Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: februari 2015 (pagina 1 van 3)

House of Cards!

Hoezee, seizoen drie van House of Cards is uit!

Kevin Spacey is natuurlijk uitstekend en zo, maar ik heb voor de leutigheid nog eens twee reeksen van het origineel bekeken, en het zal ook dit jaar heel moeilijk worden voor Francis Underwood om beter te doen dan Francis Urquhart.

Maar het wordt ongetwijfeld weer plezierig. Na acht afleveringen UK, dertien afleveringen US. Hoezee Netflix!

Links van 24 februari 2015 tot 28 februari 2015

Kibbelen voor gevorderden – De Standaard
In het veiligheidsdebat klinkt de kritiek van CD&V en Open VLD verrassend eensgezind: zowel Jambon als minister van Defensie Steven Vandeput ging onderuit. Zo moest Peeters Vandeput uit de nood helpen tijdens het kernkabinet dat besliste over inzet van paracommando’s. De defensieminister was zo slecht gebriefd dat hij niet eens een volledig dossier kon voorleggen, laat staan toelichten. Jambon ging de mist in tijdens de discussie over het intrekken van de identiteitspapieren van potentiële Syriëstrijders. Zo zag hij onder meer de rol van de jeugdrechtbank bij de aanpak van minderjarigen over het hoofd. Juist daarom werkt de aankondigingspolitiek van de N-VA zo op de zenuwen. De partij verkiest een stoere aanpak, maar kan het vervolgens legistiek niet waarmaken.

The dress is white and gold. Or, why BuzzFeed won – Digiday
Soon, Time, Esquire, GQ and the like will become indistinguishable from BuzzFeed. And the problem with that is simple: BuzzFeed is better at being BuzzFeed than Time. These brands will have to compete purely on BuzzFeed’s terms. As the saying goes, the problem with wrestling a pig is you get dirty and the pig enjoys it.

‘What ISIS Really Wants’: How Readers Are Responding to The Atlantic’s Cover Story – The Atlantic
A survey of reactions to The Atlantic's cover story—from think tanks to jihadist Twitter

Tired of Safari – QuirksBlog
It is increasingly becoming necessary to do something about Apple, its absolute refusal to talk to anyone, and its dickish way of bending the mobile web to its desires. Personally, I became tired of Safari quite a while ago, and I wouldn’t mind taking Apple down a notch. So let’s do it.

Dagen zonder stoofvlees – De Standaard
Of weet ge wat, Byttebier? Laat ons hoofd ook eens gewoon gerust. "En ga zondag, als je langsgaat bij je kijkers, behalve vlees ook seitan proeven. Dan word je niet alleen de populairste kok vandaag, maar ineens de man van de dagelijkse kost van morgen."

LLAP / 拯救

spock

RIP Leonard Nimoy. Niemand leeft eeuwig, maar in mijn hoofd hoopte ik altijd dat hij even oud zou worden als Spock.

Zullen we dan maar een toepasselijk nummer (van en sfeer klank toch) door Jackie Chan opzetten, nog zo iemand waarvan ik hoop dat hij er altijd zal zijn?

Slik

Vanavond is het de avond/nacht waar het lijkt alsof onze oudste al jáááááááren naartoe leeft: Retoricabal van de school!

Zij zit nog maar in het vierde jaar, maar ze mag ook al gaan en ge ziet van hier dat ze dat ook zal doen.

Geen idee wanneer die traditie ontstaan is — ergens de afgelopen twintig jaar, schat ik — maar het wordt in alle geval professioneel aangepakt, met muziek en zaal en thema en entertainment en alles, helemaal Prom Night-achtig, met jongens in hemd en das en meisjes in kleed en zo.

Dit was vorig jaar:

Um ja. Ik zal dan maar even het obligate “kleine meisjes worden groot” boven halen zeker?

Geheugenproblemen

Het was al heel, heel, héél erg lang geleden dat ik nog eens in de problemen was geraakt met het geheugen van mijn computer, maar daarnet was het zo ver.

