Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: april 2013 (pagina 1 van 3)

Waarom? Ja, maar *waarom*?

Louis had een aflevering van Game of Thrones gezien. Hoera! zei hij, die dwerg is gevangen genomen!

(Tyrion Lannister, gevangen genomen door Catelyn Stark terwijl hij van het noorden naar het zuiden aan het reizen was en zij van het zuiden naar het noorden.)

Waarom? vroeg ik. Omdat hij die jongen had proberen vermoorden. (Bran Stark, die lam in bed lag nadat Jaime Lannister hem van een toren had gekeild nadat Bran Jaime met zijn zus had zien vozen.)

En hoe weet Catelyn dat Tyrion de schuldige is? wou ik weten. Omdat die moordenaar de dolk van die dwerg had gebruikt.

Jamaar, als gij iemand zoudt willen laten vermoorden en het zou niet mogen uitgekomen dat gij het waart, zoudt gij dan uw dolk meegeven aan de moordenaar?

En hoe weet Catelyn dat het de dolk van Tyrion is? Ah, omdat Littlefinger het haar gezegd heeft? En hoe zou Littlefinger dat weten? En waarom zou hij dat aan Catelyn zeggen?

 

Ik voorzie nog menige fijne discussie, in de nabije toekomst. Over eer en ethiek en moreel gedrag en wat goed en verkeerd is, bijvoorbeeld: zijn de onbuigzame principes van de Starks echt zó goed? Als je ziet wat er Eddard en zijn familie overkomt omdat hij weigert aan realpolitik te doen? Als je ziet wat het gevolg van Robb’s houding ten opzicht van Rickard Karstark is?

En gegeven wat we weten: waarom zou het slecht zijn dat Jaime de koning vermoord heeft? Is Kingslayer en eeuwige schande wel een eerlijke beoordeling en een eerlijke straf voor wat hij deed (als zeventienjarige nota bene)?

Vingers heel, héél erg hard gekruisd dat hij de boeken wil lezen, als hij door het eerste seizoen is.

Time out

Helaba! Wat zegt mijn kalender? Het is verdorie al eind april! Dat wil zeggen dat ik nog eens recht heb op een aflevering Zelfbeklag Voor Gevorderden! Nog goed, want het werd een beetje nodig. 

Zaterdag was het schoolfeest-slash-opendeurdag. Ik heb er een stuk van de namiddag rondgelopen, en dan ben ik zo snel als mogelijk naar huis gegaan, en in bed gaan liggen van de pijn en alles. Een paar uur later uit bed gekropen, en dan natuurlijk niet meer in slaap geraakt tot vér in de nacht. 

Zondag geradbraakt opgestaan, maar ook: zondag was het communiefeest bij familie. We zijn er de hele namiddag geweest, en dan naar huis, en pillen beginnen pakken tegen de Specifieke Pijnen. Niet meteen naar bed, want ik had nog niet genoeg gedronken voor de pillen. En dan niet meer in slaap geraken, natuurlijk, ge ziet dat van hier. 

Om twee uur dertig in slaap gesukkeld, om drie wakker, om vier uur wakker, om vijf uur wakker, en dan blijven liggen tot kwart voor zeven, en wakker met te voorspellen misselijkheid en alles. Nog wat pillen gepakt, omdat dat nu eenmaal moet, zelfs al zijn het de pillen die misselijk maken. 

Vanmiddag nog eens pillen genomen, vanavond opnieuw, en kijk: ik kan bijna beginnen aan nog een nacht niet slapen.

En ondertussen gaat de wereld voorbij, en blijf ik stil staan. Misselijk in de zetel, misselijk in de bureaustoel, misselijk in bed. Moe, wakker, pijn, slapen, wakker, slapen, wakker, pillen, pijn, slapen, wakker, pillen. Lather, rinse & repeat. 

En jazeker, dokter arts had dat al jaren geleden gezegd, dat het niet ging beteren en alleen maar ging slechteren, maar toch: zo. tegen. dat. dat. steekt. Alles is kapot, en het gaat alsmaar meer kapot. En dingen die vorig jaar nog werkten, doen dat nu niet meer, en volgend jaar zullen er dingen niet meer werken die nu wel nog min of meer dienst doen. 

En voortdurend, en heel de tijd. Things fall apart; the centre cannot hold. 

Kak. 

Herlezen

De eerste keer lezen is om te weten wat er gebeurt.

De tweede keer lezen is om te lezen wat er eigenlijk gebeurt.

De derde keer lezen is om te proberen zien waarom het gebeurt.

’t Is maar om te zeggen dat het wel fijn is om A Song of Ice and Fire the herlezen, met alle theorieën in het achterhoofd. Ik ben aan mijn derde keer boek één bezig, en ik zie nu al overal bevestigingen van R+L=J, bijvoorbeeld (spoilers alhier!). 

