Archief voor april 2014

 

Peingwiems

dinsdag 1 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Eén april, ik ben daar niet zo voor.

Yay the Nanny!

woensdag 2 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ze zijn op Wijftv herbegonnen met The Nanny! (Verwijzingen naar Lady Diana als was ze nog levend, ha!)

Ik was al helemaal vergeten hoe grappig het was, verdorie. De kinderen, ‘t is te zeggen Zelie, vond er helemaal niets aan — maar zij heeft alleen nog maar stukken aflevering van helemaal op het einde gezien, en toen was het toch wel een beetje over de haai gesprongen, als we daar heel eerlijk over zijn.

…ah, en we gaan het nog niet weten: bleek dat het plots veel te laat was en dat Zelie moest slapen. Volgende keer beter!

Binnenkort mijn verjaardag, hint, hint

donderdag 3 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Serieus, ik zou hier veel geld voor geven.

Asperges, asperges, asperges

donderdag 3 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Drie keer asperges vandaag!

Begonnen met een koude aspergesoup, met gerookte paling, bolletjes komkommer, kerstomaat, groene asperge en een espuma (ha!) van parmesaan. Het zag er uitstekend uit, en het was ook uitstekend:

Gevolgd door een klassieker, asperges à la flamande, met een koppel gamba’s:

En dan de plat de résistance: gegrilde goudbrasem gevuld met asperge en venkel, en kasteelaardappelen. Zoals ondertussen traditioneel, kwam de vis ongekuist toe, en hebben we hem helemaal mogen doen (wijs!) — schubben, kieuwen, ingewanden, alles:

Zo zag het er klaargemaakt uit:

De vis gewoon op zijn geheel gelaten, buikholte gekruid en gevuld met slievers ajuin, venkel en asperges, even op de grill, en dan een klein kwartier in de oven. Yum!

én gember?

vrijdag 4 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik krijg van de ene op de andere dag ergens een maand of twee geleden, en compleet out of the blue wegens daarvoor nooit van mijn leven gehad, migraine van sommige dingen.

Altijd spannend, als ik iets eet of drink dat ik al een tijd niet meer heb gegeten, want het kan altijd pang! koppijn! misselijkheid! zijn. Ik kan ondertussen al een lijst bijhouden: mango, druiven, ananas (verschrikkelijk erg, één stukje is genoeg), appelsap, groene aquarius (niet de rode), muntsiroop, ice tea (vijf minuten na drinken!), appelsiensap.

En, weet ik sinds vanmiddag: gember. Enfin, denk ik toch, of het zou rode biet moeten zijn, of olijven.

Ik heb mij met pijnstillers door de namiddag geworsteld op het werk, en dan ben ik met nog wat extra pillen in bed gaan liggen met een kussen over mijn hoofd. En dan was het wat beter, en heb ik een droge koek gegeten — en nu ben ik aan het proberen die binnen te houden en niet naar het toilet of een emmer te lopen.

Pf. ‘t Leven is ‘t leven niet waard, soms.

update: mislukt. Mijn ziel uit mijn lijf gespuwd — want meer dan die koek zat er niet meer in. Zucht.

Dune

zaterdag 5 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Het schoolfeest toen ik in het tweede jaar humaniora zat: een vreemde bedoening. Ik had er mij vanalles bij voorgesteld en mijn ouders opgetrommeld, met ergens in het achterhoofd het idee dat er optredens en demonstructies en zo zouden zijn, maar het bleek eigenlijk gewoon helemaal niets te zijn. Een bodega, denk ik, waar mijn ouders waarschijnlijk een glas gedronken hebben.

Denk ik, want ik weet het niet: ik was met mijn broer naar de ene activiteit die er was: een filmvoorstelling. En ook dat was een beetje een eufemisme: een halfleeg klaslokaal met vooraan een kleine kleurentelevisie, en een derdegeneratie grijsgedraaide VHS-tape erin. Klank als vanuit een rioolput, kleur als  stond er een aquarium vol afwaswater voor de tv.

En toch is het mij altijd bijgebleven: de film was Dune van David Lynch. Machtige, máchtige film. Ik begreep er geen knijt van, maar ik was er wel helemaal van omvergeblazen.

Natuurlijk meteen Dune gelezen, en Dune Messiah, en Children of Dune, en tegen dan werd het allemaal wat te veel voor mijn dertien jaar oude zelf — de rest heb ik later gelezen. Ik had wél al redelijk snel door dat de film maar ergens in een heel verre verte te maken had met het boek (die weirding modules in de plaats van prana-bindu dinges, cringe), maar toch: de eerste indruk is gebleven, al die jaren, dat het een fantastische film was

Naar aanleiding van de dertigste verjaardag vond ik het geen verkeerd idee om er Louis mee kennis te laten maken. Op een groot scherm in de living, met degelijk lawaai en alles, en guess what? het bleef helemaal, helemaal overeind. Met de boeken gelezen te hebben nog veel meer dan zonder de boeken gelezen te hebben: oh, Chani en Irulan! En Alia! En kijk, Duncan begot! En ze vermelden Ix en de Bene Tleilax! En de Missionaria Protectiva!

Maar zelfs zonder de boeken: Louis was er helemaal mee weg. Mission accomplished!

Links van 30 maart 2014 tot 6 april 2014

zondag 6 april 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

Jimmy Carter is ‘radioactive,’ and NYT makes sure of it!
Jimmy Carter has been exiled from mainstream political life, and the Democratic Party, because of his position on one subject, Palestine. When he said that Israel practices apartheid, back in 2006, he was paddled by Wolf Blitzer, Al Franken and Terry Gross. Now Israeli officials use the word whenever they please. The Times is a full participant in Carter’s shameful and tragic excommunication.

B-List: The Winter Collection | Rivers of Grue
It is with somewhat heavy heart that I bring you the final part of our B-List breakdown. 52 movies, some good, some bad…all AWESOME!!!

B-List: The Autumn Collection | Rivers of Grue
We’ve reached the midway point in our rundown and still haven’t scratched the surface of the forgotten horror flicks worthy of your time.

B-List: The Summer Collection | Rivers of Grue
Right that’s your Spring sorted. You’ve already had thirteen little treasures from Keeper’s troves and here are thirteen more.

B-List: The Spring Collection | Rivers of Grue
Keeper has decided, in his infinite wisdom, to compile a list no self-respecting horror aficionado should be without. Fifty two forgotten classics (that’s one a week for an entire year and split into four seasons) which won’t appeal to everyone but which deserve to be seen by anyone with a penchant for the macabre. Many of these flicks are best known for their lucid box-art from a time when VHS was booming and horror was enjoying something of a heyday. It’s an idiot’s guide basically, compiled by one such idiot and shameless B-movie fanatic for your perusal. There is no fifty two-one rundown, no chronological order, just a whole host of  forgotten diamonds in the rough which deserve a second visit.

Two Monks Invent Medieval Art
From the year 800 AD to 1450 the entirety of Europe’s approach to painting was “It’s impossible to know what an animal looks like, just draw a guy’s head on it.” This is their story.

Two Monks Invent Byzantine Art
the important thing to remember if you’re drawing Mary is that her whole eyes and face line up in a perfect T surrounded by empty space and Jesus is just furious with her

HOW TO MAKE GAMES WITH TWINE
What's TWINE? Twine is a program that lets you generate interactive stories that are kind of like Choose Your Own Adventure Books. Why is Twine so wonderful?

Layout in Flipboard for Web and Windows — Flipboard Engineering
When you read Flipboard, articles and photographs are laid out in a series of pages you can flip through, just like in a print magazine. Each magazine page layout feels hand-crafted and beautiful—as if editors and designers created it just for you. How do we automate the whole process of layout design and editing? By slotting your content into custom designed page layouts—like fitting puzzle pieces together. We start with a set of page layouts created by human designers. Then, our layout engine figures out how to best fit your content into these layouts—considering things like page density, pacing, rhythm, image crop and scale.

Op kamp, maal vier

zondag 6 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Een mens zou het zo’n beetje vergeten, met al die drukte en alles, maar: het is vakantie voor de kinders!

De examens voor de twee oudste waren — op een enkele halve uitschuiver na — meer dan goed, tijd voor ontspanning dus. En ‘t is al direct prijs: morgen gaan de twee jongste op danskamp (hiphop, modern, ballet, the works) bij The Dance Factory. Zij komen elke avond wel terug naar huis, in tegenstelling tot de twee oudste: die gaan op scoutskamp.

Zelie kon het niet echt geloven, toen ik zei dat ik in heel mijn leven maar één keer op kamp was geweest: een week in een soort concentratiekamp in Bredene, compleet met betonnen slaapkazerne aan een betonnen binnenplein, met de zomerhit van het jaar om ons tien keer per dag op het appel te roepen voor controle, in de rij staan, nakijken of de bedden goed opgemaakt waren, elke middag lauwe erwten zo groot als okkernoten komen eten.

Ik begrijp dat niet goed, dat ik vier kinderen heb die graag naar kampen gaan.

 

Kinderen op kamp

maandag 7 april 2014 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

En het vreemdste van die twee oudste kinderen die op kamp zijn? Dat het om pakweg acht uur al stil is omdat iedereen gaan slapen is. Ik vind het soms wel lastig dat Zelie hier rondhangt tot een stuk in de nacht, en dat Louis stil (of niet zo stil) zit te lachen met Youtubefilmpjes in zijn koptelefoon, maar nu ze er niet zijn, mis ik ze eigenlijk wel.

