand même “oublié” deux choses [leçon 2: la volonté des politiciens n'a rien à voir avec la volonté du peuple, surtout pas en Belgique]. Pour commencer, le droit de vote était limité aux riches, et, beaucoup plus important, la Belgique était unitaire: il n’y avait pas de différence juridique entre Flamands et Wallons.

Le droit de vote à été rendu universel au cours des années, mais le problème de Flamands et des Wallons n’a fait que se compliquer. Et c’est cela que j’aimerai bien vous illustrer aujourd’hui.

Je vous épargne l’histoire des réformes constitutionnelles [leçon 3: chaque réforme en Belgique est toujours "la dernière, promis juré"], et je préfère vous montrer le résultat des réformes de 1893, 1921, 1970, 1980, 1988 et 1993.

Parce que, vous voyez, la Belgique est devenue un pays fédéral. Il y a, en effet, trois communautés: la Française, la Flamande et l’Allemande. Il y a aussi trois régions: la région Wallonne, la région Flamande et la région Bruxelles-Capitale. Un exemple, tout en mathématique, vous comprendrez:

Communauté Française = région Wallonne – région Allemande + Bruxelles (simple non?)

Chaque communauté et région à son propre gouvernement (“exécutive”) et son propre parlement (“conseil”):

conseil région Wallonne = membres du Parlement national qui sont Wallons et qui habitent n’importe où + membres du Parlement national qui parlent Allemand + Membres du Parlement bilingues qui habitent à Bruxelles et qui ont prêté serment en Français

Il est peut-être intéressant de donner un exemple. L’agriculture est une matière régionale. Il y a trois régions. Il y a donc trois ministres de l’agriculture en Belgique. Quand il y a des négociations internationales, la Belgique vient à trois (peu importe que le ministre de l’agriculture de la Région Bruxelles-Capitale n’a qu’un [1, one] paysan dans toute sa région).

Ce qui rend l’affaire bien plus intéressante, c’est que les lois (“décrets”) des six exécutives ont la même force qu’une loi du gouvernement fédéral. Eh oui, un décret de la communauté Flamande peut détruire une loi nationale. Tout comme, d’ailleurs, une ordonnance de la région Bruxelles-Capitale – ah oui, parce que toute les régions produisent des décrets, sauf celle-là.

Mais de toute façon, il est clair qu’il faut un organe pour régler les conflits entre les différents nivaux de législation. Chez nous, c’est la cour d’Arbitrage qui s’occupe de ça. La Cour d’Arbitrage peut aussi juger la constitutionnalité de la législation.

Enfin, la constitutionnalité, c’est beaucoup dire: la Cour ne va contrôler que les violations possibles des articles 6, 6bis et 17 de la constitution (les principes d’égalité, de non-discrimination et de liberté d’éducation).

Ce n’est donc pas du tout comme aux Etats-Unis, où le juge à la possibilité du “judicial review”, c’est à dire qu’il peut dire qu’une loi transgresse la constitution. Sauf, j’oubliais presque, pour les ordonnances Bruxelloises, dont tout juge peut juger la constitutionnalité (et même à tous les articles). Sauf naturellement les ordonnances bipersonelles, qui sont des ordonnances que la région Bruxelles-Capitale prend en vertu d’une délégation de pouvoirs des communautés Flamandes et Francophones aux Chambres Réunies de la Commission Communautaire Commune (pas sur du terme, en Néerlandais ça s’appelle la “Verenigde Vergadering van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie”, si c’est pas beau ça on vous demande).

Mais je me perds dans les détails. Je vous entends demander qui à, tout au juste, la compétence résiduaire.

Aux Etats-Unis, en Suisse, en RFA, c’est tellement facile: il y avait d’abord les états, les cantons ou les Länder, et puis une fédération s’est formée aux alentours du 18ième ou 19ième. En Belgique, hélas peut-être, il y avait d’abord un pays unitaire, et ce n’est que depuis quelques dizaines d’années qu’on peut parler “d’états dans l’état”.

Ce qui fait que – crotte! – c’était l’état Belge qui avait le pouvoir résiduaire. “Était” et “avait”, oui. Parce que maintenant – flûte! – avec la plus récente réforme de l’état (celle du 5 mai 1993, très amusant pour les examens) on a donné le pouvoir résiduaire aux communautés et aux régions. À la bonne heure! Cinq ou plus de gouvernements qui détiennent “tous les pouvoirs qui n’ont pas été donné explicitement à quelqu’un d’autre”. La joie!

