Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: april 2014 (page 1 of 3)

Gelezen: Warbreaker

WarbreakerEen degelijk boek, Warbreaker. Geen uitstekend boek, van het genre “blijft mij nog jaren bij”, en zeker geen slecht boek.

Een zeer goede intro tot fantasy in het algemeen, en tot Brandon Sanderson in het specifiek. Helemaal geschikt voor tienermeisjes — zonder dat denigrerend te bedoelen.

Zoals gewoonlijk bij Sanderson: een wereld met een eigen systeem van magie. Iets met kleur, deze keer, en met levenloze dingen tot leven brengen, of toch tot een soort leven. Dat leidt tot dingen als zwaarden met een eigen gedacht (à la Stormbringer), touwen die iets kunnen vastgrijpen, kledij die harnas kan worden, vliegende tapijten — leutig, met andere woorden.

Hoofdpersonages zijn twee prinsessen van Idris, een bergkoninkrijk waarvan de koningen tot voor een paar honderd jaar koning van het veel grotere en rijkere Halladren waren.

In Idris draagt iedereen kleurloze kledij, en doet iedereen zo middelmatig mogeliljk — dat heeft met die magie te maken, die op kleur werkt. Halladren en Idris zijn net niet op voet van oorlog, maar het spant toch: zowat het enige wat de vrede behoudt, is dat de koning van Idris twintig jaar geleden beloofd had dat hij zijn dochter als vrouw zou geven aan de God-konig van Halladren.

God-Koning, want sinds een paar honderd jaar zijn er goden in Halladren: mensen die gestorven zijn en dan teruggekomen.

De oudste prinses, Vivenna, is sinds haar geboorte opgevoed om koningin te worden — maar als puntje bij paaltje komt, kan haar vader het niet over zijn hart krijgen om haar weg te sturen, en moet de jongste, Siri, in haar plaats gaan.

Avontuur!  Spanning! Emotie! Plot twists!

Ik dacht dat het maar een bladzijde of 200 was, maar blijkbaar was het meer dan drie keer dat: het was mij niet opgevallen — integendeel, het mocht langer geduurd hebben. En nu proberen Zelie zo ver te krijgen dat ze het ook leest.

[van op Boeggn]

Bloederige mango

Er lag een fruitmand vol appels die niet op gingen raken, en dus dacht ik: iets mee doen. Ik had wel niet zó enorm veel goesting om dingen te doen in de keuken, en dus is het crumble geworden: gelijke hoeveelheden suiker, bloem en boter, verkruimelen, op fruit strooien, minuutje of tien vijftien in de over, klaar.

Ik had zondag redelijk overmoedig zes grote potten crumble gemaakt; er stonden er maandag nog vier in de koelkast. Maandagavond kom ik terug van een vergadering, steek ik zo’n pot in de oven, en eet ik er wat van.

Zonder er bij stil te staan dat ik bij die appels ook wat diepvriesfruitsla gekapt had. Waar blijkbaar ook mango moet bij gezeten hebben: opgestaan met wat hoofdpijn, en tegen dat ik op mijn werk was, kapow! De moeder aller koppijnen.

Ik dacht, ik ga wat in de donkere vergaderzaal zitten en misschien gaat het over, maar het ging niet over. Naar huis geraakt, in bed geklommen, en ik dacht dat het wel over zou zijn tegen de middag, maar het moet zijn dat mango mij écht goed te stekken heeft: ik ben niet uit mijn bed geraakt tot twaalf uur later. En het is nog niet over. Straks nog wat overgeven, denk ik.

Mango is de baarlijke duivel, dat weet ik nu dus helemaal zeker.

Gelezen: Moonwalking with Einstein: The Art and Science of Remembering Everything

Moonwalking with EinsteinJournalist Joshua Foer gaat naar een geheugenwedstrijd, zo’n evenement waar mensen de volledige volgorde van een pak kaarten van buiten leren, of duizend getallen na elkaar, of allerlei details over een hele stapel mensen.

Hij geraakt erdoor geïntrigeerd en maakt kennis met een aantal van de mededingers. Die vertellen hem allemaal dat zo ongeveer iedereen kan doen wat zij doen, en dat ze echt niet superintelligent of autistisch of zo zijn.

