Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: februari 2013 (pagina 1 van 3)

Handwerk

Met goed materiaal is veel mogelijk. 

Zie verder in deel twee (where the magic starts), deel drie.

…zal ik dan een afspraak maken?

– Ja, best hé meneer. Een momentje, ik kijk even wanneer het past… goh, deze week wordt moeilijk. Volgende week dan maar. Dinsdag?

– Dinsdag dan maar, ja. 

Ik ging gisteren naar mijn werk met de fiets, en de achterband was een beetje platjes. Dus blaas ik die weer op, natuurlijk. 

Met de Kleinste Fietspomp Ter Wereld, zo’n minuscuul ding dat ik anderhalf jaar lang niet eens had zien zitten, verscholen tussen de spaken van mijn achterwiel.

Kapje van het ventiel, ventiel opendraaien, pomp open, pomp over ventiel, pomp dicht, pomp pomp pomp. Pomp pomp pomp pomp. Pomp pomp pomp pomp. Pomp pomp pomp pomp. 

Voelen aan band… nah, we zijn er nog niet. Pomp po… krak. Wut? “Krak”?

Yep, krak. Daar stond ik, met het ventiel van de achterband vast in de fietspomp. De plaats waar het ventiel in de achterband zat, zit niet meer in de achterband. Verstorven, kapot, geen flauw idee waarom of hoe, ’t maakt niet echt uit, résultat des courses is hetzelfde: achterbinnenband moet vervangen worden. 

En achterbinnenband vervangen, dat wil zeggen achterwiel van de fiets afhalen. 

En achterwiel van de fiets halen, dat wil zeggen naar de gespecialiseerde winkel gaan. Want achterwiel van de fiets wil ook zeggen dat de computer van de fiets geherkalibreerd moet worden.

Zucht. 

Een week over en weer met de bus, dus. 

Vals alarm, vals alarm

Ik had het helemaal verkeerd begrepen, de opdracht voor Engels van Zelie. 

De opdracht was niet “maak een filmpje”, de opdracht was “kies één van de drie mogelijkheden om een toneeltje-achtig iets te doen”, waarbij de drie mogelijkheden waren:

  • een conversatie in een winkel (toneeltje in de klas)
  • een conversatie aan de telefoon (toneeltje in de klas)
  • een kookshow

Die kookshow mocht op voorhand opgenomen worden als dat kon, maar het mocht ook gewoon toneeltje in de klas zijn. Dan zou het wel met een omschrijving zijn en niet live koken.

Maar zelfs als het een filmpje was, en dat is wijzer omdat ze dan de ingrediënten zien, moest er hoedanook, om een beetje het voordeel te compenseren dat ze op voorhand konden proberen en herproberen tot het goed was, een live onderdeel in de klas zijn met voorstelling en ingrediënten en zo. 

Pfff. 

Wat er van weze: ik blijf erbij dat een filmpje maken ze ook veel dingen bijleert, naast het Engels zelf. En het is gewoon ook wijs om doen. 🙂

Montage-aap

’t Is proper, ik ben gedegradeerd tot filmpje-in-elkaar-zet-mens voor mijn dochter en haar vriendin.

Het is allemaal toch maar wat, wat ze tegenwoordig op school moeten doen. Voor de Engelse les moeten ze –houd u vast– een kookprogramma maken. Met telefoon, fototoestel, camera, computer, micro, het maakt allemaal niet uit, als ze op het einde maar vijf minuten beeld en geluid hebben waarmee een recept uitgelegd wordt.

Ahem ja.

Het is tiramisu geworden, het ding is dit weekend klaargemaakt met een filmcamera op een statief en een fototoestel in de hand, er is al een introfilmpje van twintig of zo seconden met de ingrediënten klaar, en nu wacht ik op hun ingesproken tekst om samen met Zelie de vier en een halve volgende minuut bij elkaar te steken.

Tiramisu

Trrr.