Jan en Anna zijn meer dan content van hun danskamp: ze hebben vandaag jazz gedaan, en ook ballet denk ik: Jan was heel de tijd bezig van pas de bourrée, pas de bourrée.

Ook van Jan, trouwens: hij had gisteren beslist hoe hij de vakantie zou doorbrengen. Opstaan, een beetje naar tv kijken, dan trompet spelen, dan een beetje op de computer spelen, dan buiten spelen, dan nog een beetje trompet, en dan nog wat Playstation. Jan is zo raar, soms: hij speelt enorm goed voetbal, maar hij danst ook graag en goed, en nu hij met trompet begonnen is, hoor ik hem van dag tot dag enorme vooruitgang maken. En zijn leraar zegt dat hij een geboren trompetspeler is.

Kijk, min of meer chronologisch:

Ik denk dat dat nog wat gaat geven, Jan.

Kak-Chrome

dinsdag 8 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Lang, lang geleden was er een elegante en snelle browser: Google Chrome. Geen toeters of bellen, geen gedoe, gewoon een degelijk ding dat deed wat het moest doen.

Dat is écht al heel lang geleden: Chrome nu is log, zwaar, traag. Het vreet geheugen en processor, en zelfs als dat allemaal vergeven kan worden of verdoezeld met alsmaar snellere computers die alsmaar meer geheugen hebben: wat niet kan weggestoken worden, is dat Chrome lelijk is.

Al jaren en jaren aan een stuk, op Windows, en ik ben het bij deze officieel beu. De enige redden dat ik Chrome bleef gebruiken, was dat Reddit Enhancement Suite niet bestond voor Internet Explorer. Want inderdaad: de cirkel is weer eens rond.

Net zoals Internet Explorer 5 in 1999 ronduit veel beter was dan Netscape, en net zoals Firefox in pakweg 2006 ronduit veel beter was dan Internet Explorer, en net zoals Chrome ronduit veel beter was dan Firefox in pakweg 2010, is Internet Explorer weer ronduit veel beter dan Chrome.

Licht, elegant, snel, en wat mij betreft vooral: geoptimaliseerd voor touch, en veel beter van typografie. Ik bedoel, serieus, vergelijk Chrome:

chrome-font-1

…met Internet Explorer:

ie-font-1

En neen, het ligt niet aan de font (Times New Roman). Als ik andere fonts neem, is het even slecht:

chrome-font-2

Terwijl Internet Explorer het wel proper doet:

ie-font-2

Dus kijk, afgestapt van Chrome voor het moment. Alles ziet er veel beter uit nu, en het gaat veel sneller.

Gelezen: The Beginnings of Rome: Italy and Rome from the Bronze Age to the Punic Wars (c.1000-264 BC)

woensdag 9 april 2014 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

Beginnings of RomeAl wat we op school geleerd hebben over het ontstaan van Rome is verkeerd!

Ja, natuurlijk dat ze ons gezegd hebben dat Romulus uitgevonden is, maar daarna: dat Rome eigenlijk maar boeren waren, dat ze al hun cultuur van de Etrusken haalden, dat de Etrusken trouwens lang de baas waren in Rome. En hoe zat dat met de grote P en de kleine p, de patriciërs en de plebejers, die waren er altijd al, juist? Oh, en de senaat tijdens de republiek, die waren altijd de baas, toch?

Nope, er zijn ons allemaal dingen wijsgemaakt!

Zoals in wel meer velden waar een mens het niet zou vewachten, is er de laatste twintig jaar ook in de geschiedenis van het oude Rome vanalles veranderd: van de positie van Rome ten opzicht van de rest van Italië (geen niet-innovatieve boeren) over de geschiedenis en de positie van senaat en consuls en de staat-in-de-staat van de plebejers en hoe het eigenlijk aristocraten/oligarchie versus populisme/democratie was, tot wat de koningen misschien wel waren (een soort condottieres?).

Boeiend, en Cornell is een grappige mens ook, vooral in zijn voetnoten. Bijvoorbeeld!

The only text to support this intepretation is Isidorus, Orig. 9.4.11, a secondary source with no independent authority. Cicero’s reference to a pater conscriptus (Phil. 13.28) is ironical. This text ‘ist natürlich ein Scherz’, said Mommsen (Staatsr. III. 863 n.), who knew a joke when he saw one.

[van op Boeggn]

Links van 7 april 2014 tot 10 april 2014

donderdag 10 april 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

Giving Away Our Recommendation Engine for Free | Mortar Blog | Data Science at Scale
What’s better than a recommendation engine that’s free? A recommendation engine that is both awesome and free. Today, we’re announcing General Availability for the Mortar Recommendation Engine. Designed by Mortar’s engineers and top data science advisors, it produces personalized recommendations at scale for companies like MTV, Comedy Central, StubHub, and the Associated Press. Today, we’re giving it away for free, and it is awesome.

Introducing PredictionIO ✩ Mozilla Hacks – the Web developer blog
PredictionIO is an open source machine learning server for software developers to create predictive features, such as personalization, recommendation and content discovery. Building a production-grade engine to predict users’ preferences and personalize content for them used to be time-consuming. Not anymore with PredictionIO’s latest v0.7 release.

Kabinet: Nederland heeft per direct downloadverbod – IT Pro – Nieuws – Tweakers
Het is in Nederland per direct verboden om auteursrechtelijk beschermd materiaal te downloaden uit illegale bron, bijvoorbeeld via torrentsites en nieuwsgroepen. Dat stelt het kabinet in een reactie op een uitspraak van het EU-hof.

Jim’s Blog: Six programming paradigms that will change how you think about coding
Every now and then, I stumble across a programming language that does something so different that it changes how I think about coding. In this post, I want to share some of my favorite finds.

Valeria Lukyanova, the Human Barbie Doll
I realize that just like everyone reading about Human Barbie, I had had a simple narrative prepared in my head: A small-town girl grows up obsessed with dolls, etc. Instead, I get a racist space alien.

Storms and Teacups — Acko.net
sexual dimorphism doesn't imply patriarchy, any more than evolution implies social darwinism

How to Fold a Julia Fractal — Acko.net
Dit zou verplicht op elke school moeten getoond worden — "For every mathematical concept that we have a built-in intuition for, there are countless more we can't picture easily. That's the curse of mathematics, yet at the same time, also its charm."

Halide
Halide is a new programming language designed to make it easier to write high-performance image processing code on modern machines. Its current front end is embedded in C++. Compiler targets include x86/SSE, ARM v7/NEON, CUDA, Native Client, and OpenCL.

Pacc:ief agrecc:ief

vrijdag 11 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Is er iéts irritanter dan mensen die communiceren via cc?

Ja, ongetwijfeld wel natuurlijk — een dooie bromvlieg in de laatste slok uit een blikje bier, pakweg. Maar toch: aaaargh ik heb daar zo’n hekel aan.

Niet dat het mij recent nog overkomen is, maar ik moest eraan denken toen ik vandaag een andere situatie meemaakte, die ook al zo irritant is: iemand ziet iets, denkt te weten hoe de vork in de steel zit, kruipt meteen op zijn hoog paard, en doet een hyper-verontwaardigde reactie. Niet met de betrokken personen spreken of zo, maar meteen een mail naar honderd man.

Zucht. Communicatie, ‘t is soms zo moeilijk, blijkbaar.

Galantine!

zaterdag 12 april 2014 in Food and Drink. Permanente link | Geen reacties

Een mens leert vanalles op het internet, zoals dit bijvoorbeeld:

Ik heb er vanavond drie na elkaar gedaan, en ja: het is inderdaad even gemakkelijk als het er uitziet. Toch na het tweede kieken. :)

Onze ballotines zagen er wel niet zo mooi uit omdat er geen vulling in zat (en de vleugels waren er nog aan, wegens redenen) — maar ik ben een hard benieuwd hoe het zal zijn, morgen:

Vier kiekens en twee billen, allemaal ontbeend:

Links van 10 april 2014 tot 13 april 2014

zondag 13 april 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

Amazon.com to Acquire comiXology | comiXology Unbound
Amazon.com today announced that it has reached an agreement to acquire comiXology, the company that revolutionized the digital comics reading experience with their immersive Guided View technology and makes discovering, buying, and reading comic books and graphic novels easier and more fun than ever before.

2048 Variants | Semi-long Blog
Here is a list of online variants scouted from github. For the record, that means that there are very few apps on this list, and only those that you can compile yourself. The majority of these links are intended to be accessed from the Internet.

Unpythonic Python – skien.cc
Warning: Very Unpythonic Python ahead. However, all code should work (with Python 2.7.5).

Homemade Toast: How to Make a Leak Proof Water Blob (without tape!)
Doen! Doen!

Tambora eruption caused the year without a summer: Cholera, opium, famine, and Arctic exploration.
As it turns out, however, the indirect ripple effects of Tambora—what climate scientists call “teleconnections”—were even more historically significant. Cholera, opium, and the Panic of 1819 are three examples; another is Arctic exploration.

Een fotoboek bij Blurb.com, een fotoboek bij Myphotobook

maandag 14 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik wou een boek maken met foto’s erin, op papier. Tot zover geen groot probleem: er zijn tig websites met zo’n fotoboekmaakapplicatie: downloaden, foto’s over slepen, uploaden, klaar. Of via iPhoto op Mac, of via Lightroom, of gewoon binnensteken in de winkel.

