Archief voor juli 2013

 

Gelezen: Excession

maandag 1 juli 2013 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Ik heb er langer over gedaan dan verwacht, en dat ligt maar deels aan het boek zelf. Vintage Banks, luidoplach-grappig bij momenten, nadenkstemmend bij andere momenten, een reeks verhaallijnen door elkaar die uiteindelijk wel allemaal samen komen, maar dat g’er uw hoofd bij moet houden.

En dat dat niet evident was met proclamaties van kinderen, verjaardagsfeesten, aperitieven in het park en aanverwante sociaaldoenerigheden.

Meer dan in andere boeken zijn de Minds zelf hoofdpersonages, van de Sleeper Service — een ex-Culture GSV die zich nu tot Eccentric heeft omgedoopt en extravangante tableaux vivants (of morts, of comateux) maakt met mensen die hun lichaam hebben laten opslaan — tot een schimmige groep van onder meer veteranen van de Culture-Idiraanse oorlog, de Interesting Times Gang.

En dat ze het absoluut niet allemaal per definitie eens met elkaar zijn, of zelfs maar het beste voorhebben met iedereen.

Daarnaast: Genar-Hofoen, een excentrieke Special Circumstances-agent, die het meer dan naar zijn zin heeft bij de Affront, bijna karikaturaal (maar dan expliciet bedoeld) gemene aliens, die hun hele wereld genetisch gemanipuleerd hebben om zo veel mogelijk hun omgeving te terroriseren. Beesten kweken om bang te zijn van Affront, en om als bal te dienen in een soort squash, bijvoorbeeld.

Daarnaast ook: Dajeil, ex van Genar-Hofoen, stormachtige relatie achter de rug en nu redelijk neurotisch al veertig jaar zwanger van hem, en dat ze weigert te bevallen.

Euh ja, dat soort situaties. Tegen een achtergrond waar er in het universum een Excession opduikt: een onbekend iets dat alles zou kunnen veranderen, met reizen tussen universa en alles — maar dat quasi meteen een casus belli wordt tussen Affront en Culture.

De prijs waard, al was het voor de machtig smakelijke omschrijvingen van martelingen en andere degoutantigheden door de Affront: ze zijn zo door en en door gemeen dat het bijna onmogelijk is om ze niet sympathiek te vinden.

[van op Boeggn]

In Amerika was die mens al binnen

dinsdag 2 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ik fietste door het centrum en ik zag: een meneer die aan het rondwandelen was met zijn kind van pakwee twee jaar oud in de armen. 

Geen idee hoe het in uw centrum zit, maar bij ons zijn er plaatsen op het trottoir waar soms eens vlaggenmasten en dergelijke in gesmurfd kunnen worden. Die zien er zo uit: 

Paalgat

Hier en daar verspreid, een vierkant iets met een ijzeren deksel erop. Een paar gaten waar, vermoed ik, een speciaal instrument op past om dat ijzeren deksel eruit te lichten waarna er in de opening een paal kan gestoken worden. 

Ik weet zeker dat het ijzer is, want veel van die deksels zien er meer zó uit:

roestig

Ongezond hard geroest. Dat zwart, da’s de voorkant van mijn voet, voor de schaal. 

En toen ik dus door de stad aan het rijden was, zag ik plots een meneer met een kind op de arm floep met zijn rechterbeen tot aan zijn knie in de vloer verdwijnen. In zo’n gat. 

Het kind bonkte met een doffe klop tegen het plankier, en de meneer had meer dan duidelijk bijzonder zeer veel pijn. Dat zijn zo van die scènes die u in de onderbuik treffen, kzweertu.

(Neen, ik ben niet stil blijven staan: de straat liep al vol mensen, en wat moest ik daar gaan doen? En neen, ik heb geen foto’s genomen, ik ben niet gek.)

Het verbaast me wel een beetje dat er niets over in de pers stond. 

Van adel!

woensdag 3 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Onze kinderen hebben een connectie met families van adel!

Na pakweg dertig jaar zoeken en doen in archieven en allerlei, heb ik vandaag mijn allereerste connectie gevonden met iets dat wel eens van adel zou kunnen zijn!

Niet dat het enorm dichte familie is of zo, maar toch: de vader van Sandra, zijn moeder, haar moeder, die haar vader, die zijn vader die zijn vader die zijn vader die zijn vader die zijn moeder die haar vader die zijn vader die zijn vader, da’s Jehan Degoulet, sieur de La Hardonnière (ca. 1560-1602). En die mens zijn vader was ook een Jehan Degoulet, sieur de Livernois (ca. 1530-1578).

Ah ha! 

RIP Douglas Engelbart

donderdag 4 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Als die brave mens alleen maar dit had gedaan in zijn leven, was hij nog onsterfelijk geweest:

1968, was dat. 

Verborgen vrouw

vrijdag 5 juli 2013 in Genea. Permanente link | 5 reacties

Zoeken en doen in de archieven, da’s wijs om doen.

Ik had al sinds jaar en dag in mijn stamboom een zekere Jeanne Marie Alen staan, kijk hier (het rode pijltje, klik voor detail als het echt nodig zou zijn):

Jeanne Marie Alen

Ik wist er niet echt veel van, alleen dat het de moeder van Amalia Van Volsem was, die de overgrootmoeder van mijn grootmoeder was. Dat ze in Aalter geboren was, ergens vóór pakweg 1794. En dat ze, verdorie, in geen van de indexen van doop-, huwelijks- of overlijdensakten te vinden was. 

Dan is het dus één voor één alle mogelijke alternatieven afzoeken, met veel kans om helemaal niets te vinden, en een minuscule kans om ze alsnog terug te vinden in de oorspronkelijke stukken. Eén voor één de doopakten doornemen en hopen dat er iets uitspringt is de laatste hoop. 

Ik was er op het werk tegen een collega over bezig, en dan, bij het tonen van een voorbeeld hoe zo’n doopregister er uitziet, bladerde ik in het ijle wat verder terwijl ik eigenlijk helemaal niet aan het zoeken was, en vond ik ze. De rosse:

Doop Johanna Josepha Slos

Jeanne Marie Alen? Ah gie godver: het mens is misschien wel geboren als Joanna Josepha Slos. SLOS. 

Ik heb de doopakte opgeslagen en vanavond verder gezocht, en jawel: Johanna Maria Slos is in 1801 getrouwd met Bernard Van Volsem. Van Joanna Jacoba naar Johanna Maria naar Jeanne Marie. En van Slos naar Alen.

Tch! Vandaar dat ik ze niet terugvond, verdorie. 

Maar dat wil dus zeggen dat ik meteen een generatie bij heb: Petrus Slos, en Petronella De Roo. Op zoek naar die mensen in de huwelijksregisters: bingo!

De Roo Slos

Op zoek naar de huwelijksakte in de parochieregisters: feh. De index was verkeerd, het huwelijk was niet op 1 mei 1774 maar op 16 april 1774:

Huwel Petrus Jacobus Slos  Petronilla De Roo

En ‘t is Petrus Jacobus Slos, da’s een klein detail dat misschien later wel kan helpen als er meer Petrussen Slossen zouden zijn. Waar ik meteen op zoek naar ga, da’s misschien een idee: de indexen op dopen bekijken, een mens weet nooit dat daar zo’n Petrus Jacobus in staat die in de buurt van pakweg de jaren 1750 geboren is. 

…even later: één mannelijke Slos in Aalter die in aanmerking zou kunnen komen:

Petrus Joannes Slos

Petrus Joannes, niet Petrus Jacobus, maar da’s niet onoverkomelijk. Maar geboren in 1759, dan zou hij 15 geweest zijn als hij trouwde. Hrm. Niet goed: dat klinkt verdacht jong. Eens zoeken in de omgeving? Niets gevonden in Bellem, niets gevonden in Poeke, grr.

Wel op het internet een Petrus Jacobus Slos gevonden die getrouwd was met een Petronella De Roo die zou geboren zijn op 1 november 1743 in Bellem, maar er is niets terug te vinden in het doopregister. Grrr. Even opzij zetten dus, en kijken of ik meer kan vinden over Petronella. 

En moeilijk was dat niet, kijk kijk, geboren op 16 juni 1747:

Doop Petronella De Roo

En hop, nog twee voorouders erbij: Jacobus De Roo en Marianne Rooman. Zoeken en doen: Jacobus De Roo blijkt in Knesselare geboren te zijn in 1709:

Doop Jacobus De Roo

En hop, nog twee erbij: Petrus De Roo en Petronilla Van Daele.

Aalter en Knesselare en omstreken zijn wijs om in te zoeken: de mensen blijven daar gewoon eeuwen aan een stuk wonen, ze trouwen met mensen uit de streek, en door de band zijn de documenten zowel bewaard als leesbaar. Ik denk dat ik morgen nog wat verder doe.

En ondertussen is dit veranderd aan de stamboom, allemaal namen erbij (die laatste moet ik nog opzoeken, ze zitten er nog niet bij):

Michel Vuijlsteke rel graph

…maar aan die kant van de familie zit ik dus met Petrus de Roo en Petronilla Van Daele, de ouders van Jacobus De Roo, de vader van Petronella De Roo, de moeder van Joanna Josepha Slos, de moeder van Amalia Van Volsem, de moeder van Carolus Ludovicus Kesteloodt, de vader van Maria Leonia Kesteloodt, die de moeder van de moeder van mijn moeder was. :)

En dat dat tegenwoordig ook allemaal kan vanuit het comfort van uw zetel thuis: machtig.

Uit vervlogen tijden

vrijdag 5 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Om de zoveel jaar kom ik in een periodieke digitale opkuisbeurt nog eens oude dingen tegen. Een hele folder vol screenshots van websites die ik gemaakt had, deze keer. 

Zoals deze van Radio 3 (1996?)

RADIO3 ZEND

Of deze, voor De Warande. Memories!

Warande1

Of versie 4.1 (1999?) van de website van Arno:

Arno song

En die keer dat we een content management systeem hadden met zowel online als offline clients, compleet met koppeling naar boekhoedpakket en voorraadbeheer (2002?):

Cm orders

…en zoeken op een propere manier om ingewikkelde queries te maken, altijd wijs:

Products

En ja, dat heette toen ook Backbone:

Ss backbone focilux

En ons intranet!

Ss intranet poll

Urgh. Toch content dat dat allemaal achter de rug is, eigenlijk. 

Genealogie: hoe eraan te beginnen!

vrijdag 5 juli 2013 in Genea. Permanente link | 12 reacties

Op algemene (ahem, nu ja :)) aanvraag: een korte handleiding hoe beginnen met genealogie. 

Stap één. De eerste honderd jaar

Ga spreken met uw oudste familieleden, of met die ene nonkel die ooit eens een stamboom begonnen was. Met een beetje geluk weten grootouders nog precies wie hun ouders en grootouders waren, en dan is doel één bereikt: aan voorouders geraken die minstens honderd jaar geleden geboren zijn.

De reden: gegevens van honderd jaar en ouder zijn voor iedereen toegankelijk, dat maakt het eenvoudig.

(Verzamel meteen ook alle mogelijke foto- en ander documentatiemateriaal, scan het in, en vraag aan iedereen om de mensen die op de foto’s staan te identificeren.)

Stap twee. Burgerlijke stand

De Burgerlijke Stand houdt geboorten, huwelijken en overlijdens bij. En in elke akte staan aanknopingspunten. 

Voorbeeld: mijn grootvader is geboren in 1907 in Wetteren. Dat is meer dan 100 jaar geleden, dus zijn geboorteakte is beschikbaar.

Vroeger was dat lastig: de trein op naar het Rijksarchief in Beveren, en daar zoeken in microfilms. Tegenwoordig wordt het alsmaar eenvoudiger: er komen alsmaar meer documenten gescand op de website van het Rijksarchief. Om de documenten te kunnen bekijken moet je je inschrijven, en inschrijven is gratis. 

De Burgerlijke Stand is alhier te vinden – ik ga naar Oost-Vlaanderen (arrondissement Dendermonde), dan naar Wetteren, en dan naar geboorteakten: bingo! 1907 is (nog nét) beschikbaar online.

Wetteren1

Klik op “1907-1910″, en je krijgt de omschrijving te zien:

Screen Shot 2013 07 05 at 18 37 46

Als je ingeschreven bent, kun je doorklikken naar “Gedigitaliseerde archiefdocumenten”:

Screen Shot 2013 07 05 at 18 39 34

…en daar doorklikken op een ingescande pagina. En dan is het gewoon zoeken naar de juiste datum (11 april 1907, wist ik), en aflezen:

Arthur Waegenaer1

Bij deze weet ik het volgende:

  • Arthur Firmin Louis Waegenaer is inderdaad geboren op 11 april 1907 in Wetteren (oef!)
  • zijn vader is Lodewijk Jozef Waegenaer
  • het beroep van zijn vader was in 1907 accijnsbediende
  • zijn vader was 38 in 1907 en is dus rond 1878-1879 geboren
  • zijn vader is geboren in Kaprijke, en woont nu op de Statiekouter in Wetteren
  • zijn moeder is Alice Maria Roelandt
  • zij is huisvrouw
  • ze is geboren rond 1877-1878, in Aalst

De volgende stap zouden dus bijvoorbeeld de archieven van Kaprijke kunnen zijn, om te zoeken naar Lodewijk Jozef Waegenaer. Alle geboorteakten lezen van 1878 en 1879? Neen, gelukkig:

Tafel

Die “tienjarige tafels” zijn alfabetische lijsten, telkens over tien jaar, van alle namen die in de geboorteakten staan. We hebben opnieuw geluk dat juist die jaren die we nodig hadden online staan. Was dat niet het geval, dan was het richting Beveren-Waas geweest. :)

Onder de W van Waegenaer staan er drie, en onder meer ook degene die we zochten: Ludovicus Joseph.

Tafel2

Ja, ‘t is niet echt zeer leesbaar. Dat gebeurt, de kwaliteit varieert heel erg. Hier is het nog te doen: geboren in 1878, akte nummer 88. Daarmee gewapend gaan we naar de geboorteakten zelf, en is zijn aangifte op geen tijd gevonden (klik voor detail):

Louis Waegenaer

Het is wat kleiner en wat onduidelijker dan de vorige akte — ook dat hangt er soms van af — maar de structuur blijft dezelfde, en er staat weer vanalles nuttigs in:

  • Ludovicus Josephus (Lodewijk Jozef, Louis Joseph, allemaal hetzelfde) is geboren op 26 oktober 1878 (om één uur ‘s nachts)
  • zijn vader is Eduardus Waegenaer, timmerman, geboren in Zelzate rond 1844
  • zijn moeder is Philomena Van de Rostijne, vroedvrouw, geboren in 1841 in Lembeke

…en dan kunnen we naar Zelzate gaan kijken:

 Eduardus Waegenaer

  • Eduardus Waegenaer is geboren op 1 september 1844 in Zelzate
  • zijn vader is Joannes Ludovicus Waegenaere, timmerman, geboren rond 1806
  • zijn moeder is Juliana Charlotte Bufkens, winkelierster

Um ja, geen geboorteplaats deze keer. En geen leeftijd voor de moeder dus ook geen vermoedelijk geboortejaar. Dat gebeurt ook soms.