Geen blauwe schermen of zo, maar wel al mijn gigabytes aan RAM stampensvol, en ongetwijfeld heelder stukken harde schijf ook. Da’s dus één van de weinige nadelen aan een SSD: in tegenstelling tot een harde schijf met bewegende delen, hoort een mens niet wanneer de computer aan swappen is voor vermoord.

Want ha, wie had dat geraden: een tabel maken van een paar miljoen rijen op een paar duizend of zelfs maar een paar honderd kolommen, dat is niét zo’n uitstekend idee. Niet dat het niet werkt of zo, maar wel dat het de computer serieus op de knieeën krijgt. Vooral als een mens tegelijkertijd een tabel van 80.000 rijen op 200 kolommen in een stacked bar chart aan het wurmen is in Excel.

Ahem ja.

Verwerkte bestanden van meer dan 3 gigabyte, da’s dus nét te groot om handig te verwerken op een simpele laptop. Tijd om er een paar dimensies uit te wippen, me dunkt — back to the MapReduce!

I remember when this was all fields

’t Was vanmorgen even tussendoor meeting op het werk.

Ik was aan het prutsen met één van die open source big data dingen die er allemaal schoon en proper uitzien tot ge ermee moet werken en blijkt dat er tien verschillende versies zijn die door elkaar gebruikt worden, dat de documentatie een soep is van voorbeelden die niet (meer) werken, slecht geschreven proza dat ervan uitgaat dat de gebruiker al sinds versie 0.2.33f mee is (“in tegenstelling tot 0.32.1 doet de Flurzeblonk tegenwoordig Smignurf, tenzij uw Vlargnukt nog v. 0.0.21.9 is, in welk geval de syntax van 1.12.4 veranderd is naar Strimergf”) en lange resems Stack Overflow-discussies met variaties op “hebt g’hem al eens herstart?” gevolgd door “hebt g’alles al eens up to date gemaakt?” gevolgd door “tiens, het zou nochtans moeten werken”.

Enfin, good times dus: zoeken op iets dat uiteindelijk wel zal werken, onvermijdelijk, maar dat een zoektocht zal worden.

En dan die meeting. Met fijne collega Bart, zo’n mens waar ik naar kijk en denk “There’s a frood who really knows where his towel is”: een volwassen mens, die gestudeerd heeft, met een netwerk en vrienden en alles en zo, die het allemaal voor de bakker heeft.

In mijn hoofd ben ik het nog allemaal maar aan het improviseren, en modder ik ook maar wat aan. Ik zie op The Facebook mensen spreken over carrièreplanning en profielopbouw zo, en dan denk ik euh ja, ik zal dat dán eens doen, dan. Ik zie mensen van eind de twintig en ik denk “hola, serieuze mensen, niet te belachelijk doen!”

Maar dan zijn we vijf minuten later en zie ik mijzelf en bedenk ik hoe stokoud ik ben. En hoe ik redelijk veel problemen en zever en moeilijkheden die ik tegenkom ooit wel eens vroéger ben tegengekomen. En dat er in feite op den duur, vermoed ik, geen huizenhoog verschil meer is tussen “gho, misschien kunnen we er zó een mouw aan proberen passen” en over de jaren bijeengeharkte heuristieken en “echte” expertise.

Dan zit ik na die meeting terug voor mijn scherm te kijken naar dat open source big data ding, en vraag ik mij af of het de moeite waard is om daar nu op te studeren en te zoeken en te werken, dat ik er op den duur even veel van afweet als pakweg wat ik in de jaren 1980 wist over Z80’s en WordPerfect, of in de jaren 1990 over 3D Studio of ColdFusion of SQL Server. Dan wel dat het genoeg is dat ik weet wat er mee te doen is, dat niemand mij kan wijsmaken dat iets onmogelijk is of dat iets een week zal duren als het op een dag zou moeten gedaan zijn.

Want als er één ding is dat ik met elke alsmaar sneller voorbijgaande week en maand besef, is het wel dat er alsmaar minder tijd is.

Hoeveel tijd er is, weet ik niet zeker. Maar wel dat er te weinig zal zijn om te leren wat ik wil leren, en om te doen wat ik zou willen doen. Zeer vervelend, vind ik.