MyPhotobook heeft een hele reeks paginatemplates waarin foto’s (en soms ook tekstkaders) klaargezet zijn, maar die zijn op een paar na onbruikbaar wegens lelijkheid:

myfotoboek

En Lightroom (dat eigenlijk Blurb is, achter de schermen) heeft een hele reeks propere layoutopties:

fotoboek2

…maar het probleem is: ik wil zélf dingen regelen, en het is veel te veel behelpen met die kant-en-klare oplossingen. Gelukkig is er bij Blurb nog een optie voor gevorderden: installeer de InDesign-plugin, en dat leidt u door hele proces.

blurbindesign

Pas op, het blijft allemaal manueel werk natuurlijk: hier geen templates of voorbeelden, alleen een pagina met daarop aangeduid tot waar aflopende foto’s (die over de rand gaan) moeten komen, en waar de veilige zone eindigt (de ruimte waarbinnen ze garanderen dat alles gedrukt zal worden).

De keerzijde van “geen templates of voorbeeld” is uiteraard: volledige vrijheid. Foto’s en tekst precies waar ik ze wil en hoe ik ze wil, met of zonder tierlantijnen:

indesignboek

En op het einde van het proces, als alle pagina’s opgemaakt zijn: de cover maken, die dan automatisch exact de juiste grootte heeft, met een rug precies zo dik als nodig voor het type cover en het aantal bladzijden en de dikte van het papier binnenin:

indesigncover

Nu, uiteindelijk bedacht ik redelijk snel dat ik er geen al te groot probleem van moest maken, van dat ontbreken van vrijheid bij Myphotobook: gewoon elke pagina van het InDesign-document exporteren als een beeld op hoge resolutie, en dan als één aflopende foto op een pagina pleuren, dat geeft toch in principe precies hetzelfde?

Ah. Op één probleem na: er staat redelijk wat tekst bij die foto’s. Zou het dan niet in de soep draaien, als ik dat als als standaard fotoboek laat afdrukken? Tekst als afbeelding printen, dat geeft toch gegarandeerd écht niet goed? Ik heb dat dus maar geprobeerd: eenzelfde boekje met een tiental pagina’s besteld bij Myphotoboek en bij Blurb. Ongeveer hetzelfde formaat, 20.4 x 27 cm bij Myphotobook en 20.32 x 25.4 cm Blurb, ongeveer hetzelfde papier.

Resultaat:

MyPhotobook

  • besteld zondag 6 april, toegekomen woensdag 9 april
  • niet ingebonden maar gelijmd en dan in een hardcover gelijmd
  • blinkende hardcover, blinkend papier (voelt wat goedkoop aan)
  • tekst was als beeld doorgestuurd, was dus wazig en gepixeld
  • rug van cover niet gecentreerd

Blurb

  • besteld dinsdag 8 april, toegekomen maandag 14 april
  • niet ingebonden maar gelijmd en dan in een hardcover gelijmd
  • gesatineerde hardcover, gesatineerd papier (ik had wel mat besteld) (iets zwaarder papier dan MyPhotobook, en daardoor blijft het niet zo goed open liggen)
  • document als pdf doorgestuurd, tekst dus volledig scherp
  • rug van cover perfect gecentreerd in de breedte, maar volledige cover ca. 3 mm te laag gedrukt

De prijs was bij allebei ca. 30 euro (ongeveer 15 euro startkost en een halve euro per pagina, plus verzendkosten).

Vreemd hoe hersenen werken: toen het Blurb-boek toekwam, was ik ervan overtuigd dat de foto’s minder scherp waren dan het MyPhotobook-boek, maar toen ik ze naast elkaar legde, was er geen enkel verschil. Identiek hetzelfde raster, bijna identiek dezelfde kleuren (wat kleurechter bij Blurb, wat te veel geel bij MyPhotobook) — identiek dezelfde machine, schat ik. Net zoals het identiek dezelfde omslagmaak- en inbindmachine is, vermoed ik.

Het centreren-in-de -hoogte-gedoe kan opgelost worden door de tekst wat hoger te zetten. Al de rest is hetzelfde. En dus is het die PDF die de doorslag geeft. Probleem opgelost. Blurb it is.

Neeee!!!! Een nieuwe auto!!!

dinsdag 15 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 25 reacties

Onze auto, ik ben daar zo content van. Een Fiat Multipla, oud model, oranje, met gemak de lelijkste auto in elke parking.

2002-Fiat-Multipla

Maar ook een perfecte auto voor ons: drie zetels vooraan, drie zetels achteraan, en een koffer. Zo kort als een normale auto, en dus uitstekend te partkeren in de stad. Gemakkelijk om in te zitten, en alles.

Het ding is ondertussen denk ik dertien jaar oud, en het is al een tijdje op zijn laatste wielen — en gisteren was het finale verdict van de garage dat het niet meer de moeite zou zijn: olielekken overal en ikweetnietwatvoor andere mankementen, minstens 2500 euro kosten.

Dus moeten we een andere auto hebben. Niet dat we enorm véél met de auto rijden, maar toch regelmatig eens: boodschappen voor zes man, voetbal, van die dingen. Een auto waar zes man in kan en waar nog kofferruimte over is, dat hebben we nodig. Een onvoorzien gat in het budget, verdju.

En wat moet het worden? Ik heb daar geen flauw idee van. De standaardaanbevelingen zijn dingen zoals een Opel Zafira of een Dacia Logan. Zeven zitplaatsen! roepen ze dan, maar bekijk de foto’s en bekijk die dingen in het echt, en het is direct duidelijk:

‘t Is kiezen tussen vijf stoelen en een koffer, of vijf stoelen, twee klapzeteltjes en géén koffer. Vergeet het dus om daar ooit mee op vakantie te gaan. Idem voor Volkswagen Touran, Ford Transit, Ford S-Max, Fiat Doblo, Toyota Picnic en heel die zooi verwante zevenzitters.

En dus is er geen alternief buiten bijvoorbeeld iets Fiat Scudo-achtig:

…of iets Ford Transit-achtig:

Maar dat zijn zo’n bakbeesten van camions! En dat kost allemaal ongetwijfeld een arm een een been!

Aaargh!

Update: of een Ssangyong Rodius, met 11 plaatsen, en dan rondrijden in een landwalvis. :)

Ssangyong-Rodius-interior

Drie maand met een Microsoft Surface 2 Pro, inleiding

woensdag 16 april 2014 in Computers en dingen. Permanente link | 4 reacties

Drie maand? Waarom drie maand wachten vóór er iets over te zeggen, in ‘s hemelsnaam? Zeer simpel: ik wou wachten tot de wittebroodsweken over waren, die periode waarin een mens vast bij zijn besluit blijft om niéts overbodigs te installen, om alles proper georganiseerd te houden, en waar er nog geen enkel probleem is met de computer.

Waarom een Surface? Een beetje voorgeschiedenis. Ik had thuis altijd een PC, in 1991 gebruikte ik een tijd een Mac SE/30, daarna weer PC’s, daarna op mijn werk door elkaar PC en Macs (Quadra, daarna PowerMac), en daarna een paar jaar PC en Unixgereedschap. Dan veranderde ik van werk en had ik een zware desktop-PC en een Toshiba TabletPC waar ik zeer content van  was, en daarna veranderde ik weer van werk en had ik een opeenvolging van adequate laptops.

Mijn droomtoestel voor draagbaar gereedschap voor meetings en notities en dergelijke, een paar jaar geleden (twee jaar vóór de allereerste iPad), was een Microsoft Courier:

…maar toen werd die afgevoerd, en toen ging ik bij Adhese werken en had ik een Macbook voor computer en een iPad voor onder de arm, en was ik daar relatief content van.

Vorig jaar begon die Macbook, na drie jaar intensief gebruik, stukje bij beetje de geest te geven, zoals zoveel andere Macbooks van zijn reeks. De iPad gebruikte ik minder en minder: met elke update van Apple werd het ding trager en trager. En ik was hoedanook Apple en zijn hele controlerende gedoe bijzonder zwaar beu: ik moest geen twee keer nadenken welke computer ik in de plaats wou.

Ik zocht iets met een degelijk scherm, klein en handig, met voldoende batterij en zo: die 15 inch Macbook had wel een okay scherm, maar uiteindelijk woog het ding veel te zwaar, en zat ik toch 90% van de tijd op een externe monitor te kijken.

Microsoft doet al een tijdje propere dingen met interfaces, vind ik. En Microsoft hardware (muizen, keyboards en andere) is traditioneel meer dan degelijk. En ik had tien jaar geleden ook al die Tablet PC waar ik bijzonder content van was.

Dus, allemaal in koor: Microsoft Surface Pro 2!

surface2proMet de gewone Surface Pro had ik de kat uit de boom gekeken (een versie 1, niet noodzakelijk mijn ding), maar de Surface 2 Pro zag er precies uit als waar ik naar op zoek was.

Ik wist het niet helemaal zeker: nog nooit écht op gewerkt (in de winkel eens over het scherm zwiepen telt niet mee), nog nooit mee rondgelopen, nog nooit echte software op proberen draaien, thuis wel al een eeuw Windows 8 maar nog nooit op het werk in een 99% Mac-omgeving mee gedraaid — maar ik zag het wel zitten.