Vervelend, maar niet onoverkomelijk. In dit geval ben ik gaan kijken naar de huwelijksakten, en kijkt, gevonden:

Huwel Joannes Ludovicus Waegenaer  Juliana Charlotte Bufkens

Een veel langer document, en met meteen ook veel meer informatie erin:

  • Joannes Ludovicus Waegenaer trouwt op 25 februari 1835 met Julianna Charlotte Bufkens
  • Joannes is 29 jaar, twee maand en 19 dagen oud
  • hij is geboren op 6 december 1805 in Stekene, en hij woont daar ook
  • zijn beroep is timmerman
  • zijn ouders zijn Dominicus Waegenaer en Maria Josepha Segers, herbergiers in Stekene
  • Julianna is 29 jaar tien maand en 21 dagen oud
  • zij is geboren op 4 april 1805 in Zelzate, en ze woont in Zelzate
  • zij is vroedvrouw van beroep
  • haar ouders zijn Joannes Josephus Bufkens (overleden in Zelzate op 27 januari 1820) en Barbara Bruggeman, winkelierster in Zelzate

Hopla dus naar de geboorten voor 1805 in Stekene… awoert!

Stekene

Ze staan er niet! Niets aan te doen, naar het fysieke archief!

Daar toegekomen, is het dezelfde procedure: eventueel zoeken in de tabellen, en dan zoeken in de stukken. Voor Joannes Ludovicus Waegenaer vond ik járen geleden in de geboorteakten de bevestiging dat hij geboren was op 15 Frimaire XIV, en dat zijn ouders inderdaad waren wie de huwelijksakte zei dat ze waren. 

(15 Frimaire? XIV? Ha ja, de republikeinse kalender. Tussen 1794 en 1806 werden de akten in de mooie data van Romme en Fabre d’Eglantine geschreven. Spijtig dat we dat niet nog altijd doen, anders was het vandaag Octidi 8 Messidor CCXXI).

…maar we kunnen ook gaan kijken in de overlijdens van Zelzate: ik zie dat ik zijn overlijdensdatum helemaal niet staan heb. En kijkt, nu ik dat doe…

Overl Joannes Ludovicus Waegenaer

…ontdek ik wat bijkomende informatie. Ik wist uiteraard dat Eduardus de zoon van Ludovicus was, en ik had in de jaren 1980 in een sigarenkist bij mijn grootouders een doodsprentje gevonden van Horlianna Francisca Waegenaer (gestorven in 1935 en ook een dochter van Ludovicus), maar schets mijn contentement als in de overlijdensakte van hierboven gewoon nog een kind opduikt!

De gegevens:

  • Joannes Ludovicus Waegenaer was 77 jaar oud en nog altijd timmerman
  • hij was geboren in Stekene en woonde in Zelzate, in het “Kerkelaantje” (waar ik geen spoor van terug vind op Google, misschien eens een oude kaart van Zelzate zoeken)
  • zijn ouders zijn Dominicus Waegenaer en Maria Joseph Seghers
  • het overlijden wordt aangegeven door zijn twee zoons, allebei timmerlieden die in Zelzate wonen: Ludovicus Waegenaer, 31 jaar oud, tijdelijk verblijvend in Wondelgem, en Eduardus Waegenaer, 38 jaar oud

Die Ludovicus van 31 jaar oud, die is dus nieuw, hoera! (Ik zal dan later eens het spoor volgen, in eerste instantie niets gevonden in de geboorten van rond 1850 — komt dus op de to do-lijst.)

Afijn. Terug naar de voorouders. Dominicus Waegenaer heeft een kind gehad in 1805. Hij is dus met veel zekerheid geboren vóór 1797. 

Dat is belangrijk om weten, want dat wil zeggen dat zijn geboorte niet in de burgerlijke stand kan staan, want er was toen geen burgerlijke stand (we hebben de Burgerlijke Stand te danken aan Napoleon). En vandaar: stap drie.  

Stap drie: parochieregisters

In de 18de eeuw en vroeger is het niet meer met geboortes en overlijdens te doen, maar met dopen en begrafenissen. En is het niet meer met uitgebreide documenten door professionele ambtenaren opgesteld te doen, maar met notities van de pastoor, die bijzonder wisselend van kwaliteit kunnen zijn. 

Oh, en ‘t is ook in het Latijn te doen. Niet dat dat zo enorm problematisch is, want de formuleringen zijn behoorlijk standaard, maar toch. Het is met naamvallen en zo. En afkortingen. 

Bij het Rijksarchief staan de parochieregisters alhier

Waar waren we? Bij Dominicus; ergens vóór pakt 1780 geboren in wellicht Stekene. Een groot geluk dat er praktisch altijd indexen zijn, anders was het onbegonnen werk:

Prochie

Een alfabetisch register op bijna 200 jaar dopen, yum. Ik kijk eerst naar Waegenaer, en daar vind ik er twee. Joanna Coleta en Adrianus, allebei kinderen van Antonius (Emmanuel) Waegenaer en Joanna (Petronilla) Vangoethem:

Waeg1

Het klinkt misschien vreemd, maar door de band zijn namen redelijk stabiel: Vuijlsteke bijvoorbeeld, dat gaat tussen nu en 1750 wel eens over en weer naar Vuylsteke en weer terug, maar andere vormen genre Vulsteke, Vuulsteke, Vulsteker, Vuylsteker en zo, dat komt zeer zelden of nooit voor in de Burgerlijke Stand. 

In de parochieregisters is dat niet altijd meer waar. En met een naam als Waegenaer al helemaal niet. Ik ben dan ook meteen gaan kijken bij mogelijke alternatieve spellingen, en kijk:

Waeg2

Strike! Nog allemaal kinderen van Emmanuel Antonius of Antonius Emmanuel of gewoon Antonius Dewaegenaere / Dewagenaer / Dewageneer! 

En kijk wie daar staat te blinken helemaal bovenaan, geboren op 29 december 1772? Dominicus (De)waegenaer(e)! Naast zijn broers Augustus Norbertus, Joannes Antonius, en Petrus Antonius. Het nummer 226 verwijst naar het paginanummer in het doopregister, en inderdaad:

Doop Dominicus De Wagenaere1

Het ziet er misschien op het eerste gezicht Latijn uit, maar het is dus echt niet zo ingewikkeld:

  • Die 29 Decembris baptizavi 
    – op de dag van 29 december doopte ik
  • Dominicum filium emmanuelis antonii de Wagenaere et joannae Petronillae Van Goethem
    – Dominicus, zoon van Emmanuel Antonius De Wagenaere en Joanna Petronilla Van Goethem
  • natum hodie circa 4tam [=quartam] mat[utinam]
    – geboren vandaag rond het vierde uur van de ochtend
  • susceperunt augustinus Van goethem et Theresia Van Spitael
    ‘hebben ten doop gehouden” (t.t.z. waren doopouders): Augustinus Van Goethem en Theresia Van Spitael

(Het was blijkbaar de laatste doop van het jaar, en de pastoor heeft er wat statistieken onder geschreven: in 1772 werden er in Stekene 22 huwelijken ingezegend, 102 kinderen gedoopt, en 96 mensen begraven waarvan –slik– maar 40 hun communie hadden gedaan.)

Er is geen groot geheim in het “ontcijferen” van wat er geschreven staat: op den duur leert een mens de lettervormen kennen, en het helpt enorm dat er vaak veel andere dingen rond geschreven staat waardoor letters en woorden uit de context kunnen afgeleid worden, én dat de formuleringen redelijk standaard blijven. 

 

En voilà, zo moeilijk was dat. Op pakweg anderhalf uur tijd van “ik weet dat mijn grootvader geboren is op 11 april 1907 in Wetteren” naar de overgrootvader van de grootvader van mijn grootvader. Zonder uw luie zetel te verlaten. 

When you have lemons, make photoshop

zaterdag 6 juli 2013 in Genea. Permanente link | Eén reactie

‘t Moet iets zijn dat in de lucht hangt, met het veranderen van de seizoenen of zo, genealogie en dingen: ik kreeg vannacht out of the blue een boodschap van iemand uit Miami die vroeg om de naam van mijn ouders te bevestigen. 

Hij had het verkeerd, hij verwarde mijn ouders met de ouders van mijn vader (of hij verwarde mij met mijn vader, dat kan ook), maar ik heb hem op weg geholpen — het was die meneer van drie jaar geleden, die in Rio de Janeiro geboren was, de zoon van de dochter van de boer van de man van een zus van de moeder van mijn grootmoeder:20101024 family

…en toen ik aan het kijken was in de database met de namen en de foto’s, kwam ik deze tegen:

Een

Een slechte scan van een uitgeknipte foto van een broer van die mens zijn voorouder. Ik word daar altijd wat nerveus van, als er slechte scans van foto’s zijn — om nog niet te spreken van in stukken geknipte foto’s: dat is gewoon informatie weggooien, vernietigen, voor altijd kwijtraken!

En neen, ‘t was niet gewoon een lichte foto, ‘t was echt een slechte scan, er zat helemaal geen donker in, niets, nada, zip:

 Screen Shot 2013 07 06 at 11 05 40

Een snok aan de levels later was er dit, zonder enig verlies van gegevens:

Twee

Dat heb ik dan maar opgeslagen, maar als ik toch bezig was, dacht ik: waarom geen presentatiefoto bijmaken. Da’s dan geen “echte” foto in de zin van een origineel, maar ‘t staat toch properder in grafiekjes en rapporten. 

Stap twee: losgaweg wat achtergrond bijverzinnen.

Drie

Stap drie: scheurtjes en vlekken wegsmurfen.

Vier

Stap vier: die achtergrond, die er nu veel te smooth uitziet, wat textuur geven.

Vijf

Stap vijf: opkuis en kleurcorrectie. En neen, ‘t is geen professionele foto-restauratie, maar in vergelijking met het origineel is het toch een groot verschil, en véél properder samen met andere (wel) volledige foto’s:

 Victor Fiszpan restoredTwee

Gelezen: 1Q84

zondag 7 juli 2013 in Boeken. Permanente link | 5 reacties

Elk moment nu moet het komen, dacht ik bijna duizend bladzijden lang. Elk moment nu moet dit een goed boek worden, met echte personages en een echt plot en een echte wereld en zo. Overal werd er over dat boek gesproken, elke krant had een uitstekende review, iedereen zei mij: dát moet ge lezen.

Helaas, neen.

Duizend pagina’s met herhaling, en herhaling. En herhaling. En ook, euh, had ik al gezegd “herhaling”? Ik denk niet dat ik overdrijf als er zeker dertig bladzijden beschrijvingen van borsten zijn — waarvan twee derden Aomame’s zelfbeklag dat haar borsten te klein zijn en niet allebei even groot. Tel daar nog alle hersenpijndoend slechte omschrijvingen van sex bij, en meer specifiek van de genitaliën van Tengo en wie ze precies in de handen houdt, en ik denk dat we op 10% van het hele boek komen.

Aomame’s ouders waren in een soort Getuigen van Jehova, Tengo’s moeder is weg en het werk van zijn vader was aan deuren gaan kloppen en mensen kijk-en luistergeld doen betalen. Aomame en Tengo zaten twee jaar in de zelfde lagere school. Zij werd gepest of toch zeker genegeerd, hij was een kindgenie, sterk in wiskunde en in sport. Ze hielden één keer elkaars handen vast, als ze tien waren, en daarna nooit meer en (euh ja, sorry, het is zo) nu twintig jaar blijkt dat ze allebei al heel hun leven op elkaar verliefd zijn.

Tengo geeft les wiskunde op een soort studiebureau-school en schrijft na zijn uren; hij herschrijft op aansturen van zijn uitgever een manuscript van een zeventienjarig meisje, Fuka-Eri. Aomame werkt als personal trainer en oh ja, ook als huurmoordenaar om vrouwenmishandelaars te dispatchen.

Het manuscript wordt uitgegeven en wordt een bestseller. Het beschrijft een wereld met kleine mensen die uit de mond van dode geiten komen en die Ho ho zeggen en luchtpoppen (niet poppen-barbie, wel poppen-insekten) maken, en het gaat over een soort ontdubbeling van mensen op een Body Snatchers-achtige manier en over perceivers en receivers, enfin, ‘t maakt allemaal niet zo heel erg veel uit, want ondanks de talloze herhalingen dat alles toch wel heel erg vreemd is, en ettelijke pagina’ expositie, liet het mij allemaal redelijk Siberisch koud. En wordt geen enkele vraag beantwoord.

Het duurt een eeuw voor Tengo en Aomame beseffen dat ze in een soort alternatieve wereld terecht gekomen zijn, en wel de wereld die Tengo in het herschreven manuscript zelf mee uitgewerkt lijkt te hebben.

Er is sprake van een soort sekte met een leider, die de vader blijkt te zijn van Fuka-Eri, en oh ja die mens verkracht op de één of andere manier kleine meisjes maar niet echt, en dan besluit de opdrachtgeefster van Aomame dat hij dood moet, en dan gebeurt dat, en dan moet Aomame onderduiken en Tengo ook want Fuka-Eri is bij hem ondergedoken.

En, urgh, het duurt maar en het duurt maar. Ik denk dat Murakami niet goed meer wist hoe een trilogie te trekken uit een verhaal dat al na anderhalf boek echt álle stoom kwijt was, want in het derde deel komt er nog een derde hoofdpersonage bij, Ushikawa (wel zeker dertig pagina’s met keer op keer de omschrijving van zijn vreemde hoofd), die op aansturen van die sekte zoekt naar Aomame en haar via Tengo op het spoor komt.

Niet dat het ooit echt spannend wordt of zo: de twee momenten dat er een zweem van spanning in de lucht dreigt te hangen, worden elk vakkundig door hun eigen deus ex machina de kop ingedrukt. En ook niet dat er ooit diepgang of zo komt: het is bijna bewonderenswaardig hoeveel woorden Murakami over personages kan schrijven zonder ze ook maar op enige manier anders dan eendimensionaal te maken.

Fuka-Eri en Aomame bestaan in functie van hun lichaam (mager met dikke tetten en gespierd met ongelijke kleine tetten, respectievelijk), en Tengo is een soort superman: uitstekend schrijver, uitstekend sportman, leert een instrument op een week tijd, wiskundegenie, aantrekkelijk voor alle vrouwen.

‘t Zal wel literatuur zijn, en ik zal er wel niets van begrepen hebben, maar ik vond dit verbijsterend slecht. Interessante premisse,  goed begin, gevolgd door honderden en honderden (en honderden) bladzijden alsmaar slechter geschreven luie en saaie herhaling, en dan op een bladzijde of vijf een einde dat niet de minste voldoening schenkt.

By the way: ook bijzonder slecht vertaald. Het leest bij tijden als een slechte scanlation van een derderangsmanga. Pijnlijk.

[van op Boeggn]

Diploma’s

maandag 8 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Er is een vacature voor systeembeheerder bij de Provincie Oost-Vlaanderen

Een ingangspositie: netwerkbeheer, hier en daar wat scripting, installatie van hardware en software, een beetje ondersteuning. Nodig: kennis van computers, operating systems, printers, netwerken. Geen ervaring nodig, ik heb de indruk dat er ruimte is voor on the job bijleren. 

Lijkt mij ideaal voor die persoon die al sinds zijn schooltijd “de computerman” van de familie is, die voor vrienden en kennissen netwerkjes en backupsystemen installeert, die in zijn vrije tijd al eens naar VMware heeft gekeken, die niet bang is van Linux en Windows. 

Maar oh wacht, daar onderaan: 

Voorwaarden om te kunnen deelnemen

  • bachelor in een ICT-richting
  • bachelor [in een niet-ICT-richting] met 4 jaar [met allerlei documenten aantoonbare] vergelijkbare ervaring

Aaaaaaaarrrghh!!!

