Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: oktober 2013 (pagina 1 van 3)

Back to the future

Alles komt terug!

Gisteren vroeg Sandra wat we zouden kunnen eten, en ik vermoed dat het is omdat ik naar Blake’s 7 aan het kijken ben, maar ik dacht ineens: avocado met garnalen!

Recept: avocado, garnalen, peper, zout, limoensap. Mengen naar goesting. 

Het ziet er niet uit (vergeef mij ook de telefoonfoto), maar ik vond het fantastisch lekker, en de kinderen ook:

Avocado

Mag vanaf nu in de vaste rotatie, vind ik. 

Gushing fanboi alert

Ik dacht, ik kijk eens wat dat geeft, tegenwoordig, in Word werken. Want ook dat was al een eeuw geleden, wegens op een Mac is het een oude Word van lang geleden, en negen kansen op tien is het toch iets anders genre Pages (ugh yuck bleah) of Google Docs (idem).

Schets mijn verbazing: na even desoriëntatie (FILE HOME INSERT DESIGN en zo in hoofdletters – ik wist er wel van, maar ik was er nog niet echt mee geconfronteerd) voelde het allemaal gelijk vloeiender aan dan dat ik het mij herinner.

Het leek wel alsof er iets met transities of animatie gedaan wordt: het is gelijk dat als ik aan het typen ben, dat de tekst op het scherm gevloeid komt, en niet letter per letter. Even getest, en inderdaad: er zitten animaties, zowel in de enters als de letters als de cursorbewegingen. Dat geeft het allemaal een organisch gevoel dat bepaald aangenaam is.

Enfin, dat ik aangenaam vind, want natuurlijk zijn er ook mensen die het maar niets vinden.

Idem bij Excel en dergelijke ook: dat had ik een tijd geleden al gezien bij de online versie van Excel, en het maakt kotjes selecteren bijna verslavend.

Nog nieuw en nog om over content te zijn? Ik las daarnet in een fijn interview dat Sitka een nieuw lettertype van Matthew Carter zou zijn, speciaal voor Windows 8.1. Even nakijken…

Sitka

Yes! Een lettertype met optische alternatieven! Kijkt, allemaal verschillende i’s voor allemaal verschillende groottes:

Sitka 2

Zo wijs!

Flashback Tuesday

Oh boy. Ik zat vandaag bij een bedrijf op vergadering, en het was gelijk ik weer in de jaren 1990 was: een bedrijf dat pre-press en drukwerk en huisstijlen en ook wel eens een website maakt.

Het gesprek leek ook wel iets uit de jaren 1990: de klant (euh, wij dus) die niet voldoende voorbereid was, de websitebouwer aan de andere kant van de tafel, een uitleg over wat een cms nu precies is, allerlei getapdans rond beslissingen… afijn ja.

En dan was er nog even bijeenzitten over een database, en het leek ook wel de jaren 1990: Microsoft Access begot. Ik was daar zot van, in de tijd: mijn derde softwareliefde (na WordPerfect en dBASE III+ en vóór Photoshop). Alles heb ik erin gesmeten: boeken, tijdschriften, films, strips, alles alles alles.

Maar op den duur werd het op het werk allemaal SQL Server, en later deed ik gewoon geen databases meer, en dan was het allemaal plots MySQL.

Tot het moment dat ik zelfs geen Access meer staan had op mijn werkcomputer. En dan, dat ik geen Access mee staan had thuis. Ergens installatiecd’s, ja, maar of die nog zouden werken?

…en kijk, alles gaat in cirkels. Daarnet heb ik nog eens een Access-file opengesmeten, en ondanks dat het allemaal verschrikkelijk desoriënterend was, die Access 2013, heb ik op een ik en een gij een formulier met allemaal subforms geëditeerd en een subform toegevoegd, en wat een gemak dat dat was!

En om het helemaal compleet te maken: ik heb een Windowscomputer vers van nul geïnstalleerd. Windows 8.1, alles erop en eraan, weer een gewoon keyboard met een echte Home en een End, waar ó en ì op de normale plaatsen staan en [] en {} ook.

Ik ben er helemaal klaar voor, om die hele Macintoshdinges aan de kant te zetten. Zó hárd beu dat ik dat kreng van een 2011-Macbook Pro ben, ge kunt het niet geloven.

Идеальный мир

Lang leve De Ideale Wereld!

Gelezen: The Bloody Red Baron

Dertig jaar na Anno Dracula! Dracula zelf is uit Engeland weggejaagd en heeft postgevat aan de zijde van de Kaiser.

Zoals Anno Dracula een ode was aan de grote Victoriaanse vampierenverhalen, is dit een mengeling van vampieren en Eerste Wereldoorlog en andere ficrie begin 20ste eeuw: Docteur Mabuse, Dr. Caligari, Doctor Moreau, Jay Gatsby, Graf Orlok, Rotwang (van Metropolis), Robur (le conquérant), Biggles, Herwert West (re-animator!), Simon Templar  – en echte personen: Poe, Kafka, Mata Hari, Fokker, Hindenburg, Göring, Ludendorf, Churchill (en ontelbare, ontelbare anderen).

