Archief voor februari 2013

 

Maaltijdcheques zijn bedriegtenboel

vrijdag 1 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 19 reacties

Er lag nog een pakje (lees: een pak) verlopen maaltijdcheques. Telefoon naar Sodexho; Sodexho zegt dat die zonder probleem kunnen ingeruild worden, maar dat het wel door de werkgever moet aangevraagd worden.

Vandaag belt de werkgever naar Sodexho, blijkt dat dat inderdaad mogelijk was, maar dat ze ermee gestopt zijn op 31 december 2012.

Leutig hoor, voor de rest.

Ik zou graag eens weten hoeveel die gasten erop winnen, op maaltijdcheques die verloren raken of nooit gebruikt worden. Maaltijdcheques zijn de Bongobons van de arbeidsmarkt.

Tenterhooks

zaterdag 2 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ja, gene goeien hé. 

Ik heb een aantal gewoontes die ik probeer aan te houden: ‘s avonds nergens naartoe gaan bijvoorbeeld. Geen nieuwe mensen zien tenzij het écht niet anders kan. Het hele weekend niet buiten komen en in mijn peignoir en sletsen rondlopen.

Gewoon, zoals de meeste mensen dus, vermoed ik. 

EN DAN DIT.

Morgenavond komt er een Meisje Uit Italiën naar hier wonen, voor een uitwisselingsproject met de school van Zelie. Dat is dus al dagen aan een stuk stressen: wat eet dat allemaal bijvoorbeeld, zo’n Italiaanders? Spaghetti, lasagne, pizza, maar behalve dat? Okay, ze is van Milaan, dus we kunnen ze ook eens een escalope milanaise voederen, maar toch. Van ontbijt, zouden die gewoon brood kunnen verteren? Eet dat boter op zijn boterhammen, of reuzel, of eendenvet, of is het waar wat ze op Njam zeggen, dat ze alles in de olijfolie verzuipen?

Stressen, ik moet het u niet zeggen. 

MAAR WACHT.

Het is niet alles: morgenmiddag komt er Iemand Van Het Internet op bezoek. Wég, zorgvuldig opgebouwd imago van perfecte familie, gemanicuurd huis, gastronomische maaltijdsbereidingen, lichamen als gebeitelde Adonissen, kinderen die zich in gezelschap kunnen gedragen!

Stressen, ik moet het u absoluut niet zeggen. 

Het meesterplan, voorlopig, is dat ik ga doen alsof ik niet nerveus ben. Een paar grapjes en zo, self-deprecating humour, ha ha, ja, we zitten nog in verbouwingen hé, normaal ligt het hier altijd helemaal opgekuist. En dan hebben we het excuus dat het eten zal klaar zijn, en dan kan er gesproken worden over, um. 

Aaargh. 

Alleen op de wereld

zondag 3 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Zo. Dat is altijd interessant: geen internet, en geen televisie. De telefoon werkt wel nog (een beetje, ‘t is tenslotte Mobistar), maar voor de rest: afgesloten van de wereld.

En als onze telefoon ook Telenet was geweest, waren we bijna helemaal weg van de wereld: de enige radio die niet via het internet werkt, is onze radiowekker.

Dan begint het natuurlijk: Sandra ging iets van salsa maken vanmiddag, maar het recept staat op het internet. Er is vannamiddag een muziekdinges in de wijk, maar het programma staat op het internet. Ik ben een boek aan het lezen en ik wil weten of Schwanenwerder wel degelijk bestaat, en indien ja, hoe het er tegenwoordig uitziet, en wat nu precies de inhoud was van de Nacht und Nebel-verordening van 1941, maar haja, inderdaad.

Ik had de pre-supportprocedure al helemaal gevolgd, de computer besnuffeld, met de router gebabbeld en hem eens een reset gegegeven, maar er was niet zo enorm veel aan te doen: mijn router kreeg geen IP-adres toegewezen, en een snelle, nu ja, een Mobistar-trage telefonische check naar status.telenet.be zei me dat haja, inderdaad, DHCP server is kaputt. En een kwartiertje later, toen de twitter.com/telenet uiteindelijk ingeladen was, kon ik lezen dat @telenet de mensheid meedeelde dat

Momenteel hebben onze klanten problemen met internet, interactieve tv en vaste telefonie. We werken volop aan een oplossing. Onze excuses.

Ondertussen al twee uur aan een stuk.

‘t Zal daar een fijne middag zijn, op Telenet HQ.

Update na drie uur: aaannnndd we’re back! En Schwanenwerder ziet er idyllisch uit, Nacht und Nebel was redelijk kort, en ik kan weer zonder over en weer te moeten gaan naar het achterhuis om papieren encyclopedieën raad te plegen verder lezen. Hoera!

Eten voor bezoek

maandag 4 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Een Italiaanse op bezoek, en ‘t is al gelijk het allemaal geen probleem is.