Et il y a pire: prenons par exemple un petit hôtel de famille aux Ardennes, ben pourquoi pas à Nadrin tiens. Le tourisme est une affaire régionale, c’est bien clair. Le permis d’exploitation, par contre, il faut aller le chercher chez les institutions fédérales. Et le statut des employés est réglé par la communauté. Amusant, non?

Je vous en passe et des meilleures, mais si tout cela semble bien ridicule, on ne peut pas oublier quelle situation délicate se produit en Belgique. Il y a deux communautés linguistiques, comme au Canada. Il y a en même temps une différence politique: la Flandre est plus centriste; la Wallonie plus socialiste. La Wallonie était économiquement beaucoup plus fort que la Flandre, les dernières 50 ans les positions se sont inversées. La Wallonie est nettement plus rurale que la Flandre plus urbanisée. Les Wallons insistent sur le développement des régions, la Flandre sur celle des communautés.

Bref, il s’agit bien de deux peuples dans un pays. On n’a qu’à regarder d’autres pays où c’est le cas pour voir que la Belgique, même si on rit parfois de ses complexités et des conséquences plus ou moins ridicules de ses réformes de l’état (le paysan Bruxellois qui prend le café avec “son” ministre), est en chemin pour devenir une fois de plus un exemple.

En effet, tout comme la constitution de 1830 était une constitution-modèle pour les nouveaux états libéraux et bourgeois en Europe Centrale et Orientale aux 19ième, le fédéralisme Belge montrera peut-être demain une solution paisible aux problèmes ethniques du Balkan et des républiques de l’ex-URSS.

Links van 16 mei 2012 tot 29 mei 2012

dinsdag 29 mei 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Système D
You can tell you've got your competitors rattled when they start producing knocking copy about you. It's a testament to the success of OpenStreetMap that TomTom, the troubled, declining manufacturer of satnavs (PNDs) and geodata vendor, has published a rather cynical example of FUD about "open-source maps".

reddit, I’ve answered a lot your questions about being deaf, and I’d like you to return the favor. I have some questions about hearing. (Also, you can AMA about deafness) : AskReddit
I've been deaf since birth and there are lot of "sound words" that I read a lot but don't really know what they mean, and dictionary definitions often just refer to other sound words. It's never mattered to me before, but now I'm trying to write a novel with one hearing narrator and every time I use a sound word I'm not sure I'm using it right. I posted awhile ago to [1] /r/writing about "scream", "shout" and "yell" but I've generated a list of questions so I thought I should take it to a larger audience.

After the UK Government fails to comply with the EU Cookie Directive, the ICO announces that there will be no fines for non-compliance… via reddit.com
Websites won't risk a fine by failing to meet new cookie rules, the Information Commissioner's Office has said.

Cassini Images Bizarre Hexagon on Saturn – NASA Jet Propulsion Laboratory
"This is a very strange feature, lying in a precise geometric fashion with six nearly equally straight sides," said Kevin Baines, atmospheric expert and member of Cassini's visual and infrared mapping spectrometer team at NASA's Jet Propulsion Laboratory, Pasadena, Calif. "We've never seen anything like this on any other planet. Indeed, Saturn's thick atmosphere where circularly-shaped waves and convective cells dominate is perhaps the last place you'd expect to see such a six-sided geometric figure, yet there it is."

How Yahoo Killed Flickr and Lost the Internet via reddit.com
This is the story of a wonderful idea. Something that had never been done before, a moment of change that shaped the Internet we know today. This is the story of Flickr. And how Yahoo bought it and murdered it and screwed itself out of relevance along the way.

Voetbal met drie

dinsdag 29 mei 2012 in Sports. Permanente link | 9 reacties

De kinders waren voetbal aan het spelen op straat, met drie of vier, verwarrend als meestal, met spelregels die niet ver van Calvinball lagen. 

En dan dacht ik: wat als er drie ploegen zouden zijn in een voetbalmatch? Op een aangepast veld? Met twee ballen en twee scheidsrechters en drie lijnrechters? 

Voetbalveld 3

En dan moeten er tactieken bedacht worden, waarbij er misschien ad hoc kan afgesproken worden om met twee ploegen een derde aan te vallen, en moet de ploeg in twee of drie of misschien wel meer gedeeld worden. Misschien is elf man dan wel te weinig, alhoewel, ze lopen mekaar anders voor de voeten?

Chartjunk

woensdag 30 mei 2012 in Computers en dingen. Permanente link | 9 reacties

Het schemerde voor mijn ogen. 