Waarop Foer beslist om het ook te proberen.

De “truuk” is duizenden jaren oud en doodeenvoudig: maak beelden van de dingen die moeten onthouden worden, liefst zo absurd mogelijk, en plaats ze ergens in een ‘geheugenpaleis’. Om de te onthouden dingen te weten te komen: loop het geheugenpaleis af en zie de dingen gewoon voor u staan.

Een voorbeeld. Om de woorden muis en lamp te onthouden, maak ik een verhaal dat bijvoorbeeld zo gaat. Ik sta aan de ingangsdeur van mijn huis (mijn echt huis, dat ik mij dus heel erg levendig kan inbeelden), en in plaats van een klink zit er een roze muis aan de deur. Als ik ze vastneem om de deur open te doen, voelt ze zacht en warm aan, en piept ze alsof ze vermoord wordt. Ik doe de deur open en ik loop voorbij het wc. Door de open deur zie ik een lamp, zo eentje van het model Luxo Jr, op het toilet zitten, hard scheten aan het laten. Als ik nog dertig woorden erna moet onthouden, maak ik nog dertig taferelen.

En ja, dat lukt. Plastische beelden, die in uw hoofd blijven zitten, vastgehamerd op een locatie die u bekend is: mensen zijn gebouwd om dergelijke dingen te onthouden.

Al de rest zijn details, van de methode: begin met elk getal een beeld te geven, en iets als 1873159429720546 is te onthouden als een wandeltocht door de wijk, bijvoorbeeld, met 16 objecten op 16 plaatsen in een duidelijke volgorde, bijvoorbeeld in elk deurgat één. Geef elke combinatie van twee cijfers een beeld, en het wordt 18-73-15-94-29-72-05-46 en het zijn maar 8 zaken meer.

Of doe combinaties: zoek 100 van elkaar onderscheiden onderwerpen (Einstein, de hond van de buren, uw blauwe teddybeer, Armand Pien) en 100 acties (moonwalken, eten, valschermspringen, snorkelen), en hop — elk getal van 0 tot 9999 heeft één duidelijk en onvergetelijk beeld. Dan is 1873-1594-2972-0546 bijvoorbeeld Einstein aan het moonwalken aan de voordeur, de hond van de buren aan het eten in het toilet, uw blauwe teddybeer die met een valscherm van de trap springt, een minuscule Armand Pien aan het snorkelen in de pompbak.

Een vreemd boek, Moonwalking with Einstein. Het leest als een lang artikel over de Foer en zijn belevenissen tussen die eerste keer dat hij het kampioenschap meemaakt, en het jaar erna, als hij van plan was om ook mee te doen; met tussen de verschillende episodes stukken over het geheugen, de gebruikte methodes, portretten van mensen zonder of juist met een heel goed geheugen.

Aangenaam, daar niet van. Snel uit, relaxerend op een fuck wij zitten écht raar in mekaar-manier, wat licht anders bekeken ook wel eens “verontrustend op een fuck wij zitten écht raar in mekaar-manier” zou kunnen zijn.

[van op Boeggn]

Links van 24 april 2014 tot 28 april 2014

Bras in Space: The Incredible True Story Behind Upcoming Film Spacesuit | The Credits.
Instead, pitted against the military-industrial complex, Playtex created the 21-layer spacesuit, each layer distinct yet interrelated in function to the rest of the whole—a masterly combination of elegance, complexity, and form. Where the military contractors created cybernetic, armor-like suits (that failed, and failed again), Playtex’s vision was one of crucial softness, world class stitching, and perfect design. Traditional engineering firms could not figure out how to meet all the mission requirements and create a functioning suit that would keep the Apollo astronauts alive. The seamstresses at Playtex, with their years of experience fashioning girdles and bras, could, and did.

Zero to 95,688: How I wrote Game Programming Patterns – journal.stuffwithstuff.com
About an hour ago, in the quiet of my living room, alone except for a sleeping dog next to me, I accomplished the biggest goal of my life. I finished writing Game Programming Patterns. It’s a book on game programming (it would be a weird title for a book ornithology) that I started writing about four years and a lifetime ago.

