Archief voor juni 2012

 

Boeken mei 2012

vrijdag 1 juni 2012 in Boeken. Permanente link | 3 reacties

Niet razend veel boeken uitgelezen, deze maand, wel nog altijd aan een aantal langere boeken bezig die ik mondjesmaat, een paar bladzijden hier, een paar bladzijden daar lees, om het allemaal wat langer te laten duren. 

Wat ik wél uitgelezen heb, staat alhieronder. Heel erg hard aangeraden deze maand: Essex CountyFraise et chocolatLes gardiens des enfers, Among OthersLa pédagogie du trottoir, A Pattern Language.


G.I. Combat 01 [05/05]
The War That Time Forgot: J.T. Krul (tekst) – Ariel Olivetti (beeld)
Unknown Soldier: Justin Gray, Jimmy Palmiotti (tekst) – Dan Panosian (beeld)
Rob Schwager (kleur) – Rob Leigh (letters)
DC Comics, juli 2012, 32 blz.

gi

Begin van twee nieuwe DC 52 reeksen: The War that Time Forgot (dinosaurussen en pterodactielen in Afghanistan) en Unknown Soldier (man neemt wraak op terroristen). 

Ho-hum. Ik wacht nog even af om te zien of het jingoïstisch geleuter wordt, dan wel iets beters. 

Dit gaf niet enorm veel hoop. 
 

Gantz [12/05]
Hiroya Oku
Scanlation van op het internet, 2000, 219 blz.

gantz

Een koppel scholieren van zestien, Kei Kurono en Masaru Kato, worden in een metro overreden terwijl ze een zatlap van de sporen proberen halen. Ze worden wakker in een appartement in Tokyo, waar nog een resem andere mensen zitten. In het midden van de kamer staat een zwarte bol, waar een tekst op verschijnt: “Jullie levens zijn over, klootzakken. Wat jullie doen met jullie nieuwe levens, daar beslis ik over. Voilà.”

De bol gaat open en er blijkt een naakte man in vast te zitten, met draden en life support en whathaveyou. Japans genoeg, al? 

De mensen in het appartement krijgen de opdracht om een ajuin-alien te doden. Euh ja. Ik ga denk ik nog wat verder moeten lezen voor ik er een oordeel over vorm. 

Maar ‘t zal niet voor onmiddellijk zijn. 
 

Essex County [12/05]
Jeff Lemire
Top Shelf, 2009, 512 blz.

essex

Jeff Lemire vertelt meer dan een eeuw leven in Essex County, een gefictionaliseerde versie van het gat in Canada waar hij vandaan kwam. Drie grote verhalen die in elkaar haken, en als bonus een paar appendixen. 

Tales from the Farm vertelt het verhaal van Lester: moeder net gestorven, vader nooit gekend, woont bij zijn oom, die daar helemaal niet zo goed in is, in kinderen. En samen moeten ze iets aan met het verdriet dat hun leven definieert. In Ghost Stories krijgen we het hele leven van Vince en Lou LeBeuf te lezen: hartverscheurend, van broers die niet met elkaar communiceren, en van gemiste kansen en kapotte levens. 

The Country Nurse is Anne Byrne, de verpleegster die Lou verzorgt in zijn oude dag: haar familie is al generaties in de stad, en vertellen waar het over gaat is het boek verbrodden. 

Een meesterwerk, koop het met uw ogen dicht

 

Our Love is Real [12/05]
Sam Humphries (tekst) – Steven Sanders (beeld) – Troy Peteri (letters)
Image Comics, 2011, 32 blz.

real

In de toekomst hebben mensen sex met planten, en honden, en zelfs kristallen. Een politieagent wordt plots verliefd. En dat is het zowat: meer een vignet dan een verhaal.

Bwofja. 

 

X-Men: Season one [12/05]
Dennis Hopeless (tekst) – Jamie McKelvie (beeld) – Mike Norton (inkt) – Matthew Wilson (kleur) – Clayton Cowles (letters)
Marvel Comics, mei 2012, 136 blz.   

one

Reboot en alles: de eerste stappen van de X-Mannen, alsof het nu zou gebeuren. We maken “opnieuw voor het eerst” (zucht) kennis met Prof. Charles Xavier, die Angel (Warren Worthington III), Cyclops (Scott Summers), Marvel Girl (Jean Grey), Beast (Henry ‘Hank’ McCoy) en Iceman (Bobby Drake) onder zijn hoede neemt. 

Aan de andere kant van de goed/kwaad-lijn: onder meer Magneto, Scarlet Witch, Toad, Blob, en Unus the Untouchable.

Ik zie voor wie dit gemaakt werd, en ik kan het begrijpen. Maar ‘t is niet voor mij, denk ik.

Brr. 

 

Le troisième testament:
1: Marc, ou le réveil du lion [12/05]
2: Matthieu, ou le visage de l’ange [12/05]
3: Luc, ou le souffle du taureau [12/05]
4: Jean, ou le jour du corbeau [13/05] 
Xavier Dorison (tekst), Alex Alice (tekst 3-4, beeld)
Glénat, 1997-1998-2000-2003, 46+46+54+73 blz.  

testament

Begin veertiende eeuw. Conrad van Marburg, inquisiteur, wordt beschuldigd van satanisme en ter dood veroordeeld door een rechtbank waar onder meer ook Hendrik II, Graaf van Sayn in zetelt. Marburg wordt in extremis van de brandstapel gered door twee leerlingen van hem, Gherard Steiner en Charles d’Elsenor. Fade to black. 

Open op: enkel jaren later, het klooster van Veynes wordt in brand gestoken en alle monniken brutaal vermoord. De daders zijn er vandoor met een manuscript dat de monniken in de grotten onder het klooster hadden gevonden. Fade to black. 

Open op: Charles d’Elsenor, ondertussen aartsbisschop van Parijs, contacteert zijn oude leermeester om op onderzoek te gaan naar wat er in Veynes gebeurde. Hij wil hem zelfs opnieuw inquisiteur maken — nope, zegt Conrad. Trekt uw plan, sorry, ik ben ermee weg. 

En dan schiet het in gang: Elisabeth, de pleegdochter van Elsenor, komt met een brief bij Elsenor die net Parijs aan het verlaten was, hij ziet dat het een valse brief is, ze lopen terug naar de kathedraal, Elsenor blijkt — aumagad — gekruisigd te zijn! En daar stromen de soldaten binnen! Achtervolgingen! Reizen door heel Europa! Ontknopingen! Onthullingen over lang vervlogen zaken! Met de Bijbel, en de geheime oorsprong van de Tempeliers! En alles!

Ik dacht, toen ik het eerste album gelezen had: Hoera, ‘t Is Naam van de roos maar dan anders. Wijs.

En deel twee was ook redelijk goed. En deel drie, euh, niet. En tegen deel vier was ik toch wel teleurgesteld. Niet dat het afgrijselijk slecht is, verre van, maar het echte wetenschappelijke onderzoek naar die dingen is veel interessanter dan dit Da Vinci-code-achtig gedoe. 

 

The Wolverine Files [13/05]
Mike W. Barr (en a cast of hundreds)
Simon & Schuster, 2009, 160 blz.  

wolverine

Een samenvatting van Wolverine-feiten tot 2009, copieus geïllustreerd met stukken uit de oorspronkelijke comics.

Fijn om eens te lezen na elkaar, maar bon. Tja. 

 

Belinda contre les mange-disques / Belinda II [16/05]
Guido Crepax (vert. Marie Giroud en Rolf Kesselring)
Kesselring, 1984, 46 blz.

belinda

Goh. Er zijn dingen die niet verouderen, en dan zijn er dingen die wél verouderen. Deze Crepax, bijvoorbeeld: een verhaaltje uit de hoogdagen van het hippiedom dat toen ook al niets om het lijf had, en dat in 1983 een totaal overbodig “vervolg” van een paar bladzijden gekregen heeft, dat zo eigenlijk nog veel meer verouderd is dan het eerste stuk uit 1967. En urgh, zo lelijk getekend, dat laatste. 

Om zeer snel te vergeten. 
 

Marlène & Jupiter, tome 1 [16/05]
Georges Pichard
Yes Company, 1988, 50 blz.

jupiter

Ah, nostalgie. Vuile boekskes van het genre dat bij ons thuis wel eens op zolder durfde te liggen. Als ik het mij goed herinner, hadden we thuis een aantal albums van Blanche Epiphanie liggen, en vond ik er niet al te veel aan. Nogal jaren-1970-aandoende vrouwen, en zo. 

Ik had al een tijd een stapeltje Franstalige strips liggen in het genre dat toen wel eens porno genoemd werd, maar dat in het licht van het internet en van de jaren 2010 vooral oh la la kijkt nu een blote madam is, en meer een soort National Geographic etnologische tijdsdocumenten zijn dan iets anders, en ik vroeg me af of dat eigenlijk overeind bleef. 

[Overeind, get it? ‘t Was nochtans niet de bedoeling. Ah ha ha.]

Wel: aan Blanche Epiphanie ben ik nog niet begonnen, maar deze Marlène et Jupiter was totaal onverwacht echt wel grappig. Concept: Jupiter komt op aarde poolshoogte nemen. Leda-en-de-zwaangewijs. Compleet matter-of-fact verteld, erg jaren-1980, en ik denk dat Alan Moore het ook wijs zou gevonden hebben. Op het einde van het boek komt Jupiters madam er ook tussen, en Mercurius, en ik ga eens op zoek gaan naar het vervolg, als ik het ooit vind.  

 

Règlement de contes et autres comptes [17/05]
Olivier Taffin
Goupil, 1985, 50 blz. 

contes

Een boekje met verhaaltjes. Eén lang en een resem die eigenlijk moeilijk een verhaal kunnen genoemd worden: eerder vignetten, of lang uitgevallen doedels. Oneven van kwaliteit: ik heb een paar keer geglimlacht, ‘t is toch altijd dat.  

 

The Mongoliad: Book One (The Foreworld Saga) [17/05]
Erik Bear, Greg Bear, Joseph Brassey, E.D. DeBirmngham, Cooper Moo, Neal Stephenson, Mark Teppo
47North, 2012, 427 blz.

mongoliad1241, en de Mongolen zouden wel eens de hele wereld kunnen veroveren. Een aantal mensen trekken erop uit om de baas van de Mongolen dood te doen.  

Ik had mij ergens in 2010 een account aangemaakt op Foreworld en het ook een tijdje gevolgd, maar dan weer uit het oog verloren — hoe gaat dat, met die dingen? 

En dan las ik dat deel 1 van The Mongoliad uit zou komen in een definitieve vorm, bij Amazon. Ik heb het meteen gekocht, maar het heeft nog geduurd voor ik op één van de sociale mediats voorbij zag komen dat Bruno het net uitgelezen had, eer ik er zelf aan begon. 

Het leest als een stoomtrein. Het einde van deel 1 is, euh, abrupt. En er is veel meer inhoud bijgekomen op het internet dan in het boek staat. 