Les Mis

Over Misérables gesproken, twee filmpjes die al een tijd de ronde doen! Gollum zingt I dreamed a dream:

En for your consideration (Anne with an e):

Poesjes!

’t Is gelijk olijven

Whisky, ’t is gelijk olijven: ge moet dat leren kennen voor ge ’t graag hebt.

Ik heb een hele kast vol staan, en ik begin het genoeg te leren kennen dat ik het graag drink, maar het gebeurt zo enorm weinig dat ik wat dan ook alcoholisch drink, laat staan whisky, dat ze daar eigenlijk maar staan te staan, die flessen.

Vandaar: een project! Elke dag een glaasje, tot ik door mijn flessen ben. Eén glaasje, niet meer dan dat.

Bruichladdich 17 Rum CaskBowmore 18Glenfiddich 21 Gran ReservaAuchentoshan 21Highland Park 18Glenmorangie Nectar D'Òr

We hebben al gehad: Glenmorangie The Nectar D’Òr, Bruichladdich 17 jaar Rum Cask, Bowmore 18 jaar, Glenfiddich 21 jaar Gran Reserva, Auchentoshan 21 jaar, Highland Park 18 jaar.

Gerief jong, een gevulde drankenkast. Gerief.

Hugo stelt niet teleur

Lang geleden, toen ik veertien was, een jaar ouder was dat mijn oudste dochter nu, moesten we voor de Franse les een spreekbeurt doen over een boek. 

In de les hadden we net Vercors’ Le silence de la mer gelezen, en waren we bezig aan een verkorte versie van Sept petites croix dans un carnet van Simenon. Denk ik. Al sla ik voor hetzelfde geld het tweede en het derde jaar door elkaar, het lijkt allemaal zo surrealistisch, en het is ongetwijfeld niet eerlijk dat ik de indruk heb dat Zelie tegenwoordig kleuterklasniveau-Frans leert. 

Afijn. Ik weet niet goed meer wat mijn klasgenootjes deden, voor hun spreekbeurt, maar ik had het in mijn hoofd gestoken dat ik een Klassieker zou lezen. 

En wel Les misérables, in drie boeken van elk zeshonderd of zo bladzijden. Ik dénk dat het misschien wel zou kunnen geweest zijn omdat ik een lange stripreeks over Vidocq gelezen had, en dat ik daar ergens in voorwoord of voetnoten had zien staan dat zowel Jean Valjean als Javert in Les misérables op Vidocq gebaseerd waren, en dat ik benieuwd was. 

Dag en nacht, heb ik eraan gelezen. Van de eerste tot de laatste bladzijde vastgekluisterd, en ja, zelfs de ellenlange beschrijving van de slag bij Waterloo. En tranen met tuiten bij het einde. 

Maar ik ben het wel zo ongeveer allemaal vergeten. Voor zover ik het mij herinner, had Jean Valjean, ex-forçat, zilver gestolen en dat gebruikt als startkapitaal om een handel in git-juwelen te beginnen, had hij heel zijn leven gebeterd, maar bleef inspecteur Javert hem zoeken, en uiteindelijk vond hij hem ook. En ondertussen waren er dingen met een herbergier die een ancien was van Waterloo, en was er een liefdeshistorie met Marius en Cosette, en was er Eponine, en was er ook Gavroche (waar een roste kater bij ons thuis naar vernoemd was), en Fantine, maar wat precies en hoe: geen idee meer. En zelfs wat ik nog denk te weten, weet ik niet zeker. 

Want ah neen: de film of de musical of zo heb ik nog niet gezien, neen. 

Maar ik zal hem wel eens moeten zien, dus dacht ik: ik lees gewoon dat boek opnieuw. Ik heb de boeken nog staan van bijna-dertig jaar geleden, maar ze zijn uiteraard ook gratis te downloaden in een proper leesbaar formaat, en dus hey kijk.

