Archief voor oktober 2012

 

De meneer van de Sint-Baafsparochie is een vuile pitoe

maandag 1 oktober 2012 in Genea. Permanente link | 5 reacties

Ik heb vandaag al mijn moed bij elkaar geraapt en ik ben de Zwarte Doos binnengestapt, het stadsarchief van Gent. (Nieuwe plaatsen, niet mijn fort.)

Niet meteen met iets specifiek in het achterhoofd, gewoon eens gaan kijken waar de parochieregisters staan, waar de microfilmmachines staan, dat soort dingen. Voor de leute toch maar eens iemand opgezocht, en ‘t was al direct prijs. 

Allez jong, zeg nu zelf, wat voor handschrift is dat nu:

Doop Regina Gilliet 17270325

Ik lees daar min of meer dit in:

25 martij 1727 baptizamus Reginam (iets) (iets) filiam Joannis gilet et mariae (iets) (iets) coniugam / natam hodie hora 12 (…) / suscep Judocis Martinis De (iets) (iets) margarita (iets)

Of dus iets als “op 25 maart 1727 hebben wij gedoopt Regina (iets) (iets), dochter van Joannes Gilliet en zijn vrouw Maria (iets). Geboren vandaag om 12 uur (‘s nachts of ‘s middags? matutina zal het wel niet zijn, maar wat wel? mane? geen idee).  Peetouders Judocus Martinus De (iets) en Margerita P…”.

Grr. Jongens toch, net mijn pech dat de pastoor van dienst een kattengeschrift had — voor hetzelfde geld was het zijn collega geweest van een paar bladzijden vroeger, die een vergelijking een cursus schoonschrift kon geven:

Schoonschrift

Maar bon. ‘t Is toch al dat. 

Volgende keer ga ik er met een agenda naartoe, en een lijst van namen en dingen op te zoeken. En dan ben ik er wat meer in, in het lelijke geschrift van die vuile pitoes. 

Crimi Clowns

maandag 1 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

De Familie Backeljau, die kende ik natuurlijk al langer, van op de radio. Ik was 24 toen de eerste aflevering van de Familie op televisie kwamen, en ik was direct fan.

Niet op een ironische hipster ha ha ik lach ermee omdat het zo slecht is dat het weer goed wordt, maar omdat ik het gewoon écht goed vond. Ergens tussen Bottom en Rab C. Nesbitt, met al de Belgische traditie van generaties stripverhalen en surrealisme: absurde humor met een hart.

Enfin, misschien heb ik er in mijn hoofd iets van gemaakt dat het niet was, maar het punt is: ik heb géén slechte herinneringen aan Luk Wyns. In mijn hoofd hoeft niet lastig te lopen dat hij vooral van onnoeëzel manneken! zou blijven plakken zijn. 

Maar kijk. Ik las vanmorgen in de gazet dat hij het dat wél vervelend zou vinden: “Ik wilde komaf maken met de vooroordelen dat ik alleen met volkse comedy weg kan.” Vijf jaar heeft Wyns alles op pauze gezet, en begon te werken aan wat nu op maandagavond op 2BE te zien is: Crimi Clowns

Maar. Zo. Enorm. Goed. 

Het is The Sopranos maar dan met kleine kleine criminelen, een soort dysfunctionele familie waar de mannen overdag aan lager wal geraakte clown zijn en ‘s nachts overvallen plegen, en van sex en drugs en geweld doen. 

Cinemtografisch is het C’est arrivé près de chez vous en Natural Born Killers, met dat typische (heh) filmische beeld van zaken gefilmd met een fototoestel.

Eén aflevering en een preview van een tweede gezien, en ik ben meer dan verkocht. Ik kijk hard uit naar volgende week. 

(ik heb de trailer niet bekeken omdat ik geen stukken wil zien buiten de context, maar voor wie daar geen problemen mee heeft: hieronder. Ongetwijfeld met bloed en blote wijven.)

Gelezen september 2012

dinsdag 2 oktober 2012 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Ja, gene vetten, deze maand. Heel erg veel andere dingen gedaan dan boeken lezen. 

  • The Early History of God: Yahweh and the Other Deities in Ancient Israel
    Mark S. Smith, Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 2002, 289 blz.
    Een fijn boek over de evolutie van polytheïsme naar monolatrie naar monotheïsme in Israël tussen 1200 en 500 voor Christus. Meer alhier.
  • Saga (4-6)
    Brian K. Vaughan (tekst) – Fiona Staples (beeld) Image Comics, mei – juli 2012, 3 x 32 blz.
    Blijft steengoed.  
  • Daredevil Vol. 3 #1-6: Daredevil; The Devil Inside and Out
    Mark Waid (tekst) – Paolo Rivera, Joe Rivera, Marcos Martin (beeld) – Muntsa Vicente en Javier Rodriguez (kleur) – Joe Caramagna (letters)
    Marvel Comics, augustus – december 2011, 6 x 32 blz.
    Aangename (halve) reboot van Daredevil. Ik was met enorm veel goesting beginnen lezen, en dan begonnen ze plots met cross-overs. Vermoeiend, verdorie. Dan moet ik naar Spider-Man en Punisher, en dan gaat dat in cross-overs: bah.
  • Shatner Rules: Your Guide to Understanding the Shatnerverse and the World at Large
    William Shatner & Chris Regan
    Penguin Audiobooks, 2011, 4u 27 min
    Bijzonder grappig, en vele keren boeiender en zelfs ontroerender dan ik verwacht had. Oh, en met een volledig hoofdstuk in Esperanto, ha!
  • The Mongoliad: Book Two (The Foreworld Saga)
    Neal Stephenson, Greg Bear, Mark Teppo, Nicole Galland, Erik Bear, Joseph Brassey, Cooper Moo
    47North, 2012, 464 blz.
    Een fijn vervolg op deel één, daar niet van, maar er zal toch een stapel meer mogen gebeuren in deel drie. 

Verder ook nog begonnen en opgehouden met Gabriel García Márquez’ Honderd jaar eenzaamheid, enfin ‘t is te zeggen de bijzonder uitstekende Engelse vertaling van Gregory Rabassa. Ik zit ergens een paar generaties ver, maar ik was het tezamen aan het lezen met veel te veel andere boeken, en het lukte niet. Márquez vraagt onverdeelde aandacht, en ik heb geen zin om die nu te geven.

Verbouwingen: the revenge of the mutant eindsprint

woensdag 3 oktober 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Zozie. Ziezo zie. 

We zullen zien wat we zullen zien, dat we zullen zien wat we zullen zien. 

‘t Is dat we nu tot het einde doorgaan, namelijk: de bouwaanvraag is goedgekeurd. We mogen van alle mogelijke instanties doen wat we willen doen aan ons huis (op voorwaarde dat we voorleggen hoe onze ramen er zullen uitzien en wat voor kleur we tegen onze voorgevel gaan smijten).

