Archief voor september 2012

 

On the Fritz

zaterdag 1 september 2012 in Computers en dingen. Permanente link | Geen reacties

De laptop deed al lang ambetant. Typische dingen: het ding dat in NASA Lift-off Mode gaat van zodra er moet geïndexeerd worden of als er meer dan twee tabs met Flash open staan, de eindeloze parade strandballen voor het minste en het kleinste — maar bon, dat is met alle computers zo op den duur, ik ga niet al te hard klagen.

Sinds een tijdje geleden was het méér dan een beetje traag en ambetant zoals gewoonlijk: moeilijkheden met opstarten en wakker worden, dat soort dingen.

En vanmorgen was het van dat. Computer stond nog aan van gisteren, maar alleen de muis bewoog nog, in haar regenboogstrandbalincarnatie.

Geen antwoord, dus maar een harde reset gedaan. Opstarten? Nee hoor:

20120901-210928.jpg

Opgestart in gelijk-de-jaren-stillekes-mode, en jammer maar helaas:

20120901-211421.jpg

Cannot mount root, errno = 19.

Zucht. Nieuwe harddisk dan maar, zeker?

De sociale mens is uitgehangen

zondag 2 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het was al geleden van ik weet niet meer hoe lang het geleden was, maar ik ben nog eens uit mijn huis gekomen vandaag.

Barbecue met de wijk in het parkje op het einde van de straat, en dan met de buren op het plankier gezeten.

‘t Is een begin hé.

Aap en goochelaar

zondag 2 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zoals het commentaar op Youtube zegt: “LoL it’s funny cuz that chimp could kill both of them before anyone could do anything. Let’s piss him off.”

[via]

Dancing baby (x2)

maandag 3 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Bijna acht miljoen Youtubekijkers op nog geen maand tijd kunnen geen ongelijk hebben:

Grmblverdomme

maandag 3 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Vier kinderen hebben wij, die naar dezelfde school gaan. Zelie zit nu in het tweede middelbaar, heeft er zes jaar lagere school gedaan en vier jaar kleuterklas, Louis vijf jaar lagere school en vier jaar kleuterklassen, Jan twee jaar lagere school en vier jaar kleuterklas, Anna één jaar lagere school en drie jaar kleuterklas.

Dat is, alles in totaal, even rekenen, 33 jaar dat onze kinderen daar zitten, give or take een aantal wegens dat ik me kan vergist hebben in het aantal jaar kleuterklas.

Dat wil ook zeggen dat wij ondertussen al meer dan dertig keer datzelfde papier hebben ingevuld met ons adres en ons beroep en de geboortedatum van de kinderen, en ja, ze zijn nog altijd met vier, en ja, ze zijn nog altijd in hetzelfde jaar geboren.

Met de hand, op papier.

Ik kan mijn hersenen daar niet rond krijgen: al die kinderen gaan al heel hun leven daar op school, hoe is dat in ‘s hemelsnaam mogelijk dat wij elk. jaar. opnieuw. al die namen en leeftijden moeten invullen? Ze gaan daar naar school, waarom moeten we dan bij Jan invullen op welke school Anna en Zelie en Louis zitten en in welke klas? En bij Louis op welke school en in welke klas Anna en Jan en Zelie zitten? En bij… aaaargh!

Eén vakje aan het formulier toevoegen, als het dan toch absoluut op papier moet:

Neen, er is niets veranderd aan de gezinssituatie sinds vorig jaar

…en dat zou al een hele hoop miserie besparen. Dan spréken we nog niet eens over het allemaal online te doen, of de gegevens uit een database te halen. Die dan bijvoorbeeld op elk moment van het jaar aanpasbaar zou zijn. Dat een soort elektronisch dossier (wahey jaren 1990!) zou zijn van uw koters.

Een mens vraagt zich soms af.

Toiletetiquette, vervolg

dinsdag 4 september 2012 in Werk. Permanente link | 14 reacties

Het was al lang geleden, maar het blijft brandend actueel: toiletetiquette. 

Drie toiletten op het werk, naast elkaar. Een aantal basisregels, ongeveer in volgorde van belangrijkheid.

Wc een

Niet goed: de deur is gesloten.
Iets beter: de deur is open of op een kier.
Reden: als de deur toe is, zou het kunnen dat er iemand achter zit. Dan moet er geklopt worden en gesproken met iemand die op het toilet zit. Brrr. 

Wc twee

Niet goed: er brandt licht.
Iets beter: het licht is uit.
Reden: als er nog licht brandt, is het toilet recent gebruikt. Okay, alle toiletten zijn recent gebruikt, maar toch. Brrr, een warme bril.

Wc drie

Niet goed: toilet naast een gesloten deur.
Iets beter: toilet niet naast een gesloten deur.
Reden: als de deur toe is, zou het kunnen dat er iemand achter zit. En dan zit ik op het toilet naast iemand die op het toilet zit, brrr.

Wc vier

Niet goed: toilet in het midden.
Iets beter: toilet niet in het midden.
Reden: in het midden is er twee keer zoveel kans dat er iemand naast u op het toilet komt zitten, brrr.

Met drie deuren is het altijd beter om aan de buitenkant te zitten. Tenzij de middelste deur gesloten is, en dan zitten we met een probleem. 

Het wordt allemaal een beetje complexer als er combinaties zijn, natuurlijk: er is maar één deur meer open, aan de zijkant, maar het licht brandt… arghh het dilemma!

(Oh ja: regel nul is natuurlijk dat als er iemand naar de buurt van het toilet aan het gaan is of er net vandaan komt, dat er dan een compleet andere reden was om in de buurt van de toiletten te zijn.)

Misschien voor op de deur van de vergaderzaal

dinsdag 4 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Lectrrr

Gids voor vrouwen en jonge meisjes

woensdag 5 september 2012 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

“LA FEMME A ÉTÉ CRÉÉE POUR L’HOMME” begint het boekje, en zo is het maar net.

Jetons un regard sur la nature, et la vérité de cet axiome nous saute aux yeux! Partout où nous regardons, que ce soit chez les hommes aussi bien que dans le reste du genre animal, ou dans le règne végétal, bien que les choses s’y passent avec une légère variante, partout, la femme ou la femelle est la partie conceptrice et l’homme ou le mâle, la partie donnante par rapport à la fonction la plus importante de la vie terrestre, c’est-à-dire le commerce des deux sexes, autrement dit leur action commune ayant en vue la procréation et la propagation des espèces.

Daarom dus:

C’est pourquoi la nature a doté la femme d’attraits particuliers afin qu’elle puisse attirer l’homme et faire en sorte que le commerce des sexes leur soit une jouissance de laquelle naissent et l’accouplement et la fécondation.

La beauté de la femme, que l’on considère les traits de son visage, sa sculpture corporelle, la fide ses membres, la splendeur de sa chevelure ou méme rien que la grâce de ces mouvements, la beauté de la femme, disons-le, est l’apanage le plus sacré de son sexe.

Maar pas op! Het is niet enkel oppervlakkige schoonheid waar wij mannen voor vallen – het is ook de schoonheid van de lichaamsdelen die normaal gezien onder de kleren zitten! En omdat vrouwen nu eenmaal voorbestemd zijn om echtgenotes en moeders te worden en hun lichaam uiteindelijk hun enige goed is, moeten ze zich echt wel goed wassen en goed verzorgen!

Or, en fait de beauté générale, comme l’on ne peut s’en rapporter qu’aux beautés speciales de toutes les parties du corps, c’est donc pour ce motif que, dans la vie, aussi bien pour elle-même qu’au point de vue de ses relations avec le restant de la société, le corps est pour la femme la chose la plus importante de toutes.

Partant de ce principe, l’entretien du corps devient pour la femme une occupation de toute première necessité, occupation d’autant plus importante que, bien conduite, elle allongera la durée de cette beauté qui, malgré tout, ne sera que plus ou moins éphémère. Et, eu égard à la vocation toute particulière de la femme, toujours destinée à devenir épouse et mère, les soins du corps doivent être pratiqués sans la moindre négligence.

Ce n’est que par des soins méticuleux que la beauté de la femme peut être amenée à son summum de perfection et les hommes, avec autant de dévotion qu’envers une déessse, jetteront les yeux sur elle, se courberont avant elle, tels des esclaves, malgré leur puissance corporelle, et ce, avec l’irrésistibilité qui force le roseau à s’incliner devant l’ouragan.

Het mag eens en voor altijd duidelijk zijn:

Les soins corporels visent, chez la femme, ou à l’éclosion, ou au maintien de la beauté ; tel est leur rôle principal.

Mais tout autant que l’entretien corporel, l’hygiène des organes sexuels est chez la femme une condition fondamentale du maintien de son activité organique, ou pour ramener le tout à un quadruple point de vue ; la femme doit, pour se préparer naturellement, partant exactement, au devoir sublime qui lui incombe, la femme doit avoir en vue : sa propre domination, les connaissances nécessaires, la propreté, et enfin, la modération dans la jouissance des joies conjugales.

Zullen we een paar bladzijden over Het Wassen Der Intieme Delen overslaan en kijken naar het begin van het hoofdstuk over het Huwelijk, uit de tijd dat mannen nog mannen waren en vrouwen nog vrouwen?

Le marriage: considérations générales sur celui-ci.

Met al meteen een paar Veelgestelde Vragen en Antwoorden Daarop.

Très fréqemment, nous entendons la question suivante : Avec quelle fréquence doit-on pratiquer les rapprochements sexuels? Maints idéalistes y répondent : simplement chaque fois où l’acte pourra être suivi d’une conception. Si la chose était vraie, tout homme aurrait besoin d’un grand nombre de femmes, car notre genre de vie actuel développe précisement outre mesure les appétits sexuels, d’autre part je ne vois pas qu’on pourrait en changeant son genre de vie pour se mettre vraiment à la diète et vivre même comme des chiens, en arriver à rabaisser, jusqu’à rendre cette chose faisable, et à un tel degré, nos si violents désirs sexuels. La pratique modérée du coït est bienfaisante et bien que le but principal du mariage ne réside pas là, elle est cependant la condition fondamentale d’une heureuse vie en commun.

