Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: juni 2013 (pagina 2 van 3)

Doe anders eens iets *nuttigs*, Vuijlsteke

Ik kan mij in zó miserie werken door dingen te beloven en dan tegen deadlines aan te lopen, ge kunt dat niet geloven. 

Maar de allerbeste miserie is miserie waar het niet zo heel erg hard uitmaakt of het af geraakt of niet. Dingen waar geen mens op zit te wachten, en waar ik dan dagen en dagen en weken kan insteken, om er niets mee te doen. 

Zoals vanavond, bijvoorbeeld: het was barbecue met allemaal mensen op straat, maar omdat er teveel nieuwe mensen tegelijk waren was ik naar binnen gevlucht, en toen zag ik een stapel boeken liggen, en toen dacht ik *lamp gaat aan boven hoofd* hey, en als ik nu eens een stamboom zou maken van alle personages in A Song of Ice and Fire, zou dat geen goed idee zijn? 

En toen was het plots vier uur later, en heb ik bij de tweehonderd namen in een boom zitten en zit ik te kauwen op de mierenhoop vol Freys, en zie ik al dat ik hier éél veel tijd mee ga kunnen verdoen. 

Ayep. 

Trefwoord: bijna niet te bevatten

DUS we zaten vanavond samen op het plankier met de architect en de meneer van het schrijnwerk. 

Over en weer, kleuren beslist, opties beslist, diktes van vensters, lichtdoorlatendheid, isolatiewaarden, beseft dat er bij de 400 kilo glas boven ons hoofd zal hangen in de keuken, enfin, verbouwingsdinges. 

En dan kwam het op timing. 

Kaum zu glauben: het schrijnwerk, inclusief veranda-achtige glasbouw, zou klaar zijn tegen einde september. En dus als tegen dan ook de ruwbouwwerken klaar zijn aan de achtergevel, zou er in één moeite

a) vensters voorgevel
b) tegelijk restauratie achtergevel en vensters achtergevel
c) glasbouw keuken

kunnen gedaan worden. En dan ofwel ervoor ofwel erna de restauratie van de voorgevel.

En dan zou, eigenlijk, misschien, in principe, alles kunnen klaar zijn tegen het einde van oktober. Misschien. Hopen we.  

Maar zo schoon

Gevel, beslist

Voilà zie, definitieve kleur van de gevel is beslist:

Gevel definitief

’t Ziet er in het echt helemaal anders uit dan op een computerscherm, maar ’t is toch in de richting. Morgen afspraak met de ramenmensen. Spannend!

Conversaties met zoon

Papa?
Ja?
Ik heb nog nooit een kookaburra zien lachen.
Euh… OK. En hoe kom je daarbij?
Oh, zomaar.

Papa?
Ja?
Weet jij waarom ik altijd twee blikjes Ice Tea meeneem naar de tekenles?
Euh neen?
Gewoon, voor een vriend.

Conversaties met Louis: random.

Because I can

Ik heb daarnet de vloerverwarming van het achterhuis aangezet. 

Omdat dat tegenwoordig weer kan, en het al bijna een jaar geleden was dat het kon: de chauffage en de circulatiepomp en de boiler en alles — allemaal weer in staat van werking. 

Vandaag ook een fijne bijeenkomst gehad met de meneer die onder meer de muur van onze keuken gaat insmijten. En maandag zitten we samen met de meneer die onze nieuwe vensters gaat maken, en bestellen we daar en dan al het nodige. 

En van zodra die vensters gemaakt zijn, kunnen we de rest van de verbouwingen ook doen. 

Pfoei. 

Monopoly-geld

Ik heb geen idee wat ik met mijn geld moet doen. En het moet op vóór het einde van de maand. 

Ik vind eco-cheques eigenlijk vurtigheid, wat moeten we nu in ’s hemelsnaam kopen? Tips, iemand? 

En jij kameraad, waar kom jij vandaan?

Ik krijg gelijk koude rillingen van dit filmpje. 

Hm.

300 II

De leraar geschiedenis zal het weer mogen uitleggen:

Voor de rest ziet het er wel spectaculair uit, daar niet van.

Maar toen zei ik sod it

Ik ging voor de x-de keer in discussie gaan, maar toen zei ik sod it, ik heb dat allemaal niet nodig, discussiëren om het discussiëren.