Het moet denk ik rond het jaar 2000 geweest zijn, en er was professioneel gezien weinig dat ik liever zou gedaan hebben dan bij de Provincie te gaan werken. 

De situatie was zoals het wel meer voorkomt: persoon X werkt bij bedrijf A maar doet veel werk voor bedrijf B, persoon X zou eigenlijk liever bij bedrijf B werken, bedrijf B zou veel geld uitsparen als het persoon X rechtstreeks in dienst zou kunnen nemen in plaats van consultant- en uurbedragen te moeten betalen. 

Ik weet niet juist meer of er een vacature was of niet, maar ik herinner me wel gesprekken met De Juiste Mensen Ter Plaatse. 

En ‘t was al meteen bijzonder duidelijk: no can do

De details zitten al heel erg ver, maar het kwam erop neer dat ik, zonder master in een ICT-richting, nooit in de IT-afdeling zou kunnen aangenomen worden zonder kunst- en vliegwerk. En –oh, wát? helemaal geen masterdiploma? Um ja, euh, tja, euh. “Equivalent door ervaring?”, gho ja, mja, euh ja. Misschien in een erg uitvoerende rol, zeer misschien, we zouden eens moeten kijken. Maar ja, dan zal het wel de hele carrière in die zeer uitvoerende rol blijven hé.

Never mind dat ik het werk aan kon, dat ik gemotiveerd was, dat ik van ver noch van dicht met het loon in zat — geen diplomapapiertje = einde verhaal. 

 

Ik las een week of twee geleden een artikel over Google en wat ze over de jaren te weten kwamen over human resources. Om te beginnen, dat de punten tijdens de opleiding er weinig of niets toe doen:

Google doesn’t even ask for GPA or test scores from candidates anymore, unless someone’s a year or two out of school, because they don’t correlate at all with success at the company. Even for new grads, the correlation is slight, the company has found.

En dat het jobinterview ook weinig houvast biedt:

We looked at tens of thousands of interviews, and everyone who had done the interviews and what they scored the candidate, and how that person ultimately performed in their job. We found zero relationship.

En dat “creatieve” testen ook niets zeggen:

Google also used to be famous for posing impossibly difficult and punishing brain teasers during interviews. Things like “If the probability of observing a car in 30 minutes on a highway is 0.95, what is the probability of observing a car in 10 minutes (assuming constant default probability)?”

Turns out those questions are”a complete waste of time,” according to Bock. “They don’t predict anything. They serve primarily to make the interviewer feel smart.”

Ik vraag me af hoeveel decennia het gaat duren voor die lessen tot bij de overheden percoleren.

Hoe lang er nog van die nutteloze psychotechnische testen zullen gedaan worden. Of hoe lang HR-consultants grof geld zullen mogen verdienen met nonsensrapporten over kandidaten die ze hoop en al een half uur gezien hebben (serieus, ik heb hier niet zo lang geleden een meer dan vernietigend rapport van pagina’s lang gelezen dat aantoonbaar vol klinkklare zever stond — maar dat nu wel in de annalen van de personeelsdienst geklasseerd is, dankuzeerwel). 

Of hoe lang ze mensen gaan blijven beoordelen op een diploma dat ze al dan niet gehaald hebben meer dan een half leven geleden. 

Speeltuinargumenten en transfers en N-VA

dinsdag 9 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Hallucinant. 

Okay, dat het komkommertijd is, maar is dat écht waar we nu mee bezig zijn? Op de voorpagina van De Standaard:

De bal mis

Matthias Diependaele, Vlaemsch fractieleider van de N-VA reageert op CD&V-er Koen Van den Heuvel die reageerde op de N-VA over de transfers tussen Vlaanderen en Brussel en Wallonië. 

De transfers, waarover Freddy Mortier onlangs nog zei 

[…] wie de studies van Voka, Vives of professor André Decoster (KU Leuven) over de transfers doorbladert, beseft al snel dat de financieringsstromen in België zo complex zijn dat politici daarover bijna iedereen bijna alles kunnen wijsmaken.

Dié transfers dus. 

Ik heb niet de minste zin om die studies te gaan lezen, en dat hoeft niet eens, want zelfs de samenvatting van de samenvatting die ze in de pers laten verschijnen is zó doorschijnend manipulatief met cijfers dat het niet proper is. 

Als we nu nog aannemen dat alle door iedereen vermelde cijfers juist zijn (Van den Heuvel zegt dat N-VA de cijfers van Vives een eind aangedikt heeft, maar bon), dan lees ik in verschillende artikels het volgende:

  • in 1975 waren de transfers 3% van het bruto binnenlands product (bbp)
  • in 2003 waren de transfers 1,7% van het bbp
  • in 2005 waren de transfers 7 miljard euro
  • in 2009 waren de transfers 2,5% van het bbp
  • in 2010 waren de transfers 1,5% van het bbp
  • in 2010 waren de transfers 8 miljard euro

Omdat afbeeldingen meer zeggen dan woorden… Dit is waar N-VA mee naar buiten komt:

Transfers1

Dit is het antwoord van CD&V:

Transfers2

Daarop is dit het antwoord van N-VA:

Transfers3

…en als we dat nu eens allemaal proper op één grafiek zouden zetten? Dan krijgen we dit:

Transfers4

De blauwe ruitjes zijn de transfers in procent van het bbp (klik voor detail). En al zie ik daar met het blote oog een dalende trend in, en al ziet N-VA daar met het blote oog een stijgende trend in: vier datapunten op veertig jaar tijd, dat is denk ik een béétje te weinig om conclusies te kunnen trekken. 

“Jamaar in miljarden gaat dat naar boven!” hoor ik u roepen. 

Euh ja, inderdaad. Opnieuw: twee punten. Die dan nog eens voor en na een crisis genomen zijn. 

Zetten we er even het bbp van Vlaanderen (bron: Vlaanderen.be) bij, bij die miljardentransfers?

Transfer5

Serieus, met cijfers is alles te “bewijzen”. 

En dan hebben we het nog niet eens over wat er achter die cijfers zit, en of ze wel juist gebruikt worden (Vives, waar N-VA zijn cijfers haalt, lijkt alvast te zeggen van niet). 

Dan moeten we vragen stellen zoals “een transfer van een paar procent van het bbp, is dat op Europese schaal eigenlijk veel of weinig? Vergeleken met pakweg Île-de-France > Nord of Lombardije > Calabrië?” of “En hoe zit dat nu eigenlijk echt met die Vlamingen die in Brussel gaan werken maar hun belastingen daar niet betalen?”

Maar bon. 

 

update: kijk, en dát is dan het discours. Siegfried “sthbracke” Bracke doet een retweet van Bram “bimbombram” Bombeek:

Humor. De man zegt “ça représente quelque chose comme maximum neuf milliards par an”, wat in de context van wat hij aan het zeggen was letterlijk wil zeggen “tussen 1965 en 2013 was denk ik de grootste transfer op jaarbasis ooit zo’n negen miljard”. 

Negen miljard in absolute cijfers? In inflatie-aangepaste cijfers? Wanneer? Dit jaar? 1976? Geen idee, in het filmpje  wordt er niet meer over gezegd. 

Life goes on, I guess

dinsdag 9 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zie nu: negen juli 2013, zowaar de tweede week van de grote vakantie. 

Geen vakantie voor mij deze zomer, wegens vergeten iets te regelen / geen geld / geen zin / vul in. Misschien hier en daar eens een dag of twee naar een stad over en weer, dat wel. 

De kinderen zijn er allemaal door op school: Anna gaat naar het derde leerjaar, Jan naar het vierde, Louis zit volgend jaar in het eerste jaar humaniora, en Zelie gaat van tweede Latijn-Grieks naar derde Latijn-Wiskunde (ze was erdoor voor Grieks, maar ze deed het toch niet zo graag, blijkt). 

Vorige week woensdag is Jan op scoutskamp vertrokken, vorige donderdag is Anna vertrokken op scoutskamp, vorige vrijdag is Zelie vertrokken op scoutskamp. 

Louis is thuisgebleven, in alle rust en stilte. 

Deze namiddag is Anna teruggekomen en morgen komt Jan terug — ‘t zal rap gedaan zijn met de rust en stilte — en Zelie komt volgende week maandag terug. 

En vanaf volgende week zaterdag is het tien dagen Gentse Feesten, en de dag na de Gentse Feesten herbeginnen de voetbaltrainingen voor Jan, en dan is al bijna weer september. 

HA!

Spontaan gelijk de beesten, op vakantie gewoon

woensdag 10 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Er werd mij een reis naar ergens aangeboden door de reclameregie, maar dat bleek bij nader inzien zódanig onhandig en zodanig veel hassle, dat ik vriendelijk bedankt heb. 

Ik was wel al zo stom geweest om te zeggen tegen Louis dat er een reis in zat, dus moest ik wel compenseren voor het afblazen. Enfin, ik moest helemaal niets, maar dan doet een mens dat toch, vind ik. 

Dus is het Londen geworden. Naar Airbnb.com voor een accommodatie, iets gevonden in het centrum (dat absoluut niet duur was, hoera!), en dan naar de treinwebsite om tiketten (die absoluut wel duur waren, godverdju!). 

Drie dagen. Voorlopig programma: 

  • veel te vroeg opstaan voor de trein
  • vóór de middag toekomen in Londen
  • iets eten en wat rondlopen (misschien het Natural History Museum al doen?)
  • gaan slapen
  • British Museum en aansluitend Science Museum
  • misschien zo’n musical gaan kijken?
  • gaan slapen
  • wat shoppen (de vrouwen willen ook wat)
  • trein naar huis

‘t Zal mij benieuwen. Hopelijk ben ik niet ziek. En al. 

Gelezen: Inversions

donderdag 11 juli 2013 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

…maar wat een opluchting, nog eens een goed boek te kunnen lezen. Een verhaal met een begin, een midden en een einde (en een proloog en een epiloog), met personages en emoties, met een wereld en alles.

Iain M. Banks doet een Culture-boek dat geen Culture-boek is, met overal inversions. Het gebeurt wel degelijk af in het Culture-universum, met twee personages die van Culture komen, maar de twee verhalen worden verteld door niet-Culture-mensen. En die niets weten van ruimteschepen, andere planeten, of wat dan ook van technologie.

Want het verhaal speelt zich af op een vaag laat-middeleeuwse wereld. Aan één kant Quience, de wat neurotische koning van Haspidus, die sinds een paar jaar een nieuwe lijfarts heeft, Vosill (een vrouw! ongezien!). Aan de andere kant, een halve wereld verwijderd, generaal UrLeyn, Eerste Protector van het Protectoraat van Tassasen, die net de vorige koning omver heeft geworpen en zeer voorzichtig ideeën die in de richting van vreemde dingen zoals mensenrechten en dergelijke probeert in te voeren, maar daarbij botst tegen de adel. Hij heeft sinds een paar jaar een nieuwe bodyguard, DeWar.

Vosill’s verhaal wordt verteld door haar assistent, die tegelijkertijd spioneert voor een mysterieuze “meester”, die in een samenzwering blijkt te zitten die het niet echt goed voorheeft met koning Quience. DeWar’s verhaal wordt (blijkt in de epiloog) verteld door een concubine van UrLeyn.

Ik vermoed dat dit boek te lezen is voor wie geen andere Culture-boeken kent, maar het verandert de ervaring wel volledig. Vosill en DeWar zijn wellicht agenten van Contact, de “afdeling” van Culture die verantwoordelijk is voor, wel ja, contact met niet-Culture-samenlevingen. Ze zijn misschien al meer dan tweehonderd jaar oud en in perfecte gezondheid, ze hebben misschien al op dozijnen planeten geleefd in een hele reeks rollen en hoedanigheden, ze hebben de  kennis van duizenden jaren beschaving in het hoofd en misschien hebben ze wel geheime wapens — robots en zo.

Dat maakt het allemaal bitterzoet, want als lezer weet ik dat ze bij wijze van spreken op elk moment in een vliegende schotel zouden kunnen stappen. En toch maakt het ze niet on-betrokken of cynisch: in tegendeel. Het zijn volledig meerdimensionale vlees-en-bloed-personages. Met gevoelens en een (gemeenschappelijk) verleden en dromen. Die onder meer worstelen met de manier van omgaan met werelden zoals die waar ze nu zijn: moeten ze ingrijpen om de zaken te proberen beter maken, of net niet?

DeWar, aan de kant van de revolutionair, kiest ervoor om niet in te grijpen. Hij ziet dingen gebeuren en hij zou misschien kunnen helpen, maar in zijn ethisch systeem kan hij het niet verantwoorden: acties kunnen ongekende consequenties hebben, en het is niet aan hem om de wereld te veranderen.

Vosill, aan de kant van de koning, kiest ervoor om zeer, zeer subtiel in te grijpen. Bijna terloops brengt ze de koning waarden als respect voor niet-adellijke mensen bij, introduceert ze ideeën over geneeskunde en wetenschap.

Eén van beide verandert “zijn” maatschappij, de andere ziet alles de verdoemenis in gaan. Eén van beide vindt persoonlijk geluk, de andere absoluut niet. Wie maakte de juiste keuzes?

‘t Is spannend, ‘t is ontroerend, ‘t is romantisch, ‘t zit slim in mekaar, het verhaal klopt als een bus: ik heb het met bijzonder veel plezier gelezen. Zeer aangeraden (maar dus niét als eerste Culture-boek).

En verdju dat Iain Banks dood is en geen boeken meer kan schrijven. Fuck.

[van op Boeggn]

Boeken: ik sta open voor suggesties

donderdag 11 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 26 reacties

Ik heb een aantal langeretermijnplannen voor boeken:

  1. De Horus Heresy-boeken uitlezen (divers auteurs, speelt zich af in het Warhammer-universum, 10.000 jaar vóór de gebeurtenissen van Warhamme 40K, gaat van echt slechte pulp tot echt aangenaam leesbare en degelijke pulp) — ik zit nu aan 15 boeken gelezen van de 25.
  2. De Culture-boeken (her)uitlezen (Iain M. Banks, nooit minder dan zeer goed) — ik heb er tot nog toe vijf herlezen, nog vier en een reeks kortverhalen te gaan. 
  3. Les rois maudits (her)uitlezen (Maurice Druon, honderdjarige oorlog meets soap meets wreed wijs) — ééntje van de zes gelezen, en ik denk dat ik er dan Quand un roi perd la France ook bij doe, die heb ik nog niet gelezen. 
  4. Wheel of — nee, serieus, ik meen het, stop met lachen – ik zei dus: Wheel of Time helemaal lezen van begin tot einde. Ik denk dat ik het opgegeven had ergens bij boek zes, maar Brandon Sanderson heeft het einde geschreven, en Brandon Sanderson schrijft boeken die ik graag lees. 

Daarnaast heb ik een klein aantal kortetermijnplannen voor boeken:

  1. Jared Diamond’s The World Until Yesterday: What Can We Learn from Traditional Societies? uitlezen, omdat ik al die mens zijn boeken lees (ik zit al aan 20%, ahem). 
  2. David Foster Wallace’s The Pale King lezen, want dat is mij aangeraden door deze mens, en ik vertrouw die mens als het op boeken aankomt
  3. Robert Eisenman’s The New Testament Code: The Cup of the Lord, the Damascus Covenant, and the Blood of Christ uitlezen, omdat ik eigenlijk wel benieuwd ben hoe hij een vervolg breit aan James the Brother of Jesus: The Key to Unlocking the Secrets of Early Christianity and the Dead Sea Scrolls (hint: de titels zeggen veel over de manier waarop Eisenman schrijft — ik zit al aan pagina 130 van de 1120, en het is even rampologisch slecht geschreven als zijn voorganger, maar even grappig, vol inzichten en boeiendheid).
  4. Larry Niven en Jerry Pournelle’s The Mote in God’s Eye herlezen, omdat het al een half leven of meer geleden is. 
  5. Stanisław Lem’s Fiasco lezen, omdat ik dat nog niet gedaan had. 