…en voor wie het allemaal graag wat exacter te weten kreeg:

Voici ce qu’on peut recommander généralement aux personnes saines: entre la 20e et la 30e années, ne pas dépasser deux coïts par semaine; entre 30 et 40 ans, se contenter d’un rapport sexuel hebdomadaire, et, après la 40e année, tenir compte de l’âge et de la force de l’appétit sexuel car, plus l’homme avance en âge, et moins il devrait y penser.

Zo. En nu we er toch over bezig zijn: hoe zit het met Het Beest Met Twee Ruggen Maken als het is dat De Russen In Parijs Zijn?

Une autre question fréquemment posée: Le coït doit-il avoir lieu, pendant que la femme a ses périodes menstruelles? L’expérience démontre que si l’on veut bien fermer les yeux sur la question de propreté, il n’en résulte aucun dommage. Mais cependant il arrive que certains hommes ne peuvent absolument pas pratiquer un tel coït sans qu’immédiatement l’écoulement menstruel ne leur communique une inflammation aigue de la muqueuse du canal de l’urèthre, d’où résulte pour eux un écoulement purulent qu’il est difficile de distinguer à première vue, de l’affection spécifique.

Ik had half verwacht dat de goede dokter zou geschreven hebben van “welaan zeker, het bespaart u die anderhalve minuut voorspel”, maar neen: hij is helemaal menselijk en modern in zijn antwoord.

En hier, prangende vragen voor de binnenhuisinrchting:

D’autres personnes encore m’ont posé la question suivante : Qu’est-il préférable, que l’homme et la femme partagent le même lit, on aient des couches séparées?

Au point de vue de la santé, il est naturellement préférable de dormir chacun dans son lit; car les femmes sont tendres, aiment à se serrer contre leur mari, provoquent ainsi des désirs violents qui conduisent à trop de fréquence dans les rapprochements.

Les gens mariés, surtout sortis de la lune de miel, feront bien de dormir dans des lits séparés, soit dans la même chambre, soit, ce qui est meilleur encore pour leur tranquillité, dans des chambres séparées.

Les exitations génitales en deviendront moins fréquentes et la santé n’en sera que meilleure ; d’ailleurs et de toutes façons, le coït trop fréquent est préjudiciable à la santé générale, c’est pourquoi.

Eén adres: Guide de la Femme er de la Jeune Fille à marier. Bibliothèque “Charles”, série médicale n° 1.

Guide de la femme

Volgende delen, onder meer:

  • Guide de l’Homme
  • L’Hygiène conjugale
  • La Génération
  • Les organes génitaux
  • L’Onanisme (la masturbation); causes, suites et traitement

Druk druk druk

donderdag 6 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Het is zo’n beetje een standaardantwoord geworden, schreef Tim Keider in de New York Times, als je iemand vraagt hoe het ermee gaat: “Druk!” “Zo druk!” “Druk druk druk”. 

Notice it isn’t generally people pulling back-to-back shifts in the I.C.U. or commuting by bus to three minimum-wage jobs  who tell you how busy they are; what those people are is not busy but tired. Exhausted. Dead on their feet. It’s almost always people whose lamented busyness is purely self-imposed: work and obligations they’ve taken on voluntarily, classes and activities they’ve “encouraged” their kids to participate in. They’re busy because of their own ambition or drive or anxiety, because they’re addicted to busyness and dread what they might have to face in its absence.

Almost everyone I know is busy. They feel anxious and guilty when they aren’t either working or doing something to promote their work. They schedule in time with friends the way students with 4.0 G.P.A.’s  make sure to sign up for community service because it looks good on their college applications. I recently wrote a friend to ask if he wanted to do something this week, and he answered that he didn’t have a lot of time but if something was going on to let him know and maybe he could ditch work for a few hours. 

Ik ken ook zo van die mensen en ik heb er een hekel aan. “Zullen we dan binnen drie weken donderdag iets doen?” “In principe ja, maar ik kan niets beloven. Druk druk druk!” En dan twee uur voor het afgesproken moment op de afgesproken dag: “Sorry, ‘t zal niet lukken. Er is iets tussen gekomen. Druk druk druk!”

Busyness serves as a kind of existential reassurance, a hedge against emptiness; obviously your life cannot possibly be silly or trivial or meaningless if you are so busy, completely booked, in demand every hour of the day. 

Er zijn mensen die druk bezig zijn (of ze nu al dan niet veel doen of te doen hebben), en er zijn mensen die niet druk bezig zijn (of ze nu al dan niet veel doen of te doen hebben). Ik ben niet druk bezig. Mijn agenda is, op zeldzame uitzonderingen na, altijd leeg. 

Oh zeker, dat ligt er ook wel aan dat ik geen sociaal leven heb en nergens naartoe wil gaan, maar zelfs mocht dat zo zijn: dan nog zou ik het niet druk-druk-druk hebben.

Ik heb het nooit voor dat ik niet weet wat gedaan, er is altijd iets te doen, maar ik weiger sinds een hele tijd thuis te komen en verplicht dringend werk te hebben. 

En ja, dan slabakt het allemaal een beetje, zeker dat. Het alternatief is duizend keer erger. 

Afscheid van een vriend

vrijdag 7 september 2012 in Genea. Permanente link | 4 reacties

De kogel is door de kerk. De liefde is er nog altijd, maar het moet ook van twee kanten komen, en liefde alleen is niet genoeg. 

Ik heb iets minder dan tien jaar Genbox gebruikt, en ik was er enorm content van. Tot pakweg 2010 was het met onnoemelijk veel voorsprong het allerbeste genealogieprogramma ter wereld. 

Zonder enige overdrijving: het beste, hands down. Beste grafieken, beste rapporten, beste manier van omgaan met conflicterende gebeurtenissen, beste manier van omgaan met getuigen en bronnen, beste meertaligheid, beste manier van omgaan met plaatsen… gewoonweg buitensporig uitstekend. 

Het probleem: het programma bestaat enkel voor Windows, de laatste update dateert van vijf jaar geleden, het is een closed source commercieel ding, en het wordt ontwikkeld door één persoon, die om het jaar of zo een teken van leven geeft. Dit was het allerlaatste, en sindsdien niets meer:

En ondertussen zijn er dingen die toen ondenkbaar waren maar nu normaal: integratie met kaarten via Google Maps of OpenStreetMap, beter omgaan met multimedia, om er maar twee te noemen.

Genoeg is genoeg, denk ik. Tijd voor een verhuis. Ik heb Gramps gedownload en geïnstalleerd. Het is (nog) niet voor iedereen, maar het ziet er veelbelovend uit. 

En dan ga ik eens systematisch al mijn onderzoek herbekijken. Bronnen opzoeken en documenteren, foto’s systematisch opslaan, bronvermeldingen harmoniseren… Een kleine vijfduizend namen, met de hand opgezocht over de jaren: véél werk.

Die opzoekingen in burgerlijke stand en parochieregisters, zou dat nog altijd zo lastig zijn? Of zou dat al min of meer digitaal kunnen? Spannend!

Converteren

zaterdag 8 september 2012 in Genea. Permanente link | 6 reacties

Ik ben een beetje voos: de hele dag bezig geweest met het omzetten van één bestandsformaat naar een ander, en begonnen met het uithalen van inconsistenties en dubbels en dergelijke.

Een werk van bijzonder lange adem, vrees ik, maar oh zo wijs. En (praise be Genbox) de export is redelijk goed gelukt, net zoals de import. Niet alles is behouden, maar een import en een rapport naar html gaf al meteen een indrukwekkend volledige website.

Voorouders

Arthur Leon Ludovicus Vuylsteke

En nu nog een paar jaar vrijaf nemen om er wat werk in te steken: de miserie met genealogie is dat er zoveel tijd in kan kruipen, dat ik de indruk heb dat het vooral oude mensen zijn die ermee bezig zijn, en dan is er zo weinig tijd over.

Familiegeschiedenis: Zelie, en Arthur in ‘t cachot

zondag 9 september 2012 in Genea. Permanente link | 6 reacties

Zegt Bram, naar aanleiding van vorige post:

Ah, vandaar de naam Zelie. Ook nog (pardon my curiosity): 45 jaar in’t kasjot?

De naam Zelie, van onze oudste dochter, komt inderdaad van Zelie Marie Vuylsteke, de oudste zus van de grootvader van mijn grootvader. Op de een of andere manier is die naam altijd in de familie gebleven: mijn grootvader was Arthur Oscar Marie Zelie Vuijlsteke en zijn vader was Mauritius Leopoldus Zelia Vuylsteke.

Ik was altijd al gefascineerd door die naam, en vandaar dus de naam van onze oudste: Zelie Marie Anna.

En wat die gevangenis van Arthur Vuylsteke betreft…

Arthur Vuylsteke is in 1858 geboren in Ieper. Zijn ouders waren (zeer) kleine zelfstandigen: vader behanger, moeder winkelierster. Na zijn middelbare school begonnen als boventallige (“surnuméraire”) in de gevangenis aldaar. Er kwam een plaats vrij (ook als boventallige) in de gevangenis van Leuven, en hij trok er als twintigjarige naartoe.

Daarna ging hij naar de (oude) gevangenis vanTurnhout en een stapje hogerop: derde bediende. Hij was twintig jaar, en het was geleden van de Napoleontische oorlogen dat er nog een Vuylsteke uit Ieper weggegaan was.

Arthur leert in Turnhout Marie Dehouwer kennen; ze blijven in contact als hij na twee jaar een promotie krijgt en in 1881 in de Nieuwe Wandeling in Gent tweede bediende kan worden.

In 1883 trouwen Arthur Vuylsteke en Marie Dehouwer. Ze wonen in een huisje in Gent, en krijgen kort na elkaar twee zoons: Jules in 1884 en Henri in 1885.

Marie is hoogzwanger van Maurice als de familie het nieuws krijgt dat Arthur voor zijn werk naar Kortrijk zal moeten verhuizen. Maurice (de vader van mijn grootvader) wordt nog in Gent geboren, in oktober 1887, maar zijn broer Clément wordt in 1889 geboren in Kortrijk.