 

Carmen [17/05]
Georges Pichard
Le Square – Albin Michel, 1981, 64 blz.

carmen

Pichard doet Carmen. Niet de opera (al zitten er wel elementen van de opera in), maar wel de novelle van Prosper Mérimée: de samenvatting is op het interwebs te vinden. Neem dat, gooi de raamvertelling weg en giet de rest in chronologische verhaalvorm, voeg er veel blote borsten aan toe: hopla, klaar. 

De tekeningen zijn vintage Pichard, geen klachten hier, zelfs al had ik het moeilijk om Mérimées Carmen (“petite, jeune, bien faite”) te herkenning de typisch statueske jaren-1970-vrouw die Pichard ervan maakt. Jammer, wel, dat het scenario niet onder handen genomen is door een betere schrijver: het had echt wel beter in elkaar kunnen zitten.

Carmen
Prosper Mérimée
1846, 115 blz.

Ik was twee pagina’s ver in Pichard’s Carmen, toen ik bedacht: ik lees best het origineel eerst. Wat ik dan ook gedaan heb.
 

Fraise et chocolat [18/05]
Aurélia Aurita
Les Impressions Nouvelles, 2005, 146 blz. 

fraise

Luidop lachen om een boek: dat was al een tijd geleden. En luidop lachen om een boek dat eigenlijk voornamelijk over liefde, euh nee, sex gaat: nog veel langer geleden. 

Aurita is een Parisienne met (ergens) aziatische roots. Ze publiceert een paar dingen in Fluide Glacial, maakt Angora, een fijn boekje, en wordt als beginnende striptekenares van 24 uitgenodigd om in Tokyo mee te doen aan een Frans-Japanse stripsamenwerking. Ze wordt er stapelverliefd op een oudere man: Fraise et chocolat is het verhaal van de eerste paar weken can hun relatie. 

De achterflap zegt dat Aurélia Aurita een fan is van Reiser en Anaïs Nin, en hey: ‘t is een mengeling van de twee. Boertig, romantisch, erotisch, luidop lachen grappig. Aangeraden!
   

Notre Dame des Silences [18/05]
Rodolphe (tekst) – Jean-Luc Serrano (beeld)
Albin Michel, 1989, 50 blz. 

dame

Zes verhalen van Rodolphe en Serrano (de jongens van Taï Dor), die denk ik eerder verschenen in L’Echo des Savanes. Rode draad: de toekomst, mensen die dood willen, en slachtoffers die geen slachtoffers blijken te zijn. Een inzichtje in hoe pessimisten de nabije toekomst zagen eind de jaren 1980: al met al redelijk banaal en redelijk optimistisch in zijn pessimisme. De Muur was juist gevallen en het zag er toen nog allemaal fantastisch uit, ik denk dat het daaraan ligt. 

Leuk tussendoortje, meer niet. Misschien dat ik nog eens Taï Dor bovenhaal ook. Als ik het terugvind. 
  

Faisons l’homme en notre image [18/05]
Ottavio De Angelis (tekst) – Franco Saudelli (beeld) – Teresa Bi Agioli (kleur)
Dargaud, 1987, 56 blz. 

homme

Ach, nog zo’n jaren-1980-niemendalletje uit de Fnac. Ik herinnerde het mij in dezelfde reeks als L’homme est-il bon, maar ‘t bleken eerder Asimov-achtige robot-verhaaltjes te zijn. Verhaaltjes waarvan het einde, helaas, redelijk ver op voorhand doorgetelefoneerd werden. 

Ook al geklasseerd onder “leuk tussendoortje”, en ook al geklasseerd onder “neen, daar zou ik nu geen geld meer aan geven”.
 

Les gardiens des enfers [18/05]
Didier Alcante (tekst) – Matteo (beeld) – Matteo en Chiara Fabbri Colabich (kleur)
Glénat, 2010, 64 blz. 

gardiens

Oh, uitstekend. Een spookverhaal met twee historische kernen: de scheepsramp van de Royal Charter in 1859, en de mannen die de vuurtorens bemanden. 

Zou even goed een tv-serie van een keer of zes een uur kunnen zijn, eigenlijk. 

Nee: zeer, zeer goed, vond ik. 

 

Grand vampire: Cupidon s’en fout [18/05]
Joann Sfar (tekst en beeld) – Audrė Jardel (kleur)
Delcourt, 2001, 48 blz.  

cupidon

Ik lees graag Joann Sfar. De volledige Chat du rabbin en Petit Vampire staan hier in het boekenrek (enfin, ‘t is te zeggen, zitten ergens in boekendozen). Grand vampire kende ik wel van Petit Vampire, waar op de vraag naar het verband tussen Grote en Kleine Vampier het antwoord kwam dat als Kleine Vampier jonger was, hij misschien wel Grote Vampier was. Zo wijs!

Dat bleef heel de tijd in mijn hoofd toen ik Cupidon s’en fout las: wat een schattig, ontwapenend, lief mannetje is Grand Vampire!

Aangeraden aan al wie graag van begin tot einde van een boek met een brede glimlach zit. 

 

Fraise et chocolat 2 [18/05]
Aurélia Aurita
Les Impressions Nouvelles, 2007, 188 blz. 

Mja. Het is een vervolg, en het is ook ergens meer van hetzelfde, en we komen ook wel ergens meer te weten van de personages, maar ik was er niet ondersteboven van. Het wordt eigenlijk ook een beetje luguber, op de een of andere manier. Tijd om iets anders te doen, Aurélia! 

 

Le grand pouvoir du Chninkel [19/05]
Jean Van Hamme (tekst) et Grzegorz Rosinski (beeld)
Casterman, 1988, 147 blz. 

chninkel

Ik herinnerde mij hiervan dat ik het, toen ik op school zat, het verschrikkelijk belerend vond. 

Ik herinnerde mij dat goed. Redelijk om de oren slaand met parallellen naar de Bijbel, naar Kubrick en Clarke’s 2001, naar vanalles een beetje. Pseudo, vond ik het allemaal maar. Puberaal. Iets voor catechese-leraars.

(“No offense” moet ik aan dat laatste toevoegen. Dan mag ik alles zeggen. Ge zijt een vurte klootzak no offense., dat soort zaken.)

 

Petit Vampire et les Pères Noël Verts [19/05]
Joann Sfar (tekst en beeld) – Walter (kleur)
Delcourt, 2004, 30 blz.

noel

Hé tiens, da’s raar. 

Petit Vampire en zijn kameraadjes weten niet goed of ze al dan niet moeten geloven in de Kerstman. En dus blijven ze wakker op kerstdag en volgen ze een kerstman. Niet de Kerstman, maar een grote groene kerstman, zo een die instaat voor de distributie. En dan geraken ze bijna niet terug. 

Ik herinner mij dat ik het grappig en goed vond toen ik het kocht, maar bij het herlezen vond ik het maar zo-zo. Er zijn veel betere in de reeks. 

 

Un siècle d’amour [20/05]
Dan Franck (tekst) – Enki Bilal (beeld)
Casterman, 2009, 120 blz. 

amour

Er was een tijd dat ik elk album waar Bilal aan tekende, meteen kocht. Dat is ondertussen al een tijd geleden, ik volg het allemaal niet zo erg meer. 

Un siècle d’amour schetst in dertien episodes (telkens een schets, een beeld, een detailbeeld en een tekst) de geschiedenis van de 20ste eeuw. Niet zo’n happy eeuw, als ge ‘t zo bekijkt. 

Mooi getekend, uiteraard. Een zeer zachte en poëtische Bilal. 

 

Symposium [20/05]
Plato
385-380 v. Chr. 

Ah, omdat het vermeld werd in een boek dat ik aan het lezen was, en dat ik het nog niet gelezen had, snel opgezocht en gelezen. 

Grappig hoe fris het is en blijft: ha! Aristophanes die met de hik zat! En Alkibiades en zijn gedoe!

 

Petit Vampire et la soupe de caca [20/05]
Joann Sfar (tekst en beeld) – Walter (kleur)
Delcourt, 2003, 30 blz. 

caca

Michel gaat spelen bij Petit Vampire, waar Marguerite kaka-soep gemaakt heeft die niemand apprecieert. En dan moet Petit Vampire in bad en Marguerite wil absoluut mee.

De scheten van Marguerite zijn luchtbellen die alleen stinken als ze uiteenbarsten: er ontsnapt er één uit het huis, ze ontploft boven het kerkhof en alle doden worden weer levend.

Eén van de doden klimt op het huis en ziet de klok, die sinds jaar en dag stil staat op vijf uur. “C’est l’heure du thé!” roept hij, en plots eisen alle doden thee, met een wolkje melk, en citroen, en taart, en scones, en muffins en clotted cream, en de la marmelââââââââde (à l’orange amère). 

Yep, een klassieker. Het soort boeken dat ik gekocht heb in de hoop dat de kinderen ze zouden lezen.  

Tijd dat die bibliotheek er staat, verdorie.

 

othersAmong Others [20/05]
Jo Walton
Tor, 2011, 304 blz. 

Ik moet er helemaal niets over zeggen: Martin deed dat al vorig jaar. Ik had het gekocht, zuiver op basis van zijn review, maar stomgaweg nog niet gelezen. En dan las ik dat ze de Nebula gewonnen heeft, en hop, meer heb ik niet nodig. 

Op een paar uur uitgelezen.  

‘t Is een boek voor mensen als wij geschreven. 

 

Saint Exupéry. Le dernier vol [22/05]
Hugo Pratt
Casterman, 1995, 80 blz. 

ex

De laatste tien minuten van het leven van Antoine de Saint-Exupéry, maar eigenlijk ook: zijn hele leven.

Met een geschreven biografie van een bladzijde of twintig als een soort “DVD Extras” waardoor zelfs de kleinste allusie in het stripverhaal duidelijk wordt. Fijn. 

 

La pédagogie du trottoir [22/05]
François Boucq
Casterman, 1987, 58 blz. 

trottoir

Dit is het album dat ervoor gezorgd heeft dat ik heel erg lang alles van Boucq gekocht heb, maar het was zeker al meer dan twintig jaar geleden dat ik het nog gelezen had. 

En zoudt ge willen geloven dat ik het bijna allemaal vergeten was? Een waar genot om de verhaaltjes te herontdekken, en jawel: het blijft veel meer dan overeind. ‘t Is League of Gentlemen-achtig, en tegelijk zo hard Belgo-Frans: meesterlijk. 

 

Kris Cool [24/05]
Philippe Caza
Le terrain vague, 1970, 68 blz.

kris

Euh, ja. 1970 hé. Seks en psychedelica. Niets, maar dan ook niets om het lijf. Komieke sigaretten en patchouli verplicht, vrees ik.  

 

Neonomicon [28/05]
Alan Moore (tekst) – Jacen Burrows (beeld) – Juanmar (kleur)
Avatar Press, 2010, 4 x 32 blz.

neo

De stem van Alan Moore: herkenbaar uit duizend. Goed geschreven, sterke personages, en een fijne kijk op H.P. Lovecraft. 