We hebben al gedaan: zondagavond uitsmijter, maandagavond hamburger. Morgen kip tandoori. En dan zijn we al woensdag en is het al de laatste dag dat Alessia hier is. 

Zonet rap over en weer naar de lokale nachtwinkel, tandoorigerief en ghee gekocht, kip in yoghurt en tandoorispel gedumpt om te laten marineren.

Klaar om morgen in de oven te steken. 

En nu een streepken muziek. 

Dagen met vlees

dinsdag 5 februari 2013 in Food and Drink. Permanente link | 5 reacties

Vorig jaar heb ik het proper volgehouden: veertig dagen geen vlees. Al was het om te kunnen zeggen dat ik het ooit wel eens gedaan heb, ja, en dat ik weet wat de alternatieven zijn en wat er allemaal bij komt kijken.

Vooral veel meer werk, dat komt er bij kijken.

Neem het eten van deze avond: gisteren kip in stukken gesneden en in een pot met yoghurt en kruiden gesmeten om te marineren, vanavond leg ik dat onder de grill, en hopla kip tandoori. Ah, moest daar nog iets bij? Um ja, misschien eens zoeken naar naan of zo, en wat gebakken patatten wie weet, en misschien een raita met komkommer en tomaat of iets in die zin. Of gewoon wat rijst bij.

Of het eten van gisteren: gehakte steak gekocht, hamburger mee gemaakt, ajuinringen gecaramelliseerd, vlees gebakken, en dan een pistolet in twee gesneden, hamburger ertussen, ajuin erop, een schel sla en een stuk tomaat, een bladzijde van de smeltkaas: hopla klaar.

Het punt: een stuk vlees, en het eten is al 80% klaar. Vegetarisch, dat is altijd schipperen en zoeken en doen, want er is zelden of nooit een centrale kapstok waar een gerecht kan aan opgehangen worden. En neen, die vleesvervangers, dat is écht geen vlees. Dus dan is er een potje met champignon-achtig dingen, en eentje met peulvruchtachtige dingen, en aardappelen, en nog iets van “normale” groenten, en zeker dat we dan allemaal genoeg gegeten hebben, maar we hebben er wel een halve dag aan bezig gezeten.

En dan is er nog zo enorm veel lekker vlees. Biefstuk, gandahesp, struisvogel, stoverij, bloedworst… mmm.

En jawel, het is slecht voor het milieu en zo, maar las ik daar niet ergens dat een grote hond even milieuvervuilend is al een zeer dikke 4×4? En is het zoveel minder milieubelastend om in het midden van de winter fruit van de andere kant van de wereld te eten dan een lokaal geslachte kip?

En uiteraard, het is ethisch niet helemaal in orde, maar is het niet nog veel minder in orde om kinderen op de wereld te zetten? Gho ja.

Nope, geen dagen zonder vlees voor mij. Nem.

Magnifiek

woensdag 6 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Fellini op straat!

[via]

Fuck sms

donderdag 7 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Om redenen waar ik eigenlijk zelf ook al niet veel meer van snap, zitten er een paar kinderen die ik eigenlijk maar half ken, of zelfs helemaal niet, op een Minecraftserver van mij. 

Gasten van ik heb geen flauw idee hoe oud, ik schat veertien? vijftien? zestien? 

En dan is het drama, moet er iemand geblokkeerd worden. En dan is het bijgelegd, moet er iemand gewhitelisted worden. En dan klaagt iemand dat er gegriefd wordt, en dat de griefer moet gevonden worden en dan geblokkeerd. En moet er een nieuwe map op. En dan vraagt persoon A of hij op mag worden. En dan vraagt persoon B of hij op mag worden. En dan moet er een plugin op. En dan moet er nog eens iemand van gesmeten worden. En dan komt C op bezoek dit weekend en zou hij dus ook moeten in de whitelist komen. 

En. Al. Dat. Gedoe. Is. Per. SMS.

Ik word er onnoemelijk kregelig van, de manier waarop de jeugd blijkbaar tegenwoordig omgaat met mensen die hun vader zouden kunnen zijn. 

En ik ben daar dus echt geen lastige mens in, ik sta absoluut niet op vouvoyeren of zo, en die ene gast die ik een beetje ken die is in het echt een beleefde vriendelijke jongen, maar in godsnaam, dat klote-sms-gedoe!

“Wrm ni??” is dan blijkbaar “Waarom niet?”, en ik mag me niet druk maken dat er bij elke vraag “??” staat, en ik mag dat blijkbaar niet interpreteren als “WAAROM NIET FUCKER???!!?”, maar het is sterker dan mij. 

En weigeren om e-mails te gebruiken hé. Liever twintig cryptische sms-en met halve woorden en kwartzinnen over en weer waar niemand weet wat niemand bedoelt, dan één degelijke mail met een paragraafje tekst erin. 