Ik keek naar het kaartje en ik keek en ik keek, en ik wou er iets van maken, maar dat lukte niet, en mijn hersenen draaiden rond en rond, en ik kreeg opvliegers van de zenuwen. 

Bruno schreef iets over Twitter. De conclusie (Bron: Peeters, Bruno, “Twitter in België“. B.V.L.G., 29 mei 2012) was: 

Twitter in België is dus een voornamelijk Vlaams & Brussels gegeven, Wallonië loopt duidelijk achter.

Kijk, ik ga de cijfers niet afstrijden. De conclusie zal wel juist zijn, al weet Bruno ongetwijfeld zelf dat er ernstige vragen kunnen gesteld worden over de exacte cijfers (100.000 accounts onderzocht van de geen mens weet hoeveel er eigenlijk zijn; 40% van die 100.000 niet op een regio terug te brengen; de Gentenaar die in één van die stapels en stapels overheidsdingen en banken en verzekeringen in Brussel werkt: zet die Brussel of Gent?).

Nee, waar ik de kriebels van kreeg was dit:

Verdeling tweeps in BE

Okay. Ten eerste, de titel. “Verdeling van de 100.000 Belgische twitteraars”, terwijl in de tekst erboven staat “onderstaande grafiek die gebaseerd is op 63.000 Belgische Twitter profielen”. En waren dat nu ook weer de actieve twitteraars, of allemaal? En hoe waren die ook alweer gekozen? 

Ten tweede: natuurlijk dat er onder die 63.000 man meer mensen uit Oost-Vlaanderen zullen komen dan uit Luxemburg. In Oost-Vlaanderen leven 13% van alle Belgen, in Luxemburg 2%. De top vier blijft Brussel – Antwerpen – Oost-Vlaanderen – West-Vlaanderen, maar daarna verandert het: de volgorde op zuivere aantallen is Vlaams-Brabant – Limburg – Luik – Henegouwen – Namen – Waals-Brabant – Luxemburg; de volgorde rekening houdend met bevolking wordt Limburg – Vlaams-Brabant – Waals-Brabant – Luik – Namen – Luxemburg – Henegouwen. Details, ja, maar toch. 

Ten derde: de kleuren. DE KLEUREN!!! Waar slaan die op? Mijn hersenen bleven draaien: rood-oranje-geel-groen-blauw-indigo-violet, aargh neen, ‘t is paars-fuchsia-rood-oranjerood-oranjegeel-lichtgroen-donkergroen-donkerblauw-lichtblauw-donkerpaarsblauw. Neen, ‘t is dat niet. Dat kan de volgorde niet zijn! Nee wacht! Waar zit de volgorde? Er is er geen! In het lijstje staan de provincies op volgorde van procent, maar de kleuren zijn verkeerd! Ze moeten in een andere volgorde staan! Aaargh!

En waarom wit op lichtgeel? En in de legende, waarom de kleuren herhalen? En waarom al de procenten in de legend nog bleker maken? Serieus: mijn hersenen hebben er mij ondertussen van overtuigd dat die kleuren er alleen maar staan speciaal om mij zot te maken. 

In de rapte, met aangepaste kleuren, als er dan toch een kaart moet zijn met kleuren:

Twitteraars

(De lijnen zijn mij te dik en te donker, en ik zou nog eens moeten nadenken over labels en zo, maar ‘t was mij om de kleuren te doen.)

En als er dan toch cijfers zouden moeten gegeven worden, dan zou ik een tabelletje doen. Iets in deze zin, maar dan proper gelayout:


Tabel 1. Verdeling van 63.000 eenduidig geografisch identifeerbare Belgen op Twitter

Brussels Hoofdstedelijk Gewest  27,0%
Provincie Antwerpen21,0%
Provincie Oost-Vlaanderen16,0%
Provincie West-Vlaanderen10,0%
Provincie Vlaams-Brabant8,0%
Provincie Limburg7,0%
Provincie Luik4,4%
Provincie Henegouwen2,8%
Provincie Namen1,7%
Provincie Waals-Brabant1,6%
Provincie Luxemburg0,6%


Tabel 2. Twitteraars per duizend inwoners (op basis tabel 1):

Brussels Hoofdstedelijk Gewest  148
Provincie Antwerpen79
Provincie Oost-Vlaanderen73
Provincie West-Vlaanderen56
Provincie Limburg55
Provincie Vlaams-Brabant49
Provincie Waals-Brabant27
Provincie Luik26
Provincie Namen23
Provincie Luxemburg14
Provincie Henegouwen14

Gho, en als er dan toch dramatische grafieken met overbodige grafische elementen bij moeten, dan zou ik iets in deze zin forceren:


Grafiek A. Verdeling van 63.000 eenduidig geografisch identifeerbare Belgen op Twitter

Procenten sm

 

Ha, ha, kijk naar die Walemannen, zo weinig dat die productief zijn op Twitter! 