WarmPlace.Ru. Virtual ANS Spectral Synthesizer
Virtual ANS is a software simulator of the unique Russian synthesizer ANS – photoelectronic microtonal/spectral musical instrument created by Russian engineer Evgeny Murzin from 1938 to 1958. Murzin named his invention in honour of the composer Alexander Nikolayevich Scriabin.

Facebook buys smartphone fitness-tracking app Moves
Facebook may already be tracking your usage to serve you ads, but how would you feel if it was able to log your movement? That's exactly what could be on the cards after the company confirmed it's bought Moves, the fitness-tracking app that records your daily activities using your smartphone.

10 reasons to switch to ggplot | Mandy Mejia
There are a lot of R users out there who are resistant to switching from base graphics to ggplot, and while there are some legitimate downsides and probably settings where it doesn’t make sense, for most users I believe it’s well worth the time and effort required to get started with ggplot. I mean, the New York Times thinks so! So for all those doubters (or newbies) out there, here goes my best shot at convincing you that switching to ggplot is worth the effort.

Muziek en cassettes

Trala. Tijd voor een streepken muziek.

Ik maakte vroeger, zoals vermoed ik iedereen van mijn leeftijd, cassette na cassette met muziek uit de platenbak van mijn ouders, dingen van op de radio, platen uit de bibliotheek ontleend. Mixtapes, dat ze zeggen. Playlists, tegenwoordig, dus.

Zouden mensen tegenwoordig playlists aan andere mensen geven? Met versieringen en teksten erbij?

Alle keren

Ik had eigenlijk een ander boek op de leesplank, maar naar aanleiding van de vorige Sanderson ben ik dan toch maar begonnen aan Warbreaker, ook van die mens. Het begon, verdorie, zoals wel meer boeken van hem, en mijn ogen gingen al een beetje aan het rollen.

En dan zat ik in hoofdstuk vier en, opnieuw verdorie: hij deed het toch wel weer zeker? Ik zit helemaal in het verhaal!>

Preisoep en sardienen en eend

Volwassenenonderwijs, dat is gelijk ander onderwijs: schoolvakanties. Het was dus twee weken geleden, van kookles.

En het zijn bijna de laatste! Volgende week weer geen les, en dan denk ik nog een les of drie, en ’t zit er op! (Awoert, spijtig, boe, etc.)

Vorige keer zat ik met mijn vingers in de goudbrasem, deze keer waren het sardienen. Met de hand meneer, eerst ontschubben, dan ontingewanden, en dan met de vingers langs de ruggengraat om te ontruggengraten. We waren er niet al te gerust in dat de sardienen het zouden houden — het waren gewoon opengelegde sardienen, daarop een kruidige groene saus, en daarop een tweede opengelegde sardine, dat bebloemd en gegrild.

Geen lijm dus of zo, en toch bleef het proper samen:

sardienen

sardienen

sardienen

Bij de sardienen ook kerstomaten en caviaar van aubergines (yum!), en iets chapati-achtig: bloem, water en olijfolie, kneden, een uur in de frigo, zeer zeer dun uitrollen, wat vochtig maken, wat olie op druppelen, en dan uw halve kruidenkast en een handvol fleur de sel op dumpen, en bakken tot goudbruin.

sardienen

Die chapati en die aubergines, trouwens: gedroomd voor ergens bij een glas drank ’s avonds op het plankier. Bijzonder lekker.

Dat was het voorgerecht; vóór het voorgerecht was er een Vichyssoise (koude aardappel-preisoep, voor de Vlaemsche lezers), met kruimels (“crumble” voor de snobs) van roggebrood en snippers gerookte makreel en een paar lebbers room erin:

soep

En de hoofdschotel was eend, meer bepaald gecarameliseerde eendenborst met een zelfgemaakte chutney van mango en ajuin en gember en alles, met mango erbij en mangosaus, en rösti.

eend

Ik ben zot van mango, helaas ben ik er ook verdoeme allergisch aan, en heb ik het dus voornamelijk op de eend gehouden. Dedju.

Studio Brussel is geen Ideale Wereld

Wij worden wakker met Studio Brussel: er staat zo’n radiowekker naast Sandra, en om twintig voor zeven begint die lawaai te maken. Ik word niet wakker van het lawaai — eens ik slaap, slaap ik door álles. Nee, ik word wakker van de ergernis.