’t Is in die mate dat ik het mij eigenlijk niet kan inbeelden dat ik het ooit niet gezien had. 

Whee!

Don’t mention the war

Hoeveel ik dit stukje ook hoor, ik blijf het mateloos fascinerend vinden. In het hoofd van Hitler kunnen kijken: machtig.

Hoe bijvoorbeeld de oorlog had kunnen over geweest zijn als de Russen in 1940 de petroleumvelden van Roemenië hadden bezet. Hoe Hitler liever Frankrijk in 1939 had aangevallen, maar niet kon omdat de generaals bang waren van de regen. 

Alles is ongelooflijk en niemand is gelukkig

Indeed:

De schaamte voorbij

De paus van de politieke correctheid, de mullah van de mainstream media, sossenvriend Desmet spreekt, en concludeert dan:

Gelukkig dat we hier nog partijen hebben om ons de echte waarheid te laten zien: dat België een van de slechtst geregeerde landen ter wereld is, en dat het hoog tijd is dat daar eindelijk iets aan gedaan wordt.

Volgens mij is dat sarcasmisch taalgebruik. Zo zijn ze dan wel weer, die slippendragers van het status quo.

Communies

Er zijn een hele reeks zaken die vroeger helemaal vanzelfsprekend waren, maar die ik mij nog maar moeilijk meer kan inbeelden. En omgekeerd ook: dingen die ik mij vroeger niet kon inbeelden, maar die nu helemaal vanzelfsprekend zijn.

Zo oud worden, bijvoorbeeld. In de buurt van 45 komen, dat is in de buurt van 50 komen, dat is in de buurt van bejaard komen.

Zo jong geweest zijn, bijvoorbeeld. Ik kan mij nog herinneren hoe het was toen ik twaalf was, of acht, of zeventien — maar 25? 33? Niet echt. Er is ergens een decennium zoef voorbijgevlogen.

Geen Engels kunnen begrijpen. Ik weet nog hoe ik elke keer aan mijn vader vroeg om de teksten te vertalen van de Engelse platen die hij opzette. En dat ik bladzijden en bladzijden liedjesteksten heb overgetypt, van Beatles en Neil Diamond, maar dat ik niet begreep wat er stond. Het heeft geduurd tot ik een zakwoordenboekje kreeg, en dat ik elk woord systematisch opzocht, en dan langzaam, langzaam, begon ik het te begrijpen.

Kinderen hebben, en werk. Er was ooit een tijd dat we met twee waren en in theorie overal naartoe hadden kunnen gaan en van alles hadden kunnen doen. Nu is het woekeren met vakantiedagen, en altijd rekening houden met. En ik kan het mij (bijna) niet meer anders inbeelden. Anders dromen, dat wel.

Naar de kerk gaan. Vroeger als ik klein was, deden we dat gewoon: mee met onze grootouders, naar de Voskenlaan (soms eens Gregoriaans!) of de Marathonlaan (modern!) (tot de kerk afbrandde) (dank u God) of Sint-Camillus (de anti-socialistische pastoor!) of Sint-Denijs (saai!). Of tijdens de vakantie gewoon zelf, op de fiets. In zwembroek en t-shirt achteraan de kerk.

Ik herinner mij dat ik daar in de tijd niet over nadacht, en dan dat ik er wel over nadacht, en dan dat het er gewoon niet meer van kwam, en dan dat ik er nog meer over nadacht en dat ik het bewust niet meer deed. Al lang geleden, ondertussen.

En nu kan ik er met mijn hoofd niet bij hoe mensen hun kinderen kunnen laten dopen, of trouwen voor de kerk, of een plechtige communie laten uitvoeren door hun kinderen, of iemand kerkelijk laten begraven, alleen maar voor de traditie.

Ik heb zo nog trouwen en dopen meegemaakt waar (op de priester en één of twee aanwezigen na) niemand in jaren nog naar de kerk was geweest — en dat het dus redelijk schaamlijk werd als mensen mij vreemd bekeken als ik een lof zij u Christus (voorhoofd, mond, hart) deed vóór de lezing uit het Evangelie en een wij danken God achteraf, en dat de priester bij het sursum corda zowaar nijdig werd dat niemand aanstalten maakte om met zijn hart bij de Heer te zijn.

Of, nog akeliger, vind ik, dat er dan dingen beloofd worden waarvan iedereen weet dat het niet zo zal zijn —  zullen we beloven dit kind op te voeden in de geest van Jezus Christus in verbondenheid met de geloofsgemeenschap en de hele kerkgemeenschap? En de ouders, aflezend van een blaadje papier: “Ja, dat beloven wij.” Om dan geen voet meer in de kerk te zetten tot bij de volgende begrafenis.