Het gaat goed met de carrière van Arthur: hij wordt eerste bediende in de recentachtig gerenoveerde gevangenis van Brugge, en het gezin verhuist in 1890 naar Brugge. In mei 1891 wordt Joséphine er geboren, maar het nieuws wordt wat overschaduwd door de ziekte van hun tweede zoon Henri. Wegens drie kinderen en een zwangere moeder in huis, wordt hij door zijn grootouders verzorgd in Ieper. En ‘t is niet goed: twee maand na de geboorte van Joséphine sterft Henri. Hij was vijf jaar oud.

Het blijft bitterzoet: in augustus 1893 wordt Rosa geboren, maar in november 1893 sterft de oudste van de kinderen — Jules werd in november 1893 voor eeuwig negen jaar.

De jongste, Emile, wordt in 1897 nog in Brugge geboren, maar het werk van Arthur neemt een nieuwe vlucht. Hij heeft na en tussen zijn uren bijgestudeerd, en met een korte tussenstop in 1900 in Leuven, strijkt hij definitief neer in Gent, als boekhouder van de Nieuwe Wandeling.

Hij werkt er tot zijn zijn pensioen in 1923. Kijk, hier staat Arthur Vuylsteke links op de foto, een paar jaar voor zijn pensioen:

Arthur Vuylsteke, Joséphine Vuijlsteke, Maria Dehouwer, Rosa Vuijlsteke, Emma Myin, Emile Vuijlsteke

De twee meisjes bovenaan de foto zijn Joséphine en Rosa, die toen nog bij hun ouders woonden en de rest van hun leven niet getrouwd zijn. De vrouw in het midden is Marie Dehouwer, de knappe jongeman in de strandzetel is de jongste zoon, Emile.

Zoon Georges staat er niet op. Dit is hem rond dezelfde periode:

Georges Vuylsteke.

De vrouw rechts op de foto hierboven is Emma Myin, de dochter van de tweede man van de moeder van de vrouw van Maurice, die niet op de foto staat. Maurice was op dat moment waarschijnlijk aan het werken, als “représentant des deux Flandres” bij L’Oxhydrique internationale.. Kijk, hier is hij aan het werk, aan het demonstreren op een beurs:

Arthur Vuylsteke aan het werk.

Maurice was toen al getrouwd, en zijn zoon Arthur, mijn grootvader, zat op de lagere school:

Arthur Vuijlsteke op school.

Arthur Vuylsteke is 94 geworden. Hij stierf in 1953 en maakte het nog mee dat hij overgrootvader werd. Dit is hem met zijn zoon Maurice, kleinzoon Arthur en achterkleinzoon Marc, mijn vader:

Arthur Vuylsteke, Maurice Vuijlsteke, Arthur Vuijlsteke, Marc Vuijlsteke

Het is niet eerlijk, zeg ik u

maandag 10 september 2012 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Daarnet was Zelie haar dagelijkse dosis van twintig of zo nieuwe Latijnse woordjes aan het overlopen. Vraag eens aan mij, zeg ik om te lachen.

Waarop ze mij overhoort, en blijkt dat ik gelijk achttien en een half van de twintig woorden nog wist.

Dat is dus verdorie meer dan ik ooit zou geweten hebben toen ik zelf in het tweede jaar Latijn zat.

Als ik met een half oog meevolg met Zelie en haar Latijnse woorden, dan ken ik het honderd procent van buiten: de zeshonderd woorden die ze vorig jaar moest kennen, daar moogt ge mij om het even wanneer een examen van geven, dat zal zowat perfect zijn.

Hoe erg is dat, jong.

Ik heb daarop gevloekt, bloed zweet en tranen toen ik die moest leren toen ik zo oud was als zij. En dat lukte maar niet en het lukte maar niet — en nu weet ik nog allemaal wat ik toen niet kon onthouden.

Geheugen, ‘t is een vuile beeste.

Compacten

dinsdag 11 september 2012 in Kinderen. Permanente link | 11 reacties

Hey, een nieuwe term gehoord gisteren op de inleiding voor het derde leerjaar: compacten.

Er zijn oefeningen, en die moeten gemaakt worden. De meeste kinderen moeten alle oefeningen maken. Zwakkere kinderen, daar gaat de redenering dat kwaliteit vaak beter is dan kwantiteit: liever tien oefeningen goed gemaakt dan dertig wegens tijdsdruk en paniek maar half en half — en dus krijgen zij een gecompacteerd pakket.

Maar wat ik wel bijzonder goed vind: kinderen die het allemaal al snappen en die geen baat hebben bij de elfendertigste keer dezelfde eenvoudige oefeningen, die moeten ze ook niet allemaal maken.

Spelling

woensdag 12 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Ik lees niet genoeg Nederlands meer, denk ik: ik begin mijn taalgevoel kwijt te raken. Of beter, mijn spellingsgevoel: ‘t zijn vooral fouten op ij/ei die ik maak, akelig.

Oh, en da’s ook zoiets waar ik aangenaam door verrast was op school: dat ze er echt wel veel aandacht aan schenken in het derde leerjaar.

Elke week een woordpakket, elke week dictee, elke week dictee verbeteren als huiswerk. Fijn zo.

Ik wist al lang dat ze overal (ook op toetsen van andere vakken dan taal) punten kunnen verliezen voor taal- en spellingsfouten. Het is niet zo erg als ik het meegemaakt heb (één dt-fout is -2 punten, twee dt-fouten is maximum de helft van de punten, 3 dt-fouten is 0, wat het onderwerp ook was), maar het lijkt mij maar normaal dat ze overal goed moeten schrijven.

Net zoals ze buiten de les rekenen niet plots mogen vergeten wat de tafels van vermenigvuldiging zijn, om maar iets te zeggen.

En het is ook niet dramatisch: ze kunnen op taalfouten tot maximum 10% van het totaal verliezen,  dus een grote overhoring op 50 punten voor wat-de-naam-tegenwoordig-ook-is-voor-geschiedenis-aardrijkskunde-en-alles, die helemaal juist is maar een resem taalfouten bevat, kan eventueel 45 op 50 opleveren. Een toets wiskunde op tien met vijf taalfouten kan maximum 9 op tien zijn.

Behalve voor het onderdeel “stellen”, ‘t is te zeggen creatief schrijven en opstel en zo: daar mogen ze alle fouten van de wereld maken, er wordt alleen gekeken naar de inhoud. Omdat, gaat de redenering, er dan gekeken wordt naar een heel ander aspect van taal: niet de juistheid en de regeltjes maar de creativiteit. Dat kinderen die slecht zijn in spelling absoluut wel goed kunnen zijn in creatief schrijven, en dat ze zich daar geen moment beperkt moeten voelen.

Schoon, vind ik.

(En oh ja: kinderen die geattesteerd dyslexie of iets dergelijks hebben, daar worden geen punten afgetrokken voor spelling, en die krijgen dictee gewoon mee naar huis.)

Chrome is erger dan Internet Explorer 6

woensdag 12 september 2012 in Computers en dingen. Permanente link | 6 reacties

Chrome, vroeger, dat was een web browser die snel ging, die geen tierlantijnen deed, die rechttoe-rechtaan deed wat nodig was.

Als er ergens iets gemaakt moest worden: eerst in Chrome doen, dat is een plezier om mee te werken, en dan eens diep zuchten en het proberen in orde krijgen in Firefox en IE.

Dat is al een tijd niet meer het geval: Chrome is een log monster dat geheugen vreet, denkt dat het slimmer is dan u, onstabiel is en om onverklaarbare redenen vertraagt of stilvalt.

En wat veel erger is: dat meer dan regelmatig plots niet meer doet wat het gisteren nog deed. Dan zijt ge iets aan het maken, en oh kijk nu background-images worden niet meer ingeladen. Of toch wel. Of toch niet. Of toch wel. Of toch niet. Horizontale scrollbalken? Wie heeft dat nu nodig — wég ermee. Of nee, toch niet. Of wacht, toch wel. Ah tiens, Flash is niet opgeladen, blijkbaar. Of misschien wel? Of misschien niet?

Fonts, pakweg Google Web Fonts in Chrome op Windows, maar in het algemeen alles wat tekstrendering is? Chrome kaka, zoals de gremlins zouden zeggen.

Internet Explorer, zelfs in zijn ergste en meest degoutante vorm, ging tenminste voorspelbaar tegen de grond. Het was kapot of het was niet kapot, maar als het kapot was

GMail, hetzelfde: “You have been signed out of this account. This may have happened automatically because another user signed in from the same browser. To continue using this account, you will need to sign in again. This is done to protect your account and to ensure the privacy of your information.”

Néé, gast. Ik ben niét ergens anders ingelogd. En als ik weer inlog, dan zegt ge mij weer hetzelfde. En opnieuw, en opnieuw, en… ah nee, nu pakt het, en kan ik gewoon inloggen.

Ik ben al jaren (letterlijk, éttelijke jaren) gesubscribed op een aantal mailinglijsten, elk goed voor pakweg tien tot dertig mails per dag. Ik krijg al jaren (járen) een aantal alerts per mail, per dag een stuk of tien-vijftien. En dan plots, sinds eind augustus, besluit GMail op zijn eentje dat zo ongeveer twee derde van mijn mailinglijsttrafiek en 90% van mijn alerts (allemaal met een label en regels om er vanalles mee te doen) spam is.

Ha ja, pech, zeggen de mensen op het internet.

Net zoals bij de fonts en de css-zooi en de Google account-strubbelingen en de plots niet meer werkende Feedburner-login en de valse beschuldigingen van klikfraude bij Adsense: bakt u een ei, zeggen de mensen van Google. Bakt u een ei, en wacht, laat nog wat profielinformatie achter die we kunnen doorverkopen.

Verbouwingen: de bibliotheek (i)

donderdag 13 september 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 8 reacties

Zozo. Het werd eens tijd: de reden dat we eigenlijk aan de verbouwingen begonnen waren, dat was omdat er geen plaats was om boeken en dingen te zetten. En dan besloten we plots meer te doen dan dat, en dan besloten we in het achterhuis allemaal Ikea-kasten te zetten in plaats van maatmeubels, en dan was er vanalles te doen en stond het hele achterhuis plentyvolbrol, en kwam het allemaal niet meer van. 