Gelezen: Lolita

LolitaJaja, schaam op mij, ik had dit nog niet gelezen.

Um. Wat kan ik zeggen dat nog geen duizend keer vóór mij gezegd is, en beter, door mensen die er meer van weten dan ik?

Een meesterwerk. Bijna niet te bevatten dat Engels niet Nabokov’s moedertaal is. Een heel boek over een pedofiel en een twaalfjarig meisje, en hun uitdrukkelijk zeer seksuele relatie, zonder ook maar één vuil woord. Bij momenten hardoplachend grappig, bij momenten schrijnend triest, bij momenten verstillend pakkend. Volledig geschreven vanuit het standpunt van Humbert Humbert, een Europese émigré in de VS, sinds zijn jeugd geobsedeerd door “nymphets”, een bepaald soort prepuberale meisjes.

De man had een kleine erfenis opgedaan van een ver familielid, had zich gevestigd in een slaperig dorpje en was er op slag verliefd geworden op Dolores Haze, Lolita. Hij trouwt met haar moeder om er toch maar dicht bij te zijn, beschrijft minutieus wat hij doet om ze toch maar te kunnen aanraken, wat er van seconde tot tot seconde gebeurt als ze op zijn schoot kruipt, hoe onmogelijk zijn liefde wel is — en dan komt de moeder in een ongeluk om het leven.

De eerste avond dat hij alleen is met Lolita, geeft hij ze een slaapmiddel en denkt hij ze te kunnen bepotelen in haar slaap: blijkt dat ze nog wakker is, en verleidt zij hém. Waarna ze twee jaar lang de hele Verenigde Staten rondzwerven, van motel tot motel, van de ene naar de andere attractie.

Hij controleert al wat ze doet — geen contact met vreemden! — en geeft ze enkel zaken in ruil voor seksuele diensten: neen, géén gezonde relatie. Maar omdat alles vanuit één standpunt geschreven is, van een toegegeven zieke mens (niet alleen die pedofilie, ook allerlei depressies en achtervolgingswaanzin), is het absoluut niet duidelijk is wat de realiteit is. En is Lolita voor ons even mysterieus is als voor Humbert: in hoeverre is zij slachtoffer en prooi, in hoeverre controleert zij eigenlijk Humbert en heeft ze haar lot in eigen handen?

Had ik al gezegd dat het ongelooflijk mooi geschreven is? Het is sensueel mooi van taal, met woordspelingen en allusies en alliteraties en over-en-weer tussen Frans en Engels; het speelt met de vorm van het boek, dat als een dagboek begint en dan een soort biografie wordt en dan een huis clos-achtig ding, en dan een road movie en dan een actiefilm, en dat allemaal in een raamvertelling met een voorwoord van een fictief personage en een nawoord van de echte auteur, maar dat daarom niet noodzakelijk minder fictief zou zijn.

Al wie dit nog niet zou gelezen hebben: niet twijfelen.

Oh ja: ik ga graag eens kijken naar de één-ster-reviews op Amazon, voor de boeken die ik lees. Dit stuk uit een review van ene J. Cooper was voor hem een hoofdreden om het boek slecht te vinden. Ik kan begrijpen waarom, zelfs al ben ik het er 100% mee oneens. Voor de volledigheid en bij wijze van waarschuwing dus:

I was also irritated by the use of language. There’s a difference between writing with a large vocabulary and beating the reader over the head with it. I felt as though I was watching Nabokov doing verbal gymnastics when I had merely asked him to tell me a story. Though I was able to understand the English, despite the use of more complicated words than are needed, I cannot speak French and it is ridiculous to intersperse an English language book with French phrases. It’s a prime example of Nabokov’s arrogance. All of this hampers the flow of the book.

[van op Boeggn]

Links van 18 februari 2015 tot 23 februari 2015

The Trouble with Dijsselbloem | Jacobin
For Dijsselbloem, extinguishing Syriza’s promise is imperative. It is a precondition for restoring the stability of the EU that he, his party, and economic elites so desire. But it is as necessary for the continuation of the dreamless, managerial, suit-and-tie progressivism from which he has never strayed.