En dus mag er nu begonnen worden aan een nieuw dak, een nieuwe achtergevel, nieuwe deur en ramen in opgekalefaterde en geverfde voorgevel, en dingen, en dingen, en dingen. 

Er worden nog een paar zaken afgewerkt aan de vorige fase, maar dan mag het eigenlijk wel zo snel mogelijk beginnen, dat vervolg, van ons. Al was het omdat het ondertussen in onze slaapkamer binnenregent als was er geen dak maar een vergiet boven ons hoofd. 

Euh maar wacht, laat mij dat even met wat meer nadruk zeggen: onze bouwaanvraag is goedgekeurd!!!

Spannend, wel. 

Pedagogische facultatieve vrije lang weekend dag

donderdag 4 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Er zijn veel dingen waar ik niet veel van snap. Eén van die dingen is het concept “pedagogische studiedag”. 

Ik stel mij een soort bijscholing voor, ingevuld door scholen naar eigen inzicht en vermogen, met misschien een mengeling van zakdoekje leggen en rollenspelen en teambuilding en een lezing van een plaatselijke expert in ‘t één of ‘t ander. 

Ik hoor van sommige leraars dat ze het meestal verloren tijd vinden, ongemeen onboeiend, en dat ze er het nut niet echt van inzien — maar ik heb ook al van mensen gehoord die het echt wel interessant vinden, afhankelijk van wat er precies georganiseerd werd. 

Er zijn er zo een paar per jaar, één of twee denk ik. Waarop leerlingen vrijaf krijgen. 

En dan is er nog het concept “facultatieve vrije dag”. Ik stel mij daar iets bij voor als een op voorhand vastgelegde baaldag voor een hele school. Waarvan er ook een paar zijn per jaar. Dat leraars en leerlingen ook vrijaf krijgen. 

Maar kan iemand mij eens uitleggen waarom die dagen altijd in het verlengde van een weekend lijken te liggen? En waarom dan alle leraars tegelijk moeten weggaan? 

Vorige vrijdag was er pedagogische studiedag, en maandag was er een facultatieve vrije dag. Of omgekeerd, sla me dood: het gevolg is dat alle kinderen van de hele lagere school thuis mochten blijven op vrijdag en maandag, dat er overal naar opvang voor twee dagen mocht gezocht worden, of dat er vakantie mocht genomen worden op het werk. 

Fijn hoor, een lang weekend voor de kinderen. Maar als er al niet zo enorm veel vakantiedagen op een jaar zijn, is het ook knap vervelend, van die verrassingskindervakantietjes tussendoor. 

En dan vraag ik mij af: kunnen ze dat niet zo organiseren dat er maar een helft van de leraars vanonder muist? En dat de rest voor een vervangprogramma op school zorgt, film kijken of zo? En dan de week erna, de andere helft op studiedag, en de andere helft werken? Zou dat niet gemakkelijker zijn? 

Of dat ze die dagen op een woensdag houden, als er toch al een halve dag voor opvang van kinderen moet gezorgd worden?

Nieuwe glazen

vrijdag 5 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

De montuur die ik in de Joenaaited Staats had gekocht, is terecht! 

Dagen naar gezocht, en uiteindelijk gevonden op de meest logische plaats ter wereld: daar waar ik mijn zonnebril zou leggen als hij niet in mijn vestzak zou zitten. 

En dus kan ik bij deze met voorschift en lege bril in de hand naar de optieker gaan, die glas zal bestellen en slijpen en monteren in de bril die niet meer leeg zal zijn. 

Morgen gaan! En dan een beetje later een nieuwe bril!

Puzzel

zaterdag 6 oktober 2012 in Genea. Permanente link | Eén reactie

Ik had het moeten weten, dat ik er niet aan moest beginnen: vanmorgen achter de computer gaan zitten, beginnen mijnheren en mevrouwen Gilliet uit mijn database op een grote grafiek te zetten… en dat was dat dan, voor de rest van de dag. 

Op basis van enkel de gegevens die ik heb, kom ik voorlopig op dertien groepen uit die niet met elkaar te verbinden zijn. 

Maar als ik dooppeters en doopmeters bekijk, en getuigen bij geboortes en overlijden en huwelijken, dan kom ik nog op vijf groepen uit:

Gilliets

Puzzelen met mensen: zo wijs!

Waar ik dit weekend ambetant van liep

zondag 7 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Vrijdag thuiskomen met hoofdpijn.
Zaterdag naar een feestje gaan en met de plop-plop zitten. Met hoofdpijn.
Zondagochtend opstaan met een oorontsteking. En hoofdpijn.

Een weekend, dat is nodig om te recupereren van de week. Niet om nog kapotter te zijn zondagavond dan vrijdagavond. Kak.

Ik liep er ook, goh, niet ambetant maar toch verbaasd van dat de glazen in mijn nieuwe bril driehonderd euro kosten. Per stuk. Dus dat er meer dan zeshonderd euro op mijn neus zal staan volgende week. Nog een financieel geluk dat de montuur van bij de El Cheapo Interwebwinkel maar een minuscule fractie van die kost was.

De meneer van de Sint-Pietersparochie is ook een vuile pitoe

maandag 8 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik had een tijdje geleden foto’s gemaakt van stukken ter staving van allerlei, maar ik had ze nog lang niet allemaal in detail bekeken. 

De eerste die ik vandaag onder ogen kreeg, was deze:

Huwel. Philippus Gilliet & Christine Vermaeren

Ik laat u even in stilte bewonderen. Voor de amateurs: het ziet er in het groot niet beter uit. Zoals de notitie die de Mormonen bij de microfilm hadden geplaatst, zei:

Really

Ik was zo ziek als een hond begonnen aan het ontcijferen gisteren, en zo ziek als een hond er mij vanavond bijna helemaal doorgewerkt:

Huwel Philippus Gilliet Christine Vermaeren overschreven

‘t Is te zeggen:

philippus gilliet et christina vermaeren (…) 3bus bannis matrim juncti sunt 12 9bris 1759 coram testibus franciscus gilliet et godeliva de clerck

Of dus dat het de trouw was van Philippe Gilliet en Christine Vermaeren, die verbonden zijn in de echt op twaalf november 1759 voor getuigen Fanciscus Gilliet en Godelieve De Clerck. Dat met die 3bus bannis, geen idee wat er voor staat, maar het zal wel iets zijn in de zin van cum dispensatione in tribus bannis, of dat hun namen drie keer afgeroepen zijn in de kerk.

Zucht. Misschien bespaar ik me de moeite van het ontcijferen als ik de originelen bekijk van 250 jaar geleden, in plaats van te zitten pieren op die microfilms uit de jaren 1950.