Tarantino

woensdag 30 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Huh.

It’s well known that all of Tarantino’s films take place in the same universe – this is established by the fact that Mr. Blonde and Vince Vega are brothers, everybody smokes Red Apple cigarettes, Mr. White worked with Alabama from True Romance, etc.

As it turns out, Donny Donowitz, ‘The Bear Jew’, is the father of movie producer Lee Donowitz from True Romance – which means that, in Tarantino’s universe, everybody grew up learning about how a bunch of commando Jews machine gunned Hitler to death in a burning movie theater, as opposed to quietly killing himself in a bunker.

Because World War 2 ended in a movie theater, everybody lends greater significance to pop culture, hence why seemingly everybody has Abed-level knowledge of movies and TV. Likewise, because America won World War 2 in one concentrated act of hyperviolent slaughter, Americans as a whole are more desensitized to that sort of thing. Hence why Butch is unfazed by killing two people, Mr. White and Mr. Pink take a pragmatic approach to killing in their line of work, Esmerelda the cab driver is obsessed with death, etc.

You can extrapolate this further when you realize that Tarantino’s movies are technically two universes – he’s gone on record as saying that Kill Bill and From Dusk ‘Til Dawn take place in a ‘movie movie universe’; that is, they’re movies that characters from the Pulp Fiction, Reservoir Dogs, True Romance, and Death Proof universe would go to see in theaters. (Kill Bill, after all, is basically Fox Force Five, right on down to Mia Wallace playing the title role.)

What immediately springs to mind about Kill Bill and From Dusk ‘Til Dawn? That they’re crazy violent, even by Tarantino standards. These are the movies produced in a world where America’s crowning victory was locking a bunch of people in a movie theater and blowing it to bits – and keep in mind, Lee Donowitz, son of one of the people on the suicide mission to kill Hitler, is a very successful movie producer.

Basically, it turns every Tarantino movie into alternate reality sci fi. [via]

Euh ja:

Blown

Ha ja

woensdag 30 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | Eén reactie

De werken hebben een paar dagen stil gelegen wegens weekend en Pinksteren. Vandaag, voor zover ik zie:

Voorbereidselen voor plafond en balkverberging

Latjes rond de twee halve balken, om ze morgen vermoed ik proper weg te steken achter één alsoffe balk. En latjes waar de kasten –tegen de muur gaan komen, en waar in de buurt indirecte verlichting komt.

En vooral:

Bekiste moerbalk

Een bekisting rond het einde van de kapotte moerbalk. Even ongerustheid dat het allemaal lelijk zou zijn, maar ‘t schijnt is het maar een klein eindje van de epoxy die zichtbaar zal zijn, eens dat de bekisting weg is en de muur geplamuurd en het nieuw plafond erin.

Nu zit in het gat in de muur dus een paar kilo epoxy en zand en alles op te stijven rond een aantal tigen (had ik al gezegd dat het over mijn opstijvend lijk is dat ik dat “draadstangen” noem?).

Wat er in de moerbalk, is niet meer zichtbaar. Wat er in de valk van het dak zit, wel:

Overzicht van kapotte kappoot met tige

Gezien? Dat blinkend stuk in de gapende leegte die de onderkant van de balk is? Dat is nu eens het stuk metaal dat in het midden van de toekomstige epoxy zal zitten.

Van de voorkant gezien, vanop de kamer van Louis en Jan:

Tige in kappoot

Close-up van de overgang naar de moerbalk, waar de epoxy zacht huilt:

Tige, detail

Morgen meer!

Onderwijs: te laf voor echte hervormingen — dan maar een generatie of twee verkloten

donderdag 31 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | 27 reacties

Er wordt ons een hervorming-die-er-geen-is door de maag gesplitst, die geen enkel probleem gaat oplossen en alleen voor bijkomende miserie zal zorgen. 