The dangers of the “Google Analytics-powered Startup”
Let me start off by saying that I am not advocating for people not to use Google Analytics; in fact I use it avidly and consider myself a big fan. With this post, my mission is rather to provide a bit of perspective for the many current and prospective startup founders out there who base (or intend to base) their ‘data-driven work style’ on Google Analytics alone. In my world, Google Analytics should be seen as one advisor of many rather than ‘the one truth’, and here’s a few reasons for that:

Opt Out From Online Behavioral Advertising By Participating Companies (BETA)
Some of the ads you receive on Web pages are customized based on predictions about your interests generated from your visits over time and across different Web sites. This type of ad customization — sometimes called "online behavioral" or "interest-based" advertising — is enabled through your computer browser and browser cookies. Such online advertising helps support the free content, products and services you get online. Using the tools on this page, you can opt out from receiving interest-based advertising from some or all of our participating companies.

Greece Should Not Give In to Germany’s Bullying | Foreign Policy
Had the Varoufakis plan been put forward by an investment banker, it would have been perceived as perfectly reasonable. Yet in the parallel universe inhabited by Germany’s Finance Minister Wolfgang Schäuble, such demands are seen as “irresponsible”: Greece must be bled dry to service its foreign creditors in the name of European solidarity.

Yanis Varoufakis: How I became an erratic Marxist | News | The Guardian
A Greek or a Portuguese or an Italian exit from the eurozone would soon lead to a fragmentation of European capitalism, yielding a seriously recessionary surplus region east of the Rhine and north of the Alps, while the rest of Europe is would be in the grip of vicious stagflation. Who do you think would benefit from this development? A progressive left, that will rise Phoenix-like from the ashes of Europe’s public institutions? Or the Golden Dawn Nazis, the assorted neofascists, the xenophobes and the spivs? I have absolutely no doubt as to which of the two will do best from a disintegration of the eurozone.

SYTYCD

So You Think You Can Dance is herbegonnen! En mijn huisgenoten hadden mij daar niets van gezegd, en ze hebben samen al achter mijn rug de eerste aflevering bekeken!

Vorige seizoenen kon ik elke keer in het begin van de aflevering een opmerking maken over maar allez, wat heeft Ann Lemmens déze keer weer aan, maar nu, helaas, is het met Eline De Munck in de voorrondes en bootcamp.

Ik ken het meisje niet, en in het echt is het ongetwijfeld een zeer vriendelijke en zo, maar urgh goeie help zal ik content zijn als Ann Lemmens terug is. Zo pijnlijk allemaal, die De Munck.

Onthechting

Ik heb het moeilijk met dingen los te laten. Maar als het dan eenmaal besloten is, dan laat ik ook helemaal los, meestal zonder veel omkijken en meestal ook met achteraf niet bijzonder veel “had ik maar” en “was ik maar”.

Het is gewoon: zo ver raken dat ik los laat, dat is niet zo evident.

Er zijn niet veel dingen die ik tegen mijn goesting deed, die ik nog doe tegenwoordig. Mijn werk doe ik niet tegen mijn goesting, dat scheelt dus al veel: het is al lang geleden dat ik nog werk heb gedaan dat écht tegen mijn goesting is — meer dan tien jaar geleden, schat ik zo.

Hier en daar zijn er wel nog zaken waar ik, telkens ze langskomen, mijzelf voorneem: serieus, ik ben dat zó beu, één dezer is het de laatste keer. Maar dan doe ik het toch, al vervloek ik mezelf en de wereld.

Het is een gevecht: stoppen met alles dat ik tegen mijn goesting doe, dat kan niet goed zijn, zeker? Met echt álles?

Gelezen: The Inimitable Jeeves

InimitableIk ben niet zo erg als Stephen Marche, die dit boek honderd keer las, maar ik heb het zeker al een keer of zes zeven gelezen. En het is waar: het is als een perfect zittende zetel in een perfecte kamer op een perfect moment.

The Inimitable Jeeves lezen is ergens zijn waar het fijn verblijven is. Ik las het vóór ik de serie op tv zag, maar na de eerste drie minuten Jeeves & Wooster was het natuurlijk was het onmogelijk om mij Bertie Wooster als anders dan Hugh Laurie voor te stellen, en Jeeves als Stephen Fry.

