Archief voor maart 2013

 

Boom

vrijdag 1 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik kan daar naar blijven kijken, naar oude familiefoto’s. Hoe wat van generatie op generatie doorgegeven wordt, en wie er op wie lijkt. 

En het is nog erger als er foto’s van verschillende leeftijden bij komen.

Verjaardag!

zaterdag 2 maart 2013 in Kinderen. Permanente link | 6 reacties

Enfin, ik zeg “Verjaardag!”, ik bedoel eigenlijk “Verjaardagsfeestje!”, want Jan is ondertussen al negen jaar en dertien dagen oud. 

Jan

Enfin, ik zeg “Verjaardagsfeestje!”, ik bedoel eigenlijk “Jan heeft een roedel kinderen uitgenodigd en dan ziet hij wel wat hij ermee doet om te spelen of zo en wij bakken pannenkoeken en dan kijken ze naar een film en dan blijven ze slapen en dat was het dan!”

Niet voor ons, de themafeestjes met zorgvuldig uitgewerkte kleurgecoördineerde godweetwats: gewoon, we zien wel. 

En kijk, dat is helemaal gelukt, tot nog toe. Er is geplaystationed (FIFA 13 en Singstar), er is gevoetbald (op straat), er is verstoppertje gespeeld (in huis), ze hebben een poging gedaan tot weerwolfen (Zelie was verteller, en ‘t was geen groot succes qua spelen, maar wel qua leute maken, denk ik), er zijn pannenkoeken gegeten (veel), er is naar een film gekeken (Madagascar 3, en ‘t is dus niét evident om een hele kamer kinderen één film te laten kiezen), en er is tot een stuk in de nacht getetterd op de kamer — met zes! in! één! kamer! — ge beeldt u in dat dat goed verlopen is.

Een kleine vier kilometer in vogelvlucht

zondag 3 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Het openbaar vervoer, ‘t is een gemak. Tien minuten bus 3, om de vijf of tien minuten of zo een bus van en naar mijn werk. Een gemak: een paar minuten stappen naar de bushalte, een paar minuten wachten aan de halte, en dan een paar minuten in de bus zitten. Met een boek, allemaal, natuurlijk.

Een elektrieken velo, ‘t is ook een gemak. Tien minuten rijden langs de fietsroute (enfin ja) Gentbrugge – Gent-Centrum, schoon uitzicht, niet te druk. Een gemak: een boek op mijn telefoon, of een uitzending van het één of het ander. 

Een kapotte velo, dat is minder, want dat ding moet dan naar de velomaker geraken. Vier kilometer, van mijn werk naar de winkel, maar een gedoe om dat ding tot daar te krijgen!

‘t Zal een gevecht worden, dinsdag: vijftig kilo of zo dom gewicht in de koffer proberen krijgen. Maar hey, dan kunnen we er weer tegen, tot de volgende keer dat hij binnen moet voor onderhoud. :)

We gaan toch niet over politiek spreken hé?

maandag 4 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 22 reacties

Ik heb dat misschien wel al een paar keer gezegd, maar ik kan daar zó content van worden als ik de kinderen zie kritisch zijn. 

Dan zegt er een reclame “X wast nu 150% keer witter!”, en zegt er een kind “witter dan wát?”. Of als er iets als “verkozen tot auto van het jaar 2013″ gesteld wordt, dat er dan één van bij ons zegt “verkozen door wié?”. Of “acht op tien vrouwen kiezen voor Y”, en dat er dan meteen vragen kunnen gesteld worden in de zin van “en aan hoeveel vrouwen hebben ze dat gevraagd?” of “en wat was het alternatief?”.

Stel er u altijd vragen bij. Vraag u altijd af: wie zegt dit? wat zeggen ze nu eigenlijk? waarom zeggen ze dat?

Besef ook altijd dat de wereld niet zwart-wit is. Dat het vaak kiezen is tussen pest en cholera, en dat niet alle problemen oplosbaar zijn. 

Mensen zouden meer computerspelletjes moeten spelen, denk ik soms. Zoiets simpels en leutig als Starcraft: er zijn mineralen en er is gas, allebei in beperkte hoeveelheid, en het is afwegen wat ermee te doen. Alles inzetten op verdediging is geen goed idee; alles inzetten op aanval is ook geen goed idee. Maar allebei volledig doen, dat gaat niet, en dus moeten er onvermijdelijk keuzes gemaakt worden. 

Er zijn niet overal win-win-situaties, of win-win-win-situaties: het is gewoon soms kiezen voor auto’s of voor fietsers, voor economie of milieu, voor meer regulatie of meer flexibiliteit. Er zijn bijzonder vaak geen 100%-oplossingen, het is meestal roeien met de riemen die men heeft, in de omstandigheden die er zijn, en dan er proberen het beste van te maken. 

Maar zo werkt het dus niet, in de politiek van vette vissen en borrelnootjes, tegenwoordig. 

Het is alles of niets, het is wij versus zij, het is zaaien met “wie gelooft die mensen nog” en “vijf minuten politieke moed” en oogsten met “nil volentibus arduum” en “welke geloofwaardigheid hebben deze mensen nog”. 

Alles kan afgebroken worden: kies voor A en krijg het verwijt tegen B te zijn, kies voor B en krijg het verwijt tegen A te zijn, kies voor een middenweg en krijg het verwijt mossel noch vis te zijn. En zelfs als er dan een beslissing genomen wordt of een standpunt vertolkt wordt waar niemand het oneens mee kan zijn: “tja. als hij het meent, natuurlijk”. 

En de hypocrisie, de voortdurende hypocrisie. Hysterisch moord en brand krijsen als Koning Albert in een toespraak, in het kader van het overal in Europa en ook hier oprukkende al dan niet als nationalisme vermomd wij-versus-zij-denken, zegt “past op gasten, we weten waar dergelijk denken ons in de jaren 30 gebracht heeft” — het kot is te klein! Maar dan doodleuk de burgemeester van Gent vergelijken met Napoleon (staatsgreep, zichzelf keizer gemaakt, half Europa onderworpen), Pol Pot (25% van zijn land uitgemoord) en Hitler (middelmatig schilder, zag graag honden, pleegde zelfmoord) — en daar geen enkele contradictie in zien of probleem mee hebben. 

Of kijk, qua hypocrisie, een testje. Beeld u in dat er een OCMW-raadslid was in Aalter dat van een makelaar enkele duizenden euro’s kreeg, met de uitdrukkelijke bedoeling om CD&V-mensen in de gemeenteraad van Aalter om te kopen om een bouwvergunning te krijgen. En stel dan dat die meneer dat geld gewoon op zak steekt en er een jacuzzi mee laat plaatsen. Beeld u dan eens in dat het uitkomt, en dat die veroordeeld wordt door een rechtbank. En, komaan, waarom niet? dat hij in de volgende verkiezingscyclus desondanks voor de CD&V verkozen raakt.

Wat zou bijvoorbeeld de N-VA daarmee aanvangen, denkt u? Hoe meesmuilend zou zo’n Aalters equivalent van Ben Weyts daarop reageren? Hoe schamper de twitterberichten? Hoe ziedend de krantenwebsitereaguurders?

De graaicultuur bij de tsjeven, de schaamteloosheid, enkel in de zieke PS-staat België is zoiets mogelijk, wacht maar tot 2014! 

En, uiteraard, net zoals nog de volgende twintig jaar in elke discussie over Frank Vandenbroucke de dooddoener “verbrand anders nog wat geld jong” mag verwacht worden, en  in elke discussie vanaf nu over CD&V een vermelding van ACW en Arco-coöperanten niet mag ontbreken: nooit, nooit vanzeleven zou dat incident van dat OCMW-raadslid mogen vergeten worden. 

