Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: maart 2013 (pagina 1 van 3)

Er zijn geen seizoenen meer

Het was vandaag Paaszondag, en het enige dat ik ervan gemerkt heb, is dat het geen Zevende Dag was, en dat er chocolade op tafel lag.  

Jammer, van die Zevende Dag, vond ik: het is een vast ritueel, ’s zondags met mijn sletsen in aanslag kijken naar de strapatsen van de Makers Van Wereldnieuws In Vlaanderen en mij dood ergeren. En dan kwaad worden omdat ze een zanger of groep een ringtone-versie van een nummer doen uitvoeren. En dan mentaal wegzappen terwijl het over sport gaat. En dan weer nijdig worden over zoveel zwartwitdenken en eenvoudige oplossingen (dan wel zoveel gewafel en nonsens, of hypocrisie en lafheid, naar gelang). 

Het was een bumperuitvoering van de eucharistieviering, en daarna deed de nieuwe paus Urbi et Orbi. 

Niet gekeken, neen. Ik ben een bij momenten fascinerend onsympathieke autobiografie aan het lezen, en dat leek me nuttiger gebruik van mijn tijd. Ik kon wel zo ongeveer weten wat er in de mis zou gezegd worden (Hij is waarlijk verrezen, hoera, hoezee, hosanna), en ik kon er mij een beeld bij vormen wat de paus zou zeggen (een variatie op vrede op aarde voor alle mensen; de Vlaemsche en Neërlandsche Gazetten weten mij te vertellen dat het minstens even belangrijk was dat hij niet daaank voor die bloemen heeft gezegd maar grazie per i fiori).

Ik geloof er al heel erg lang niet meer in, in God, en toch vind ik het vaagweg spijtig dat er alsmaar minder in God geloofd wordt. 

Er zijn geen seizoenen meer, we hebben geen ritme in ons leven meer, denk ik vaak. We leven op schoolvakanties, met mijlstenen rond de kerstvakantie en de paasvakantie en de grote vakantie, en dat is het zowat. De maanden vloeien in mekaar over, en het is een groter evenement in mijn leven dat er nieuwe tv-seizoenen beginnen (Game of Thrones seizoen drie!) dan dat de vasten of de advent afgelopen is.

Huh. 

Audioboeken

Het is een rare zaak, audioboeken: ik ken redelijk wat mensen die er ab-so-luut niet van willen weten. Om allerlei redenen.

Omdat het te traag zou gaan, bijvoorbeeld: “ik kan rapper lezen dan dat ik het voorgelezen krijg!” En natuurlijk dat het sneller is om een boek te lezen dan om het te beluisteren: ik herinner me dat ik A Tale of Two Cities gelezen heb samen met een hele reeks Dickensen in, ummm 1990 of zo, en dat heeft met toen zonder de minste twijfel véél minder dan 13 uur en 39 minuten gekost, de tijd dat Simon Vance nodig heeft voor het audioboek

Maar een boek voorgelezen krijgen, dat is op een heel andere manier een verhaal verteld worden dan een boek zélf lezen. Mensen zijn gemaakt om verhalen aan elkaar te vertellen, en met de stem is toch nog altijd een andere zaak dan alleen op papier. 

Beperkter, soms: zonder stem om een verhaal aan op te hangen, kan ik mijn eigen stemmen verzinnen — en ik weet niet heel zeker of ik voor alle boeken die ik lees een stem wil opgedrongen worden. Ik heb de hele reeks Dark Tower-boeken van Stephen Kind in audioversie beluisterd, en ik vond dat niet echt een meerwaarde hebben.

Maar als het goed gedaan is, dan kan een verteller het boek maken. Omdat het de schrijver zelf is die zijn eigen verhaal vertelt, ongeacht of hij een goede vertelstem heeft (Shatner Rules) of niet (Steve Martin’s Born Standing Up, bijvoorbeeld: ontroerend goed), of omdat het gewoon een professionele stemkunstenaar is (alles van Simon Vance!).

Nog een reden om geen audioboeken te willen beluisteren: “ik kan er mijn aandacht niet bij houden”. Aargh! Of het nu een boek lezen is of beluisteren: er moet evenveel aandacht aan geschonken worden. Ik kan boeken beluisteren op dezelfde plaatsen en op dezelfde manier als ik boeken kan lezen: in de auto, als er op de achtergrond muziek of televisie is die ik niet echt volg, als ik simpele dingen aan het koken ben, als ik aan het wandelen ben, of op de fiets aan het rijden. 