Maar de afgelopen paar weken zijn er, Billy per Billy, stukken bibliotheek gekocht bij de Zweedse Vrienden, en ben ik, doos per doos, de boeken en dingen aan het uithalen en in die kasten aan het steken. 

Op het moment staan er een stuk of tien of twaalf Billy-kasten, en ze staan — helaas — allemaal dubbel vol. Zoals in: de schappen zo dicht mogelijk op mekaar voor een aantal verschillende hoogtes boeken, en dan alles helemaal vol, twee of waar mogelijk meer boeken vóór elkaar.

Dat gaat dus allemaal niet lukken, weet ik nu al. Er gaan boeken weg moeten. 

Ik heb al een hele stapel klaargelegd, en dan moet ik nog eens bedenken wat er mee zou kunnen aangevangen worden. Oude computerboeken, bijvoorbeeld: wat doet een mens daarmee? Is er nog iemand gediend met boeken over SQL Server 7 of Windows 2000 Server of Enterprise JavaBeans? 

En computers, computers dat er staan die weg moeten! Recentachtige PC’s kunnen naar scholen, maar voor de rest, zelfde vraag: is iemand nog iets met een perfect werkende Power Mac 7300? Kan iemand iets doen met een 21 inch CRT monitor? Of twee?

Afijn. Het masterplan, deel één:

  • alle boeken in boekenkasten steken, maakt niet uit hoe overvol ze geraken
  • en ook: alles wat op de vloer staat in het achterhuis weg krijgen, voor zover mogelijk
  • zodat de ruimte vrij komt behalve wat er tegen de muren staat
  • zodat vanaf maandachtochtend verlichting kan gelegd worden (twee maal indirecte verlichting, twee maal directe) 
  • en zodat het plafond kan geplamuurd worden
  • en ook het venstertje in de ene muur kan afgewerkt worden

Deel twee:

  • alles uit de bibliotheekkasten halen en in het midden van het achterhuis leggen
  • zodat de bibliotheekkasten verzet kunnen worden
  • en er een sokkel kan gemaakt worden op de vloer tegen de muur
  • zodat de kasten er waterpas op kunnen gezet worden
  • en dan definitief kunnen vastgezet worden
  • en dat dan alle boeken weer terug kunnen gezet worden

Tegen dan zijn we weer een tijdje verder. En dan is er misschien al nieuws van de bouwaanvraag. 

Ggggg.

De verandering begint in Merchtem

vrijdag 14 september 2012 in Politiek. Permanente link | 6 reacties

Ik denk dat ik het de afgelopen maand zo ongeveer elke dag gezien heb, en het blijft gewoon goed.

Van het begin, met Brabo het schaap dat niet langer schaapachtig wil toekijken, tot de aftiteling op het einde, in een Vlaemscher-men-kan-niet Achternaam-Voornaam-vorm gevat, tot en met “De Wever Bart”.

Dit is al een maand oud, maar ik denk niet dat het nog beter kan worden deze campagne:

Machtig.

Blergh

zaterdag 15 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Stoffige boeken verslepen: dat ik door mijn rug zal gaan, dat staat vast, en dat voel ik aankomen.

Dat ik massieve allergie-aanvallen doe, dat is ook gegarandeerd, maar dat voel ik wel niét aankomen.

Dan ben ik aan het schleppen, en plots moet ik niezen. Na een kwartier of na twee uur, maar wat er ook van weze: dan is het gedaan voor de rest van de dag en nacht. Dozen vol zakdoeken, hoofdpijn, niet meer kunnen zien, en had ik al gezegd: hoofdpijn?

Bah, bah, bah. 

En nog maar een dag om alles leeg te krijgen in het achterhuis.

Verbouwingen: de bibliotheek (ii) – op uw plaatsen, klaar…

zondag 16 september 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 4 reacties

Gisteren wegens allergiegodweetwat moeten opgeven na een halve dag in het achterhuis, en vandaag de hele dag zonder snotteren kunnen werken.

Ik heb nochtans hele gezichtenvol bouwstof gekregen (“eens blazen op dit stuk steen — aargh!”), ik moet zeker een soepbord vol jaren-1930-1940-boekmolm opgevreten hebben (“tiens, een hele kist vol fotografietijdschriften uit de periode 1936-1944″), er bleek een hele valies vol schoolboeken en -schriften uit 1978-1980 te liggen, en uiteraard: ik heb uren op de vloer doorgebracht, tussen geaccumuleerd stof van tien jaar verbouwingen en brol en rotzooi. 

Ik vermoed dat ik allergisch ben aan één welbepaald iets in heel dat achterhuis, ‘t is anders niet te verklaren. 

Nog een paar kasten in elkaar gestoken vandaag, en uitbreidingssets voor kasten. En dan verhuisd, versleept, verdaan. De laatste kist met boeken was denk ik in rekken gezet rond 20u, en dan was het opkuisen. 

Niet evident, en gelukkig dat Sandra daarvoor geholpen heeft, want alleen zou het nooit gelukt zijn (net zoals boeken in de rekken zetten met twee nooit zou gelukt zijn).

…maar toen werd het plots 23u15, en ging het niet meer. De doodsteek: planken van gelijkvloers naar eerste verdiep gesleurd om daar op een oosters tapijt te leggen dat al in geen jaren en jaren meer plat gelegen had. (Een geluk dat het een tapijt van schrikkelijk goeie kwaliteit is, ik schat een week of twee met planken erop en regelmatig eens op lopen, een kuisbeurt, en het zal weer als nieuw zijn.)

Afijn. Het beste is er voor mij toch wel af voor vandaag. 

Sandra is de laatste loodjes aan het doen, en morgen zou het in orde moeten zijn om het plafond en de verlichting in orde te kunnen zetten.

Dit, voor het moment, is het resultaat aan één kant van het achterhuis. Een hele stapel boeken in dozen gestoken om weg te doen, DVD’s en CD’s die ik niet absoluut wil houden ook weggepompt, en alles wat overblijft twee of drie rijen diep gezet:

Bibliotheek vóór

(Geen licht meer en de flash ligt ergens geen idee waar, dus foto genomen met lange sluitertijd en zaklamp, vandaar de vlekken en de algemene weirdheid.)

Er zijn 8 grote Billy-kasten met elk een opzetstuk, vier smallere Billy-kasten met opzetstuk, en drie Benno-CD-rekken. En dat staat allemaal voller dan vol, en er zijn nog stapels boeken in huis die er niet in staan.

Zucht. 

Gevonden foto’s

maandag 17 september 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | Geen reacties

In het achterhuis lag een hele zak vol foto’s, en dat was ook alweer een eeuw geleden dat ik er zo tegen gekomen was, wegens dat er hier eigenlijk nooit echt afgeprint meer is sinds het digitaal is.

Er lagen ook hier en daar filmrolletjes — geen idee of ik ze allemaal zelfs nog zou kunnen laten ontwikkelen, er zaten van die rare APS-dingen tussen.

Digitaal heeft dat ook een beetje, die serendipiteit van wat zou er hiér in kunnen zitten: verloren gelegde geheugenkaartjes waar geen mens nog weet wat er zou kunnen op staan. Zoals bijvoorbeeld deze, niet eens zo oude foto’s, gevonden op een kaartje dat tussen een boek zat in een zak in een doos:

Jan met das

Anna en Jan

Anna en Jan

Anna en Jan

Anna en Jan

Mijn twee fotomodellen. :)

(En okay, de foto’s zijn maar een paar dagen oud, maar ik heb ze echt wel gevonden op een plaats waar ik ze nooit verwacht had — dat komt van al dat verhuizen — en voor hetzelfde geld waren het er van jaren geleden.)

Verbouwingen: de bibliotheek (iii) – start!

dinsdag 18 september 2012 in Boeken, Verbouwingen. Permanente link | 14 reacties

Voilà zie, het startschot is gegeven. Gisteren kwam ik thuis, en er was in het achterhuis licht aan de twee kanten van de ruimte op het gelijkvloers.

Dat was al, vroeger, toen er aan elke kant twee peertjes hingen met elk een schakelaar, maar bij de laatste ronde verbouwingen op het eerste was alles aan de ene kant weggehaald.

De bedoeling is hetzelfde te doen als in de woonkamer en in het bureau: zowel directe verlichting als indirecte verlichting, allebei met een dimschakelaar. Directe verlichting via een nog nader te bepalen lampachtig ding in het midden van het plafond links en rechts, en indirecte via LED-lichten (of TL-buizen, geen idee wat het zal worden) bovenaan de boekenkasten links en rechts.

Behalve het licht waren er ook al stukken plafond bijgeplakt (er waren er uitgehaald vorige keer) en was er geplamuurd:

Bibliotheek: plamuursel!

(ja, het fototoestel staat waterpas en in een hoek van precies 90° met de twee zijmuren: de achtermuur is aan de linkerkant een kleine twintig centimeter verder van de camera dan aan de rechterkant)

In het koude daglicht ziet het er allemaal nog wat lastiger uit, al die boeken op elkaar en tussen elkaar gepropt, zonder rijm of reden van klassering (behalve dan hier en daar wat boeken van min of meer dezelfde kleur bij elkaar gestoken, omdat de hipster-van-vele-jaren-geleden in mij dat ook eens wou doen):

Bibliotheek, een stuk, niet gesorteerd

Ik weet hier nu elk boek staan, ik heb daar een goed geheugen voor, maar voor de rest vind een kat er haar jongen niet in terug. En dus zal dat dan uiteindelijk moeten proper geklasseerd worden.

Wat dus wil zeggen dat er veel meer plaats gaat verloren gaan. Okay, ik kan boeken min of meer per genre zetten en dat zal min of meer wel een invloed hebben op de gemiddelde grootte van de boeken — vakliteratuur is meestal pakweg hoger dan 23 centimeter — maar voor de grote hoop van de boeken gaat dat niet op.