Het verhaal is redelijk straightforward: de Duitsers doen vreemde experimenten met vampieren, onder meer Manfred von Richthofen, en de geallieerden proberen eerst te achterhalen wat er precies gebeurt, en dan er iets aan te doen. Poe, gedesillusioneerd in de VS en verhuisd naar Praag, wordt onder de arm genomen door de Duitsers om een biografie/heldenverhaal van de Rode Baron te maken. Kate Reed, vampier en journaliste, trekt op onderzoek.

Dat soort dingen.

De atmosfeer en de wereld en de details zijn belangrijker dan het verhaal, vrees ik. En het einde valt een beetje plat. Maar het blijft wel de moeite, en op naar nummer drie.

[van op Boeggn]

Een klassieker

Vakantie? Ah, okay, even wachten, wat was daar nu weer de juiste respons op? 

Inderdaad: ziek worden! En als het even kan met mysterieuze dingen die volgens het internet allemaal dodelijk zijn: ontploffende koppijn, misselijkheid, koud zweet, en geel in het gezicht worden. 

Dat was van 7u vanmorgen tot 16u. En nu is het iets beter, dankuzeer, we hopen dat het voor de volgende week in orde is. 

Pff. 

Kloot eens een Antwerpse steuntrekkende

Ik weet een wijs spelletje!

Stap 1: vind een persoon in de buurt die steun trekt van het OCMW. Een Kirkor Ghazaryan of zo. 

Stap 2: maak die mens een Facebookprofiel aan.

Stap 3: zet er allemaal foto’s op van duur gerief genre computers en Havanasigaren, en van zodra hij langer dan een dag of twee weg is: laat hem op vakantie vertrekken naar Armenië, Florida, Madagascar.

En dan nog een mailtje naar ’t Stàd en ’t is gepiept! (De logische volgende stap, na deze nonsens, is natuurlijk de bewijslast omkeren. Ik zal niet verbaasd zijn als het zo ver zal komen.)

Acting

Lap. En nu moet ik The Trip nog eens opduiken. Grr. 

Maar zo schoon

Ik heb dat in de tijd nog gekocht, in boek, en dan op CD. Maar nu staat het gewoon op Youtube (enfin, voor de tijd dat het zal duren, natuurlijk).

Beowulf, vertaald en gelezen door Seamus Heaney. Machtig. Om op een donkere avond rond een haardvuur naar te luisteren, met een heel huis vol mensen. 

Tijd voor een streepje muziek

Schone uniformen toch hé. 

Gelezen: U-29

Toen Robert M. Price nog een Bobje M. Price was en nog geen theoloog en New Testament Minimalist, was hij al een fan en kenner van Lovecraft. Dat is niet geminderd met de jaren: hij blijft een autoriteit, en kijk nu: hij heeft sinds kort naast zijn Bible Geek  en Human Bible ook een Lovecraft Geek-podcast. Ik heb er al een halve aflevering van beluisterd, en jawel: instant classic. Hij heeft mij op een half uur al pointers naar een paar maand leesvoer gegeven, de schelm.

Wel niet naar dit boek, want daar kwam ik vandaag helemaal per toeval op.

U-29 is een stripversie van The Temple, zo ongeveer het eerste gepubliceerde verhaal van Lovecraft. Eerste Wereldoorlog, een Duitse onderzeeboot heeft net een Brits schip doen zinken en de overlevende opvarenden in hun reddingsboten ook gekelderd. Als de onderzeeër na een duik weer boven komt, zien ze dat een lijk vastgeklampt zit op het dek. Ze vinden op het lichaam een vreemd ivoren beeldje, en dan begint er vanalles verkeerd te gaan.

u29 9

Vintage Lovecraft, niet verkeerd van adaptatie (if anything: te slaafs gevolgd). Maar het kan niet tippen aan het origineel.

[van op Boeggn]

Gelezen: Une petite tentation

Twee beste vriendinnen, de wat bravere Calista en de -ahem- wat wildere Anna, sluiten een weddenschap: om het eerst in bed duiken met de man van het gezin waar Calista babysit is. Séduire le mari. Virer sa femme. Prendre sa place. La première qui réussit a gagné.

Het begint onschuldig, en het eindigt zoals te verwachten was: niet goed.

Une petite tentation 25

Het leest als een film, zo één van die Franse, met een oudere man en knappe meisjes, en hevige gevoelens en dat het op het einde allemaal wat doodbloedt. Neen, het heeft niet enorm veel om het lijf, maar onder meer ook omdat Jim en Grelin er 150 bladzijden de tijd voor nemen, krijgen we toch een paar echt aanvoelende personages.

