Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: november 2013 (page 1 of 4)

Oud-leerlingen

Ha, ’t was dinges van de oud-leerlingen op school vanmorgen. 

Voor de occasie gaf oud-leerling Luc (1965 LG B) een spreekbeurt over het Europese groeimodel en of het houdbaar is en specifiek hoe het zit in België. 

Het hielp dat Luc tegenwoordig werkt bij de bank. 

Algemene vergadering Alumni Sint-Barbaracollege

Links van 27 november 2013 tot 29 november 2013

A look inside Materialise, the Belgian 3D printing pioneer
Ben ik nu helemaal verkeerd als ik denk dat dít is hoe het zou moeten? Echte dingen doen, winst maken, werknemers hebben? Vergelijk Materialise met al die gebakken lucht-verkopers, en i snap niet hoe die niet door de grond zakken. — "Think 3D printing is new? Please. Materialise founder and CEO Wilfried Vancraen bought his first 3D printer in 1990, and saw the future. Almost 25 years and 900 employees later, his company is thriving."

BBB3viz » Corona corner
I’m going to get into trouble some day if I keep doing everything Peter Guthrie tells me to do. Anyway, after he mentioned having had lots of fun with the still-in-development Corona render engine, I thought I’d have a go too.

Amazon.com: Kokuyo Harinacs Japanese Stapleless Stapler Black: Office Products
Eight pieces of paper increasing twice as much as conventional products is possible. You can staple paper without needle and not need the needle supply. In addition, it is not necessary to separate it when you discard stapled paper, and you don't have to worry to get mixed with others with a needle. It is the design which is stylish with the compact which you can put away in a drawer of the desk. Eight pieces can be stapled, and is hard to come off; is eight pieces of handy types! ! ※ When you staple paper, there is a hole. ※ It is stapled, and, depending on a kind of the paper, the number of sheets decreases and may not be closed. In addition, please be careful because retentivity may become weak. (the thin paper including thermal paper, the copying slip, tender paper) is not available to a thing except the paper such as ※ films, the thing with the adhesive. ※ Please use it after testing it with unnecessary paper by all means.

Dangerous Women: George R.R. Martin, Gardner Dozois: 9780765332066: Amazon.com: Books
All new and original to this volume, the 21 stories in Dangerous Women include work by twelve New York Times bestsellers, and seven stories set in the authors’ bestselling continuities—including a new “Outlander” story by Diana Gabaldon, a  tale of Harry Dresden’s world by Jim Butcher, a story from Lev Grossman set in the world of The Magicians, and a 35,000-word novella by George R. R. Martin about the Dance of the Dragons, the vast civil war that tore Westeros apart nearly two centuries before the events of A Game of Thrones.

Microsoft releases wonderfully loopy experimental GIF-jiggler • The Register
Microsoft Research has released something rather interesting: a GIF-maker that analyses the patterns in a video and re-orders discrete sections of the frames to produce the best possible output.

A1

Snel, ’t is een quiz!

Stel u voor dat gij een firma zijt die drukwerk doet, en iemand levert u een document aan dat 87 op 62 centimeter groot is, en dat snijtekens bevat die een oppervlakte van 841 op 594 millimeter aflijnen, en die mens bestelt een A1, wat zoudt ge dan doen? 

Snijtekens

Ah ja, natuurlijk: het document van 87 op 62 proportioneel verkleinen tot het op een A1 past, mét de snijtekens erbij. Uiteráárd. 

Dedju. 

Nog een geluk dat ik alles proper tot aan de rand aflopend had gemaakt. Maar wel stom dat daar nu in het midden snijtekens staan. 

De sabayon was er teveel aan

’t Is mijn eigen schuld, natuurlijk, zuiver en alleen mijn eigen schuld: er was sabayon gemaakt voor een regiment, en er was nog over, en ge kunt dat toch niet wegsmijten, en wat zijn nu een paar soeplepels? 

Oh, en daar een beetje vóór: er was chocoladeijs gemaakt voor een nog iets groter regiment, en ik had zo goed mogelijk de sorbetière leeggemaakt, maar toen ik ze ging uitkuisen bleek toch nog redelijk wat in te zitten, en wat zijn een paar soeplepels? 

…maar dat was dus naast al de rest van het eten gerekend. Vandaag op het menu, om te beginnen, erwtensoep. 