Prometheus – it’s funny cause it’s true

dinsdag 9 oktober 2012 in Film. Permanente link | 4 reacties

En toch ga ik nog eens mijn verstand op nul zetten en nog eens kijken:

(Oh ja, zoveel spoilers dat het niet meer proper is)

Mijn hersenen moeten dus ook ontstoken geweest zijn

dinsdag 9 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Wat vooraf ging:

  • hoofdpijn
  • plop-plop
  • oorpijn aan mijn linkeroor
  • veel oorpijn aan mijn linkeroor en hoofdpijn
  • veel hoofdpijn en oorpijn aan mijn linkeroor

Dat van die oorpijn, da’s van het soort oorpijn dat heel uw kaak als een blauwe plek doet aanvoelen, dat uw ene oog scheel doet trekken en dat het onmogelijk maakt om op wat dan ook te concentreren.

Ik was maandag naar het werk gegaan, en ik dacht vandaag gewoon thuis dingen te doen, maar het is een hele dag voor zitten zitten geworden. Boek lezen: te ingewikkeld. TV kijken: euh nee. Slecht lopen is saai, bleh.

En kijk nu, wat is er deze namiddag begonnen? Oorpijn aan mijn rechteroor. Het linkeroor begint weer normaal te worden, gelukkig, maar sinds daarnet wordt het echt wel erge pijn aan het rechteroor. 

Wat moet ik daarvan maken? Dat er een ontsteking door mijn hoofd van de ene naar de andere kant verhuisd is?

Enfinbon. Een nieuwe doos pijnstillers open trekken, dan maar. En druppels bijtanken. 

Zou ik?

woensdag 10 oktober 2012 in Boeken. Permanente link | 9 reacties

Daarnet in het achterhuis The Quincunx tegengekomen.

Ik heb al lang goesting om dat boek nog eens te lezen, maar ik vind het gewoon niet in elektronische versie. En ik heb eigenlijk absoluut geen zin om het op papier te lezen: ‘t is te groot en te zwaar en te onhandig en alles. 

Opnieuw kopen, maar dan digitaal? Nah, lukt niet. Er is geen Kindle-versie van en er is geen andere versie van ook. 

Er zweven uiteraard wel illegale versies van rond, maar die zijn maar zo-zo van kwaliteit: rudimentaire OCR, paginahoofdingen die er nog overal tussen staan en dergelijke. 

En dan steekt de ocd in mij de kop op, en kriebelt het om gewoon het hele boek in een propere echt goed werkende digitale versie te maken. Met voetnoten en links en uitleg en alles. 

Of ik zou natuurlijk ook gewoon de slecht ge-OCR-de versie kunnen lezen. 

Of gewoon de papieren versie. 

Het zijn allemaal keuzes, meneer mevrouw. 

Kwijt!

donderdag 11 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Maarallez. 

Ik was naar huis gereden met de fiets, en toen ik thuiskwam bleek mijn fietstas weg! Er af getrild of zo, op kasseien of een verkeersdrempel. 

Gelukkig zat er niets in, of toch bijna niets — misschien een plastiekzak en wat papier, een fles cola op overschot. En ook gelukkig was het toch tijd om een nieuwe te kopen: voor de allergoedkoopste optie gegaan in de winkel vorige keer, met als gevolg dat het ding na minder dan een jaar bijna volledig uit elkaar viel.

Maar toch: zo vies. Niets gehoord of gevoeld, teruggereden en niets zien liggen: beeld u eens in dat daar wel iets belangrijks zou in gezeten hebben!

Kijk wie vanavond op straat stond: Uw En Mijn Vriend zowaar

donderdag 11 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Dus, we keren terug van de cinema, in de zeikende regen, Louis en ik. In het donker, regen die met bakken uit de lucht valt, Filmfestival dus meer dan gewoonlijk veel auto’s op baan: Louis zat achteraan op de fiets bij mij. 

Ja, dat mag niet, weet ik nu. Maar met zijn fiets in dit weer in het donker en met veel verkeer, en dan nog eens ‘s avonds laat dus moe, zag ik het ook niet zitten om hem op zijn fiets te laten rijden.

En wat denkt ge? Jazeker: aangehouden door de politie. We reden negen à tien kilometer per uur, links en rechts van ons razen de nauwelijks rijdende fietswrakken zonder verlichting voorbij, maar ‘t is ons dat Het Blauw Op Straat moest hebben. 

Als ze de regen met emmers op u smijten en ge door uw bril nog nauwelijks iets ziet en ge u honderdveertig procent op de weg aan het concentreren zijt: ik weet niet hoe het met u zit, maar ik had het niet de eerste fractie van een seconde door dat de juffrouw die mij van tien meter achter mij aansprak, een politieagente was. 

En kijk: meer dan dat is niet meer nodig om die cursus Sarcastisch Omgaan Met Burgers naar boven te laten komen — als het even meezit, dan is het zelfs iemand zoals vanavond, die de bijscholing Mensen Die Uw Vader Hadden Kunnen Zijn Behandelen Als Waren Ze Een Stoute Kleuter Uit De Straat heeft gevolgd.

“Mag ik uw voetje eens zien meneer” hoorde ik de dame zeggen. Ik toon de pikkel van mijn fiets, maar dat was dus he-le-maal verkeerd. Ik had meteen recht op het volledige gamma van “Ge moogt al content zijn normaal is dat direct een boete” en “Denkt gij dat wij hier voor Piet Snot staan misschien” en “Ge moogt te voet naar huis gaan, en als ik u nog op die fiets zie zal het u dus veel geld kosten hé”.

Ik heb er niets tegen dat ze mij aanhouden. Niets. Ze hadden mij zelfs meteen een boete mogen geven — ik zou niet eens veel geklaagd hebben over die twintig doodrijders die ik tussen Kouter en Minard zonder lichten zag voorbijzwalpen of over die lallende stoet studentendoop die in de Sint-Pietersnieuwstraat de halve straat bezette. Dat is allemaal naast de kwestie en ik heb er alle begrip voor. 

Maar waar ik de muren van oploop, is dat toontje van sarcastische neerbuigendheid dat er zo vaak bij moet komen. Hatelijk.

Een geslaagde avond

vrijdag 12 oktober 2012 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

‘t Was spaghettifestijn op school. Of iets in die zin toch: geldinzamelingsavond. Ik kijk daar altijd zo ongeveer evenveel naar uit als een spoelworm naar een ontwormingsmiddel, maar meestal valt dat min of meer wel mee.

En kijk: ‘t was niet anders vanavond. Ik heb er een leestip gekregen, waarmee ik kan beginnen aan een reeks boeken waar ik al lang naar stond te lonken maar wegens geen flauw idee waar precies aan beginnen, nooit aan begonnen was.