Dju jong

vrijdag 8 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

‘t Was vandaag de laatste dag van Iris Aper, een meisje dat gisteren overreden werd in Gent.

Welk een miserie. 21 jaar. Een strontzatte chauffeur, om 8 uur ‘s morgens, aan 80 of meer per uur in een zone waar maximum 30 mag gedaan worden maar stapvoets meer realistisch is. Op twee straten van de school van de kinderen, en iedereen op school kent wel iemand die het heeft zien gebeuren. 

Julien D. is een bekend gezicht in de uitgaansbuurt rond de Overpoortstraat en verdient er zijn boterham als barman in een café, zegt de gazet. Vijf jaar riskeert de kerel, lees ik in een andere gazet. In diezelfde gazet staat ook “Hij was zo dronken dat hij pas in de late namiddag voor het eerst ondervraagd kon worden.”

Vijf jaar. Oh, en een “lang rijverbod”. 

Ik heb het er toch serieus moeilijk mee. 

Mruu

zaterdag 9 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik heb een paar uur aan filmpjes geëditeerd.

Filmpjes van zingende kinderen.

Om half elf dacht ik: misschien pak ik best een pil tegen hoofdpijn, want ik begin gelijk wat hoofdpijn te krijgen. 

Een uur later was het gedaan, het editeren. En nu heb ik hoofdpijn die niet eens meer hoofdpijn te noemen is. Mijn linkeroog heeft zijn eigen hoofdpijn, mijn rechteroog idem. Ik denk dat zelfs mijn oogleden aparte hoofdpijn hebben. 

En op tv speelt Glee. 

Mruuu.

Internationaal

zondag 10 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Vorige week was het YES-project op school bij Zelie. Tweedejaarsleerlingen uit Milaan, Barcelona en Gent die op uitwisseling gaan: tegelijk sport, theater en muziek, in elk van de drie steden. Dit jaar was het stukje YES in Gent dat van muziek, en Zelie deed mee.

Op een paar dagen tijd hebben ze een heel programma afgewerkt, en op de laatste avond was er een concert — met onder meer alle leerlingen die in het Nederlands, Catalaans en Milanees zongen:

Als het wat meezit, gaat Zelie één dezer een paar dagen naar Barcelona naar haar kersverse vriendinnen: dat zou dan ergens in de buurt van 100 euro kosten in vliegtuigtiketten. Is dat eigenlijk niet ongelooflijk ongelooflijk?

Dat het mogelijk is om mensen te leren kennen op 1300 kilometer van hier, en daar ook echt in contact mee te blijven? Niet alleen via het internet, maar gewoon ook in het echt?

Die goed doet, goed ontmoet

zondag 10 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Gisteren zijn we naar de antiekwinkel om de hoek geweest om lampen voor de keuken te kopen.

Design, zowaar. Als ik me niet vergis, zijn het er van Raak, de mannen die bekend zijn van allerlei lampen die glas en plastiek en metaal combineren. Onze keuken is helemaal in metaal en zo, en we zochten al jaren en jaren lampen om er te hangen die niet uit de toon zouden vallen.

En kijk, Sandra zag twee sobere bronzen lampenkappen hangen, en we zijn ermee naar huis gegaan. Ascot, heet het model, en nu moeten we ze alleen nog ophangen:

Raak Ascot

Niets eens veel geld voor betaald, maar het moest wel met cash gebeuren. Ik dus naar de geldmachine.

Voor mij in de rij: een koppel hypersociale Antwerpenaren, die iedereen aan begonnen spreken. Zo van “koud hé?” en dergelijke. Serieus, ik moet daar niet van hebben. Zelfs als het inderdaad érg koud is.

Oudere jongereEn vóór de Antwerpenaren: een Limburger van het type oudere jongere, zo toe als een doos plakband, nauwelijks recht op zijn benen, lallend in een soort 3D-acht-vorm over en weer aan de Mister Cash. Hij had mij begroet met “Hey, Rammstein”, maar hij had meer onmiddellijke problemen dan dat. Hij was zijn code vergeten, en op zoek naar een spiekbriefje ergens. En toen hij uiteindelijk op zijn code kwam, was hij zijn kaart kwijtgeraakt en begon de zoektocht in de zakken van zijn kledij helemaal opnieuw.

Ik heb het niet allemaal meer gevolgd, want ondertussen was er — ik zwéér het, ik vind niets uit — een Nepalees toegekomen in een t-shirt en korte broek. Waarmee de Antwerpenaar direct een conversatie wou aanbinden, zo van “allez jong in uw hemdsmouwen in dees weer”? En toen bleek — een mens kán zoiets niet uitvinden — de Antwerpenaar was in zijn studententijd een jaar op trektocht geweest in India en Nepal.