Erwtjes

Bij erwtensoep denk ik aan periodiek terugkerende drama’s op de lagere school: dan kregen we om de zoveel weken, als de menurotatie helemaal rond was, borden gestold groenbruin zetmeel met waterachtig vocht in de barsten. Ik kreeg dat met geen moeite ter wereld binnen, en dus moest ik blijven zitten met mijn bord terwijl al de andere kindjes verder mochten eten. 

Van uitzicht was het droog met barsten waarin vocht kon vermoed worden, de ex-landbouwgrond in zo’n hongersnoodreportage over de gevolgen van ontbossing in de Sahel. De geur hield het midden tussen vuil afwaswater en scheten van een oude hond en de textuur was gelijk krijtstof maar dan plakkerig. 

Voor de rest viel het eten wel mee, maar ik heb een trauma van erwtensoep opgelopen, en ik moet het nog altijd niet hebben.

(Oh, en er was ook nog de koeientong op de lagere school: om de zoveel weken dumpte het vilbeluik hun overschot kraakbeen en bloedvaten, en dat kregen wij dan geserveerd in een dikke brij van puree en tweedehandse ingedikte tomatensoep uit vermoed ik een oudemannenhuis in de buurt.)

Euh, maar dit geheel terzijde. Erwtensoep dus. In plaats van traditionele ugh-yuck-bleh snert met droge spliterwten, was dit een frisse erwtensoep. Preisoep, min of meer, met op het einde ontdooide diepvrieserwten erin en gemixt, en dan munt erbij en een lepel room. Yum!

 Erwtensoep - spekjes - pepermunt

Hoofdgerecht: staartvis, hoera! Vorige week was het de wangen van het beest, deze week gewoon wat we normaal eten. Traditioneel, niets fancy: peper en zout, lichtjes bebloemd, bakken, afwerken in de over. 

Bijgeleerd: dat het echt een goed idee is om uw lotte nog wat op te kuisen. Wij doen dat thuis nooit, en dan krult die vis wat op, wegens alsdat er nog vliezen en dergelijke rond zitten. Niet dat het echt stoort bij het eten, maar nu we het weten, denk ik dat we ze er altijd af halen. 

Bij de vis was er gewoon puree, met rode pesto. En wat nauwelijks gestoofde jonge spinazie in een sjalotje. Simpel en goed. En genoég: geen nouvelle cuisine hier, meneer!

Zeeduivel - Rode pestopuree - jonge spinazie

Ik had eigenlijk wel even kunnen rusten, voor ik aan het dessert begon, maar daar was geen tijd voor. 

En dus was het raprap binnensteken. Elementen van het dessert:

  • bolletjes peer gepocheerd in zoete witte wijn, honing, limoen, appelsien, steranijs en kaneel
  • daarbij een karamelkoek (zo van het soort “haal de kokend hete krengen uit de oven en plooi ze over iets nog vóór ze afkoelen”, en bij nader inzien was ik beter om een leksken Flammazine gegaan want ik heb mijn vingers lelijk verbrand)

Amandelkoekje 

  • ook nog chocolade ijs
  • en ook nog sabayon
  • en nog wat pareltjes siroop van het pocheervocht van de peren
  • en dan nog wat getoaste amandelschilfers en wat van die dikke chocoladeschilfers en de obligate blaadjes munt

Sabayon / Poire William - chocoladeijs - gepocheerde peer - amandelkoekje

Dáár heb ik dus teveel van gegeten. Teveel sabayon en teveel ijs. Hm. 

Ik ga dat nog eens maken, maar met minder tierlantijnen. Misschien een paar grote stukken licht gepocheerde peer die een nacht in de frigo gestaan heeft, wat solferinogrootte-bolletjes peer-in-drank, en sabayon. 

Invisible (uncle)

Maar zo wijs.

Over thuis zijn en niet thuis zijn, en aanwezig en afwezig tegelijk. En keuzes maken, en alles, vermoed ik.

Alors on danse, making of

Mwu huhu. 

Jamel Debbouze heeft geen verkeerde ideeën, blijkbaar. :)

De échte making of stond ook op Youtube, natuurlijk. 

Links van 25 november 2013 tot 26 november 2013

‘Pasen, Hemelvaartsdag en Allerheiligen geen wettelijke feestdagen meer’ – Gva.be
1 april viel laat in 2010: "Pasen, Hemelvaartsdag en Allerheiligen verdwijnen als wettelijk betaalde feestdag. In de plaats komen (…) drie nieuwe verplichte niet-religieuze feestdagen: de Internationale Vrouwendag (8 maart), de Internationale Dag tegen het Racisme (21 maart) en de Werelddag van de Culturele Diversiteit (21 mei)."