Aan hoofdstuk tien ondertussen van boek één, de in de tijd behoorlijk controversiële confrontatie tussen bisschop Bienvenu en een oude stervende conventioneel, en godmiljaar wat een fantastisch boek is het toch. En hoe fantastisch dat het niet teleurstelt. 

Proud Damfino, signing in

Een stomme film van zesentachtig jaar oud, en al wie hem nog niet gezien heeft, moet meteen kijken:

The General. Heerlijk, zeg dat ik het gezegd heb.

Eind goed, al goed

Dood

(pdw) is gestorven, vandaag. Iemand vroeg mij hoe hij gegaan was, ik antwoordde  

Hartaanval. Of hartaderbreuk, enfin, iets van levend en niets aan de hand levend en niets aan de hand levend en niets aan de hand *ACK* *URGH* dood.

Which, like, you know, is a pretty good way to go. In my book.

En ik denk al de hele tijd, en ik weet dat het verkeerd is en slecht en al wat ge wilt — ik denk al de hele tijd “waar moet ik tekenen?”. 

Levend, bam, dood. Van al de mensen dichtbij mij die ik heb weten dood gaan, en ’t zijn er ondertussen nogal wat, zijn er welgeteld twee zo gestorven. 

Damn.

En ik weet dat zijn vrienden en familie er niet veel aan hebben, en dat 54 ook veel te jong is, maar echt: waar moet ik tekenen om dié vrienden en familie te zijn? 

Goed nieuws van de oudste kinderen

Toen ik binnenkwam was Zelie saxofoon aan het spelen. Dat was wegens omstandigheden al een tijd geleden, en dat is goed nieuws. 

Zelie was trouwens thuisgekomen met een nota van de leraar Latijn en Grieks in haar schoolagenda: dat haar inhaaltoets van vocabularium goed was geweest en proficiat. Wat dus ook goed nieuws is. 

Louis kwam terug van zijn breakdancen, en hij moest metéén het vervolg op Elric van Melniboné hebben. Hoera! En dat ik het alleen maar in het Engels heb, dat maakt allemaal niet zo uit, hij zit verdorie wel al in het zesde leerjaar hoor. Dus is het The Sailor on the Seas of Fate geworden. En daarna, als hij weg te krijgen is van Elric, staat Fritz Leiber op de lijst: een bundel van Fafhrd en de Grijze Muizer in het Nederlands, en als dat naar meer smaakt, heb ik een paar bundels van Fafhrd and the Gray Mouser staan. 

En dan zijn we klaar voor Pratchett. 

En dat is dus ook zeer goed nieuws. 🙂

Bring it on

Het was een bescheiden verjaardagsfeestje voor Jan, vandaag. Geen grote evenementen of zo, gewoon wat familie op bezoek voor middageten en een stuk taart. 

En voor ge ’t weet zit ge met tien volwassenen en elf kinderen.

Eten maken en zo: geen probleem. Maar ze zetten: dat is een ander paar mouwen. Dan staat er een plooitafel voor de kinderen en onze keukentafel voor volwassenen, maar dan is het echt wel meer dan overduidelijk waarom die keuken d-r-i-n-g-e-n-d groter moet worden. 

Enfin bon. De winterstop is voorbij, de bouwvergunning is er, ’t is eigenlijk gewoon maar wachten op offertes. En er dan eens een stamp aan geven. 

Ik ben er helemaal klaar voor. 

(Jan wordt negen, morgen, trouwens. Negen. Miljaar.)

Greater Fuckwad Theory, revisited

Herinner u, uit een ver verleden, John Gabriel’s Greater Internet Fuckwad Theory:

Fuckwad

Normale persoon + anonimiteit + publiek  = complete klootzak. 

Ik kon er mij helemaal in terugvinden, in Gabriel’s theorie, en ik zag ze dag na dag bevestigd overal een beetje op het internet. 