Een tijd geleden was er die mens, ik ken zijn naam niet en ik wil hem niet weten, die elke morgen een soort historische schets van iemand of iets maakte. Dat ging altijd met horten en stoten, het klonk elke dag weer als een slechte onvoorbereide spreekbeurt. Een paar feiten (waar of niet) die hij zich zelf nog vaag herinnerde samengeplakt met een halve blik op Wikipedia, heel veel kromme zinnen met nog veel meer euhs. Tegen dat hij zich door zijn blijkbaar manifest zeer moeilijk leesbare notities had gestrompeld, was ik klaarwakker.

Het moet zijn dat die rubriek afgevoerd is, of dat ik er mij tegen gewapend heb, want tegenwoordig word ik pas écht wakker na het nieuws, als de nitwits in de studio denken dat ze grappig zijn met hun schamper commentaar op de nieuwsitems.

Zoals gisteren, toen het over maagverkleiningen ging, en er “grappig” gezegd werd dat dikke mensen ook gewoon wat minder konden eten en wat meer sporten. MBWAHAHAHA, ALGEMENE HILARITEIT!!! Siska Schoeters kwam niet bij van het proestlachen. Natuurlijk, zeker dat, de man had honderd procent gelijk. Alcoholiekers, als ze nu eens gewoon wat minder zouden drinken? En mensen met een depressie, als die gewoon eens wat meer zouden lachen en wat meer naar pensenkermissen zouden gaan? Of als werklozen nu eens gewoon wérk zouden zoeken?

Vanmorgen was het weer prijs. In Gent wordt er, naast ander werk vermoed ik, ook gediscussieerd over woorden. Is “armenbegrafenis” niet nodeloos stigmatiserend, en wordt dat niet beter “stadsbegrafenis”, dat soort zaken. De Ideale Wereld deed er vorig jaar een hilarisch filmpje over:

Studio Brussel had het wat moeilijker om originele humor te melken uit het onderwerp, dus lieten ze vanmorgen maar een audiofragment horen uit het stukje hierboven. Jammer dat het niet zo goed te begrijpen was, de mensen in de studio zaten er voortdurend mee te gnuifellachen.

Oh, maar wacht, wacht! hahaha! de man van Studio Brussel — het zou met niet verbazen als het die stuntel van de slechte spreekbeurten was — kon het nóg beter dan de Ideale Wereld! Wat hij preciés zei, herinner ik me niet, maar het kwam er op neer dat hij zich afvroeg waarom ze daar in Gent niet gewoon “negers”, “maroeffen” of “vuile zwètte” zeggen, gelijk iedereen. Dat die “linkiewinkies” het allemaal veel te moeilijk maken. Dat de ambtenaren met al die extra woorden wel eens overuren zouden moeten gaan doen.

En volgt daar dan een gênante stilte op? Zegt die Siska Schoeters dan iets op als “euh ja, laat ons daar vooral niet in overdrijven” of zo? Neuh! ALGEMENE HILARITEIT!!! Giéren van het lachen! Ze kwamen niet meer bij! Ah ha ha ha! De kakellach van la Schoeters achtervolgt mij nu al heel de ochtend.

Ik vroeg me af of ik naar de openbare omroep aan het luisteren was of naar Radio Populismo.

Het volgende item was een meisje van acht dat aan de telefoon kwam en een gelukkige verjaardag gewenst werd (“zo veel cadeaus! zijn je ouders dan heel rijk of zo?”). Studio Brussel staat wellicht aan menig ontbijttafel op. Zou die Siska Schoeters dat fijn vinden, vraag ik mij dan af, als dat meisje van acht klasgenootjes vanmorgen op de speelplaats als “maroef” of “vuile zwètten” bestempelt?

Ik ben ongetwijfeld een oude reactionair, en een verzuurde softie, maar ik ging er nog altijd van uit dat de openbare omroep een aantal taken had — iets met informeren, dacht ik, en ook iets met neutraliteit, meen ik mij te herinneren. En ik ga er nog altijd van dat er een verschil is tussen Studio Brussel aan de ontbijttafel ’s morgens en Vier om tien uur ’s avonds.

En ook dat er een verschil is tussen grappig zijn, en wanhopig proberen grappig te doen. Dat laatste is gewoon zielig.