Morgen: bevindingen!

Tijdelijk buiten dienst

donderdag 17 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Er is iemand met een breinaald in mijn oor aan het duwen. Dat doet verschrikkelijk pijn, bah, en de pijn is gelijk aan een gyroscoop verbonden: elke beweging van mijn hoofd doet nog meer pijn.

De apotheker wou niet meewerken: blijkt dat Panotil of gelijkaardige niet zonder voorschrift te krijgen zijn.

Hij kon mij wel iets plantaardig geven, zei hij. Ik vroeg hem of dat ook pijnstillend en ontstekingsremmend werkte — ah nee, helaas: het werkt alleen ‘verzachtend’ en ‘kalmerend’.

“Placebo, dus?”, vroeg ik. “Euh ja, van zodra het echte pijnstillers en ontstekingsremmers zijn, moet het via een voorschrift.”

Ik heb het dan maar zo gelaten en ik ben met algemene pijnstilpillen in bed gekropen. Hopen dat een nacht slapen alles beter maakt.

Een escalatie van pijnstillers

vrijdag 18 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik ben, helemaal tegen mijn gewoonte in, toch maar eens naar dokter huisarts geweest vanmorgen. Dat was nadat ik van gisteren 16u tot vanmorgen 10u in bed geleden had, heel de tijd Verschrikkelijke Pijnen Lijdend.

Uitgelegd wat er bij de apotheker gebeurd was, en nadat de dokter in mijn oren, neus en keel gekeken had: besloten dat hij Panotil zou voorschrijven wegens oorontsteking. Als ik toch bij de dokter was, uitgelegd van mijn vreemde allergieën en migraine, en een reeks pijnstillers en pillen voorgeschreven gekregen, alsmede de uitdrukkelijke instructie bij te houden wat ik eet en drink en doe, en wanneer ik wat voor hoofdpijn heb, of het aan één kant is of aan twee kanten, altijd dezelfde pijn of soms anders, afijn, een Projectje.

We beginnen met gewone hoofdpijnpillen, en als dat niet werkt, escaleren we, en als dat niet werkt, gaan we naar iets LSD-achtig, en als dat niet marcheert, proberen we een middel waar een halve bladzijde waarschuwingen bij staat (onder meer dat ik het onder geen enkel!! beding in de buurt van dat vorige mag gebruiken).

Ah, en dan ben ik weer in bed gekropen, met bovenop mijn oorpijn ook nog eens koppijn en een occasie om de eerste soort de nieuwe pillen te proberen: blijkt, oh joy, dat ik niet tegen felle, koude wind in mijn gezicht kan.

In bed gelegen van 11u tot 18u30, da’s dus 27 uur op 28. Ik heb wel wat kunnen lezen, ‘t is altijd dat.

Drie maand met een Microsoft Surface 2 Pro, verdict

zaterdag 19 april 2014 in Computers en dingen. Permanente link | 12 reacties

Ik heb sinds een tijdje een Microsoft Surface 2 Pro (en laat mijn hoofd grust dat het Surface Pro 2 moet zijn, Bill Gates zegt het ook omgekeerd, kijk maar:

surface

, maar dit geheel terzijde.)

Ik kan er eigenlijk zeer beknopt over zijn: zonder de minste overdrijving kan ik mij geen toestel voor de geest halen waar ik meer content mee geweest ben dan met dit. Van alle toestellen die ik ooit gehad heb, en dan spreek ik van van boormachines over keukengerief tot computers, en van TRS-80 tot nu.

Beeld u in: een toestel van ongeveer dezelfde afmetingen als een iPad, met een echt touch screen (waarmee ik bedoel: zowel voor vingers als voor een pen), honderden gigabytes opslagruimte, waar magnetisch een uitstekend klavier aan kan geklikt worden, dat zonder het minste probleem drie HD-schermen aanstuurt, dat moderne games speelt, en — vooral — dat een volledige echte computer is.

Ben ik een film aan het bekijken in de zetel? Surface in tablet-mode, enkel het scherm en het uitklapbare voetje om te steunen, koptelefoon in als er volk in de buurt zit, en anders zonder koptelefoon (het geluid dat uit die Surface komt is werkelijk uitstekend).

Zit ik in vegetatiemodus voor de televisie of wil ik een comic lezen op het toilet? Surface in de hand als een boek, bediend met mijn vingers.

Zit ik aan mijn bureau op het werk? Ik plug er twee externe schermen aan en een USB-hub aan waarin een backupschijf en een keyboard geplugd zitten, met een draadloze muis in het keyboard.

Heb ik een vergadering? Afhankelijk van het soort vergadering klik ik het magnetisch keyboard eraan vast en steek ik de muis in de usb, of neem ik mijn stylo mee en schrijf ik op het scherm. Dat ziet er dan bijvoorbeeld zo uit:

(Héérlijk thuiskomen in OneNote, trouwens: integratie van tekst en tekeningen en foto’s en screenshots en doorzoekbare handgeschreven notities en tekst op screenshots en foto’s, en de mogelijkheid om gesynchroniseerd geluid erbij op te nemen, de ideale notitieneemtoepassing — ik heb het járen aan een stuk gemist!)

Ik heb geen andere computer dan de Surface, en ik gebruik hem voor alles, zowel op het werk als thuis — dat is redelijk anders dan vóór de Surface: dan had ik een Mac voor werk, deed ik thuis dingen op een desktop-PC, en liep ik nog eens rond met een iPad.

 

Surface als tablet

Het is honderd procent mogelijk om zo’n Surface alleen maar als tablet te gebruiken. Er is Windows 8(.1) dat een reeks ingebouwde dingen heeft, er is een Microsoft Store waar allemaal apps en spelletjes en zo zijn, en alleen daarmee zou een mens ook voort kunnen.

Die hele Windows 8 op een computer met een touch screen, als ik dan toch moet vergelijken, vind ik een enorme verademing in vergelijking met iOS 7. Windows was plat vóór Apple plat was, en er is –vind ik persoonlijk, opnieuw– serieus veel meer over nagedacht.

Het begint bij de “homepagina”, die een mens helemaal naar zijn eigen goesting kan indelen, met live tiles die updaten en doen, en die meegroeit met uw eigen manier van werken. Zo ziet het er na drie maand bij mij uit:

home

Van de dingen die daarop staan, is een groot deel “tablet-mode”: alleen dat blokje kleine icoontjes (voornamelijk Office, dus) is zuiver desktop-Windows. Mail, kalender, Kindle, Comics, feed reader: allemaal zonder op de desktop te komen.

En ook de basisdingen zijn proper en handig — pak de alarmklok, bijvoorbeeld:

alarm

Om maar te zeggen dat ik geen problemen heb met Windows 8. De apps werken meestal in de breedte, wat in deze tijden van brede schermen een gemak is.

Screenshot (29)

Screenshot (39)

 

Screenshot (35)

Net zoals de Windows-telefoon, doet Windows 8 aan agreggatie van allerlei socialemedia-accounts:

Screenshot (33)

Het grootste verschil met iOS is natuurlijk dat Windows multitasking doet, in de zin van meer dan één app tegelijk kunnen gebruiken. In een klein venster de televisie opzetten via Yelo en ondertussen een boek lezen, bijvoorbeeld (ja, “er is een streamingprobleem” bij Yelo — Telenet en stabiliteit in streaming is géén goede combinatie):

Screenshot (41)Of kijken naar filmpjes via Plex en ondertussen mail lezen:

Screenshot (42)

Split screen, en ja, die verdeling kan aangepast worden, en ja, dat is een enorm gemak, en ja, ik gebruik dat zeer regelmatig.

Om maar te zeggen: een niet-pro-Surface is meer dan een vervanging van een iPad. En ik heb mijn iPad al drie maand niet meer gebruikt.

 

Surface als computer

Tja, zo enorm veel is er niet te vertellen over die Surface als computer. Het is een degelijke Windowscomputer, met voldoende geheugen, een processor die krachtig genoeg is, geen gamingcomputer maar toch voldoende grafische kaart om games mee te spelen, en een snelle SSD.

Vooral dat laatste is een verademing: geen ratelende harde schijf meer, programma’s die vlugger starten dan hun schaduw: leutig.

Als ik met mijn computer aan een bureau zit, thuis of op het werk, hang ik er een aantal externe schermen aan, meestal in een configuratie als dit:

Screenshot (8)

Surface links als achtergrondscherm (televisie thuis, muziek of algemeen internet op het werk), scherm van 1920×1080 in het midden als hoofdwerkscherm, kleiner scherl in portrait mode rechts voor mail.

Eén scherm is rechtstreeks aan de Surface verbonden, een aner via USB. Verder nog aan de USB: een klavier en een muis, externe hard disk voor backups, en (op het werk) een ethnernet-naar-USB-kabel.

En dan voelt dat aan als om het even welke andere normale computer. Al wat Office en Photoshop en dergelijke is, werkt perfect zoals een mens zou verwachten dat het werkt op een moderne computer. Ik heb geen klachten over traagheid of wat dan ook.

Zonder extern scherm is het een computer voor mensen met goede ogen: 1920×1080 op zo’n klein schermpje is écht heel klein, en vergeet het om probleemloos zonder muis te werken in pakweg Office of andere “desktop”-applicaties: mi-nu-scu-le icoontjes, vingers zijn gewoon veel te onnauwkeurig, en zelfs met de stylus is het niet evident.