Knead Not Sourdough Recipe : : Recipes : Food Network
Whisk together the flour, yeast and salt in a large mixing bowl. Add the water and stir until combined. Cover the bowl with plastic wrap and allow to sit at room temperature for 19 hours.

Woman fined $140 a day for refusing to circumcise son. Rabbinical judges in the case said they fear the effect that allowing Israeli Jews to freely decide on the ritual circumcision of their own children might have on the global debate over the issue. via
Hm. Weird: "An Israeli woman is being fined NIS 500 ($140) every day for refusing to circumcise her one-year-old-son, Israel’s Channel 2 reported today. There is no sweeping legal requirement for Jews in Israel to circumcise their children, but the woman is undergoing a divorce process at the Haifa Rabbinical Court, and her husband has appealed to the court to pressure the woman into circumcising the son."

Who won the 22nd IOCCC
Here are the names and categories for the winners of the 22nd IOCCC!

Motherfucking Website
You dumbass. You thought you needed media queries to be responsive, but no. Responsive means that it responds to whatever motherfucking screensize it's viewed on. This site doesn't care if you're on an iMac or a motherfucking Tamagotchi.

Helix

Hola, dat ziet er gelijk iets uit dat ik dan zal moeten bekijken, denk ik. 

Van de meneer van Battlestar Galactica, lees ik.

Zwaar gechoqueerd

Ik ben in de loop van de avond een paar keer figuurlijk van mijn stoel gevallen, tijdens een gesprek op Facebook. 

Het is in sommige kringen heel erg hip om te zeggen “ik heb gewoon geen aanleg voor wiskunde, ik heb daar nooit iets van gesnapt”. Andere mensen zeggen zonder blozen “boeken? nah, ik lees geen boeken, dat interesseert mij niet”. En bijna niemand kijkt vreemd op als je zegt “ik heb geen artistiek béén in mijn lijf, ik kán gewoon niet tekenen”. 

Dat is uiteraard uw goed recht, om die dingen over uzelf te zeggen. Ik persoonlijk vind het kul.

Ik ga even voorbij aan het pseudo-geneuzel over “echte kunstenaars” en “mensen die alleen maar reproduceren” waar het ook over ging, want da’s nog een andere discussie, maar neem vioolspelen: hoeveel lessen zijn er nodig om met zekerheid te kunnen zeggen dat een kind nooit een goede vioolspeler zal zijn? Of neem tekenen: hoeveel tekeningen heb je nodig eer je kan weten dat dit kind nooit een goede tekenaar zal zijn? 

En dan zei iemand, die eerder al gezegd had dat hij tekenles gaf: ik weet dat als ze vijf jaar oud zijn. Kinderen met tekentalent zien de realiteit op een andere manier, en dat zijn andere connecties in hun hersenen, en dat kan niet getraind worden. 

Om het helemaal compleet te maken met de mededeling dat hij twee kinderen heeft, 5 en 7 jaar oud, en dat hij inderdaad nu al weet wie wel en geen “artistiek talent” heeft. 

Ik kom eigenlijk nog altijd niet bij. “Weten” van het moment dat uw dochter vijf jaar is dat ze nooit van haar leven de wereld zal kunnen zien zoals volgens u een kunstenaar de wereld ziet, en er rotsvast van overtuigd zijn dat het nu eenmaal zo is en dat daar niets aan te doen is, ik vind dat griezelig.

Griezelig, en zielig tegelijkertijd. 

Telenet bait & switch, vervolg

Zo, het mysterie van de “u krijgt gratis Rex en Rio” die bleek te zijn “u verliest een aantal kanalen en u krijgt géén Rio” is opgelost. 

Dezelfde mevrouw die me begin deze maand gebeld had, belde me terug. Om zich allereerst te excuseren (nergens voor nodig, of ik zou moeten geloven dat zij persoonlijk op eigen initiatief de communicatie deed die ze deed), en om te zien of ze mij tevredener kon maken dan ik was

Het telefoongesprek was herbeluisterd, en het was blijkbaar inderdaad zo dat het mogelijk niet zo heel duidelijk was overgekomen voor mij. 