Maar niet als er een film is die ik wil bekijken, of als ik iets ingewikkeld aan het lezen ben, of als er moet geschreven worden of geprogrammeerd of zo. 

Net zoals ik een boek diagonaal kan lezen, of een film op de achtergrond kan staan, kan een audioboek ook semi-achtergrondgeluid zijn, maar dan heb ik er net zoveel aan: weinig. 

Dat is een reden waarom ik graag naar boeken luister: het verplicht mij te “lezen” op een menselijk tempo. Als ik met mijn ogen lees, gaat dat onmenselijk snel (in de zin van: geen enkele verteller ooit in de geschiedenis van de mensheid kan zo snel spreken), en al doe ik het heel veel en heel graag, ik denk toch dat er op die manier dingen verloren gaan. 

Vergelijk het met een grap lezen en een grap verteld worden, of het verschil tussen 

They fuck you up, your mum and dad. They may not mean to, but they do. They fill you with the faults they had and add some extra, just for you. But they were fucked up in their turn by fools in old-style hats and coats, who half the time were soppy-stern and half at one another’s throats. Man hands on misery to man. It deepens like a coastal shelf. Get out as early as you can, and don’t have any kids yourself.

en 

Mijn abonnement bij Audible is één van die abonnementen waar ik meer dan immens content van ben, al vele vele jaren aan een stuk. 

Volgende boek op de plank: Calculating God

Curses! Pipped at the post!

Subversieve dingen doen met de sociale mediats, op kleine kleine manieren rebelleren tegen de grote jongens: is er iets wijzer? 

Allemaal reclames op The Facebook flaggen als “offensive” of als “pornography”, bijvoorbeeld. 

Of mensen endorsen voor nonsens op LinkedIn, pakweg — daarnet nog van ganser harte mensen ge-endorsed voor “cupcake decoration”, “horse wrangling”, “Nutroma” en “Topical undergarments”, bijvoorbeeld. 

En natuurlijk dat ik weet dat het niets uithaalt, maar toch. 🙂

Ah, hallo, aangenaam

Ik kan mij niet anders inbeelden dan dat er een geleerd woord voor bestaat: het fenomeen van iemand één keer gezien te hebben, of een paar keer over een lange tijd, en dan die persoon voor geen halve meter meer te herkennen. 

’t Is geen prosopagnosie, want ik ben niet gezichtsblind. Integendeel, ik heb een uitstekend geheugen voor patronen en woorden en dingen, en ook gezichten en afbeeldingen — ’t is gewoon dat ik echte mensen al een paar keer moet gezien hebben voor ik ze herken. 

Alleen echte mensen, want foto’s en schilderijen, daar heb ik het probleem niet mee. 

En dus was het zo dat er vandaag iemand langs kwam op het werk, die ik duidelijk in het verleden al een paar keer moet gezien hebben — héb gezien, zelfs — maar sla mij dood, ik kon mij hem niet herinneren. Schaamtelijk, ook, als het op leraars van de kinderen aankomt: die zie ik alleen maar bij oudercontacten, en er zijn er die ik al tien jaar zie, maar dat ik nog altijd niet weet wie wie was. En dat ik ze op straat zou kunnen tegenkomen en zo’n vaag gevoel hebben van erm, hang on, maar dan zijn ze al voorbij. 

Of dan doe ik zo’n halve allo met de hand of een schimmige hoofdknik-met-schets-van-glimlach, de internationaal erkende beweging voor “misschien kennen wij elkaar maar indien niet, hebben we een zekere plausible deniability dat het maar een spasme van de arm dan wel een algemeen vriendelijke knik was”. 

En.

Dan kan het ook het omgekeerde zijn. 

Het moet nu al een tijdje zijn dat er iemand in de buurt van mijn werk werkt, denk ik, waarvan ik vermoed dat het de halve trouwboek van iemand is die ik op het internet ken (ik heb háár ook niet meer dan een paar keer gezien in het echt, maar ik zou ze wel herkennen). Dus niet die persoon die ik zou herkennen, maar haar betere helft, denk ik. Dénk ik. Want de eega ván, die ken ik alleen maar van fotootjes bij avatars en op The Facebook. 

Maar ik dénk dat ze in mijn buurt werkt. Denk ik. Want soms staat ze bij dezelfde bakker. En loopt ze op de straat waar ik fiets. En doen we van plausible deniability-hey! naar elkaar. 

Serieus, de zaken waar ik gestresseerd van kan lopen, ge wilt het niet weten. 