Verander nu “OCMW-raadslid” in “schepen voor personeelszaken”. Vervang “enkele duizenden euro’s” door “minstens 1,3 miljoen euro”, lees niet “een jacuzzi mee plaatsen” maar “op een Zwitserse rekening zetten en onder meer een vet huis in Berchem mee kopen”. Breid “veroordeeld” uit met “veroordeeld tot 18 maanden wegens witwassen, misbruik van vertrouwen en diefstal”. En vervang “voor de CD&V verkozen” door “overgelopen naar N-VA en nu fractieleider van N-VA in Antwerpen”. 

 

Dan kijk ik daarnaar, en dan lees ik daarnet dat de vrouw van Ben Weyts, die hij blijkbaar zelf aannam op het kabinet van Bourgeois, tegenwoordig in de Raad van Bestuur van de VRT zou zetelen, en wat kan mij dat schelen, als ze competent is, des te beter, maar dat elke tweede reactie op de Usual Krantenwebsites het blijft hebben over het rode bastion VRT, en de postjespakkerij van sossen- en tsjeven-zoontjes-van.

En dan doen mijn hersenen van what the actual fuck?

*
*    *

En zelfs dan nog: ik weiger mee te doen aan het fatalisme van “het is toch allemaal naar de kloten” of de dooddoeners van “ze zijn allemaal even slecht, de politiekers”. Ik ben er vast van overtuigd dat er  ruwweg evenveel klootzakken binnen de politiek zijn als erbuiten, evenveel bekwame en geëngageerde mensen in een gemiddelde gemeenteraad als in een gemiddeld lerarenkorps of op een gemiddelde fabrieksvloer, dat door de band gezien de meeste mensen ook maar hun best doen

Mensen zijn niet één ding, niemand is alleen gedefinieerd door zijn afkomst of partij of werk of wat dan ook. De meerderheid heeft niet per definitie gelijk, of per definitie ongelijk. Veel dingen zijn relatief, er zijn absolute waarden, iedereen heeft zijn waarde, zijn waardigheid en zijn waarheid, en bijna alles is grijs. De maatschappij is (een beetje, langzaam) maakbaar, de mens ook (soms, tot op bepaalde hoogte).

 

Maar toch. Ik maak mij weinig illusies dat er ooit een einde gaat komen aan de afbraakpolitiek van tegenwoordig waar de eerste die de andere kan verwijten “politique politicienne” te spelen het argument gewonnen heeft, en waar “de vraag stellen, is ze beantwoorden” het enige debat is dat nodig is.

Ik kan mij levendig inbeelden dat het nog veel erger gaat worden.

Ik vraag mij gewoon af waar het naartoe gaat. Ik laat het mij graag vertellen, wat het eindspel is van zo’n N-VA en gelijkaardigen. Het begon met “wat we zelf doen, doen we beter”, met “als Vlaanderen maar verlost is van Wallonië, dán…”. Ondertussen krijg ik de indruk dat er duidelijk Vlamingen zijn die “betere” Vlamingen zijn dan andere Vlamingen. Awoert de ambtenaren, de profiteurs, de zwaksten en de armsten, leve de ondernemers, de middenstand, de “vrijwilligers” (op voorwaarde dat ze niet té georganiseerd zijn). 

We worden al een tijdje voorgespiegeld dat het in 2014 allemaal anders zal zijn — lees: als de N-VA volledig incontournable is in Vlaanderen.

En dan wat? Vlaanderen in een confederale staat? Waar alles wat fout gaat de schuld is van de confederale staat, die naar het beeld van de splitsing van B-H-V een stap achteruit was in plaats van een stap vooruit, omdat de “traditionele partijen” handpoppen zijn van de vakbonden, de bobo’s van het middenveld en de PS van Di Rupo?

En dan wat? Een onafhankelijk Vlaanderen waar alles wat fout gaat de schuld is van erfenissen uit het verleden, van de “traditionele partijen”, van de vakbonden? 

En dan wat? 

En dan?

Gesneden

dinsdag 5 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Er komt een kind thuis, ik zit boven in de living.

Stommel, stommel. Gerief in de hoek gesmeten, stommel, stommel. Schuif open en dicht, stommel stommel. Gepruts, daar beneden. 

Vijf minuten later: kind naar boven, tranen met tuiten, bloedende linkerwijsvinger in rechterhand: ik-heb-in-mijn-vinger-gesneden!

Niets dramatisch, gewoon een klein sneetje. Dat bloedt, maar niet alsof er een risico op afvallende vinger of zo zou zijn. Zucht. “En hoe is dat gebeurd? Gesneden met een mes?”

“Nu-uh. Papier.”

Oh. Dat kan inderdaad pijn doen. Allez ju, naar de badkamer. Ontsmetten, plakker erop, en ju, pyjama aan en naar bed. Ah juist, nee: eerst nog iets drinken. 

 

Dan komen we beneden, en wat is het eerste dat uit de mond van het kind komt? “Jamaar dat mes lag daar al!”

Paper cuts are the worst

Ahem ja. :)

Met de zon in de ogen

dinsdag 5 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Zouden ze veertien geweest zijn? Of vijftien? Ik kan het zo niet inschatten: twee vriendinnen aan de bushalte in Gentbrugge, niet veel ouder dan onze oudste dochter. 

Ze stonden te babbelen, met elkaar en per SMS met ik weet niet hoeveel andere mensen.

“Zwaantje?” vroeg de ene aan de andere. De naam waarmee haar lief haar aanspreekt, bleek. En zij noemt hem tijgertje of teddybeerke. Hij zit op school in Brussel, is zeventien, en gaat naar het derde jaar. Ze kennen elkaar nog maar sinds de kerstvakantie.

‘t Schijnt dat hij al veel ervaring heeft met sex. Maar ze ging dat dan eens proberen te  vragen aan één van zijn exen, en ‘t is toch wel moeilijk om van mijn nagels af te blijven, die breken altijd af. Vooral die van mijn kleine tenen, in de winter. 

Hij zegt ook altijd LYM. Ze weet niet wat dat wil zeggen, maar ze vindt het wel kei-schattig. 

“Love You More”, weet haar vriendin. “Dat is van Love You, en dan zegt hij Love You More, en dan moet gij zeggen Love You Most.”

Ah. 

Het waren vandaag ijsjes aan 50 cent: ze heeft er drie kunnen krijgen. Eerst eentje gaan halen, dat helemaal opgegeten, en dan nog eentje, daarvan alleen het ijs opgegeten en niet de koek, en dan nog een derde, maar dat kreeg ze niet helemaal op. Dat wist ze dan voor de toekomst: twee ijsjes ça va, drie ijsjes is teveel. 

En dat ze het zo spijtig vindt dat ze zijn t-shirt niet meer heeft. Ze kon er drie keer in, maar het is kwijt sinds de verhuis. En zou ze dit weekend haar kleedje aandoen? Of zou ze gewoon in jeans gaan? 

Stilte. SMS-conversaties. 

“Da’s zó schoon hé, die lucht?” (zonsondergang aan de Dampoort)

“Mmm.”

“Maar ‘t doet zo’n pijn aan mijn ogen.” 

Black Mirror

woensdag 6 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

De wikipedia’s zeggen 

1 Corinthians 13:12 contains the phrase βλεπομεν γαρ αρτι δι εσοπτρου εν αινιγματι (blepomen gar arti di esoptrou en ainigmati), which is rendered in the KJV as “For now we see through a glass, darkly.”