Ik probeer alvast vanavond de radiowekker op Radio 1 te krijgen.

Links van 21 april 2014 tot 23 april 2014

Game Programming Patterns
Do you struggle to make your code hang together into a cohesive whole? Find it harder to make changes as your codebase grows? Feel like your game is a giant hairball where everything is intertwined with everything else? Wonder if and how design patterns apply to games? Hear things like “cache coherency” and “object pools”, but don’t know how to use them to make your game faster? I’m here to help! I wrote this book to answer those questions. It’s a collection of patterns I found in games to make code cleaner, easier to understand, and faster.

Hacking Sonos — Medium
In my spare time I’ve been writing an app that replaces the Sonos app used to control multiple speakers in one’s home. It’s been a little challenging so I thought I’d share how I got where I am. You can check out most of the code on Github. I’ll be pushing more stuff when it’s ready.

Why Chinese Is So Damn Hard
The first question any thoughtful person might ask when reading the title of this essay is, "Hard for whom?" A reasonable question. After all, Chinese people seem to learn it just fine. When little Chinese kids go through the "terrible twos", it's Chinese they use to drive their parents crazy, and in a few years the same kids are actually using those impossibly complicated Chinese characters to scribble love notes and shopping lists. So what do I mean by "hard"? Since I know at the outset that the whole tone of this document is going to involve a lot of whining and complaining, I may as well come right out and say exactly what I mean. I mean hard for me, a native English speaker trying to learn Chinese as an adult, going through the whole process with the textbooks, the tapes, the conversation partners, etc., the whole torturous rigmarole. I mean hard for me — and, of course, for the many other Westerners who have spent years of their lives bashing their heads against the Great Wall of Chinese.

Game Mechanic Explorer
A collection of concrete examples for various game mechanics, algorithms, and effects. The examples are all implemented in JavaScript using the Phaser game framework, but the concepts and methods are general and can be adapted to any engine. Think of it as pseudocode. Each section contains several different examples that progress in sequence from a very basic implementation to a more advanced implementation. Every example is interactive and responds to keyboard or mouse input (or touch).

jdm314: The Dæneryd
Here is my first ever hexametric composition in High Valyrian. It's only two lines, but written to sound like the beginning of a lengthy epic: Ābre se zaldrīzī bone ivāedan hen Essot jitte ēlī Pento se Dothrakoti Embraro rȳ ondoso vējo…

Gelezen: Words of Radiance

Words of RadianceHet vervolg op The Way of Kings stond al een tijdje op de “te lezen”-lijst. Ik heb eerst in de rapte The Way of Kings herlezen, en dan hopla gewoon aan één stuk door Words of Radiance doorgelezen.

Redelijk letterlijk “aan een stuk door”, trouwens: ik lag met oorontsteking en koppijn te bed, en tot mijn verbazing lukte lezen wél deze keer — dus heb ik een halve dag en een nacht doorgelezen, en het boek was uit. Spijtig, vond ik. Natuurlijk is het nog altijd geen grote literatuur, en natuurlijk blijft het allemaal wat formulaisch, en soms wordt het zelfs wat kinderactig (die woordspelingen!), maar hey: een mens leest ook soms eens om te onspannen, en dat is bij deze helemaal gelukt.

De wereld van Stormlight Archive (tien! boeken gepland!) is typische Brandon Sanderson: een volledig uitgedacht geheel van in elkaar hakende rassen en samenlevingen en geschiedenis en magische systemen, bevolkt met personages die zowaar meestal ménsen zijn en geen karikaturen.

Voor sommige mensen, als ik het internet wat afspeur, lijkt het alsof er weinig gebeurt in deel twee van de serie, maar da’s niet wat ik ervan vind. Het is Traag, maar op een vals plat-manier: het lijkt alsof er niet zo enorm veel gebeurt, maar er gebeurt eigenlijk wél vanalles. Zowel de wereld als de personages zijn een heel eind duidelijker geworden. Waar Shallan in het eerste deel bijna irritant was, met haar voortdurende grapjes, wordt ze in deel twee zowaar een tragisch personage. Waar het in het eerste deel nog voor een groot stuk raden was naar de motieven en de mechanismen, zijn er nu weliswaar nog altijd mysteries, maar het wordt min of meer mogelijk om een lijn te zien in de zaken, en stuk voor stuk te reconstrueren wat er gebeurd is, en te beginnen raden naar wat er nog gaat gebeuren.