Die stylus gebruik ik voor notities tijdens vergaderingen, voor tekeningen, en voor Photoshop — drukgevoelig en precies, zo moet het zijn — maar niet als muisvervanger in normale Windows.

En dus: voor situaties waar er on the go moet gewerkt worden in gewone Windows, plug ik gewoon een muis in, en heb ik er een magnetisch keyboard aan hangen.

Ik begin een beetje Microsoft-fanboi-achtig te klinken, vrees ik, maar die Typecover 2 is een mirakel van ongelooflijk schoon fatsoen. Klikt vast aan de Surface, zo groot als een normaal keyboard en verlicht in het donker (maar alleen als ik er met mijn hand in de buurt kom), voelt — na wat gewoon worden — bijzonder degelijk aan, en is toch maar een millimeter of twee drie dik. Oh, en het doet ook dubbele dienst als cover.

Open ziet het er dan zo uit:

Surface 2 open

en toe azo:

Surface 2 toe

 

Eummmm… wat nog? Batterij: zeer degelijk. Ik ben niet in de gewoonte lang ver van een stopcontact te zitten, maar ik haal er zonder problemen een uur of vijf zes gewoon gebruik (dus niet games of zo) uit. Het is me al overkomen dat ik een hele werkdag zonder kabeldoorgeraakt ben. Nipt, en hij zal wel niet altijd aan gestaan hebben, maar toch gelukt.

Negatieve dingen, na drie maand? Een aantal, maar niets ergs: de stroomkabel klikt vast met een magneet, maar de randen lijken nét wat te scherp, waardoor het altijd prutsen is om het ding er in te krijgen. De precisie van de stylus helemaal in de hoeken is niet zeer goed. En de pijltjestoetsen op de type cover staan niet in omgekeerde T maar met een halve pijl naar boven en een halve pijl naar beneden, bah.

Maar dat-is-het-dus. Drie kleine nitpicks, en voor de rest: beste computer die ik ooit gehad heb.

 

Links van 15 april 2014 tot 20 april 2014

zondag 20 april 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

New Statesman | H G Wells: “It seems to me that I am more to the Left than you, Mr Stalin”
In 1934, H G Wells arrived in Moscow to meet Soviet writers interested in joining the international PEN Club, of which he was then president. While there, Stalin granted him an interview. His deferential conversation was criticised by J M Keynes and George Bernard Shaw, among others, in the New Statesman.

Stock photos that don’t suck — Design / UX — Medium
Finding great stock photos is a pain. You’re left with either low-res amateur photos, people wearing cheesy headsets, or photos that are out of budget for the project you’re working on. Below is an ongoing list (so bookmark it) of the best stock photo sites I’ve come across.

Amazon Smartphone Photos, Specs and Details Revealed: Exclusive Report | BGR
BGR gives the world an exclusive first look at the unannounced smartphone Amazon is set to debut in the coming months

Short Ribs Time and Temp – Recipe – ChefSteps
Creative possibilities are especially compelling aspects of sous vide cooking. The ability to cook ingredients for prolonged periods of time at carefully controlled temperatures can yield appealing textures that are impractical, or even impossible, to achieve using conventional cooking techniques. Throughout this course we'll explore these possibilities; below is a showcase of the range of textures that you can easily achieve by sous vide cooking a tough, but flavorful cut of meat like beef short rib.

Introduction to Huginn on Vimeo
Huginn is a open source system for building agents that observe the world and act on your behalf. This is an introductory screencast. Your agents are standing by!

Gelezen: Divergent

maandag 21 april 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

DivergentPaasvakantie! Geen school voor de kinderen! Er was een vriendin van Zelie in huis, en plots was er besloten om naar een film te gaan, en wel Divergent.

Ik had de naam al vaag gehoord, maar geen idee waar het over ging. “Iets met science fiction”, werd mij verzekerd, dus hey, waarom niet, dacht ik.

Het begon goed in de cinema, met een soort voorfilmpje voor Divergent zélf, net voor de film. Ik probeer zoveel mogelijk voorfilmd te vermijden, dus ik zat daar met mijn ogen dicht en mijn vingers in mijn oren — proper, ongetwijfeld.

Afijn. De film bleek een soort kruising tussen Logan’s Run en Hunger Games en dergelijke te zijn. Niet per se slecht, niet per se goed, maar wel intrigerend genoeg om mij zin te geven om het vervolg te weten te komen, en dus om het boek van de film te lezen en dan de vervolgen op het boek van de film.

Neen, ik heb niet veel nodig, neen.

En dus: Divergent, het boek. Dat blijkt onduidelijker en verwarder te zijn dan de film. Ik vond het boek minder goed dan de film, ja.

Niet omdat de film zo uitstekend goed is, maar omdat ik het boek gewoon niet goed vond. Spijtig.

Divergent speelt zich af in één stad, ergens in een onbestemde periode na een onbestemde catastrofe, en het is duidelijk dat er een soort sociaal experiment aan de gang is. Mensen worden opgedeeld in facties: Abnegation, Amity, Candor, Dauntless en Erudite, op basis van een test en eigen keuze. De grote meerderheid van de mensen passen exact in zo’n factie (ze zijn zelfopofferend, vredelievend, radikaal eerlijk, avontuurlijk of intelligent), het hoofdpersonage –uiteraard– past niet in één vakje, is “divergent”, een gevaar, tralala.

Ik snap wel dat het een boek voor tieners is, maar het had er toch een béétje minder vingerdik op mogen liggen.

Hoofdpersonage Beatrice (Tris) gaat van Abnegation naar Dauntless (in een soort sorting hat-ceremonie), blijkt na een tijdje natuurlijk uitstekend te zijn in al wat ze doet, wordt verliefd, spannende avonturen, zucht, geeuw.

De film steekt er tenminste nog een beetje Matrix-achtigs in, met simulaties waar Tris de simulatie om zich heen buigt, maar in het boek gaat het er gewoon om dat ze weet dat ze in een simulatie zit, en dat haar hartslag dus naar beneden gaat, en da’s al waar de test op wacht. Ik ben geen fan van mevrouw Roths schrijfstijl, maar daar nog helemaal naast: ik ben een beetje allergisch aan slecht uitgedachte werelden.

Het materiaal, in het bijzonder de wapens en de hoogtechnologische dingen, kunnen duidelijk niet gemaakt zijn in enkel die ene stad. Het aantal inwoners is véél te klein voor een samenleving zoals omschreven. Het sociale experiment kan duidelijk alleen overleven als er ergens een Big Brother is die het leidt, de potentie voor chaos is daar veel te groot voor, en de manier waarop de macht verdeeld is, is totaal het tegengestelde van wat een mens zou verwachten. En er is een enorme muur rond de hele stad, dat alleen al is voldoende om al vanaf het eerste boek (of de film) te wéten dat we buiten die muur gaan kijken.

Het leest als een inderhaast uitgevonden wereldje, zonder geschiedenis, zonder bestaansreden, zonder maatschappij. Die Dauntless, waar het overgrote deel van het boek zich afspeelt, lijkt op niet veel meer dan een straatbende die bezigheidstherapiegewijs rondlummelt op trams. Ja, er wordt ons wel gezégd dat ze “de orde handhaven”, maar het is absoluut onduidelijk waar er conflict zou kunnen zijn in het ideale wereldje.

Ugh, tegenstekelijk slecht. En zo prekerig! Hopen dat het vervolg beter is.

[van op Boeggn]

Gelezen: Insurgent

maandag 21 april 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

InsurgentGoeie help.

Ik dacht: mevrouw Roth zal in dit vervolg toch een tandje bij steken, met de hulp van misschien een goede redacteur? Ik dacht ook: met wat meer ervaring na dat eerste boek, kan het toch beter worden, nee?

Nee dus.

Minder dan ééndimensionale karakters, een soort stuitend anti-intellectualisme, TEENAGE ANGST!!! aan honderd per uur, een liefdeshistorie die zelfs een meisje van dertien niet gelooft, een hoofdpersonage dat irritant is, depressief, onlogisch, en had ik al gezegd irritant? En alles en iedereen is zwart-wit, tot ze olots wit-zwart zijn en dan weer zwart-wit.

To-taal ongeloofwaardige wereld, nog altijd (blijkt bijvoorbeeld dat alle facties hun eigen “serums” hebben: vreedzaamheidsserum, vergeetserum, doodserum, wsaarheidsserum, bla die bla. Way to gemakkelijkheidsoplossing, Roth), en totaal ongeloofwaardige personages die van set piece naar set piece geteleporteerd lijken. Slécht.

En het einde was al doorgetelegrafeerd van het begin van het eerste boek.

Ik lees niet meer verder uit interesse, maar uit ramptoerisme.

[van op Boeggn]

Gelezen: Allegiant

maandag 21 april 2014 in Boeken. Permanente link | 3 reacties

AllegiantHoera en bravo! Allegiant is bij deze één van de allerslechtste boeken die ik ooit gelezen heb, en dat wil veel zeggen want ik heb veel boeken gelezen, en véél slechte boeken.