Honderdtwintig bladzijden, net lang genoeg. Voor hetzelfde geld had een mindere God hetzelfde verhaal over honderd nummers uitgesponnen. Of over een volledig seizoen X-Files uitgesmeerd. 

  

The Courtyard [28/05]
Alan Moore en Antony Johnston (tekst) – Jacen Burrows (beeld)
Avatar Press, 2004, 60 blz.

courtyard

Het boek waar Neonomicon het vervolg op is. Gestyleerder, minder een aflevering van The X-Files of Fringe, nog meer Alan Moore. Ik bn er niet uit of het beter is om dit voor of na Neonomicon te lezen. 

 
 

Uchronie(s) – New Byzance (1: Ruines, 2: Résistances, 3: Réalités) [28/05]
Eric Corbeyran (tekst) – Eric Chabbert (beeld) – Luca Malisan en Paolo Francescutto (kleur) Glénat, 2008-2010, 3 x 52 blz.

Uchronie(s) – New Harlem (1: Rapt, 2: Rétro-Cognition, 3: Révisionnisme) [29/05]
Eric Corbeyran (tekst) – Tibery (beeld) – Luca Malisan en Paolo Francescutto (kleur)
Glénat, 2008-2010, 3 x 52 blz.

Uchronie(s) – New York (1: Renaissance, 2: Résonances,  3: Retrouvailles) [29/05]
Eric Corbeyran (tekst) – Djillali Defali (beeld) – Raphaël Hédon en Claudia Boccato (kleur)
Glénat, 2008-2010, 3 x 52 blz.

Uchronie(s) – Épilogue [31/05]
Eric Corbeyran (tekst) – Eric Chabbert (beeld) – Luca Malisan en Paolo Francescutto (kleur)
Glénat, 2011, 52 blz. 

Drie maal drie boeken en een epiloog. Ze spelen zich allemaal in New York af, en allemaal met dezelfde personages. 

In de wereld van New Byzance waren er na van 11 september 2001 wereldwijd een hele reeks aanslagen. 

Parijs, Londen en andere wereldsteden zijn platgebombardeerd, de Fundamentalistische Utopie is uitgeroepen, en  alvast in New York is er een moslimstaat. Een vreemde mengelmoes: vrouwen zijn gesluierd met moderne elegante sluiers die alleen mond en neus bedekken, maar de regels rond echtscheiding en overspel lijken een karikatuur van de ergste excessen van achterlijke Sharia-wetgeving. Om maar iets te zeggen: het lijkt alsof elke man, zelfs de meest beschaafde en verlichte, een verstuiver met zuur in de badkamer staan heeft om zijn vrouw ritueel te verminken als zij hem ook maar dreigt van overspel met haar beste vriendin te verdenken.

uchronies

En da’s al meteen het eerste en grootste probleem dat ik heb met de hele reeks: Uchronie(s) gaat uit van drie parallelle universa waar we in het heden zijn of de nabije toekomst, en waar iets in het recente verleden veranderd is, maar de wijzigingen zijn zo grondig en zo uitgebreid dat het weinig geloofwaardig is. 

Zelfs als New Byzance zich 30 of 40 jaar na 2001 zou afspelen (en daar lijkt het niet op, aan de decors te zien: maximum 20, schat ik), dan nog is er teveel gebeurd om het realistisch te doen overkomen: heel New York bijna-herbouwd, soeks overal, om nog niet te spreken van een volledig gewijzigde maatschappij).

Zack Kosinski heeft visioenen, die hij kan overbrengen op andere mensen. Dat talent wordt gebruikt om potentiële revolutionairen of andere misdadigers te brainwashen, of beter: om ze te laten zien hoe de wereld er zou uitzien als hun visie (extreem kapitalisme, pakweg) de overhand zou halen. Erg Minority Report, ja. Maar dan met parallelle wereld in plaats van de toekomst. En al lijkt het me ook weinig waarschijnlijk dat er voor elk niet-moslimachtig standpunt een degelijke afschrikking zou zijn.

In de wereld van New Harlem is Martin Luther King president geworden in 1964, en doodgeschoten in Dallas. Waarop de militante zwarten, Black Panthers & tutti quanti, de macht overgenomen hebben in de VS, en (mijn bullshit-detector sloeg tilt) erin geslaagd zijn om alle geschiedenis van vóór 1970 of zo te elimineren. Er is nooit slavernij geweest, er is nooit discriminatie geweest, zwarten zijn altijd de baas geweest. 

Zack Kosinski werd als kind van vijf door een rijke zware afgekocht van zijn ouders en is sindsdien verantwoordelijk voor het voorspellen van de toekomst voor het één of het ander conglomeraat. En dan beginnen zijn gaven af te nemen, en wordt hij aan de deur gezet. 

In de wereld van New York is Zack Kosinski twintig, en wordt hij net wakker uit een coma van tien jaar. 

De drie werelden haken in elkaar: de vader van Zack-in-New York heeft een manier gevonden om tussen werelden te reizen. En daar begint de miserie: iedereen wil die kennis hebben. 

Cue achtervolgingen, intriges, verraad en dubbelverraad, en veel (veel) unhappy ends. Die in de epiloog allemaal mooi tesamen gebonden worden. 

Geen slechte reeks, daar absoluut niet van, maar mislukte science fiction en mislukte AltHist: de personages mogen nog zo geloofwaardig zijn, als hun wereld ongeloofwaardig is, dan zitten we met een probleem. 

 

A Pattern Language: Towns, Buildings, Construction
Christopher Alexander, Sara Ishikawa, Murray Silverstein (en Max Jacobson, Ingrid Fiksdahl-King, Shlomo Angel)
Oxford University Press, 1977, 1216 blz.

patternOp mijn vorig werk werkten we vaak met patronen. Interfacepatronen, zoals bijvoorbeeld die van Tidwell, of van hier of van hier. Allemaal, zoals de patronen van Gamma en kornuiten die eraan vooraf gingen, volgens min of meer hetzelfde, euh, patroon:

  • een eenvoudig te onthouden naam (hub and spoke, singleton, meaningful defaults, …)
  • een probleemstelling
  • een oplossing
  • wanneer de oplossing gebruiken
  • waarom de oplossing gebruiken
  • voorbeelden 

En allemaal gebaseerd op dit boek van Christopher Alexander, die op 1200 bladzijden het ene na het andere patroon poneert. Guru-gewijs, oraculair, soms lyrisch, soms lapidair, maar altijd onderhoudend. 

Deel I gaat over steden, en hij geeft zelf toe dat hij hier niet echt veel ervaring mee heeft — haja: hoeveel mensen hebben al zoveel steden mogen maken dat ze er veel ervaring mee hebben? 

Deel II is het meest doorleefde, en daardoor voor mij ook het meest interessante: over huizen. Alexander gaat er helaas wel van uit dat een mens zijn eigen huis kan bouwen ergens op een plaats in het midden van nergens, of toch op een plaats waar veel keuze is over muren en lichtinval en zo, maar toch, het blijft wijs. 

Ik heb er over een paar maanden tijd hier en daar telkens een paar patronen in gelezen — ‘t is geen boek dat van A tot Z moet gelezen worden, maar ik heb het toch maar gedaan. 

Voor Alexander kan architectuur een maatschappij maken, en zijn ideeën zijn daar redelijk uitgesproken over, bijvoorbeeld deze:

Internal staircases reduce the connection between upper stories and the life of the street to such an extent that they can do enormous social damage. (…) In industrialized, authoritarian societies most stairs are indoor stairs. The single, centralized entrance is the precise pattern that a tyrant would propose who wanted to control people’s coming and goings.’ (p.742-3)

Het staat ook bomvol dingen waarvan een mens dan zegt: ah, inderdaad, ja, bij nader inzien. Pakweg:

Bedrooms make no sense. (p.869)

En dan een pleidooi voor bed-alkoven in de marge van kamers met andere functies in plaats van lege kamers met alleen een bed erin. Een slaapkamer is een kamer die uiteindelijk na verloop van tijd een soort grote kleerkast dreigt te worden die voortdurend moet opgeruimd worden, hetzij omdat de kleerkast in de slaapkamer staat, hetzij omdat de kamer te groot is. En hij argumenteert het zo goed, dat ik meteen zin heb om een aparte dressing te maken die groot genoeg is om mij om te kleden, die uitgeeft aan de ene kant op een kleinere slaapruimte ligt die alleen slaapruimte is en aan de andere kant op een natte zone.

(Nee, geen badkamer. Daar is Alexander ook tegen. :))

Of deze, waar hij zich irriteert — met recht en rede, vind ik — aan veiligheidsvoorschriften:

We urge you to be as free as possible when you decide the slope of the stair. Unfortunately, the search for perfect safety in housing laws, insurance standards, and bank policies, has exaggerated the standardization of slopes. (p.903)

‘t Is een leutige mens, meneer Alexander. 

En een perfect boek voor het toilet, ook. Vol kleine en grote schatten, zoals deze:

Make a place in the house, perhaps only a few feet square, which is kept locked and secret; a place which is virtually impossible to discover–until you have been shown where it is; a place where the archives of the house, or other more potent secrets, might be kept. (p. 931)

 

Monocyte 01 [31/05]
Kasra Ghanbari
IDW Publishing,  oktober 2011, 32 blz. 

mono

Twee rassen van onsterfelijken: eentje uit de nacht der tijden, eentje recent ontstaan. De antedeluvians (grr, ja: niet antediluvians, bah) bestaan al sinds het ontstaan van de mensheid: een soort vampiers. De olignistics werden mogelijk gemaakt door wetenschappelijke vooruitgang: ook een soort vampiers, die eerst The Matrix-achtig op mensen teerden, en later zelfs dat masker afgooiden en gewone mensen als vee beschouwden. 

En ‘t is oorlog tussen de twee rassen. 

De Dood, hier Azrael genaamd, zit tevergeefs te wachten tot er nog eens iemand sterft. Hij roept Monocyte erbij, een tovenaar die lang geleden besloot om in slaap te vallen toen hij er maar niet in slaagde om te sterven, om hem te helpen. 

“Like Deadwood being sodomized by HR Giger in a cathedral, as narrated by Toms Waits”, zei Ben Templesmith over deze reeks. 

“Gelijk iemand die veel te hard zijn best doet om cool te zijn en daarbij vergeet te boeien”, zeg ik erover. 

En ik zal dan misschien later eens delen 2, 3 en 4 lezen. Maar dan zal ik eerst deel 1 moeten herlezen, en ‘t zal nog een tijdje duren, denk ik. Ik heb het niet zo voor van die Dave McKean-typografie in de jaren-tegenwoordig. Het had al geen overschot twintig jaar geleden, en nu zeker niet. 