…en ik zou ongetwijfeld allemaal diepzinnige dingen kunnen zeggen over donkere spiegels en alles.

Ik heb de afgelopen dagen de zes afleveringen tot nog toe van Black Mirror bekeken; Sandra vroeg wat het was, en ik denk dat ik iets zei van “het is gelijk Twilight Zone maar niet echt, en het is gelijk een komisch programma maar niet om te lachen”. 

‘t Is geen klassieke reeks van opeenvolgende afleveringen, maar –zoals Twilight Zone– telkens een andere setting en andere acteurs.

De afleveringen hebben met elkaar gemeen dat ze zich in de min of meer nabije toekomst afspelen, in een wereld die min of meer de onze zou kunnen zijn. En dat ze dingen die nu al aan de hand zijn, uitvergroten. Black Mirror riskeert binnen een paar jaar hopeloos verouderd te zijn, maar het zal wel voor een hele tijd een tijdsbeeld schetsen –ook al zoals Twilight Zone. 

Zeer, zeer hard aangeraden. 

Zo schrijf ik een persbericht

donderdag 7 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Ik kreeg vanmiddag een persbericht binnen, via de redactie van Gentblogt. Zoals elke dag, want er worden stapels persberichten naar Gentblogt gestuurd, voor vanalles en nog was. 

Persberichten zijn een raar beestje: eigenlijk is het de bedoeling dat zo’n ding rechtstreeks kan gecopy-pasted worden in een krant, en dat zie je dan ook meer dan vaak gebeuren. Gewoon, woord voor woord en zin voor zin.

Ik beeld mij daar dan bij in dat een persbericht is wat een speech was honderd jaar geleden. En net daarom vind ik het eindeloos fascinerend om die dingen te proberen begrijpen. 

Hier komt het:

“Riante onkostenvergoeding voor 7 Gentse OCMW-topambtenaren”

Zeven topambtenaren van het OCMW van Gent krijgen vanaf dit jaar een riante onkostenvergoeding voor dienstverplaatsingen die ze nooit doen. Dat werd met goedkeuring van de OCMW-voorzitter Rudy Coddens (sp.a) beslist.

Het is nogal wiedes dat wanneer personeelsleden kosten maken in het kader van hun dienstbetrekking, dat deze vergoed worden. Vele personeelsleden van het OCMW van Gent doen nu eenmaal regelmatig een dienstverplaatsing met hun eigen vervoermiddel en het OCMW vergoedt hen daarvoor. Aan het begin van elk jaar wordt op basis van de dienstverplaatsingen in het verleden, een kilometercontingent per werknemer afgesproken. Dat gaat van 300 km tot 2.000 km per jaar en dat komt neer op een jaarlijkse bijkomende vergoeding van 100 tot 660 euro. Een aanvaardbaar bedrag.

Maar, zeven topambtenaren van het OCMW van Gent krijgen een onredelijk groot forfaitair – ze moeten hun kilometers dus nooit bewijzen – kilometercontingent van 24.000 km tot 30.000 km toegewezen. Dat komt overeen met een bijkomende belastingvrije vergoeding die schommelt tussen 8.000 en 10.000 euro per jaar. Omgerekend krijgen deze topambtenaren dus bovenop hun wedde een vergoeding van 660 tot 825 euro per maand, een surplus ongeveer ter waarde van een leefloon voor een alleenstaande. Dat is totaal buiten proportie aangezien ze met dergelijk kilometercontingent verondersteld worden om dagelijks 100 tot 125 km aan dienstverplaatsingen te doen. En dat grote aantal kilometers doen ze – voor alle duidelijkheid -niet.

Pittig detail ter vergelijking, zelfs de bodes van het OCMW van Gent die dagelijks een ronde doen van alle OCMW-sites rijden niet meer dan ongeveer 70 km per dag. Het is dus zeer onwaarschijnlijk dat die 7 OCMW-topambtenaren, die toch het gros van de tijd in hun kantoor horen te werken, die kilometers effectief zouden rijden.

Terzijde, maar daarom niet minder belangrijk, is te weten dat de Gentse OCMW-topambtenaren wel eens verplaatsingen voor derden doen (voor bijvoorbeeld de VVSG, Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten). Die kosten worden in de regel al door die derde vergoed. Dat kan dus geen element zijn in het vaststellen van dat overmaatse kilometercontingent, laat staan aanleiding geven tot een dubbele onkostenvergoeding.

“Het geeft een wrang gevoel dat in tijden van schaarste het OCMW van Gent zo kwistig met de middelen omspringt”, zegt OCMW-fractievoorzitter voor de N-VA, Ronny Rysermans. “Maar niet alleen dat, dat het OCMW van Gent enerzijds een beleid voert om het gebruik van de wagen zo veel mogelijk te vermijden, en anderzijds kilometervergoedingen uitdeelt aan de topambtenaren voor kilometers die nooit gereden worden, is op zijn minst merkwaardig te noemen”, besluit Ronny.

Bon, om te beginnen, los van alle doorschijnende retorische trucjes, de eigenlijke informatie in dit persbericht: zeven ambtenaren van het OCMW in Gent krijgen een forfaitaire kilometervergoeding van 660 tot 850 euro per maand

Ik weet niets van de grond van de zaak af, maar mijn eerste vraag als ik dat zou horen, zou zijn: 

“forfaitaire kilometervergoeding”, is dat niet gewoon een belgicisme voor “een stuk loon extra, omdat we vinden dat die ambtenaren dat waard zijn, maar dat het wegens de stroeve barema- en andere regels onmogelijk is om die mensen een ook maar ergens marktconform loon te betalen”?

Ik zou mij ook afvragen wat het totale loon is van die ambtenaren, hoe dat zich verhoudt tot hun verantwoordelijkheden en bevoegdheden, en of er daar ergens een probleem is.

Hypothetisch, als de voorzitter van het OCMW niet (sp.a) achter zijn/haar naam had staan maar (N-VA), en als al de rest hetzelfde was gebleven, zou je misschien ook een persbericht kunnen schrijven met de elementen:

  • goede ambtenaren worden onderbetaald
  • de erfenis van decennia PS-staat Belgique is de reden dat wij relatieve hongerlonen moeten geven aan cumulards, en quand tous les dégoûtés s’en vont, il ne reste que les dégoûtants
  • wegens groen fundamentalisme kunnen we zelfs een standaard-extralegaal voordeel als een bedrijfswagen niet meer geven!
  • de erfenis van paarse reglementitis uit het verleden zorgt ervoor dat onze enige “uitweg” iets absurds is  als een kilometervergoeding voor kilometers die nooit zullen gereden worden
  • tijd voor een grondige herevaluatie van de verloning van ambtenaren, en de efficiëntie en motivatie van dit onmisbaar onderdeel van ons Vlaanderen, los van de oekazen van vakbonden en andere ons-kent-ons-clubjes
  • misschien moeten we de taken van het OCMW wel gewoon aan privé-ondernemingen geven, want zo kan het niet meer

Hypothetisch, zeg ik wel, want ik weet écht niet hoe het zit. Maar mijn punt is: na het lezen van het persbericht hierboven weten we dat ook niet. N-VA klaagt een symptoom aan, maar zegt niets over de context of de oorzaak of de oplossing van een eventueel probleem. 

Gaat het om ambtenaren die teveel betaald worden? Moet geld anders besteed worden? Is er verspilling? Het zou mij verbazen als dat niet zo zou zijn. God weet dat een instelling die decennia lang door dezelfde groep mensen gerund wordt, niet noodzakelijk een garantie is dat de beste persoon altijd op de juiste plaats zit, ahem. Maar zég dat dan. Met man en paard: “7 hoge ambtenaren worden teveel betaald voor het werk dat ze maar doen, en wij stellen voor om daar dít aan te doen”. Maar neen.

