Archief voor januari 2014

 

2014

woensdag 1 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Nog een jaar voorbij. En nog een jaar om snel te vergeten.

Op naar anders en beter!

(een mens kan maar hopen Glimlach)

Het internet is kapot!!!

donderdag 2 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Net zoals het goed geëindigd was, met twee reddeloos kapotte harddisken, is het ook goed begonnen: de Linksys WRT160NL die de centrale contactdoos voor het netwerk in huis was, heeft de geest gegeven.

Enfin, denk ik toch: de lichtjes branden nog, maar dan gaan ze allemaal uit en ziet het eruit alsof hij aan het rebooten is, en dan gaan ze weer één voor één aan, en dan gaan ze allemaal tezamen weer uit en lijkt het alsof er aan de stroomkabel geprutst was, en zo blijft het maar doen.

Een andere stroomkabel, een andere transfo: geen beterschap. Toestel niet bereikbaar via netwerk, noch bedraad noch draadloos: mijn voorzichtige diagnose is ‘t es katsjee.

Vorige keer heeft Tom het voor mij in orde gekregen, met drie Linksyssen verspreid over ons -ahem- domein, met DD-WRT erop en alles.

De situatie is ongeveer hetzelfde gebleven, behalve dat er véééééél meer toestellen op het netwerk zitten dan toen. En dat het geen uitzonderlijke situatie is dat er tegelijkertijd vier-vijf-zes mensen naar verschillende films of tv-series aan het kijken zijn op hun tablet/pc/laptop/telefoon – dus dat het allemaal wel wat performanter zou mogen dan het was tot vanochtend. 

Ik ga dan nog eens een vergelijkend onderzoek doen naar oplossingen: enerzijds heb ik anno 2014 gelijk nog minder zin om het zelf te doen dan anno 2010, maar anderzijds kan ik mij inbeelden dat het allemaal veel eenvoudiger, sneller en goedkoper is geworden.

Pffzucht.

Gelezen: Wheel of Time 06: Lord of Chaos

vrijdag 3 januari 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Lord of ChaosKijk nu, bijna hetzelfde als Fires of Heaven: het had veel korter gekund, en de herhaling is zo overdreven dat het soms lachwekkend wordt. Knippenplak uit een review online:

This is another metropolitan-city-phonebook-sized novel with a potentially interesting story that is bogged down by its excruciatingly slow pace, regular insertions of backstory, constant descriptions of the garb of every major and minor character (garb which keeps getting smoothed, straightened, or otherwise adjusted), and too many mentions of expanses of bosoms, spankings, sitting on knees, sniffing, snorting, and braid yanking. (I swear, if I have to read “good stout Two-Rivers woolens” one more time…)

Dat is allemaal waar, en het vermelfd nog niet eens het eindeloze casual sexism en het eindeloze casual racism, waarbij elk land en elke regio van de hele wereld een eigen man-type en vrouw-type heeft, en dat alle vrouwen/mannen van die plaatsen dezelfde inwisselbare karaktertrekken hebben. Dat geeft dan “oh, ‘t is er één van Arad Doman, da’s dus alweer zo’n karikatuur van een duizend-en-een-nachten-nymfomane”, of “ah, ‘t is een Two Rivers-man, da’s  dus weer een bescheiden superman die het niet beseft”. Bleh.

Maar toch: het stoort me nog altijd niet echt al te hard. Het is duidelijk dat er in deel zes allerlei figuren en legers verschoven moesten worden om klaar te staan voor later.

Rand begint ook krankzinnig te worden, wat wel boeiend is. In klassieke onbetrouwbare-verteller-stijl zien we de krankzinnigheid van Rand voornamelijk vanuit zijn eigen standpunt, waardoor het allemaal plausibel lijkt — tot we stil staan bij wat hij eigenlijk aan het doen is.

En dan zijn er nog twee verschillende afvaardigingen van Aes Sedai, had Rand een amnestie uitgeroepen voor mannen die kunnen channelen en zet Mazrim Taim een spooky Black Tower op als tegenhanger van de White Tower, mondt één en ander uit in een enorme veldslag op het einde van het boek, zijn er evoluties met Egwene (ha!) en Elayne en Nynaeve die ineens écht Aes Sedai worden.

Yep. een boek waar andermaal zeinig of niets van “hack slash actie” gebeurt (op die veldslag na dus), maar andermaal geen echt probleem voor mij, en andermaal gewoon doorgelezen naar het volgende boek.

[van op Boeggn]

De laatste

zaterdag 4 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Voilà zie, morgen is de laatste dag van de vakantie.

Dochter en ik gaan dat vieren met het cinemabezoek dat eigenlijk gepland was voor de eerste dag van de vakantie – die tegelijk zó rap voor bij gegaan is dat het niet proper is, en die ook al maanden aan lijkt te slepen.

Time’s weird that way, sometimes.

Auw, film

zondag 5 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Les voor de toekomst: nooit meer zonder hoofdpijnpillen naar twee films na elkaar gaan kijken.

Urgh, serieus: ik ben uit de Hobbit in 3D gekomen met de moeder aller koppijnen, en na Marina hadden de schoonmoeder en de tantes aller koppijnen er zich bij vervoegd.

(Ik ben er trouwens nog niet uit war het meest irritant was: de kleine kinderen bij The Hobbit, die voortdurend lawaai zaten te maken en op de meest ongepaste momenten lachten, of de oude mensen bij Marina, die voortdurend lawaai zaten te maken en op de meest ongepaste momenten lachten.)

Du jamais vu

maandag 6 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Onze oudste kwam vandaag zowaar met een examen naar huis.

‘t Is te zeggen, met een hele bundel over een examen van december, met verbeteringen en dingen die ze fout had en met een taak: opschrijven wat ze gedaan had voor het vak, en wat ze eventueel anders zou doen.

Ja, dat klinkt misschien voor de hand liggend, maar ik kan mij geen enkele leraar uit heel mijn carrière herinneren die zoiets ooit deed. Mogelijks, haast ik mij te zeggen, is het een nieuwerwets pedagogisch verantwoord iets dat alle leraars tegenwoordig doen, maar ik vond het wel wijs, en ook wel nuttig.

Niet voor een leerling zoals ik was (wat gedaan? veel te weinig, zeker? wat volgende keer? proberen meer dan één dag op voorhand notities bijeen te schooien?), maar wel voor leerlingen die hun best willen doen.

Moven en dink

dinsdag 7 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik ben mij al een beetje aan het voorbereiden op weer met een PC werken: 18.242 files in 896 folders van één usb-drive moven naar een andere usb-drive waar al 42.073 files in 1090 folders stonden, en er helemaal zeker van zijn dat dat allemaal proper in orde zal komen.

En dan een tweede move-opdracht begonnen, en dat die zei dat de opdracht in een wachtrij gekoen was, in plaats van dat als een breindood ding tegelijk te doen en iets dat een half uur en vijf minuten zou moeten duren, een uur en een kwartier te laten duren.

Aaah.

Nog anderhalve dag en ‘t is zover – en geen moment te vroeg: mijn macintoshlaptop is vandaag drie keer doodgestuikt. Gewoon tijdens het schrijven van een tekst.

Ja, ik weet dat ik er mij te veel van voorstel, en dat ik mij binnen de kortste tijd gewoon nijdig ga maken op Windows – de wet van behoud van miserie is een oude bekende hier ten huize.

Maar toch.

Links van 29 december 2013 tot 8 januari 2014

woensdag 8 januari 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

Dell Wasn’t Joking About That 28-Inch Sub-$1000 4K Monitor; It’s Only $699 – Forbes
The P2815Q will have a full 3840 x 2160 4K resolution and launch globally on January 23. Dell hasn’t yet discussed things like refresh rate or range of inputs (I’m sure DisplayPort is a given), but they do promise the same “screen performance” as the new UltraSharp 32 and UltraSharp 24 Ultra HD monitors. That’s certainly encouraging since their UltraSharp line is normally a cut above when it comes to professional displays.

Ludum Dare 28 Results! | Ludum Dare
Our 28th event has ended, along with 2013. Here are the results.

Why Some Civil War Soldiers Glowed in the Dark | Mental Floss
As dusk fell the first night, some of them noticed something very strange: their wounds were glowing, casting a faint light into the darkness of the battlefield. Even stranger, when the troops were eventually moved to field hospitals, those whose wounds glowed had a better survival rate and had their wounds heal more quickly and cleanly than their unilluminated brothers-in-arms. The seemingly protective effect of the mysterious light earned it the nickname “Angel’s Glow.”

Exponential Decay of History, Improved | Awelon Blue
Exponential decay of history is a pattern that competes with ring-buffers, least-recently-used heuristics, and other techniques that represent historical information in a limited space. Like ring buffers, exponential decay can keep useful historical information in a bounded space. However, ring buffers provide a flat history, e.g. the last ten elements (perhaps corresponding to a few seconds), which means they can quickly lose historical context (such as what was happening minutes ago, hours ago, days ago) that may be very valuable for making useful decisions. Exponential decay provides a deep history – potentially keeping years or centuries of context in a bounded volume. The tradeoff is losing much of the intermediate information.