 

Les aigles décapitées 1: la nuit des jongleurs [31/05]
Patrice Pellerin (tekst) – Jean Charles Kraehn (beeld) – Jean-Jacques Chagnaud (kleur)
Glénat, 1986, 48 blz.

aigles

Ah, goeie ouwe historische stripverhalen! Dertiende eeuw. Twee jongleurs worden in het bos geïnterpelleerd door een slechterik, gevangen genomen en naar het kasteel gebracht, waar juist een gezant van Adolf, de broer van de nieuwe koning van Frankrijk (Lodewijk de Heilige, maar hij is op dit moment nog niet heilig) de kasteelheer probeert te overtuigen zijn kant te kiezen. 

Intriges, want de gezant heeft een spion bij de kasteelheer. Er is en mooie jonkvrouw, er is een slechte slechterik, er is een verdwenen erfgenaam, er zijn kruistochten, enfin: ‘t is De Rode Ridder, maar dan iets breder dan één album in scope. Ik heb deel één in een ruk uitgelezen, ondanks de riemen en riemen tekst soms, en de wat oubollige tekeningen hebben mij niet gestoord. 

Benieuw of het goed blijft.

‘t Viel nog mee, met die balk

zaterdag 2 juni 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Ik dacht dat er een stuk uit de balk gezaagd was, en dat dat vervangen was door epoxy. Blijkt dat het gelukkig maar uitvloeisel was dat aan de zijkant zat, en geen houtvervanging.

Met een stevige bijtel beitel was het ergste ervan gekapt, en met een staalborstel zou het eventueel nog wat meer opgeschoond kunnen worden:

't Valt uiteindelijk nog wel mee

Vuile vlekken, dat wel

Ik heb de indruk dat er vlekken zullen overblijven, maar bon. ‘t Is beter dan plastiek, en vlekken zitten er al genoeg op die balken.

Voor de rest is het plafond in gang gestoken, in de living:

Voorbereidingen voor plafond

En begint het bureau(tje) in de hoek achter de trap vorm te krijgen:

Toekomstig bureau(tje)

Morgen (vandaag) komt de smid een schoen rond een balk steken. Zoals het er nu naar uitziet, zal ik dat zien gebeuren, in plaats dat ik op een verjaardagsfeestje in Oudenaarde zal zitten zoals voorzien was: misselijk van de rugpijn (niets te maken met kapotte stukken metaal in mijn rug, heb ik gewoon om de zoveel tijd eens heel erg).

Achterhuis boven: bijna klaar

zaterdag 2 juni 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 7 reacties

Sandra zat bij familie, en ze wou tonen hoe het met ons achterhuis zat. Dat ik dus foto’s moest gaan nemen, en of ik de folie van de kasten zou halen ook. Die folie is iets lichtblauws dat de blinkende dinges van de kasten moest beschermen tegen grove werken, maar aangezien de grove werken daar gedaan zijn…

Bij deze! De kleuren zijn wit, paars en groen:

Bed en stoeltje

Met stoeltjes die ik ooit van de vuilnisbelt gered heb, en een bed dat we al jaren geleden gekocht hadden maar nog nooit in elkaar gestoken, en een kleerkast en andere meubels van bij Ikea:

Spiegel in de kleerkast

Een zeer smalle tafel om op te studeren en niet veel meer dan dat te doen in plaats van het voorziene studeermeubel dat in de wand zou ingebouwd zijn.

Een relatief groot dubbel bed in het midden van de ruimte in plaats van een enkel bed tegen de muur, en kasten waar we het bed gingen zetten in plaats van tegen de achtermuur (want die loopt zó schuin ten opzichte van de gevel, dat het om zeeziek te worden was als die kasten helemaal scheef ten opzichte van de plankenvloer stonden).

Bed en bureau en kasten

Vanuit de hoek van de kleerkast

Een lavabo om u aan te wassen en eventueel een glas en een bord en wat bestek af te wassen in plaats van een muur met daarachter kasten en een douche en een lavabo, wat uiteraard een veel grotere open ruimte geeft dan als er een muur in het midden van de kamer zou staan.

Zicht van de hoek naar de trap

En dat geeft dan in totaal:

Overzicht vanop de trap

(Er komen nog een paar zitzakken bij, en gordijnen, en een trap.)

De gespecialiseerde middelen

zondag 3 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Er zijn van die dingen waar ze tegenwoordig gelukkig min of meer pijnstillers voor hebben. Die dan wel om de paar uur moeten genomen worden, dag en nacht, en die u helemaal voos en slechtgezind maken, maar toch.

Met pijnstillers is nog altijd beter dan zonder. Als die dingen er niet waren: ik weet niet wat ik zou doen.

Alla, niet getreurd. Het zal weer een slapeloze nacht worden vandaag, ik kan wat naar tv kijken. Of een boek lezen.

En morgen is het misschien over. Morgenochtend misschien! Of anders overmorgen. Overmorgenavond ten laatste.

Honing

maandag 4 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Zo wijs. Honing druppelt in een pot op vier verschillende manieren, en voor één van de vier is er geen wiskundige vergelijking. De beste gok is blijkbaar, volgens het filmpje “a 17th order nonlinear two-point boundary value problem with two free parameters and 19 boundary conditions”.

Ahem ja. [via]

En dat was Gent Quizt, voor dit jaar

dinsdag 5 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Het was vanavond de slotquiz van het jaar: tien rondes, dertig? of zo teams, en bij ex aequo een shootout: een GSM-vraag (geen vraag die opgelost mocht worden, maar wel een vraag die om ter snelst moest beantwoord worden per GSM).

We hebben, euh, veel te wisselvallig gespeeld. Telkens vijf vragen per ronde, en we hadden één keer geen enkel antwoord juist en twee keer maar één antwoord van de vijf juist. Schande!

Aan de andere kant: we hebben wel twee van de tien rondes gewonnen. Gewonnen van alle andere ploegen, dus, voor de duidelijkheid. Elke ploeg moest een peetje meenemen en een hymne kiezen, en op het einde van elke ronde werd het podium beklommen en weerklonk de hymne.

Onze twee keer, in foto’s:

Eerste plaats!

Eerste plaats!

Ja, er staat twee keer reeks 3, maar het moest eigenlijk zijn reeks 3 (ronde 5) en kwartfinale (ronde 8).

In ronde vijf stonden we op een gedeelde eerste plaats met juiste antwoorden op:

  1. wat is de hoogste militaire onderscheiding in de VS?
  2. hoe heet het als mensen overal in de stad breiwerken doen?
  3. wat is het motto van de olympische spelen (in het Latijn)
  4. wanneer werd de olympische vlag voor het eerst gebruikt?

We wisten niet wat de grootste beursgenoteerde producent van porno was, met onder meer twee televisiezenders. In de shootout herkenden we het snelst van allemaal de Brooklyn Bridge.

En in ronde acht stonden we gedeeld op de eerste plaats met juiste antwoorden op:

  1. Wie is de commentaarstem van Belga Sport?
  2. Wie presenteerde samen met Matthijs van Nieuwkerk Holland Sport?
  3. In welke serie is de acteur die Bert Bushnell in Going For Gold speelt de hoofdacteur?
  4. Wat was de naam van dit tv-programma?

En in de shootout herkenden we op een halve seconde een promo-filmpje voor De Pedaalridders.

Ik heb niet gehoord waar we uiteindelijk geëindigd zijn, maar hey: één op vijf van de rondes hebben we gewonnen, da’s toch ook al iets.

En nog iets: wij waren de enige – de allerenigste van alle rondewinnaars – die met vijf recht gingen staan voor onze hymne:

Decentrale backups, en ook: #takemymoneyHBO

woensdag 6 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Het schijnt, en ik heb het alleen maar van horen zeggen, dat het tegenwoordig mogelijk zou zijn om programma’s die bijvoorbeeld in de VS op televisie uitgezonden worden, ook in Vlaanderen te bekijken. 

Ik heb wel eens horen zeggen dat er speciale software is waar men kan ingeven pakweg “ik zou graag Game of Thrones volgen” of “ik wil wel eens naar die nieuwe serie Continuum kijken”, en dat die software dan om de zoveel tijd gaat kijken of er een nieuwe aflevering van die programma’s beschikbaar gemaakt is als decentrale back-up op het internet, en dat die dan automatisch gedownload wordt naar uw eigen computer, waar het dan mogelijk is om die programma’s te bekijken, een paar uur nadat ze in de VS uitgezonden zijn. 

Die internetspecialisten die zeggen dat dat allemaal kan, kunnen mij niet echt vertellen of het helemaal 100% legaal is, zo’n decentrale back-up van het internet halen en in huiselijke kring bekijken.

Wat ik wél weet, is dat er in mijn huis al vele vele jaren geen enkel illegaal spel meer binnengekomen is: ik koop alles proper op Steam en bij De Winkel Van Playstation en gelijkaardige. Omdat het gemakkelijk is, en handig, en degelijk werkt: Half-Life jaren en jaren geleden gekocht op een Windows 95 PC die al een eeuw in de recyclage is terechtkomen, kan ik gewoon opnieuw downloaden op een Apple laptop, of op een nieuwe Windows 7 PC.

En wat ik ook weet, is dat er geen enkele illegale app op mijn telefoon staat (de nieuwe Windows Phone, én de oude iPhone), en geen enkele illegale app op mijn tablet. Omdat het gemakkelijk is, en handig, en dat de prijs in orde is. Een keer gekocht, en het is niet eens zo duur, kan ik het ad vitam æternam opnieuw downloaden, op een oude iPhone, een nieuwe iPhone, een iPad aan de ene kant en een oude Windows Phone, een nieuwe Windows, binnenkort een Windows 8-slate aan de andere kant. 

Maar als ik absoluut nu ergens bijvoorbeeld Game of Thrones zou willen zien, dat kan dat niet. Ik zou het op schijven kunnen kopen (afgrijselijk slechte kwaliteit beeld, verschrikkelijk onhandig, niet overslaanbare boodschappen die er mij al op voorhand van beschuldigen dat ik een piraat riskeer te worden als ik deze DVD toon buiten de huiselijke kring), maar dat is dan wel een half jaar of zo nadat het uitgezonden is. Of als ik in de VS zou wonen, zou ik een kabelabonnement kunnen nemen. 

Woon ik in België? Pech. 

En oh ja, het heeft met rechten te maken en reclame en watnog, maar zou dat écht niet kunnen met televisie zoals het gaat met Spotify? Een maandelijks abonnement en ik kan met een gerust geweten naar muziek luisteren — en ja: ik wil absoluut geld bijbetalen voor tv-programma’s. Dat ik ze legaal kan bekijken. 

Take my money, HBO

Django: I do declare

donderdag 7 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Hola baas: 

Zoals men wel eens zegt: ik blijf geld naar mijn monitor smijten maar er gebeurt niets!

Oh, ik kijk hier hard naar uit.

If I were Justin Bieber

donderdag 7 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

I’d have the weirdest boner right now. ʘ‿ʘ

[via, en ‘t was in de context van justinbiebersgirlfriend.com]

Nieuwe bril!

vrijdag 8 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Kogel door kerk, nieuwe bril besteld en betaald:

Ronsir

Ik zat er al een paar jaar op te wachten. 