…maar eens die kortetermijnplannen achter de rug zijn, zou ik al moeten gaan zoeken. En dan val ik ongetwijfeld in gemakzucht: herlezen wat ik vroeger graag las, boeken lezen van mensen waar ik andere boeken goed van vond, dingen zoeken die ik wellicht goed zal vinden.

Daar heb ik geen zin in, bedacht ik plots. 

Dus ga ik op zoek naar aanbevelingen. Iemand suggesties? Iemand? 

(Enige voorwaarde: dat ik het op een Kindle kan krijgen. Ik ga geen papier zonder ingebouwde leeslamp meezeulen, sorry.)

Engels, Nederlands, Frans, Duits zijn okay. Ik sta open voor alles, en ik beloof dat als ik eraan begin, ik het uitlees en een eerlijke kans geef. :)

That’s why we can’t have nice things

vrijdag 12 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 27 reacties

Waarom, als in de middeleeuwen de Islam zó ver vooruit was op Europa, zijn ze daar nu in het Midden-Oosten zo ver achter? De vraag werd een uur of twee geleden gesteld op Reddit (If the Islamic caliphates were at the forefront of science and intellect at their time, why is the Middle East not at least as technologically advanced as the West?), en dit was daarnet het bovenste antwoord:

[/u/bistromathtician] There’s a litany of reasons one could point to: cultural, historical, philosophical, etc., but I think a better way of looking at it is around the 15th or 16th centuries, the Islamic world was no longer advancing as quickly as Europe. Basically, with new trade routes and colonial enterprises (not to mention Continental warfare), Europe vastly increased the rate of scientific and technological progress. The Islamic world was still moving forward, just not as quickly. Once Europeans had the edge in terms of money and technology, they put ever-increasing support into the things they thought responsible: science and empire. Once you had that feedback loop established, the rest of the world had little chance of overtaking them. The Islamic world had several different “centers” of science, all at different places and times in the Middle Ages, so they hadn’t so clearly established it in the first place. Edit: A reasonable source on this (if you’re interested in the history of astronomy) is Saliba’s Islam and the Making of the European Renaissance.

De bovenste reactie daarop:

[/u/Delheru] As others have mentioned, the caliphates were a very, very long time ago, and as such their relationship with the modern middle east is strenuous at best. Islam might really be the only string tying it all together, and despite religions high visibility, that is a small part of what makes the world go around. What happened to the legendary Baghdad, Damascus etc region that was so rich in science? First of all, with Baghdad there is a superficial but powerful answer: Barbarians. First Turks invited in by the Caliphs for the internal power struggles. That wasn’t so bad, but then came Mongols. Twice. 1258 by Hulagu and Tamerlane around 1400. After that came more Turks that just rode over everything. Basically the Middle Eastern civilization was overrun by steppe nomads that stayed in control for close to 700 years! The original regional culture, which the Arabs (who could also be considered barbarians by the urban people of Middle East) had been influenced far more by then the steppe nomads, was basically crushed almost completely. These were troubled times, and at the same time the Mongols took over China as well (early 13th century) possibly preventing an industrial revolution and causing a slow stagnation there that played a big role in Europe overtaking China as dramatically as it did. However, China got rid of the Mongols in less than a century. Considering how much damage was sustained, Mongols/Turks ruling much of the Middle East for 700 years… well, yea, not good.

En iets verder:

[/u/RexMundi000] When the mongols sacked Baghdad it is said that the rivers ran black because the contents of all the library’s were thrown into the river. At the time Baghdad may have been the largest and most advanced city in the world.

En dan een beetje verder antwoordt /u/jdryan08 op een andere manier:

Echoing /u/cyridius below, the problem with your question is that it is firstly, anachronistic, and secondly, informed by a lack of understanding about what kind of place the Middle East even is today. I don’t mean to level a particular attack on the questioner, this sort of thinking is the product of a larger set of biases and racialist histories that have been stewing around in the west for more than a century. But I think it is particularly important to address obtuse questions like this head-on. The Islamic caliphates, such as they were, disappeared nearly a millenium ago. There is literally a thousand years of history that could explain any perceived deficit the societies of the Middle East may have in comparison to any other society. It would be just as foolish to explain such a thing as it would be to explain why since Christianity was founded in Palestine that there are more Catholics in Latin America today.

En dan gaat het verder, en komen mogelijke andere factoren aan bod, en zijn er meningsverschillen en intelligente discussie, en aanraders voor interessante lectuur (Bernard Lewis’ What Went Wrong?: The Clash Between Islam and Modernity in the Middle East klinkt alvast goed, bijvoorbeeld). Geen moddercatch, geen scheldtirades.

* *     * Op weg naar en van het werk luister ik tegenwoordig naar In Our Time, een radioprogramma waar Melvyn Bragg elke week drie topexperten uitnodigt om te spreken over een onderwerp.

Drie kwartier aan een stuk over iets. De meest recente aflevering ging over de uitvinding van de radio, met Simon Schaffer, professor wetenschapsgeschiedenis aan de Universiteit van Cambridge, Elizabeth Bruton, die haar thesis schreef over “Beyond Marconi: the roles of the Admiralty, the Post Office, and the Institution of Electrical Engineers in the invention and development of wireless communication up to 1908“, en John Liffen, Curator of Communications in het Science Museum in Londen.

Ja, dát soort experts dus.

En de onderwerpen? Allerlei. Vandaag was ik aan het luisteren naar een programma over profeten in Oud en Nieuw Testament en Koran. Gisteren over de relativiteitstheorie (met Martin Rees en Roger Penrose!). Daarvoor over Koningin Zenobia. En Gnosticisme. En IJslandse saga’s. Anton Chekhov. Het absoluut nulpunt. Romulus en Remus. Clausewitz’ Vom Kriege. Het Concordaat van Worms. Abū al-Rayhān Muhammad ibn Ahmad al-Bīrūnī.

Drie. Kwartier. Aan. Een. Stuk. Live, zonder opleuking of montage, rechtstreeks de ether in op Radio 4, en daarna rechtstreeks op het internet downloadbaar.

Daar luisteren elke week twee miljoen mensen naar, in Engeland. En God weet hoeveel op het internet.

* *     *

En dan kom ik elders op het internet en lees ik een artikel over Roma in Gent, en ben ik beschaamd in de mensen hun plaats.

In de plaats van Eric, zelfstandige ondernemer uit Antwerpen, bijvoorbeeld, die de Roma met een tank zou aanpakken (8x “vind ik leuk”!):

Eric spreekt

En in de plaats van Tom, die een My Lai-ke blijkbaar geen slecht idee zou vinden (7x “vind ik leuk”):

Tom over de Roma

Of Viviane, busbegeleidster bij de Stad Gent. Of Jan uit Oudenaarde (“Worked at het nieuwsblad, solvay, stad brugge”). Of Kris, of mensen met namen als “Mor Dan” (inspecteur bij MIVB, vroeger bewakingsagent Securitas) en “Knock Broekvent”:

Vuv

slimme mensen

* *    *

Ik weiger te geloven dat die mensen slechte mensen zijn. Ze hebben ook huisdieren,  kinderen en kleinkinderenhobby’s en al wat iedereen heeft.

Maar ergens gaat er iets mis.

En ik zeg niet dat het elders zoveel beter is, dat dank zij de BBC het Verenigd Koninkrijk een oase van beleefde en intelligente discussie is, of dat alles op Reddit even beschaafd is als /r/AskHistorians — natuurlijk niet.

Maar het zijn wel dezelfde mensen. Daar ben ik van overtuigd. Plus of min wat goede wil, plus of min omstandigheden en kansen, plus of min veel zaken. Maar in de grond, op een zo minuscuul klein aantal uitzonderingen na dat het zelfs geen zin heeft om er ons over druk te maken, in de grond allemaal mensen die op een beschaafde manier zouden kunnen discussiëren, die wellicht ook geïnteresseerd zouden kunnen zijn in zo’n programma als dat van Melvyn Bragg, die wellicht het potentieel hebben (of hadden) om in zo’n programma te komen spreken over iets ze passioneert, of die de wereld op een andere manier rijker zouden kunnen maken.

En neen, natuurlijk niet dat iedereen een interloktueel moet worden, en dat het het hoogste goed is om mee te kunnen spreken over wetenschap en geschiedenis en filosofie en literatuur en kunst. Maar het moet wel mogelijk zijn. Net zoals het mogelijk moet zijn om te ontdekken dat je in feite heel graag hout bewerkt. Of smid zou willen worden. Of huisarts. Of advocaat. Of chauffeur.

Ik lig daar wakker van, dat dat niet evident is. Dat kinderen al zo hard op voorhand gevormd en geboetseerd zijn, dat het zeer vaak al op voorhand verloren is.

Dat er zo enorm gemoost wordt met mensen en hun mogelijkheden. Dat alles alsmaar vereenvoudigd lijkt te worden, door de mensen die het eigenlijk zouden moeten duidelijk maken dat het niet eenvoudig is.

En dat ik de indruk heb dat niet echt veel mensen daar wakker van liggen.

Holmes en zombies

zaterdag 13 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Ik vind het altijd vreemd, als er ergens zombies zijn, en ze worden met allerlei namen benoemd om toch maar te vermijden ze “zombies” te moeten noemen. 

“Walkers”, “geeks” of “biters” in The Walking Dead, bijvoorbeeld. Komaan zeg: er is al decennia lang een heel genre dat over dingen gaat die precies dezelfde symptomen hebben, noem ze dan gewoon zombies. 

Hetzelfde maar licht anders met Sherlock Holmes: Holmes is zo centraal aan alles wat misdaad en detective en dergelijke is, dacht altijd wat dissonant klinkt als een personage zich introduceert als “Sherlock Holmes”, en dat niemand ook maar vreemd opkijkt. Ik had het in Sherlock, en ik heb het nu ook in Elementary

Elementary cbs

Met die zombies is het altijd wachten op de eerste keer dat ze hersenen proberen eten, de eerste keer dat de personages ontdekken dat hun hoofd eraf moet, dat een beet besmettelijk is, en alles. 

Hetzelfde met Sherlock Holmes: het is ook altijd wachten op een aantal elementen: de excentriciteit, de drugs, de viool, de vermommingen, en de vorm die de andere personages zullen aannamen. 

Dr. Watson komt meestal snel op de proppen, en een equivalent van Lestrade ook wel. De rest is misschien wat langer wachten, maar ik kijk er wél naar uit. Irena Adler, bijvoorbeeld. Bij BBC-Sherlock verscheen ze in de eerste aflevering van seizoen twee, en kijk nu: ik had het bijna niet meer verwacht, maar in aflevering vijf gaat het plots, out of the blue over haar. Geen details en geen idee hoe het precies verwerkt zal worden, maar ik wéét dat het iets wordt.

En nu zit ik natuurlijk te wachten op Mycroft. En, uiteraard, op Moriarty. Wijs!

Last scene of all, that ends this strange eventful history

zondag 14 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Brian Sewell:

The thought of suicide is a great comfort, for it is what I shall employ if mere existence is ever all that I have. The difficulty will be that I must have the wit to identify the time, the weeks, the days, even the critical moment (for it will not be long) between my recognising the need to end my life and the loss of my physical ability to carry out the plan.

En helaas: there’s the rub. In die “(for it will not be long)”. Want voor de rest ben ik er helemaal mee eens:

There are those who damn the suicide for invading the prerogative of the Almighty. Many years, however, have passed since I abandoned the beliefs, observances and irrational prejudices of Christianity, and I have no moral or religious inhibitions against suicide. 

I cherish the notion of dying easily and with my wits about me. I am 82 tomorrow and do not want to die a dribbling dotard waiting for the Queen’s congratulatory greeting in 2031.

Nor do I wish to cling to an increasingly wretched life made unconscionable misery by acute or chronic pain and the humiliations of nursing.

What virtue can there be in suffering, in impotent wretchedness, in the bedpans and pisspots, the feeding with a spoon, the baby talk, the dwindling mind and the senses slipping in and out of consciousness?

Stambomen in Gramps

zondag 14 juli 2013 in Genea. Permanente link | 6 reacties

Ik dacht, ik probeer eens op te schrijven hoe een stamboom te beginnen opslaan in een genealogiepogramma.  Ik gebruik tegenwoordig Gramps, een gratis en open source programma dat beschikbaar is voor Linux, Mac en PC.

Er is een versie 4.x, maar ik blijf vooralsnog bij versie 3.x: de stap van 3 naar 4 voegt (voorlopig) geen features toe, het heeft vooral met achterliggend architectuur te maken.

Ik ga ervan uit dat Gramps is geïnstalleerd geraakt, en dat de interface in het Nederlands staat (er zijn een hele resem talen, ze kunnen bij het installeren gekozen worden en achteraf ook nog veranderd worden). En ik neem voor het gemak de gegevens die ik in Genealogie: hoe eraan te beginnen vond om te demonstreren.

Start Gramps op. Je krijgt een venster waarin je een lijst van stambomen ziet (bij mij staan er twee in, bij u zal dat normaal gezien leeg zijn). Klik op “Nieuw” om een nieuwe stamboom aan te maken. Geef hem een naam en klik dan op “Laad stamboom” om hem op te laden.

Screen Shot 2013-07-14 at 12.48.17

Het resultaat is een leeg scherm, met bovenaan een functiebalk en links de hoofdonderdelen van de toepassing. Een genealogieprogramma is in de grond een veredelde database, met lange lijsten van dingen, die met elkaar verbonden zijn: een lijst met personen, een lijs van gebeurtenissen verbonden aan één of meer personen, families die bestaan uit één of meer personen, plaatsen, bronvermeldingen die aan gebeurtenissen gekoppeld kunnen zijn, bronnen waarin bronvermeldingen zitten, etc.

De hoofdonderdelen van Gramps in die balk links verwijzen dan ook vaak naar die lijsten:

  • Gramplets: een soort home page waar je allerlei widgets kan zetten (niet van aantrekken, nu niet belangrijk)
  • Personen: de lijst van alle personen
  • Relaties: een scherm waar voor een geslecteerde persoon alle onmiddellijke relaties getoond worden (ouders, partners, kinderen, broers/zussen). Een groot gemak om door een stamboom te navigeren.
  • Families: de lijst van alle families (een familie is gedefinieerd als twee partners en hun kinderen)
  • Voorouders: een manier om grafisch te navigeren door de stamboom
  • Gebeurtenissen: de lijst van alle gebeurtenissen, los van de personen of de families
  • Locaties: de lijst van alle plaatsen
  • Geografisch scherm: een kaart, waarop allerlei getoond kan worden
  • Bronnen: de lijst van alle bronnen. Ik vind: alle gegevens in een stamboom moeten een bron hebben, anders kan iemand die de gegevens leest niet weten hoe “waar” ze zijn. Als de bron voor een geboortedatum “Burgerlijke Stand Aalter” is, is dat iets anders dan als de bron “Brief nonkel Julien aan tante Martha” is, of als de bron “Interview met tante Martha, maar ze had al een beetje teveel gedronken” is, of als het helemaal niets is. Dat laatste is het allerslechtste, vind ik.
  • Citaten: de lijst van details in bronnen. Een “citaat” is wat je gebruikt als bronvermelding bij een gebeurtenis, en het hangt er een beetje van af hoe je de dingen zelf organiseert wat je in bronnen steekt en wat je in citaten steekt. Ik neem als bron bijvoorbeeld “Burgerlijke Stand Aalter”, en dan als citaat bijvoorbeeld “BS/G 1855 nr. 56, Geb. Martha Van Achternamen” om één geboortakte aan te geven.
  • Bibliotheken: de lijst van “opslagplaatsen” (virtueel of niet) van bronnen.
  • Media: afbeeldingen en andere
  • Opmerkingen: de lijst van alle opmerkingen (dat kunnen zowel gebeurtenisopmerkingen zijn als bronteksten als allerlei)

…maar goed. De beste manier om de dingen te leren, is er gewoon aan te beginnen, dus bij deze: alsof ik dit onderzoek in het echt zou opslaan in Gramps.