How to Really Eat Like a Hunter-Gatherer: Why the Paleo Diet Is Half-Baked [Interactive & Infographic]: Scientific American
We are not biologically identical to our Paleolithic predecessors, nor do we have access to the foods they ate. And deducing dietary guidelines from modern foraging societies is difficult because they vary so much by geography, season and opportunity

Lol wtf omg Newsmonkey

woensdag 8 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Op Newsmonkey stond een artikeltje over het spel blufpoker tussen Wouter Beke en Steven Vanackere. 

Geen wereldschokkende journalistiek, maar hey, toch interessant. En kijk nu, ik krijg de kans, onderaan het artikel, om te zeggen wat ik ervan vond:

Screen Shot 2014 01 08 at 10 11 24

De opties:

  • LOL – ik moest hier luidop van lachen
  • WTF – wat de neuk?!
  • OMG – oh mijn God!!
  • WIN – dit was nog geen win-win-situatie, laat staan een win-win-win-situatie, maar het kan toch al tellen als een win
  • CUTE – ik vond dit schattig
  • FAIL – mbwahaha, ziet die gast jong
  • [hartje] – ik houd hiervan? liefde?
  • [gebroken hartje] – mijn hart breekt? liefdesverdriet?

Het wil ongetwijfeld iets zeggen over de strategie van Newsmonkey dat er geen “INTERESSANT” tussen staat. 

Thyme is an herb that grows in the garden

woensdag 8 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

1+2+3+4+5+6+…=-1/12

donderdag 9 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Wiskunde is zot.

Links van 8 januari 2014 tot 9 januari 2014

donderdag 9 januari 2014 in Links. Permanente link | Eén reactie

The Jesus Blog: The Testimonium Flavianum, Eusebius, and Consensus (Guest Post) – Olson
In this post, I’ll try to make clear why I am skeptical toward common scholarly claims about what an early Christian writer would or would not have written in a brief passage about Jesus.

Native Ads Are The Worst Idea In The World – NYTimes Is Clueless -SVW
Native advertising is the world’s worst idea and I can’t believe the New York Times management is so gullible and clueless in agreeing to its publication.  Gullible — because they were talked into giving away their hard won position as the nation’s top newspaper by marketing people looking for short-term gains. Clueless — because they can’t see the stupidity of their actions and how they’ve shot themselves in the foot, groin, and brains. The brands and marketing agencies are clueless, too. The practice is exceptionally harmful because it makes it seem as if all content is corrupt.

Einstein’s Camera  — Medium
Hungarian photographer Adam Magyar doesn't work like most artists. He takes the world's most sophisticated photographic equipment, then hacks it with software he writes himself — all in order to twist our perception of time inside out. In this latest story from the digital publisher MATTER, Joshua Hammer discovers how Magyar's unique combination of technology and art challenges the way we understand the world.

Google Data Chief Says ‘Flawed’ EU Privacy Law Is Dead – Bloomberg
Google’s top privacy official said the European Union’s “flawed” attempt to overhaul data-protection rules is “dead” and urged politicians to go back to the drawing board.

‘Strings Attached’ Co-Author Offers Solutions for Education – WSJ.com
What can we learn from a teacher whose methods fly in the face of everything we think we know about education today, but who was undeniably effective?

As it turns out, quite a lot. Comparing Mr. K's methods with the latest findings in fields from music to math to medicine leads to a single, startling conclusion: It's time to revive old-fashioned education.

Vijf à tien werkdagen, bol.com-stijl

vrijdag 10 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Kopen op het internet: een groot gemak.

Ik ben kapotverwend door Amazon, vermoed ik: als een grote website mij zegt dat een product op voorraad is, of dat het leverbaar is binnen x dagen, dan ga ik er stomgaweg van uit dat die mensen niet aan het liegen zijn.

Bij bol.com nemen ze het blijkbaar zo nauw niet met dat soort fundamentele eerlijkheid.

Kijk, het staat er duidelijk op, vijf tot tien dagen levertermijn:

Surface bol

Besteld ergens in december, zou zeker toekomen op 6 januari, op 6 januari verlaat naar zeker 9 januari, en op 9 januari was er plots helemaal geen voorziene leverdatum meer.

Bedriegers. Leugenaars.

Doe dan toch gewoon wat anderen doen, “Geen stock in Gent / Geen stock bij leverancier”:

Surface Codima

En blijf niet laten uitschijnen dat mensen gerust kunnen bestellen en dat ze hun bestelling “binnen vijf à tien werkdagen” mogen verwachten.

Oh, en nog iets: als een klant daar een vraag over stelt, is het nét zo proper om de vraag te beantwoorden, in plaats van ze na een dag op de site gewoon te verwijderen.

Bah.

Ding dong

zaterdag 11 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Lees ik dat nu goed, in de gazet?

Sharon

“De meeste wereldleiders begroetten zaterdag, in een reactie op het overlijden van Ariël Sharon, de stappen die hij heeft ondernomen om tot verzoening te komen met de Palestijnen.”

In verwant nieuws: de meeste wereldleiders begroetten, in een reactie op het overlijden van Adolf Hitler, de stappen die hij heeft ondernomen om de Joodse kwestie op te lossen.

Gelezen: Koning Albert II en zijn vijf premiers. Een leven in de Wetstraat. Memoires van een commentator

zaterdag 11 januari 2014 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

Koning Albert IIIk weet niet hoe het met u zit, maar ik heb bij “memoires” altijd het beeld van een dik, dik boekwerk, met een uitgebreide index. Niet zo bij deze memoires van Luc Van der Kelen, grote meneer in de journalistiek (zoals dat dan heet), twintig jaar lang auteur van dagelijkse opinie bij Het Laatste Nieuws, gerespecteerd in Vlaanderen, Brussel en Wallonië.

Koning Albert II en zijn vijf premiers belooft een leven in de Wetstraat en memoires van een commentator, maar op hier en daar glimpsen na komen we niet zo enorm veel te weten over de auteur — een heel klein beetje over het begin van zijn loopbaan, en uiteraard dat hij met alle protagonisten (op één mysterieuze na, waar hij de naam niet van wil zeggen) kan en kon spreken.

De kapstok zou volgens de titel van het boek Koning Albert II moeten zijn, maar soms voelt het aan alsof de rode draad Bart De Wever is: hij komt al ter sprake op bladzijde twee, en de allerlaatste zin op bladzijde 229 gaat over de fundamentele incompatibiliteit van nationalisme met democratie. Het stoort me niet, nu in begin 2014, maar ik vraag me af of het het boek niet erg gedateerd zal doen lijken binnen een aantal jaar. Of een aantal maanden, zelfs.

Kapstok en rode draad: ‘t zijn woorden die van toepassing zijn. Het stoorde me niet, maar Van der Kelen springt van de hak op de tak. Wie een beredeneerd discours of een doorwrochte analyse verwacht, zal moeten hopen op een uitgebreider en minder chaotisch boek dan dit. Dit voelt eerder aan als een kruising tussen een reeks opiniestukken en een soort fireside chat van een man die veel meegemaakt heeft, en die daar graag nog eens over vertelt.

En hij is op een enkele uitzondering na (en uiteraard op Bart De Wever en N-VA na) verrassend mild: zijn vijf premiers zijn mensen, die stuk voor stuk hun best doen en respect verdienen, maar die stuk voor stuk ook steken laten vallen.

Dehaene was een visionair, die zich boertiger voordeed dan hij was, die stomweg over de Dioxinecrisis is gevallen, en die in zijn najaren verschrikkelijk hard geroeid heeft met de riemen die hij had voor Dexia en andere. Verhofstadt was gedreven, enthousiast, vernieuwend, en enorm boeiend, verloor de pedalen met De Gucht en het migrantenstemrecht, maar vond een nieuw leven in Europa.

Voor Leterme is hij misschien wel het meest kritisch: ja, was een enorm plichtsbewuste harde werker, en ja, er is begrip voor, maar toch: de manier waarop de CVP zich ten allen prijze uit de oppositie wou klauwen, heeft het land jaren verlamd en de N-VA aan de macht gebracht. Leterme’s beleid was geen slécht beleid, het was gewoon géén beleid. En daar ligt de oorzaak van veel van de miserie sindsdien.

Herman Van Rompuy was nog geen jaar premier — een premierschap waar hij zelf van zegde: ik wil zo weinig mogelijk doen — en dus is er niet al te veel over te vertellen. Zeer intelligent, zeer grappig, en zeer gevaarlijk, volgens Van der Kelen. En perfect voor de job van president van Europa.