Bij deze dus wel: Dan Abnett’s Eisenhorn -trilogie zit in mijn Kindle-cloud. Om te lezen tussen Pratchett’s Dodger en G.J. Meyer’s A World Undone en Albert Schweitzer’s Von Reimarus zu Wrede en Daniel Kahneman’s Thinking, Fast and Slow. Ja, alsof ik nog niets anders te doen had, ja. En dat het niet moeilijk is dat ik geen boeken uitgelezen krijg als ik er zoveel tegelijk lees, ik weet het.

(En op de één of andere manier heb ik vanavond blijkbaar gezegd dat ik naar een Halloweenfeestje zou komen. Trr: als de wijn is in de man…)

Verbouwingen: bibliotheek (in progress)

zaterdag 13 oktober 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Ingrediënten: een resem Billy-kasten van bij Ikea, en een hele stapel boeken. Eerst alle boeken uit dozen in de kasten gepropt, zoveel als mogelijk:

Bibliotheek voor

Dan alles weer min of meer leeggemaakt, de kasten op hun definitieve plaatsen gezet en op een sokkel om ze waterpas te krijgen:

Bibliotheek tijdens (1)

En dan verder afwerken, plaats voorzien voor licht bovenaan, de hoeken afwerken: 

Bibliotheek tijdens (2)

Dat staat dus rotsvast stevig, en het ziet er vind ik nog redelijk uit ook. De planken moeten nog degelijk verdeeld worden en zo, en we moeten nog een stuk of vijf zes bijkomende kasten gaan halen voor de andere kant van de ruimte, maar ‘t komt wel in orde denk ik. 

Voor de goeie

zondag 14 oktober 2012 in Politiek. Permanente link | Geen reacties

Voilà, plicht vervuld. Met veel goesting, in bureau 93 in Gent.

Toe

Eén incident: een meneer die iets laatdunkend zei tegen een mevrouw, en die mevrouw die daarop als een ontkende furie tekeer ging tegen die meneer. Ze werd tegengehouden door een paar buurvrouwen of vriendinnen of kennissen, en door de meneer van stembureau 92 die er eenbeetje hulpeloos bijstond. Sandra denkt dat het er zou mee te maken kunnen gehad hebben dat die mevrouw geen hoofddoek aanhad, in tegenstelling tot al de vrouwen rond haar. 

Oh nee, wacht, ik lieg: twéé incidenten. Sandra was in het stemhok, ik stond helemaal klaar om mijn identiteitskaart en brief af te geven — en net dan moesten twee mensen van het stemlokaal weg om ergens anders iets op te gaan lossen. Wat er voor zorgde dat de rij van lokaal 93, die al de langste was van het hele Godshuishammeke, nog wat langer werd. Toen ik buiten kwam, stonden ze tot vér buiten het buurtcentrum Sluizeken-Tolhuis-Ham.

De stembrief voor de provincie was bijzonder handelbaar:

Provincie

Die van de gemeenteraad was iets anders, ik heb hem moeten omplooien om te kunnen stemmen gedomme:

Gemeenteraad

Enorm content dat het op papier was: ik moet dat niet weten, stemmen op de computer. Dat is mij te weinig tastbaar. En het geeft mij veel meer voldoening, dat ik echte bolletjes op echt papier kan inkleuren met een echt rood potlood. 

Voor de goeie gestemd, natuurlijk. Voor de provincie allemaal mensen die ik persoonlijk vertrouw om goed werk te leveren. Voor de gemeenteraad hebben ze het mij in Gent wel heel gemakkelijk gemaakt: de afgelopen legislatuur heb ik het allemaal meer dan aandachtig gevolgd, en met het kartel sp.a-Groen kon ik stemmen voor zowel uitstekende mensen uit de meerderheid als mensen die uitstekend oppositie gevoerd hebben. Hoera!

Waar ik naar uitkijk deze namiddag: precies hoé slecht het Vlaams Belang het zal doen, precies hoé arrogant N-VA zal zijn, en uiteraard wat er in Gent gebeurt. 

En dan nu de hele namiddag verkiezingen op televisie, ha ja: tradities zijn tradities. 

Surrealistisch moment van de namiddag tot nog toe, trouwens: De Wever die Jacques Brel in het Vlaams citeert als iets in de zin van “als de klok tikt aan de muur, kom je mee, is het ja, is het nee”. Ik vermoed dat hij het had over Les Vieux:

Les vieux ne rêvent plus, leurs livres s’ensommeillent, leurs pianos sont fermés
Le petit chat est mort, le muscat du dimanche ne les fait plus chanter
Les vieux ne bougent plus leurs gestes ont trop de rides leur monde est trop petit
Du lit à la fenêtre, puis du lit au fauteuil et puis du lit au lit
Et s’ils sortent encore bras dessus bras dessous tout habillés de raide
C’est pour suivre au soleil l’enterrement d’un plus vieux, l’enterrement d’une plus laide
Et le temps d’un sanglot, oublier toute une heure la pendule d’argent
Qui ronronne au salon, qui dit oui qui dit non, et puis qui les attend

Geen flauw idee waarom hij het daar nu precies over had. 

“Zware menselijke fout”, Bourgeois? Neen, niet echt

zondag 14 oktober 2012 in Programmeren. Permanente link | 12 reacties

Schrijft de Gazet Van Antwerpen

Een voorzitter van een bureau in Zoersel heeft volgens Vlaams minister Geert Bourgeois een “zware menselijke fout” gemaakt, door zijn computer in standby-modus te laten staan. Een deel van de registratie van de uitgebrachte stemmen moet daardoor manueel opnieuw gebeuren. 

Wat een compleet laffe en laagbijdegrondse uitspraak, om de schuld van dat ding in Zoersel bij de voorzitter van het stembureau te leggen. 

Ik heb op de televisie die stemcomputers zien piepen en rode lichten doen afgaan als mensen hun kaartje er te vroeg uit trokken, of omgekeerd in staken. 

De fout en de schuld en ligt uiteraard 100% bij de maker van de software van de stemcomputer: een systeem dat als een zot begint lawaai te maken en blijkbaar BAHUUT BAHUUT doet bij het minste, en dat dan niets doet als het hele systeem na een bepaald uur nog altijd in testmodus staat, dat is een slecht gemaakt systeem. 

In De Standaard, die Radio 1 citeert, is het ook van dat:

Volgens minister van Bestuurszaken Geert Bourgeois zou het grootste deel van de fouten het gevolg zijn van het niet correct gebruiken van de machines. Dat zou 80 tot 90 procent van de problemen verklaren. Slechts minder dan 20 procent heeft echt met de computers te maken, zei hij op Radio 1.

Pfeh. 

Zelfs als de fout bij de gebruiker ligt, is het nog altijd de schuld van de maker. Zeveraars. 