Het persbericht is één feit waarvan de het fijne niet weten, omgeven door populismen en bij gebrek aan betere Nederlandstalige term weasel words. En nonsens, ook: in het stukje “dat het OCMW  enerzijds een beleid voert om het gebruik van de wagen zo veel mogelijk te vermijden, en anderzijds vergoedingen uitdeelt voor kilometers die nooit gereden worden, is op zijn minst merkwaardig te noemen” is, op de keper beschouwd, vooral de redenering van de schrijver op zijn minst merkwaardig te noemen. 

En nog los van dat is het een typevoorbeeld van het bos en de bomen (nog maar eens een  vind ik geen betere term voor het Engelse “bikeshedding“): tijd verliezen aan dingen die in het grotere beeld niets betekenen, maar waar erg druk over kan gedaan worden. 

Met een budget van weliswaar vele tientallen miljoenen euro’s maar dat toch nooit genoeg zal zijn voor alles, met wezenlijke problemen bij grote groepen van de bevolking, met een hele reeks harde en moeilijke keuzes te maken, ben ik vooral op zoek naar een visie. Een beeld van de toekomst, van waar we naartoe moeten. In de verschillende verkiezingsprogramma’s vorig jaar stonden allerlei verschillende visie — ja, zelfs bij N-VA, als je voorbij de bakken venijn las. 

Maar neen. We moeten het hiermee doen. 

Fossiel

vrijdag 8 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Het ging in de les Natuurwetenschappen over fossiele brandstoffen als grondstof voor kunststoffen. 

En dan bleek dat niemand er eigenlijk bij stil was blijven staan waarom fossiele brandstoffen nu net fossiel genoemd worden, en wat het gevolg daarvan is, dat het fossielen zijn, en wat dat wil zeggen voor energiebesparing en alles. 

Pas op, en dan wel de verschillende nummercodes voor veel voorkomende kunststoffen (1 = PET, 2 = HDPE, 3 = PVC, 4 = LDPE, 5 = PP, 6 = PS). 

En dan allemaal afgrijselijke namen erbij, van polyurethaan en polyamide en polystyreen en polyester, polyetheentereftalaat, polyvnylchloride, polypropeen — maar dan een molecule voorstellen met Mickey Mousen (is dat wel in orde qua auteursrechten, trouwens?):

Kunststof

Ik krijg daar zo’n vaag onbestemd gevoel van gnnnn bij.

Commentaar

zaterdag 9 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik heb een paar dagen geleden een boek uitgelezen (zeer goed boek, trouwens), en toen ik er op het internet meer informatie over opzocht, bleek dat de auteur gewoon een heel commentaar-per-hoofdstuk-ding deed. 

Zo ongelooflijk wijs!

Met dingen als 

Recapture That Remarkable Taste, the Ip Shkoy remake of Sayable Spice, is not to be confused with the new William Gibson anthology, Distrust That Particular Flavor.

– what’s not to like?

Starcraft

zondag 10 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ha! Zoon en ik spelen Starcraft met elkaar!

En pas op, dat zijn allemaal nuttige skills hé: resource management, swarms met soldaten met allemaal verschillende eigenschappen commanderen, tactiek, strategie… pas maar op, Zuid-Korea!

Ender’s Game ho!

(in non-related news: na twee bezoeken aan dokter fietsenmaker, heb ik nu een fiets die weer helemaal in staat van werking zou moeten zijn: werkende wielen, en aanwezige remblokken) (en ik was de bus ondertussen gewoon aan het worden, ‘t is een gemak zo in het droge zitten en mensen kunnen afluisteren)

Spreekbeurt

maandag 11 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

De oudste dochter heeft spreekbeurten te doen: voor Nederlands, voor godsdienst, voor Engels.

En hey, ik weet sinds kort dat ik ook spreekbeurten moet doen.

‘t Is niet alsof ik het allemaal niet al heel lang wist, maar ik was het he-le-maal vergeten, en pas heel erg laat aan herinnerd.

Ahem ja. We zullen dan wel zien, morgenochtend. :)

Whoa Nelly (make mine the phenazopyridine!)

dinsdag 12 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Géén fijne dag doorgebracht, anders. 

Vanmorgen spreekbeurt gedaan, aangezet naar het werk, en wat er al een tijdje zat aan te komen, was er plots helemaal: acute blaasontsteking!

Hoera! I’m so happy!

I guess I’ll be pissing a combination of pea soup and razorblades for the next few days! (fml)

Buikpijn en hoofdpijn

woensdag 13 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Vroeger, op school, was “ik heb buikpijn en hoofdpijn” de standaardmanier om te proberen thuis te mogen blijven. 

Als dat niet meteen lukte (praktisch nooit, na een paar jaar), dan was er nog altijd de thermometer en de gloeilamp (oppassen, 43° koorts is niet realistisch, 39.7 is ideaal). En vooral: goed weten dat mijn ouders alletwee gingen werken, dus dat het genoeg was om te blijven discussiëren tot een bepaald moment, want dan moésten ze mij wel thuis laten.

En dan kon ik een boek lezen in de zetel in plaats van naar de turnles te moeten, of naar de speeltijden tussen de lessen door. 

Ik heb nu écht buikpijn en hoofdpijn (in combinatie wat ik gisteren ook al had). En ik zit thuis, en ik kan geeneens lezen of televisie kijken zonder het gevoel te hebben dat mijn hoofd ontploft, en/of dat ik moet overgeven. 

‘t Zal wel over gaan, hopelijk morgen al, maar voor het moment: bleh.

Ziek zijn sucks major balls. 

Es geht alles vorüber

donderdag 14 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Tous en cœur! 

Dit liedje van Lale Andersen zit in mijn genen ingebakken, denk ik. Op de vreemdste momenten begin ik het te fluiten, net zoals mijn grootvader dat ook al deed.

En het is natuurlijk ook zo: alles gaat voorbij. 

Google Reader, bijvoorbeeld:

Screen Shot 2013 03 14 at 19 10 46

en gedaan.

Tja. Vorig jaar was Reader al eens verminkt, maar ik gebruikte het hele sociale stuk er niet van, dus zo wakker lag ik er toen niet van. 

De alternatieven zijn er (The Old Reader, Newsblur en andere), en nt zoals ik indertijd van Newsgator overgestapt was naar Reader, in de wetenschap dat het ooit zou gedaan zijn, zal het nu ook wel ooit eens gedaan zijn. 

C’est la vie. 

System in shutdown mode

donderdag 14 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Combinaties die ik sinds kort proefondervindelijk op het lijstje “nee, écht niet wijs” mag zetten:

  • blaasontsteking plus barstende hoofdpijn (dinsdag-woensdag)
  • blaasontsteking plus buikgriep (woensdag)
  • oorontsteking plus blaasontsteking (donderdagochtend, en ik moet u niet zeggen hoe dolletjes ik dat vond, plots breinaalden in mijn ene oor te voelen gestoken worden, en het gesuis, en dat ik mijn mond bijna niet open krijg om te drinken)
  • overgeven plus oorontsteking (vanavond. joy.)

Ik ben het hier meer dan beu, eigenlijk. Als er slaapmiddelen in huis waren, ik nam er direct.

Zingt eens een airken, tekent eens een tekeningsken

vrijdag 15 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Muzieks:

Tekenen:

Zucht.

Nummer 699

zaterdag 16 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik dacht: ik schrijf mij in voor zo’n cursus ‘s avonds, dan heb ik nog eens een doel in het leven. 

