Waar zullen we het vandaag eens over hebben?

Soms zit ik ergens, alleen, of in gezelschap, en luister ik naar mensen of naar mezelf, en denk ik wel eens: ik zou eigenlijk eens een echt gesprek moeten voeren.

Zo van vragen hoe het er mee gaat uit oprechte interesse, en geen domme grapjes doen maar echt luisteren, en antwoorden, en nadenken, en samen ergens uitkomen waar we niet vertrokken waren en waar we nog niet geweest waren. En hopen en verzuchtingen, en plannen en vloeken, en lachen en bleiten en al die dingen, gelijk in slechte Franse films, uren aan een stuk.

Het blijft bij erover nadenken, negen en negentig keer op honderd: hoe begint een mens daar in ’s hemelsnaam aan, aan een serieus gesprek? Voor ge het weet, is het van grapjes en ah ha ha en hopla: dezelfde non-conversatie als altijd, en dezelfde nietszeggende nietszeggendheden, en kijk nu, de avond is al voorbij en ha, we moeten dat nog eens doen en damn het is wéér niet gelukt.

Meer drinken, misschien? I dunno.

Doe mee met de conversatie

2 reacties

  1. Ik begrijp je. Ik heb vaak hetzelfde gevoel. Soms lukt het wel, om iets te voeren dat lijkt op een echt gesprek. Vaak met dezelfde mensen, maar dat is niet erg.

    Alcohol kan wel helpen, ja, maar enkel tijdens de eerste vier glazen, daarna gaat het de dieperik in. Alleen besef je dat pas de volgende dag.

Laat een reactie achter

Zeg uw gedacht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.