Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: november 2012 (page 1 of 3)

Apparaat

Een hele dag vrijaf genomen, vandaag, om de dochter moreel te ondersteunen bij het laten insteken van een apparaat.

Afgehaald op school, eerst een soepje gaan eten (veel anders lukte niet, met die getrokken tanden), een geforceerd geposeerde foto getrokken waar er een bordje stond “neem hier een foto” (toon uw tanden! uw tanden!), en dan naar de orthodontist getogen.

Photo opportunity

Daar was het allemaal teleurstellend vlug en pijnloos gedaan: tanden gepoetst met een soort polijstmiddel, zetel in, BDSM-mondstuk in, afzuiging in mond, tandglazuur voorbereid, lijm erop, blokjes erop, ijzerdraad erin, rekkers rond de blokjes, honderden en honderden en honderden euro’s in cash betaald, geforceerde glimlach bevolen (méér tanden! méér!), foto genomen en hopladiejee:

Apparaat

Volgende week nog een stuk doen, en dan twee jaar of zo aan een stuk geen appel of ribben kunen afkloven, vier keer per dag tanden poetsen, rondlopen met een halve ijzerwinkel in haar mond.

Maar ‘t is voor een goed doel!

Links van 5 september 2012 tot 29 november 2012

corsix-th – Open source clone of Theme Hospital – Google Project Hosting
This project aims to reimplement the game engine of Theme Hospital, with the capability of loading assets including graphics and levels from the original game.

Revenge of the Reality-Based Community | The American Conservative
I know that it’s unattractive and bad form to say “I told you so” when one’s advice was ignored yet ultimately proved correct. But in the wake of the Republican election debacle, it’s essential that conservatives undertake a clear-eyed assessment of who on their side was right and who was wrong.

Looking to the Future: 8 Science Fiction Movies to Watch for | Movie News | Movies.com
Since this is a science fiction column, how about we do a little time traveling? After all, 2012 is just about over — so what awaits us in the years ahead? Although smaller films are surely going to emerge at festivals, here are eight science fiction films coming out within the next year or so that may very well deserve your valuable time and money. Since we're using a time machine (and because this is the Internet), I will also prejudge each movie without having seen a frame from most of them.

A Handsome Atlas: Wildly Awesome Data Visualizations from the Nineteenth Century
Zo mooi.

Stoya™, Not-cool things to do, bro… Part 1
Before you try to tell me that it’s because I take my clothes off for a living, let me tell you that this started way before I was 18. Let me tell you that every single woman I know has at least one truly terrifying story of street harassment and a whole bunch of other stories that are merely insulting or annoying. Let me remind you that in a room of pornography fans, who have actually seen me with a dick in my mouth and who can buy a replica of my vagina in a can or box, I am treated with far more respect than I am walking down the street.

Och here dat kind

Vrijdag neem ik een dag vrijaf, voor Zelie. 

De dutsin moet naar de orthodontist: haar melktanden vielen maar niet uit. Ze hebben de afgelopen dagen eerst haar onderste kiezen en dan haar bovenste uitgetrokken, en nu moet er een apparaat in haar mond gevezen worden. 

’t Zal morele steun worden en zo, want ze ziet het gelijk niet helemaal zitten. 

(En een geluk dat we verzekerd waren, want het is godmiljaarde niét goedkoop, zo’n ingrepen. En allemaal in cash te betalen ter plaatse, als ik dat goed begrepen heb.)

fml

Muziek speelt op de Sonos van op Spotify; Last.fm verzamelt dat en stuurt elke week naar Twitter wat de meest beluisterde artiesten zijn in huis. 

De helft van de tijd — wat zeg ik, negen keer op tien — zit er ergens een kink in de kabel, want de grootste hoop van wat ik beluister komt al een eeuw niet meer op Last.fm terecht, maar wat er wél doorkomt…

AAAAARRRRGH ZELIE

Gewoon ter info: de kinderen luisteren ook met mijn account, hier thuis. Voor de duidelijkheid hé. 

Een gemak als het doet wat het moet doen

Gegeven: een dikke 400 pdf-files van telkens een bladzijde of vijftig. Die ik graag zou willen lezen op mijn cyberPad in mijn comic-lezer, wegens dat dat eigenlijk handiger is dan een pdf-lezer. 

Er zijn voor al die dingen duizend manieren om het te doen, maar dit is hoe ik het nu aan het doen ben:

Eén:

find . -iname '*.pdf' -print -exec sh -c 'mkdir "${0%.pdf}"; mv "$0" "${0%.pdf}"' {} \;

Vind alle pdf-en, maak een folder aan met de naam van de pdf minus “.pdf”, en verplaats die pdf telkens naar die folder.

