In Amerika was die mens al binnen

Ik fietste door het centrum en ik zag: een meneer die aan het rondwandelen was met zijn kind van pakwee twee jaar oud in de armen. 

Geen idee hoe het in uw centrum zit, maar bij ons zijn er plaatsen op het trottoir waar soms eens vlaggenmasten en dergelijke in gesmurfd kunnen worden. Die zien er zo uit: 

Paalgat

Hier en daar verspreid, een vierkant iets met een ijzeren deksel erop. Een paar gaten waar, vermoed ik, een speciaal instrument op past om dat ijzeren deksel eruit te lichten waarna er in de opening een paal kan gestoken worden. 

Ik weet zeker dat het ijzer is, want veel van die deksels zien er meer zó uit:

roestig

Ongezond hard geroest. Dat zwart, da’s de voorkant van mijn voet, voor de schaal. 

En toen ik dus door de stad aan het rijden was, zag ik plots een meneer met een kind op de arm floep met zijn rechterbeen tot aan zijn knie in de vloer verdwijnen. In zo’n gat. 

Het kind bonkte met een doffe klop tegen het plankier, en de meneer had meer dan duidelijk bijzonder zeer veel pijn. Dat zijn zo van die scènes die u in de onderbuik treffen, kzweertu.

(Neen, ik ben niet stil blijven staan: de straat liep al vol mensen, en wat moest ik daar gaan doen? En neen, ik heb geen foto’s genomen, ik ben niet gek.)

Het verbaast me wel een beetje dat er niets over in de pers stond. 

8 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.