En toen kwam het allemaal plots heel erg dichtbij

zaterdag 9 juni 2012 in Verbouwingen. Permanente link | Geen reacties

Donderdag zijn de mensen van de verbouwingen begonnen met het in elkaar steken van de meubels in het bureau. 

Zo zag het er uit de nacht voor ze eraan begonnen:

Bureau vóór kasten

Na een halve dag stond het helemaal vol:

Bureau na een halve dag

En na een dag stond er al vanalles recht en tegen de muur:

Bureau na een dag

Die dikke witte banaan onderaan de foto hierboven, da’s een matras voor het bed dat in de kast zal zitten. 

En die ruimte onder de balk, daar moet ook nog een kast komen, maar ik heb zo’n vermoeden dat er niet 100% rekening gehouden was met de natuurstenen console onder de balk:

Mag niet weg! Authentiek!

Er zal, denk ik, nog een stukje uit de kast moeten gezaagd worden, want die console gaat niet uit de muur, vrees ik. 

Update: nee hoor — ik had het kunnen weten. De kast aan die console is iets minder hoog, maar de deur is even hoog als de rest. Dus met de deur dicht ziet ht er gelijk uit, met de deur open gaan we een opvulstukje zien. Machtig wijs. 

En voor de rest staat het daar allemaal heel erg vol, voor het moment:

Een beetje drukskes, in het bureau

En kan ik me nog niet helemaal voorstellen hoe deze kabelsla opgeruimd en ingewerkt zal worden:

Kabelsalat

…maar in de mail van de mens van de verbouwingen stond:

De kastenwand in bureau zal tegen maandagavond zo goed als bruikbaar zijn.

En daar stond verder ook nog in:

Normaal gezien is het de planning om tegen eind volgende week boven in de leefruimte te starten met het plaatsen van de kastenwand.

Het plafond en de wand in de leefruimte zal klaar zijn tegen dat het meubel geplaatst zal worden en dan kan er daar al eens deftig ontstoft worden boven en zijn we weer stapje dichter bij einde fase 1.

Slik. 

Inderdaad: als die kasten er staan en de trap in het achterhuis staat er, dan is het voorlopig gedaan. 

En dan is het wachten op een bouwvergunning voor de rest van de werken. 

Elektronisch

zondag 10 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Zelie was nog wat online aan het bijklussen voor Frans.

‘t Is wat:

François et Françoise

Tiens. Verkeerd? Ah ja, juist, want uit de context was het duidelijk dat er veel nadruk gelegd werd. “Het eerste woord”, trouwens, moet dat niet gewoon “het onderwerp” zijn? Die “Françoise” is toch voor zover ik kan tellen niet het eerste woord in de zin? 

Ah ja, juist

Of deze, na een paar andere pogingen (Je m’excuse, Je suis désolée) alsnog fout gerekend: 

Désolé.

Ja, uiteraard is “je regrette” een juiste vertaling van “het spijt me”, maar we zaten in de context van een restaurantbezoek in het boek, en ik dacht dat die drie andere antwoorden van Zelie wel in orde waren. Of in die context iets van “excusez-moi” of “pardonnez-moi” of tig alternatieven: zo’n elektronisch examen, het is niet altijd dat.

Goed dat ik maar een paar vragen meegevolgd heb, ik zou mij anders maar veel te veel nerveus gemaakt hebben. 

Demoniseren, het zit soms in kleine dingen

maandag 11 juni 2012 in Geen categorie. Permanente link | Eén reactie

Weet ge’t nog? Die keer met de cover van Time, dat ze een zwaar vignet op de foto van OJ Simpson hadden gezet, en dat hij er plots veel zwarter en crimineler uitzag dan hij eigenlijk was?

Oj

Ik was vanmiddag de krant aan het lezen over mevrouw Stéphanie D., die met een laken over geur hoofd een agent een kopstoot gegeven had, en dat de meneer van Sharia4Belgium dat een goede zaak vond, en dat een zot uit Frankrijk zei daardoor geïnspireerd te zijn om hier wat politieagenten te bedolken, enfin in alle geval — kijk eens wat mijn oog zag:

Mevrouw en meneer

Okay, fotogeniek is dat niet noodzakelijk, zo’n zwarte tabbaard, maar serieus? Zagen die ogen er écht zo uit? 

Of is de fotograaf-slash-retoucheerder van dienst nét iets te enthousiast geweest in het gebruik van zijn oei-ze-heeft-rooie-ogen-verwijder-tool?

Mevrouw

Trrr.

Bureau met meubel

dinsdag 12 juni 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 4 reacties

Nu ook met meubel, het bureau beneden. Kleur en vorm naar analogie met de keuken: donkergrijs en één wand.

De kasten

‘t Ziet er veel imposanter uit dan het is: gewoon een muur van grijs. Met kasten net zoals in de keuken.

Behalve:

Inklappend

Tadam!

Een bed!

Nu nog de kasten vullen, de rest van het bureau legen, de keuken legen en weer opvullen met de inhoud van het achterhuis.

En dan het achterhuis vol zetten met Billy’s, de Billy’s vol zetten met de inhoud van wat in de keuken staat, en afwerken.

…maar dat zal allemaal na de living zijn, want daar komen vanaf ergens morgen of overmorgen ook allemaal kasten in. Witte, met bleke eik.

Links van 30 mei 2012 tot 13 juni 2012

woensdag 13 juni 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Hidden Epidemic: Tapeworms Living Inside People’s Brains | Infectious Diseases | DISCOVER Magazine
Parasitic worms leave millions of victims paralyzed, epileptic, or worse. So why isn’t anyone mobilizing to eradicate them?

I’ve been playing the same game of Civilization II for almost 10 years. This is the result. : gaming
I've been playing the same game of Civ II for 10 years. Though long outdated, I grew fascinated with this particular game because by the time Civ III was released, I was already well into the distant future. I then thought that it might be interesting to see just how far into the future I could get and see what the ramifications would be. Naturally I play other games and have a life, but I often return to this game when I'm not doing anything and carry on. The results are as follows.

Fantastic Sources for Free Soundtrack Music — Life Scoop
Back in the pre-digital days of video creation, directors without the cash to commission original soundtracks to their films had to rely on library music. The folks who put together these massive libraries owned all the rights to the music outright, so it was easy to license recordings for creators to use in their films, TV, and radio pieces. A TV director would flip through his network's sound library records, pick the track, and then pay for the license. (In recent years, some outré 1960s and 1970s library music has become very collectible amongst a certain breed of vintage vinyl addicts.) Physical sound libraries, and their associated licensing fees, are still around, albeit in entirely digital form.

IE 10′s ‘Do-Not-Track’ default dies quick death | Ars Technica
IE 10 with DNT turned on lived for six days before getting its death sentence.

The Devil and John Holmes (by Mike Sager, Los Angeles Times, May 1989)
John Holmes was a porn star. Eddie Nash was a drug lord. Their association ended in one of the most brutal mass murders in the history of Los Angeles.

Waar het niet kruipen kan

woensdag 13 juni 2012 in Sports. Permanente link | Eén reactie

Ik had nog geen match gezien, dit jaar, van het EK. En dan kwam Zelie langs, en die wou om de één of andere reden – ik vermoed om een excuus te hebben om op te mogen blijven – naar voetbal kijken.

Er loopt een pronostiek op het werk waar ik vanmorgen op een gedeelde tweede plaats stond, en ik deed aan de keukentafel dus voor de leute alsof ik het belangrijk vond of Portugal dan wel Denemarken won. Om toch een beetje authentiek te kunnen zijn (tussen het roepen van “vuile zwarten! uitgekocht” en “breed spelen! bréééd!” en “een-twee-een, combineren gasten!”) en omdat ik al lang vergeten was wat ik voor wie voorspeld had: gaan nakijken, en czech het uit — de ploeg die ik dacht zou te winnen, won gewoon (ondertussen al vergeten wie, ge kunt peizen).

Wat het meteen spannend maakte, natuurlijk. Geroepen, getierd, Zelie in virtuele affronten (wegens geen andere getuigen bij) doen vallen, en hoera! De juiste hadden gewonnen op het einde.

Snel gekeken wat ik opgeschreven had voor Holland-Duitsland: 1-2.

Voor televisie gaan zitten, enfin ja, voor de cyberpad, en godmiljaar wat is dat spannend, supporteren voor een resultaat van 1-2.

Het werd 0-1, en dan werd het 0-2. Oeeeeee: dat is gelijk een pico spelen in whist. Het mag geen 0-3 worden, er moet nog een doelpunt vallen voor de Hollanders, maar liefst zo laat mogelijk in de match, en dan mag er geen 2-2 of 1-3 op het bord staan natuurlijk.

Supporteren voor de Duitsers, en dan voor de Hollanders, en dan weer voor de Duitsers maar niet te veel en voor de Hollanders maar daar zeer zeker niet te veel: nog liever dat den Duits wint met een ander resultaat dan dat het gelijk is, want er is een punt voor de uitslag en een punt voor de punten te winnen in de pronostiek!

Lang verhaal kort: ik heb drie punten verdiend vandaag. Morgen zien wat dat opbrengt in de tussenstand.

Verkeersgeagresseerd

donderdag 14 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 63 reacties

De Visserij in Gent, de helft daarvan is al sinds een tijd een fietsstraat.

Fietsers komen eerst en auto’s worden gedoogd, zo staat het denk ik op het verkeersbord. Eenrichtingsverkeer voor auto’s, tweerichtingsverkeer voor fietsers, en de auto’s moeten maar achter de fietsers blijven rijden als ze echt in die straat moeten zijn.

Want in principe moeten enkel bewoners er zijn, en zou er geen doorgaand verkeer mogen zijn. In de praktijk is het (uiteraard) een sluipweg voor onverlaten die niet graag in al te lange files staan, maar zelfs dan nog: de mensen hebben het ondertussen wel door dat het een fietsstraat is, en dat ze geen wilde toeren moeten uithalen.

Auto’s rijden er door de band hoffelijk en traag.

visserij

En omgekeerd ook: fietsers mogen in het midden van de straat rijden, maar als de auto’s niet lastig doen, dan laten we ze natuurlijk gewoon doorrijden, ‘t is niet dat fietsers speciaal lastig moeten gaan doen omdat er toevallig een auto rijdt in iets dat eigenlijk een fietsstraat zou moeten zijn.

Behalve.

Behalve als ik er eentje van vér hoor aanstuiven, verkwistend gas geven en versnellen van verkeersdrempel naar verkeersdrempel. Dan ga ik in het midden van de weg rijden. Nee maar.