‘t Is niet zo evident als het klinkt, want de plaatsen zijn beperkt en het is een kwestie van er op tijd bij te zijn en zo. Ik had dat al een paar keer geprobeerd, maar ‘t was dan altijd een paar uur te laat en geen plaats meer en wachtlijsten. 

Zorgvuldig gepland, dit jaar: websites, planningen, kaarten van trein- en busroutes, twintig keer gecheckt en gedubbelcheckt. (Dubbelgechecked?)

De trein op vanmorgen. Ruim op tijd. De bus, ruim op tijd. Eerste tegenslag: bus zit vol! Ack! Wachten op volgende bus!

Volgende bus genomen, ter plaatste de minuut dat de inschrijvingen beginnen: om tien uur stipt. Enfin, tien uur stipt aan de deur, vijf minuten later aan het lokaal waar de inschrijving is. 

Tiketje gekregen: nummer 699, en kijk: nu zijn ze bezig aan nummer 663. Ah ja, ze zijn tien minuten vroeger begonnen, en zelfs voor ze begonnen, stonden er al mensen binnen. Hoe? Geen idee, maar hey, zo is het: nummer 699.

Even wachten, dus. 

En dan komen er mensen bij, en nog mensen, en nog mensen. Nummer 672 blijkt een contingent van zes man te zijn, die zich allemaal samen gaan inschrijven.

Nummer 677 zijn twee mannenmensen. De oudere doet in slechte woordspelingen — hij wijst naar het ticket en dan: hebt g’hem? Euh nee, zegt de jongere. Allez, wat staat er? Het duurt een tijdje voor zijn jonge vriend er op komt: 677, zes zeven zeven, ze zevenen, ze zeveren

En ondertussen stijgt de nervositeit: zijn er nog wel plaatsen? Is het nog niet volzet? Iemand heeft al  nummer 823 gekregen.

Nummer 676 is er niet: misschien heeft hij of zij het opgegeven. Nummer 681 en 682 zijn er ook niet meer. We zijn een uur later. Nummer 686 is bezig, en dan plots besluit de iTunes op de computer met het nummerscherm dat het een nieuwe versie nodig heeft, en kunnen we niet meer zien welk nummer het is.

Een meneer voor mij doet luidruchtige gsm-gesprekkken, hij klinkt aannemer-achtig. ‘t Schijnt dat ik mij niet mag opwinden over mensen die te luid spreken aan de telefoon, dus ik doe mijn best om dat niet te doen. Zonder veel succes: serieus, hoe is dat mogelijk, zo luid spreken in publiek?

Er wordt meer en meer gefluisterd over wachtlijsten, en de mensen die nu nog toekomen, nemen niet eens meer een nummer. 

Nummer 688, 689, 690, 691. De computer toont weer getallen. De meneer met nummer 800-en-nog-iets stelt vragen aan een kleine mevrouw die veel autoriteit uitstraalt: of ze eigenlijk niet beter hadden voorzien dat er getoond zou worden hoeveel plaatsen er nog voor wat waren. Ik denk vooral aargh don’t make a fuss don’t make a fuss.

692? Geen 692. 693? Geen 693. Het wachtlokaal loopt leeg. Links zitten een moeder en haar dochter, of een tante en haar nicht, zeer misschien twee collega’s. Ze willen absoluut naar die cursus, maar ze zitten er serieus mee in dat er geen plaats meer zal zijn. 

De computer zegt 696. Een meisje dat zich net aan het inschrijven is, komt snel terug en doet met twee duimen in de lucht “er zijn nog plaatsen!” tegen de mensen links. Ze stralen: “oef” en “ziede wel?”.

697 is er niet meer, 698, 699: op het schavot.

De vriendelijke mevrouw aan de inschrijvingstafel vraagt waar ik precies voor kom, ik leg het uit. 

Zeker dat er nog plaats is. Eéntje maandag, en ééntje donderdag. Euh okay… maandag, dan maar. En net op dat moment vraagt meneer 698 achter mij of hij zijn dochter ook nog kan inschrijven op dezelfde dag als hem. Dat kon, zei zijn inschrijvingsmevrouw. Er is nog net één plaats vrij op maandag. Euh neen, zegt mijn mevrouw, maandag is volzet, meneer hier heeft juist de laatste plaats… 

Ik zit er zo niet mee in, dus ik verzet dan maar naar donderdag.

En dat was dus de aller-allerlaatste plaats van de hele cursus. 

Gelatine en goed materiaal

zondag 17 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Grmbl.

Dat is nu al de tweede keer dat ik iets met gelatine maak, en dat het teveel opgesteven is ondanks alle mogelijke recepten op de milligram en de seconde te volgen. 

Eerst met marshmallow die wel kauwgom leek, en nu met bavarois die niet naar mijn goesting mengde. 

Stom. Misschien is het het merk, misschien moet ik een brievenweegschaal kopen om écht op de gram af te wegen, in plaats van ervan uit te gaan dat 17 gram en 9 blaadjes écht wil zeggen dat 14 gram 7 en net iets minder dan een half blad is. 

Aan de andere kant: hoera!

Wat een ongelooflijk gemak is het om een goede thermometer te hebben. Ik dacht, ik ga eens het recept voor méringue suisse te volgen in het kookboek. 

Dat zegt water op te warmen tot 60°, en dan eiwit en suiker te kloppen au bain marie tot het 47° is, en dan af het vuur verder te kloppen tot het minder dan 30° is, en dan op een bakplaat te spuiten en in een open oven van 90° te zetten. 

Ik heb sinds een tijdje een thermometer met een aparte sonde, dat ik het ding in de pot of in het vlees of in de oven kan steken en laten zitten en voortdurend aflezen hoe warm het is en alles. 

‘t Is er zo eentje, cheap & cheerful en zo, maar! Een gerief! Ik kan mij nu al niet meer inbeelden hoe ik ooit zonder gekookt heb!

Armemensensousvide

maandag 18 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ik moest om vlees gaan en dan koken voor de kinderen. Er was besloten dat het gegratineerde bloemkool en broccoli in kaassaus in de oven zou worden, en valse cordon blue. 

Valse cordon bleu, da’s zoiets met gepreste kippasta rond een vulling van kaas en hesp: de kinderen eten dan wel graag vanalles, en meestal eten we echt eten, maar soms willen ze van dat soort “vlees”. 

Ik dus naar de slachter, maar toen ik daar stond valse cordon blues te bestellen, zag ik mezelf dat echt niet in mijn hoofd steken. Dus vroeg ik een biefstuk: daar kan een mens niets mee verkeerd doen. 

Thuisgekomen zag ik de thermometer nog liggen van gisteren, en: brainwave! kan ik niet eens proberen wat dat zou geven als het in een soort halve sous vide zou steken?

In een plastiekzak voor eten gestoken, min of meer al de lucht er proberen uit krijgen, en dan gezocht naar een manier om water aan 50° te krijgen en te houden. Ha! Warm kraanwater in een pot, een beetje zoeken en doen, en dan een zeer dun straaltje laten lopen: constante temperatuur van 50 graden celsius, hoera!

In ideale omstandigheden zou het daar dan 2 uur of meer moeten blijven, maar zoveel tijd had ik niet: na een uur heb ik het even een korst gegeven in een hete pan, en dan hey presto, klaar.

Ik was even bang, want als het uit die zak kwam, zag het er niet rood uit — maar geen angst: het was warm, doorbakken, mals, en bijzonder zeer goed. En het kwam roder uit de pan dan het uit de zak kwam.