Twee:

find . -iname '*.pdf' -print -exec sh -c 'convert -density 300 -resize 50%  "$0" "${0%.pdf}.jpg"; rm "$0"' {} \;

Vind alle pdf-en, converteer die naar jpg met Imagemagick (eerst wat groter zetten met die hogere density en dan de helft verkleinen, want anders zag het er niet zo proper uit), en verwijder de pdf.

Drie:

find . -type d -mindepth 1 -print -exec sh -c 'zip -r -j "$0.cbz" "$0"' {} \;

Vind alle directories en zip daar de inhoud van in een cbz, tralala. 

Ik wou dat ik kon zeggen dat het op een ik en een gij gedaan was, maar helaas: die conversie naar PDF, dat duurt echt wel een eeuw.

Eenvoudige garnaalkroketten

We waren gisteren zalm aan het maken, en daar moesten garnalen voor gepeld worden. Enfin ja, ’t is te zeggen, “we”. Sandra was garnalen aan het pellen voor haar eigen zalm-met-garnalenrecept (hoe en wat moet ze dan maar eens op haar eigen weblog zetten, ’t is in alle geval heel lekker), en ik vond het gelijk zonde dat het pelsel van de garnalen zou weggekieperd worden. 

Een bouillon trekken, dacht ik. 

Of nee, wacht: ik zie al jaren mensen garnaalkroketten maken op televisie, hoe moeilijk kan dat zijn om dat zelf te maken?

Recept, recept, recept… duizend kookboeken en zo op één twee drie geen recept gevonden. Internet in de rapte bekeken, maar niets naar mijn goesting gevonden, en wat er was zag er zo complex uit en had allemaal ingrediënten die wij toch niet in huis hadden. 

Dus dan maar zelf iets in mekaar gebrouwd. We gaan ze straks opeten, het schijnt van iemand die er al van proefde vanmiddag, dat het wel gelukt is. 

Ingrediënten

  • een kom garnalenschelpen, van ik schat ergens tussen een kwart kilo en een kleine halve kilo grijze garnalen
  • een halve verlepte selderstronk die nog in de frigo lag
  • een grote wortel die eenzaam in de lade van de frigo lag
  • een ajuin
  • een blik tomaten in blokjes
  • een klein blikje geconcentreerde tomatenpureedinges
  • 250 gram gepelde garnalen
  • een dikke geut witte wijn (een glas of twee, denk ik)
  • een scheut cognac
  • een paar glazen water
  • boter
  • bloem
  • melk
  • chapelure
  • eigeel
  • peper en zout, cayennepeper

Werkwijze

1. Een soort fumet maken.

  • wortel schrapen en in schijfjes doen, ajuin pellen en in stukken snijden, selder in stukken snijden
  • wat boter en olijfolie in een sauteuse doen, groenten even aanbakken
  • garnalenkarkassen bij de groenten doen
  • na een paar minuten blussen met witte wijn
  • blik tomaten en tomatenpuree erbij kappen
  • beetje cognac bijgieten en bedekken met water
  • deksel op de pot zetten en op een zacht vuurtje laten staan (een half uur of zo? geen idee)
  • door een zeef gieten en laten afkoelen

2. Een soort velouté/béchamelachtige dinges maken

  • een half pakje boter, meer bloem dan ik ooit in een roux gezien had, mengen tot een roux
  • afgekoeld vocht met vissmaak toevoegen (dat ziet er wegens die tomaten roodachtig uit)
  • mengen tot een dikke (dikke!) saus, eventueel wat aanlengen met volle melk (en dan ziet dat er –it’s magic!– gelijk tomatenkroketinterieur uit)
  • op smaak brengen met peper en zout en cayennepeper
  • genoeg laten opkoken tot de smaak goed zit, al roerend met een klopper dat het niet aanbrandt
  • van het vuur halen, een handje kaas bijsmijten en 250 gram gepelde garnalen
  • mengen en uitkappen in een platte bakschotel (wij hebben er eentje die juist groot genoeg was om een min of meer garnaalkroketdikke laag te hebben — zo’n ding dat we normaal gezien bijna niet kunnen gebruiken wegens niet hoog genoeg voor wat dan ook van ovenschotel)
  • laten afkoelen, bedekken met vershoudfolie, en in de frigo ermee
  • een dag laten staan

3. Kroketten draaien (hier heb ik foto’s van genomen!)

De opgesteven mengeling omkippen op een snijplank en met een mes in kroketachtige vormen snijden (het hielp om mes onder het warm water te houden, want met al die garnalen erin was het niet evident snijden)

Vulling uitgekapt

De vulling eerst in in gewone bloem draaien, dan in een mengsel van eigeel losgeklopt met een beetje water, en daarna in chapelure — dat geeft dan zoiets:

Gepaneerd

…en the aftermath ziet er ongeveer zo uit:

Het slagveld

Frietvet opzetten op 180°, garnaalkroket er voorzichtig in laten zakken:

Spannend!