Di Rupo, tenslotte, krijgt van Van der Kelen misschien wel de meest gepassioneerde verdediging, zelfs al verliest zijn regering onvermijdelijk de pedalen nu de verkiezingen in aantocht zijn: misschien te veel een twijfelaar, misschien een te zachte heelmeester, maar de man die veruit het meeste risico nam van allevijf, door premier te worden.

Een boek vol mijmeringen. Van hoe het was, en hoe het misschien anders had gekund. Ik vond het een uur of twee aangename lectuur, zelfs al bleef ik wat op mijn honger zitten, dat het allemaal wat diepgaander en grondiger had gemogen. En dat ik dus eigenlijk graag wat meer te weten was gekomen over Van der Kelen zelf: die “een leven in de Wetstraat” in de titel had mij daar wel benieuwd naar gemaakt.

[Met dank aan Uitgeverij Manteau en bol.com om mij het boek gratis op te sturen, ha!]

[van op Boeggn]

Links van 10 januari 2014 tot 12 januari 2014

zondag 12 januari 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

Nathanael Johnson lets the anti-GMO movement off the hook
What is most disturbing about the GMO debate – and why it matters – is that the anti-GMO movement at almost every turn rejects empiricism as a means of understanding the world and making decisions about it.

Pass the Garum
Heerlijk! Recepten uit het oude Rome. Tijd om nog eens garum te maken, denk ik.

Why working-class people vote conservative | Society | The Guardian
Why on Earth would a working-class person ever vote for a conservative candidate? This question has obsessed the American left since Ronald Reagan first captured the votes of so many union members, farmers, urban Catholics and other relatively powerless people – the so-called "Reagan Democrats". Isn't the Republican party the party of big business? Don't the Democrats stand up for the little guy, and try to redistribute the wealth downwards?

Russia’s Putin to answer questions in live Internet conference
At top of the list, more than 20,290 Russians asked whether Russia will use giant humanoid robots to defend itself.

It was not clear why 13,620 Russians decided to ask Putin's opinion of the awakening of Cthulhu, a fictional octopus-like creature sleeping at the bottom of the Pacific Ocean invented by novelist H.P Lovecraft.

4K is for programmers / Tiamat
The toleration of mediocrity on the desktop irks me.

Gelezen: Wheel of Time 07: A Crown of Swords

zondag 12 januari 2014 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

A Crown of SwordsOh boy. Het wordt echt wel moeilijk om nog iets te schrijven. Euh ja, deel 7, precies de helft van de reeks. Het plot is zo ongeveer volledig stil gevallen. De omschrijvingen worden langer en langer, de vrouwelijke personages zijn nog karikaturaler dan ze al waren, idem voor de mannelijke.

Armen worden onder borsten gekruisd, kledij glad gestreken en wenkbrauwen gefronst  alsof er geen morgen is. Alle vrouwen bekvechten met elkaar, geen enkele man begrijpt geen enkele vrouw.

De reeks was begonnen met “Nynaeve is de sterkste Aes Sedai in duizend jaar of meer”, maar ondertussen zijn er al stapels en stapels nóg betere gevonden. En ze komen van overal: van over zee, op zee, in steden, verborgen, in het open… ugh. Telkens komen er mensen bij die kunnen channelen: eerst de Wise Women bij de Aiel, en dan bij de Seanchan, en dan de Sea Folk, en nu de Kin. En er komen maar personages bij, en personages bij, en geen enkele van de andere personages sterft (op een paar uitzonderingen na, maar zelfs dat is niet zeker).

De lichtheid wordt bij tijd en wijlen ook bijna ondraaglijk. Drie vrouwen zijn verliefd op Rand, en Rand op drie vrouwen, maar het wordt nooit meer dan soap opera, terwijl er toch ruimte is om daar ernstige dingen rond te bedenken? Of neem Mat, die tegen wil en dank het bed moet delen van een meer machtige, oudere vrouw. Dat is eigenlijk verkrachting, ook dáár zou toch iets interessants mee kunnen gedaan worden? Maar neen: andermaal niet meer dan soap opera kluten en esbattementen.

En toch, kijk, ik worstel er mij door. Het valt nog altijd veel beter mee dan ik me herinner — dat ik zeker weet dat ik tot het einde zal kunnen doorlezen, speelt daar zeker een enorm grote rol in. Ik kan me inbeelden dat als ik hier een jaar of meer had moeten wachten, om er dan op een dag of zo door te zijn en praktisch niéts van plotontwikkeling gehad te hebben en dan opnieuw een jaar zou moeten wachten, dat ik het dan opgegeven had, ja.

[van op Boeggn]

Gelezen: Wheel of Time 08: The Path of Daggers

zondag 12 januari 2014 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

Path of DaggersKan het nog trager dan boek 7? Jazeker! Ik overdrijf niet: meer dan 200 bladzijden aan een stuk zijn gebekvecht tussen een hele reeks vrouwen te paard op weg naar een boerderij.

(Alle verschillende Sea Folk-personages zijn trouwens van “interessant en intrigerend” in het begin ondertussen helemaal overgeslaan naar “arrogant en saai”. Bleh.)

Perrin is, euh, op weg naar ergens?, denk ik. En dan komt hij een resem Shaido tegen, maar niet voraleer we pagina’s en pagina’s en pagina’s en pagina’s en pagina’s en pagina’s en pagina’s en pagina’s en pagina’s (you get the point) gelezen hebben over al wat hij denkt en voelt. Mat is afwezig in het boek.

En Rand is omringd door mensen die hem eigenlijk geen van allen af kunnen. Little wonder, want ‘t is ondertussen ook een complete urk van een vent geworden.

Dóór al de nonsens lezend, is het wel ergens verfrissend om te zien hoe ingewikkeld het eigenlijk is: in tegenstelling tot veel andere boeken/reeksen, is het in Wheel of Time pijnlijk duidelijk dat iedere partij zijn of haar eigen agenda heeft. Zelfs een minuskule stadstaat als Mayene heeft nog zijn eigen waardigheid en zijn eigen intriges, en iedereen kijkt naar iedereen met meer dan veel wantrouwen.

Koppel dat aan een nominaal hoofdpersonage, Rand, die enerzijds de redder des mensheids zou kunnen zijn, maar anderzijds ook niet, waar de ene helft van de partijen (Seanchan, White Tower) controle over wil krijgen en die zelf ook iedereen wil/moet manipuleren om te krijgen wat hij wil, die een wapen maakt (Black Tower) waar hij eigenlijk nooit vat op heeft gehad, en die hoedanook langzamerhand krankzinnig lijkt te worden — da’s wel boeiend, ergens.

Ik kan me ook geen reeks of boek voor de geest halen waar het concept van fog of war zo nadrukkelijk aanwezig is. In tegenstelling tot pakweg de raven van Song of Ice and Fire is er in Wheel of Time weinig of geen communicatie. Op een paar uizonderingen na, als er via de droomwereld Tel’aran’rhiod gecommunceerd wordt, weten zelfs de hoofdpersonages niet van elkaar af.

Absoluut niet aangeraden als boek op zich. Een geluk dat ik zeer snel kan lezen, en dat het boek zich bij uitstek leent tot snel lezen: ondanks het aantal woorden is, ahem, de informatie-densiteit bijzonder laag.

Dit is trouwens waar ik Wheel of Time opgegeven had, 15 jaar geleden. Benieuwd wat er mij nog te wachten staat.

[van op Boeggn]

Links van 12 januari 2014 tot 13 januari 2014

maandag 13 januari 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

Google stabs Wikipedia in the front • The Register
However, since Google rolled out Knowledge Graph, something interesting happened. Visits to Wikipedia had previously risen steadily year-on-year for a decade. Towards the end of the 2012 this trend not only stalled, but went into an unprecedented decline.

According to Wikipedia's own stats, the page views for English language Wikipedia pages fell by 21 per cent over 12 months to December 2013. For German, Spanish and Japanese language pages, views dropped by 30 per cent, 29 per cent and 25 per cent respectively. Taking into account mobile page views, the falls were 12 per cent (English), 17 per cent (German), 19 per cent (Spanish) and 9 per cent (Japanese).

CoffeeScript’s Time is Waning For Me – Matt Greer
CoffeeScript was a welcome addition when it first arrived. Nowadays though, I am finding its benefits are decreasing, and its drawbacks are increasing. I plan to no longer use CoffeeScript in my future projects, here is why.

Why Are Dead People Liking Stuff On Facebook? – ReadWrite
A Facebook spokesman says the “likes” from dead people can happen if an account doesn’t get “memorialized” (meaning someone informs Facebook that the account-holder has died). If nobody tells Facebook that the account-holder is dead, Facebook just keeps operating on the assumption the person is alive.