Maar hij was het bijna allemaal vergeten, zijn Nepalees, behalve dan één ding: dat “vatje bier” in het Nepalees “drachtige koe” betekent. Dat zou hij nooit van zijn leven vergeten. “En namaste“, voegde zijn mevrouw de Antwerpse eraan toe. “Ah ja, maar dat kent iedereen, namaste”, mopperde de meneer.

De Nepalees verstond niet zoveel Nederlands, vrees ik. En ik denk dat het geheugen van de Antwerpenaar hem in de steek liet, want de Nepalees begreep maar niet waarom een wildvreemde aan een geldautomaat hem “vatje bier” bleef toeroepen.

En dan was het de beurt aan de mensen van Antwerpen om geld af te halen, en werd het even slapstick, want de in de natuur weggezwijmelde Limburger had zijn kaart in de machine laten zitten en het was plots roepen van “meneer! meneer!”, en was hij nu naar links of naar rechts of waar naartoe?

Schermen

maandag 11 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Kijk, dat is wat mijn muis doet op een werkdag:

IOGraphica  8 9 hours  from 8 21 to 18 27

En dit is wat mijn muis doet op een weekenddag:

IOGraphica  14 2 hours  from 10 25 Feb 10th to 0 42 Feb 11th

En dit is wat mijn muis doet als ik een hele dag in Premiere aan het prutsen ben:

IOGraphica  8 9 hours  from 14 16 to 23 13

Concert!

dinsdag 12 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

We gaan er bijna een gewoonte van maken, heb ik de indruk: in december nog maar naar een concert gegaan, en als het een beetje lukt, gaan we gewoon op 18 november nog eens naar een concert!

‘t Is namelijk Nick Cave en zijn Slecht Zaad, ik hoor die meneer wel eens graag een airken placeren, en het is al geleden van –miljaar!– 1997 dat ik hem nog live gezien had. 

Ik ben eens benieuwd.

Op vakantie

woensdag 13 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Zeg, is dat mijn idee, of zijn er deze week meer mensen dan ooit in de geschiedenis van de mensheid op vakantie aan het gaan of net geweest?

Bij ons zal het voor de paasvakantie zijn.

Geen wilde avonturen, geen verre bestemmingen, geen cultureel hoogstaand gedoe, geen boeiende tochten, geen sportieve uitstap, geen all-in op een warm eiland, niets van dat. 

Ik weet de details niet, maar het is ergens een vakantiepark of een bungalowpark of een ikweetnietwat. Niet ver van hier, en dus absoluut ongegarandeerd qua weer, maar er is wel een tropisch zwembad. Of een subtropisch, ik wil ervan af zijn. En dat is alles, denk ik. 

Zonder televisie of netwerk, met alleen boeken om te lezen en een fotomathilde om foto’s te maken.

Wie weet lukt het daar wél om batterijen op te laden. 

Oh dear! Oh dear! I shall be late!

donderdag 14 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Mijn emaildink piepte, daarnet. Dat doet het elke dag heel de dag, dus ‘t is eigenlijk een leugen als ik zei dat het piepte: ‘t is gewoon telkens ik ga kijken dat er nieuwe dingen in zitten — leve GMail’s priority inbox, want anders verzoop ik in 500 mails per dag, de spam nog niet eens meegerekend.

Afijn. Het was een Amazon-mail die mijn aandacht trok, deze keer:

Screen Shot 2013 02 14 at 10 00 17

Meestal zijn die Amazon-mails niet echt buitensporig nuttig — de vorige begon aldus:

Screen Shot 2013 02 14 at 10 05 59

…terwijl ik al twee van die Raspberry Pi’s liggen heb, én dat ik ze goedkoper gekocht heb dan dat. ‘t Is typisch: dan zou een mens een scanner kopen bij Amazon, of een rekenmachine, of een lampenkap, of een stoomstrijkijzer, en dan zijn de recommendations de volgende paar weken steevast een andere scanner, een meer krachtige rekenmachine, een licht goedkopere maar gelijkaardige lampenkap, of precies hetzelfde stoomstrijkijzer van een andere leverancier.

Maar bon, ik zet die mails niet af, omdat er van tijd tot tijd wél eens dingen in staan die mij interesseren. Zoals daarnet, dus. Want ik had deel één al gelezen en ook deel twee, en dus ben ik uiteraard geïnteresseerd in deel drie. 

Maar dan komt het: kak, nóg een boek op de lijst te lezen boeken. Ik wil uit pure koppigheid alle Horus Heresy-boeken lezen (bezig aan nummer 12, voor het moment), en dan wil ik de Northland-trilogie lezen van Stephen Baxter, over een alternatieve prehistorie waar Doggerland niet door de golven verzwolgen werd. En ik las gisteren over The Mirage dat al een paar maand op mijn lijst stond. En ik wil de rest van Le tueur (her)lezen (bezig aan nummer 5, voor het moment), en ik wil aaarggh! tienduizend dingen lezen, en het zal niet lukken, dat weet ik nu al, zelfs al had ik alle tijd van de hele wereld, moest ik nooit meer gaan werken en kon ik heel mijn leven lezen. 