Hrmn. Misschien moet ik toch maar eens zo’n sous vide-toestel kopen. 

Stretch

maandag 18 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik dacht dat ik ervan af was, van examenstress. 

En nu heb ik meer stress voor de kinders dan ik ooit heb gehad toen ik nog op school zat. 

Kaka. 

Kaboem

dinsdag 19 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Slow motion is wijs. Dit was een filmpje van vorig jaar:

En dit is er eentje van gisteren:

Geschiedenis

dinsdag 19 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

“Maar wij moeten die data niet kennen”, da’s een zinnetje dat ik al een paar keer teveel gehoord heb de afgelopen jaren. 

Akkoord, dat 479 de slag bij Plataea was, en dat Perikles ongeveer zo rond 460-430 de baas was in Athene, dat is allemaal niet zo verschrikkelijk boeiend om weten. En ‘t is ongetwijfeld pedagogisch onverantwoord om te verwachten dat kinderen van 13 dat allemaal kunnen onthouden. 

Maar als die data er niet zijn, dan is er geen samenhang, en hoe zat het nu weer met die Delisch-Attische bond, was dat vóór of ná de Peloponnesische Oorlogen, en hoe zat het nu weer met Leonidas, of was het Daskalides?

Er was een tijd dat ik aan Zelie kon vragen over de slag bij Salamis, en dat ze wist wie er verloor en wie won, en over Pericles en dat zij wist wat hij allemaal gedaan had, maar dat ze geen flauw idee had hoe dat in elkaar zat. Dat ik vroeg “Pericles, wanneer leefde die eigenlijk?” en dat zij mij aankeek alsof ik een salamander in mijn neus had gestoken: “Euh… 8ste tot 5de eeuw?” “Jamaar, voor of na Salamis?” “Euh… voor? of nee, na?” “Okay, hoeveel na? 20 jaar? 200 jaar?” “Euh…”

Het helpt ook niet dat het in het boek allemaal in kort korte stukjes staat met veel discursies en intermezzo’s, terwijl het eigenlijk allemaal aan een simpel verhaaltje met wat data kan opgehangen worden:

  • 500: Perzië slokt wat Grieken op in Klein-Azië. Die zien dat niet zitten, en doen een Rebel Alliance vs. Empire met de hulp van Athene. 
  • 490: Perzië is kwaad, stapt in een paar boten en gaat vechten. Steekt de Egeïsche Zee over. Landt bij Marathon, Sparta was juist afwezig wegens verlof, maar hey, Athene wint verrassend tegen een overmacht.
  • 480: Grr. Perzië komt terug. Te land én ter zee, deze keer. Rond de Egeïsche Zee, deze keer. Landleger vecht bij Thermopylae tegen Sparta en wint (och here Leonidas, en awoert die lelijkaard uit 300!), na een gelijkstand bij Artemisium verliest het zeeleger tegen Athene bij Salamis (yay Themistocles!)
  • 479: Alleman tegen de Perzen! Ze waren heel de Egeïsche Zee rondgegaan, Griekenland binnengekomen van boven, dan naar het zuidoosten gegaan, door Athene, en weer op weg naar het noordwesten, maar een beetje boven Athene, bij Plataea was het gedaan met het landleger van die vieze Perzen. 
  • 478: Hoera we zijn gewonnen! Snel, wat bonden vormen! Athene en een resem andere in de Delisch-Attische Bond, Sparta en kompanen in de Peloponnesische Bond. 
  • Sparta heeft het lastig met zijn heloten, maar Athene voelt zich op geen tijd de baas van “zijn” bond. De kassa wordt verhuisd van Delos naar Athene, en hey, als we daar nu eens wat decoratie mee zouden doen in plaats van een leger en een vloot te onderhouden? Want wij zijn hier wel gepakt door die vieze Perzen hé, onzen Acropolis is kapot en alles. Cue nieuwbouw op Acropolis, cue ruzie, cue het vervolg van de leerstof.

En zo weet een mens waar dat geld vandaan kwam om die tempels te bouwen, waarom ze (her)bouwd werden, hoe het zat met de volgordes van de grote slagen, wat met die Bonden, en met een kaartje erbij is het zo ongeveer onmogelijk om het allemaal te vergeten:

oorlog!

Enfin, morgen examen geschiedenis. Op hoop van zege.

Me, shell-shocked

woensdag 20 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

Ik las het gisteren, en ik ben nog altijd wat verdoofd van:

Folksinger and self-described “sophisticated hillbilly” (and born-again Christian) Michelle Shocked went onstage at Yoshi’s in San Francisco Sunday night for what audience members assumed would be a traditional folk concert. Into her second set, she began an anti-gay rant that included her saying, “When they stop Prop 8 and force priests at gunpoint to marry gays, it will be the downfall of civilization, and Jesus will come back.” She also reportedly told fans, “You can go on Twitter and say ‘Michelle Shocked says God hates fags.'” Most of the audience walked out, and the staffers at Yoshi’s kicked her offstage and banned her for life.
(door flyingsquirrel op MeFi)

In de tijd dat de dieren nog spraken en er geen wereldwijdweb was, zag ik Short Sharp Shocked ergens staan, en nam ik het mee om ik weet niet meer welke reden.   Bowled over, toch wel.

De plaat begint met When I Grow Up. Als ik groot ben, wil ik een oude vrouw zijn. En dan zoek ik een oude man, en dan trouw ik ermee, en dan krijgen we stapels kinderen. In de zomer zitten we in het gras en kijken we naar de ondergaande zon. In de winter zitten we voor de haard en kijken we naar de maan.

Ik vond dat zo ongelooflijk: iemand die droomt van ouder worden en gewoon leven. Complexloos, op haar eigen manier fuck the system.

De hele plaat is melancholisch eenvoudig, prachtig van muziek en tekst, en ik heb er wel duizend keer naar geluisterd. Anchorage was zelfs eens een paar keer op de radio:

Ik heb al haar platen (cassettes, dan cd’s, dan digitaal) gekocht. Als ze zingt, vertelt ze: ik ken er niet veel die me op een zin in een volledig andere wereld krijgen, en me er houden.

Kijk, ‘t is haar eigen opinie. Er zijn mensen die ik bewonder die geloven in oorkaarsen en hekserij en homeopathie, daar kan ik ook mee leven.

Dit is meer iets zoals die keer dat Yusuf Islam min of meer zei dat Salman Rushdie zijn fatwah verdiende. Dat doet pijn, mensen die ik bewonder zo’n nonsens horen vertellen (al is er een huizenhoog verschil tussen “You are going to leave here and tell people ‘Michelle Shocked said God hates faggots'” en wat er hierboven staat, “You can go on Twitter and say ‘Michelle Shocked says God hates fags'”).

Maar wat ik nu zie op het internet, is een heksenproces tegen Michelle Shocked. En dat is ook vies. Een kunstenaar boycotten of vervolgen omwille van een opinie, hoe vies die opinie ook is: bah.

‘t Is eerder medelijden dan woede, die ik voel. Ik hoop dat ze er snel over is, dat het maar een fase is, en dat we er snel mee kunnen lachen.

Fugit

donderdag 21 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik heb sinds begin dit jaar een scheurkalender op mijn bureau staan. 

Dat lukte nooit bij mij, zo van die kalenders, maar ‘t is er eentje met een deprimerende boodschap iedere dag, én het was een cadeau, en dus doe ik religieus elke dag een pagina.

Op de één of andere manier moet ik maandag vergeten omslaan zijn. En kwam ik woensdag thuis in de vaste overtuiging dat het dinsdag was. En nu ben ik nog altijd niet zeker dat het donderdag is, zelfs al weet ik dat het donderdag is. 