Haja, want wat ik natuurlijk had moeten weten, is dat als iemand van Telenet keer op keer over “Rex en Rio” spreekt, dat dat dan niet “enerzijds het pakket Rex en anderzijds daarbij ook nog eens het pakket Rio” betekent. Silly me. 

Als iemand van Telenet het over “Rex en Rio” heeft, dan betekent dat “het pakket ‘Rex en Rio’, dat een merknaam is en waar dan uiteindelijk in de praktijk ofwel Rex ofwel Rio ofwel zowel Rex als Rio kunnen in zitten”. 

Het verhaal valt een beetje in duigen natuurlijk, want ik herinner me redelijk duidelijk dat me voorgespiegeld werd dat ik naar allerlei HBO-series ging kunnen kijken, en ook naar “de nieuwste films, zoals Rundskop”. Maar dát kan alleen in Rio. Niet in Rex, wat me uiteindelijk door de maag gesplitst werd. 

Maar goed. Lang verhaal kort: ik heb die hele Rex opgezegd en ik ben gewoon terug bij mijn oud pakket. Waar ik vooralsnog wél BBC en BBC4 heb. 

En in het vervolg, verzekerde de mevrouw me, gingen ze aan de telefoon duidelijker maken wat er nu preciés bedoeld wordt met “Rex en Rio”. Zucht. 

Gelezen: Wheel of Time 01: The Eye of the World

WoT01_TheEyeOfTheWorld“Nog meer dan dertienduizend bladzijden”, was mijn eerste gedacht, toen ik aan The Eye of the World begon, het eerste van de veertien boeken in de Wheel of Time-serie.

En met elke pagina van dat eerste boek vroeg ik me meer en meer af hoe dit ooit een bestseller, laat staan een klassieker geworden is.

Geef zelf toe: het speelt zich af in “the Third Age”, het begint in een vreedzaam dorpje ver weg van alles, drie jonge kerels zijn in eerste instantie hoofdpersonages, er zijn “trollocs” (half-mensachtige dingen) en “fades” (een soort, euh, tja, Nazgûl), de drie kerels gaan verder weg dan ze ooit geweest zijn, komen in een herberg terecht, worden daar ontdekt door de slechteriken en moeten vluchten, geraken nét op tijd over een grote rivier die de slechteriken niet kunnen kruisen, geraken opgesplitst, komen in een ruïne van een ver verleden waar één van de drie onder de invloed van een vervloekt wapen raakt (een dolk die hij meeneemt uit Shadar Logoth, geen zwaard in zijn schouder op Weathertop), er is een tovenaresachtig personage met een “warder” met de naam Lan Mandragoran, die blijkt de laatste koning van een verdwenen koninkrijk te zijn, ze komen een jonge Ogier van 90 jaar tegen, een lid van een oud ras dat kan spreken met de bomen, die voor zijn soort wel erg impulsief is en die bijvoorbeeld de vergadering van Ogiers had verlaten toen ze nog maar een jaar bezig was, de slechterik was in een vorig tijdperk verslagen en “gebonden” in een gevangenis waar hij nu beetje bij beetje lijkt uit te ontsnappen, op een bepaald moment nemen ze een verkorte weg die al jaren niet meer gebruikt wordt en die afgesloten is met een deur die geen deur is en waar een meer met een monster met tentakels voor ligt, etc., etc., etc.

Bij meer dan veel momenten is het niet veel meer dan een zwak doorslagje van een Reader’s Digestversie van Tolkien.

Maar hier en daar zitten er glimpsen van wat zou mogelijk zijn, en zelfs van in het begin is de wereld absoluut niet zwartwit. Er is bijvoorbeeld uiteraard de schlechte schlechterik, Shai’tan, maar zowel de Aes Sedai  als de Children of the Light vechten er tegen, en allebei zijn geïnfiltreerd, en geen van beiden zijn een monolitisch blok.

Ik herinner me dat ik de boeken gekocht heb toen ze uitkwamen en dat ik ze na een tijd niet verkeerd vond, maar ik vrees dat ik ergens na boek 7 of 8 gestopt ben met ze te lezen. Dat was denk ik na anderhalf boek waar er praktisch niets gebeurd was.

KGB_1763

Ik ben ze wel blijven kopen, met de bedoeling ze dan eens allemaal te herlezen als de reeks klaar zou zijn, en ik heb ze staan tot boek 11, Knife of Dreams (2005). En dan is Robert Jordan gestorven en zag ik het helemaal niet meer zitten.