Want het is nog meer dan dat: ik wil ook al die films zien, en al die series, en ik heb ideeën om dingen te programmeren, en ik zou willen iets met mijn handen doen van houtbewerken of zo, en ik wil foto’s nemen, en ik wil mij eens door een heel kookboek werken, en ik wil nog zó enorm veel doen, en ik weet gegarandeerd honderdtachtig procent zeker dat dat allemaal niet zal niet lukken. 

Hoe leven mensen daarmee, met dat loden besef dat het niet zal lukken? Dat er niet genoeg tijd is? Nooit genoeg tijd?

Bij mij is dat een dagelijkse strijd om toch maar iets te doen zodat ik er toch maar niet aan denk dat ik allemaal andere dingen zou kunnen doen en dat ik ze niet aan het doen ben. Dat elk boek dat ik lees honderd andere boeken zijn die ik niét lees. Elke minuut boeken lezen een minuut is dat ik geen andere dingen kan doen. Elk uur slapen een verloren uur is. 

Ze zijn zeer ver te zoeken, apatheia en ataraxia. Ik denk soms dat ik beter om een voorschrift voor het-kan-mij-allemaal-niet-schelen-pillen zou lopen. 

Jehovah’s Getuigen: is dat de nieuwe stijl, ja?

vrijdag 15 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Dring, zei de deurbel. Ik schuifelde in mijn peignoir door de gang, met ergens een kind in mijn kielzog, en kijk nu: een half-geplooide Wachttoren in de deuropening, met aan het einde ervan een verkleumde hand, die vastzat aan een oudere meneer. 

Hoera! dacht ik: een getuige van Jehova, en het is koud en we hebben niets te doen! Ik nodig die mensen uit naar binnen, ik roep Zelie en Louis erbij, en we luisteren samen naar het verhaal dat ze vertellen. 

Vroeger toen ik klein was, en er waren Getuigen of andere geloofswervers op pad, dan nodigden mijn vader en zijn maten die uit om binnen te komen, en werden ze met een zeer fijn mes gefileerd, tot er niets meer van overbleef. 

Een jaar of tien, twaalf geleden kwamen er eens twee Jehovagetuigen naar mijn werk toen ik er een zondagnamiddag overuren zat te kloppen, en had ik er hetzelfde mee gedaan: uitgenodigd, en vragen gesteld en in discussie mee gegaan tot ze ongemakkelijk op hun stoel zaten te wiebelen, op hun uurwerk begonnen te kijken en zeiden dat ze nu toch weg moesten, omdat ze écht ergens anders een afspraak hadden. 

Fascinerend om zien, hoe mensen die volledig van iets overtuigd zijn, zichzelf in een hoekje discussiëren, en uiteindelijk helemaal vast komen te zitten. Maar ook eigenlijk een beetje niet proper. Ge moet die mensen in hun waarde laten, vind ik nu.

En dus dacht ik: nodig die mensen uit om binnen te komen, het zal een verrijking zijn voor de kinderen. Dat ze eens kennismaken met een ander geloof, en alles. 

Pfeh. 

Wat zeg ik? Dúbbel pfeh.

Die mensen wilden niet binnen komen, zelfs niet in zo’n koud weer. De oudere van de twee heeft zijn notaboekje bovengehaald, een telefoonnummer op een blad geschreven, en mij dat blad uitgescheurd. Ik moest maar eens bellen als ik meer informatie wou. 

Dat noem ik dus niet echt proberen bekeren hé gasten. 

Vivian Maier

zaterdag 16 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Fuck. Me.

Estomaqué, in het Frans, geeft het nog het beste weer. Meer dan flabbergasted: viscerale stomverbazing, een stamp in de maag.

Dat zijn van die verhalen waar ik helemaal van wegdraai, ik. Boek gekocht.

Greater Fuckwad Theory, revisited

zaterdag 16 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Herinner u, uit een ver verleden, John Gabriel’s Greater Internet Fuckwad Theory:

Fuckwad

Normale persoon + anonimiteit + publiek  = complete klootzak. 

Ik kon er mij helemaal in terugvinden, in Gabriel’s theorie, en ik zag ze dag na dag bevestigd overal een beetje op het internet. 

Het schoolvoorbeeld, jaren aan een stuk, waren de reacties bij Het Laatste Nieuws en gelijkaardige: de meest degoutante smeerlapperij, een mens vraagt zich af hoe sommige van die commentaarders zichzelf in de spiegel dierven bekijken. 

Maar het fijne van een theorie is dat het een theorie blijft: geldig tot bewijs van het tegendeel. En kijk, ik ben er ondertussen wel zeker van dat we de Greater Internet Fuckwad Theory mogen ten grave dragen. 