Voor de goeie (ii)

zondag 14 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Ik keek naar drie dingen uit:

1. precies hoé slecht het Vlaams Belang het zal doen

Zeer, zéér slecht. Ik ben content dat we (toch voor even) van die kiekens af zijn. 

2. precies hoé arrogant N-VA zal zijn

Hoe arrogant N-VA was, weet ik niet direct: ik heb alleen Bart De Wever en Liesbet Homans gezien. Zij waren alletwee nog arroganter dan anders, maar zeer veel zegt dat niet natuurlijk. 

De Wever wint met enorm veel voorsprong in Antwerpen de gemeenteraadsverkiezingen, en ik denk dat hij zeker een kans maakt in de wereldkampioenschappen zuchten en ogen rollen.

Misschien dat het met de gemiddelde Antwerpenaar anders is dan met de gemiddelde Gentenaar en niet-Antwerpse Vlaming, maar ik heb toch de indruk dat wij het door de band niet zo hebben voor dat soort onhebbelijke “wij zijn de winnaar en jullie zijn allemaal achterlijke dommeriken” arrogantie. 

3. en uiteraard wat er in Gent gebeurt

Ik ben trots dat ik een Gentenaar ben. 

Screen Shot 2012 10 14 at 23 13 43

En voor de rest vond ik dit het meest hartenbrekende beeld van de verkiezingsdag:

316326 10151169010159463 1561098378 n

En kreeg ik ook meer dan een krop in de keel als Daniël Termont zijn monsterscore opdroeg aan zijn vader, die vorige week overleed. 

Gent: met drie

maandag 15 oktober 2012 in Politiek. Permanente link | 21 reacties

Ik zat er heel de avond op te wachten, maar kijk: het is er alsnog van gekomen — het wordt als het even kan een coalitie met drie in Gent.

Christophe Peeters terug: alleen al daarom ben ik content.

Ik schat dat er iemand van Groen op mobiliteit zal willen zitten zeker? Dat Martine De Regge ook graag eens iets zouden waar het niét altijd allemaal verkeerd is voor iedereen? :)

En dan moet er iemand nieuw op Feesten komen ook, en oh boy wat wordt het allemaal spannend.

Papierwit

dinsdag 16 oktober 2012 in Boeken. Permanente link | 14 reacties

Heh, ik had niet eens vanalles moeten doen om zo’n Paperwhite Kindle in de VS te halen: het ding komt gewoon eind deze maand ook in Europa uit!

Voor zover ik zie, is dat voorlopig de allerbeste optie om echt boeken mee te lezen die er te krijgen is op de markt: leesbaar in volle zonlicht en in het donker, een bibliotheek van hier tot voorbij Tokio, allerhande applicaties die er proper meer samenwerken, die machtig wijze integratie van Kindle-op-web met Kindle-op-computer met Kindle-op-telefoon en Kindle-op-tablet en Kindle-op-alles en Kindle-op-Kindle… yay!

Nog niet in België, neen. Wel in het Verenigd Koninkrijk, in Duitsland en in Frankrijk.  

De Vlaamse boekenwereld van uitgevers en boekenwinkels en bibliotheken en overheid is al lang aan het sjieken op “iets Vlaams met e-boeken”, maar voor zover ik het een paar jaar geleden doorhad, waren allerlei partijen vooral heel erg bang van allerlei. Bang van Google, van Apple, van Amazon. Bang van het internet, van het buitenland, van de boze boekenpiraten. Bang van technologie die “goed genoeg” is in plaats van perfect.

En zo, voor zover ik dat als buitenstaander hoor, lijkt het alsof er de afgelopen jaren niets bewoog op het e-boek-in-Vlaanderen-vlak. 

Waarschijnlijk ook daarom dat er geen Kindle in België te krijgen is: allemaal mensen bang van hun eigen schaduw.

Maar voor al wie niemand kent in de landen rond ons en zo de “niet voor België” policy van Amazon kan omzeilen: ik vermoed dat er volgende maand dus zeer hard verandering in komt: (1) zeer binnenkort begint Amazon Nederlandse boeken te verkopen [en dus ook e-boeken, hoop ik], (2) wat mij betreft is zo’n Paperwhite het ideale kerst/nieuwjaargeschenk, en (3) kijk eens wat ik daarnet las bij amazon.co.uk:

With an Amazon Prime membership, Kindle owners can choose from more than 200,000 books to borrow for free–as frequently as one book per month, with no due dates–including current and former top sellers in the Amazon.co.uk Kindle Store and all 7 Harry Potter books.

 Zoho: boeken uitlenen. Zou dat dan binnen een paar maand ook voor ons Vlamingen zijn? Indien ja: begin maar al heel bang te worden, boekenwinkels. 

En de volgende stap zijn écht goedkope tabletten, zodat al die dure kook- en reisboeken ook niet meer gedrukt moeten worden op glanzend papier. 

Stijf

woensdag 17 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik ben een paar dagen geleden opgestaan met een stijve rechtervoet. 

Allez, hoe kan dat nu? Doe ik speciale dingen met mijn voet, nee toch? En ‘t voelt aan alsof ik met die ene voet drie dagen aan een stuk een voetpomp bediend heb: heeltegans stijf. 

Ondertussen al drie dagen aan een stuk. 

De systemem is kapoot, meneer. 

(Een oudere mens die een persoonlijk weblog bijhoudt, zo zonder bedoelingen wat dan ook van geld verdienen of mensen overtuigen: dat belooft. Met de jaren zal het hier altijd maar meer zijn van wat er deze maand weer kapot is gegaan, denk ik.)

Geen hoofdpijn meer

donderdag 18 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Dagen en weken en eigenlijk maanden hoofdpijn: voorbij!

Of toch voor zover ik voel, de laatste dagen. Oooh dat voelt goed.

‘t Is is niet moeilijk waarom: nieuwe bril! Die eens niét een dioptrie te zwaar is, wat dus wil zeggen dat ik tegenwoordig ook een boek kan lezen met mijn bril op.

Aan de andere kant: van ver kijken gaat dan weer niet meer. Het is altijd iets natuurlijk, maar toch: liever de letters op verkeerstekens of nummerplaten niet meer kunnen lezen dan geen computerschermen kunnen lezen zonder koppijn.

Ha!

‘t Is weekend, ‘t is weekend

vrijdag 19 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Voilà, daar zijn we ook weer van af, voor eventjes, het oudercontact: de juf van Anna (zeer content), de meester van Louis (zeer content), de juf van Jan (zeer content behalve dat hij recentelijk drie keer na mekaar een huiswerk niet op tijd verbeterd had, of iets in die zin, enfin, alle vertrouwen dat het iets tijdelijks was).