Ik kan daar niet bij.

Emotie-inflatie

In het kader van Waar Ik Van Wurg Woensdag:

IMG 2227

Het was de bedoeling om te zeggen “ik kon me inbeelden dat ik hiermee zou kunnen geglimlacht hebben, niet dat ik het gedaan heb, maar ik wil toch even laten weten dat ik begrijp dat dit niet ernstig bedoeld was”, en dus stond er “:)”.

Het was de bedoeling om te zeggen “pfheh”, en dus stond er “lol”, wat niet betekent “grap”, maar eigenlijk “laughing out loud”, zelfs al is er uiteraard niet luidop gelachen, wat hadt ge gedacht.

Het was de bedoeling om te zeggen “één hoek van mijn mond moest even glimlachen”, en dus stond er “ROFL”, wat niet verwijst naar Rowlf op de Muppets, maar wel een afkorting is van “rolling on the floor laughing”, al was de persoon aan de andere kant uiteraard noch luidop aan het lachen, noch op de grond aan het rollen, laat staan dat hij het ene zou aan het doen zijn terwijl of wegens dat hij het andere deed.

ROFLOL111!1!!!elf!!

ROFLCOPTER!!!!! 😀 😀 😉

Serieus:

IMG 2619 2

(En laat mijn hoofd gerust met “iedereen weet wat er bedoeld wordt” en met “woorden en termen kunnen evolueren” en al. Ik wéét dat. Wil niet zeggen dat ik er in paroxismen van extase van moet gaan.)

En dan vraag ik mij af

03877582 jpg 938

Hoeveel lezingen, debatten, voordrachten, conferenties, colloquia zou zo’n aartsbisschop eigenlijk doen, per maand? En zouden daar dan telkens professionele fotografen bij zijn? 

Of waren die mensen gewaarschuwd, zo van “ge moet zeker komen, met een goed fototoestel, want er gaat iets gebeuren”?

En als dat het geval zou zijn, zouden die fotografen de organisatie gewaarschuwd hebben. Of zouden ze het maar niet gedaan hebben, wie weet dat die Femen-dames dan niet tot bij de aartsbisschop zouden geraakt zijn, en hop, wég photo opportunity?

Maar stel nu eens dat één van die juffrouwen, pakweg die met “God save the gouines” (ah ha ha, zo spiritueel), in plaats van wijwater brandalcohol had gespoten op de Léonard, en het dan ook meteen in brand had gestoken?

Of is dat al meteen overdreven en belachelijk, dat ik daar aan denk? 

Shut up Eccles!

Ik moest vandaag om onduidelijke redenen denken aan The Goon Show. Luister! (Script alhier, voor wie het niet zo goed kan volgen.)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

En kijk! Er is gewoon beeld van een (her)opname van die aflevering:

Ik vrees dat Spike Milligan niet helemaal bij zijn meest positieve positieven was, maar toch. Gh. Ik zou géld geven om de Goons nog eens voor het eerst te kunnen leren kennen. En al helemaal om die opnames in het echt mee te kunnen gemaakt hebben, in de jaren 1950.

Ook Peaches Geldof valt voor ‘satanische sekscultus’

…blokletterde Het Laatste Nieuws. 

En ik voelde mij helemaal warm vanbinnen: tijd dat Aleister Crowley nog eens in het collectieve bewustzijn raakt, verdorie. 

Crowley06

F-a-s-c-i-n-e-r-e-n-d-e mens. 

Oogpijn

Ik moest daarjuist even in bed gaan liggen tot de pijnstillers begonnen werken: epische hoofdpijn en zo, van het genre achter de ogen. Ik ga dan eens moeten naar een kenner ter zake gaan om te vragen of het clusterhoofdpijn mag noemen, denk ik. 

Maar toen viel het me te binnen: misschien was het wel omdat ik veel te veel met mijn ogen gerold heb, deze namiddag bij het dansoptreden van The Dance Factory. Ik ben niet zo heel erg aan het gegeven arty farty in combinatie met veul te veul te veul emootsies, blijkt. 

Maar het was wel mooi gedanst op de muziek van die stagiair van Clement Peerens:

En hey, kijk, de ogen doen geen pijn meer en het hoofd wil weer mee — ik ga eens een boek lezen terwijl ik naar televisie kijk, peins ik. 

Doe anders nog eens een schoolconcertje

Net terug van een optreden op school. Koor en orkest van het Sint-Barbaracollege samen met koor en orkest van het Stanislascollege in Delft: in totaal meer dan 220 muzikanten.