Ik ga hardcovers toch niet elders zetten dan paperbacks? Met die Billy-kasten kunnen planken proper op verschillende hoogtes gezet worden, maar de miserie is dat het natuurlijk niet volledig traploos is, en dat ik dus moet kiezen tussen een beperkt aantal afstanden (nog eens lastiger gemaakt doordat er in het midden een vaste plank zit die niet precies in het midden zit).

En dus kan ik een schap maken dat 14 cm hoog is en perfect voor CD’s maar voor niets anders. Kan ik een boekenplank 17,2 cm hoog maken die te hoog is voor CD’s maar nét te klein voor pockets, wegens dat die 17,46 cm hoog zijn. Of een schap van 20,4 cm hoog waar ik DVD’s in kwijt kan en pockets, samen met softcovers die nét iets groter zijn (20 cm komt vaak voor), maar een hele reeks andere softcovers niet, wegens dat ze 22,8 cm groot zijn. Die kan ik dan in een schap steken dat ik 23,8 cm hoog maak, maar daar passen de meeste hardcovers dan weer niet in wegens dat die nét een beetje meer dan 24 cm hoog zijn. En de volgende stap is dan 27 cm, behalve als het in de buurt van zo’n middenplank is en dan is het 26,7 cm aaargh.

Bovenop zo’n kast staat trouwens nog een uitbreidingsstuk: dat heeft een binnenafmeting van 33 cm heeft, wat wil zeggen dat er geen twee volwaardige schappen van te maken zijn… aaargh ook.

Eigenlijk zou ik de planken op 27 cm afstand van elkaar moeten zetten, dan kan ik er hardcovers en softcovers en pockets door elkaar in steken. Ja, dan verlies ik wel 9 centimeter hoogte overal waar pockets staan, maar dat is dan maar zo. Dat zou iets geven als op het onderste schap links op de foto hieronder, behalve dat ik eigenlijk verbazend veel niet-pockets heb en dat het nooit zo dramatisch zal zijn:

Bibliotheek, een stuk, niet gesorteerd

(En dat is dan ook meteen de reden waarom ik geen twee boekenrijen achter elkaar kan steken, met de achterste op een verhoog: veel te veel grote boeken in verhouding met pockets.)

…maar als ik het zo doe, dan verlies ik per boekenkast zeker een volledige legplank. En de boeken staan er nu al met twee of drie achter elkaar in.

AAARRRGH.

Tempest – Bob Dylan

dinsdag 18 september 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Op het bureau van de fijne collegæ van Enchanté lag een stapeltje Bob Dylan. Tiens, dacht ik, wat doet dat jong tuig™ met zo’n stapel oudemensenmuziek? Zie dat van hier dat Amoury, net achttien geworden denk ik en Andrew, geen haar over 22, naar zo’n bejaarde medemens zouden luisteren! 

(Euh nee, ik was uiteraard niet écht verbaasd: die cd’s lagen daar om te sturen naar mensen die er dan reclame voor zouden maken, natuurlijk, dat doen ze daar nu eenmaal bij Enchanté.)

Het was nog wel eens gebeurd dat ze mij vroegen of ik niet geïnteresseerd zou zijn om te luisteren naar het een of het ander, en of ik daar dan iets over zou schrijven. Ik zei dan meestal iets in de zin van “neen want ik luister bijna alleen naar platen die ik al ken en trouwens ik ken niet genoeg van muziek en ik heb geen tijd” — ‘t zal wel daarom geweest zijn dat ze het mij zelfs niet voorgesteld hadden, deze keer. 

Maar! Dat was buiten de waard gerekend! Ik had de laatste worp van Dylan Bob gewoon al een tijd op vaste rotatie staan op mijn telefoon! En ik moest zelfs niet omgekocht worden om er iets over te schrijven!

Tempest bob dylan

Ik ben zo één van die dutsen die al jaren en jaren vol bange afwachting elke nieuwe van Dylan binnenhaalt. Wat zou het nu weer zijn? Wat hebben de jaren met zijn stembanden gedaan? Zit er iets beluisterbaar tussen? 

Er is een hele mindere periode geweest, dat het werk was om door een plaat te raken, maar daar is al een tijd veel verbetering in. Een tweede carrière, zeggen sommige mensen dan, alsof Dylan er ooit helemaal mee opgehouden zou zijn. 

Niets van dat! De man trekt het zich niet al te veel aan dat hij al lang op pensioen had mogen gaan, en dat hij onsterfelijk zou zijn zelfs al was hij veertig jaar geleden gestorven.

Een fijne plaat, zijn laaste, Tempest. Loop ze kopen, zou ik zeggen als dat niet zó twintigste-eeuws zou zijn. Dus bij deze: punt uw Spotify in de juiste richting en luister er een paar keer naar. En als het u aanstaat, koop dán.

Of kijk, hieronder staan ze ook, de nummers van de plaat. 

Tempest zet in met Duquesne Whistle, dat verraderlijk opgewekt klinkt. Het swingt subtiel in het begin, en dan komt er een drumstel en een orgel bij en zijn we vertrokken voor vijf minuten hoofdgeknik en niet stil te houden voeten.  

Stemgewijs is het, tja, alsmaar meer in de richting van Tom Waits met een zware keelontsteking aan het evolueren, maar dat heeft ook zijn charmes. Het kan zijn dat ik me vergis, maar ik heb de indruk dat hij er tegenwoordig echt helemaal vrede mee genomen heeft, en zelfs geen aanstalten meer maakt om er tegen te vechten.

Dusquesne Whistle heeft het over treinen, misschien. Of fabriekssirenes. En over een meisje en verliefdheid en lang geleden, denk ik. Maar dat maakt niet zo erg veel uit: de muziek belooft ons dat het hier nog leutig zal worden.

Schuif bij, zegt de muziek, het balorkest van Nonkel Bob speelt ten dans, en wij beloven swing en jazz en plezier.

Qua op de verkeerde voet zetten kan het tellen. 

Zo op het eerste gehoor is Soon After Midnight een liefdesballade, maar bij aandachtiger luisteren gaat het minstens over stalking, en wat mij betreft volgen we een seriemoordenaar die zijn slachtoffer aan het uitkiezen is:

It’s soon after midnight,
And my day has just begun
My heart is cheerful,
It’s never fearful,
I’ve been down on the killing floors,
I’m in no great hurry.

Er zijn ongetwijfeld mensen die zich hele dagen bezighouden met betekenissen achter betekenissen te zoeken bij elk nieuw brouwsel van Bob Dylan, maar ik maak er graag mijn eigen verhaaltjes rond. 

Bij Narrow Way, bijvoorbeeld. Als hij zegt

Ever since the British burned the White House down
There’s a bleeding wound in the heart of town
I saw you drinking from an empty cup
I saw you buried, and I saw you dug up

…dan zie ik dat als een liefdesverklaring van één vampier aan een andere. Hij is een eeuwenoude vampier, reisde met de Britten meer naar de VS voor de oorlog van 1812. Zij werd verliefd op hem en hij op haar. Hij maakte van haar ook een vampier  (Your father left you, your mother too / Even death has washed it’s hands of you), maar ondertussen is het al een tijd dat zij hem niet meer graag ziet — en heeft hij besloten er dan maar een einde aan te maken: 

Been dark all night, but now it’s dawn
The moving finger is moving on
You can guard me while I sleep
Piss away the tears I weep

Oh zeker, ‘t is ongetwijfeld vele mijlen ver van wat de mens wou zeggen toen hij het schreef, maar hey, wie houdt mij tegen?

Voor de rest en los van wat ik er bij verzin: dijk van een nummer, rock, nijdig, energie, complexloos, hoera. 

Dylan maakt het ook zo eenvoudig: zijn teksten staan vol van terloopse dingen die in een paar woorden een hele wereld suggereren. Neem dit: ergens in Long and Wasted Years staat

I ain’t seen my family in twenty years
That ain’t easy to understand, they may be dead by now
I lost track of em after they lost their land

Verder wordt daar niets mee gedaan, ‘t is gewoon één stukje in een verhaal van een man tegen zijn vrouw op het einde van een lange relatie. Maar ik denk direct aan heelder Essex County-verhalen: twintig jaar niet gezien! Land verloren! Wat zou daar allemaal gebeurd zijn? 

Net zoals in het vorige nummer hier ook een centrale haak waar het nummer aan hangt. Geen nerveuze bluesachtige riff maar wel een naar-beneden-gaand melancholisch iets (mensen die iets van muziek afweten, kunnen er ongetwijfeld een naam aan geven). 

Ik moet altijd een beetje wenen als ik dit nummer hoor, met pas helemaal op het einde

We cried on a cold and frosty morn
We cried because our souls were torn
So much for tears
So much for these long and wasted years 

In Pay in Blood is Dylan’s stem anno 2012 het enige instrument die de tekst kon zingen, denk ik. 

Night after night, Day after day
They strip your useless hopes away
The more I take the more I give
The more I die the more I live
I got something in my pocket make your eyeballs swim
I got dogs could tear you limb from limb
I’m circlin’ around the Southern Zone
I pay in blood, but not my own.

Boze, boze Dylan is ook machtig, machtig wijze Dylan. En ja, ik heb er allerlei verhalen rond in mijn hoofd spoken, maar ik laat het helemaal aan u er om uw eigen Monte Christo-achtige roman rond te spinnen:

How I made it back home, nobody knows
Or how I survived so many blows
I’ve been thru Hell, What good did it do?
You bastard! I’m suppose to respect you!
I’ll give you justice, I’ll fathom your purse
Show me your moral that you reversed

Hear me holler and hear me moan
I pay in blood but not my own
You get your lover in the bed
Come here I’ll break your lousy head
Our nation must be saved and freed
You’ve been accused of murder, how do you plead?
This is how I spend my days
I came to bury, not to raise
I’ll drink my fill and sleep alone
I play in blood, but not my own

Barbara Allen: het origineel is ergens in misten van zeventiende-eeuwse tijden verloren, maar Pete Seeger zong het, en Dolly Parton ook en Emmylou Harris en ontelbare andere (vakkundig verkracht door Art Garfunkel bijvoorbeeld).