Word Fitnesscentrum Marianne en Ludo De Spoel-Vervaecke

Politiek en maatschappelijk debat allemaal goed en wel, maar kunnen we misschien even onze meningsverschillen opzij zetten en actie ondernemen tegen dit soort dingen?

Screen Shot 2013 03 28 at 08 21 33

Wodmobistar Wordproximus

Daar kan iedereen toch achter staan, nee?

Een man alleen! In de steek gelaten!

Zie mij hier zitten, met vier schoolgaande kinderen! Alleen achtergelaten in Gent, terwijl de moeder van mijn kinderen ergens op de lappen is, drie dagen aan een stuk!

…ging ik schrijven, sinds ik vanmorgen wist dat ze vanavond ging vertrekken. Maar nu blijkt dat ze misschien pas morgenochtend vertrekt. 

Allez jong, en ik had al zó een volledig programma verzorgd voor de kinderen, eten, gezelschapsspel, en dan vrienden uitgenodigd om dingen te doen die mannen onder elkaar doen als hun partners weg zijn, ‘k weet niet, vuile films bekijken of zo. 

Maar neen, dus. 

Pff. En ik had nog wel zó een lange meelijwekkende tirade in mijn hoofd, over al het onrecht dat mij aangedaan wordt, en hoe ik dat ook altijd moet horen op het laatste moment, en dat het godgeklaagd is, en alles. 

Blijkt ook dat ik er al lang van moest geweten hebben. Dat het mij al zou gezegd geweest zijn, zelfs. 

Leugens, denk ik. 

*** !!! BREAKING UPDATE !!! ***

Blijkt dat ze nu toch weggaat vanavond! 

Vrouwen, meneer mevrouw, ik vraag het u! Wat moet ik nu doen? Ik had er mij al zó op ingesteld dat ze hier zou zijn vannacht!!! 

Ow

Ik kwam thuis en ik had ineens schele hoofdpijn dus ik dacht: en als ik nu eens in bed zou kruipen?

Waarna ik de daad bij het woord voegde. Slapel, wrede wereld.

Op zoek naar volk

Zal ik u eens zeggen wat niet gemakkelijk is? Goede programmeurs vinden, dat is niet gemakkelijk. En wat er nog moeilijker is? Goede programmeurs die mee een visie kunnen ontwikkelen

Ik weet niet of we er gaan vinden op de Afstudeerbeurs morgen, maar we gaan het toch maar proberen. 

Op zoek naar programmeurs, en op zoek naar goed volk in het algemeen, en op zoek naar mensen die wetenschappelijk onderzoek willen doen met veel cijfers en wiskunde. 

Ik kan niet zeggen dat ik er enorm hard naar uitkijk, tussen allemaal mensen gaan lopen en zo, maar nood breekt wet, en alles. 

Allez jong

Daarnet belde er iemand aan de deur.

Ik ben daar altijd blij mee, dat mensen aan de deur bellen en niet ineens onverwacht ineens in uw keuken staan terwijl ge in uw peignoir brood aan het opruimen zijt (boze blik naar buurman) (en dat het de laatste voordeur met een klink aan de buitenkant is die we ooit kopen).

Ik naar beneden: een vreemde man aan de deur. 

Of hij eens binnen mocht komen om naar de achtergevel te kijken. 

Allez jong. 

Dat was dus één van die mensen die een offerteaanvraag gekregen hadden. Tijdens de week is het soms moeilijk, zei hij, en dus of het niet stoorde dat hij nu eens kwam kijken.

Natuurlijk niet!

Ik ben vergeten vragen wie hij juist was, maar ik dénk dat het de meneer van de gevels zal geweest zijn. En zo komt het allemaal toch serieus dichter bij. 

Spannend!

Verbouwingen: the big push

Het spel zit op de wagen, de prijsvragen zijn verstuurd. Een kleine greep uit de dingen te doen:

  • ruwbouwwerken: achtergevel uitbreken, koer opbreken en opnieuw leggen, fundering gieten, draagvloer leggen, vochtkering, vloerisolatie, muren injecteren, stalen kolommen plaatsen, riolering aanpassen, plafond uitbreiden, muren pleisteren, chape gieten, tegels
  • gevelrenovatie (voor en achter): steigers, pleisterwerk afkappen, goot nazien, regenpijp vervangen, gevel kuisen, stenen reinigen en ontverven, voegen uitslijpen, ankers nakijken, dorpels pleisteren of vervangen, gevel en buitenschrijnwerk verven
  • dakrenovatie: dak afbreken, kepers nazien en verstevigen, isolatie plaatsen, onderdak, zink, nieuwe dakramen, nieuwe pannen, afwerking
  • buitenschrijnwerk: deuren (2) en ramen (10) uitbreken en vervangen op gelijkvloers, eerste en tweede; over de hele breedte en hoogte van de keuken een nieuw ramengeheel aan de achtergevel zetten