In de kerk van de school, met als hoofdattractie van de avond Roel van Oosten’s Mare Liberum. In-druk-wekkend. 

Met een beetje geluk zijn er een stuk of drie vier opnames van, die kunnen gemonteerd worden tot één filmpje. 🙂

Die ochtend, bij ons thuis

Louis: oei! mijn spreekbeurt is déze vrijdag, niet volgende vrijdag!

Ik: (houdt hart vast)

Louis: Gelukkig dat ik het al helemaal goed voorbereid had!

Ik: (twijfelt of dit wel zijn kind is)

Defiance — here’s hoping this will work out

Twee mensen waar ik meer dan enorm respect voor hebben, werken meer dan actief mee aan Defiance — en dat is eigenlijk alles wat ik nodig heb om er al met meer dan gewone aandacht naar te kijken. 

Ondanks de verzameling klassieke tropes: post-alien-invasie meets steampunk, hier en daar wat Romeo en Julia (of Hatfields en McCoys), browncoat-achtig hoofdpersonage, goede Star Trek-aliens gemengd met slechte Starship Troopers-aliens, …

Bear McCreary maakt de muziek. En meer dan dat

I was initially tasked with all the normal duties required of a composer.  I wrote adaptive music for the video game, and dramatic background score for the series. I had to ensure that each version had its own unique characteristics, suited to its needs, but also that musical threads united the franchise. […]

In addition to typical composer duties, however, I was asked to contribute a wealth of source music (music that is actually heard by characters within the story – for example, a song on the radio). I was asked to help bring the alien cultures to life by developing a distinct musical heritage for each. I fashioned Votan instrumentation and lyrics into a variety of popular songs and ceremonial pieces. I wrote pieces for street musicians that float through open-air marketplaces. I produced alien classical music, jingles, jazz, rock-anthems and torch songs. 

En de talen worden gemaakt door David Peterson, de man die ook al onder meer de talen maakte voor A Game of Thrones.

Zijn AMA op Reddit gisteren vond ik met redelijk veel voorsprong de meest sympathieke sinds zeer zeer lang, en op Dothraki staat geen één artikel dat niet hyperboeiend is. Zoals die keer dat hij het heeft over het Valyrian waar we allemaal op zaten te wachten, in de eerste aflevering van seizoen drie:

What you hear in the premiere is Astapori Valyrian. It’s descended from High Valyrian, with the old Ghiscari language serving as a substrate or basilectal influence. It’s not mutually intelligible with High Valyrian, but it is close to some of the languages of the Free Cities, on account of separate but similar evolutionary changes (which we didn’t talk about here [and by “we” I mean “I”]).

To give you an example, here’s a line from last night’s episode (one of Missandei’s):

J’azanty ivetras ji vali nedhinki sizi zughilis vi murgho.
“The knight says that even the brave men fear death.”

And here’s what that sentence looks like in High Valyrian:

Morghot nēdyssy sesīr zūgusy azantys vestras.

Geek out, yay! En als ze dan tesamen werken… wheee!

A song is defined as much by its lyrics as by its music. And where the Votan songs required distinct instrumentation and styles, they also clearly needed a distinct language. Luckily, linguist David J. Peterson was already onboard “Defiance,” crafting unique Castithan and Votan languages for the actors to speak. Over the course of the first season, you will hear a variety of source music that I composed in collaboration with David, including rock anthems, funeral chants, prayers and rap songs. He is an invaluable resource and adds a layer of authenticity to this franchise that fans will appreciate for years to come. As someone who puts a ton of detail into his work, I can say that David has completely stunned me with his precision and passion for his work.

In addition to devising the function of the languages, David also contributed text and lyrics, including writing the lyrics for “Besash:”

Let’s give up
Just take the gini weed and surrender to oblivion
To resist is to rein in an expanding void
If the world is going to bait us with palliatives
Let’s drop out…
The eye of our storm is the ultimate refuge
Let’s give up… Lest the power fail
Let’s give up… Lest the apocalypse be tonight
Let’s drop out… You can trust me…
To hide… Because it’s boiling over the edge
Fade… Let’s… Let’s give up

(Besásh 
Hei kenyuzé gini s’esásh gyaluz’ 
Shidawenye nudri napaki shisi 
Kwa damon shintha omrus’ 
Behís… Ibusǝ nyekisha nuneppe 
Besásh… Kwǝgyí shaku thurla 
Besásh… Kwǝgyí lunyigy’ gyamme 
Behís… Lema ba shetu titu… 
Shesenu… Gyi tushe ‘zazenyehe 
Laká… Be… Besásh)

Maar in alle geval dus: hoera! Nieuwe Science Fiction op tv! Ik houd mijn oordelen beraad tot nadat ik een aantal afleveringen gezien heb!

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