 

Ik vertrek van mijn grootvader, Arthur Firmin Louis Waegenaer. Daarvan weet ik van persoonlijke kennis dat hij geboren is in 1907 in Wetteren. Klik op “Toevoegen…” in de functiebalk bovenaan om een nieuwe persoon toe te voegen.

Vul de voornamen in het veld “Voornaam” in, en de achternaam in het veld “Achternaam”; selecteer “mannelijk” in het veld “Geslacht”:

Screen Shot 2013-07-14 at 13.14.48

Er zijn nog een hele reeks andere velden die kunnen ingevuld worden, en die hier niet nodig zijn: met de muis over het veld gaan, geeft een tooltip die uitlegt wat en hoe. Het veld net vóór “Waegenaer” bijvoorbeeld, is er voor voorvoegsels die niet in de sorteervolgorde moeten — in Nederland dingen als “van de”. Je kan ook echt ingewikkelde namen opslaan, met stukken die van de vader komen en stukken van de moeder, en plaatsnamen en pseudoniemen en titels en roepnamen en allerlei, maar da’s hier dus niet aan de orde.

Volgende stap: een gebeurtenis bijmaken voor de geboorte. Klik op de “+”-knop in de tab “Gebeurtenissen”: standaard krijg je nu een venster waarin je een nieuwe gebeurtenis van het type “Geboorte” kan maken (“Gebeurtenistype” in de tab “Algemeen” staat op “Geboorte”).

Vul in het veld “Datum” de datum in. Dat kan op verschillende manieren: “7 april 1907″ is mogelijk, “7 apr 1907″ ook, of “7/4/1907″, of “1907-04-07″. Je kan ook data bij benadering invullen: “april 1907″ of gewoon “1907″ kan, maar ook “rond april 1907″, “voor maart 1907″, “na feb 1907″, “tussen feb 1907 en apr 1907″. Oh, en het kan ook in een hele reeks andere kalenders ook, naast de gregoriaanse: juliaans, hebreeuws, Franse revolutie, islamitisch, …

De plaats komt uit een lijst van locaties. Telkens er iets uit een lijst kan gehaald worden, geeft Gramps de keuze tussen “nieuw aanmaken” (Screen Shot 2013-07-14 at 13.33.47) en “bestaande kiezen” (Screen Shot 2013-07-14 at 13.33.55). In dit geval hebben we nog geen enkele locatie aangemaakt, dus wordt het “nieuw aanmaken”. Klik op het “+”-icoon en maak een nieuwe locatie aan. De locatienaam is hoe de plaats in lijsten verschijnt — ik neem “Wetteren”, het had ook kunnen “Wetteren (B)” kunnen zijn, of “Wetteren, België” of iets dergelijks. Voor de leutigheid (en omdat het dan proper op een kaart kan getoond worden), vul ik ook de breedte- en lengtegraden in (via bijvoorbeeld alhier gemakkelijk te vinden). In de “Locatie”-tab staat dan de rest van de gegevens van de plaats:

Screen Shot 2013-07-14 at 13.42.46

(En ja, dat worden nogal wat vensters boven elkaar. ‘t Is azo en niet anders. :)).

Klik op “OK” om de locatie aan te maken en te selecteren voor de geboorte-gebeurtenis, en dat ziet er dan zo uit:

Screen Shot 2013-07-14 at 13.45.35

Onderaan staat “Gedeelde informatie”, en bovenaan staat “Verwijzingsinformatie”. Dat klinkt misschien vreemd, maar ‘t is niet zo ingewikkeld. Dit is de gebeurtenis “geboorte van Arthur Waegenaer”, waar de persoon Arthur Waegenaer de “voornaamste rol” heeft (als “de persoon die geboren wordt”). Maar voor diezelfde gebeurtenis zou een andere persoon bijvoorbeeld de rol van “getuige” kunnen hebben: dan maak je geen nieuwe gebeurtenis aan, maar verbind je de tweede persoon aan de bestaande gebeurtenis.

Niet dat het nu al aan de orde is, maar gewoon ter informatie, en omdat het meer zal voorkomen, dat er zo’n waarschuwingsteken in het scherm staat: als ik twee personen aan deze gebeurtenissen gekoppeld heb, kan ik de gebeurtenis wijzigen zowel vanaf persoon A als vanaf persoon B, maar de informatie in “Gedeelde informatie” zal bij allebei de personen gewijzigd worden. Kwestie van er uw hoofd wat bij te houden, soms.

Nu heb ik dus een gebeurtenis gemaakt, maar ik moet ook nog aangeven waar ik die informatie gehaald heb. In dit geval was het persoonlijke kennis. Dat is, net zoals officiële documenten en interviews, een bron zoals een ander, ha!

Klik op de tab “Broncitaten” en dan op de “+”-knop om een broncitaat toe te voegen. Dit is een beetje een speciale situatie (eigen kennis, niet gepubliceerd, geen interview, ik ga zometeen in meer detail gaan, als we een eerste “echte” bron gebruiken), maar bon, het ziet er bij mij zo uit:

Screen Shot 2013-07-14 at 13.55.02

Klik OK om de bron en het citaat toe te voegen, klik OK om de gebeurtenis te bewaren, en voilà, dat ziet er dan zo uit:

Screen Shot 2013-07-14 at 13.58.29

Op dezelfde manier voeg ik een “overlijden“-gebeurtenis toe:

Screen Shot 2013-07-14 at 14.10.36

En nu ik hier toch ben, ga ik een foto toevoegen. Klik op “Galerij”, klik op het “+”-icoontje, en selecteer een afbeelding. Gramps gaat geen afbeeldingen verplaatsen, dus voor uw eigen gemak: zet alle te gebruiken foto’s ergens bij elkaar. Bij mij is dat in een “genealogie”-folder, met daarin een onderverdeling tussen “bronnen” en afbeeldingen”.

Selecteer een foto, en je krijgt een scherm waarin je de foto kan bewerken:

Screen Shot 2013-07-14 at 14.15.05

Alhoewel, “bewerken” is veel gezegd: je kan in het onderdeel “Gedeelde informatie” een omschrijving geven, een datum ingeven, een bron, en opmerkingen. En dan kan je het “niet-gedeelde informatie”-stuk bovenaan aangeven “Oppervlakte waar naar verwezen wordt”. Dat is in dit geval niet van toepassing, maar het zorgt ervoor dat je een groepsfoto maar één keer moet opladen, dat je die dan aan verschillende mensen kan koppelen, en er telkens een rechthoekje op kan tekenen om aan te duiden wie wie is.

Klik op OK tot je terug bij het personenscherm bent, en klik dan in de linkerbalk op “Relaties”: ik vind dat het meest handige scherm om gegevens te verwerken, met een duidelijk overzicht van een persoon en knoppen om onmiddellijk ouders en partners en kinderen en zo toe te voegen:

Screen Shot 2013-07-14 at 14.20.24

 

…en dan nu, naar de bronnen!

Ik was gaan kijken in de burgerlijke stand van Wetteren, of de geboortedatum en -plaats wel degelijk juist was. Dat was het geval, en dus kan ik die bron nu toevoegen aan de geboorte-gebeurtenis.

Klik op het “wijzigen”-icoontje naast de naam van Arthur Waegenaer, en dubbelklik op de geboorte-gebeurtenis. Klik op de tab “Broncitaten”, en voeg een nieuwe bron toe. Hoe je het precies doet, is volledig vrij, maar het belangrijkste is om consistent te blijven. Ik doe het zo:

  • Gedeelde bron informatie:
    • Titel: Burgerlijke Stand Wetteren
    • Auteur: (leeg)
    • Afkorting: BS Wetteren
  • Citaatinformatie:
    • Datum: 13 april 1907 (=de datum waarop de akte geschreven werd)
    • Volume/Pagina: BS/G 1907 nr. 147, Geb. Arthur Firmin Louis Waegenaer (=burgerlijke stand / geboorten, jaar, nummer van akte, korte omschrijving)
    • Zekerheid: (in dit geval) Zeer hoog

Screen Shot 2013-07-14 at 14.29.50

Omdat ik een afbeelding heb van de akte, voeg ik die meteen toe, in de tab “Galerij” van de Citaatinformatie. Als de tekst van de akte echt moeilijk te lezen zou zijn, probeer ik zoveel mogelijk te ontcijferen, en voeg ik dat toe in de tab “Opmerkingen”.

…en nu kan het snel gaan: de rest van de gegevens die ik in die ene geboorteakte vond, kan ik toevoegen met precies dezelfde citaatinformatie.

Op het Relatiescherm voor Arthur Waegenaer, klik “Toeveogen” in de functiebalk bovenaan. Je krijgt een venster war vader en moeder kunnen toegevoegd worden (of eventueel gekozen, als ze al vroeger ingevoegd zouden geweest zijn):

Screen Shot 2013-07-14 at 14.35.06

De werkwijze is precies dezelfde als vroeger: klik op “+” naast “Vader” om een vader toe te voegen, vul de naam in, en voeg gebeurtenissen en locaties toe, met telkens dezelfde citaatverwijzing als daarnet. Je kan een bestaand citaat kiezen door op de knop voor “een bestaande bron of citaat toevoegen” te klikken in plaats van op de “+”-knop in de “Broncitaten”-tab; dan krijg je een lijst te zien:

Screen Shot 2013-07-14 at 14.39.23

…maar wat ook kan, is een bestaand citaat slepen naar het klembord, en dan van daaruit terug te slepen naar de “Broncitaten”-tab wanneer dat nodig is. Het klembord breng je met het menu Bewerken > Klembord (of Ctrl-B op PC, Cmd-B op Mac) tevoorschijn, en dat kan je dan naast het hoofdvenster plaatsen om vaak gebruikte dingen in over en weer te slepen.

Screen Shot 2013-07-14 at 14.43.49

Als ik alles ingevuld heb dat ik weet van vader en moeder, ziet het relatiescherm er zo uit:

Screen Shot 2013-07-14 at 14.50.19

Een rapport over Arthur Waegenaer ((menu Verslagen > Tekstverslagen > Volledig persoonsverslag) ziet er nu zo uit:

Screen Shot 2013-07-14 at 14.57.17

Als ik klik op Lodewijk Jozef Waegenaer en ik maak een familierapport (menu Verslagen > Tekstverslagen > Familiepagina), dan ziet dat er zo uit:

Screen Shot 2013-07-14 at 14.53.32

Alles heeft een bron, alles is natrekbaar: een gemak.

De volgende stap die ik deed was naar de burgerlijke stand van Kaprijke kijken. Da’s één bron bij, en een reeks bijkomende gegevens: exacte geboortedatum en -plaats van Lodewijk Jozef, naam en adres en beroep en bijbenaderinggeboortedatum en -plaats van zijn ouders. Dat geeft dan dit op het relatiescherm:

Screen Shot 2013-07-14 at 16.50.07

Nog een stap verder met de gegevens van de geboorteakte van Eduardus Waegenaer in Zelzate, en de stamboom ziet er nu zo uit:

Screen Shot 2013-07-14 at 17.15.49

Nog een stapje verder, met de huwelijksakte van Joannes Ludovicus Waegenaer en Julianna Charlotte Bufkens, is dat al dit geworden:

Screen Shot 2013-07-14 at 17.29.53

De volgende stap was de overlijdensakte van Joannes Ludovicus Waegenaer, en dan het doopregister van Stekene. Resultaat:

Screen Shot 2013-07-14 at 17.55.00

…en dat is dat. Met een beetje oefening gaat het bijna even snel om het in te voeren als om het op te zoeken, en dan is het resultaat van pakweg anderhalf uur werk: 19 personen ingevoerd, zes families, 41 gebeurtenissen, acht locaties, vijf bronnen met in totaal acht citaten, en negen afbeeldingen.

En allemaal proper gedocumenteerd, en allemaal klaar om verder te onderzoeken of om te publiceren in pakweg een website.

Via het menu Verslagen > Webpaginas > Narrated-webstek geeft dat dit als resultaat. Voor de beginpersoon, mijn grootvader, geeft dat een pagina als deze (en ja, al die stijlen zijn aanpasbaar, natuurlijk):

demopagina

Een groot gemak, zo’n programma.

Pedofiliejagers: één strijd

maandag 15 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Moh, kijk nu wat ik in de gazet lees: 

De obsessie van Kamal A. voor vermeende pedofilieaffaires is niet nieuw. Lang voor hij lid werd van Sharia4Belgium, was hij ook al actief in de strijd tegen vermeende pedofilienetwerken, onder meer in de nasleep van de zaak-Dutroux. A. out zich trouwens al sinds jaar en dag als een vurig verdediger van Marcel Vervloesem, de zelfverklaarde pedofiliebestrijder uit Morkhoven. Vervloesem werd uiteindelijk zelf veroordeeld wegens pedofilie. Volgens A. zit ook achter het misbruik in De Blokkendoos een pedofiel netwerk.

De zever die op de site van die Kamal staat, klinkt inderdaad méér dan bekend: loze beschuldigingen, verzekeringen dat er nog heel veel komt, schermen met processen-verbaal alsof dat bewezen feiten zijn…

Afijn. 

Elementary

maandag 15 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Grmbl. 

‘t Is geen slechte serie, daar niet van, maar verdorie, ik wist op drie afleveringen van het einde hoe het zou eindigen.

Afijn. We hebben dus ondertussen al gehad: Sherlock Holmes natuurlijk, John/Joan Watson, Inspector Gregson, Mrs/Ms Hudson (tee hee), Sebastian Moran, Moriarty en Irene Adler. 

De reeks is hernieuwd voor een tweede seizoen — wat zou er nog kunnen gebeuren? Misschien een Inspector Lestrade in de plaats van de toch wel veel te begrijpende Gregson? Mycroft? Een aantal Baker Street Irregulars? 

(Fijne knipoog, trouwens, in de laatste aflevering, naar die andere uitstekende Holmes-adaptatie, House M.D.)

Badmode voor elk lichaamstype

dinsdag 16 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

“Het badpak is sinds enkele seizoenen aan een comeback bezig”, las ik in de gazet.

“Want wie denkt dat een badpak steevast saai en onaantrekkelijk oogt, heeft het mis”, vervolgde journaliste Tamara De Mey, om te besluiten met “Wij gingen op zoek naar tien sexy exemplaren die samen een antwoord bieden voor elk lichaamstype.”

De mensenkenner in mij ging wat rechter in zijn stoel zitten: wie kijkt nu eens niét graag naar alle mogelijke lichaamstypes, vooral als die in een sexy exemplaar van een badpak gehesen werden?