Er is uiteraard iets verkeerd met ons onderwijs: de onmetelijke kloof tussen de best en de slechtst presterende leerlingen, bijvoorbeeld. De nutteloze splitsing in verschillende netten. En uiteraard het perfide watervalsysteem: “we gaan eerst eens proberen in Latijn, als dat niet lukt Economie, als dat niet lukt Moderne Talen, als dat niet lukt iets technisch, en als het écht niet lukt, dan is er altijd nog de vuilbak van het beroeps”. 

De oplossing, hoor ik al een tijd: niét inzetten op de zwakste leerlingen, niét inzetten op de opwaardering van TSO en BSO, niét ervoor zorgen dat leraars gewoon les kunnen geven in plaats van, oh, hun leven door te brengen met het invullen van het ene na het andere nutteloze papier, niét werken aan de opvoeding van stomme ouders, niéts doen aan de opwaardering van het beroep van leraar in het algemeen. 

Neen: we gaan van alles een eenheidsworst maken. Studiekeuze uitstellen tot 14 jaar, en dan nog wat leukigheidjes:

(…) het onderscheid tussen ASO, TSO, BSO en KSO wordt afgeschaft. In de eerste twee jaren volgen alle leerlingen in grote lijnen hetzelfde algemeen vormende programma. Pas vanaf 14 jaar wordt gedifferentieerd. Niet langer tussen types onderwijs, maar tussen vijf studiedomeinen: taal en cultuur, wetenschap en techniek, kunst en creatie, welzijn en maatschappij, economie en maatschappij. In die brede domeinen kunnen leerlingen dan kiezen voor eerder abstracte richtingen (zoals economie-wiskunde) of eerder praktische (zoals boekhouden). Dat continuüm wordt idealiter in dezelfde school aangeboden. Geen sprake meer van richtingen die ‘beter’ zijn dan andere. Weg dus met het watervalsysteem, en het bijbehorende stigma.

Want oh zeker, juist, ja. Na twee jaar samen nestkastjes bouwen en filmpjes kijken en al eens een stripverhaal in een vreemde taal bekijken, zal het gemakkelijker zijn om een keuze te maken.

Wij hebber er hier één in huis met twee linkerhanden maar een talenknobbel. Eén creatief talent. Eén sportief talent met een wiskundeknobbel. En één die nog maar in het eerste leerjaar zit, waar het nog niet echt duidelijk is, maar tegen binnen een paar jaar zal het zich wel aftekenen. 

Succes ermee, beste leraars: een volledige klas met daarin het spectrum van alles wat er nu op twaalf jaar op de schoolbanken zit, en die moet één leraar volledig gedifferentieerd les geven:

Niet elk kind is gelijk. Maar ze zullen wel hetzelfde programma moeten volgen. Om te vermijden dat je de lat lager legt voor iedereen, willen de hervormers inzetten op differentiëring. Sterke kinderen moeten worden uitgedaagd met modules die ‘verdiepen’, terwijl bij zwakke leerlingen zal worden ingezet op ‘remediëring’ om hen te helpen bijbenen. De katholieke koepel heeft hier een eigen voorstel: binnen die algemene eerste graad werken met ‘beheersingsniveaus’ die tegemoetkomen aan de verschillende noden en capaciteiten.

Waanzin.

En oh uiteraard: geen mens die zal zeggen “we gaan eerst eens proberen in taal en cultuur, en als het daar niet lukt in wetenschap en techniek, en als het daar niet lukt is er nog altijd de vuilbak van welzijn en maatschappij”. En geen levende ziel die zal zeggen “in het brede domein economie en maatschappij gaan we eerst eens proberen met Economie-wiskunde, en als dat niet lukt, kunnen we misschien Boekhouden proberen, en als dat niet lukt, is er altijd de vuilbak van Kantoor”.

Niet meer één waterval, maar vijf watervallen met daarin nog eens allemaal aparte watervalletjes. En in het katholiek onderwijs in elke klas nog een waterval erbij: “Ja, sorry hoor Emilie, dit is voor beheersingsniveau 3 en hoger. Jij bent maar niveau 4.”

Tenzij er natuurlijk hard gewerkt wordt aan het opwaarderen van al die richtingen, en aan bijkomende krachten voor zwakkere en sterkere leerlignen — oh, maar kon dat eigenlijk niet gewoon nu al?

En dan het angeltje van “dat continuüm wordt idealiter in dezelfde school aangeboden”: dus elke school moet alle richtingen kunnen geven die technische en beroeps en kunst nu doen? Overal ateliers bijbouwen, dus? Met welk geld, Pascal Smet, zeg het eens? 