Ja, ’t zal redelijk stevig worden. De grootste wijziging voor het onmiddellijke dagelijkse leven zal de keuken zijn, die een eindje groter wordt (en het uitgebreid gedeelte zal helemaal onder glas zijn):

Keuken nieuw

Nieuw nieuws

Huhu. Jan Becaus doet een John Cleese.

Fugit

Ik heb sinds begin dit jaar een scheurkalender op mijn bureau staan. 

Dat lukte nooit bij mij, zo van die kalenders, maar ’t is er eentje met een deprimerende boodschap iedere dag, én het was een cadeau, en dus doe ik religieus elke dag een pagina.

Op de één of andere manier moet ik maandag vergeten omslaan zijn. En kwam ik woensdag thuis in de vaste overtuiging dat het dinsdag was. En nu ben ik nog altijd niet zeker dat het donderdag is, zelfs al weet ik dat het donderdag is. 

En kan ik niet geloven dat het morgen al vrijdag is. En dat de examens ondertussen al bijna gedaan zijn voor Zelie, en dat het dan het derde trimester zal zijn, en dan is het nog een paar maand en Louis gaat naar de humaniora, en aargh.

En dan zijn er nog de verbouwingen: ik dacht ik aan het wachten was, maar ’t was eigenlijk op mij dat er gewacht werd, en dat is vandaag in orde gebracht. Een hele (hele) waslijst dingen te doen, proper in een aantal Excelfiles met vakjes open voor prijzen, die dan naar allemaal verschillende firma’s kunnen gestuurd worden, die dat allemaal kunnen invullen, en dan zien we wat er onderaan verschijnt, vallen we omver, en zien we wat we kunnen schrappen, en dan zien we dat er niets kan geschrapt worden, en dan panikeren we, en enfin, we zien wel. 

’t Zal er rap genoeg zijn. 

Me, shell-shocked

Ik las het gisteren, en ik ben nog altijd wat verdoofd van:

Folksinger and self-described “sophisticated hillbilly” (and born-again Christian) Michelle Shocked went onstage at Yoshi’s in San Francisco Sunday night for what audience members assumed would be a traditional folk concert. Into her second set, she began an anti-gay rant that included her saying, “When they stop Prop 8 and force priests at gunpoint to marry gays, it will be the downfall of civilization, and Jesus will come back.” She also reportedly told fans, “You can go on Twitter and say ‘Michelle Shocked says God hates fags.'” Most of the audience walked out, and the staffers at Yoshi’s kicked her offstage and banned her for life.
(door flyingsquirrel op MeFi)

In de tijd dat de dieren nog spraken en er geen wereldwijdweb was, zag ik Short Sharp Shocked ergens staan, en nam ik het mee om ik weet niet meer welke reden.   Bowled over, toch wel.

De plaat begint met When I Grow Up. Als ik groot ben, wil ik een oude vrouw zijn. En dan zoek ik een oude man, en dan trouw ik ermee, en dan krijgen we stapels kinderen. In de zomer zitten we in het gras en kijken we naar de ondergaande zon. In de winter zitten we voor de haard en kijken we naar de maan.

Ik vond dat zo ongelooflijk: iemand die droomt van ouder worden en gewoon leven. Complexloos, op haar eigen manier fuck the system.

De hele plaat is melancholisch eenvoudig, prachtig van muziek en tekst, en ik heb er wel duizend keer naar geluisterd. Anchorage was zelfs eens een paar keer op de radio:

Ik heb al haar platen (cassettes, dan cd’s, dan digitaal) gekocht. Als ze zingt, vertelt ze: ik ken er niet veel die me op een zin in een volledig andere wereld krijgen, en me er houden.

Kijk, ’t is haar eigen opinie. Er zijn mensen die ik bewonder die geloven in oorkaarsen en hekserij en homeopathie, daar kan ik ook mee leven.

Dit is meer iets zoals die keer dat Yusuf Islam min of meer zei dat Salman Rushdie zijn fatwah verdiende. Dat doet pijn, mensen die ik bewonder zo’n nonsens horen vertellen (al is er een huizenhoog verschil tussen “You are going to leave here and tell people ‘Michelle Shocked said God hates faggots'” en wat er hierboven staat, “You can go on Twitter and say ‘Michelle Shocked says God hates fags'”).