En kan ik niet geloven dat het morgen al vrijdag is. En dat de examens ondertussen al bijna gedaan zijn voor Zelie, en dat het dan het derde trimester zal zijn, en dan is het nog een paar maand en Louis gaat naar de humaniora, en aargh.

En dan zijn er nog de verbouwingen: ik dacht ik aan het wachten was, maar ‘t was eigenlijk op mij dat er gewacht werd, en dat is vandaag in orde gebracht. Een hele (hele) waslijst dingen te doen, proper in een aantal Excelfiles met vakjes open voor prijzen, die dan naar allemaal verschillende firma’s kunnen gestuurd worden, die dat allemaal kunnen invullen, en dan zien we wat er onderaan verschijnt, vallen we omver, en zien we wat we kunnen schrappen, en dan zien we dat er niets kan geschrapt worden, en dan panikeren we, en enfin, we zien wel. 

‘t Zal er rap genoeg zijn. 

Nieuw nieuws

vrijdag 22 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Huhu. Jan Becaus doet een John Cleese.

Verbouwingen: the big push

zaterdag 23 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Het spel zit op de wagen, de prijsvragen zijn verstuurd. Een kleine greep uit de dingen te doen:

  • ruwbouwwerken: achtergevel uitbreken, koer opbreken en opnieuw leggen, fundering gieten, draagvloer leggen, vochtkering, vloerisolatie, muren injecteren, stalen kolommen plaatsen, riolering aanpassen, plafond uitbreiden, muren pleisteren, chape gieten, tegels
  • gevelrenovatie (voor en achter): steigers, pleisterwerk afkappen, goot nazien, regenpijp vervangen, gevel kuisen, stenen reinigen en ontverven, voegen uitslijpen, ankers nakijken, dorpels pleisteren of vervangen, gevel en buitenschrijnwerk verven
  • dakrenovatie: dak afbreken, kepers nazien en verstevigen, isolatie plaatsen, onderdak, zink, nieuwe dakramen, nieuwe pannen, afwerking
  • buitenschrijnwerk: deuren (2) en ramen (10) uitbreken en vervangen op gelijkvloers, eerste en tweede; over de hele breedte en hoogte van de keuken een nieuw ramengeheel aan de achtergevel zetten

Ja, ‘t zal redelijk stevig worden. De grootste wijziging voor het onmiddellijke dagelijkse leven zal de keuken zijn, die een eindje groter wordt (en het uitgebreid gedeelte zal helemaal onder glas zijn):

Keuken nieuw

Allez jong

zondag 24 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Daarnet belde er iemand aan de deur.

Ik ben daar altijd blij mee, dat mensen aan de deur bellen en niet ineens onverwacht ineens in uw keuken staan terwijl ge in uw peignoir brood aan het opruimen zijt (boze blik naar buurman) (en dat het de laatste voordeur met een klink aan de buitenkant is die we ooit kopen).

Ik naar beneden: een vreemde man aan de deur. 

Of hij eens binnen mocht komen om naar de achtergevel te kijken. 

Allez jong. 

Dat was dus één van die mensen die een offerteaanvraag gekregen hadden. Tijdens de week is het soms moeilijk, zei hij, en dus of het niet stoorde dat hij nu eens kwam kijken.

Natuurlijk niet!

Ik ben vergeten vragen wie hij juist was, maar ik dénk dat het de meneer van de gevels zal geweest zijn. En zo komt het allemaal toch serieus dichter bij. 

Spannend!

Op zoek naar volk

maandag 25 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Zal ik u eens zeggen wat niet gemakkelijk is? Goede programmeurs vinden, dat is niet gemakkelijk. En wat er nog moeilijker is? Goede programmeurs die mee een visie kunnen ontwikkelen

Ik weet niet of we er gaan vinden op de Afstudeerbeurs morgen, maar we gaan het toch maar proberen. 

Op zoek naar programmeurs, en op zoek naar goed volk in het algemeen, en op zoek naar mensen die wetenschappelijk onderzoek willen doen met veel cijfers en wiskunde. 

Ik kan niet zeggen dat ik er enorm hard naar uitkijk, tussen allemaal mensen gaan lopen en zo, maar nood breekt wet, en alles. 

Ow

dinsdag 26 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik kwam thuis en ik had ineens schele hoofdpijn dus ik dacht: en als ik nu eens in bed zou kruipen?

Waarna ik de daad bij het woord voegde. Slapel, wrede wereld.

Een man alleen! In de steek gelaten!

woensdag 27 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Zie mij hier zitten, met vier schoolgaande kinderen! Alleen achtergelaten in Gent, terwijl de moeder van mijn kinderen ergens op de lappen is, drie dagen aan een stuk!

…ging ik schrijven, sinds ik vanmorgen wist dat ze vanavond ging vertrekken. Maar nu blijkt dat ze misschien pas morgenochtend vertrekt. 

Allez jong, en ik had al zó een volledig programma verzorgd voor de kinderen, eten, gezelschapsspel, en dan vrienden uitgenodigd om dingen te doen die mannen onder elkaar doen als hun partners weg zijn, ‘k weet niet, vuile films bekijken of zo. 

Maar neen, dus. 

Pff. En ik had nog wel zó een lange meelijwekkende tirade in mijn hoofd, over al het onrecht dat mij aangedaan wordt, en hoe ik dat ook altijd moet horen op het laatste moment, en dat het godgeklaagd is, en alles. 

Blijkt ook dat ik er al lang van moest geweten hebben. Dat het mij al zou gezegd geweest zijn, zelfs. 

Leugens, denk ik. 

*** !!! BREAKING UPDATE !!! ***

Blijkt dat ze nu toch weggaat vanavond! 

Vrouwen, meneer mevrouw, ik vraag het u! Wat moet ik nu doen? Ik had er mij al zó op ingesteld dat ze hier zou zijn vannacht!!! 

Word Fitnesscentrum Marianne en Ludo De Spoel-Vervaecke

donderdag 28 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Politiek en maatschappelijk debat allemaal goed en wel, maar kunnen we misschien even onze meningsverschillen opzij zetten en actie ondernemen tegen dit soort dingen?

Screen Shot 2013 03 28 at 08 21 33

Wodmobistar Wordproximus

Daar kan iedereen toch achter staan, nee?

Ah, hallo, aangenaam

donderdag 28 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik kan mij niet anders inbeelden dan dat er een geleerd woord voor bestaat: het fenomeen van iemand één keer gezien te hebben, of een paar keer over een lange tijd, en dan die persoon voor geen halve meter meer te herkennen. 

‘t Is geen prosopagnosie, want ik ben niet gezichtsblind. Integendeel, ik heb een uitstekend geheugen voor patronen en woorden en dingen, en ook gezichten en afbeeldingen — ‘t is gewoon dat ik echte mensen al een paar keer moet gezien hebben voor ik ze herken. 

Alleen echte mensen, want foto’s en schilderijen, daar heb ik het probleem niet mee. 

En dus was het zo dat er vandaag iemand langs kwam op het werk, die ik duidelijk in het verleden al een paar keer moet gezien hebben — héb gezien, zelfs — maar sla mij dood, ik kon mij hem niet herinneren. Schaamtelijk, ook, als het op leraars van de kinderen aankomt: die zie ik alleen maar bij oudercontacten, en er zijn er die ik al tien jaar zie, maar dat ik nog altijd niet weet wie wie was. En dat ik ze op straat zou kunnen tegenkomen en zo’n vaag gevoel hebben van erm, hang on, maar dan zijn ze al voorbij. 