Om de één of andere reden besloot Roth in dit boek in plaats van alles uit het eerstepersoonperspectief van Tris te vertellen, afwisselend Tris en haar “lief” Tobias/Four aan het woord te laten. Vervelende beslissing, want het is compleet onduidelijk wie wie is: de twee personages hebben exact dezelfde onrealistische stem, en het is alleen als ze aan elkaar expositie aan het doen zijn, of als er eens een persoonlijk voornaamwoord in komt dat het geslacht verraadt, dat de lezer weet of Tris of Tobias aan het woord is.

Niet dat het dan écht duidelijk wordt, want de Tris en de Tobias van dit boek zijn totaal verschillend van die van het tweede boek, en dié waren al anders dan die van het eerste boek.

Maar alla. Het heeft trouwens ook geen enkele zin om na te denken over het plot — iets met genetica, en “nurture” die “nature” zou corrigeren, en onzuivere genen of godweetwat — want het is zowel wetenschappelijk als verhaaltechnisch complete kul. En oh ja, die “divergence”, waarbij het hoofdpersonage méér was dan alleen maar die ene karaktertrek van één “faction”? Ah ja, dat was ook maar om te lachen.

En er is een einde, gelukkig, maar het trekt op niets. Plotgaten zo groot dat er verschillende olietankers, hand in hand, door kunnen wandelen.

Slecht, slecht, slécht boek.

[van op Boeggn]

Stemtest 2014: tsssss

dinsdag 22 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 20 reacties

Ik heb de Stemtest van Universiteit Antwerpen, UCL, Partirep.eu, De Redactie etc. gedaan. Zowel in het Frans als in het Nederlands, ‘t is te zeggen: zowel voor de verkiezingen in Vlaanderen als die in Wallonië.

For the record: zowel bij Vlaanderen als Wallonië werd mij groen aangeraden (Groen/Ecolo), met op de tweede plaats de socialisten (sp.a/PS), en op de laatste plaats de liberalen (OpenVLD/MR).

Wat mij vooral opviel, was het verschil tussen de vragen in de twee tests. Natuurlijk kunnen de vragen niet gelijk zijn — in Vlaanderen speelt de vraag naar een nieuwe stad om overbevolking op te vangen niet, bijvoorbeeld, is het kijk- en luistergeld al lang afgeschaft, en wordt onderwijs anders geprganiseerd.

Maar de vragen die wél gelijk zouden kunnen zijn, waren dat zeer vaak niet. En ik zie niet direct een reden waarom.

Volg even mee:

  • 19. Burgemeesters moeten rechtstreeks verkozen worden
    15. Les bourgmestres ne doivent pas être directement élus
  • 34. De regels voor de uitvoer van wapens en militaire onderdelen moeten strenger worden
    18. Les règles liées à l’exportation d’armes doivent être assouplies
  • 8. Straten die opnieuw aangelegd worden, moeten een fietspad hebben
    34. Il ne faut pas rajouter de pistes cyclables si cela complique la vie des automobilistes
  • 9. Het provinciale bestuursniveau moet verdwijnen
    4. Il faut conserver les Provinces
  • 15. Er moet een hoofddoekenverbod komen voor leerkrachten in het gemeenschapsonderwijs
    12. Le personnel de la fonction publique wallonne doit avoir le droit de porter le foulard
  • 22. Vlaanderen moet minder geld besteden aan ontwikkelingshulp
    28. La Wallonie doit consacrer plus d’argent à l’aide au développement

Er is een emotioneel, hoe klein dan ook, verschil tussen een groene knop “ik ben het eens” klikken en een rode knop “ik ben het oneens”. En er is een betekenisverschil tussen “ja, we moeten minder geld geven aan ontwikkelingshulp” en “neen, we moeten niét meer geld aan ontwikkelingshulp geven” — er nog buiten gelaten dat er geen enkele nuance mogelijk is. En als ik vind dat het goed is zoals het is, dan ben ik Vlaanderen verplicht om te zeggen “neen, we moeten niet minder geld geven aan ontwikkelingshulp”, en in Wallonie “neen, we moeten niet méér geld geven aan ontwikkelingshulp”.

Dat zijn toch tendentieuze vragen? Dat is toch niet ernstig? Wie probeert hier wat te doen, eigenlijk? Kunnen zeggen “x% van de Vlamingen zeggen dat er een hoofddoekenverbod moet komen, terwijl y% van de Walen vinden dat ambtenaren het recht hebben om een hoofddoek te dragen?”

*
*     *

Nog iets anders. Vanuit welk wereldbeeld zijn die stemtesten gemaakt? Kijk, ik doe even een testje. Ik antwoord oneens op alles bij de Vlaamse test:

oneens met alles

Ik antwoord eens met alles bij de Vlaamse test:

eens met alles

Doe ik hetzelfde bij de Waalse test — oneens met alles:

pas d'accord

En eens met alle stellingen:

d'accord

Als ik altijd op de groene knop (ja, positief, goed gevoel, natuur, gezonheid) duw, kom ik zowel bij Vlaanderen als bij Wallonië uit bij een groene partij, en daarna bij de socialisten. Ergo: de stemtest vraagt de gebruikers hun wereldbeeld te toetsen aan een groen/socialistische visie op de wereld.

Hm.

Hmmm.

Dat waren nog eens tijden jong

dinsdag 22 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Patrick deed van hashtag-durftevragen:

Ik herkende het melodietje meteen, en ik kon het ook situeren, ergens einde jaren 70 misschien begin jaren 80, synthesiser, instrumentaal, Jean-Michel Jarre-achtig, Oldfield-achtig, Vangelis-achtig, Pink Floyd-achtig maar aaaaaaargh geen flauw idee wat het juist was. Zo zat het in mijn hoofd (let niet op het zo vals als een kat fluiten rechtsreeks in de micro van mijn laptop):

Op het werk had Tim het ook direct herkend, maar ook geen flauw idee wat.

Kijk, dit is wat het was:

Magic Fly, van de fantastische mannen van Space — Fransmans, en ja, dat is gelijk Daft Punk met muziek van Air, behalve dat het van 1977 is. Zó ongelooflijk machtig!

Gelezen: Words of Radiance

woensdag 23 april 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Words of RadianceHet vervolg op The Way of Kings stond al een tijdje op de “te lezen”-lijst. Ik heb eerst in de rapte The Way of Kings herlezen, en dan hopla gewoon aan één stuk door Words of Radiance doorgelezen.

Redelijk letterlijk “aan een stuk door”, trouwens: ik lag met oorontsteking en koppijn te bed, en tot mijn verbazing lukte lezen wél deze keer — dus heb ik een halve dag en een nacht doorgelezen, en het boek was uit. Spijtig, vond ik. Natuurlijk is het nog altijd geen grote literatuur, en natuurlijk blijft het allemaal wat formulaisch, en soms wordt het zelfs wat kinderactig (die woordspelingen!), maar hey: een mens leest ook soms eens om te onspannen, en dat is bij deze helemaal gelukt.

De wereld van Stormlight Archive (tien! boeken gepland!) is typische Brandon Sanderson: een volledig uitgedacht geheel van in elkaar hakende rassen en samenlevingen en geschiedenis en magische systemen, bevolkt met personages die zowaar meestal ménsen zijn en geen karikaturen.

Voor sommige mensen, als ik het internet wat afspeur, lijkt het alsof er weinig gebeurt in deel twee van de serie, maar da’s niet wat ik ervan vind. Het is Traag, maar op een vals plat-manier: het lijkt alsof er niet zo enorm veel gebeurt, maar er gebeurt eigenlijk wél vanalles. Zowel de wereld als de personages zijn een heel eind duidelijker geworden. Waar Shallan in het eerste deel bijna irritant was, met haar voortdurende grapjes, wordt ze in deel twee zowaar een tragisch personage. Waar het in het eerste deel nog voor een groot stuk raden was naar de motieven en de mechanismen, zijn er nu weliswaar nog altijd mysteries, maar het wordt min of meer mogelijk om een lijn te zien in de zaken, en stuk voor stuk te reconstrueren wat er gebeurd is, en te beginnen raden naar wat er nog gaat gebeuren.

Shallan Davar en Kaladin kunnen allebei iets magisch, hoera, en er is uitzicht op nog veel andere mensen die iets magisch kunnen doen, en er zijn zeker twee viewpoints van de andere kant van het conflict (Szeth de moordenaar en Eshonai de leidster van de Parshendi): dat bouwt allemaal naar epische dingen.

Oh, en natuurlijk is zelfs de serie van tien boeken maar een onderdeel van de Cosmere, het universum waar veel van Sanderson’s boeken zich in afspelen, met een wezen dat in zestien shards uit elkaar spatte, en met onder meer Hoid, die van reeks naar reeks over en weer gaat en alles — ik zal dan toch nog Warbreaker moeten lezen, vermoed ik.

All in all: degelijk boek. Op naar nummer drie. Ergens in de lente van 2016, zegt één bron, nog voor het einde van 2015, zegt een andere.

[van op Boeggn]

Links van 21 april 2014 tot 23 april 2014

woensdag 23 april 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

Game Programming Patterns
Do you struggle to make your code hang together into a cohesive whole? Find it harder to make changes as your codebase grows? Feel like your game is a giant hairball where everything is intertwined with everything else? Wonder if and how design patterns apply to games? Hear things like “cache coherency” and “object pools”, but don’t know how to use them to make your game faster? I’m here to help! I wrote this book to answer those questions. It’s a collection of patterns I found in games to make code cleaner, easier to understand, and faster.