En dan morgen naar FACTS gaan, en dan ‘s avonds vrienden op eten, en dan zondag, euh, niets. 

Niets niets niets. Thuis in de zetel vegeteren. 

Ik vind: weekends zouden eeuwig moeten duren. 

Zoek Louis

zaterdag 20 oktober 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Ik maak er al negen jaar oudercontacten aan een stuk een sport van: zoeken naar de tekeningen en de werkjes van Louis. Er hangen altijd wel ergens dingen uit, binnen of buiten de klas, en meestal lukt het me redelijk goed om dat van Louis er meteen uit te pikken. 

‘t Was vrijdag niet anders.

Dit was wat er zo’n beetje hing: 

TekeningenTekeningen

Een oefening met regelmatige veelhoeken, die ze dan mochten plaatsen op een blad en inkleuren. En dit was de tekening waarvan ik bijna zeker van was dat ze van Louis was:

Tekening Louis

Ik had gelijk, wat hadt ge gedacht. :)

Romnesia

zaterdag 20 oktober 2012 in Politiek. Permanente link | 2 reacties

Huhu, de tekstschrijvers van Obama hebben een hele goeie gevonden:

Romney geeft de indruk voortdurend van positie te veranderen over vanalles. Dat maakt het zeer frustrerend om er in debatten te gaan, want hij ontkent gewoon glashard wat hij net ervoor beweerde, en hij beweert schaamteloos wat hij daarnet nog ontkende — zie ook RoboRomney, bijvoorbeeld. 

“Flip-flopping”, daarvan beschuldigden de tekstschrijvers van de republikeinen Kerry in de tijd. Voor zaken die vele vele (véle) keren minder flagrant waren dan wat Romney de indruk geeft te doen. 

En kijk, bij deze dus: Romnesia. Zo grappig dat het niet eens gemeen overkomt, eigenlijk. Maar het maakt hem wel belachelijk. 

Skitched 20121019 124032

Improvisatielam

zondag 21 oktober 2012 in Food and Drink. Permanente link | Geen reacties

Sandra had allemaal stukken lam gekocht om op te eten.

Zaterdag was het dit:

Lamstongen

Lamstongen! Yay! Koken in bouillon, pellen, in schijven snijden, tomatensaus maken, champignons in schijven klaarmaken, tong en champignons in saus, en hopla klaar.

Wij hebben geluk met de kinderen, qua eten — enfin ja ‘t is te zeggen, ze zijn goed opgevoed. Zo van “okay dat g’er niet van wilt eten, maarrrrr wel éérst proeven, al was het een koffielepel”. En zo gebeurt het dat we kinderen hebben die met veel overgaven tong opeten. En olijven. En dingen.

En kijk, Zelie die tongen van lammetjes staat te pellen, hoe wijs is dat niet?

Zelie pelt lamstongen

Gepelde tongen

De tong was aan het gepeld worden, en dan zei Sandra “ah, maakt gij eens de tomatensaus”. Ik vraag, voor de zekerheid, een mens weet nooit dat het een eeuwenoud familierecept is, of ze een idee heeft hoe dat precies zou moeten, maar neen dus. ‘t Was te improviseren.

Een roux, de boullion erbij als vloeistof, tomatenpureee, peper, zout, madeira, room, en dat was het dan. Hoeveelheden? Geen flauw idee: een paar vette klodders boter, ongeveer zó veel bloem, een liter of twee van die bouillon maar schiet mij dood het kan minder geweest zijn, drie of vier van die grote dozen tomatenpuree, een paar geuten room, een hoeveelheid madeira.

En dan van het ene of het andere bij doen tot het min of meer smaakt zoals een mens zou verwachten dat het zou moeten smaken.

Tomatensaus

En dan alles bij elkaar doen:

Tong in saus

Tong in saus

En puree maken, en opeten. Ik vond het alvast bijzonder geslaagd. Yiha!

Vandaag was het weer van dat: kwart voor vijf, Sandra gaat de Louis halen bij een vriendinnetje, roept in het weggaan “ah ja, maakt eens een lamsbout klaar tegen dat we terug zijn”.

Euh een lamsbout? Euh ja: er zat een lamsbout in de frigo, en die moest klaargemaakt worden. Was er een recept of een idee? Neen, niet echt, nee.

Enfin bon, dan maar gekeken of er nog dingen te vinden waren in de kasten of de tuin: neen, niet echt, nee. Ik dacht eerst iets te doen met rozemarijn en look, maar er was geen versie rozemarijn meer, en er was nog maar een half bolletje niet-echt-meer-verse look.

Er was wel bij de drie kilo lamsbout, met been en alles erop en eraan.

Improviseren, dus: een beetje een patroon ingesneden, aangebakken in de grootste pan die ik kon vonden, peper en zout, een stapel honing op gedaan, een paar grote ajuinen in grote stukken gesneden, wortels idem, met olijfolie in braadslee, aangebakken bout erop, en dan in een voorverwarmde oven. Op 180° of zo, regelmatig overgoten met de olie-en-honing, en dan na een uur en een beetje nog een half uur of drie kwartier of zo op 150° gezet met een zilverpapier erop.

Ik heb geen foto’s: het was op voor ik mijn fototoestel gevonden had. Met twee volwassenen en vier kleine kinderen twee en een halve kilo vlees. ‘t Moet zijn dat het goed was. :)

De grote weggeef

maandag 22 oktober 2012 in Boeken, Verbouwingen. Permanente link | 13 reacties

Gnnnnnnn… De kogel door de kerk, in mijn hoofd: ik ga een hele reeks boeken en cd’s en dvd’s wegdoen.

Er is nu eenmaal niet genoeg plaats, is niets aan te doen. Gho ja, ik zou kunnen beginnen verkopen en zo, maar wie gaat daar ooit geld voor geven, en wat ga ik nog recupereren van wat ik er aan uitgegeven heb?

Ik denk dat ik ga op zoek gaan naar goede doelen. De schoolbibliotheek, bijvoorbeeld — wie weet zijn die wel content met een collectie van een paar honderd films op dvd? Of van stapels en stapels pockets science fiction en fantasy?

Of iets anders? ‘t Moet in alle geval weg, helaas.

Met pijn in het hart, maar hey.

You win soms, you lose soms

dinsdag 23 oktober 2012 in Food and Drink. Permanente link | 10 reacties

Kwam ik vanavond thuis, wist Anna mij te zeggen dat ik macaroni moest maken maar alles staat klaar en de pasta staat naast het water en de saus moet nog met kaas en mama heeft gezegd dat zij (Anna dus) zeker op tijd in bed moet.

Euh… okay…?

Dat was terwijl ik de fiets nog door de voordeur aan het wurmen was, Anna vanuit het deurgat van het bureau.