Of dan doe ik zo’n halve allo met de hand of een schimmige hoofdknik-met-schets-van-glimlach, de internationaal erkende beweging voor “misschien kennen wij elkaar maar indien niet, hebben we een zekere plausible deniability dat het maar een spasme van de arm dan wel een algemeen vriendelijke knik was”. 

En.

Dan kan het ook het omgekeerde zijn. 

Het moet nu al een tijdje zijn dat er iemand in de buurt van mijn werk werkt, denk ik, waarvan ik vermoed dat het de halve trouwboek van iemand is die ik op het internet ken (ik heb háár ook niet meer dan een paar keer gezien in het echt, maar ik zou ze wel herkennen). Dus niet die persoon die ik zou herkennen, maar haar betere helft, denk ik. Dénk ik. Want de eega ván, die ken ik alleen maar van fotootjes bij avatars en op The Facebook. 

Maar ik dénk dat ze in mijn buurt werkt. Denk ik. Want soms staat ze bij dezelfde bakker. En loopt ze op de straat waar ik fiets. En doen we van plausible deniability-hey! naar elkaar. 

Serieus, de zaken waar ik gestresseerd van kan lopen, ge wilt het niet weten. 

Curses! Pipped at the post!

vrijdag 29 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Subversieve dingen doen met de sociale mediats, op kleine kleine manieren rebelleren tegen de grote jongens: is er iets wijzer? 

Allemaal reclames op The Facebook flaggen als “offensive” of als “pornography”, bijvoorbeeld. 

Of mensen endorsen voor nonsens op LinkedIn, pakweg — daarnet nog van ganser harte mensen ge-endorsed voor “cupcake decoration”, “horse wrangling”, “Nutroma” en “Topical undergarments”, bijvoorbeeld. 

En natuurlijk dat ik weet dat het niets uithaalt, maar toch. :)

Audioboeken

zaterdag 30 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Het is een rare zaak, audioboeken: ik ken redelijk wat mensen die er ab-so-luut niet van willen weten. Om allerlei redenen.

Omdat het te traag zou gaan, bijvoorbeeld: “ik kan rapper lezen dan dat ik het voorgelezen krijg!” En natuurlijk dat het sneller is om een boek te lezen dan om het te beluisteren: ik herinner me dat ik A Tale of Two Cities gelezen heb samen met een hele reeks Dickensen in, ummm 1990 of zo, en dat heeft met toen zonder de minste twijfel véél minder dan 13 uur en 39 minuten gekost, de tijd dat Simon Vance nodig heeft voor het audioboek

Maar een boek voorgelezen krijgen, dat is op een heel andere manier een verhaal verteld worden dan een boek zélf lezen. Mensen zijn gemaakt om verhalen aan elkaar te vertellen, en met de stem is toch nog altijd een andere zaak dan alleen op papier. 

Beperkter, soms: zonder stem om een verhaal aan op te hangen, kan ik mijn eigen stemmen verzinnen — en ik weet niet heel zeker of ik voor alle boeken die ik lees een stem wil opgedrongen worden. Ik heb de hele reeks Dark Tower-boeken van Stephen Kind in audioversie beluisterd, en ik vond dat niet echt een meerwaarde hebben.

Maar als het goed gedaan is, dan kan een verteller het boek maken. Omdat het de schrijver zelf is die zijn eigen verhaal vertelt, ongeacht of hij een goede vertelstem heeft (Shatner Rules) of niet (Steve Martin’s Born Standing Up, bijvoorbeeld: ontroerend goed), of omdat het gewoon een professionele stemkunstenaar is (alles van Simon Vance!).

Nog een reden om geen audioboeken te willen beluisteren: “ik kan er mijn aandacht niet bij houden”. Aargh! Of het nu een boek lezen is of beluisteren: er moet evenveel aandacht aan geschonken worden. Ik kan boeken beluisteren op dezelfde plaatsen en op dezelfde manier als ik boeken kan lezen: in de auto, als er op de achtergrond muziek of televisie is die ik niet echt volg, als ik simpele dingen aan het koken ben, als ik aan het wandelen ben, of op de fiets aan het rijden. 

Maar niet als er een film is die ik wil bekijken, of als ik iets ingewikkeld aan het lezen ben, of als er moet geschreven worden of geprogrammeerd of zo. 

Net zoals ik een boek diagonaal kan lezen, of een film op de achtergrond kan staan, kan een audioboek ook semi-achtergrondgeluid zijn, maar dan heb ik er net zoveel aan: weinig. 

Dat is een reden waarom ik graag naar boeken luister: het verplicht mij te “lezen” op een menselijk tempo. Als ik met mijn ogen lees, gaat dat onmenselijk snel (in de zin van: geen enkele verteller ooit in de geschiedenis van de mensheid kan zo snel spreken), en al doe ik het heel veel en heel graag, ik denk toch dat er op die manier dingen verloren gaan. 

Vergelijk het met een grap lezen en een grap verteld worden, of het verschil tussen 

They fuck you up, your mum and dad. They may not mean to, but they do. They fill you with the faults they had and add some extra, just for you. But they were fucked up in their turn by fools in old-style hats and coats, who half the time were soppy-stern and half at one another’s throats. Man hands on misery to man. It deepens like a coastal shelf. Get out as early as you can, and don’t have any kids yourself.

en 

Mijn abonnement bij Audible is één van die abonnementen waar ik meer dan immens content van ben, al vele vele jaren aan een stuk. 

Volgende boek op de plank: Calculating God

Er zijn geen seizoenen meer

zondag 31 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het was vandaag Paaszondag, en het enige dat ik ervan gemerkt heb, is dat het geen Zevende Dag was, en dat er chocolade op tafel lag.  

Jammer, van die Zevende Dag, vond ik: het is een vast ritueel, ‘s zondags met mijn sletsen in aanslag kijken naar de strapatsen van de Makers Van Wereldnieuws In Vlaanderen en mij dood ergeren. En dan kwaad worden omdat ze een zanger of groep een ringtone-versie van een nummer doen uitvoeren. En dan mentaal wegzappen terwijl het over sport gaat. En dan weer nijdig worden over zoveel zwartwitdenken en eenvoudige oplossingen (dan wel zoveel gewafel en nonsens, of hypocrisie en lafheid, naar gelang). 

Het was een bumperuitvoering van de eucharistieviering, en daarna deed de nieuwe paus Urbi et Orbi. 

Niet gekeken, neen. Ik ben een bij momenten fascinerend onsympathieke autobiografie aan het lezen, en dat leek me nuttiger gebruik van mijn tijd. Ik kon wel zo ongeveer weten wat er in de mis zou gezegd worden (Hij is waarlijk verrezen, hoera, hoezee, hosanna), en ik kon er mij een beeld bij vormen wat de paus zou zeggen (een variatie op vrede op aarde voor alle mensen; de Vlaemsche en Neërlandsche Gazetten weten mij te vertellen dat het minstens even belangrijk was dat hij niet daaank voor die bloemen heeft gezegd maar grazie per i fiori).

Ik geloof er al heel erg lang niet meer in, in God, en toch vind ik het vaagweg spijtig dat er alsmaar minder in God geloofd wordt. 

Er zijn geen seizoenen meer, we hebben geen ritme in ons leven meer, denk ik vaak. We leven op schoolvakanties, met mijlstenen rond de kerstvakantie en de paasvakantie en de grote vakantie, en dat is het zowat. De maanden vloeien in mekaar over, en het is een groter evenement in mijn leven dat er nieuwe tv-seizoenen beginnen (Game of Thrones seizoen drie!) dan dat de vasten of de advent afgelopen is.

Huh. 

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338