En zo lees ik nu P.G. Wodehouse met een amalgaam van Fry & Laurie in Blackadder, in A Bit of Fry and Laurie en uiteraard in Jeeves & Wooster. Wat het allemaal nog aangenamer om lezen maakt.

Elf verhalen en verhaaltjes, waar Bingo Little, Wooster’s beste vriend, verliefd raakt op alles wat rondloopt, met onderhuidse conflicten over paarse kousen en rode cummerbunds tussen Wooster en Jeeves, tante Agatha die Wooster degelijk getrouwd wil zien, de oom van Bingo die hem geen geld wil geven en waar Wooster telkens moet tussenkomen, de twee neven van Wooster die vandalenstreken uithalen, enfin ja, elf verhalen waarin Jeeves altijd aan het langste eind trekt en Wooster niet.

En van ganser hart aangeraden. Om te lezen, te herlezen, en opnieuw te herlezen.

[van op Boeggn]

De container zit al bijna vol

Het zijn de kleine dingen: in de hoek achteraan aan de linkerkant van de koer staat al sinds jaar en dag een hoop stenen en dakpannen, waar ik regelmatig in kijk. Ideale plaats voor spinnen, namelijk, en spinnen zijn wijs.

Die stapel stenen is weg. Net zoals de vloer waar die stenen op lagen, en net zoals de zak plamuursel en de drie bakken legen bierflessen die er denk ik ook al tien jaar stonden.

Nephthys is er helemaal niet gerust in: ze wou in eerste instantie zelfs helemaal niet voorbij de deur gaan, de dutsin.

Vanuit de keuken is er nu een loopbrug naar het achterhuis, en er staat een mini-graafmachine:

Ah, en buizen en dink: aan de kant van het achterhuis ziet het er allemaal nog proper uit, met afvoerpijp en electriciteit en netwerk en gas:

— maar aan de kant van de keuken is het serieus wat minder. De waterafvoer zat er blijkbaar ook al helemaal verstopt, en is er dus voorlopig uit:

Ah well. Donderdag verder. En dan nog verder, en verder. We gaan mogen oppassen van die leidingen, misschien komt daar wel iets van overkapping of zo over, of misschien ook niet. We zullen wel zien.

 

Links van 15 februari 2015 tot 18 februari 2015

Butterick’s Practical Typography
Among web-pub­lish­ing tools, I see Medium as the equiv­a­lent of a frozen pizza: not as whole­some as a meal you could make your­self, but for those with­out the time or mo­ti­va­tion to cook, a po­ten­tially bet­ter op­tion than just eat­ing peanut but­ter straight from the jar. The prob­lem, how­ever, is that Medium holds out its ho­mo­ge­neous de­sign as more than a frozen pizza. It has be­come, by the Jedi mind trick­ery fa­vored by to­day’s tech com­pa­nies, a Bel­la­gio buf­fet of de­li­cious nonsense.

Minister Van Overtveldt toont hoe het niet moet | De Tijd
Het is las­tig om mi­nis­ter van Fi­nan­ciën te zijn in deze tij­den. Het is nog las­ti­ger om dat te zijn in­dien je niet ge­hin­derd wordt door enige vorm van ken­nis, of als dat al­thans zo lijkt. Of erger nog, als je ‘ide­o­lo­gie’ gaat ver­pak­ken als pseu­do-in­tel­lec­tu­a­lis­me of in­tel­lec­tu­e­le on­eer­lijk­heid. Dat lijkt Johan Van Overt­veldt te over­ko­men als hij zich ver­bergt ach­ter de OESO en het IMF om zijn punt te maken, dui­de­lijk zon­der te weten waar die ge­pro­pa­geer­de be­leids­voor­keu­ren pre­cies van­daan komen.

Car Dashboard UI Collection — Medium
Nowadays nearly every car manufacturer implements digital dashboards. Here is a collection of some of them.

What ISIS Really Wants – The Atlantic
The Islamic State is no mere collection of psychopaths. It is a religious group with carefully considered beliefs, among them that it is a key agent of the coming apocalypse. Here’s what that means for its strategy—and for how to stop it.