Hacking Sonos — Medium
In my spare time I’ve been writing an app that replaces the Sonos app used to control multiple speakers in one’s home. It’s been a little challenging so I thought I’d share how I got where I am. You can check out most of the code on Github. I’ll be pushing more stuff when it’s ready.

Why Chinese Is So Damn Hard
The first question any thoughtful person might ask when reading the title of this essay is, "Hard for whom?" A reasonable question. After all, Chinese people seem to learn it just fine. When little Chinese kids go through the "terrible twos", it's Chinese they use to drive their parents crazy, and in a few years the same kids are actually using those impossibly complicated Chinese characters to scribble love notes and shopping lists. So what do I mean by "hard"? Since I know at the outset that the whole tone of this document is going to involve a lot of whining and complaining, I may as well come right out and say exactly what I mean. I mean hard for me, a native English speaker trying to learn Chinese as an adult, going through the whole process with the textbooks, the tapes, the conversation partners, etc., the whole torturous rigmarole. I mean hard for me — and, of course, for the many other Westerners who have spent years of their lives bashing their heads against the Great Wall of Chinese.

Game Mechanic Explorer
A collection of concrete examples for various game mechanics, algorithms, and effects. The examples are all implemented in JavaScript using the Phaser game framework, but the concepts and methods are general and can be adapted to any engine. Think of it as pseudocode. Each section contains several different examples that progress in sequence from a very basic implementation to a more advanced implementation. Every example is interactive and responds to keyboard or mouse input (or touch).

jdm314: The Dæneryd
Here is my first ever hexametric composition in High Valyrian. It's only two lines, but written to sound like the beginning of a lengthy epic: Ābre se zaldrīzī bone ivāedan hen Essot jitte ēlī Pento se Dothrakoti Embraro rȳ ondoso vējo…

Studio Brussel is geen Ideale Wereld

donderdag 24 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Wij worden wakker met Studio Brussel: er staat zo’n radiowekker naast Sandra, en om twintig voor zeven begint die lawaai te maken. Ik word niet wakker van het lawaai — eens ik slaap, slaap ik door álles. Nee, ik word wakker van de ergernis.

Een tijd geleden was er die mens, ik ken zijn naam niet en ik wil hem niet weten, die elke morgen een soort historische schets van iemand of iets maakte. Dat ging altijd met horten en stoten, het klonk elke dag weer als een slechte onvoorbereide spreekbeurt. Een paar feiten (waar of niet) die hij zich zelf nog vaag herinnerde samengeplakt met een halve blik op Wikipedia, heel veel kromme zinnen met nog veel meer euhs. Tegen dat hij zich door zijn blijkbaar manifest zeer moeilijk leesbare notities had gestrompeld, was ik klaarwakker.

Het moet zijn dat die rubriek afgevoerd is, of dat ik er mij tegen gewapend heb, want tegenwoordig word ik pas écht wakker na het nieuws, als de nitwits in de studio denken dat ze grappig zijn met hun schamper commentaar op de nieuwsitems.

Zoals gisteren, toen het over maagverkleiningen ging, en er “grappig” gezegd werd dat dikke mensen ook gewoon wat minder konden eten en wat meer sporten. MBWAHAHAHA, ALGEMENE HILARITEIT!!! Siska Schoeters kwam niet bij van het proestlachen. Natuurlijk, zeker dat, de man had honderd procent gelijk. Alcoholiekers, als ze nu eens gewoon wat minder zouden drinken? En mensen met een depressie, als die gewoon eens wat meer zouden lachen en wat meer naar pensenkermissen zouden gaan? Of als werklozen nu eens gewoon wérk zouden zoeken?

Vanmorgen was het weer prijs. In Gent wordt er, naast ander werk vermoed ik, ook gediscussieerd over woorden. Is “armenbegrafenis” niet nodeloos stigmatiserend, en wordt dat niet beter “stadsbegrafenis”, dat soort zaken. De Ideale Wereld deed er vorig jaar een hilarisch filmpje over:

Studio Brussel had het wat moeilijker om originele humor te melken uit het onderwerp, dus lieten ze vanmorgen maar een audiofragment horen uit het stukje hierboven. Jammer dat het niet zo goed te begrijpen was, de mensen in de studio zaten er voortdurend mee te gnuifellachen.

Oh, maar wacht, wacht! hahaha! de man van Studio Brussel — het zou met niet verbazen als het die stuntel van de slechte spreekbeurten was — kon het nóg beter dan de Ideale Wereld! Wat hij preciés zei, herinner ik me niet, maar het kwam er op neer dat hij zich afvroeg waarom ze daar in Gent niet gewoon “negers”, “maroeffen” of “vuile zwètte” zeggen, gelijk iedereen. Dat die “linkiewinkies” het allemaal veel te moeilijk maken. Dat de ambtenaren met al die extra woorden wel eens overuren zouden moeten gaan doen.

En volgt daar dan een gênante stilte op? Zegt die Siska Schoeters dan iets op als “euh ja, laat ons daar vooral niet in overdrijven” of zo? Neuh! ALGEMENE HILARITEIT!!! Giéren van het lachen! Ze kwamen niet meer bij! Ah ha ha ha! De kakellach van la Schoeters achtervolgt mij nu al heel de ochtend.

Ik vroeg me af of ik naar de openbare omroep aan het luisteren was of naar Radio Populismo.

Het volgende item was een meisje van acht dat aan de telefoon kwam en een gelukkige verjaardag gewenst werd (“zo veel cadeaus! zijn je ouders dan heel rijk of zo?”). Studio Brussel staat wellicht aan menig ontbijttafel op. Zou die Siska Schoeters dat fijn vinden, vraag ik mij dan af, als dat meisje van acht klasgenootjes vanmorgen op de speelplaats als “maroef” of “vuile zwètten” bestempelt?

Ik ben ongetwijfeld een oude reactionair, en een verzuurde softie, maar ik ging er nog altijd van uit dat de openbare omroep een aantal taken had — iets met informeren, dacht ik, en ook iets met neutraliteit, meen ik mij te herinneren. En ik ga er nog altijd van dat er een verschil is tussen Studio Brussel aan de ontbijttafel ‘s morgens en Vier om tien uur ‘s avonds.

En ook dat er een verschil is tussen grappig zijn, en wanhopig proberen grappig te doen. Dat laatste is gewoon zielig.

Ik probeer alvast vanavond de radiowekker op Radio 1 te krijgen.

Preisoep en sardienen en eend

vrijdag 25 april 2014 in Food and Drink. Permanente link | Eén reactie

Volwassenenonderwijs, dat is gelijk ander onderwijs: schoolvakanties. Het was dus twee weken geleden, van kookles.

En het zijn bijna de laatste! Volgende week weer geen les, en dan denk ik nog een les of drie, en ‘t zit er op! (Awoert, spijtig, boe, etc.)

Vorige keer zat ik met mijn vingers in de goudbrasem, deze keer waren het sardienen. Met de hand meneer, eerst ontschubben, dan ontingewanden, en dan met de vingers langs de ruggengraat om te ontruggengraten. We waren er niet al te gerust in dat de sardienen het zouden houden — het waren gewoon opengelegde sardienen, daarop een kruidige groene saus, en daarop een tweede opengelegde sardine, dat bebloemd en gegrild.

Geen lijm dus of zo, en toch bleef het proper samen:

sardienen

sardienen

sardienen

Bij de sardienen ook kerstomaten en caviaar van aubergines (yum!), en iets chapati-achtig: bloem, water en olijfolie, kneden, een uur in de frigo, zeer zeer dun uitrollen, wat vochtig maken, wat olie op druppelen, en dan uw halve kruidenkast en een handvol fleur de sel op dumpen, en bakken tot goudbruin.

sardienen

Die chapati en die aubergines, trouwens: gedroomd voor ergens bij een glas drank ‘s avonds op het plankier. Bijzonder lekker.

Dat was het voorgerecht; vóór het voorgerecht was er een Vichyssoise (koude aardappel-preisoep, voor de Vlaemsche lezers), met kruimels (“crumble” voor de snobs) van roggebrood en snippers gerookte makreel en een paar lebbers room erin:

soep

En de hoofdschotel was eend, meer bepaald gecarameliseerde eendenborst met een zelfgemaakte chutney van mango en ajuin en gember en alles, met mango erbij en mangosaus, en rösti.

eend

Ik ben zot van mango, helaas ben ik er ook verdoeme allergisch aan, en heb ik het dus voornamelijk op de eend gehouden. Dedju.

Alle keren

zaterdag 26 april 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Ik had eigenlijk een ander boek op de leesplank, maar naar aanleiding van de vorige Sanderson ben ik dan toch maar begonnen aan Warbreaker, ook van die mens. Het begon, verdorie, zoals wel meer boeken van hem, en mijn ogen gingen al een beetje aan het rollen.

En dan zat ik in hoofdstuk vier en, opnieuw verdorie: hij deed het toch wel weer zeker? Ik zit helemaal in het verhaal!>

Muziek en cassettes

zondag 27 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Trala. Tijd voor een streepken muziek.

Ik maakte vroeger, zoals vermoed ik iedereen van mijn leeftijd, cassette na cassette met muziek uit de platenbak van mijn ouders, dingen van op de radio, platen uit de bibliotheek ontleend. Mixtapes, dat ze zeggen. Playlists, tegenwoordig, dus.