Da’s al niet verkeerd, maar er zat veel meer in. Want het einde komt er al met al veel te snel. Of beter, ‘t is te zeggen: het einde had helemaal het einde niet moeten zijn. Er was gerust veel meer te vertellen over alle personages.

[van op Boeggn]

Problemen zijn er om opgelost te raken

Er waren een aantal websites van mij die de laatste tijd hondstraag waren geworden. Zoals in: time-outs en vieze dingen.

Taktiek één: hopen dat het over zal gaan.
Taktiek twee: the obvious proberen—alle software up to date zetten, nog eens kijken naar caching en zaken, en hier en daar wat frutselen.

Taktiek drie: support contacteren.

Omdat het niet beterde, en dat een server die weken aan een stuk met een load van 50 à 60 draait niet echt normaal is.

Support: kijk eens naar caching en zaken, en zorg ervoor dat alle software up to date is, en als dat niet lukt kunt ge altijd hier en daar wat frutselen.

Gniiiii.

Dat heb ik dan maar uit arren moede uren aan een stuk gedaan, maar het hielp niet. Echt álles geprobeerd.

Terug naar support, ten einde raad. Alles op een rij gezet: wat ik gedaan heb, wat ik geprobeerd heb, en hoe het niets helpt.

Een kwartier later:

Hello Michel,

Thank you for contacting us and I apologize for the connection problems
on your sites. Your server had an issue with high load which had to be
cleared up by our admins. The load is back to normal levels now and your
sites are working well again. Please let us know if you have any other
issues or concerns.

Thanks!
Jooho L

Aaaargh. Bedankt, Jooho, maar zijn dat geen dingen waar jullie een alarmpje voor staan hebben of zo? Da’s dus een avond die ik niet meer terugkrijg é.

(alhoewel ik nu wel grote kuis heb gehouden en een stuk of 63 sites heb weggekapt, ’t is niet allemaal verloren moeite.)
(ja, 63. dat lucht op.)

Gelezen: Petit Vampire va à l’école

Petit Vampire is een kleine vampier. Hij is zo vrij als de lucht, hij kan vliegen, zich veranderen in een rat, een wolf, een vleermuis, en hij mag zelfs meisjes bijten tot ze bloeden zonder straf te krijgen van zijn mama.

Maar hij zou graag naar school gaan. Als hij dat echt wil, mag hij dat natuurlijk.

In het dorp is er een school, en op een goeie nacht zet hij aan. Als hij toekomt op school, blijkt dat er geen enkele leerling is — logisch natuurlijk: de kinderen komen alleen overdag naar school.

Hij is er het hart van in, maar de Kapitein van de Doden weet raad: hij zal ‘s nachts les geven aan Petit Vampire en aan een hele klas vol spoken. Ze moeten wel hun eigen schrift en schrijfgerief meenemen, want ze mogen niet in de schriften van de kinderen schrijven.

Petit Vampire doet dat wel, en hij begint een schrijfgesprek met Michel, een jongen uit het dorp. Als dat uitkomt, moet de jongen naar de doden gaan, zodat de Kapitein kan zien of hij hun geheimen zal verklappen of niet.

p18

En dan worden Petit Vampire en Michel vrienden.

Zo mooooooi! Van Joann Sfar, die onder meer ook Le chat du rabbin deed en Grand Vampire.

Gelezen: Anno Dracula

1888: Koningin Victoria is hertrouwd. Met een prins van een oud adellijk geslacht uit Wallachije, ene Vlad III Țepeș, ook wel genoemd Dracula.

Yay! Althist! En vampiers! En een heel boek vol verwijzingen naar andere boeken en dingen! (Nee serieus: zo ongeveer elk personage dat al was het maar een halve zin vermeld werd, komt vaak uit andere boeken, verhalen, films, series.)

En allemaal dingen tegelijkertijd ook–Mycroft als mover & shaker, doktor Moreau en Jekyll, Lestrade: wijs.

Dracula is prins-gemaal van Victoria, oude vampieren komen van overal in de openbaarheid, Dracula en de andere vampieren maken honderden en duizenden vampieren bij, en die maken weer vampieren, en er is miserie en hop kijk nu, er is een seriemoordenaar die nieuwe vampieren vermoordt in Whitechapel: Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Elizabeth Stride, Catherine Eddowes… ayep: ze noemen hem Silver Knife tot hij ogenschijnlijk zelf een betere naam verzint in een brief naar de krant: Jack the Ripper.

Charles Beauregard gaat in opdracht van de schimmige Diogenes Club op onderzoek, samen met Geneviève Dieudonné (één van de elders onder de vampieren, ouder zelfs dan Dracula).

Uitstekend, vond ik. Ik heb lang moeten wachten voor het boek beschikbaar was bij Amazon, en de uitgave die ik las, was de heel uitgebreide versie, met meer dan honderd extra bladzijden: eindnoten, een alternatief einde, een filmscript, een aantal essays erbij. Aangeraden, en dan ga ik nu snel aan het vervolg beginnen.

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