Twitter’s Paper Millionaires May Want to Get Out ASAP | Wired Business | Wired.com
Twitter’s stock price ($TWTR) has dropped dramatically as Wall Street expresses increasing doubts about the San Francisco-based outfit’s 140-character–based business model. Shares have lost nearly a quarter of their value in little more than a week of trading, including a decline of nearly 4 percent yesterday. The drop comes as equities analysts push back against the investor optimism that sent shares spiking to a record high of $73.31 on December 26.

You Have to Play This 1,600-Year-Old Viking War Game — War is Boring — Medium
Viking warriors storm into the torch-lit camp of a rival clan. Outnumbered, the ambushed Norsemen are far from their boats. Their one goal: flee to a nearby castle while keeping their king alive. At first glance, Hnefatafl (prounounced “nef-ah-tah-fel”) might just look like a knock-off version of chess with Norse helms and impressive beards, but the game is at least 600 years older—already well-known by 400 A.D.—and is perhaps a lot more relevant to the conflicts of the 21st century.

Moeilijk

maandag 13 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Vreemd: als ik naar sommige vakken van de kinderen kijk, dan weet ik dat het in mijn tijd veel minder eenvoudig was (Frans, Engels, Nederlands) – maar als ik naar andere vakken kijk, dan heb ik de indruk dat het een eind moeilijker is.

En soms is het heel vreemd: geschiedenis in het derde jaar humaniora is echt wel interessanter dan ik het mij herinner. Zelie heeft morgen een ondervraging over de Islam, van Mohammed over de eerste kaliefen en de dynastieën van Damascus en Bagdad, Constantinopel in 718 en Poitier in 732 en Talas in 751, de kalifaten van Córdoba en Bagdad en alles en alles tot aan de reconquista.

Vogelvlucht, jazeker, maar toch meer dan ik mij kan herinneren daar op school over gezien te hebben.

Ik weet eigenlijk helemaal niet meer waar het in de geschiedenisles in het derde jaar over ging. Het tweede was de Romeinen, met de cursus honorum en alles, maar daarna? Ik dénk dat we in het zesde jaar begonnen zijn bij het Verdrag van Versailles, denk ik, en geëindigd bij de Koude Oorlog. En dan moet het vijfde jaar Franse Revolutie, Napoleon en Congres van Wenen geweest zijn.

Derde en vierde? Het interesseerde mij enorm, maar sla mij dood, ik weet het niet meer.

Een dansken!

dinsdag 14 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Robinson virtuele Crusoë

dinsdag 14 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Gelijk Nagorno-Karabach in 1992, bij ons thuis, zó harde miserie is het.

Mijn werklaptop staat op het werk, links en rechts een extra monitor, een degelijke muis en een backupharddisk — maar al wat ik aan de computer mag hangen is een klavier. Anders valt hij na een half uur omver. En zelfs met alleen een klavier is het geen goed idee om hem te rebooten, want soms moet dat wel vier keer na elkaar tot het “pakt”.

“En die nieuwe computer dan?” hoor ik vragen. Ha, wel, bol.com gebaart nog altijd van co. Geen leverdatum, geen niets.

“En computers thuis dan?” hoor ik u vragen. Ha, thuis is het bureau te koud wegens enkel glas, en is de computer boven ingepalmd voor lesvoorbereidingen.

Ben ik dus al bijna een maand computerloos! (Enfin ja, bijna een week.)

It’s the law of the jungle

woensdag 15 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Robocop op televisie! In glorieuze HD!

Het was al een tijdje geleden dat ik hem gezien had, en ik moest met ontzetting vaststellen dat er hier en daar stukken dialoog waren die ik niét meer van buiten kende, schande!

Helaas: stomgaweg te moe om te blijven kijken, maar nu ik weet dat hij in deftige resolutie bestaat, euh, zal ik hem dan eens in huis halen in zo’n deftige resolutie. En dan in alle rust en kalmte bekijken — ik ken niemand meer om samen in koor de klassiekers in koor mee te roepen.

Snif.

En het de kinderen tot vervelens toe laten bekijken tot zij mee kunnen doen, is geen optie: Robocop is een meesterwerk dat alleen kan begrepen worden in de context van de jaren 1980 vóór het vallen van de Muur. De anti-Star Trek IV, als het ware.

Oud worden, meneer mevrouw.

Gelezen: Wheel of Time 09: Winter’s Heart

donderdag 16 januari 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Winter's HeartZo, kijk nu, er komt zowaar beterschap in Jordan’s schrijven.

Ik had al bij het vorige boek de indruk dat er bij zijn uitgever eindelijk iemand besloten had om het overdreven trekken aan haar en platstrijken van rokken er uit te wippen, maar hier viel zowaar Faile (al een paar boeken de vleesgeworden irritante jaloezie) mee als karakter. En er was, in tegenstelling tot het vorige boek, zowaar een climax!

Niet dat alles koek en ei is: ook dit boek had op een derde van de pagina’s kunnen geschreven worden, en ook hier worden er honderden (letterlijk, “honderden”) zij- en neven- en bij-personages ten tonele gevoerd die er eigenlijk niet echt toe doen (maar die vreemd genoeg wel allemaal een unieke naam krijgen, alsof er nérgens anders in de wereld iemand de naam “Mat” heeft).

Ik keek trouwens al een tijd uit naar de manier waarop één van de voorspellingen die op Mat betrekking hadden, zou uitkomen: teleurstellend. Er zijn een aantal personages die dingen voorspellen in dromen en dergelijke en er zijn vage voorspellingen van duizenden jaren geleden: die zijn proper ambigu en orakelachtig (van het genre “ge zult moeten sterven om te leven”, “als ge de rivier oversteekt, zal een groot rijk vallen”). En dan zijn er een aantal voorspellingen waar weinig twijfel over interpretatie is, genre “X zal trouwen met Y”, zoals in het geval van Mat. 

Maar in plaats dat dat dan organisch gebeurt, is het van “oh, de voorspelling zegt dat ik moet trouwen met Y, ik er zal dan maar beter verliefd op worden zeker?”

En met de voorspellingen van een ander personage, Min, is het nog erger: die ziet een aura met beelden rond sommige mensen, en als ze begrijpt wat de beelden zeggen, dan komt haar voorspelling altijd uit. Dus zitten we met een situatie dat het al voorspeld is sinds boek één dat Rand verliefd zal zijn op drie vrouwen en drie vrouwen op hem, en ah ja, dan is het polygamie, ‘t zal wel moeten zeker, à la guerre comme à la guerre. Of voorspelt ze een tweeling voor een personage, wat dan meteen een vrijgeleide is voor dat personage om om het even wat te doen tijdens haar zwangerschap want, ah ja, ik ga zeker een tweeling krijgen dus ik overleef de zwangerschap.

Afijn. Brandon Sanderson heeft ooit gezegd dat het altijd de bedoeling was om de reeks in één ruk uit te lezen, en niet boek per boek met maanden of jaren tussentijd. De man had gelijk: ook dit boek heb ik op geen tijd gelezen, zonder noemenswaardige verkeersdrempel tussen deel 8, deel 9 en deel 10.

Niet afgrijselijk slecht, zeker niet in de buurt van goed ook. Maar bon. Nog even en het wordt beter, verzekert men me.

[van op Boeggn]

Kom dát nu tegen, aflevering: zwezerik

donderdag 16 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Jaaaa het was al lang geleden, kokeneten spelen. Vandaag op het programma: hapjes, een voorgerecht, en een hoofdgerecht.

Begonnen met bruscetta en oliebalkjes — dikke frieten wit brood, gebakken in olijfolie: ge wilt niet weten hoe vet het is, maar het is wél lekker – met een olijf/ansjovistapenade, een pesto, en een tomaten/courgette/curry-salsa en look+tomaten om op de balkjes te wrijven.

Tweede voorgerecht: de takken van de bomen, hou er u aan vast – zwezerik.

Vorige keer vond ik de zwezerik niet lekker. Dik-achtige schijven met weinig smaak en veel te veel vliezen nog aan gelaten.

Deze keer vond ik de zwezerik, en het hele gerecht he-mels goed. Het begon verdacht: lamszwezerik in een bouillon pocheren, dat ziet er niet direct appetijtelijk uit:

Lamszwezerik in bouillon

Het pellen van die zwezeriken is miserie, dat zit archi-vol vliezen en dingen:

Ongekuiste lamszwezerik

…maar eens dat het krokant gebakken is…

Gebakken lamszwezerik

…en eens er een onnoemelijk lekkere puree van aardpeer en aardappelen bij is, en wat chips van aardpeer, en en jonge worteltjes, en een fantastische saus van kalfsfond en graanmosterd en room: duimen en vingers.

Lamszwezerik - graanmosterd - aardpeer - jonge wortel

Ik had daar een veel grote bord van kunnen eten, en omdat er genoeg was, héb ik daar dan ook een veel groter bord van gegeten. Nieuwsflits voor mezelf: goéd klaargemaakte zwezerik is enorm lekker.