Laten zitten tot het er min of meer klaar uitziet, uitlekken op keukenpapier:

Klaar!

Opengesneden:

't Ziet er alvast niet verkeerd uit

Dat zag er niet noodzakelijk verkeerd uit. 

update: smaak ergens tussen garnaalkroketten en de coquilles Saint-Jaques die mijn moeder maakte, vooral denk ik wegens de cayennepeper en de cognac. Textuur van binnen- en buitenkant: ik vond niet dat dat veel perfecter kon zijn.

Doe eens een onverwacht verjaardagscadeau

Er was eens, in 1991 in Kronberg in Duitsland, een simulatie van het Europees Parlement, alwaar ik uitgenodigd was als “observer”. 

Ik werd er gedetacheerd bij de mensen die een krantje maakten. Dat werd nominaal gerund door twee Duitsers, maar die mannen hadden niet echt kaas gegeten van wat dan ook.

Ik had dat allemaal al meer dan een paar keer gedaan, zo’n dagelijks krantje maken, en er liep een krankzinnige Luxemburger rond die ook zijn weg rond computers wist te vinden, en samen hebben wij ons meer dan goed geamuseerd, een week aan een stuk. 

En dan was het een paar maand later en was het van hetzelfde in Luxemburg, en hebben we ons ook bijzonder goed geamuseerd. En een paar maand later in Straatsburg opnieuw, en een paar maand later in Gent nog eens. 

We zijn gedurende een tijd regelmatig over en weer bij elkaar op bezoek gegaan, ook toen hij van Luxemburg naar Aachen verhuisde, maar dan ging hij in het verre buitenland werken, met onder meer een hele reeks jaren in Finland. 

En dan zagen we elkaar alleen nog op het internet: hij kwam wel tien keer per dag tevoorschijn in mijn Instant Messenging-dink, met de boodschap dat hij nu online was, en nu offline, en nu weer online. Een mail over en weer soms eens, maar we hadden elkaar al jaren niet meer gezien.

Tot Sandra er vrijdagavond om halfelf plots mee in de living stond, bloody hell, bij wijze van verlaat verjaardagscadeau. (Het was de bedoeling om nog een vriend uit Ierland/Londen en een vriend uit Oxford mee uit te nodigen, maar wegens onverwachte omstandigheden van respectievelijk werk en jammerlijk overlijden van zwaar zieke grootmoeder stond er maar één in de living.)

En dan was het plots zaterdagochtend halfzes, en stonden we boeren en scheten te laten op de koer, en dan was het zaterdagnamiddag en -avond, en was het gelijk het geen vijftien jaar geleden was, maar vijftien dagen geleden. 

Het leven, meneer mevrouw, ’t is soms raar hoe dat gaat. 

WEEKEND!

I’m just sayin’…

Alles is relatief, en alles

Famous Last Words: “Gho ja, geen probleem, komt in orde.”

Ik kan praktisch geen neen zeggen. Want dan weet ik precies wat er zou moeten gebeuren, en hoeveel werk kan dat maar zijn? Een uurtje of twee, maximum, en ’t is rapper dat ik het zelf doe dan dat ik uitleg aan iemand anders wat en hoe.

En dan blijft dat liggen. En kweek ik dag na dag alsmaar grotere schuldgevoelens omdat het nog niet gedaan is. Tot het moment dat het niet meer kán uitgesteld worden, en dan is het op een uur of twee maximum gedaan, en ben ik zó opgelucht dat het dagenlange schuldgevoel eventjes, een half uur of een uur, misschien een namiddag of een nacht lang, vergeten is.

Tot ik me plots herinner wat ik nog aan wie beloofd had.

Recent gedaan: een affiche, een fotoreportage, foto’s op school, een artikeltje, een shop op tinternet, wat nieuwe css op een WordPress, een groepsfoto, een zelfportret, een interview af laten nemen.

Nog te doen: een interview uitschrijven, een artikel nalezen, wireframes maken, een WordPress theme maken, een website afmaken. En de bibliotheek verder klasseren. En elke dag een foto van de dag op Gentblogt zetten.

Ik hoop altijd dat als het laatste op de lijst gedaan zal zijn, er niets meer bijkomt. En altijd komen er dingen bij. Ik ben het zo beu, allemaal, soms.

En dan zie ik weer iets waar ik mijn mond niet over kan houden. En komt er toch maar weer iets bij.

Week, weekend, week, weekend, week, weekend. En nooit is iets 100% naar mijn goesting af, en altijd zag het er in mijn hoofd zoveel beter uit.