Ik ging mij voor de zeerveelste keer engageren om iets te doen voor mensen waar ik het eigenlijk zelfs niet eens mee eens ben, en proberen om ze op een ander gedacht te brengen, maar toen zei ik sod it, ze wisten op voorhand dat ze hun gat gingen verbranden, ze wisten op voorhand dat er blaren gingen zijn, ze wisten op voorhand wat eraan te doen, en nu zijn ze verbrand, wel: dat ze op de blaren zitten. 

Ik las tekst na tekst op het internet en op de gazetten waar ik vanbinnen in een onheilige furie van verontwaardiging spontaan in zelfontbrandingsmodus ga, en ik zou willen fulmineren en tieren en roepen, maar toen zei ik, ah what the fuck, wie zit eigenlijk op mijn opinie te wachten? 

Eens gewoon consequent zeer lang aan een stuk nee zeggen en sod it, da’s misschien een idee.

Ik heb nog boeken te lezen en films te zien en series te bekijken. Misschien als ik de wereld met grust laat, dat de wereld mij ook met grust laat. 

Ben Weyts est bon pour le moral

Ik heb in uitgesteld relais de Ter Zake-uitzending van gisteren gezien, waar Ben Weyts als een zwart-gele zichzelf tegensprekende gieter afging in een debat met — of all people — Bart Somers. Over — of all thema’s — confederalisme. 

Echt waar: een debat tussen Ben Weyts, de immer monkellachende bijna gezalfde troonopvolger van Bart De Wever (de moegetergde, veelgeplaagde, alles voor de zaak opofferende Bart De Wever, leeggezógen door de mainstream media, geviseerd door iedereen) over de core business van zijn partij, met Bart Somers van Open VLD, een partij die als we de peilingen geloven op sterven na dood is, die net ogenschijnlijk koers heeft veranderd van confederalisme naar federalisme. 

Bekijk en lach

Bart Somers veegt de vloer aan met Weyts, die bijna meelijwekkend op talking points probeert terug te vallen. Om duimen en vingers bij af te likken.

Neil Patrick Harris not fucking around

Ik ken die nog van als hij nog Dougie Howser was!

Ik was al bijna vergeten wat dat was

Zonder wat dan ook te doen, en in relatief in orde gezondheidstoestand, een volledig weekend niets. 

Vanmorgen met de boterkoeken naar buiten getrokken, tafel op plankier gezet, zetels errond, en dat was het dan qua activiteit. 

Deel drie en vier van A Song of Ice and Fire zijn er doorgeraakt, vandaag. 

Geen nieuws of Zevende Dag, geen mails of niets — ’t is dan ook pas nu dat ik hoor dat Iain (M.) Banks is komen te gaan. Ik denk dat ik zijn boeken maar eens herlees, als eerbetoon. 

G’had es g’had

Vanmorgen over en weer naar de kookwinkel, en dan thuis toegekomen, geconstateerd dat het goed weer was, de plooizetel buiten gezet, drank erbij, en boek gelezen. 

Voor middageten het Chinees/Thai gedoe van twee dagen geleden nog eens in de wok gekieperd, met wat groene curry en een paar gepocheerde eieren en een toast erbij, en dan de rest van de dag blijven zitten en een boek gelezen.

Zelie zat naast mij haar examen Grieks te studeren, Sandra en de andere kinderen waren naar een verjaardagsfeest in Oudenaarde. 

Avondeten: pizza besteld op het internet. 

En dan de rest van de avond blijven zitten. 

Ik ben een beetje verbrand, maar ’t kan mij allemaal niet schelen. Ik heb een boek uitgelezen en een deuk in een tweede boek geslagen. En ’t was al heel lang geleden dat ik nog eens had kunnen lezen. 

Allemaal zo verkeerd niet, de zomer. 

Spreek van totaal weird

Maar allez. 

Vorige vrijdag zaten we op het plankier met mensen, en dan ging ik naar binnen en stuikte ik mij slecht voelend in bed, en ik ben er zo ongeveer niet uitgekomen tot en met dinsdag. 

De dokter had mij tot vrijdag voorgschreven thuis te blijven. Is dat niet wat overdreven? vroeg ik. Neen, dus, blijkbaar. 

Ik heb me tot klokslag 19u vandaag doodmottig gevoeld. Koppijn, oorpijn, misselijk, the works. 

Maar nu is het over. Enfin, ’t is te zeggen nog koppijn en oorpijn, maar ’t is allemaal onder controle. Enfin hoop ik toch (de avond is altijd beter dan de ochtend en zeker dan de namiddag). 

Maar het verschil tussen vanmiddag en vanavond is wel redelijk spectaculair, ja. 

Oudere berichten Nieuwere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