Ik doe het al een tijd elke dag minstens twee keer, dat traject, en ik heb er nog nooit een probleem gehad. Andere mensen wel, lees ik hier en dar, maar ik dus nog niet. Ja, die paar keer dat er een kraan over de hele weg stond en er niemand nog door kon – maar zelfs dan: de laatste keer met een wegblokkeren hebben de werkmensen mijn (zware) fiets gewoon over de hindernissen getild, en zelfs zonder dat ik ook maar iets gevraagd had.

*
*     *

Vandaag reden Zelie en ik samen naar huis (ze was op mijn werk komen studeren: namiddag vrij wegens morgen examen Latijn), en het was van dattum.

Normaal gezien rijd ik ergens tussen 25 en 30 per uur, maar met Zelie was het eerder 17-18 (ja, ik heb zo’n kilometerteller-snelheidsmeter-thermometer-computer op mijn stuur, en ja, ik kijk daar de hele tijd op). Rustig aan het rijden, en achter ons hoor ik plots een auto luidruchtig optrekken.

Mijn reactie: pal in het midden van de straat gaan rijden.

De auto achter ons begint te claxonneren.

Mijn reactie: vertragen naar 10 kilometer per uur.

En dan gebeurt het plots allemaal tegelijk: de auto achter mij trekt op, en probeert mij van de baan te rijden. Ik moet wel uitwijken, krijg een stamp van de autospiegel tegen mijn elleboog, de auto schaaft langs mij, en ik lig er haast onder. Ik probeer mij in evenwicht te houden, tegelijkertijd roep ik hem iets in de zin van “ey, zót"!” na, én zwenkt een mevrouw die van de andere kant kwam naar het midden van de straat, waardoor hij wel moét remmen of hij overrijdt haar.

Ik doe teken dat hij zijn venster naar beneden doet: aaahhhh… het typevoorbeeld.

Impeccabel gemanicuurd, donkergebruind van ongetwijfeld vele skivakanties en zeiltochten, zwart haar naar achteren gekamd en in de gel gestoken, lichtblauw gestreept hemd met witte kraag, bordeaux das, donkerblauw duur kostuum, gouden kettinkje rond de linkerpols (nonchalant op het lederen stuur van de donkergrijze BMW gedrapeerd), Blackberry in de rechterhand, op de achterbank een paar dossiers van cliënten en redelijk voor-de-advocaat-uitziende publicaties.

– Mijnheer, gij hebt hier dus wél geen voorrang hé. Dit is een fietsstraat, auto’s die hier niet moeten zijn, moeten hier helemaal niet doorrijden.

– JAMAAR ZIE GIJ DAN NIET DAT IK AAN HET PARKEREN WAS?

– Parkeren?

– Euh ik wil zeggen MANEUVREREN! ZIET GIJ DAN NIET DAT IK AAN HET MANEUVREREN WAS?

– Allemaal goed en wel meneer, maar ik heb hier voorrang op u. Als ik voor u rijd, dan moet gij mij niet proberen opzij duwen. Ziet ge dat rood op de weg? Dat wil zeggen dat het hier een fietspad is, en dat gij uw manieren te houden hebt.

(Ondertussen aan de andere kant van de auto, die mevrouw: Ge moogt dat niet doen hé meneer! Dat mag niet hé! Ge weet toch dat dat niet mag hé!)

– JA, wel, IK HEB HIER EEN AFSPRAAK IN DE STRAAT!

– Dat kan mij ook niet veel schelen. Gij hebt u aan de verkeersregels te houden, pipo.

Waarna hij wegstuift aan veel te snel per uur, voorbij wel tien parkeerplaatsen.

Ik rijd erachter en ik haal hem in aan het kruispunt. Hij staat te pinken om af te draaien. “Awel? Ik dacht dat g’een afspraak had in de straat?” roep ik in zijn achterraam, dat nog altijd open staat.

Hij zet aan, karikaturaal agressief, en ‘t is dan dat ik zie dat ik met mijn linkerrem een lange diepe kras in zijn carrosserie getrokken heb, van de helft van zijn voordeur over zijn achterdeur tot in zijn achterkwartier.

Tja.

Revenge of the mutant extragalactic ultracamels

vrijdag 15 juni 2012 in Games. Permanente link | Eén reactie

Stop de persen! Rechtstreeks van het departement compartimentaliseren der gevoelens: het beste spel van het afgelopen jaar!

Jeff Minter’s waanzin is al sinds de jaren 1980 helemaal mijn ding, en Gridrunner Revolution is misschien wel zijn beste spel ooit:

Loop naar Steam en koop het nu! En wie geen PC heeft: koop er één en installeer Gridrunner Revolution.

Nieuwe bibliotheek

zaterdag 16 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Onze nieuwe bibliotheek, binnenkort:

Goed bed

zondag 17 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

We hebben tegenwoordig een uitstekend goed bed in het bureau beneden.

Ik heb er al een paar uur in geslapen zaterdag en eventjes vandaag, en ‘t is echt uitstekend. Gasten welkom, vanaf nu, dus!

Uitgeklapt

Verder dit weekend niet veel gedaan, vrees ik. Wat strips sorteren, een paar uur Diablo gespeeld, een paar uur Gridrunner gespeeld, wat voor mij uit zitten kijken, wat verder gelezen in mijn boek van Eisenman (‘k zweer het, het boek waar ik het langst in bezig ben geweest ever), gisterennamiddag thuis gebleven terwijl de rest van het gezin op barbecue was, vanmorgen niets gedaan, vannamiddag met z’n allen naar The Avengers gaan kijken.

Euh, en dat was het zowat. Ah ja: Holland naar huis, ha!

En verder hebben we een heel goed bed dus, in het bureau. Morgen misschien al kasten in de living!

Lego Minecraft

maandag 18 juni 2012 in Games, Kinderen. Permanente link | 5 reacties

Er kwam een pakje toe vandaag, helemaal uit Denemarken. Heel erg veel verrassing over afzender en inhoud was er niet echt:

Kijk nu, een pakje uit Denemarken

Voor mij en voor Louis, dus proper gewacht tot hij thuis was. En kijk:

Lego Minecraft

Allemaal kleine kleine kleine stukjes. 480 kleine stukjes, waaronder één 1×1 met oogjes en één 1×1 met een mondje, die samen het gezicht van een Steve maken:Steve

En één blokje met een creepergezicht erop:

Creeper!

Schandalig, dat dat in het begin van een schoolweek toekomt. Volgend weekend!

Lego Minecraft is de derde set in Lego’s Cuusoo-gamma, waar gewone mensen nieuwe lego-sets kunnen voorstellen. (Wat er mij nog aan doet denken: ik moet nog eens op zoek gaan naar die Frank Lloyd Wright-doos.)

Et la lumière fut

dinsdag 19 juni 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 3 reacties

Ik dacht dat er vandaag al kasten zouden staan, maar neen, snif. ‘t Zal voor morgen zijn dan!

Wel vandaag gebeurd: de lichten aangesloten op de schakelaars. Dit is het schakelaarcomplex bovenaan de trap in de living:

Schakelaars

  1. Licht op de gang boven
  2. Indirecte verlichting plafond, links
  3. Indirecte verlichting plafon, rechts
  4. Dimschakelaar rechtstreekse verlichting links
  5. Dimschakelaar rechtstreekse verlichting rechts
  6. Werklicht bureau
  7. Verlichting vitrinekastachtig ding

HA!

En de indirecte verlichting zit er voor 3/5 in (het magazijn heeft drie van de vijf TL-buizen goed geleverd, en twee verkeerd). Dat geeft iets in deze (onvolledige wegens niet afgewerkte) zin:

Indirect aan de andere kant

Hierboven de kant waar geen kasten komen, hieronder de kant waar er wel kasten komen:

Nog af te werken

Spannend anders wel, ja.

I love the sound of jimmies rustling in the morning

woensdag 20 juni 2012 in Computers en dingen. Permanente link | 14 reacties

It’s funny ’cause it’s true:

HXeAU

Ik heb een jaar of twee een TabletPC gehad, tien jaar geleden. Gegeven de beperkingen van 2003-2004 was dat een fantastisch toestel: openklappen en als gewone laptop gebruiken, scherm draaien en weer dichtdoen en het is een scherm waarmee rondgelopen kon worden. 

Niet met vingers maar met een stilus, en ja, dat was enorm handig: Windows, Tablet Edition was en is uitstekend, en OneNote op Tablet… bliss. Beeld u in: Evernote, maar met dicteren en handschriftherkenning, en handschrift in combinatie met opnemen (een vergadering= het geluid opnemen, en dan notities nemen en afspelen wat er gezegd werd in de buurt van welke notitie, machtig).

Ik had in 2007 een droom van een toestel dat een boekje zou zijn: buiten een klein schermpje, en dan open doen en een groot scherm binnen. 

En kijk, toen was er Microsoft’s Courier:

Dat was 2008, twee jaar voor de iPad, maar tegen 2010 was het project opgedoekt — de hoofdreden dat ik dacht dat de nieuwe Windows Phone er ook wel niet zou komen. (Serieus: ik zou nu nog altijd zo’n Courier kopen. Metéén.)

Ondertussen heb ik een stapel Apple-gerief in huis, onder meer ook een paar van die iPads, en ik ben ze hartsgrondig beu. OK, het scherm is fantastisch goed, maar dan hebben we het zowat gehad:

  • Die interface, met die grid van statische iconen zonder informatie, daar zit ondertussen ook redelijk wat sleet op. 
  • Er kan sinds een tijdje ‘t een en ‘t ander via het net op en af gezet worden, maar de manier waarop het ding samenwerkt met een computer (laat staan een niet-Mac, laat helemaal staan twee verschillende computers) is om te schreien. 
  • Ik weet niet hoe het met u zit, maar zo’n duur toestel: niet iedereen in het hele gezin krijgt er één. En ik zou het fijn vinden dat als ik en spelletje speel en daarna mijn zoon, dat onze progressen niet door elkaar staan. Of dat zowel Zelie als ik onze mail kunnen checken of onze kalender beheren op één toestel. Dat browser histories gescheiden blijven, dat ik bijvoorbeeld Anna kan laten inloggen op de iPad en dat ze niet alle apps ziet die ik zie, of dat Louis een andere manier van apps klasseren heeft. Multi-user, dat ze zeggen. Bakt u een ei, dat Apple zegt.

Enfin bon: van telefoon is de iPhone hier ondertussen al sinds januari afgeschaft en fulltime vervangen door Windows Phone, en ik kijk er enorm hard naar uit om de iPad te vervangen door zo eentje: 

Surface 01

Sinds ik weer meer op Windows werk nu we een bureau hebben thuis, valt dat enorm op, hoe volwassen en stabiel en gewoon degelijk Windows (7) aanvoelt. En hoe OS X voelt zoals iTunes aanvoelt: rommelig, krakkemikkig, oubollig, inconsistent, fragiel

Een plaats voor alles en alles een plaats, en voor mij zal dat Windows (8) zijn en Microsoft Surface. Met vingers én met stilus, zoals het altijd al had moeten zijn. Met hardware waar over nagedacht is — de gasten van Microsoft Hardware zijn altijd al meer dan degelijk geweest.