En dan moest het hoofdgerecht nog komen, zeebaarsfilet, bolletjes komkommmer courgette wortel knolselder rammenas en aardappel, en een verrassend frisse paprikacoulis.

Zeebaarsfilet - paprikacoulis - groentenparels

Yep, een goed ingezet kookjaar.

“Luchtaanhalingstekens”

donderdag 16 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Kijk, ongetwijfeld is Marc de Bel een sympathieke en vriendelijke mens, met een klare kijk op pedagogie en een duidelijke visie voor lagere schoolonderswijs.

Maar een school die met de naam Broebelschool moet door het leven gaan, is dat niet wat belachelijk? Ik beeld me in dat de inrichtende macht dat ook vond, bij nader inzien, een school genoemd naar wat uw darmen of uw maag soms doen, en dat er ergens een edict kwam dat het Broebelschool was. Broebél, met het accent op de bél van de Bel.

(Niét de “bel” van “belbus”, dat zou belachelijk zijn, een belschool.) (Veronderstel ik.)

En dan had de man zelf het in een interview op het gesproken dagblad over de ontwikkeling van het kind – pardon, de “ont”-“wikkeling”, want kinderen worden veel te veel in allerlei zaken gewikkeld, waardoor ze niet meer klaar zien en alles te “in”-“gewikkeld” wordt en de school is een plaats waar we elkaar moeten ontmoeten, want “ontmoeten” is ook een stukje “ont”-“moeten” en aaaaargh ik heb een slets naar mijn afstandsbediening gesmeten in een wanhopige poging om die jaren-1970-kul niet meer te moeten horen.

Verder alle respect voor mensen die graag eens experimenteren met een generatie lagere schoolkinderen, maar dit moest me even van het hart.

Gelezen: Wheel of Time 10: Crossroads of Twilight

vrijdag 17 januari 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Crossroads of TwilightOkay, vervolg van vervolg van vervolg (van vervolg, etc.). Deel tién. En nog maar eens honderden bladzijden van, euh, niet erg veel actie, deze keer de pro-versie: echt helemaal niets. Ik denk dat het ondertussen bijna drieduizend bladzijden geleden is dat het écht vooruit ging. Zei ik dat er beterschap kwam? Helaas, neen.

Een hele reeks hoofdstukken met Mat en de vrouw waar hij verliefd op moet worden terwijl hij nog altijd op de vlucht is voor de Seanchan. Een hele reeks hoofdstukken met Perrin die nog altijd een reeks mensen moet bevrijden. Egwene is nog altijd op weg naar de White Tower.

Um. Waar had ik het nog niet over gehad? 

Aha! De spanking-fetish van Robert Jordan. Om de één of andere reden worden vrouwen voortdurend lijfelijk gestraft. Over de knie, kleren uit, haarborstel of zweep erop. Goed, een mens schrijft natuurlijk wat hij wil in zijn vrije tijd, maar toch, naar mijn smaak: ofwel beperkt men het tot een vermelding om de pakweg paar honderd bladzijden (in plaats van om de tien bladzijden), ofwel doet men meteen een A.N. Roquelaure, en mag het er helemaal over en in geuren en kleuren.

Maar het equivalent van “oooh Matron! she’ll be in for such a switching!” begint op den duur ernstig tegen te steken. Vooral: Jordan steekt moeite in omschrijvingen van allerlei verschillende culturen (enfin ja, hij doet zijn best), maar hoe het ook uitdraait, of het nu the Kin of Aes Sedai of Sea Peoples of wie dan ook is — allemaal hebben ze lijfstraffen voor vrouwen, liefst nog eens naakt.

Het viel andermaal niet zo op (les livres se suivent et se ressemblent), maar ik denk dat dit het nadir van de plotontwikkeling bereikte: niets, niets, niets, of toch bijna niets. Geen slechteriken, of het zouden de snuitkevers in het graan moeten zijn, geen karakterontwikkeling, en als ik op het gevoel moet afgaan, zijn er maar een dag of vier vijf voorbijgegaan op 800 ofzo bladzijde.

Zucht. Het zou nu toch wel eens mogen beginnen vooruit gaan, vind ik. 

(Als bonus: een knip en plak extract van een Amazon review, dat de vinger niet op maar in de zwerende wonde legt:)

Phone Rep: “Hello, this is ****, representing Bigelow Tea and other fine beverages. How may I help you?”

Caller: “Well, see, I have this problem with my tea…”

P: “Which variety of tea are you having the problem with?”

C: “Bigelow Blueberry Blast.”

P: “Alright…what seems to be the problem?”

C: “See, there was this one batch of tea I brewed for myself one morning. I brewed it into a gleaming silver pitcher with a matching silver ropework tray and a set of three silver cups, each with its own saucer that was engraved around the perimeter with tiny flowers. I had bought the set in Saldea. Oh, the Sea-folk porcelain is wonderful, but I’m prone to breaking it. Anyway, I poured myself a cup of tea. There were piping hot scones in a silver bowl on the tray next to the tray that held the tea. The basket was covered with a white embroidered cloth slashed with blue silk, much like my dress. Oh, the neckline is a bit too low-cut for some of my acquaintances, who prefer good stout woolens to that Arad Domai silk that clings to the body in such a way as to leave very little to the imagination. So, as I was eating a scone and drinking my cup of tea, the steam from each rising and intertwining together like dueling serpents, I noticed a peculiar taste in the tea: it was cool and refreshing, with a hint of mint. Of course, I thought nothing of it. Giving my earlobe a tug and my braid a pull, I remembered the idiocy of every one of my male friends, indeed every male I have ever come into contact with, or ever will for that matter. The lot of woolheads can never compete with the superior logic and rock-solid reasoning that every female in the known universe possesses. It’s no wonder we all behave the same.”

P: “Um…what was your problem with the tea?”

C: “Oh yes, I’m sorry. After I had consumed the tea, I placed the cup on the silver ropework tray and covered the gleaming silver basket of scones again with the white embroidered cloth slashed with bands of blue silk, much like my dress. I remembered the stout man in the streets of Tar Valon: a vendor of sausages he was. Though I know I will never see him again, I felt it necessary to familiarize myself with every aspect of his appearance and personal history. He was a short, stout man with black hair that was beginning to grey at the temples, slicked back on his head in the manner of warriors, though it was obvious he was not one. He wore brown shoes of stained leather that rustled softly against the dirt of the streets, kicking up clouds of dust that lingered in the air even after he had passed. His pants were of stiff wool, dyed green and patched in many places. He wore a leather jerkin over a soiled white peasant’s shirt, the cuffs of his sleeves rolled up and out of his way. Around his neck was a silver chain with a medallion attached to it that bore the image of a bear. He spoke with a gruff voice…”

P: “The TEA, ma’am.”

C: “Well you don’t have to be rude about it. I was only filling you in on the relevant details.”

P: “I don’t have all day, ma’am.”

C: “You do remind me of a lad I once knew, back when I used to frequent the palace in Camelyn…”

P: “Look, we’ll send you a case of Blueberry tea, alright?”

C: “Oh…alright then, I suppose that will do nicely.”

P: “Do you have any other problems?”

C: “Well, there is this one other problem I have, but it’s not with your tea. The other day, I was pouring myself a goblet of spiced wine. Only the wine had grown cold after being left on the windowsill for whatever reason. So I siezed hold of saidar. It was pure rapture…like opening all of my petals to the sun, for I am a flower. It was like floating in a river that tore along with great speed: resist it and you would be consumed by it. So I accepted it and was consumed by the sweet joy. I sent a tiny thread of fire into the pitcher to warm the wine. Soon, steam rose from the pitcher of gold, sunlight rebounding on the inset gems. I removed the pitcher from the stark Cairheinien plinth of the finest marble and poured myself a glass. But the use of saidar had turned the spices bitter…”

*CLICK*

C: “Hello? Hello? Wool-headed sheep-herder…”

Huilen van het lachen. Of lachen van het huilen, ik wil er van af zijn. Bij de tienduizend bladzijden al. Ik ben er bijna van af.

[van op Boeggn]

Gelezen: Wheel of Time 11: Knife of Dreams

zaterdag 18 januari 2014 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

Knife of DreamsHo-hum, dacht ik, daar we weer. Veel te veel omschrijving, een plot zo snel als een hommel die in een pot honing zwemt…

Hola!

Ergens na een hoofdstuk of twee dacht ik plots dat ik een andere auteur aan het lezen was. Ik heb het voor de zekerheid nagekeken on-line, maar nee hoor: dit elfde deel zou wel degelijk door Robert Jordan zelf geschreven zijn. En toch kan ik het niet geloven: pakweg een vijfde of een kwart van het boek is nog altijd vintage Jordan, maar de rest van dit boek is gewoon beter geschreven.

Omschrijvingen die niet clichématig zijn, woorden die nog nooit gebruikt waren, dat soort dingen.