Shallan Davar en Kaladin kunnen allebei iets magisch, hoera, en er is uitzicht op nog veel andere mensen die iets magisch kunnen doen, en er zijn zeker twee viewpoints van de andere kant van het conflict (Szeth de moordenaar en Eshonai de leidster van de Parshendi): dat bouwt allemaal naar epische dingen.

Oh, en natuurlijk is zelfs de serie van tien boeken maar een onderdeel van de Cosmere, het universum waar veel van Sanderson’s boeken zich in afspelen, met een wezen dat in zestien shards uit elkaar spatte, en met onder meer Hoid, die van reeks naar reeks over en weer gaat en alles — ik zal dan toch nog Warbreaker moeten lezen, vermoed ik.

All in all: degelijk boek. Op naar nummer drie. Ergens in de lente van 2016, zegt één bron, nog voor het einde van 2015, zegt een andere.

[van op Boeggn]

Dat waren nog eens tijden jong

Patrick deed van hashtag-durftevragen:

Ik herkende het melodietje meteen, en ik kon het ook situeren, ergens einde jaren 70 misschien begin jaren 80, synthesiser, instrumentaal, Jean-Michel Jarre-achtig, Oldfield-achtig, Vangelis-achtig, Pink Floyd-achtig maar aaaaaaargh geen flauw idee wat het juist was. Zo zat het in mijn hoofd (let niet op het zo vals als een kat fluiten rechtsreeks in de micro van mijn laptop):

Op het werk had Tim het ook direct herkend, maar ook geen flauw idee wat.

Kijk, dit is wat het was:

Magic Fly, van de fantastische mannen van Space — Fransmans, en ja, dat is gelijk Daft Punk met muziek van Air, behalve dat het van 1977 is. Zó ongelooflijk machtig!

Stemtest 2014: tsssss

Ik heb de Stemtest van Universiteit Antwerpen, UCL, Partirep.eu, De Redactie etc. gedaan. Zowel in het Frans als in het Nederlands, ’t is te zeggen: zowel voor de verkiezingen in Vlaanderen als die in Wallonië.

For the record: zowel bij Vlaanderen als Wallonië werd mij groen aangeraden (Groen/Ecolo), met op de tweede plaats de socialisten (sp.a/PS), en op de laatste plaats de liberalen (OpenVLD/MR).

Wat mij vooral opviel, was het verschil tussen de vragen in de twee tests. Natuurlijk kunnen de vragen niet gelijk zijn — in Vlaanderen speelt de vraag naar een nieuwe stad om overbevolking op te vangen niet, bijvoorbeeld, is het kijk- en luistergeld al lang afgeschaft, en wordt onderwijs anders geprganiseerd.

Maar de vragen die wél gelijk zouden kunnen zijn, waren dat zeer vaak niet. En ik zie niet direct een reden waarom.

Volg even mee:

  • 19. Burgemeesters moeten rechtstreeks verkozen worden
    15. Les bourgmestres ne doivent pas être directement élus
  • 34. De regels voor de uitvoer van wapens en militaire onderdelen moeten strenger worden
    18. Les règles liées à l’exportation d’armes doivent être assouplies
  • 8. Straten die opnieuw aangelegd worden, moeten een fietspad hebben
    34. Il ne faut pas rajouter de pistes cyclables si cela complique la vie des automobilistes
  • 9. Het provinciale bestuursniveau moet verdwijnen
    4. Il faut conserver les Provinces
  • 15. Er moet een hoofddoekenverbod komen voor leerkrachten in het gemeenschapsonderwijs
    12. Le personnel de la fonction publique wallonne doit avoir le droit de porter le foulard
  • 22. Vlaanderen moet minder geld besteden aan ontwikkelingshulp
    28. La Wallonie doit consacrer plus d’argent à l’aide au développement

Er is een emotioneel, hoe klein dan ook, verschil tussen een groene knop “ik ben het eens” klikken en een rode knop “ik ben het oneens”. En er is een betekenisverschil tussen “ja, we moeten minder geld geven aan ontwikkelingshulp” en “neen, we moeten niét meer geld aan ontwikkelingshulp geven” — er nog buiten gelaten dat er geen enkele nuance mogelijk is. En als ik vind dat het goed is zoals het is, dan ben ik Vlaanderen verplicht om te zeggen “neen, we moeten niet minder geld geven aan ontwikkelingshulp”, en in Wallonie “neen, we moeten niet méér geld geven aan ontwikkelingshulp”.