(Ja, het ding crasht in het begin van de video. Ik zit er niet mee in: het ding komt pas binnen een half jaar uit, het is een nieuw platform, yada yada. Dit is een echte computer, geen speelgoed. Neem mijn geld, Microsoft.)

Dat klavier, jong. Dat klavier.

“Verbijsterend” “Choquerend”

donderdag 21 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Rechtstreeks van het departement “Duh, nee, écht?”: 

Ze spreken slecht Nederlands, troepen samen, profiteren en zijn crimineel. Het is het choquerende beeld van jonge Vlaamse meisjes over allochtonen.
‘Die komen dan met een training naar school, dat doe je gewoon niet. Ik denk dat ze nog veel van ons kunnen leren, alleen al qua manieren en zo. Ze zijn echt wel een beetje achtergesteld ten opzichte van ons. Allé, die eten vaak uit één pot en met hun handen (…) En volgens mij kennen die ook de pil niet, want die hebben echt altijd vier, vijf, zes kinderen. En ze zorgen gewoon voor problemen. Dat zit in hun bloed ofzo.’

De uitspraken zijn afkomstig uit de twee focusgroepsgesprekken die Sara Lanoye had met 11-13-jarige Belgische meisjes. Via vragen, stellingen en foto’s wilde Lanoye, studente sociale wetenschappen aan de KU Leuven, voor haar masterproef te weten komen hoe jonge meisjes denken over allochtonen (Marokkanen en Turken). De resultaten waren verbijsterend. Alle clichés en stereotypen komen aan bod. [De Standaard]

Hallo? Is er iemand in de echte wereld die dat écht verbijsterend en choquerend vindt?

Windows Phone 8: do want

donderdag 21 juni 2012 in Computers en dingen. Permanente link | 6 reacties

Ik ga te weinig geld hebben, vrees ik, om naar Microsoft te smijten.

Ahem. Als ik nu eens beloof om elke week te zeggen hoe goed ik Microsoft wel vind en hoe content ik ervan ben, zou ik dan nog eens zo’n Windows Phone gratis krijgen, gelijk die Lumia die ze mij gegeven hebben? :)

These are the days of miracle and wonder

donderdag 21 juni 2012 in Computers en dingen. Permanente link | 9 reacties

Doemscenario’s!

Het draadloos interwebs in ons huis was dood!

Alles herstart, geen resultaat: het netwerk staat schoon aangekondigd, wordt proper gevonden, maar gaat niet naar de buitenwereld. Terwijl een draadverbinding met het bakje wél naar de buitenwereld gaat. Oh, en als ik de draad uit de desktop-pc trek en hem verplicht met zijn draadloos ding te verbinden, dan lukt het wel, maar op de Mac niet. En de Windows-foon wil ook wel op het internet draadloos, maar de iPhone en de iPad niet.

Er zijn geen draadloze netwerken die discrimineren tussen Microsoft en Apple, daar ligt het dus niet aan. Een test met een Android-toestel in huis is niet-conclusief: soms werkt het wel, soms niet.

Zucht.

Het heeft veel te lang geduurd voor ik erachter was wat er aan de hand was, maar ‘t is helemaal in orde gekomen, hoera! Ik voel mij een netwerkgoeroe!

Voor de posteriteit: als er in uw huis meer dan één bakje staat dat draadloos internet verschaft, en één van de bakjes zijn niet meer met de draad verbonden, dan loopt blijkbaar alles in de soep. Dan stuurt dat ene bakje zonder verbinding met het internet wel nog draadloze signalen uit, van “kies mij! kies mij! ik zal u op het internet brengen!”, maar is dat dan eigenlijk een geval van zo zeggen de ketters, maar zij dolen.

En als ge in een zone zit waar twee concurrerende bakjes, eentje mét en eentje zónder verbinding met de buitenwereld, om aandacht vragen, dan zeggen iPhone/iPad “geen Wifi gevonden trekt uw plan”, zegt Mac “uw netwerksettings zijn veranderd, kies PPPoE of DHCP handengezwaai drukdoenerij”, en deden de windowsmachines het –toevallig vrees ik, omdat ze praktisch naast het wel geconnecteerde bakje staan—zonder klagen. En de Android, die zweefde in en uit, waarschijnlijk naarmate hij dichter of verder van de al dan niet werkende dradlozedoos was.

Naar de living getrokkken, draad van Linksys weer ingestoken, en alles is weer in orde. En dat weten we dan dus ook weer.

Sexy

donderdag 21 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Van een tijd geleden:

Van iets recenter:

Van gisteren:

Er kan over vanalles gediscussieerd worden, en different strokes for different folks, maar ik dénk dat die gast vrouwen met een puntige stok van zich af moet slaan:

(En ja, ik weet het ook wel, dat die laatste video basically zegt “dit is één manier om geluid van een film op uw computer te krijgen, en om daar dan muziek mee te maken, haha, daar hebt ge talent voor nodig”.)

Shit’s getting *really* real

donderdag 21 juni 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 9 reacties

Het begint te korten, en serieus te korten. Gisteren zijn de mannen begonnen met de kasten in de living.

Dat zag er zo uit, een living vol gerief:

Veel gerief in de living

Daar komt een bureau, dan

En na een dag werken, ziet het er zo uit:

Het begint al voorstelbaar te worden

Eerste stuk bibliotheek

Het bureau staat er al! En het begin van de kasten tegen de muur ook!

Op het einde van dag 2

De kasten in het bureau geraken ondertussen zo ongeveer vol:

Speelgoed, deel één van ikwilhetnietweten

Het gaat allemaal nog schuiven zijn, want dit is bijvoorbeeld voorlopig één plank met spelletjes – maar daar komen er natuurlijk nog een hele stapel bij, als ze van overal in huis verzameld geraken:

Spelletjes, deel één van godweethoeveel

Dan moeten we klasseren en indelen, en alles. Maar ‘t zal dan wel in orde komen, we moeten erin blijven geloven.

…oh, en dan had ik het nieuws van de late namiddag nog niet gehoord: dinsdag komen ze de trap installeren in het achterhuis

De trap in het achterhuis, dat is, gelijk, een mijlpaal. Het is al bijna tien jaar dat er daar geen trap meer was.

(Nadeel is wel dat de helft van het achterhuis leeg moet, en dat we niet weten waar we wat gaan steken maar het komt wel in orde we zullen wel zien).

Naar de boerderij

vrijdag 22 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik doe niet van sponsored posts, maar als ze (‘t is te zeggen Enchanté) het mij vriendelijk vragen en ik sta erachter, dan ga ik mij niet inhouden.

Achter de schermen bij een echte boerderij, niet zo’n romantische doe-alsof en niet zo’n hardcore industriële: ‘t is ons vorig jaar helemaal meegevallen, en we gaan het dit jaar nog eens doen. 

Koeien

Inschrijven is gratis en bij Danone te doen, en als het is zoals vorig jaar, is het zowel interessant als leutig, met kleine beesten en grote beesten, en een springkasteel! voor de kinderen en allemaal andere kinderen en een uitgebreide brunch voor iedereen.

Links van 14 juni 2012 tot 22 juni 2012

vrijdag 22 juni 2012 in Links. Permanente link | 2 reacties

I analyzed the chords of 1300 popular songs for patterns. This is what I found. | Blog – Hooktheory
In this article, we’ll look at the statistics gathered from 1300 choruses, verses, etc. of popular songs to discover the answer to a few basic questions. First we’ll look at the relative popularity of different chords based on the frequency that they appear in the chord progressions of popular music. Then we’ll begin to look at the relationship that different chords have with one another. For example, if a chord is found in a song, what can we say about the probability for what the next chord will be that comes after it?

The Oatmeal v. FunnyJunk, Part V: A Brief Review of Charles Carreon’s Complaint | Popehat
Yes, it's totally true, as anyone who has read about this story or met Charles Carreon could attest: interacting with him is clearly a memorable joy, akin to being farted upon by a unicorn, and his actions normally inspire only adulation and the occasional rapturous fainting incident.

Can We Please Move Past Apple’s Silly, Faux-Real UIs? | Co.Design: business + innovation + design
In many ways, the iPad book app feels like it was designed with the intention to look simply like a book, whereas it appears the Kindle was intended to feel like a book for those who love to read and want to.

Applied Sciences Group: High Performance Touch – YouTube
Modern touch devices allow one to interact with virtual objects. However, there is a substantial delay between when a finger moves and the display responds. Microsoft researchers, Albert Ng and Paul Dietz, have built a laboratory test system that allows us to experience the impact of different latencies on the user experience. The results help us to understand how far we still have to go in improving touch performance.

Why You Shouldn’t Be A Writer – Forbes
I’m going to be a writer, you decide one day, sitting on the crapper, considering your life on the way to work, walking out of the office where you signed the divorce papers. Really, though, you shouldn’t be a writer. Here’s why. TIP #1: You’re not good at it.

Driestemmig Minecraft

zaterdag 23 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

‘t Is wel wreed: de kinderen die uit volle borst meezingen met deze:

Zo allemaal kinderen die met alle mogelijke nodige bewegingen erbij babay toniiiiiight the creeper’s gonna steak your stuff again staan te krijsen: daar wordt een mens helemaal wakker van.

Where the hell is Matt 2012

zaterdag 23 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Haal boven die zakdoeken. 

Uit de AMA op Reddit:

How in the name of Nuclear-Missile-Launching-Insane-And-Bloated-Communist-Dictators did you manage to dance in the middle of a large crowd in Pyongyang without getting arrested?

I timed my visit during Kim Jon Il’s birthday — what turned out to be his last birthday, actually.

They have these mass dances where they bring thousands of people out into the street in fancy dress to do these kinda silly, childish dances together.
Attending the mass dance was easy, but joining in and filming it was not. The North Korean tour guides nodded when I explained what I wanted to do. They were like, “whatever,” but in Korean. Then when it came time for me to film, they were like, “shut up and get on the bus,” but in Korean.

I looked over at the Brit guide who was with our group. He knew why I was there and what I wanted to do and he just kinda mouthed the word, “Go.”

So I ran out into the group of North Korean dancers, opened my tripod and plopped the camera down, and just started doing their dance.

The North Koreans immediately broke out in stitches. They thought it was hysterical, and their laughter kind of short circuited the security apparatus. All the guards just stood there not knowing what to do, cause everyone was staring at me and laughing and I’m going to go out on a limb and say I don’t think that happens very often.

So I knew as long as I kept dancing, we were sort of at a stalemate, but I didn’t have a shot unless I could get someone to dance with me. So I kept going and then finally this one woman stepped out of the group, bowed in front of me, and joined in.

The courage of that woman. The courage!

Anyway, we were shut down and I was put on the bus, but it blew over pretty quickly and no one cared about going after my footage or anything. It was ultimately no big deal.

At least for me. I hope she’s okay.