Is dat bij iedereen zo? Ja, zeker?

…and so it begins

Zelie is de helft van haar tanden getrokken vandaag: ze waren te groot, en ze kwamen er niet uit, en het waren nog geeneens haar definitieve tanden.

Er dan maar uit, dus. En nen appareil ook, binnenkort.

Dat is een beetje zoals echt écht groot worden, vind ik. (Het is ook schrikkelijk duur, vind ik, maar dat geheel terzijde.)

Oogkleppen

Tiens, zou Mersch een vertaling gemaakt hebben van Kahneman?

Het klinkt in alle geval wel zo, gelijk.

Israël

Hallucinant kwartier van de dag: een "debat" over Israel en Gaza, tussen de guignol van Joods Actueel, Bert Anciaux en een meneer die tot 2003 nog journalist was geweest in de regio. Gemodereerd door Tom Lenaerts, die het zich allemaal ook anders had voorgesteld.

De helft propaganda of leugens, de helft nonsens en platitudes, en elk moment dat -zuiver per toeval denk ik- iemand een halve vraag had waar iets mee aangevangen kon worden, stapte Tom meteen over naar iets anders.

En dan, om het plaatje compleet te maken: het segment voor de reclame afronden met een greep uit de internet commentaren over de al dan niet binnenkorte Belgische begroting.

Om nog eens overduidelijk te maken wat voor kleine, kleine probleempjes wij hier hebben.

Normaal gezien lukt het nochtans meestal in de Kruitfabriek om een min of meer degelijke discussie te voeren, maar hier liep het helemaal in de soep.

En waarom niet PVDA+?

RTEmagicC Hoe durven ze 600x800 08 jpgN-VA is groot geworden op onvrede, en op de sterke debat-, interview- en spelletjesprestaties van Bart De Wever, zie ik dat een beetje goed?

Op een paar jaar tijd, eigenlijk. Met een klein kader competente en gedreven mensen, maar vanuit een achtergrond van duffe Vlaemsche vendelzwaaiers (met excuus aan alle vendelzwaaiers) die verweesd waren achtergebleven nadat de wel-progressieve Volksunieërs overgelopen waren naar (Open)VLD, sp.a-via-Spirit, CD&V en andere. Aangevuld door al dan niet platte opportunisten en overgelopen Vlaams Belangers, zouden kwatongen zeggen.

Een vreemde mengelmoes van Vlaams-Nationalisme en separatisme en liberalisme en progressief denken, maar ze zullen het mij vergeven: een groot deel van de mensen die voor N-VA stemmen doen dat niet vóór het partijprogramma, maar tégen “het België van Di Rupo” of tégen andere partijen.

Hoe goed zou het niet zijn om PVDA hetzelfde te zien doen? 

Ik zie hem al een tijd in allerlei debatprogramma’s opdraven, en het is bijna grappig hoe de mensen rond hem nerveus worden. Ik heb er redelijk op gelet, maar voor zover ik het me herinner, heb ik nog niet veel mensen hem horen counteren op inhoudelijke argumenten. 

En ja, PVDA heeft recent nog een fout begaan met dat hele Resist-verhaal, maar voor de N-VA-kerels of die keer met de man van Joods Actueel, gaat het altijd over Pol Pot en Noord-Korea. Ik heb de indruk dat dat is zoals Bart De Wever verwijten dat hij een fascist is die nog op de foto heeft gestaan met Le Pen. Er is geen sprake van de bal te spelen, ze spelen niet eens de man, maar het verleden van de partij.

Ik persoonlijk, ik vind dat die mens Peter Mertens sympathiek overkomt op televisie en in debatten. Ik geloof hem als hij spreekt. Van wat ik zie op het internet en rond mij, vind ik dat PVDA gelijk goede dingen doen met Geneeskunde voor het Volk. 

Zou dat mogelijk zijn, om een bredere partij te maken? Die pakweg 10-15% haalt volgende keer? Ik zou het wel wijs vinden, denk ik. En ik heb alvast het boek van die mens gekocht, ik ga me eens informeren zie. 

Koer, voor/na

Ik was het al een beetje vergeten hoe het er vroeger uitzag: ‘t is raar hoe rap dat kan gaan.

Eergisterenavond:

Vandaag:

(En zeggen dat die hele rechterkant tot nog niet zo lang geleden een gemanicuurd en regelmatig afgereden grasveldje was, waar elk onkruid uit gewied werd. Sic transit.)

Gaat daarmee naar den oorlog

Collega’s met moustache. Ja, daar linksonderaan is er ook eentje. Echt waar beloofd.

Fijne collega's Andrew, Ron, Pieter, Anthony, Jan en Mark

Older posts