Johnny Cash nam de melodie en schreef er andere woorden op, en Bob Dylan doet iets gelijkaardigs, en wat hij al decennia doet: Scarlet Town neemt elementen van Barbara Allen en doet een remix (everything is a remix).

Er zit zeventiende eeuw in, americana, Engelse nursery rhymes, whisky, morfine and gin en een flat-chested junkie whore, en op die manier wordt Scarlet Town een soort Amerikaanse Everytown zoals er in American Gods ook zitten:

If love is a sin, then beauty is a crime
All things are beautiful in their time
The black and the white, the yellow and the brown
It’s all right there in front of you in Scarlet Town

Ik vind veel goed op deze plaat, maar dit is misschien wel mijn favoriet nummer. Of toch minstens in de top drie.

Early Roman Kings drijft op een standaard “woke up this mornin’, my dog was on fire”-bluesriff. Misschien moet ik er nog wat meer naar luisteren, maar voorlopig is het noch naar inhoud noch naar vorm echt mijn ding. 

Tin Angel is nog zo’n remix: een hervertelling van een traditional die Woody Guthrie al eens deed, Gypsy Davey. Het begint met dezelfde zin (“It was late last night when the boss came home”), het verhaal begint hetzelfde (vrouw loopt weg met geliefde, man achtervolgt ze), maar het heeft meer dan een beetje magisch-realisme, en ondanks de humor eindigt het zoals wel meer op deze plaat in bloed, bloed, bloed. 

Ik beeld mij Dylan in op een markt in 1890, met een grote pancarte waarop in dertig  coupletten de Tragische Historie van den Zigeuner Henry Lee, de Kasteelheer en Zijne Gevallen Vrouwe uit de doeken gedaan wordt — maar net zoals de tekst negentiende eeuw en middeleeuwen mengt, zou dit niet misstaan in een kasteel in 1350. 

Muzikaal niet veel om het lijf, maar niettemin: erg onderhoudend. Ik heb zó zin om er een videoclip bij te maken.

We gaan in Tempest nog maar eens terug in de tijd — ik las ergens dat Dylan de laatste jaren precies alleen nog maar muziek maakt van vóór hij zelf de muziek voor altijd veranderde — en we zitten in Ierland, met een lange lange ballade (bijna een kwartier!) over het vergaan van de Titanic.

Ik vind dit uitstekend goed en als het op mijn koptelefoon staat terwijl ik naar huis rijd, doe ik altijd een (lange) omweg om het volledig te kunnen horen. Dat is één houding. Een andere? Grauniad-nitwit van dienst Alex Macpherson had er dit over te zeggen:

The less said about the horrifying 14-minute title track, the better. It narrates the sinking of the Titanic in tediously descriptive detail, and succeeds only in making one long to be on the Titanic, where you’d at least get both an adrenaline rush and a merciful end.

Opinies zijn gelijk achterwerken, zoals de witz gaat. Een kwartier lang kleine schetsjes van levens, flitsen van situaties, en alles samen (mét alles wat we voor de rest over de Titanic in ons hoofd zitten hebben, de film en Leo Di Caprio incluis) schildert een Radeau de la Méduse-achtig tafereel — van mij mocht het nog twee keer zo lang duren.

Roll on John is het nummer dat ik het minst beluisterd heb op Tempest. Niet alleen omdat het het laatste is, maar ook omdat ik er ongemakkelijk van word. Ik kan mij inbeelden dat Dylan zelf er helemaal achter staat, maar ik vind het te zeemzoetig met zijn idealiseren van John Lennon en bijna kneuterig met zijn schier voortdurend citeren van Beatles-songs en dingen. Dit had er van mij even goed af mogen blijven. 

*
*    *

Op die valse noot op het einde na, en op een “mja” voor Early Roman Kings na: tien tracks waarvan ik er acht in mijn top twintig van de afgelopen paar jaar zou zetten. 

Meer dan zeer goed, denk ik dan. 

ELO

woensdag 19 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Over muziek gesproken… op De Slimste Mens vanavond was er een tekstschrijver die het absoluut nodig vond om zich vrolijk te maken over ELO.

Gast!

ELO is wijs, en daar moet niet over gezeverd worden. Dit, bijvoorbeeld, is er één die in het Pantheon van Muziek Voor De Eeuwen mag bijgezet worden naast Sacre du Printemps en St. James Infirmary:

Brave jongens daar bij Vier: g’hebt een leutig kwiesken (al is het geen goed teken dat ik negen op de tien vragen kan antwoorden, dat wil zeggen dat er daar volk aan de vragen zit dat teveel op het internet rondlummelt), maar hou die schampere opmerkingen misschien voor dingen waar er schamper mag over gedaan worden.

Deal? Deal!

It’s not because you are that you know google translation flemish speaking

woensdag 19 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Greenlight Digital doet dat gelijk goed:

Hei,

IK heb u gevonden terwijl IK tips zoek was en echt uw ambt genoten – The blog gent – drie.

Wij zijn momenteel een campagne met Nespresso draait en vraagt zich af of u interesse heeft voor een deel. Nespresso is momenteel op het verhogen van de zichtbaarheid van hun pagina’s op het web gericht, en het zou fantastisch zijn mocht u een rol spelen.

Als u meer informatie wilt, of als dit uw enthousiasme heeft gewekt neem dan gerust contact op met mij via e-mail.

IK hoor graag van u!

Vriendelijke Groeten

[Name redacted, ik heb nog een beetje medelijden]
Web Relations Executive | Greenlight

Zucht.

Verbouwingen: de kasten en de televisie

woensdag 19 september 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 12 reacties

Trala, de kasten zijn klaar, de kasten zijn klaar!

Er waren nog een paar deurtjes die te kot kort waren onder het bureau, en er moest nog iets met afstandsbedieningsherhalers geforceerd worden wegens dat er allemaal bakjes in een kast zaten en dat dat lastig was voor een afstandsbediening.

Living

Oh ja, en ook: een jongensdroom is in vervulling gegaan — een televisie op een verdraaibare arm!

Living met tv gedraaid

De verlichting doet al wat ze zou moeten doen, er zitten dingen in de vitrines, en alles, en alles.

Living en bureau

Nu alleen nog een paar plinten en de chauffage weer ophangen, en dán nog wachten op die bouwvergunning om de voorgevel en de vensters te kunnen doen, en dan is de living helemaal klaar.

Boeken: teveel

donderdag 20 september 2012 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

Argh: binnen vijf dagen komt deel twee van Mongoliad uit, en al vond ik dat nu niet meteen het beste boek ooit, ik wil toch wel verder lezen. 

Maar ik ben nu al veel te veel boeken tegelijk aan het lezen: iets wetenschappelijks over geschiedenis (interessant maar wisselend van kwaliteit), iets magisch-realistisch  (leutig maar hard werk), iets pseudo-biografisch fictie-achtigs (wel wijs maar eigenlijk staat het te ver van mij), iets science fiction (dat ik vroeger heel goed vond en dat ik zeker wil herlezen), en iets fantasy-achtig (wel goed maar niet zo enorm goed als andere mensen zeggen dat het is).

Allemaal dingen die lang duren om te lezen, en ik heb eigenlijk zin om iets rap rap te lezen, niet iets dat lang duurt. En vandaar die Mongoliad. 

Comics? Haja: ik zit wat vast. Begonnen aan de nieuwe run van Daredevil van vorig jaar en goed bevonden, maar die leperds van Marvel zijn natuurlijk direct begonnen met cross-overs en dan moet ik vanalles bij elkaar gaan lezen, grr. En dus ben ik wat blijven vastzitten tussen Daredevil en Spider-Man en Punisher.

Euh eigenlijk in het algemeen: bloederige hel waarom is er geen tijd genoeg in de dag en zijn er niet genoeg dagen in de week aaaa!!

Allochtonen

vrijdag 21 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Uiteraard heeft Bruno ongelijk, als hij schamper schrijft

Sire, er zijn geen allochtonen meer. We hebben de ganse vreemdelingenproblematiek in één pennentrek opgelost, zo hekelen de cartoonisten in de media, want we hebben de allochtoon afgeschaft. De Morgen masturbeert er vandaag zo hevig op los, dat ik me afvroeg of het wel inkt was, waarmee ze hun pagina’s bedrukt hebben. Ze zijn de redders van de maatschappij. Het is een kwestie van tijd of ze hebben ook de euro-crisis opgelost en het begrotingstekort weggewerkt.

Ik lees De Morgen niet, maar ik heb wel gelezen en gehoord waarom ze het woord “allochtoon” niet meer gaan gebruiken. 

Dat heeft niets te maken met de karikatuur die cartoonisten of De Man In De Straat ervan zouden kunnen maken, wel integendeel.

Het is niet door “allochtoon” niet te gebruiken dat er een probleem onder de mat geschoven wordt: het is door het woord wel te gebruiken dat er tegelijkertijd heelder problemen onder de mat geschoven worden, én dt er allerlei problemen bijgemaakt worden. 

“Allochtoon” is — en ik erger mij daar al langer aan — een vlag die geen enkele lading en alle ladingen dekt, het is hetzelfde als “ungood” in 1984: domme newspeak voor “niet zoals ik”. 

Zég dan toch gewoon “Turkse Belgen” of “Noord-Afrikanen uit Noord-Frankrijk” of “Togolese semi-legale pipo’s” of “Roma” of “Poolse dagarbeiders” of “derde-generatie kwart-Pool” ofwatdanook. 

Weg met “allochtoon” in die context. Good riddance. En Bruno slaat met 100% zeker goede bedoelingen de bal helemaal mis als hij dit aangrijpt om te zeggen

We verglijden naar een maatschappij met een dubbele moraal, zoals in de Victoriaanse tijd. De politiek correcte verplichting in de media en de politiek verplicht de mensen tot hypercorrectie.

Allochtoon is de politiek correcte zever. Het is evenveel zever alsof ik zou zeggen “de ondertitels op TV zijn er voor andersvaliden” — neen: ze zijn er voor doven en slechthorenden. Afschaffen is een klein stapje wég van die dubbele moraal die er al een tijd is, niet het nog erger maken. 