En ik werd niet teleurgesteld! Dit zijn de tien lichaamstypes die bij het artikel zaten:

Badpakken1

Da’s iets dat ik al sinds jaar en dag bewonder aan kledij-ontwerpers in het algemeen en badpakkenontwerpers specifiek: het grenst aan het verbijsterende, hoe ze met een paar lappen stof het meest afzichtelijke lichaam aantrekkelijk kunnen maken. 

Gelezen: The World until Yesterday: What Can We Learn from Traditional Societies?

woensdag 17 juli 2013 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Jared Diamond’s laatste in twee regels: “Kunnen we dingen leren van traditionele samenlevingen genre !Kung en Yanomami? Welja, we kunnen daar sommige dingen van leren.”

Diamond heeft tientallen jaren gespendeerd bij verschillende stammen van Nieuw-Guinea, en hij heeft veel gesproken met antropologen en dingen gelezen, en dan heeft hij, niet écht gehinderd door enorm veel kennis van zaken, een boek geschreven dat een mengeling is van persoonlijke herinneringen, notities over het dagelijkse leven zoals hij dat ervaart, en niet meteen wetenschappelijk gefundeerde opinies.

Niet dat ik een nieuwe Guns, Germs and Steel verwachtte, maar het voortdurende over-en-weer-schipperen tussen anecdotes zonder echte historische context over “primitieve” maatschappijen en veralgemeningen zonder echte diepgang over “onze” maatschappij werd redelijk snel redelijk vermoeiend. En saai.

En, net zoals ik mensen die “Micro$oft Windoze” schrijven zeer moeilijk ernstig kan nemen, had ik het ook heel erg moeilijk van zodra hij consistent “WEIRD” begint te gebruiken als acroniem voor “Western, Educated, Industrialized, Rich and Democratic societies”.

Afijn. Hier en daar wat boeiende stukken, maar na meer dan 500 bladzijden vond ik: niet echt de moeite waard. En ook: schrijf in ‘s hemelsnaam een autobiografie, dat zou vele keren boeiender zijn.

[van op Boeggn]

S.T. Joshi, taking no prisoners

donderdag 18 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Joshi is, zonder de minste twijfel, de meest belangrijke mens in de wereld van H.P. Lovecraft. En zijn review van een nieuwe verzameling Lovecraft door professor Roger Luckhurst is niet de meest vriendelijke review

Hij besluit met:

In At the Mountains of Madness, Lovecraft states, in regard to the protagonists’ first view of the shoggoth: “It was the utter, objective embodiment of the fantastic novelist’s ‘thing that should not be.’” This volume is, prototypically, the Book That Should Not Be. It has no reason for existence, aside from putting a few pennies in the pockets of its editor and publisher. The decision to use pulp magazine texts—especially those from Astounding—borders on the moronic; the selection is flawed, the introduction is windy and contentless, the notes disappointingly skimpy when they are not ripped off from my own work. The paper and typography are nice, and the dust jacket presents a curious and rather spooky illustration of a sea creature (Ascidia) from an old book by Ernst Haeckel (whose Riddle of the Universe [English translation 1900] is, incidentally, misdated to 1903). But that’s about all the good that can be said about this rudis indigestaque moles.

I guess the lesson one has to draw from this book is: Don’t entrust an amateur to do a professional’s job.

Was ik Luckhurst, ik denk dat ik in foetushouding op de vloer van mijn badkamer lag. 

Wie heeft het zuiden van Frankrijk nodig?

donderdag 18 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Gisteren op het werk: naar de Colruyt om een paar kilo vlees en wat courgetten en aubergines, de barbecue buiten gezet en in gang gestoken gerief erop, en hopla, een uurtje vakantie!

1070050 10151845681580802 579990368 n

Vandaag, in de zon in de tuin, op de achtergrond krekelconcert. Een glas met ijsblokken, water en Ricard: weer vakantie!

11%

vrijdag 19 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Vanmorgen zat er een mail van de mensen van LinkedIn in de emailbus, met deze boodschap:

Linkedin

Elf procent? Eén op tien van de mensen die ik als LinkedIn-vriendjes heb die afgelopen maand van werk zijn veranderd? 

Ik heb sinds, even kijken, 23 december 2004 een profiel bij LinkedIn. Ik ben op die tijd drie keer van werk veranderd (november 2004 Europacollege, november 2006 Namahn, oktober 2010 Adhese), en ik vind dat al bijzonder veel. 

Ik vermoed dat het wel met de zomer en zo zal te maken hebben, en dat er misschien wel wat interne promoties in zitten en zo, maar toch: elf procent, jong. 

What does George R.R. Martin look like? Does he look like a bitch?

vrijdag 19 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

De guitigaards van Paul & Storm schreven een liedje over George R.R. Martin:

De reactie van de mens zelf:

En wat liep Neil Gaiman daar te doen? Ah, wegens George R.R. Martin is not your bitch natuurlijk. :)

Fietsinfrastructuur

vrijdag 19 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Ik had mijn camera uitgeleend aan een collega, en toen had hij die teruggegeven, en dan ging ik er vandaag mee naar huis, en ik dacht: ik zet ze eens op mijn hoofd, dan heb ik de weg van mijn werk naar mijn huis voor het nageslacht bewaard, en alles. 

En toen bekeek ik dat filmpje, en stond ik er eigenlijk van te kijken hoeveel dingen voor fietsers bijgekomen zijn in Gent, de laatste jaren. Niet dat het al helemaal in orde is (verre, verre van) — maar toch. 

In volgorde: fiets- en wandelpad langs de Schelde, fietsbrug over de Franse Vaart, fietspaden in het Keizerspark en fietsbrug over de Schelde, fietsstraat aan de Visserij, fietsbrug aan het Veermanplein, samen met de vernieuwde Oude Beestenmarkt ook een heraangelegde Nieuwbrugkaai, fietsonderdoorgang aan de Joremaaie, woonerf in de Gelukstraat/Sint-Katelijnestraat. 

‘t Is indrukwekkend voor iemand zoals ik, die opgegroeid is in de jaren 1970 en 80: voor zover ik het mij herinner, zijn al die dingen er gekomen in deze en vorige legislatuur in Gent. 

Benieuwd wat het binnen nog eens een jaar of tien zal zijn.

Subtiele hint #1

zaterdag 20 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Binnen iets meer dan een maand is het mijn verjaardag. 

I’m just sayin’. 

Goed begonnen, Koning Philippe!

zondag 21 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Heel-de-tijd-dat-de-troon-in-beeld-was:

Wal

Wallobrux. En Vlaanderen? Dat hebben ze bij de regimepers links laten liggen. Buiten camera. 

Vlaa

Ik zeg niets hé. 

Ik kan alleen constateren. 

11 jaar oud. Slik

zondag 21 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ick, Ick, Ick. (Okay, ‘t is MEMRI dus korrels zout zijn wellicht handig, en natuurlijk is een huwelijk zonder toestemming ook in de Islam niet mogelijk, maar toch.)

Fuck zomer

maandag 22 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ik heb een hekel aan de zomer. Bah warmte.

Tijd dat het regent en koud is en dingen. Ik ben uit protest al drie dagen niet meer uit het huis geweest, en ik denk dat ik dat op woon-werkverkeer na zo ga houden, tot het gedaan is met warm weer zijn.

Ik kan tegen zon en alles, maar als het binnen in huis zo warm is dat uw drank op vijf minuten een lauw soort stroop wordt en dat alle oppervlaktes warm aanvoelen: neen.

Neen.

Kyoote!

dinsdag 23 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Maar zo een schattig mannetje!

Gelezen: The Pale King

woensdag 24 juli 2013 in Boeken. Permanente link | 15 reacties

Hola, dacht ik bij de eerste bladzijde: ik beklaag de vertalers die hier iets van moeten maken.

Gatver, dacht ik een paar bladzijden later: dat soort gimmicky schrijverij, met van die muren tekst zonder paragrafen en zinnen van ettelijke bladzijden lang – was ik dat niet al zeer zwaar beu gelezen in de middelbare school, ergens na De man die zijn haar kort liet knippen?

(En neen, het is inderdaad geen goed teken als ik begin te schrijven over een boek terwijl ik het nog aan het lezen ben. Da’s meestal dat ik bang ben dat het me niet zal aanstaan. Zucht. Volgen: verspreide notities tijdens het lezen van The Pale King, tussen 17 en 24 juli.)

Het was al lang geleden, maar ik voel me na nog een paar tiental bladzijden als een kanaalzwemmer die net vertrokken is aan Cap Gris Nez, en plots blijkt in erwtensoep te zwemmen. ‘t Is ongetwijfeld voedzaam en goed voor u, maar erin zwemmen? Aangenaam is anders.

Ergens eind 1656 schreef Blaise Pascal: “Mes Révérends Pères, mes lettres n’avaient pas accoutumé de se suivre de si près, ni d’être si étendues. Le peu de temps que j’ai eu a été cause de l’un et de l’autre. Je n’ai fait celle-ci plus longue que parce que je n’ai pas eu le loisir de la faire plus courte.” Ik vrees dat Wallace ook ergens tegen een tijdslimiet gelopen is, hier kon nog verschrikkelijk hard in gesneden worden.

En dan vraag ik me plots af of ik aan het lezen ben over personages, dan wel over karikaturen van personages? Ik weet het niet. Eéndimensionaal zullen ze wel niet zijn, vermoed ik, daarvoor worden er echt veel te veel woorden geschreven.

Maar er is zoiets als overdrijven. Een persoon neerzetten in ettelijke bakken zinnenbrij van pointillistische stream of consciousness, en dan aan de lezer overlaten om er iets uit te distilleren, da’s ook een optie. Ik ben persoonlijk meer een voorstander van boeken waar de schrijven er zélf net wat meer werk in steekt.

Nog maar 6% van het boek, en less zou verdomd serieus veel more zijn, dacht ik bij het begin van §7. ‘t Is voorlopig vooral fucking vermoeiend, David Foster Wallace.

Ik lag in bed toen ik aan 11% van het boek raakte, en ik kreunde luidop “urgh, néé”. “Author’s Foreword”, is de titel van het hoofdstuk, en het is exact dat: DFW die ons aanspreekt. Om ons, ook weer veel te lang en veel te gedetailleerd, uit te leggen dat het écht allemaal gebeurd is. Manifest niet, natuurlijk, hij zegt het zélf, alleen “The characters and events in this book are fictitious” is echt écht waar. Cringe. Cringe, cringe, cringe. Scholier-van-twaalf-cringe.

…en dan gaat het gewoon weer verder, het boek. 16%, en alweer ettelijke pagina’s over een jongen die veel zweet. Ik weet op het eerste gezicht niet of het een nieuw personage is of niet. En ik heb bij deze besloten niet meer álle voetnoten te lezen.

(nog een paar dagen verder) Ik weiger dit boek neer te leggen.

Ik lees hier en daar flitsen van dingen die graag zou lezen, ik vermoed dat er ergens iets aan de hand is en dat ik op termijn zal zien dat wat een eindeloze reeks onverbonden nonsens lijkt, eigenlijk een ingenieuze kaleidoskoop zal zijn, maar miljaar.

Ik zit over de helft van het boek, zegt de teller van mijn Kindle me, en het steekt me als sinds veel te veel tijd enorm veel te veel tegen. Hier en daar een flits en dan weer een dood eind, dat is het patroon zowat tot nog toe. Kijk, omdat gedeelde smart halve smart is, bij deze §25:

‘Irrelevant’ Chris Fogle turns a page. Howard Cardwell turns a page. Ken Wax turns a page. Matt Redgate turns a page. ‘Groovy’ Bruce Channing attaches a form to a file. Ann Williams turns a page. Anand Singh turns two pages at once by mistake and turns one back which makes a slightly different sound. David Cusk turns a page. Sandra Pounder turns a page. Robert Atkins turns two separate pages of two separate files at the same time. Ken Wax turns a page. Lane Dean Jr. turns a page. Olive Borden turns a page. Chris Acquistipace turns a page. David Cusk turns a page. Rosellen Brown turns a page. Matt Redgate turns a page. R. Jarvis Brown turns a page. Ann Williams sniffs slightly and turns a page. Meredith Rand does something to a cuticle. ‘Irrelevant’ Chris Fogle turns a page. Ken Wax turns a page. Howard Cardwell turns a page. Kenneth ‘Type of Thing’ Hindle detaches a Memo 402-C(1) from a file. ‘Second-Knuckle’ Bob McKenzie looks up briefly while turning a page. David Cusk turns a page. A yawn proceeds across one Chalk’s row by unconscious influence. Ryne Hobratschk turns a page. Latrice Theakston turns a page. Rotes Group Room 2 hushed and brightly lit, half a football field in length. Howard Cardwell shifts slightly in his chair and turns a page. Lane Dean Jr. traces his jaw’s outline with his ring finger. Ed Shackleford turns a page. Elpidia Carter turns a page. Ken Wax attaches a Memo 20 to a file. Anand Singh turns a page. Jay Landauer and Ann Williams turn a page almost precisely in sync although they are in different rows and cannot see each other. Boris Kratz bobs with a slight Hassidic motion as he crosschecks a page with a column of figures. Ken Wax turns a page. Harriet Candelaria turns a page. Matt Redgate turns a page. Ambient room temperature 80° F. Sandra Pounder makes a minute adjustment to a file so that the page she is looking at is at a slightly different angle to her. ‘Irrelevant’ Chris Fogle turns a page. David Cusk turns a page. Each Tingle’s two-tiered hemisphere of boxes. ‘Groovy’ Bruce Channing turns a page. Ken Wax turns a page. Six wigglers per Chalk, four Chalks per Team, six Teams per group. Latrice Theakston turns a page. Olive Borden turns a page. Plus administration and support. Bob Mc-Kenzie turns a page. Anand Singh turns a page and then almost instantly turns another page. Ken Wax turns a page. Chris ‘The Maestro’ Acquistipace turns a page. David Cusk turns a page. Harriet Candelaria turns a page. Boris Kratz turns a page. Robert Atkins turns two separate pages. Anand Singh turns a page. R. Jarvis Brown uncrosses his legs and turns a page. Latrice Theakston turns a page. The slow squeak of the cart boy’s cart at the back of the room. Ken Wax places a file on top of the stack in the Cart-Out box to his upper right. Jay Landauer turns a page. Ryne Hobratschk turns a page and then folds over the page of a computer printout that’s lined up next to the original file he just turned a page of. Ken Wax turns a page. Bob Mc-Kenzie turns a page. Ellis Ross turns a page. Joe ‘The Bastard’ Biron-Maint turns a page. Ed Shackleford opens a drawer and takes a moment to select just the right paperclip. Olive Borden turns a page. Sandra Pounder turns a page. Matt Redgate turns a page and then almost instantly turns another page. Latrice Theakston turns a page. Paul Howe turns a page and then sniffs circumspectly at the green rubber sock on his pinkie’s tip. Olive Borden turns a page. Rosellen Brown turns a page. Ken Wax turns a page. Devils are actually angels. Elpidia Carter and Harriet Candelaria reach up to their Cart-In boxes at exactly the same time. R. Jarvis Brown turns a page. Ryne Hobratschk turns a page. ‘Type of Thing’ Ken Hindle looks up a routing code. Some with their chin in their hand. Robert Atkins turns a page even as he’s crosschecking something on that page. Ann Williams turns a page. Ed Shackleford searches a file for a supporting document. Joe Biron-Maint turns a page. Ken Wax turns a page. David Cusk turns a page. Lane Dean Jr. rounds his lips and breathes deeply in and out like that and bends to a new file. Ken Wax turns a page. Anand Singh closes and opens his dominant hand several times while studying a muscle in his wrist. Sandra Pounder straightens slightly and swings her head in a neck-stretching arc and leans forward again to examine a page. Howard Cardwell turns a page. Most sit up straight but lean forward at the waist, which reduces neck fatigue. Boris Kratz turns a page. Olive Borden raises the little hinged flag on her empty 402-C box. Ellis Ross starts to turn a page and then stops to recheck something higher up on the page. Bob McKenzie hawks mucus without looking up. ‘Groovy’ Bruce Channing worries his lower lip with a pen’s pocket clip. Ann Williams sniffs and turns a page. Matt Redgate turns a page. Paul Howe opens a drawer and looks inside and closes the drawer without taking anything out. Howard Cardwell turns a page. Two walls’ paneling painted over in Baker-Miller pink. R. Jarvis Brown turns a page. One Chalk per row, four rows per column, six columns. Elpidia Carter turns a page. Robert Atkins’s lips are soundlessly moving. ‘Groovy’ Bruce Channing turns a page. Latrice Theakston turns a page with a long purple nail. Ken Wax turns a page. Chris Fogle turns a page. Rosellen Brown turns a page. Chris Acquistipace signs a Memo 20. Harriet Candelaria turns a page. Anand Singh turns a page. Ed Shackleford turns a page. Two clocks, two ghosts, one square acre of hidden mirror. Ken Wax turns a page. Jay Landauer feels absently at his face. Every love story is a ghost story. Ryne Hobratschk turns a page. Matt Redgate turns a page. Olive Borden stands and raises her hand with three fingers out for the cart boy. David Cusk turns a page. Elpidia Carter turns a page. Exterior temperature/humidity 96°/74%. Howard Cardwell turns a page. Bob McKenzie still hasn’t spit. Lane Dean Jr. turns a page. Chris Acquistipace turns a page. Ryne Hobratschk turns a page. The cart comes up the group room’s right side with its squeaky wheel. Two others in the third Chalk’s row also stand. Harriet Candelaria turns a page. R. Jarvis Brown turns a page. Paul Howe turns a page. Ken Wax turns a page. Joe Biron-Maint turns a page. Ann Williams turns a page.