Peter Molyneux Interview: “I haven’t got a reputation in this industry any more” | Rock, Paper, Shotgun
Ik begrijp het helemaal, hoe Molyneux zich voelt.

Verbouwingen: het is begonnen! Hoera! En het is al kapot! Awoert!

Ik kwam thuis van het werk, en er stond een container voor de deur van de buurvrouw. “Hola, werken in de buurt,” dacht ik.

En dan deed ik de deur open en zag ik dat de gang onder de modder lag. Hola, werken in ons huis!

Jawel: driewerf hoezee, de werken zijn effektief begonnen! Het zicht op de koer/tuin vanuit de keuken: vlinderstruiken uitgehaald, de stelling weer afgebroken, planken om buiten te raken.

Het zicht op de keuken vanuit de koer: een slievertje tuin/koer al afgegraven. Het is de bedoeling dat heel de tuin/koer afgegraven wordt, en dat er op een meter of drie of zo van de muur een nieuwe fundering komt.

Onder die plank lopen er allerlei kabels: die slierten plastiek zijn de beschermkabels waarin electriciteit en het netwerk naar het achterhuis loopt, en normaal gezien zou daar ook nog ergens water (heen en terug) en gas moeten zijn.

De grond is echt vochtig, normaal voor de Waterwijk natuurlijk, maar tiens, iets dichterbij gaan kijken… oh. Een vreemde onvoorziene buis die naar een vreemde plas water leidt.

Ah.

Oh leuk, een plas water die ongeveer anderhalve meter diep blijkt te zijn. En die stinkt naar een rioolput. Met een gewelf erboven.

Hoera! Nog geen dag bezig en de miserie begint al! Ik ben zo gelukkig!

Quiz: gedomme

We waren gemiddeld goed begonnen, met 7/10 voor de eerste ronde. Dat had eigenlijk 8 kunnen zijn als we (verdomme!) Treviso niet hadden vervangen voor Varese. Ik was wel content dat ik het “monster” van The Village herkend had.

De tweede ronde was uitstekend. We hadden de link niet door (Twin Peaks begot!), maar desondanks haalden we 9/10 — alleen de oprichter van VMO wisten we niet, maar het is misschien geeneens een zonde niet te weten wie Bob Maes ooit was. Gedichten van Robert Frost herkennen, de vorm van de staat Washington, de stem van de man van Kim Clijsters, Tommy Cooper aan een geluidsfragment, dat Rimmer en Lister uit Red Dwarf komen: no problemo.

De derde ronde was nog beter: 10/10, met rode draad Peulengaleis/Leugenpaleis waren Boechout, Gamma-wetenschappen, Vlliegend Hert, Roxy Music en andere redelijk doodsimpel.

En dan kwam de vierde ronde. We hadden de link meteen (de serie Lost), en de eerste twee vragen lukten nog (Hawaii 5-0 en de stem van Dirk Abrams), maar daarna ging het de dieperik in. Ik kon niet komen op Crash Bandicoot, The Spy Who Shagged Me in plaats van Goldmember geantwoord, John Locke in plaats van David Hume, Gerry Adams in plaats van John Hume, Janis Joplin in plaats van Jefferson Airplane — aargh. Een zielige, zielige 3/10.

De beeldronde kon het enigszins goed maken, met 9/10, en in de vijfde ronde haalden we een al met al respectabele 8/10 — ik wist dat heroïne en morfine samen een speedball zijn, we herkenden samen de begintune van Fort Boyard, iedereen wist in koor dat een standbeeld Priapus was, ortolaan en Alienware, Soumissoin en Friday the 13th — alleen de muziek (een Belgische DJ die vijf weken bovenaan de Ultratop 50 had gestaan, wij zijn daar te oud voor) en een obscure tennisspeelster die ooit in Playboy had gestaan (Ashley Harkleroad, godbetert) wisten we niet.

En zo kwamen we op 46 punten uit. Zesde of zevende in een sterk veld van dacht ik 22 of zo. Er zat meer in, gedimme.

Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