Dat zijn toch tendentieuze vragen? Dat is toch niet ernstig? Wie probeert hier wat te doen, eigenlijk? Kunnen zeggen “x% van de Vlamingen zeggen dat er een hoofddoekenverbod moet komen, terwijl y% van de Walen vinden dat ambtenaren het recht hebben om een hoofddoek te dragen?”

*
*     *

Nog iets anders. Vanuit welk wereldbeeld zijn die stemtesten gemaakt? Kijk, ik doe even een testje. Ik antwoord oneens op alles bij de Vlaamse test:

oneens met alles

Ik antwoord eens met alles bij de Vlaamse test:

eens met alles

Doe ik hetzelfde bij de Waalse test — oneens met alles:

pas d'accord

En eens met alle stellingen:

d'accord

Als ik altijd op de groene knop (ja, positief, goed gevoel, natuur, gezonheid) duw, kom ik zowel bij Vlaanderen als bij Wallonië uit bij een groene partij, en daarna bij de socialisten. Ergo: de stemtest vraagt de gebruikers hun wereldbeeld te toetsen aan een groen/socialistische visie op de wereld.

Hm.

Hmmm.

Gelezen: Allegiant

AllegiantHoera en bravo! Allegiant is bij deze één van de allerslechtste boeken die ik ooit gelezen heb, en dat wil veel zeggen want ik heb veel boeken gelezen, en véél slechte boeken.

Om de één of andere reden besloot Roth in dit boek in plaats van alles uit het eerstepersoonperspectief van Tris te vertellen, afwisselend Tris en haar “lief” Tobias/Four aan het woord te laten. Vervelende beslissing, want het is compleet onduidelijk wie wie is: de twee personages hebben exact dezelfde onrealistische stem, en het is alleen als ze aan elkaar expositie aan het doen zijn, of als er eens een persoonlijk voornaamwoord in komt dat het geslacht verraadt, dat de lezer weet of Tris of Tobias aan het woord is.

Niet dat het dan écht duidelijk wordt, want de Tris en de Tobias van dit boek zijn totaal verschillend van die van het tweede boek, en dié waren al anders dan die van het eerste boek.

Maar alla. Het heeft trouwens ook geen enkele zin om na te denken over het plot — iets met genetica, en “nurture” die “nature” zou corrigeren, en onzuivere genen of godweetwat — want het is zowel wetenschappelijk als verhaaltechnisch complete kul. En oh ja, die “divergence”, waarbij het hoofdpersonage méér was dan alleen maar die ene karaktertrek van één “faction”? Ah ja, dat was ook maar om te lachen.

En er is een einde, gelukkig, maar het trekt op niets. Plotgaten zo groot dat er verschillende olietankers, hand in hand, door kunnen wandelen.

Slecht, slecht, slécht boek.

[van op Boeggn]

Gelezen: Insurgent

InsurgentGoeie help.

Ik dacht: mevrouw Roth zal in dit vervolg toch een tandje bij steken, met de hulp van misschien een goede redacteur? Ik dacht ook: met wat meer ervaring na dat eerste boek, kan het toch beter worden, nee?

Nee dus.

Minder dan ééndimensionale karakters, een soort stuitend anti-intellectualisme, TEENAGE ANGST!!! aan honderd per uur, een liefdeshistorie die zelfs een meisje van dertien niet gelooft, een hoofdpersonage dat irritant is, depressief, onlogisch, en had ik al gezegd irritant? En alles en iedereen is zwart-wit, tot ze plots wit-zwart zijn en dan weer zwart-wit.

To-taal ongeloofwaardige wereld, nog altijd (blijkt bijvoorbeeld dat alle facties hun eigen “serums” hebben: vreedzaamheidsserum, vergeetserum, doodserum, wsaarheidsserum, bla die bla. Way to gemakkelijkheidsoplossing, Roth), en totaal ongeloofwaardige personages die van set piece naar set piece geteleporteerd lijken. Slécht.