Tien seconden later, telefoon van Sandra. Of ik al thuis was? Euh ja, ik ben al thuis. Ah goed, dan zitten de kinderen niet te lang alleen, en of ik wist dat ik macaroni moest maken en dat alles klaar stond maar dat er in de saus zeker van die feta of geitenfetta moest omdat het anders te zoet zou zijn. 

Euh… okay, dus. 

Er stond een ketel met water op het vuur, waarnaast een pak macaroni. Naast het vuur twee potten fetta-achtige dinges. En nog op het: een tweede ketel, met een soort oranje iets erin. Oh bloederige hel, dacht ik: pompoen. 

“Hij had het niet zo voor pompoen,” zei hij met het understatement van de week. 

Water doen koken, macaroni erin, oranje bocht opgewarmd, de nog aanwezige kinderen aan tafel geroepen (Sandra zat met Jan op het voetbal, Zelie moest gaan turnen of zo), macaroni in hun kommen gegoten, kaas erbij, en ze met min of meer smaak zien eten. Niet vreselijk enthousiast, maar toch ook niet met tegenzin.

Zo ver zo goed, ik heb er geen groot spel van gemaakt, ik heb niet eens geproefd. Bij mij was het warme pasta met gewoon wat peper en zout, een leksken goede olijfolie en parmezaan, en dat was ongetwijfeld vele tientallen keren lekkerder. 

En toen kwam Sandra een paar uur later thuis, en bleek dat ik de soep van ‘s middags over de pasta gegoten had. De pastasaus zat in de derde pot die op het vuur stond.

Frankenweenie

woensdag 24 oktober 2012 in Film. Permanente link | Geen reacties

Frankenweenie, de nieuwe Tim Burton, speelt op dit eigenste ogenblik ongetwijfeld in een cinema ergens in uw buurt. Ik mocht van Enchanté een tijdje geleden gaan kijken naar een preview, op het Filmfestival in Gent. Het was er nog niet van gekomen om er over te schrijven — het leven zat in de weg, duizend dingen te doen, hoe gaat dat? — maar bij deze dus. 

Ik ben geweest met Louis (die in het zesde leerjaar zit en het nogal heeft voor monsters en fantasie en dingen), en die vond het fantastisch. Hij heeft hard gelachen, hij vond het spannend, hij heeft soms eens vanachter zijn vingers gekeken, hij was er helemaal mee weg. In het kort: een familiefilm voor jong en oud, ontroerend en grappig bij momenten, spannend en een beetje angstaanjagend bij andere momenten. Bring the kids

Frankenweenie

Frankenweenie is een Disney-film die een remake is van een kortfilm met dezelfde naam die Burton in 1984 maakte voor Disney. In 1984 was het een zwart-witfilm met echte acteurs van vlees en bloed, in 2012 is het een 3D-zwart-witfilm met stop-motion poppetjes. 

In 1984 werd Burton ervoor aan de deur gezet, wegens het verkwanselen van Disney-geld aan een film die veel te angstaanjagend zou zijn voor kinderen. Goed voor hem, denk ik dan: go Burton! Is dat in de 2012-versie nog zo? Neen, vrees ik. Frankenweenie is bijna karikaturaal Disney. Een getemde Burton, met bijzonder weinig uitsteeksels of weerhaken, en erg, érg braaf. 

Victor Frankenstein is de zoon van Susan en Edward Frankenstein. Hij heeft een hond, Sparky, en ze wonen in een jaren-1950-aandoend Amerikaans dorpje dat wellicht gesticht is door Nederlanders: het heet New Holland, er staat een molen op de achtergrond en het grote jaarlijkse festival is Dutch Day

Victor zit in de klas met een groep kinderen die allemaal lijken te verwijzen naar beroemde horrorfilms-van-lang-geleden: er zit een monster-van-Frankenstein-achtig kindje, een Igor-achtig-kindje, er is een schildpad die Shell(e)y heet, er is een Elsa Van Helsing, enfin, dat soort zaken. 

Voor de leraar Wetenschappen, Mr. Rzykruski, moet er een science project gedaan worden, en daar hebben we element twee van de film: de concurrentieslag tussen de kinderen, die elk het meest indrukwekkende project willen maken. (Element één was “een jongen en zijn trouwe viervoeter”). 

Frankenweenie  1

Het duurt niet lang of Sparky komt schielijk te gaan, en het duurt ook niet lang voor –element twee, meet element één– Victor erin slaagt om Sparky weer tot leven te brengen. En dan zou je kunnen gaan denken dat het tijd is voor element drie (“monster” dat alleen maar goed wil doen wordt verkeerd begrepen en opgejaagd — denk Edward Scissorhands, denk al die andere films), maar neen. 

Kattenkwaad en slapstick als Sparky niet op mooi op zolder blijft. En dat is het dan. 

“Het is een kinderfilm“, moest ik mezelf voortdurend inspreken. En ook: “Zit u eens niet zo op te winden!”

Ik herhaal: Louis vond het fantastisch, en mensen rond mij leken ervan te genieten, en ik lees op het internet dat de overgrote meerderheid van de filmcritici en de gewone mensen het zeer goed vinden. En ik houd van Tim Burton-films, zelfs van zijn meer recente die andere mensen minder lijken te vinden, en ik ben zot van oude griezelfilms, maar.

Ik heb me de laatste tijd zelden zo zitten nerveus maken. 

Bij elke scène die voorbij kwam, dacht ik “oh kijk, nog een poppetje dat ze gaan kunnen verkopen”. Of dacht ik “oh kijk, dát demografisch segment hadden ze nog niet gehad”. Of dacht ik “getver, het enige wat de mensen rond mij hier goed aan vinden, is wat er 100% pixel voor pixel letterlijk gekopieerd is uit films van 70, 80 jaar geleden”.

Rzykruski

Dat laatste is wat mij nog het meeste stoorde, denk ik. Ik kan er geen vinger op leggen, maar vergelijk hoe Mel Brooks in Young Frankenstein dezelfde scènes citeert als Burton in Frankenweenie, en het contrast kan niet groter zijn. Young Frankenstein is een liefdevolle pastiche van het genre en voegt toe aan het origineel. Frankenweenie: ik vond het respectloos gedaan, cynische copy-paste, zonder ziel of passie.

De manier bijvoorbeeld waarop Rzykruski een karikatuur is van Vincent Price, maar dan wel door Martin Landau ingesproken wordt als een soort bastaard-Bela Lugosi: ik kreeg er rillingen van. Ik vind dat stámpen op het graf van zowel Price als Lugosi. De manier waarop mijn ideale vrouw, Elsa Lanchester, als een poedel opgevoerd werd… mijn hart bloedt, het was ternauwernood dat ik mezelf kon tegenhouden om geen schoen naar het scherm te smijten.