What I’ve found is really going on right now is this: the world is less violent, more open, and more healthy than it’s ever been in the history of civilization. Our brains just aren’t designed to see things that way.

Controversial opinion, I know. Look up a guy named Steven Pinker.

Neen, ik ben niet geïnteresseerd in Vlaamse en Hollandse boeken. Echt niet.

zondag 24 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Get a clue, iTunes. ‘t Is niet omdat ik in België woon dat ik alleen geïnteresseerd ben in boeken “En français”, “In het Nederlands” of “Auf Deutsch”.

Screen Shot 2012 06 24 at 14 13 32

Hoe is dat in ‘s hemelsnaam mogelijk, vraag ik mij al jaren af, dat noch Apple, noch Microsoft, noch Sony, noch wie dan ook er in slaagt om te beseffen dat ik tegelijkertijd in een land kan wonen waar taal A gesproken wordt, én dat ik vooral geïnteresseerd ben in inhoud in taal B? 

En dat ik bijvoorbeeld in dit geval wel eens zou willen geïnteresseerd zijn in wat “New & Notable” is in het Engels, maar niet in het Nederlands?

Grrr.

Communicatie anno 2012

zondag 24 juni 2012 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Zelie moest in het achterhuis haar zooi op het bureau opkuisen. Beeld u in: een tornado in een papierfabriek, met een container ander gerief erdoorgedraaid. 

Een uur later, op de Googletalks:

Zelie

Awwyea

bureau is opgeruimd 

Everything went better than expected

nu nog de grond maar eerst pauze

Me gusta

LOL

Ahem ja. Twaalf jaar, dames en heres. 

Wo-ho-ho-oh

zondag 24 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Doe eens een cover.

Oogmeester gezocht

maandag 25 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 16 reacties

Ik dacht: “Hoe moeilijk kan dat zijn, een voorschrift voor een bril krijgen?”

Blijkt: zeer. 

‘t Is al een jaar of misschien acht negen geleden dat ik een nieuwe bril heb gekocht, maar nu mijn bril de geest meer dan finaal aan het geven is, en ik al een nieuwe montuur gekocht heb, wordt het eens tijd om nieuwe glazen te gaan halen. 

Daar is een voorschrift voor nodig, wegens dat het anders niet terugbetaald wordt door de mutualiteit of zo. En met ogen die zo slecht zijn als de mijne, is er een redelijk verschil tussen niet terugbetaald en wél terugbetaald. 

Okay, dacht ik, ik bel naar een oogmeester in de buurt, en ik vraag om en afspraak. Hoe moeilijk kan dat zijn?

Als ik ervan uit ga dat er een Julie aan het onthaal van de dokter zit, en dat de dokter Myriam heet, dan stel ik mij het hele gegeven als volgt voor:

Ik: Hallo mijn naam is Michel Vuijlsteke en ik heb een afspraak…?

Julie: Ah dag meneer Vuijlsteke, zet u, er is juist nog iemand binnen, de dokter zal zometeen bij u zijn.

Julie: (een kwartiertje later) Meneer? ge moogt binnen gaan.

Myriam: Dag meneer Vuijlsteke ‘t is voor een opmeting?

Ik: Inderdaad!

Myriam: Zet u in de stoel meneer, ik zal het licht uit doen en we beginnen eraan.

(zet grote gerobotiseerde bril in gang met allemaal glazen erin die af en aan schuiven)

Myriam: Is dat allemaal een beetje leesbaar voor u?

Ik: Ik kan het lezen tot de derde rij: C H K R V D

Myriam: En nu? 

Ik: Tot de derde rij van onderaan: H K G B C A N …

Myram: En nu? Beter of slechter? 

Ik: Iets slechter, denk ik. 

Myriam: Ik ga eens alleen uw linkeroog doen.

Ik: Beter! Ik kan de voorlaatste lijn lezen: P K U E O B

(een minuut of tien later)

Myriam: Zo, dat is geregeld. Uw ogen zijn er niet noemenswaardig op verbeterd of verslechterd, da’s wel goed nieuws. Hier is uw voorschrift, en u mag bij Julie afrekenen. 

Ik: Dankuwel dokter! Tot de volgende keer!

Helaas neen, het is niet zo eenvoudig. De manier waarop dat gebeurt, anno 2012, blijkbaar, is meer in deze zin:

Ik, aan de telefoon: Hallo, ik zou graag een afspraak maken om…

Mevrouw aan de telefoon: Oeioei, dat zal moeilijk gaan, de vakantie staat voor de deur. Is september ook goed voor u?

Of in deze zin:

Ik, aan de telefoon: Hallo, ik zou graag een afspraak maken om mijn ogen te laten opmeten voor een nieuwe bril.

Mevrouw aan de telefoon: Geen probleem meneer, ik kijk even na wanneer het zou kunnen… maandag 21 augustus om 15u20, is dat in orde voor u?

Ik: Euh, da’s wel heel erg ver in de toekomst. Zou het eventueel iets sneller kunnen? Ik heb geen vreemde oogziekten of zo die moeten geopereerd worden, ‘t is gewoon om een voorschrift te hebben voor een nieuwe bril.

Mevrouw: Sorry hoor, dat is het snelste dat kan, daarna is het direct midden september. 

Aaargh!

Kunnen ze geen soort snelkassa doen voor eenvoudige opmetingen? 

It’s a trap!

dinsdag 26 juni 2012 in Verbouwingen. Permanente link | Eén reactie

Kijk, het achterhuis aan de kant waar een trap moest komen, zoals het er zondagavond uitzag:

Linkerkant achterhuis, vóór

Het was de bedoeling dat er vandaag een trap zou komen waar nu nog een ladder staat, en daarom moest het daar allemaal leeg zijn.

Gisterenavond:

Klaar voor trap

Vandaag thuis gebleven om de trapmensen te ontvangen, ze waren beloofd voor ergens ‘s morgens vroeg.

De ochtend kwam en de ochtend ging, maar geen trapmensen gezien. Het werd middag en het werd namiddag: nog geen trap in zicht. En toen was het avond, en bleek: wij waren de tweede werf van de dag voor de trapmensen, en dan bleek dat die eerste werf langer duurde dan voorzien, en dan ging het niet meer gaan.

Bleh.

Morgen, denk ik, een nieuwe afspraak. Het schijnt dat het nog in de loop van deze week zou kunnen. Te hopen!

Wat zeker tegen eind deze week in orde is, is de living. Kijk, teaser! van de living: een hoek van het bureau met een stuk bibliotheekrekken en een stuk kastjes en de rekenmachine van mijn grootvader:

Mercedes

‘t Zal af zijn met een beetje uitstel, want de vloer, die eerlijk-waar-promis-juré-waterpas was toen hij een paar jaar geleden nieuw gelegd werd, bleek nu in het midden anderhalve centimeter lager te liggen dan aan de uiteinden. Waardoor er nog in extremis ‘t één en ‘t ander moet veranderd worden: bibliotheekwand ingekort, nieuwe voetjes, nieuwe iets langere deuren aan twee kasten.

En dan is er nog een stuk vals plafond, en een stuk valse muur dat moet gedaan worden, en een wand waar de televisie aan opgehangen zal worden, en stopcontacten in het bureau en in een kabelgoot en in de muur.

Maar voor de rest: de kasten staan er, de deuren zitten erop, er moet nog wat bijgesteld worden en links en rechts nog dingen toegevoegd, maar dan is het af.

Af af af.

Ligt er geen karton meer op de vloer, kan ik weer in mijn trekzetel zitten, kan ik beginnen nadenken over waar er computers en dingen gezet worden, kunnen we al een paar boeken uit kisten in een bibliotheek(je) zetten.

En kunnen we beginnen aftellen naar de rest van de verbouwingen.

Here comes the gravy train!!!

dinsdag 26 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Kijk nu!

Erdoor!

Sandra is officieel leraar! Als ik het goed begrepen heb, wil dat zeggen dat, van zodra ze ergens een plaats gevonden heeft, ze niets meer moet doen, drie maand vakantie heeft en alle schoolverlofdagen vrij, een vrijgeleide om steen en been te klagen over hoe moeilijk het allemaal wel is, én dat niemand nog mag zeggen dat het overal wel iets is.

:D

(Maar serieus: doe het maar eens, een diploma bij halen met al die kinderen en dingen te doen, en een man in huis die meer last dan hulp is. Dagen en nachten werk, jongleren met agenda’s, woekeren met tijd… Mijn heldin!)

Bouwaanvraag

woensdag 27 juni 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 8 reacties

Qua nieuwe stappen, in de verbouwingen: zonet onze poot gezet onder de plannen en de contracten en de papieren en watnog die nodig zijn voor een bouwaanvraag.

En kijk, dit is wat onze voordeur zou worden:

Nieuwe deur

Draadboel

donderdag 28 juni 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 4 reacties

De kasten staan er! De televisie staat weer boven! De vloer is vrij! 

IK ZIT IN MIJN TREKZETEL!!!

En we zijn in de details geslagen, nu. De draadsalade rond de televisie in een zekere vorm slaan, bijvoorbeeld. Alles wat onder de stippellijn staat, komt in een kast:

Televisie en aanverwanten

(Sinds ik het tekende, ontdekt dat de kabel van Digicorder naar TV ook een HDMI-kabel is, en ondertussen meer en meer besloten om die harddisken allemaal apart te zetten beneden in een serverkast.)

Gedaan met school

vrijdag 29 juni 2012 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Voilà, de kinders zijn er twee maand van af: grote vakantie. Iedereen erdoor, jaja, volgend jaar Latijn-Grieks en zesde en derde en tweede.

De kinderen kunnen het zich waarschijnlijk nauwelijks voorstellen: twee hele maanden geen school — ik herinner mij in alle geval dat ik dat onbevattelijk lang vond.

Gelukkig gaat dat met de jaren alsmaar sneller voorbij, want uiteindelijk, zo’n “grote vakantie”, da’s toch niet veel meer dan veel te veel dagen veel te warm weer, en twee maand jongleren met tijd en kampen en opvang en halve dagen thuiswerken en babysits en dingen.

Allez ju: nog een maand en we gaan naar de zee met de kinderen. En als we terugkomen van zee, kunnen we al boekentassen beginnen pakken en op schoolboekenjacht gaan.

Draadboel (vervolg)

zaterdag 30 juni 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Zohoho. Televisie aangesloten op computer, Playstation aangesloten op televisie, Digicorder aangesloten op televisie. 

Muziek aangesloten boven, muziektoetsenbord geïnstalleerd (een dag gezocht, bleek uiteindelijk in een verkeerde kast te zitten, grrr).

Een paar boeken uit het achterhuis gehaald en in het stukje bibliotheek gezet. Beginnen kijken naar afleveringen van series die ik gemist had.

Ik heb een paar maand nodig om dingen te klasseren. 

En het zal heel erg moeilijk worden om kabelmiserie te vermijden. Miljaar, al die draden. Vivement dat er daar ooit een oplossing voor gevonden wordt. Gr.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338