Eén na één worden websites en reageerplaatsen minder anoniem. Knack, bijvoorbeeld, zet al een tijd deze onder elk artikel:

Het is voortaan alleen nog mogelijk om onder uw eigen naam te reageren op artikels op deze website. Knack.be zal de registraties van gebruikers controleren om sneller op te treden tegen ongepaste reacties.

En dan zijn er nog al die plaatsen waar een eigen reageersysteem gewoon vervangen is door een Facebook-ding, waar mensen dus met hun eigen (meestal praktisch volledig publiek) Facebookprofiel reageren. Clint.be, bijvoorbeeld. 

En dan denkt een mens: het zal er hier nu wel wat minder goor aan toe gaan, nu ze weten dat allemaal in hun eigen naam is, en dat kinderen, vrienden en kennissen kunnen zien wat ze zeggen. 

Heh. 

Het is zoals in de tijd bij Big Brother op tv: een dag of twee schroom, maar daarna is iedereen blijkbaar vergeten dat er camera’s hangen.

En zo krijg je dan een sympathiek uitziende meneer uit Langdorp, die vorig jaar nog grootvader geworden is, in zijn jeugd nog motocrosser was, waarvan ik weet hoe hij eruit zit, waar hij gewerkt heeft, welk automerk hij heeft, wat zijn hobby’s en favoriete voetbalkploegen zijn, die zonder de minste gène zijn opinie over de vreemdelingen urbi et orbi zet:

Het gaat van kwaad naar erger met al het vreemd crapuul, nee, allochtoon mag men niet meer zeggen, hier in dit verdorven landje waar politici corrupt en machtsgeil is en hiervoor de eigen bevolking discrimineert en uitmelkt! Walgen doe ik hiervan! Mijnheer de rechter zal wel mild zijn voor dat crapuul of anders is er wel een lepe advokaat die procedurefouten vindt, daar kan je van op aan! Spijtig voor de ‘ brave , ingeburgerde mensen van vreemde origine die hier ook het slachtoffer van zijn.

Een mens zal er als Marokkaan of Turk maar mee moeten samenwerken, denk ik dan. Of door bediend worden aan een loket, of zo. 

En zo weet ik ondertussen bijvoorbeeld ook van een meneer die naar “de domste school ooit” ging die zijn “toekomst omzeep” maakte, die sinds juni 2012 samen is met een lerares wiskunde uit Aalst, dat hij gisteren nog illegaal films aan het downloaden was, met welke Vlaamse actrice hij graag eens zou “titfucken”, en precies hoe kwaad hij is op de “andere voogt” van zijn zoon en hoe die daar altijd met ziektes van terugkomt. 

Of pakweg bij dit artikel, dat om te lachen was, waar ene Robby uit Hasselt, al samen met Leslie sinds eind 2009, echt wel niet om te lachen “dieje mens die da beslist heeft moeten ze anaal verkrachten met een cactus” poneert. En daar 24 likes op krijgt. 

Tja. Misschien is het inderdaad gewoon beter om het allemaal zonder filter op de wereld los te laten. Zonder illusies over de mensen rond u leven, da’s misschien ook wel goed. 

Bring it on

zondag 17 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Het was een bescheiden verjaardagsfeestje voor Jan, vandaag. Geen grote evenementen of zo, gewoon wat familie op bezoek voor middageten en een stuk taart. 

En voor ge ‘t weet zit ge met tien volwassenen en elf kinderen.

Eten maken en zo: geen probleem. Maar ze zetten: dat is een ander paar mouwen. Dan staat er een plooitafel voor de kinderen en onze keukentafel voor volwassenen, maar dan is het echt wel meer dan overduidelijk waarom die keuken d-r-i-n-g-e-n-d groter moet worden. 

Enfin bon. De winterstop is voorbij, de bouwvergunning is er, ‘t is eigenlijk gewoon maar wachten op offertes. En er dan eens een stamp aan geven. 

Ik ben er helemaal klaar voor. 

(Jan wordt negen, morgen, trouwens. Negen. Miljaar.)

Goed nieuws van de oudste kinderen

maandag 18 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Toen ik binnenkwam was Zelie saxofoon aan het spelen. Dat was wegens omstandigheden al een tijd geleden, en dat is goed nieuws. 

Zelie was trouwens thuisgekomen met een nota van de leraar Latijn en Grieks in haar schoolagenda: dat haar inhaaltoets van vocabularium goed was geweest en proficiat. Wat dus ook goed nieuws is. 

Louis kwam terug van zijn breakdancen, en hij moest metéén het vervolg op Elric van Melniboné hebben. Hoera! En dat ik het alleen maar in het Engels heb, dat maakt allemaal niet zo uit, hij zit verdorie wel al in het zesde leerjaar hoor. Dus is het The Sailor on the Seas of Fate geworden. En daarna, als hij weg te krijgen is van Elric, staat Fritz Leiber op de lijst: een bundel van Fafhrd en de Grijze Muizer in het Nederlands, en als dat naar meer smaakt, heb ik een paar bundels van Fafhrd and the Gray Mouser staan. 