Zouden mensen tegenwoordig playlists aan andere mensen geven? Met versieringen en teksten erbij?

Links van 24 april 2014 tot 28 april 2014

maandag 28 april 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

Bras in Space: The Incredible True Story Behind Upcoming Film Spacesuit | The Credits.
Instead, pitted against the military-industrial complex, Playtex created the 21-layer spacesuit, each layer distinct yet interrelated in function to the rest of the whole—a masterly combination of elegance, complexity, and form. Where the military contractors created cybernetic, armor-like suits (that failed, and failed again), Playtex’s vision was one of crucial softness, world class stitching, and perfect design. Traditional engineering firms could not figure out how to meet all the mission requirements and create a functioning suit that would keep the Apollo astronauts alive. The seamstresses at Playtex, with their years of experience fashioning girdles and bras, could, and did.

Zero to 95,688: How I wrote Game Programming Patterns – journal.stuffwithstuff.com
About an hour ago, in the quiet of my living room, alone except for a sleeping dog next to me, I accomplished the biggest goal of my life. I finished writing Game Programming Patterns. It’s a book on game programming (it would be a weird title for a book ornithology) that I started writing about four years and a lifetime ago.

WarmPlace.Ru. Virtual ANS Spectral Synthesizer
Virtual ANS is a software simulator of the unique Russian synthesizer ANS – photoelectronic microtonal/spectral musical instrument created by Russian engineer Evgeny Murzin from 1938 to 1958. Murzin named his invention in honour of the composer Alexander Nikolayevich Scriabin.

Facebook buys smartphone fitness-tracking app Moves
Facebook may already be tracking your usage to serve you ads, but how would you feel if it was able to log your movement? That's exactly what could be on the cards after the company confirmed it's bought Moves, the fitness-tracking app that records your daily activities using your smartphone.

10 reasons to switch to ggplot | Mandy Mejia
There are a lot of R users out there who are resistant to switching from base graphics to ggplot, and while there are some legitimate downsides and probably settings where it doesn’t make sense, for most users I believe it’s well worth the time and effort required to get started with ggplot. I mean, the New York Times thinks so! So for all those doubters (or newbies) out there, here goes my best shot at convincing you that switching to ggplot is worth the effort.

Gelezen: Moonwalking with Einstein: The Art and Science of Remembering Everything

maandag 28 april 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Moonwalking with EinsteinJournalist Joshua Foer gaat naar een geheugenwedstrijd, zo’n evenement waar mensen de volledige volgorde van een pak kaarten van buiten leren, of duizend getallen na elkaar, of allerlei details over een hele stapel mensen.

Hij geraakt erdoor geïntrigeerd en maakt kennis met een aantal van de mededingers. Die vertellen hem allemaal dat zo ongeveer iedereen kan doen wat zij doen, en dat ze echt niet superintelligent of autistisch of zo zijn.

Waarop Foer beslist om het ook te proberen.

De “truuk” is duizenden jaren oud en doodeenvoudig: maak beelden van de dingen die moeten onthouden worden, liefst zo absurd mogelijk, en plaats ze ergens in een ‘geheugenpaleis’. Om de te onthouden dingen te weten te komen: loop het geheugenpaleis af en zie de dingen gewoon voor u staan.

Een voorbeeld. Om de woorden muis en lamp te onthouden, maak ik een verhaal dat bijvoorbeeld zo gaat. Ik sta aan de ingangsdeur van mijn huis (mijn echt huis, dat ik mij dus heel erg levendig kan inbeelden), en in plaats van een klink zit er een roze muis aan de deur. Als ik ze vastneem om de deur open te doen, voelt ze zacht en warm aan, en piept ze alsof ze vermoord wordt. Ik doe de deur open en ik loop voorbij het wc. Door de open deur zie ik een lamp, zo eentje van het model Luxo Jr, op het toilet zitten, hard scheten aan het laten. Als ik nog dertig woorden erna moet onthouden, maak ik nog dertig taferelen.

En ja, dat lukt. Plastische beelden, die in uw hoofd blijven zitten, vastgehamerd op een locatie die u bekend is: mensen zijn gebouwd om dergelijke dingen te onthouden.

Al de rest zijn details, van de methode: begin met elk getal een beeld te geven, en iets als 1873159429720546 is te onthouden als een wandeltocht door de wijk, bijvoorbeeld, met 16 objecten op 16 plaatsen in een duidelijke volgorde, bijvoorbeeld in elk deurgat één. Geef elke combinatie van twee cijfers een beeld, en het wordt 18-73-15-94-29-72-05-46 en het zijn maar 8 zaken meer.

Of doe combinaties: zoek 100 van elkaar onderscheiden onderwerpen (Einstein, de hond van de buren, uw blauwe teddybeer, Armand Pien) en 100 acties (moonwalken, eten, valschermspringen, snorkelen), en hop — elk getal van 0 tot 9999 heeft één duidelijk en onvergetelijk beeld. Dan is 1873-1594-2972-0546 bijvoorbeeld Einstein aan het moonwalken aan de voordeur, de hond van de buren aan het eten in het toilet, uw blauwe teddybeer die met een valscherm van de trap springt, een minuscule Armand Pien aan het snorkelen in de pompbak.

Een vreemd boek, Moonwalking with Einstein. Het leest als een lang artikel over de Foer en zijn belevenissen tussen die eerste keer dat hij het kampioenschap meemaakt, en het jaar erna, als hij van plan was om ook mee te doen; met tussen de verschillende episodes stukken over het geheugen, de gebruikte methodes, portretten van mensen zonder of juist met een heel goed geheugen.

Aangenaam, daar niet van. Snel uit, relaxerend op een fuck wij zitten écht raar in mekaar-manier, wat licht anders bekeken ook wel eens “verontrustend op een fuck wij zitten écht raar in mekaar-manier” zou kunnen zijn.

[van op Boeggn]

Bloederige mango

dinsdag 29 april 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Er lag een fruitmand vol appels die niet op gingen raken, en dus dacht ik: iets mee doen. Ik had wel niet zó enorm veel goesting om dingen te doen in de keuken, en dus is het crumble geworden: gelijke hoeveelheden suiker, bloem en boter, verkruimelen, op fruit strooien, minuutje of tien vijftien in de over, klaar.

Ik had zondag redelijk overmoedig zes grote potten crumble gemaakt; er stonden er maandag nog vier in de koelkast. Maandagavond kom ik terug van een vergadering, steek ik zo’n pot in de oven, en eet ik er wat van.

Zonder er bij stil te staan dat ik bij die appels ook wat diepvriesfruitsla gekapt had. Waar blijkbaar ook mango moet bij gezeten hebben: opgestaan met wat hoofdpijn, en tegen dat ik op mijn werk was, kapow! De moeder aller koppijnen.

Ik dacht, ik ga wat in de donkere vergaderzaal zitten en misschien gaat het over, maar het ging niet over. Naar huis geraakt, in bed geklommen, en ik dacht dat het wel over zou zijn tegen de middag, maar het moet zijn dat mango mij écht goed te stekken heeft: ik ben niet uit mijn bed geraakt tot twaalf uur later. En het is nog niet over. Straks nog wat overgeven, denk ik.

Mango is de baarlijke duivel, dat weet ik nu dus helemaal zeker.

Gelezen: Warbreaker

woensdag 30 april 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

WarbreakerEen degelijk boek, Warbreaker. Geen uitstekend boek, van het genre “blijft mij nog jaren bij”, en zeker geen slecht boek.

Een zeer goede intro tot fantasy in het algemeen, en tot Brandon Sanderson in het specifiek. Helemaal geschikt voor tienermeisjes — zonder dat denigrerend te bedoelen.

Zoals gewoonlijk bij Sanderson: een wereld met een eigen systeem van magie. Iets met kleur, deze keer, en met levenloze dingen tot leven brengen, of toch tot een soort leven. Dat leidt tot dingen als zwaarden met een eigen gedacht (à la Stormbringer), touwen die iets kunnen vastgrijpen, kledij die harnas kan worden, vliegende tapijten — leutig, met andere woorden.

Hoofdpersonages zijn twee prinsessen van Idris, een bergkoninkrijk waarvan de koningen tot voor een paar honderd jaar koning van het veel grotere en rijkere Halladren waren.

In Idris draagt iedereen kleurloze kledij, en doet iedereen zo middelmatig mogeliljk — dat heeft met die magie te maken, die op kleur werkt. Halladren en Idris zijn net niet op voet van oorlog, maar het spant toch: zowat het enige wat de vrede behoudt, is dat de koning van Idris twintig jaar geleden beloofd had dat hij zijn dochter als vrouw zou geven aan de God-konig van Halladren.

God-Koning, want sinds een paar honderd jaar zijn er goden in Halladren: mensen die gestorven zijn en dan teruggekomen.

De oudste prinses, Vivenna, is sinds haar geboorte opgevoed om koningin te worden — maar als puntje bij paaltje komt, kan haar vader het niet over zijn hart krijgen om haar weg te sturen, en moet de jongste, Siri, in haar plaats gaan.

Avontuur!  Spanning! Emotie! Plot twists!

Ik dacht dat het maar een bladzijde of 200 was, maar blijkbaar was het meer dan drie keer dat: het was mij niet opgevallen — integendeel, het mocht langer geduurd hebben. En nu proberen Zelie zo ver te krijgen dat ze het ook leest.

[van op Boeggn]

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338