En het einde was al doorgetelegrafeerd van het begin van het eerste boek.

Ik lees niet meer verder uit interesse, maar uit ramptoerisme.

[van op Boeggn]

Gelezen: Divergent

DivergentPaasvakantie! Geen school voor de kinderen! Er was een vriendin van Zelie in huis, en plots was er besloten om naar een film te gaan, en wel Divergent.

Ik had de naam al vaag gehoord, maar geen idee waar het over ging. “Iets met science fiction”, werd mij verzekerd, dus hey, waarom niet, dacht ik.

Het begon goed in de cinema, met een soort voorfilmpje voor Divergent zélf, net voor de film. Ik probeer zoveel mogelijk voorfilmd te vermijden, dus ik zat daar met mijn ogen dicht en mijn vingers in mijn oren — proper, ongetwijfeld.

Afijn. De film bleek een soort kruising tussen Logan’s Run en Hunger Games en dergelijke te zijn. Niet per se slecht, niet per se goed, maar wel intrigerend genoeg om mij zin te geven om het vervolg te weten te komen, en dus om het boek van de film te lezen en dan de vervolgen op het boek van de film.

Neen, ik heb niet veel nodig, neen.

En dus: Divergent, het boek. Dat blijkt onduidelijker en verwarder te zijn dan de film. Ik vond het boek minder goed dan de film, ja.

Niet omdat de film zo uitstekend goed is, maar omdat ik het boek gewoon niet goed vond. Spijtig.

Divergent speelt zich af in één stad, ergens in een onbestemde periode na een onbestemde catastrofe, en het is duidelijk dat er een soort sociaal experiment aan de gang is. Mensen worden opgedeeld in facties: Abnegation, Amity, Candor, Dauntless en Erudite, op basis van een test en eigen keuze. De grote meerderheid van de mensen passen exact in zo’n factie (ze zijn zelfopofferend, vredelievend, radikaal eerlijk, avontuurlijk of intelligent), het hoofdpersonage –uiteraard– past niet in één vakje, is “divergent”, een gevaar, tralala.

Ik snap wel dat het een boek voor tieners is, maar het had er toch een béétje minder vingerdik op mogen liggen.

Hoofdpersonage Beatrice (Tris) gaat van Abnegation naar Dauntless (in een soort sorting hat-ceremonie), blijkt na een tijdje natuurlijk uitstekend te zijn in al wat ze doet, wordt verliefd, spannende avonturen, zucht, geeuw.

De film steekt er tenminste nog een beetje Matrix-achtigs in, met simulaties waar Tris de simulatie om zich heen buigt, maar in het boek gaat het er gewoon om dat ze weet dat ze in een simulatie zit, en dat haar hartslag dus naar beneden gaat, en da’s al waar de test op wacht. Ik ben geen fan van mevrouw Roths schrijfstijl, maar daar nog helemaal naast: ik ben een beetje allergisch aan slecht uitgedachte werelden.

Het materiaal, in het bijzonder de wapens en de hoogtechnologische dingen, kunnen duidelijk niet gemaakt zijn in enkel die ene stad. Het aantal inwoners is véél te klein voor een samenleving zoals omschreven. Het sociale experiment kan duidelijk alleen overleven als er ergens een Big Brother is die het leidt, de potentie voor chaos is daar veel te groot voor, en de manier waarop de macht verdeeld is, is totaal het tegengestelde van wat een mens zou verwachten. En er is een enorme muur rond de hele stad, dat alleen al is voldoende om al vanaf het eerste boek (of de film) te wéten dat we buiten die muur gaan kijken.

Het leest als een inderhaast uitgevonden wereldje, zonder geschiedenis, zonder bestaansreden, zonder maatschappij. Die Dauntless, waar het overgrote deel van het boek zich afspeelt, lijkt op niet veel meer dan een straatbende die bezigheidstherapiegewijs rondlummelt op trams. Ja, er wordt ons wel gezégd dat ze “de orde handhaven”, maar het is absoluut onduidelijk waar er conflict zou kunnen zijn in het ideale wereldje.

Ugh, tegenstekelijk slecht. En zo prekerig! Hopen dat het vervolg beter is.

[van op Boeggn]

Older posts