En dan zijn we klaar voor Pratchett. 

En dat is dus ook zeer goed nieuws. :)

Dood

dinsdag 19 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

(pdw) is gestorven, vandaag. Iemand vroeg mij hoe hij gegaan was, ik antwoordde  

Hartaanval. Of hartaderbreuk, enfin, iets van levend en niets aan de hand levend en niets aan de hand levend en niets aan de hand *ACK* *URGH* dood.

Which, like, you know, is a pretty good way to go. In my book.

En ik denk al de hele tijd, en ik weet dat het verkeerd is en slecht en al wat ge wilt — ik denk al de hele tijd “waar moet ik tekenen?”. 

Levend, bam, dood. Van al de mensen dichtbij mij die ik heb weten dood gaan, en ‘t zijn er ondertussen nogal wat, zijn er welgeteld twee zo gestorven. 

Damn.

En ik weet dat zijn vrienden en familie er niet veel aan hebben, en dat 54 ook veel te jong is, maar echt: waar moet ik tekenen om dié vrienden en familie te zijn? 

Eind goed, al goed

woensdag 20 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Proud Damfino, signing in

donderdag 21 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Een stomme film van zesentachtig jaar oud, en al wie hem nog niet gezien heeft, moet meteen kijken:

The General. Heerlijk, zeg dat ik het gezegd heb.

Hugo stelt niet teleur

vrijdag 22 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Lang geleden, toen ik veertien was, een jaar ouder was dat mijn oudste dochter nu, moesten we voor de Franse les een spreekbeurt doen over een boek. 

In de les hadden we net Vercors’ Le silence de la mer gelezen, en waren we bezig aan een verkorte versie van Sept petites croix dans un carnet van Simenon. Denk ik. Al sla ik voor hetzelfde geld het tweede en het derde jaar door elkaar, het lijkt allemaal zo surrealistisch, en het is ongetwijfeld niet eerlijk dat ik de indruk heb dat Zelie tegenwoordig kleuterklasniveau-Frans leert. 

Afijn. Ik weet niet goed meer wat mijn klasgenootjes deden, voor hun spreekbeurt, maar ik had het in mijn hoofd gestoken dat ik een Klassieker zou lezen. 

En wel Les misérables, in drie boeken van elk zeshonderd of zo bladzijden. Ik dénk dat het misschien wel zou kunnen geweest zijn omdat ik een lange stripreeks over Vidocq gelezen had, en dat ik daar ergens in voorwoord of voetnoten had zien staan dat zowel Jean Valjean als Javert in Les misérables op Vidocq gebaseerd waren, en dat ik benieuwd was. 

Dag en nacht, heb ik eraan gelezen. Van de eerste tot de laatste bladzijde vastgekluisterd, en ja, zelfs de ellenlange beschrijving van de slag bij Waterloo. En tranen met tuiten bij het einde. 

Maar ik ben het wel zo ongeveer allemaal vergeten. Voor zover ik het mij herinner, had Jean Valjean, ex-forçat, zilver gestolen en dat gebruikt als startkapitaal om een handel in git-juwelen te beginnen, had hij heel zijn leven gebeterd, maar bleef inspecteur Javert hem zoeken, en uiteindelijk vond hij hem ook. En ondertussen waren er dingen met een herbergier die een ancien was van Waterloo, en was er een liefdeshistorie met Marius en Cosette, en was er Eponine, en was er ook Gavroche (waar een roste kater bij ons thuis naar vernoemd was), en Fantine, maar wat precies en hoe: geen idee meer. En zelfs wat ik nog denk te weten, weet ik niet zeker. 

Want ah neen: de film of de musical of zo heb ik nog niet gezien, neen. 

Maar ik zal hem wel eens moeten zien, dus dacht ik: ik lees gewoon dat boek opnieuw. Ik heb de boeken nog staan van bijna-dertig jaar geleden, maar ze zijn uiteraard ook gratis te downloaden in een proper leesbaar formaat, en dus hey kijk.

Aan hoofdstuk tien ondertussen van boek één, de in de tijd behoorlijk controversiële confrontatie tussen bisschop Bienvenu en een oude stervende conventioneel, en godmiljaar wat een fantastisch boek is het toch. En hoe fantastisch dat het niet teleurstelt. 

‘t Is gelijk olijven

zaterdag 23 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Whisky, ‘t is gelijk olijven: ge moet dat leren kennen voor ge ‘t graag hebt.

Ik heb een hele kast vol staan, en ik begin het genoeg te leren kennen dat ik het graag drink, maar het gebeurt zo enorm weinig dat ik wat dan ook alcoholisch drink, laat staan whisky, dat ze daar eigenlijk maar staan te staan, die flessen.