Elsa Lanchester

En ik vond het eigenlijk bij momenten ook saai en langdradig, en onsamenhangend, alsof dit — verrassing!– een film was die nodeloos twee of drie keer zo lang gemaakt was als het idee eigenlijk kon ondersteunen.

And don’t even get me started about the ending

Ik vind de film niet eens slécht: ik vind het een bwoafja, run of the mill fotokopie van een fotokopie van een Tim Burton-film, door een happy end Disney-mangel gedraaid. Maar ik word er kwaad van. Dit is een film die met wat meer passie, wat meer zelfkritiek en niet eens zó veel gesleutel wél goed had kunnen zijn.

Een film die ik nooit van mijn leven nog wil zien. 

(Maar ga dus vooral kijken met uw kinderen, en wijs ze dan de weg naar al de originelen.)

Yes!

donderdag 25 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Uitwisselingsprojecten op school: ongelooflijk wijs, vind ik dat. En nog veel wijzer dat het niet alleen voor laatstejaars is. 

Er is JEEP, een simulatie van het Europees parlement met zeven scholen van Barcelona tot Vilnius, er is EYE met nog drie scholen uit Bonn, Miskolc in Hongarije en Turijn, er zijn bilaterale dingen met Milaan en met Barcelona en zelfs met Het Mons Van Di Rupo (in het verre Wallonië). 


View Uitwisselingsprojecten Sint-Barbaracollege in a larger map

Dat kunnen onvergetelijke ervaringen zijn, van die uitwisselingsprojecten, en ik weet niet of ik meer blij dan trots of meer trots dan blij ben dat Zelie (als alles goed gaat) mee mag doen aan het YES-project in februari. Ze gaat niet naar het buitenland, maar dat geeft niet: ze gaat iets met muziek doen, met telkens tien leerlingen van haar school, van een school in Milaan en van een school in Barcelona. Optrekken met kinderen die van de andere kant van Europa komen, op haar dertien jaar: ik zou er alleen maar van gedroomd kunnen hebben.

Hopelijk krijgen we één van die buitenlanders op gastgezin — dat lijkt mij ook ongelooflijk wijs om te doen.

Acht

vrijdag 26 oktober 2012 in Computers en dingen. Permanente link | 6 reacties

Ik ga mij daar allemaal niet te veel van aantrekken, van wat de mensen op de televisie en in de gazet zeggen. Ik ben al maanden content van Windows 8 in test- en previewversie, en ik heb het dan ook maar gekocht en op de hoofdcomputer geïnstalleerd.

Voor 29 euro kan een mens niet sukkelen.

Een update, dat alles wat erop stond ook nog werkt – en dat ik dan gewoon op Mame Qix kan spelen, of nog eens Baldur’s Gate II, of films kijken op Plex, of duizend andere dingen.

En als ik dan ergens volgend jaar of zo nog eens een laptop zou nodig hebben, dan koop ik gewoon zo’n dunne computer van Microsoft. Dat ik in mijn bed of op het toilet naar een film kan kijken en comics lezen, én al die andere dingen die ik al kon.

Te oud geworden om mij bezig te houden met wat andere mensen ervan vinden, denk ik.

Testing, testing

zaterdag 27 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Ik dacht, ik kijk eens of ik mijn gezicht wat bleker kan krijgen.

Testing, testing

‘t Is dat niet. Het zal iets anders worden, peins ik. Zoals dit, pakweg:

Why hellooooo there little girl

Winteruur

zondag 28 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Hoera! Vroeg donker!

Ik heb geen problemen met wisselen van zomer- naar wintercursus of omgekeerd, maar als er één ding is dat fantastisch is, dan is het wel dat het meer donker is.

Van mij zou het heel de dag donker en koud mogen zijn: ik vond het enorm wijs als ik ‘s morgens de trein in kon stappen in bet donker, afstappen in Brussel Centraal, de metro nemen naar de kelder onder het hoofdkwartier van de Post, en dan ‘s avonds weer in omgekeerde richting naar huis kon, en nooit daglicht zag.

Leve de winter, hoezee.

Tozeur

maandag 29 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Hola, wat zegt mijn kalender mij? Dat het alweer veel te lang geleden was dat er hier Battiato gestaan heeft? Snel!

…aaaah… ça fait du bien par où ça passe.

Voor een schuldgevoeltje fijn, moet je bij 11.11.11 zijn

maandag 29 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Het deed al een tijd de ronde van de sociale mediats, het filmpje van 11.11.11, waar Bart Cannaerts een beetje “lachen met negers” doet, en een verongelijkte zwarte medemens zeer verontwaardigd is. 

Moraal van het verhaal: niet alles is om te lachen, en wanneer o wanneer gaan wij de klimaatverandering eindelijk eens serieus nemen?

Ik word hier een beetje kwaad van, eigenlijk. Wie probeert wie een schuldgevoel aan te praten? Een vluchteling wiens hele familie is gestorven, en dat is dan mijn schuld omdat ik nog geen dubbel glas heb gestoken in mijn vensters? 

Ik persoonlijk vind dat het filmpje meer contraproductief werkt dan wat anders. Ja, het is erg, en ja, we moeten het serieus nemen. Maar er gaat wel meer mis dan enkel klimaatverandering, in Afrika en in de wereld. Slachtpartijen à la Oost-Kongo zijn bijvoorbeeld ook erg, om maar iets te zeggen.

En ik kan mij inbeelden dat er nog veel gediscussieerd kan worden over wat kip en wat ei is, als het gaat over de ontbossing en de gronderosie en de overbevolking en ondervoeding. Of, om het pakweg over iets anders te hebben, dat het niet met minder klimaatmiserie zal zijn dat neushoorns plots niet gaan bejaagd worden. 

Ik vind dat filmpje een karikatuur maken van de zaken, en uiteindelijk een misplaatste poging om een goedkope controverse te creëren.

Het ergste vind ik trouwens nog wel dat het absoluut niet ver genoeg gaat : iemand die écht niet overtuigd is, die gaat helemaal mee in het verhaal van Bart-in-het-filmpje. Die zit op het einde mee te knikken met het publiek: “ah ja, ‘t is toch wel waar zeker, wat denken ze wel, die negers?” 

De wet van Poe, ze zouden hem ondertussen wel mogen kennen. 

Hu wat?

dinsdag 30 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Te klasseren in de category well smack my ass and call me Daisy: Disney heeft Lucasarts gekocht, brengt in 2015 al Star Wars VII uit, en is van plan om elke twee à drie jaar een nieuwe Star Wars uit te brengen. 

Moh

Halloweenland

woensdag 31 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Als ik dat zo’n beetje geteld heb, zitten we vanavond met 19 kinderen en 14 volwassenen, of zoiets. 

Ik heb alvast mijn contactlenzen ingestoken:

Halloween, tralala

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338