Het niet meer gebruiken waar het niet van toepassing is, is maar logisch. En dat is dus in de meerderheid van de gevallen, waar we nu halfslachtig “allochtonen” schrijven of zeggen voor “niet-blanke Europeanen, enfin, of misschien ook Oosteuropeanen en natuurlijk ook zigeuners, maar uiteraard niet van die geadopteerde zwartjes of Chinezen, en uiteraard ook geen Amerikanen of zo, behalve Peruvianen die staan te bedelen met een panfluit en alles, enfin, als het geen évolués zijn dus van ginderachter, een Indische meneer professor is natuurlijk geen échte allochtoon maar een vierdegeneratie Turk natuurlijk wel”.

(Het gekringruk van de zichzelf op de rug kloppende media, dat is er natuurlijk compleet volledig over, en daar heeft Bruno overschot van gelijk dat het zij, en de politiek correcte medemensen in het algemeen, net zijn die ervoor gezorgd hebben dat dat semantisch probleem er was.)

History repeating

zaterdag 22 september 2012 in Televisie. Permanente link | Eén reactie

Louis moet nu zo ongeveer een jaar of elf zijn, en hij is naar Doctor Who beginnen kijken. Is er een betere leeftijd om naar Doctor Who te beginnen kijken? Ik denk het niet!

Ik ben ook afleveringen aan het herbekijken, en hola wat zitten er enorm goeie tussen. Ik kijk er naar uit om de laatste paar jaar te zien, wegens dat ik die nog niet op televisie gezien had. Mmm.

Mijn eerste Doctor Who was de vijfde. Láng voor het internet en alles, natuurlijk, en zonder eigenlijk enige context of uitleg: het enige dat ik wist, was dat ik de intro ongelooflijk fantastisch vond (en dus ook meteen naar de bibliotheek om alle platen van BBC’s Radiophonic Workshop uit te lenen en op cassette te zetten).

Zonder verdere uitleg wist ik ook niet wat er gebeurde toen Dokter Vijf Dokter Zes werd, en ik was er een hele tijd niet goed van — man, wat een hatelijke kerel, Dokter Zes!

Ik ben enorm benieuwd of het op Louis ook zo’n indruk gaat nalaten.

Katten zijn beter dan honden

zondag 23 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

‘t Is wetenschappelijk bewezen, voilà zie. Einde discussie. 

For fuck’s sake, Drupal!

maandag 24 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Okay, dan hebt ge dus zo’n website draaien met Drupal, zonder noemenswaardige problemen.

Om de zoveel tijd een update, dat gaat allemaal relatief pijnloos, iedereen content, iedereen tevreden. 

En dan ineens: de kalender werkt niet meer. Hoe, de kalender werkt niet meer? Eén van de kalenders werkt niet meer, blijkbaar. 

Naar http://website.domein/admin/structure/views, klik op “edit” naast de view die het probleem geeft: ERROR 500 INTERNAL SERVER ERROR UW WEBSITE IS NAAR DE KLOTEN MBWAHAHAHAHA.

Bon, error logs van de server nagekeken: 

[Mon Sep 24 17:39:13 2012] [warn] [client 1.2.3.4] mod_fcgid: stderr: PHP Fatal error: Call to a member function summary_title() on a non-object in /home/website.domein/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_display.inc on line 1192, referer: http://website.domein/admin/structure/views

Gaan kijken in de code, wat staat daar?

$row_summary = empty($row_plugin['title']) ? t(‘Missing style plugin’) : $row_plugin_instance->summary_title();
$row_title = empty($row_plugin['title']) ? t(‘Missing style plugin’) : $row_plugin_instance->plugin_title();

Euh ja. Uitcommentariëren, zien wat dat geeft? Ha kijk, ik kan op de pagina waar die view geëditeerd kan worden. Dikke rode foutboodschappen bovenaan:

Notice: Undefined variable: row_title in views_plugin_display->options_summary() (regel 1198 van /home/website.domein/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_display.inc).
Notice: Undefined variable: row_summary in views_plugin_display->options_summary() (regel 1199 van /home/website.domein/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_display.inc).

I’m so happy. En wat ik ook doe, er is geen manier om het op te lossen: onder het kopte “format” blijft bij “display” een waarde van “Broken Field |” staan. 

Zoeken op het internet: honderden websites die dezelfde foutboodschap geven, dus het komt wel meer voor. En nergens een duidelijke uitleg wat of hoe. 

Tot ik toevallig op deze terechtkom: Calendar Block View Broken. Precies de symptomen die ik heb, hierrrrr brandt de lamp, denk ik dus. 

En inderdaad. Na een paar mensen die zeggen dat ze het probleem weg krijgen door hun view te verwijderen en een nieuwe aan te maken, sluit Karen Stevenson het ticket en schrijft ze lakoniek:

I had to create some new calendar components that work better than the old ones did and it resulted in deprecating some old ones. Creating a new view will make everything work.

What the actual fucking fuck? Sinds wanneer worden er stilzwijgend zonder ook maar een vermelding in de release notes dingen kapot gemaakt? 

Bon okay, ik sleur mezelf dan maar weer in “kak, wéér van dat”-modus en ik maak een nieuwe kalenderview aan. 

Die mij prompt een leeg scherm geeft. Géén mogelijkheid om wat dan ook te doen. Hm. Misschien eens die nieuwe view deleten en nog eens alle refreshen en herbeginnen?

Ah, péch. Dikke rode letters:

Notice: Undefined property: view::$export_type in ctools_export_ui->access() (regel 128 van /home/webste.domein/all/modules/ctools/plugins/export_ui/ctools_export_ui.class.php).
U heeft niet voldoende toegangsrechten voor deze pagina.

De mengeling van Nederlands en Engels is altijd een beetje lachen, maar bon. Een probleem met Chaos Tools? Ja, manifest wel, maar wat? Niemand heeft een idee: niet hier, niet hier, niet hier, niet nergens. 

Fuck, dus. Trekt uw plan, dus. Bakt u een ei, dus. 

En zo gaat dat maar door. Hier iets veranderen is daar iets kapot maken, en omgekeerd. Om dit probleem op te lossen heb ik moeten zitten prutsen in een database, server logs moeten bekijken en stukken code in de kalendermodule moeten veranderen, alleen maar om een diagnose te stellen. 

De site waar het over gaat, zou eigenlijk moeten kunnen onderhouden worden door mensen die nog net met Office kunnen werken. Ik kan die mensen toegang geven tot veel zaken, maar van zodra het om Views of andere zaken gaat, kunnen het ze met één verkeerde knop compleet kapot maken. 

Drupal is vele keren beter dan veel andere dingen, maar zeg nu eens ernstig: wie wordt verondersteld zo’n net iets meer complexe site te administreren? Zonder tegelijk kennis van Drupal, php, jquery, html, css, (my)sql en godweetwatnog, is dat toch onmogelijk?

Een uur later is het oorspronkelijke probleem helemaal opgelost, maar heb ik ondertussen gemerkt dat die kalendermodule nóg dingen veranderd heeft. Gratuit. In de gegenereerde html. Waardoor er overal nog dingen mogen veranderd worden in de css, en god weet wat daar dan de gevolgen van zullen zijn elders. 

Zucht.

Ik heb soms de indruk dat elke keer als Drupal een béétje krediet opgebouwd heeft, ze erin slagen om een stunt uit te halen zoals die “oh ja, ‘t is kapot, ja”-boodschap over de kalender, en dan is het voor mij weer allemaal naar de kloten. 

Geneaquilts

dinsdag 25 september 2012 in Genea. Permanente link | 2 reacties

Zo aardig. 

Boekenklassement ghraa

woensdag 26 september 2012 in Boeken. Permanente link | 4 reacties

Allez ju, zoiets zou het geven. Links de toestand vóór, rechts de toestand na. Het gaat om de middelste rij.

Links staat daar een rij pockets achteraan en een rij wat grotere boeken vooraan; rechts staan daar twee rijen pockets, de achterste op een verhoogje van een centimeter of zes of zo:

KGB 7500KGB 7507

Allemaal goed en wel als het allemaal pockets zijn, ja, maar ‘t zijn dus niet allemaal pockets. En ik vind dat gelijk niet zo geslaagd, eigenlijk, ‘t is een beetje gelijk uitverkoop in de tweedehandswinkel. En hoe moet ik dat dan sorteren? Eerst achteraan en dan vooraan? Uuuurgh!

Maar aan de andere kant: het is gewoon wel een volledige rij die verloren gaat. Als het allemaal pockets zijn. En als het allemaal pockets zijn dan zou ik het minder hoog kunenn maken waardoor ik elders plaats win op een kast. Maar niet echt, want het zal nooit dubbel zoveel zijn. Aaargh!

Maar aan de grijpende hand: er zijn echt wel veel niet-pockets. En als ik ze moet scheiden, de pockets en de niet-pockets, dan kan ik niet alles proper sorteren. Gnii!

En zo gaat dat maar rond in mijn hoofd, en rond in mijn hoofd. Om zot te worden! Zot!

Ik ga dan trouwens ook eens een statief in de bibliotheek zetten en foto’s nemen van wat ik doe als ik het definitief doe, want animaties van boeken zijn wijs:

KGB 7500

Ik wil een nieuwe Kindle maar ik mag hem niet kopen van Amazon

woensdag 26 september 2012 in Boeken. Permanente link | 31 reacties

Ik lees veel op mijn Kindle. Gelijk, héél veel. Minder in de winter dan in de zomer, dat wel, omdat er wel een leeslamp op zit maar het is toch niet zo’n enorm gemak in het donker. 

Dan lees ik verder met Kindle op iPhone, wegens dat dat kleine lettertjes zijn en dat ik dan in bed met één oog kan lezen. 

Maar eigenlijk zou ik liever verder lezen op een Kindle. Om precies te zijn, op zo’n nieuwe Kindle Paperwhite (nu ook een link met mijn Amazon Associates-ID erin!):

Ja, ik wil daar geld voor betalen, zelfs al heb ik al een Kindle, en het vorige model van de Kindle, en het model dáárvoor. Comfortabel kunnen lezen op mijn Kindle in een donkere kamer, of zelfs helemaal in het donker, op een scherm dat ook in de zon leesbaar is: ja graag, en waar moet ik mijn geld naar smijten?