Vandaar: een project! Elke dag een glaasje, tot ik door mijn flessen ben. Eén glaasje, niet meer dan dat.

Bruichladdich 17 Rum CaskBowmore 18Glenfiddich 21 Gran ReservaAuchentoshan 21Highland Park 18Glenmorangie Nectar D'Òr

We hebben al gehad: Glenmorangie The Nectar D’Òr, Bruichladdich 17 jaar Rum Cask, Bowmore 18 jaar, Glenfiddich 21 jaar Gran Reserva, Auchentoshan 21 jaar, Highland Park 18 jaar.

Gerief jong, een gevulde drankenkast. Gerief.

Poesjes!

zondag 24 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Les Mis

zondag 24 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Over Misérables gesproken, twee filmpjes die al een tijd de ronde doen! Gollum zingt I dreamed a dream:

En for your consideration (Anne with an e):

Montage-aap

maandag 25 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

‘t Is proper, ik ben gedegradeerd tot filmpje-in-elkaar-zet-mens voor mijn dochter en haar vriendin.

Het is allemaal toch maar wat, wat ze tegenwoordig op school moeten doen. Voor de Engelse les moeten ze –houd u vast– een kookprogramma maken. Met telefoon, fototoestel, camera, computer, micro, het maakt allemaal niet uit, als ze op het einde maar vijf minuten beeld en geluid hebben waarmee een recept uitgelegd wordt.

Ahem ja.

Het is tiramisu geworden, het ding is dit weekend klaargemaakt met een filmcamera op een statief en een fototoestel in de hand, er is al een introfilmpje van twintig of zo seconden met de ingrediënten klaar, en nu wacht ik op hun ingesproken tekst om samen met Zelie de vier en een halve volgende minuut bij elkaar te steken.

Tiramisu

Trrr.

Vals alarm, vals alarm

dinsdag 26 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik had het helemaal verkeerd begrepen, de opdracht voor Engels van Zelie. 

De opdracht was niet “maak een filmpje”, de opdracht was “kies één van de drie mogelijkheden om een toneeltje-achtig iets te doen”, waarbij de drie mogelijkheden waren:

  • een conversatie in een winkel (toneeltje in de klas)
  • een conversatie aan de telefoon (toneeltje in de klas)
  • een kookshow

Die kookshow mocht op voorhand opgenomen worden als dat kon, maar het mocht ook gewoon toneeltje in de klas zijn. Dan zou het wel met een omschrijving zijn en niet live koken.

Maar zelfs als het een filmpje was, en dat is wijzer omdat ze dan de ingrediënten zien, moest er hoedanook, om een beetje het voordeel te compenseren dat ze op voorhand konden proberen en herproberen tot het goed was, een live onderdeel in de klas zijn met voorstelling en ingrediënten en zo. 

Pfff. 

Wat er van weze: ik blijf erbij dat een filmpje maken ze ook veel dingen bijleert, naast het Engels zelf. En het is gewoon ook wijs om doen. :)

…zal ik dan een afspraak maken?

woensdag 27 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

- Ja, best hé meneer. Een momentje, ik kijk even wanneer het past… goh, deze week wordt moeilijk. Volgende week dan maar. Dinsdag?

- Dinsdag dan maar, ja. 

Ik ging gisteren naar mijn werk met de fiets, en de achterband was een beetje platjes. Dus blaas ik die weer op, natuurlijk. 

Met de Kleinste Fietspomp Ter Wereld, zo’n minuscuul ding dat ik anderhalf jaar lang niet eens had zien zitten, verscholen tussen de spaken van mijn achterwiel.

Kapje van het ventiel, ventiel opendraaien, pomp open, pomp over ventiel, pomp dicht, pomp pomp pomp. Pomp pomp pomp pomp. Pomp pomp pomp pomp. Pomp pomp pomp pomp. 

Voelen aan band… nah, we zijn er nog niet. Pomp po… krak. Wut? “Krak”?

Yep, krak. Daar stond ik, met het ventiel van de achterband vast in de fietspomp. De plaats waar het ventiel in de achterband zat, zit niet meer in de achterband. Verstorven, kapot, geen flauw idee waarom of hoe, ‘t maakt niet echt uit, résultat des courses is hetzelfde: achterbinnenband moet vervangen worden. 

En achterbinnenband vervangen, dat wil zeggen achterwiel van de fiets afhalen. 

En achterwiel van de fiets halen, dat wil zeggen naar de gespecialiseerde winkel gaan. Want achterwiel van de fiets wil ook zeggen dat de computer van de fiets geherkalibreerd moet worden.

Zucht. 

Een week over en weer met de bus, dus. 

Handwerk

donderdag 28 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Met goed materiaal is veel mogelijk. 

Zie verder in deel twee (where the magic starts), deel drie.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338