Maar! Brandon Sanderson heeft de fakkel overgenomen, en heeft hij er met de notities van Jordan een — hoor ik van overal — mooi einde aan geschreven. Op nauwelijks drie boeken.

En voilà, nu heb ik de reeks helemaal, alle veertien boeken, en dus dacht ik: lezen die handel.

Het eerste boek trekt eerlijk gezegd niet op bijzonder veel, maar ik herinner me dat het beter werd voor het nog slechter werd, dus ik zie het voorlopig wel nog zitten. :)

[van op Boeggn]

Dertien

How fitting, dat de allereerste aflevering van Doctor Who die Louis en ik samen bekijken met de hele wereld de 50ste-verjaardagaflevering is. 

We hadden vanmorgen al het prachtig mooie Adventure in Space and Time gezien, over het begin van Doctor Who en William Hartnell, en daarna de eerste helft van The Science of Doctor Who, en Moffat heeft het niet verkloot, en ik heb binnensmonds die “Geronimo!” – “Allons-y!” – “Gallifrey stands!” aangevuld met een welgemeende “Fuckity-bye” bij nummer 13. 😀

Oh, ik kijk zo uit naar de Christmas Special en naar Peter Capaldi!

Links van 19 november 2013 tot 23 november 2013

The Pop Blog – Why We Chose API First Development
Tiens, wij doen dat ook. "At POP, our site is entirely API driven. We separated our frontend codebase from our backend API in it’s entirety. The two sites are even in separate repositories."

This Massive Robot Could Soon Join Marines on the Battlefield – Defense One
The future doesn't always arrive with a gasp and a boom like Skynet inTerminator. No, sometimes it's more like Office Space.

Sloppy UI
It's all about intellectual honesty, not trolling.

Windows 8 more widely used than OS X, IE still on the rise | Ars Technica
In July, Windows 8 passed Windows Vista in market share. In August, it passed every single version of Apple's OS X combined. Internet Explorer 10 grew sharply, too, as almost one in five Internet users now use the latest version of Microsoft's browser.

Proper Russian: Why Russians Are Not Smiling
When you see people smiling at you in the USA or Germany, it doesn't mean anything other than an overall neutral attitude toward you. A smile is a “level zero” in communication. By contrast, in Russia, no smile is a sign of a neutral politeness, and a smile is always informative. A Russian smile is always personal. When a Russian smiles to you, he or she wants to say that he or she likes you sincerely.

Nog minder dan een dag

En het is de 23ste en het is de 50ste verjaardag!

Hoera!

Carpaccio van lam en lottewangen en chocomousse

Dat was dus enorm lekker, wat we vanavond klaargemaakt hebben als voorgerecht: een carpaccio van lam met een slaatje van tuinkruiden. 

Carpaccio van lam met groene tuinkruiden

Die pieltjes die op het vlees liggen zijn trouwens geen sojascheuten maar erwtasperges: gekiemde groene erwten, de smaak lijkt op asperges, te krijgen bij de vrienden van Jettocress.

Het hoofdgerecht was, um, speciaal. Gepocheerde lottewangen, en ja, dat zijn de wangen van een staartvis:

Wangen

Het waren blijkbaar de enige die in heel Europa te krijgen waren, speciaal uit ergens in Scandinavië naar België gevlogen. Veel werk is daar niet aan: het vel er wat af pellen, hier en daar wat peesachtige dinges opkuisen, in stukken doen en hopla:

Lottewangen, gekuist

Dat dan gepocheerd en opgediend met pommes duchesses, hooi van prei (fijne julienne, gefrituurd, zout —  vurt lastig om te snijden maar zeer lekker), preiringen in petit lait en uitstekende gekonfijte kumquats:

Geconfijte kumquat

Oh, en met een maltaise (een hollandaise met appelsien) en versierd met appelsienpartjes en zeste van appelsien. Zeer lekker, maar die lottewangen hebben een bijzonder aparte textuur: ergens tussen de staart van lotte en inktvis en coquilles Saint Jacques in. 

Gepocheerde lottewang - maltaise - hooi van prei - confit van kumquat - pommes duchesse

Dessert was een torentje van biscuit met amaretto en twee verschillende chocolademousses en slagroom en mandarijn en chocoladeschilfers en een coulis van frambozen:

Frambozencoulis

Andermaal niet verkeerd gegeten. Zei hij met een understatement. 

Older posts