En een verhaal dat zowaar vooruit gaat: de al drie boeken aanslepende problemen met Perrin/Faile, Tuon/Mat en Elayne worden opgelost, er zijn stappen in de Egwene / White Tower historie, en er is zelfs een groot gevecht met Rand en Forsaken en alles.

Het verhaal gaat soms zelfs té snel vooruit: voor een situatie die al drie boeken aansleept, is de Perrin/Faile-historie behoorlijk anticlimactisch opgelost, en het Forsaken-gevecht met Rand is over voor de lezer goed en wel beseft dat het begonnen is (het is een val, Rand! ik weet het. niet naartoe gaan, Rand! oh, ik ga toch gaan. blam, ‘t is een val. oei, mijn hand is af. oh, ik ben gewonnen. allez ju). En voor al wat er gesproken wordt over machinaties rond Elayne, gaat het daar ook veel te snel: ontvoering out of the blue, een paar bladzijden later bevrijding, kort gevecht, “okay, ik ondersteun u” “en ik ook” “ah ik ook”, hopla, een probleem dat al vier of vijf boeken aansleept: opgelost.

En dan is er nog Aram, een Tinker (totaal geweldloos volk) van geboorte die een volleerde vechter geworden was. We weten al een tijd dat de Aiel (totaal Ninja-achtig Fremen-achtig volk) een afsplitsing zijn van de Tinkers, dus men had kunnen vermoeden dat Aram een soort bruggenbouwer zou kunnen geweest zijn, met een verzoening eventueel tussen… ah neen, sorry, pets, Aram is out of the picture. En de Shaido Aiel, die een soort niet-eerbare afsplitsing van de Shaido zijn, en die al sinds boek één of twee een luis in de pels van iedereen zijn? “Zeg, we zijn terug naar waar we vandaag kwamen.” “Ah ok goed.” Wég!

Maar bon, dat zijn maar details. Ik vond dit geen verkeerd boek.

Voor wie de reeks zou willen lezen: ik dénk dat het zonder enig probleem doenbaar moet zijn om Path of Daggers, Winter’s Heart en (vooral) Crossroads of Twilight over te slaan en enkel de korte inhoud te lezen op het internet, en dan weer aan te sluiten bij dit elfde deel, en dan door te steken naar het einde.

Op naar het laatste rechte stuk!

[van op Boeggn]

Links van 14 januari 2014 tot 18 januari 2014

zaterdag 18 januari 2014 in Links. Permanente link | 4 reacties

Ad blockers: A solution or a problem?
Viewing ads is part of the deal if users want content to be free, says Freitas. The use of ad blocking software breaks that implicit contract. What's more, he continues, the vast majority of visitors who use ad blockers aren't interested in making even a small payment in exchange for an ad-free site.

Frere-Jones is suing Hoefler for half of the world’s preeminent digital type foundry – Quartz
Gelijk goeie kennissen die gaan scheiden — vies. "Type designer Tobias Frere-Jones claims he has been cheated out of his half of the company by his business partner, Jonathan Hoefler. In a blistering lawsuit filed today in New York City, Frere-Jones says he was duped into transferring ownership of several fonts, including the world-famous Whitney, to Hoefler & Frere-Jones (HFJ) on the understanding that he would own 50% of the company."

Owners of 2011 MacBook Pros report critical GPU failures, system crashes
Raad eens welke MacBook Pro ik heb?Juist! "It appears a number of early-2011 MacBook Pro models with discrete AMD GPUs are seeing issues with system crashes and hardware failures, with reports of problems escalating in recent weeks."

The Millions : “Dumbest Thing Ever”: Scribbling in the Margins of Dan Brown’s Inferno
Like most writerers [sic], I am crazy about Dan Brown. Why does he write the way he does? Is he a sneaky genius? How is it possible that he was once in a writing seminar with David Foster Wallace? (One of my dreams is to write a hit Broadway musical about that seminar, in which Dan Brown strides around the stage wearing a tweed jacket with elbow patches singing bombastic anthems about the great masterpieces of Europe while DFW sings introverted atonal fugues with mumbling sotto voce footnotes.)

De Krook: de rol van sociale interactie en technologische evolutie in de bibliotheek van de toekomst
Traditioneel gaat een bibliotheek te werk als een soort van uitleenfabriek dat boeken, cd’s en ander educatief materiaal aankoopt en dit (gratis) ter beschikking stelt van de burger. Vanuit een model van schaarste selecteert en organiseert ze uit de beschikbare informatie, waar ze via haar connecties toegang tot heeft. Tegenwoordig is er echter een overvloed aan informatie die door technologische innovaties zoals het internet en tablets overal en altijd beschikbaar is. Een onophoudelijke stroom van nieuwe producten veranderen de ervaring en wensen van de gebruiker continu.

Wat kan de toegevoegde waarde van een bibliotheek dan zijn als ze vat heeft op noch de productie van informatie, noch de technologie waarop deze geraadpleegd wordt?

Vuile pitoe

zondag 19 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Gisteren biefstuk gemaakt met pomme pailles (dunne dunne frieten), voor de kinderen en mij (Sandra was aan het uitgaan, pfeh).

Eerste vaststelling: vuur op maximum + degelijke koperen pan = uitstekend biefstuk.

Vaststelling twee, naar aanleiding van die frieten: de mandoline heeft écht haar beste tijd gehad. We hebben al denk ik bijna twintig jaar een Börner: met veel voorsprong het ding waar we in de keuken al het meest plezier aan gehad hebben. Nieuw ziet zo’n ding er tegenwoordig zo uit:

mandoline

 

Dat van ons ziet er wat vergeelder uit, en aan één kant een  beetje zwartgeblaakt en gesmolten, en het hoedje is al een tijd kaduk, maar de messen zijn nog altijd relatief scherp, en het doet zijn werk nog min of meer degelijk — en daar ligt het juist: “relatief” scherp is écht wel scherp, maar minder dan vroeger. We moeten harder duwen om bijvoorbeeld aardappelen te snijden, en combineer dat met hier en daar wat gebroken inzetstukken, en het is niet echt zo handig als het vroeger was.

Dilemma: een nieuwe Börner kopen? Of toch eens een professioneler model zoals pakweg dit?

mandoline2

 

‘t Zal kiezen tussen die twee zijn, want van die mid-range mandolines, da’s gewoon prutsen. Dat is niet instelbaar zoals de professionele, en dat werkt niet zo vlot als de Börner.

Gnn.

(Vaststelling drie: ik heb de keuken achtergelaten als een oorlogszone. En ik dacht nochtans dat ik redelijk opgekuist had.)

Humor

maandag 20 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Op een paar maand kan er nog zó enorm veel gebeuren — ik zie implosies! explosies! ruzie! 

Ik begin het grappig te vinden, de aankomende verkiezingen.

Da’s eigenlijk geen goede zaak, vermoed ik.

Links van 18 januari 2014 tot 21 januari 2014

dinsdag 21 januari 2014 in Links. Permanente link | 2 reacties

Beats Music | Online Music Streaming
Our curators are driven by a passion for music. They know the only thing as important as the song you’re hearing now is the song that comes next. Their expertise, combined with the best technology, always delivers the right music to you at the right time.

Geocodio | Ridiculously cheap bulk geocoding
turn street addresses into map coordinates using our straightforward REST API

Generate a Random Name – Male, French, Belgium – Fake Name Generator
Your Randomly Generated Identity!

Oxfam: 85 richest people as wealthy as poorest half of the world | Business | theguardian.com
The extent to which so much global wealth has become corralled by a virtual handful of the so-called 'global elite' is exposed in a new report from Oxfam on Monday. It warned that those richest 85 people across the globe share a combined wealth of £1tn, as much as the poorest 3.5 billion of the world's population.

Gaan we voor angst en vernedering, of zetten we in op emancipatie en hoop? – Opinie – De Morgen
Crul vergeleek de situatie van jonge Turkse Europeanen in al die landen met elkaar. De ondervraagde jongeren hadden allemaal dezelfde startpositie (geboren in Europa), dezelfde herkomst (ouders geboren in Turkije) en het betrof allemaal kinderen van laaggeschoolde arbeidersgezinnen. De onderzoeker vroeg zich af of die jongeren, die in verschillende landen in erg vergelijkbare omstandigheden aan de start kwamen, zich anders zouden ontwikkelen op sociaal-economisch vlak en of ze vervolgens ook andere maatschappelijke opvattingen zouden ontwikkelen. Het antwoord op beide vlakken luidt ontegensprekelijk "ja". In Zweden stromen zes (6!) keer meer van die jongeren door naar academische opleidingen dan in Duitsland.