Nee, uiteraard niet. Niet elke school zal alles kunnen doen. Er zullen scholen zijn die vooral de “eerder abstracte richtingen” zullen doen, en andere de “eerder praktische richtingen” — in de praktijk dus, hetzelfde als nu. 

Behalve dan voor kinderen die al snel weten wat ze willen doen. Daar gaan ze nu iets doen dat in zowat alle plaatsen waar het geprobeerd is, niét gewerkt heeft.

Dat van die kloof tussen de beste en de slechtste: ja, inderdaad, door de beste naar beneden te halen, wordt die kloof kleiner. Maar dat kan toch niet de bedoeling zijn? 

Zoals Pierre Vinck, de directeur van de school van onze kinderen, zegt:

(…) is het niet vreemd, dat het tegenwoordig not done is nog voor een intellectuele elite op te komen? Kinderen die uitblinken in sport of kunst, krijgen speciale regimes. Die worden langs alle kanten gestimuleerd. Maar kinderen die excelleren op intellectueel vlak, mogen opgeofferd worden in de dictatuur van het gelijkekansenonderwijs.

Met wat geluk blijft Zelie gespaard van de miserie (alhoewel, de hervormingen in de lagere school waren ook al redelijk knudde), maar ik vrees ervoor dat het voor Louis, Jan en Anna pech zal zijn. 

Ontevreden wegens plastieken balk

donderdag 31 mei 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 5 reacties

Hey, ‘t moest er ooit eens van komen: ik was vandaag als ik thuiskwam niet content met de voortgang van de verbouwingen.

‘t Zal waarschijnlijk aan de specialist restauraties liggen, en misschien is er nog wel iets aan te doen, maar geef nu zelf toe — een eeuwenoude balk, zelfs als hij gerestaureerd is, hoort er niet meteen zo uit te zien:

Zo lelijk

‘t Is verdorie gelijk dat ze er een plastiekzak losjes rond gebonden hebben, en daar dan die epoxymengeling in gegoten hebben.

En aan de andere kant van de balk:'t Is gelijk een plastiekzak

Neen, dat gaat niet onder het plafond zitten: heel die onderkant blijft gewoon open en bloot. En ziet er dus uit alsof we een blinkende plastieken balk hebben.

Vergelijk met het andere eind van diezelfde balk ,aan de andere kant van de living, waar een paar jaar geleden hetzelfde mee moest gebeuren:

Nieuwere gerestaureerde balk

En vergelijk met de andere balk waar we indertijd niet content mee waren – maar da’s al tien jaar geleden:

Oudere balk

Daar zit de epoxy ook aan de oppervlakte, maar ‘t is tenminste glad. Het ziet er niet uit alsof het einde van de balk in een vuilbakzak gegoten is geweest.

Zucht.

Enfin. Misschien is er nog iets aan te doen. Misschien.

Doe eens van rechtsstaat

donderdag 31 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

De situatie is dat een tijd geleden persoon A (pak nu nog: een agressief stuk crapuul) persoon B een klop gegeven heeft en dat persoon B doodgevallen is na die klop. 

Euh. 

Ik had daarnet een hallucinant dovemansgesprek op Facebook, en ik heb eigenlijk niet eens zin om naar de krantencommentaren te gaan kijken, nu persoon A voorlopig vrijgelaten blijkt te zijn.

Is er dan echt niémand die denkt dat er wel degelijk een verschil is 

  1. moord (met voorbedachte rade): A had een plan opgevat om B dood te doen, gelijk in de televisieseries
  2. opzettelijke doodslag (zonder voorbedachte rade): A stond op de bus, B sprak hem tegen, en A wou hem in een vlaag van woede doodmaken
  3. opzettelijke slagen en verwondingen met de dood tot gevolg zonder de intentie te doden: A wou B een welgemikte klop in zijn gezicht geven, wil het stomme toeval toch wel dat B daarvan doodstuikt, zeker
  4. opzettelijke slagen en verwondingen: A heeft B een blauw oog geslagen
  5. onopzettelijke slagen en verwondingen met de dood tot gevolg: Firmin Crets heeft zijnen beste maat doodgeslegen
  6. onopzettelijke slagen en verwondingen: owla, sorry, mijn elleboog in uw wezen, ‘t was niet de bedoeling

Voor zover ik dat zag op het nieuws, is het hier nummertje 3, dacht ik. Maar ik zie de ene na de andere pleiten om A te behandelen als was hij een moordenaar. Wat hij dus niet is. 

Een rechtsstaat, verdorie, geen lynchpartij. 

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338