Het schoolvoorbeeld, jaren aan een stuk, waren de reacties bij Het Laatste Nieuws en gelijkaardige: de meest degoutante smeerlapperij, een mens vraagt zich af hoe sommige van die commentaarders zichzelf in de spiegel dierven bekijken. 

Maar het fijne van een theorie is dat het een theorie blijft: geldig tot bewijs van het tegendeel. En kijk, ik ben er ondertussen wel zeker van dat we de Greater Internet Fuckwad Theory mogen ten grave dragen. 

Eén na één worden websites en reageerplaatsen minder anoniem. Knack, bijvoorbeeld, zet al een tijd deze onder elk artikel:

Het is voortaan alleen nog mogelijk om onder uw eigen naam te reageren op artikels op deze website. Knack.be zal de registraties van gebruikers controleren om sneller op te treden tegen ongepaste reacties.

En dan zijn er nog al die plaatsen waar een eigen reageersysteem gewoon vervangen is door een Facebook-ding, waar mensen dus met hun eigen (meestal praktisch volledig publiek) Facebookprofiel reageren. Clint.be, bijvoorbeeld. 

En dan denkt een mens: het zal er hier nu wel wat minder goor aan toe gaan, nu ze weten dat allemaal in hun eigen naam is, en dat kinderen, vrienden en kennissen kunnen zien wat ze zeggen. 

Heh. 

Het is zoals in de tijd bij Big Brother op tv: een dag of twee schroom, maar daarna is iedereen blijkbaar vergeten dat er camera’s hangen.

En zo krijg je dan een sympathiek uitziende meneer uit Langdorp, die vorig jaar nog grootvader geworden is, in zijn jeugd nog motocrosser was, waarvan ik weet hoe hij eruit zit, waar hij gewerkt heeft, welk automerk hij heeft, wat zijn hobby’s en favoriete voetbalkploegen zijn, die zonder de minste gène zijn opinie over de vreemdelingen urbi et orbi zet:

Het gaat van kwaad naar erger met al het vreemd crapuul, nee, allochtoon mag men niet meer zeggen, hier in dit verdorven landje waar politici corrupt en machtsgeil is en hiervoor de eigen bevolking discrimineert en uitmelkt! Walgen doe ik hiervan! Mijnheer de rechter zal wel mild zijn voor dat crapuul of anders is er wel een lepe advokaat die procedurefouten vindt, daar kan je van op aan! Spijtig voor de ‘ brave , ingeburgerde mensen van vreemde origine die hier ook het slachtoffer van zijn.

Een mens zal er als Marokkaan of Turk maar mee moeten samenwerken, denk ik dan. Of door bediend worden aan een loket, of zo. 

En zo weet ik ondertussen bijvoorbeeld ook van een meneer die naar “de domste school ooit” ging die zijn “toekomst omzeep” maakte, die sinds juni 2012 samen is met een lerares wiskunde uit Aalst, dat hij gisteren nog illegaal films aan het downloaden was, met welke Vlaamse actrice hij graag eens zou “titfucken”, en precies hoe kwaad hij is op de “andere voogt” van zijn zoon en hoe die daar altijd met ziektes van terugkomt. 

Of pakweg bij dit artikel, dat om te lachen was, waar ene Robby uit Hasselt, al samen met Leslie sinds eind 2009, echt wel niet om te lachen “dieje mens die da beslist heeft moeten ze anaal verkrachten met een cactus” poneert. En daar 24 likes op krijgt. 

Tja. Misschien is het inderdaad gewoon beter om het allemaal zonder filter op de wereld los te laten. Zonder illusies over de mensen rond u leven, da’s misschien ook wel goed. 

Vivian Maier

Fuck. Me.

Estomaqué, in het Frans, geeft het nog het beste weer. Meer dan flabbergasted: viscerale stomverbazing, een stamp in de maag.

Dat zijn van die verhalen waar ik helemaal van wegdraai, ik. Boek gekocht.

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