En om de zoveel §’s een andere stijl, nu eens eerste persoon, dan eens derde, nu eens toneelstuk, dan eens… ah ha ha. So very, I dunno, Joycean. Wacht, neen: in 1920 was dit misschien risqué en boeiend en nieuw, ik vind dit anno nu gewoon geeuw. Of misschien moet ik The Commitments achterna en het (ik parafraseer, die film is zelf ook alweer een eeuw geleden) gewoon self-indulgent literary masturbation noemen.

 

Mocht het nog niet opgevallen zijn: ja, ik ben kwaad. Ik ben nijdig op David Foster Wallace en zijn pretentieuze stapel hoofdstukken, omdat hij erin geslaagd is om mij er tegen op te doen zien om mijn Kindle open te slaan. In plaats van verder te lezen, heb ik de afgelopen tijd de drie volledige reeksen van Black Books herbekeken, Defiance bijgebeend, seizoen 7 en het begin van 8 van Dexter gedaan, en wel zeker tien films bekeken. In plaats van te lezen, wat ik eigenlijk liever had gedaan.

Hier en daar zijn er nog altijd stukken die ik goed vind, daar niet van. Hier en daar zijn er zelfs hoofdstukken die ik graag lees. Maar dit is geen boek. Dit is een aaneenplaksel van hoofdstukken.

(nog anderhalve dag later)

En ik blijf koppig weigeren het op te geven. Opgeven is Wallace laten winnen. Ik zit ondertussen aan §50 (89%) en het einde is in zicht. Ik verwacht geen zware dramatische ontknoping of zo, het is me al een eeuw duidelijk dat het meeste dat ik mag verwachten een vissenstaart zal zijn.

Erm hang on. Er is geen §51?!! Het eindigt met een resem “Notes and asides” van een uitgever, en die uitgever is niet nóg maar eens een “ho ho zie mij literatuur schrijven jong”-vondst, maar het is gewoon een échte uitgever, die écht schrijft over écht gevonden notities en dingen op het échte manuscript van Wallace.

Blijkt dat die gast verdorie gestorven is. En dat ik een onafgewerkt boek aan het lezen was! “He died in 2008, leaving behind unpublished work of which The Pale King is a part”, zegt de flaptekst, die ik (Kindle zijnde) pas helemaal op het einde lees.

Klootzak. Da’s een week van mijn leven die ik niet terugkrijg. Ik ga nog eens écht mijn regel van “zo weinig mogelijk over het boek lezen op voorhand” moeten opgeven.

*
*      *

Ja, er zitten uitstekende stukken in dit manuscript. Rake observaties en goed geschreven delen zo. Maar elk degelijk stuk staat verdronken tussen riemen en riemen verschrikkelijk saaie (en pretentieus saaie) navelstaarderij.

En bovendien: James Joyce zou de Franse vertaler van Ulysses, Jacques Benoîst-Méchin, gezegd hebben “I’ve put in so many enigmas and puzzles that it will keep the professors busy for centuries arguing over what I meant, and that’s the only way of insuring one’s immortality.”

Het kan zijn dat het allemaal de schuld is van de mensen die al die ettelijke bladzijden postuum gepubliceerd hebben, maar ik heb de indruk dat het David Foster Wallace zelf was die bijzonder bewust precies hetzelfde spelletje wou spelen als Joyce. En dat stoort me mateloos, ja.

Bah.

[van op Boeggn]

Kara

donderdag 25 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ooooo zo mooi. 

Drugs drugs druuuugs

donderdag 25 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ge moet dan eens pakweg postzegels doen of zo, en naar Animal Crackers kijken. Bij deze scène (“pardon me while I have a strange interlude”) wordt het bijzonder interessant. 

Enfin, schijnt het, natuurlijk. Heb ik ooit eens gelezen in een boek of op het internet, of zo. 

Homo’s

vrijdag 26 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

In de marge van de gazet, naast een artikel over hoe het in de soep aan het draaien is in Egypte, een citaat van de Nederlandse schrijver Stephan Sandres: ‘Ik kan aan jonge homo’s verhalen vertellen uit de oude doos, die zij aan- horen alsof ik van vóór de oerknal spreek.’

Ayup. 

Er zijn veel dingen enorm veranderd, de laatste jaren. Het meest visceraal anders, waarmee ik bedoel “loop van de wereldgeschiedenis veranderend” is natuurlijk de communicatie: internet en dingen. Het staat me bij dat we nog niet kunnen inschatten wat de gevolgen ervan zullen zijn, maar ik denk wel zeker dat het er eentje is voor het Grote Boek Van De Mensheid — véél belangrijker dan twee wereldoorlogen, om maar iets te zeggen. 

Maar met homo’s is het echt een bijzonder vreemd iets. Het beeld dat op mijn netvlies gebrand blijft, is een interview met Boy George op de Nederlandse televisie, ergens begin de jaren 1980, op Veronica wellicht. De interviewer had eigenlijk maar één vraag: “ben je een homo”, maar hij durfde ze niet te stellen. En dus ging het, wellicht maar een minuut of twee maar het leek een eeuw lang, over “waarom doe je al die make-up aan?” en “heb je een vriendin?” en “ja, maar waarom dat lange haar, waarom probeer je er al een vrouw uit te zien?”

[contrasteer trouwens met dit interview uit dezelfde periode, door Bart Peeters dertig jaar geleden, en zie hoe schattig ze een duet doen op 7:09!]

…maar het punt was dus: in de jaren 1980 was het nog altijd abnormaal om homo te zijn. En dat bleef in de jaren 1990 ook zo. Zeker bij het grote publiek. Ja, er waren natuurlijk wel mensen die ervoor uitkwamen dat ze homo waren — de onvermijdelijke Tom Lanoye, een verdwaalde Will Ferdy een eeuw geleden, maar “homo’s zijn andere mensen dan wij” bleef de grondstroom.

En ik vind dat de mens die dat beeld helemaal op zijn kop gezet heeft, veel te vaak vergeten wordt.

Er is, voor zover ik me dat herinner, één persoon die Vlaanderen — heel Vlaanderen, niet alleen weldenkend Vlaanderen — heeft doen beseffen dat homo’s mensen zoals u en ik zijn. Die, in het jaar 2000, en da’s och here nog maar 13 jaar geleden, meer gedaan heeft voor de holebi-emancipatiebeweging in la Flandre profonde dan alle Lanoyes bij elkaar:

Held

Spreek mij maar eens tegen.

Officieel: wij zijn kinderlokkers

zaterdag 27 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Sandra belde van op de Gentse Feesten: “Zeg, willen wij een goeie datum?”

- Een goeie datum? 

- Ja, een goeie datum.

- Waarom een goeie datum? 

- Een goeie datum!!

- Okay, maar waarom een goeie datum?

- Gewoon, wil-len wij een goe-de da-tum?

- Ja, ik heb u wel verstaan, maar wat voor datum? 

Enfin, het ging nog even over en weer voor ik begrepen had dat het niet “datum” was dat ze zei maar “daad doen”. Bleek: er liepen zeven meisjes van de Chiro op straat met een bordje “slaapplaats gezocht voor zeven meisjes van de Chiro”, en Sandra heeft ze dus gezegd dat ze hier mochten komen slapen in ons achterhuis. 

Officiële kinderlokkers, wij!

(wat een vreemd concept trouwens, op tweedaagse tocht zijn, tijdens de Gentse Feesten, en op den bots gratis overnachting moeten zoeken)

Gelezen: The Fault in Our Stars

zondag 28 juli 2013 in Boeken. Permanente link | 3 reacties

David Foster Wallace ligt nog altijd op mijn maag. Ik vond er niets aan, maar dat was duidelijk verkeerd want ik wist er niet genoeg van af en ik oordeelde alleen op hoe het op mij overkwam in plaats van erover na te denken en de context te kennen, en nu voel ik mij nerveus als ik een boek lees, en durf ik bijna niet te zeggen of ik het goed of slecht vind.

Ik had een reeks boeken staan op mijn Kindle waar ik niet meer van wist waarom ik ze erop gezet had, waar ze over gingen, of wat. The Fault in Our Stars was de eerste op de lijst, en ik durfde er bijna niet aan beginnen zonder eerst te gaan lezen wie de auteur is, wat het doelpubliek, wat de rest van de wereld er van vindt en dus met welke instelling ik eraan moest beginnen.

Voor de duidelijkheid: ik heb het niét gedaan. Ik wist dus niet of het science fiction zou zijn (met die “stars” in de titel), of dat het over Shakespeare zou gaan (“the fault, dear Brutus, is not in our stars”), of het beroemd of populair of obscuur of verguisd was.

Het bleek te gaan over een meisje van zestien met kanker, dat iedereen had opgegeven toen ze dertien was, maar dat blijft leven. En hoe ze verliefd wordt op een jongen van zeventien in haar support group, een ex-basketballer met een geamputeerd been die genezen is van kanker. En over haar favoriete boek, dat ook over een meisje met kanker gaat, en dat in medias res stopt, en dat ze enorm graag zou willen weten hoe het verhaal afloopt.

‘t Is een mooi, ontroerend boek, dat akelig dicht op het been schrijft over kanker en slepende ziekten en wat dat doet met een mens. Dat erin slaagt om zowel erg grappig als romantisch als ontroerend te zijn. “Dit zou Zelie echt eens moeten lezen”, dacht ik. Niet omdat het een kinderboek is, maar omdat het denk ik helemaal iets voor haar zou zijn.

En neen, ‘t is geen literatuur. Maar ik ga er niet over neuten, dat de twee komma vijf hoofdpersonages schrikbarend perfect zijn (alleen de hoofpersonages, gelukkig, er zijn ook andere), dat geen enkel mens écht spreekt zoals zij spreken (in de traditie van Buffy the Vampire Slayer, that is), en dat het licht is op het intrige en het heel hard nadenken: ik vond het een fijn, mooi boekje.

Ik ben tegen mijn gewoonte nu net toch maar gaan kijken op het internet wat het eigenlijk is en wat andere mensen ervan vonden. Blijkt: nummer één bij Amazon en Barnes&Noble zes maand voor het verschenen was, verschrikkelijke internethype wegens sociale media, 4.5 sterren met meer dan 4000 reviews bij Amazon, TIME Magazine’s #1 Fiction Book of 2012, Entertainment Weekly Best Fiction Book of 2012, #1 New York Times Bestseller, #1 Wall Street Journal Bestseller, New York Times Editor’s Choice, Huffington Post Best Books of 2012, tralala. Binnenkort verfilm, ook.

Het is wat het is, vind ik: een mooi jeugdboek. En daar is niets verkeerd mee.

[van op Boeggn]

Compare and contrast

zondag 28 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Eén interview is van een serieuze nieuwszender, één is van een humoristisch programma. 

Om lichtjes door de grond te zakken, vind ik.

De rijkste mens ter wereld

maandag 29 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik blijf dat fascinerend vinden, gedreven mensen.

Tien

maandag 29 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Tien dagen, dat vliegt voorbij. 

Niets gezien van de Gentse Feesten. Volgend jaar misschien. 

Een maand met een nieuwe Telenet-modem: kloterij

dinsdag 30 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

‘t Is nu net iets meer dan een maand dat ik een nieuwe Telenet-modem gekregen heb

Fijn, dacht ik, het nieuwste van het nieuwste en gratis en alles: what’s not to like?

Wel: dat het niet werkt, bijvoorbeeld. Internet doet wat het moet doen, en dan plots gaat het heel traag en hapert het, en dan valt het uit. 

Niet voortdurend, niet altijd, niet reproduceerbaar, maar gegarandeerd een paar dagen per week is het internet bijna of helemaal niet bruikbaar. 

Ik ben vandaag wéér vergeten bellen naar support — al kan ik mij de conversatie levendig voorstellen, en zie ik helaas niet echt een scenario waar het in orde komt: een eindeloos straatje van “hebt g’uw bakske al eens herstart? zijn al de drivers actueel? en wanneer gebeurt het precies?”, gevolgd door “oei, gij hebt ook een intern netwerk opgezet? ja, zet dat dan af hé meneer”, gevolgd door ik die zeg dat ik het niet wil af zetten en dat het exact zelfde netwerk al vijf jaar perfect werkte tot die nieuwe modem, gevolgd door “ja meneer dan kunnen wij u niet helpen sorry”.

Kaka. 

update: allez jong, @telenet op de twitters reageert omzeggens meteen, zelfs zonder dat ik expliciet klaag. Waar gaan we dat schrijven?

Godverneuk, nl.wikipedia!

woensdag 31 juli 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik hou me al jaren zéér ver van de Nederlandstalige Wikipedia: de verschillende debacles over frieten (néé, de naam van het artikel moet Patat zijn! nee, “friet’ klinkt boers! nee, Patat (Nl) / Friet (Vl)! Nee, gék, enig mogelijk compromis is Patates frites! nee, Patat-frites!) deden de deur dicht. 

(Het resultaat van de discussie was trouwens, na enorm veel discussie en over-en-weer-gedoe, dat het artikel Friet heet — verkeerdelijk, vind ik: enkel het Zuiden van Nederland wordt het singulare tantum “friet” gebruikt voor de bereiding “Frieten”, en het artikel gaat daarover, niet over één friet. Net zoals het artikel Aardappelchips heet, en niet “Aardappelchip”, maar bon.)