Het keerpunt is bereikt: de emancipatie is niet uit, maar simpelweg af – nrc.nl
Emancipatie wordt dan niet gemeten in termen van vrijheid, maar in termen van gelijke uitkomsten. Maar wordt het zo langzaamaan niet eens tijd voor de conclusie: allebei kan blijkbaar niet? De huidige, ongelijke (of in ieder geval verschillende) verhoudingen en opvattingen zijn dan juist het product van die vrijheid, omdat vrouwen nu eenmaal geneigd zijn om andere prioriteiten te stellen en keuzes te maken, wat er vervolgens toe leidt dat er meer vrouwen zullen zijn die parttime werken, en net wat minder vrouwelijke ME’ers en topmanagers.

Passioneel

dinsdag 21 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Oudste zoon zat met een zeer vervelend probleem: hij moest voor de één of andere les een spreekbeurt of zo doen over “zijn passie”.

Ik ga niet zeggen dat het paniek was, maar het was toch bijna onoverkomelijk: dat hij veel te veel passies had, en hoe kon hij dat allemaal in één ding krijgen!

Ha. Een (zeer aangenaam) luxeprobleem, me dunkt. :)

Niet zo lang meer!

woensdag 22 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik kijk er al helemaal naar uit, naar seizoen vier van Game of Thrones!

Nog maar een paar duizend bladzijden Wheel of Time trouwens, en ik begin aan Dangerous Women, een anthologie van George R.R. Martin en Gardner Dozois, met onder meer dingen door Joe Abercrombie (waar ik nog geen slechte dingen van gelezen heb) en Brandon Sanders (idem), en van GRRM zelf natuurlijk.

Wahey!

Hierzie, exotisch fruit

donderdag 23 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

‘t Was vandaag rustig en niet te veel werk, bij het koken – nog goed, want den dezen is volledig, en door en door kapot.

Voorgerechten: een kleine quiche lorraine en gerookte eendenborst. Ik ben een fan van de gerookte eendenborst; de quiche was wegens tijdsgebrek niet op voorhand gebakken en dus redelijk rauw van deeg onderaan. Spijtig. Erbij: een slaatje van rocket met zongedroogde tomaten.

Gerookte eend / granaatappel - quiche Lorraine - rocket sla

Hoofdgerecht: met geitenkaas/gedroogde tomaten/basilicum gevulde varkenshaasjes, met een machtig lekkere champignonsaus en een spekrösti en kleine groensels. Aan de ene kant:

Gevulde varkenshaas / geitenkaas / gedroogde tomaat / basilicum - champignonsaus - spekrösti

…aan de andere kant:

Gevulde varkenshaas / geitenkaas / gedroogde tomaat / basilicum - champignonsaus - spekrösti

Niet alleen de saus was lekker, ook het varkenshaasje was perfect, en de vulling zou een mens met een lepel en rauw opeten.

En als dessert: een bol cuberdonijs naast allemaal exotisch fruit – bijna smaakloos, werd ons verzekerd, maar zo hebben we het ook eens gezien en geproefd.

Meli-melo  exotisch fruit - cuberdonijs

Ik had daar eigenlijk niet zo’n probleem mee, met dat gebrek aan smaak. Er was altijd lekkere passievrucht en physalis en ramboetan dat gewoon harige lychee is en sterfruit en enorm zoete baby-anananas en cactusvijg en kumquat en granaatappel en kaki en tamarillo en papaya en pitaya, en ik vond daar niets slecht van.

Crashen in bed nu, denk ik.

Gelezen: Wheel of Time 12: The Gathering Storm

vrijdag 24 januari 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

The Gathering StormBoek elf was een sprankeltje hoop na duizenden en duizenden bladzijden niet echt zo goede boeken. Het was ook meteen het laatste boek van Jordan: daarna was hij namelijk dood.

Het was absoluut niet gezegd dat de reeks degelijk af zou geraken, want met nog maar één boek te gaan en heelder reeksen plot points op te lossen… Kwam daar nog bij dat er een auteur moest gevonden worden met genoeg voeling voor het verhaal en de stijl, die bereid zou zijn om niet al te veel van zijn eigen in het verhaal te steken om niet al te veel af te steken tegen de oude boeken: niet simpel.

De weduwe Jordan ging voor Brandon Sanderson, die toén nog niet de fantasy-superheld was die hij nu is, en ho boy, was dat even een goede keuze.

Personages die al elf boeken lang vastgeroest zaten, kregen plots dimensie. Een verhaal dat al een eeuw niet vooruit leek te gaan, bleek in dit boek helemaal niet stil gestaan te hebben. Details die nutteloos leken vier of vijf boeken geleden, zijn ineens in een context te begrijpen.

Neen: Robert Jordan had goede ideeën, maar was niet genoeg schrijver om ze boeiend neer te pennen. En het mag duidelijk zijn: Brandon Sanderson is dat wel.

Zeer aangenaam boek om lezen. En ik ben blij dat “het laatste boek” uiteindelijk niet in één boek bleek te passen, dat ik nog een paar duizend bladzijden heb.

[van op Boeggn]

Vier op zes

zaterdag 25 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Voilà: eentje erbij. We zijn nu in de meerderheid thuis, de brildragers.

Sinds deze namiddag heeft Louis er ook een (en Zelie een nieuwe):

1620685_10152274493460802_940755678_n

Surface 2 Pro

zondag 26 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Het ding is uiteindelijk, met ongeveer een maand vertraging, toegekomen: mijn nieuwe werkcomputer.

Een weekend niet-echt-intensief gebruik (wegens allerlei feesten en dingen) later: ik ben er machtig content mee. Een echte computer, krachtiger dan bijna alle computers in mijn huis, en tegelijkertijd een tablet dat ik een hele avond op mijn schoot kan hebben voor de televisie, waar ik alles op kan draaien van een halve eeuw PC, dat films op HD-kwaliteit afspeelt en games op volle snelheid en dingen, en alles: een groot gemak.

De type cover die erbij zit is ook een mirakel van schoon fatsoen: full size klavier, echte toetsen, backlit, stevig, en toch maar millimeters dik.

Meer later, vooral dan volgende week als het mijn enige werkcomputer wordt na drie vier jaar aarMac. Spannend!

Du traan ies altaad un beetche raazen

maandag 27 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Preach it, brother.

Bloederig Brabants ook altijd.

Gelezen: Wheel of Time 13: Towers of Midnight

dinsdag 28 januari 2014 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

Towers of MidnightRobert Jordan had elf boeken geschreven, en hij was van plan om de hele reeks af te maken in één laatste boek. Dat was, had ik begrepen, ook in eerste instantie de instructie voor Brandon Sanderson: maak de reeks af, hier zijn de notities, op één boek moet dat zo ongeveer lukken.

Ik had er lange tijd geen flauw idee van hoe Jordan ooit aan het idee gekomen was dat hij op één boek die hele Wheel of Time af zou krijgen, maar nu ben ik er wel achter. Hij zou het waarschijnlijk gewoon afgehaspeld hebben met een aantal statische scènes.

Niet zo Sanderson. Nog minder fluff dan in boek twaalf, nog meer diepgang in de personages, daar kruipt ook tekst in. Kwalitatief veel betere tekst, en veel aangenamer om te lezen tekst dan hele riemen over allerlei karakters die ruzie maken en kledij glad strijken.

Want godzijdank: de hoofdpersonages hebben ondertussen zo ongeveer allemaal aanvaard dat ze wel degelijk belangrijk zijn en géén normale mensen. En ze hebben van de weerbots andere emoties dan vijftig tinten boos zijn op mekaar.

De wereld zit degelijk in mekaar, maar met de twee laatste boeken is toch wel erg pijnlijk duidelijk dat dit een fantastische serie had kunnen zijn met dit verhaal in handen van een betere schrijver dan Jordan.

Zucht.

[van op Boeggn]

Links van 21 januari 2014 tot 29 januari 2014

woensdag 29 januari 2014 in Links. Permanente link | Eén reactie

Post mortem – Thanks & lessons learned | Notes from the trenches
Lessons learned – Don’t operate in a market where a single player can arbitrarily decide to kill you. Especially don’t work in a market that’s controlled by an entity that explicitly refuses to communicate with you (or anyone else) or to explain their guidelines.

The Best “Entry Level” Science Fiction Books to Convert Your Friends
A lot of the greatest science fiction and fantasy books are not for newbies. They can be daunting for new readers, because they assume you've already read a lot of science fiction and fantasy. But what are the best "entry level" science fiction and fantasy books? We asked some top editors and writers, and here are their picks.

Applying Artificial Intelligence to Nintendo Tetris
In this article, I explore the deceptively simple mechanics of Nintendo Tetris.