Maar wat ik nu zie op het internet, is een heksenproces tegen Michelle Shocked. En dat is ook vies. Een kunstenaar boycotten of vervolgen omwille van een opinie, hoe vies die opinie ook is: bah.

’t Is eerder medelijden dan woede, die ik voel. Ik hoop dat ze er snel over is, dat het maar een fase is, en dat we er snel mee kunnen lachen.

Geschiedenis

“Maar wij moeten die data niet kennen”, da’s een zinnetje dat ik al een paar keer teveel gehoord heb de afgelopen jaren. 

Akkoord, dat 479 de slag bij Plataea was, en dat Perikles ongeveer zo rond 460-430 de baas was in Athene, dat is allemaal niet zo verschrikkelijk boeiend om weten. En ’t is ongetwijfeld pedagogisch onverantwoord om te verwachten dat kinderen van 13 dat allemaal kunnen onthouden. 

Maar als die data er niet zijn, dan is er geen samenhang, en hoe zat het nu weer met die Delisch-Attische bond, was dat vóór of ná de Peloponnesische Oorlogen, en hoe zat het nu weer met Leonidas, of was het Daskalides?

Er was een tijd dat ik aan Zelie kon vragen over de slag bij Salamis, en dat ze wist wie er verloor en wie won, en over Pericles en dat zij wist wat hij allemaal gedaan had, maar dat ze geen flauw idee had hoe dat in elkaar zat. Dat ik vroeg “Pericles, wanneer leefde die eigenlijk?” en dat zij mij aankeek alsof ik een salamander in mijn neus had gestoken: “Euh… 8ste tot 5de eeuw?” “Jamaar, voor of na Salamis?” “Euh… voor? of nee, na?” “Okay, hoeveel na? 20 jaar? 200 jaar?” “Euh…”

Het helpt ook niet dat het in het boek allemaal in kort korte stukjes staat met veel discursies en intermezzo’s, terwijl het eigenlijk allemaal aan een simpel verhaaltje met wat data kan opgehangen worden:

  • 500: Perzië slokt wat Grieken op in Klein-Azië. Die zien dat niet zitten, en doen een Rebel Alliance vs. Empire met de hulp van Athene. 
  • 490: Perzië is kwaad, stapt in een paar boten en gaat vechten. Steekt de Egeïsche Zee over. Landt bij Marathon, Sparta was juist afwezig wegens verlof, maar hey, Athene wint verrassend tegen een overmacht.
  • 480: Grr. Perzië komt terug. Te land én ter zee, deze keer. Rond de Egeïsche Zee, deze keer. Landleger vecht bij Thermopylae tegen Sparta en wint (och here Leonidas, en awoert die lelijkaard uit 300!), na een gelijkstand bij Artemisium verliest het zeeleger tegen Athene bij Salamis (yay Themistocles!)
  • 479: Alleman tegen de Perzen! Ze waren heel de Egeïsche Zee rondgegaan, Griekenland binnengekomen van boven, dan naar het zuidoosten gegaan, door Athene, en weer op weg naar het noordwesten, maar een beetje boven Athene, bij Plataea was het gedaan met het landleger van die vieze Perzen. 
  • 478: Hoera we zijn gewonnen! Snel, wat bonden vormen! Athene en een resem andere in de Delisch-Attische Bond, Sparta en kompanen in de Peloponnesische Bond. 
  • Sparta heeft het lastig met zijn heloten, maar Athene voelt zich op geen tijd de baas van “zijn” bond. De kassa wordt verhuisd van Delos naar Athene, en hey, als we daar nu eens wat decoratie mee zouden doen in plaats van een leger en een vloot te onderhouden? Want wij zijn hier wel gepakt door die vieze Perzen hé, onzen Acropolis is kapot en alles. Cue nieuwbouw op Acropolis, cue ruzie, cue het vervolg van de leerstof.

En zo weet een mens waar dat geld vandaan kwam om die tempels te bouwen, waarom ze (her)bouwd werden, hoe het zat met de volgordes van de grote slagen, wat met die Bonden, en met een kaartje erbij is het zo ongeveer onmogelijk om het allemaal te vergeten:

oorlog!

Enfin, morgen examen geschiedenis. Op hoop van zege.

Kaboem

Slow motion is wijs. Dit was een filmpje van vorig jaar:

En dit is er eentje van gisteren:

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