Welllll… as it turns out: nergens naartoe. Want de Kindle Paperwhite is niet te kopen in Europa. 

Verdomme! En ik wil er dus echt wel een, met de donkere winterdagen op komst en dat ik mezelf nog een verjaardagscadeau verschuldigd was en alles…

Leest er hier niemand mee die in de buurt van de VS moet zijn één dezer dagen, en die er eentje wil meenemen? Pretty please?

Over Kindle gesproken: gisteren zoals ik al zei deel twee van The Mongoliad (nog zo’n link!) gekocht, en kijk wat er vanmorgen in mijn brievenbus zat over mijn aankoop van het vorige deel:

Thank you for ordering “The Mongoliad Book One” for your Kindle. We’re writing to let you know that we’ve updated the Kindle edition with new content including “Sinner: A Prequel to the Mongoliad”, a map, and character illustrations.

You can get this new version by going to the Manage Your Kindle page. Find the book in your Kindle Library and click on the “update available” link next to the book’s title.

This book has undergone significant changes, and once the updated has downloaded, the previous version will be automatically replaced. (You will no longer be able to view any highlights, bookmarks, and notes that have been made in your current version and your furthest reading location will be lost.)

We hope you enjoy this updated version of “The Mongoliad: Book One”.

Zo wijs. Ik ben een grote fan van Amazon, ik. 

Chrome font rendering ghraa

donderdag 27 september 2012 in Boeken, Computers en dingen. Permanente link | 2 reacties

Heeft het zin om daarover te blijven klagen? Welneen, het heeft geen zin om daarover te blijven klagen. Ga ik er daarom mee ophouden om erover te klagen? Ge moogt twee keer raden. Hint: neen. 

Kijk, Amazon Cloud reader op Chrome 22.0.1229.79 op mijn laptop (ja, nog maar eens een zoveelste versie die ergens ver weg achter mijn rug is geïnstalleerd):

Amazondonker sm

En kijk, dit is exact hetzelfde scherm een paar seconden later, als die donkere balken boven en onder weggegleden zijn:

Amazonlicht sm

Mét balken is de tekst donker, zónder balken is de tekst licht. Waarom? Met balken en zonder balken gebruikt twee keer een verschillende manier van font rendering.

Kijk maar. Zonder balken is zuiver greyscale anti-aliasing:

Amazongreyscale

…en met balken is het subpixel rendering:

Amazoncleartype

Fucking fuck fuck fuckety fuck. Hop to it, Google. 

Update: Oh check it out shit hit the fan. (En ja, dat is nog iets anders dan de eeuwenoude DirectWrite/GDI-miserie in Chrome op Windows.)

Al dat werk aan stambomen jong!

vrijdag 28 september 2012 in Genea. Permanente link | 3 reacties

Het heeft één enorm voordeel dat tegelijkertijd ook een enorm nadeel is, veranderen van genealogieprogramma: het dwingt een mens al zijn materiaal aandachtig te herbekijken. 

Ik dacht eerst: ik doe alles gewoon opnieuw, dan weet ik zeker dat het allemaal juist staat — maar dan keek ik met wat meer aandacht naar mijn bestand in Genbox, en besloot ik het toch maar op basis van een import te doen. 

Als ik alleen maar mijn voorouders en al hun afstammelingen bekijk, dan kom ik op 4132 personen uit, in 1205 families, met 882 plaatsen, 7503 events, 9532 bronvermeldingen naar 446 bronnen, 829 foto’s en 1263 notities.

Urgh.

En daar komen dan nog eens een hele resem misschien-verwanten bij (ik blijf ervan overtuigd dat ik ooit alle Gilliets van Gent min of meer in één boom ga krijgen: kijk alhier en alhier, bijvoorbeeld), en getuigen en dooppeters en doopmeters, en :aaa:.

Grampsgilliet sm

Import dus, maar omdat GEDCOM echt wel kloterij is, en alle modellen van GenTech ten spijt er nog niets beters is, gaan daar onvermijdelijk gegevens bij verloren. 

In het geval Genbox > gedcom > Gramps was dat, onder meer:

  • rollen (getuigen bij events, derde partijen, …) zijn min of meer even goed uitgewerkt in Gramps als in Genbox, maar ze worden niet correct geïmporteerd (gevolg: avonden aan een stuk overal peters en meters en getuigen bij overlijden en geboorten en watnog juist zetten)
  • niet alle naamvariaties blijven
  • aanduidingen van met welke tekst uit welke brontekst assertions gestaafd worden, gaan verloren
  • datum/tijd van laatste wijziging gaat verloren
  • de zekerheden (betrouwbaarheid van bron, mate van staving, primair/secondair/etc.) zijn veel minder fijngranig in Gramps dan in Genbox
  • afbeeldingen van bronnen worden niet gekoppeld
  • plaatsen zijn veel eenvoudiger in Gramps danig Genbox: in Genbox kan een plaats in een plaats in een plaats zitten, kunnen plaatsen verschillende namen hebben eventueel met tijdsaanduidingen erbij, etc. 
  • bronnen zijn ook veel eenvoudiger in Gramps: geen bronnen in bronnen in bronnen meer 

Enfin, veel werk dus, om dat allemaal recht te trekken. 

En dat is dan nog maar om min of meer dezelfde gegevens te hebben. Maar die gegevens zijn niet van de kwaliteit die ze zouden moeten zijn: er zitten dingen tussen zonder bronnen, er zijn duidelijk foute gegevens (verkeerde data, bijvoorbeeld: plots iemand die moeder wordt op 107 jaar oud? nee, niet echt), en er zijn gewoon verkeerde beslissingen ook. 

Zoals met bronnen, pakweg. Omdat bronnen in Gramps op sommige manieren veel minder complex zijn dan in Genbox, staan bijvoorbeeld al mijn doopaktes nu op niveau één naast elkaar, in plaats van binnen hun respectievelijke bovenliggende bronnen zoals het Doopregister van de Sint-Pietersparochie in Gent, of het Doopregister van Aalter. 

Philippa jacoba gilliet

Dus da’s dan een volgende taak: alle bronnen afgaan, kijken of de afbeelding van de akte of het document er nog goed bij zit, de transcriptie nakijken, zien of de juiste events gedocumenteerd worden met de juiste zekerheden… pfieuw. Veel, véél werk. 

En dan, dan kan ik eens herbeginnen met onderzoek. En bijvoorbeeld personen die op elkaar lijken tot één persoon terugbrengen — het kan toch moeilijk zijn dat er rond 1750 veertig Joannes Gilliet rondliepen die allemaal dooppeters en getuigen waren bij huwelijken en geboorten en overlijdens van mensen die op min of meer dezelfde plaatsen woonden en min of meer dezelfde beroepen uitoefenden.

(Om nog niet te spreken van mensen afwijkende schrijfwijzen — zoals die keer dat de vrouw van Carolus Gilliet in verschillende akten de namen Anna Maria Giseler, Ana Maria Giselaire, Anne Catherine Gisseleere, Anne Marie Gisleere, Maria Gyselaere, Anne Marie Giseler, Anna Maria Giseneire, Anna Maria Giseleere, en Anna Maria Gislain kreeg.)

My eyes! My eyes!

zaterdag 29 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Mijn bril is al een tijd niet meer in orde. ‘t Is te zeggen, kapot. Er zit zo’n polarisatielaag op en die is er bijna helemaal afgebladderd, de dinges aan de neus zijn eraf gevallen, het frame staat scheef: ‘t is ternauwernood dat hij niet met plakband aan elkaar hangt. 

En ook, daar nog naast: ik zie er niet goed meer mee. Mijn zonnebril van een jaar of zes geleden, die van hetzelfde voorschrift kwam als mijn gewone bril (en dus van een opmeting een jaar of acht geleden of zo), die is nog volledig in mint condition, en daar zie ik ook niet goed meer mee, dus ‘t is wel degelijk aan mijn ogen gelegen. 

Een paar maand geleden werd het plots erger: op erg korte tijd zag ik gelijk veel minder goed — en een bezoek aan de oogmeester later is het bevestigd.

‘t Heeft met de leeftijd te maken: in plaats van -10 en -12 of iets in die zin, heb ik plots maar -9 en -9.5. En wat nog veel vreemder is: mijn astigmatisme is helemaal veranderd ook: de cilinder in mijn linkeroog bijvoorbeeld, die is 90° gedraaid. 

Wat dus wil zeggen dat ik niét meer kan focusseren, zelfs als mijn bril de juiste sterkte zou hebben.

Ogen

Maar kijk, als ik mijn bril omkeer en 90° draai, dan zie ik wel goed. En binnenkort heb ik een nieuwe bril en kan ik weer min of meer zonder hoofdpijn aan de computer zitten. 

(Nu nog de montuur terugvinden die ik maanden geleden op het internet kocht en veilig weggelegd had, godweetwaar.)

N-VA Gent: een gemiste kans!

zondag 30 september 2012 in Politiek. Permanente link | 10 reacties

Ik dacht, toen ik de postkaart van Peter Dedecker zag, dat er iets vreemds met hem aan de hand was. Zijn hoofd was helemaal gekrompen, leek het wel:

Peter1

Zo’n klein hoofdje dat Peter gekregen heeft! Of, als ik mij Suske en Wiske goed herinner waar dikkop een mogelijk gevolg is van te veel mossels eten: is het misschien Siegfried Bracke die gewoon een enorm blaashoofd gekregen heeft met al het campagnevoeren? 

Of is het misschien omdat ze dachten dat de waarheid niet flatterend genoeg overkomt? 

Peter2

Allez jong, zó u openstellen voor kritiek, da’s toch erg. Voor ge ‘t weet gaan er mensen de leutigaard uithalen en dingen doen van “haha, typisch die mannen: liegen liegen liegen” of “tiens het ego van sth is blijkbaar nog gegroeid” of wie weet wat voor bagger nog.

Terwijl het gewoon gevonden vreten zou zijn om een hele campagne rond te bouwen, zo’n gemiste kans: N-VA is er ook voor de kleine man!

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338