Twitter’s Future Can Be Seen in China — Irvingside
It will be interesting to see how Twitter creates its unique ecommerce platform, but for now we can turn to China's messaging giant WeChat to predict the San Francisco-based company's future. WeChat began as a messaging service like many of its rivals Line and WhatsApp, but has recently embraced financial transactions. WeChat's users can make payments to McDonald's through the app. After the transaction is finished, WeChat provides a QR code from McDonald's for users to redeem. Last November, WeChat partnered with Chinese smartphone maker Xiaomi to sell the company's flagship phone, the Mi-3. In less than 10 minutes, 150,000 units of the device were sold on WeChat. Although WeChat's impressive user base of 500 million and counting far surpasses that of Twitter, one can still expect Twitter to experience similar results from ecommerce.

Computer Associates promo video – YouTube
Machtig! "We make the software that makes the world go around!"

De wet op de bescherming van de persoonsgegevens meneer!!

woensdag 29 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Telefoon van een advocaat: dat zijn cliënt mij gedagvaard wil zien omdat ik de wet op de bescherming van de persoonsgegevens overschrijd.

Serieus, de wet op de bescherming van de persoonsgegevens? Ja, blijkbaar wel. Kijk, dit is een schending van die wet, volgens de advocaat:

In de krant stond vandaag “Komt er volgend seizoen een Belg bij in de Premier League? Ritchie De Laet voert met Leicester City namelijk met sprekend gemak de Championship (Engelse tweede klasse) aan.” (lees meer bij De Standaard Online)

En hiervoor kan Ritchie De Laet mij volgens die advocaat mij een proces aandoen. Enfin ja, volgens de cliënt van de advocaat.

Uh huh. Yeah, right.

(In voorkomend geval ging het om een verwijzing van vier jaar geleden naar een artikel over iemand die rechten studeerde, iets met een extreemrechtsachtige studentenvereniging en geweld in de Overpoort.)

Allez toe, één hapje!

donderdag 30 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Uitstekend principe in het koken: minstens proeven, zelfs als g’er van uitgaat dat het dingen zijn die ge al veertig jaar niet binnen krijgt. Zo blijkt dan bijvoorbeeld dat niet alle zwezeriken slecht zijn.

Deze week op het programma: nieren!

Ik moet dat al heel mijn leven niet hebben, maar vandaag meteen het diepe eind in: van het kuisen tot het bakken.

Maar wacht, eerst de voorgerechten. Om te beginnen neme men een bodram met boter en gerookte zalm ertussen, en dan nog een laag boter en gerookte zalm en zo voort, en dan in kubussen snijden en boter aan de buitenkant:

Bodrams

…en dan in fijn gehakte peterselie, en een lepel lomviseieren erop:

Javanais van zalm en lompviseiers

Deel twee van voorgerecht één: een konijnenrugsken, opengesneden, daarin een mengeling van groene pesto en mozarella, opgerold, aangebakken, in de oven, in schijfjes gesneden en op een lek zeer dunne bloemkoolpuree gelegd. (Okay, okay, “een zalfje van bloemkool, zucht.)

Dat geeft dan samen:Javanais wit brood / zalm / harenka - konijnenrug / mozarella / pesto / bloemkool

Voorgerecht twee: een geitenkaasje in een krokante korst gebakken, met appelhooi erop en een fris slaatje, en met allemaal Turks fruit en een noten-rozijnenmengeling en honing en vijgen en al:

Geitenkaasje / kruien/specerijenkorst - appelhooi - fris slaatje

Zeer zeer lekker. Zeer zeer lekker.

En dan het hoofdgerecht: nieren. Stap 1: kuisen. Die kalfsnieren zitten in een blok degoutant vast aanvoelend vet. Al dat vet moet er van rond, en waar het in de nier zit, moet het er ook uit.

En urine-aanvoerkanalen die te dik zijn, moeten er ook uit. En dan in kleine stukken, en dna geeft dat dit:

Nieren

Of beter, dan geeft dat dat nadat die stukken een half uur onder stromend water hebben gestaan, om de zoveel tijd gemasseerd, om de geur van urine eruit te krijgen. Ahem ja.

En dan gewoon gebakken, met spekjes erbij en champignons en jeneverbessen en dan geflambeerd met jenever en geblust met bruine fond en room, en pijpajuin erbij. Een salsa gemaakt van tomaten en komkommer met dragonazijn en olijfolie en peper en zout en pijpajuinen, in torentjes gestapeld naast een klets paarse aardappelpuree, en dat geeft dan dit:

Kalfsniertjes / jenever - truffelaardappel

Ja, ik weet het. De theorie was blijkbaar: we maken een gerecht dat er zodanig degoutant uitziet dat die niertjes de minste van onze zorgen zijn.

Opdracht niet geslaagd, wat mij betreft: ik vond het om te beginnen niet lelijk of vies maar grappig, de combinatie stevige bruine saus, subtiele fluweelachtige aardappelen en frisse salsa verrassend lekker, en de nieren zeker niet slecht, maar in feite ook niet echt om naar huis over te schrijven.

Als die dingen goed klaargemaakt zijn, dan moet een mens er normaal gezien niet van kokhalzen (wat wel het geval is als ze niet goed gekuist zijn of als ze niet genoeg gespoels zijn en dus naar pis ruiken/smaken), maar ik kan niet zeggen dat ik omver lag van de smaak: zowat alles al wat op het bord lag, en de hele combinatie van alles, vond ik lekkerder dan de nieren op zich.

22 jaar

donderdag 30 januari 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Vorig jaar dacht ik dat ik het niet vergeten was, maar toen bleek dat het al een dag voorbij was. Dit jaar was Sandra het niet vergeten.

En met een beetje aanmoediging wisten de kinderen het ook – kijk eens hoe schattig:

221

Gelezen: Wheel of Time 14: A Memory of Light

vrijdag 31 januari 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Memory of LightGodverdomme en miljaardedju en gelijkaardige.

Ik had het kunnen vermoeden: het einde lag natuurlijk al vast vóór Sanderson de mantel van Jordan overnam, en daar was niet zo enorm veel bewegingsruimte — om er nog niet van te spreken dat de hele epiloog van het boek letterlijk door Jordan zelf geschreven was, jaren geleden.

Dit is hoe het boek ging:

  • Het eerste kwart: oh boy oh boy oh boy, een héél boek veldslag, zo wijs. Wel vreemd dat er plots zo’n enorme deus ex machina (satanas ex machina?) komt — de Sharan, nóg eens een heel nieuw volk met zijn eigen eigenschappen en achtergrond, waar we praktisch niets van gehoord hadden.
  • Het tweede kwart: euh, wacht, dit is het allerlaatste boek, moeten we hier niet een aantal losse einden vastknopen? en okay dat er gevochten wordt, maar als dit de Ragnarok van Wheel of Time is, waarom voelt het dan zo klein aan? akkoord er zijn vier strijdtonelen, maar ze voelen allevier aan alsof er een paar honderd man vechten, niet de miljoenen soldaten en tienduizenden channelers van allerlei achtergronden die ons beloofd waren
  • Het derde kwart: tiens, het begint gelijk allemaal een beetje op elkaar te lijken, die veldslag.
  • Het laatste kwart: néééééé!!!!
  • Epiloog: ugh. Zelfs van uit het graf kan Jordan een boek kapot maken.

Neen, ik was niet tevreden. Ik verwachtte geen Tolkienachtig einde en dan nog een einde en dan nog een en dan een epiloog en dan nog een epiloog — maar ik had toch een zeker einde verwacht, dat de rest van de boeken de moeite waard zou maken.

Eén voorbeeld: in de eerste boeken wordt er een groot spel gemaakt rond de Tinkers, een soort pacifistische zigeuners, die blijken de voorouders te zijn waar de Aiel, een soort Fremenachtig volk, van afgesplitst zijn. De Tinkers zijn al duizenden jaren op zoek naar een mysterieus lied, en de Aiel die leven volgens een strikt systeem van eer en schuld en boete, zijn duidelijk ook niet klaar met hun verleden. Eén van die Tinkers, ene Aram, neemt in weerwil van duizenden jaren traditie de wapens op, en dan lijkt er op te gaan lijken dat we naar een soort hereniging gaan, of iets in die zin. Maar dan wordt Aram afgemaakt in boek tien of zo, en dan horen we niets meer van de Tinkers. Ja, een korte acte de présence in een ziekenboeg in het laatste boek. Twee of drie regels of zo.

Aaargh!

Hoe meer ik er over nadenk, hoe lastiger ik ervan loop. Ik had twee en een half boek de indruk dat het allemaal goed kwam met Wheel of Time, en dat die eerste elf boeken  toch de moeite waard waren geweest, en dan blijkt dat het keurslijf waarin Jordan de reeks gegoten had, en vooral het einde dat hij al geschreven had, er een onmogelijke opdracht van gemaakt hadden voor wie dan ook.

En het is niet eens allemaal de schuld van Jordan. Hoe degelijk Sanderson ook was met menselijke interactie en een beperkt aantal personages, zo zwak is hij met epische veldslagen.

Kak. Nee, niet leutig.

[van op Boeggn]

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338