Nu en dan eens, meestal niet ingelogd, verander ik hier en daar eens iets op die Nederlandstalige Wikipedia, maar voor de rest: zéér ver van weg gebleven. 

Vorige week volgde ik een link naar een pagina waar een verwijdernotitie op stond, en om het in de taal van de meerderheid aldaar te zeggen: nou, toen brak me klomp

Op de Engelstalige Wikipedia is het vaak meer dan triestig, in AfD, maar de Nederlandstalige Te beoordelen pagina’s is het ook echt regelmatig compleet van de pot gerukt. 

Waar de regel bij AfD min of meer is “probeer eerst zelf te zoeken of het artikel écht moet verwijderd worden”, is de regel bij Te beoordelen pagina’s: “nomineer de pagina voor verwijdering op basis van de inhoud van de pagina”. Dus, met andere woorden: staat er bijvoorbeeld een muziekgroep waar niet vermeld wordt dat ze al een plaat uitgebracht hebben, dan wordt die genomineerd als “NE” (niet-encyclopedisch), zelfs als vier seconden Google meteen toont dat ze sinds vorig jaar een album uit hebben. En als binnen de veertien dagen niemand de moeite doet om op Google te kijken, het oorspronkelijk artikel te wijzigen én te reageren op de juiste Te Beoordelen Pagina’s-pagina, dan is dat artikel gewoon wég. 

Voor de leutigheid dacht ik eens te kijken naar artikels die verwijderd werden, en ‘t is om depressief van te worden. 

Ik begon met de verwijderingen van 1 januari 2013: 

  • Valentinus van Rhetië (“Artikel van Gebruiker:Februari zonder bron en met een aantal fouten, voor mij niet duidelijk wat voor.” — reactie van user:Glatisant: “Als je er iets van kunt maken heb je mijn zegen, maar zoniet, dan kan het onbetrouwbare stukje over deze obscure heilige beter verdwijnen. Het zal niet gemist worden (het gaat hier niet om de naamgever van Valentijnsdag).”). 
  • Jean-Louis Véret (enige reden en discussie: “op 31 december weg-sjabloon geplakt, maar niet vermeld door Fred Lambert”)
  • Congenitaal pijnongevoeligheidssyndroom met anhidrose (“Er is veel meer informatie beschikbaar” zegt de nominator;  “Er is altijd veel meer informatie beschikbaar, maar dit is als beginnetje wel voldoende” antwoordt iemand. “Wegkappen die handel”, zegt user:MoiraMoira — “Er zaten geen twijfelgevallen tussen heb ik heb nagekeken”)
  • Niko en de Vliegende Brigade (“wiu”, ‘t is te zeggen “werk in uitvoering”, ‘t is te zeggen niet dat het werk in uitvoering is, maar dat de kwaliteit niet hoog genoeg is, en da’s voldoende om te verwijderen — verbéteren na een paar minuten Google, daar doen we niet aan bij nl.wikipedia).
  • Martine Payfa (“wiu”)
  • Jawbreaker (“wiu”)
  • Joost Huijsing (“Een CV en vermoeden van ZP” — ZelfPublicatie hoe oe oe)

Da’s één dag. En zo ongeveer de helft van wat verwijderd werd, zou wellicht een artikel verdienen. Met redeneringen als “het zal niet gemist worden”, verdomme, ‘t is om kiekenvel van te krijgen.

Typisch Wikipedia, natuurlijk, waar je meer dan de indruk krijgt dat er een subcultuur is van internetpunten verzamelen op basis van, tja, “aantal artikels genomineerd”, of “aantal artikels verwijderd gekregen”. Een wat kleinere subcultuur van punten verzamelen voor “artikels aangemaakt” ook: van wat ik de afgelopen paar dagen zag, is nl.wikipedia zo ongeveer de voetbalwikipedia aan het worden.

Ah ja, want in typical Wikipedia fashion: er zijn régeltjes voor voetballers. Ooit eens één minuut als profvoetballer in een competitie is voldoende om een eigen artikel te krijgen als voetballer, denk ik dat de regel is. En dus zijn er ikweetniethoeveel artikels over voetballers die één minuut als profvoetballer gespeeld hebben. 

Maar aan de andere kant is er een dan een artikel als Centrale tendens, over een concept uit de statistiek. Aangemaakt op 25 juli om 17u04, en een uurtje later hopla op de lijst. Reden, voor user:YoshiDaSilva? “Geen idee waar dit over gaat”. Okay, het artikel zoals aangemaakt is voor verbetering vatbaar, maar vijf seconden Google brengen mij naar Central tendency. Jáá, het op die lijst zetten, zou er kunnen voor zorgen dat het artikel ergens tussen 25 juli en twee weken later zou kunnen verbeterd worden. Maar als dat niet het geval is, of in de inschatting van persoon die de afhandeling doet binnen twee weken, staat het artikel niet getagd met “stub” of “te verbeteren”, maar zal het gewoon verwijderd zijn. 

update: vergeet het, het artikel is nú al verwijderd. Met de uitleg “geen zinvolle inhoud”. Ik had een paar dagen geleden een begin van verbetering gedaan maar omdat ik niet genoeg van het onderwerp afwist niet online gezet — bij deze dan maar een nieuw artikel aangemaakt. 

Maar kijk: zo gaat het dus. Een artikel dat niet goed genoeg is, wordt weggekapt. Omdat in die geval iemand niet weet waarover het gaat, en zelfs al wijs ik op die verwijderpagina expliciet naar de een bron voor het artikel, reageert even later user:Paul Brussel met het lakonieke “zelfs gewoonn ‘nuweg’: geen zinvolle inhoud”, en hop, ‘t is weg. Fuck you, due process, of wat daar voor moet doorgaan. 

Dát is dus het vieze van de manier van werken van nl.wikipedia. 

Dat, en natuurlijk die andere lastigheid van Wikipedia — de mensen. Een hele reeks min of meer anciens die volop in siege mentality zitten: iedereen is erop uit om de Nederlandstalige Wikipedia kapot te maken! Wij moeten de mensheid redden! Alleen wij weten wat goed is! Er zijn bedrijven die reclame willen maken op Wikipedia!

Bruno Peeters (die werkt bij Belfius) was zo stom geweest (ja, ik heb het hem ook gezegd) om zélf een artikel te beginnen over iets dat met Belfius te maken had: de Belfius Foundation. Geen verkeerd artikel: het was neutraal geschreven, die stichting is wel degelijk encyclopedisch, er zijn bronnen om alles te staven — maarrrrr er viel iemand over. Die het allemaal maar reclame vond, en hopla: Belfius Foundation staat op de lijst, en het zou me niet verwonderen dat het binnen een paar dagen weg is, als zelfpromotie.

Maakt niet uit dat het artikel goed is, of welk argument je ook aanbrengt: zelfpromotie is zelfpromotie, reclame is Des Duivels, zeg maar dág met het handje. 

Even later maakt Bruno een artikel aan over bedrijfsmecenaat – da’s dus wanneer een bedrijf als mecenas optreedt, in het kader van corporate social responsibility, of om te proberen een blazoen op te poetsen, enfin, ‘t maakt niet uit: ‘t is een fenomeen dat bestaat,  dat in een encyclopedie thuishoort (‘t is iets heel anders dan privé-mecenaat, er is ongetwijfeld allerlei over te vinden in de PR-cursussen), dat met bronnen kan gestaafd worden, dat neutraal kan omschreven worden. 

Maar neen hoor: artikel aangemaakt op 24 augustus 2013 (in deze vorm, zoals hopelijk nog te zien een degelijk, neutraal en met degelijke bronnen omkleed artikel), en hopla 62 minuten later gemarkeerd als {{reclame}}, en op de “genomineerd voor verwijdering”-lijst. Met deze uitleg erbij:

-reclame- Gaat niet over bedrijfsmecenaat, maar over een aantal initiatieven van Belgische banken hieromtrent, compleet met bijbehorende linkspam. Zie ook het eveneens genomineerde Belfius Foundation, van dezelfde aanmaker, en bijbehorende discussie. Merk bij deze aanmaker Bvlg bovendien op dat hij de naam “Belfius” in tal van reeds bestaande artikelen heeft ingeplugd. Zoiets valt eerder onder de term “vandalisme” dan onder de term “mecenaat” in te delen. Kijk ook eens hier. De persoon doet kennelijk aan marketing voor zijn werkgever. Dat blijkt ook hieruit. Zelfs “Wiki” rekent deze social media expert tot zijn marketingactiviteiten!

Aaarhgh. Er is een Richtlijn (da’s iets belangrijks op Wikipedia) die zegt Ga uit van goede wil (Assume Good Faith in ‘t Engels, WP:AGF voor de kenners). Assume Good Faith? Wat zouden we, zeggen ze bij nl.wikipedia. 

Er is een andere Richtlijn die spreekt over Neutraal standpunt, en die onder meer dit zegt:

Er is eigenlijk zelden reden om iets te verwijderen omdat het niet vanuit een neutraal standpunt is geschreven (materiaal rond levende personen uitgezonderd). Als de inhoud op zich verifieerbaar juist is (en de bewijslast wat betreft verifieerbaarheid ligt bij degene die het materiaal bijgedragen heeft) dan zijn problemen rondom het neutrale standpunt wel aan te pakken. Als de toon onjuist is (bijvoorbeeld heel enthousiast, neerbuigend, suggestief, etc) dan zal herschrijven eigenlijk altijd mogelijk zijn. Als er sprake is van een eenzijdige belichting van het onderwerp dan is het mogelijk om ook andere zienswijzen toe te voegen. Het is ook niet altijd nodig om dit onmiddellijk aan te pakken, vaak kan een constatering op een overlegpagina al helpen, zodat iemand te zijner tijd de problemen kan verhelpen (dit zal allicht ook afhangen van hoe ‘erg’ het betreffende materiaal is).

Wat zeggen ze bij nl.wikipedia? Bakt u een ei, zeggen ze bij nl.wikipedia. En ook Zoiets valt eerder onder de term “vandalisme” dan onder de term “mecenaat” in te delen. 

Jaaaaa, opnieuw onhandig (lees: stom) van Bruno om dat artikel zelf te maken, dat komt erop neer dat je nog eens een stamp in het wespennest van de zelfverklaarde Verdedigers Van De Nederlandstalige Wikipedia gaat geven, maar desalniettemin: dit-is-geen-reclame! 

En zelfs al is het reclame, en al is heel de idee van bedrijfsmecenaat een cynische vorm van reclame voor de bedrijven in kwestie, dan is de oplossing niet “verwijderen dat artikel”, maar is het bijvoorbeeld wel “voeg die informatie in het artikel toe, met een aantal bronnen ter staving”. 

Maar neen hoor: elke discussie wordt vakkundig uit de weg gegaan. Bruno zegt:

Vermits je aanstoot neemt aan de verwijzing naar Belfius Foundation, heb ik deze verwijderd. Bovendien is er een andere case van Belgisch bedrijfsmecenaat toegevoegd. Het platform bedrijfsmecenaat.be (waar ik helemaal niet bij betrokken ben) bevat info over 60 verschillende bedrijven. Van zodra ik andere cases vind zal ik deze toevoegen.

– geen antwoord. Bruno zegt:

Het artikel is uitgebreid met verschillende bijkomende referenties uit België (buiten de financiële sector). Indien er iemand zich geroepen voelt om voorbeelden in Nederland toe te voegen, dan kan ik dit enkel maar aanmoedigen. De verwijzing naar Belfius is zoals reeds gezegd verwijderd. Graag had ik inhoudelijke opmerkingen gekregen op het artikel. Ik heb sterk de indruk dat het shoot the messenger is. Bedrijfsmecenaat heeft een belangrijke maatschappelijke rol – zowel bij de gevers als bij de ontvangers, wat ondersteund wordt door meerdere verwijzingen vanuit externe bronnen.

De reactie van ene “Kleuske”?

Uzzeffukijkuh… Da’s nummertje 2,3, 5 en 7 uit het menu van Chez Banner. Sambal bij?

Dat “menu van Chez Banner” is een lijstje van “standaard-antwoorden van een marketeer die zijn/haar artikel beschermt tegen verwijdering”, waar dan gemakkelijk gebruik van gemaakt kan worden. Bijzonder fijn van de anciens-Wikipedia-waakhonden-met-een-afkeer-van-alles-wat-ook-maar-commercieel-zuo-kunnen-zijn: zegt Bruno bijvoorbeeld

In Wikipedia:Relevantie vond ik het volgende Wie de relevantie van een onderwerp wil aantonen, dient te streven naar een onderbouwing met zo betrouwbaar, onafhankelijk en deskundig mogelijke bronnen. Mecenaat door Belgische bedrijven en personen uit het Belgische bedrijfsleven wordt al beschreven in verschillende artikels op Wikipedia : Musée_Magritte_Museum#Mecenaat, Jozef_Camerlynck#Mecenaat, Maurits_Naessens#Mecenas en Edouard_Empain. Het onderwerp mecenaat door een bedrijf lijkt mij bijgevolg relevant te zijn voor Wikipedia. Gezien de belangrijkste ziekenhuizen in België telkens ingaan op de oproepen van Belfius Foundation lijkt mij de indicatie dat dit initiatief maatschappelijk relevant is in België. Het artikel bevat verschillende bronnen waarin Belfius Foundation en de initiatieven aan bod komen. Indien gewenst kunnen er nog bronnen toegevoegd worden.

Okay, redelijke opmerking, denk ik dan. Hier kunnen we als volwassenen over discussiëren.

En hoe antwoordt “The Banner” daarop? Zó antwoord “The Banner” daarop:

Ping! nr. 14 van de lijst.

En dat is het dan. Er net boven reageerde Bruno met een hele riem tekst op iemand die zei “Reclame verpakt in een encyclopedisch artikel (dus van buiten (artikel) bont, van binnen str*nt (de bedoelde boodschap); zoals ze in Amsterdam zeggen).” en was de reactie van diezelfde “The Banner”:

Ping! nr. 10 van de lijst.

En dat is het dan: de grootste on-line encyclopedie, waarvan de de facto gatekeepers schoolvoorbeelden zijn van alles wat ze niet zouden moeten zijn, maar het niet eens beseffen. 

Klik je als argeloze gebruiker door naar “The Banner”‘s gebruikerspagina, is de eerste paragraaf die je begroet 

Naar mijn mening is Wikipedia ten dode opgeschreven. Met een ArbitrageCommissie als een partijdige, tandeloze tijger en moderatoren die onder geen voorwaarde af te zetten zijn, is het duidelijk dat de Nederlandse Wikipedia reddeloos en redeloos is.

Wil je naar de gebruikerspagina van die “Kleuske” van daarnet gaan, wordt je begroet met

Vertrokken
Deze gebruiker heeft Wikipedia (voorgoed) verlaten.

De nederlandstalige wikipedia is voor mij niet meer de moeite waard. 

Wou je alsnog een overleg aangaan op zijn/haar overlegpagina, dan zie je 

Mocht u wensen te protesteren tegen een nominatie tot verwijdering, is de beste plaats hier [link naar verwijderlijst], wilt u uw mening geven over mijn grenzeloze arrogantie of mijn intellectuele vermogens kunt u dat hier doen. Dank u voor uw medewerking.

En dan zijn ze verbaasd dat er weinig mensen meeschrijven aan Wikipedia. 

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338