Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Jaar: J (pagina 2 van 29)

Eten als uw nieren niet werken

’t Klinkt op het eerste gehoor allemaal schrikaanjagend, zo’n dialyse-dieet: nauwelijks fruit of groenten, groenten alleen maar gekookt (en niet gestoomd of geroosterd), geen zout, geen chocolade, geen conserven, geen frieten, geen charcuterie, geen roomijs, geen yoghurt, geen kaas en eigenlijk bijna geen melkproducten, geen garnaalkroketten, geen noten, geen rozijnen, geen olijven, geen fruitsap, geen groentensap en nog duizend andere regels… ’t zijn dingen.

  • Vlees of vis: alleen niet-bereide dingen en geen orgaanvlees of zo, dus geen worst, geen paté, geen gepaneerde zooi genre valse cordon bleu of Zwitserse schijf. En max. 150 gram per dag.
  • Groenten: max. 150 gram per dag, gekookt.
  • Fruit: max. 150 gram per dag, en dan nog opletten wat — banaan en andere volksvreemde dingen zijn niet aangeraden.
  • Aardappelen / rijst / pasta: max. 150 gram per dag. Als het aardappelen zijn: laten opkoken, afgieten, en dan doorkoken.

Maar hey, een kinderhand is gauw gevuld, en van de nood een deugd gemaakt: ik heb de afgelopen week niet slecht gegeten.

De basisregels, voor zover ik dat nu doe: twee keer per dag boterhammen en één keer warm.

‘Boterhammen’, da’s dan twee schellen brood, zonder boter maar met confituur. Eén boterham, dan met de fiets naar het werk. Ik heb recht op één portie fruit per dag, de laatste paar dagen was dat dus twee mandarijnen, die ik ’s middags na mijn boterham opeet.

Fiets naar huis, en dan warm eten.

Aangezien ik het toch zelf mag kiezen en er niemand anders van moet eten, is het al geweest:

  • 150 g biefstuk met 150 g erwten en 150 g aardappelen
  • 150 g filet américain (met paprika, peper, bieslook en tijm) met wortelstoemp (150 g aardappelen en 150 g wortelen)
  • 150 g biefstuk als voorgerecht, spaghetti aglio olio  e peperoncini als hoofdgerecht (150 g pasta, 150 g ajuin, look, olijfolie, peperoncino)

En nee, biefstuk met zout mag niet. Maar biefstuk ingewreven met kruiden en olijfolie waarin ik een teentje look heb laten aanbakken, dat is ook niet verkeerd.

En azijn mag ook nog, ik ga eens kijken wat ik daar allemaal mee kan uitsteken.

Ik ga dan eens wat samenzitten met de diëtiste in het hospitaal, denk ik, om te weten wat ik precies wel en niet mag eten. En wat er bijvoorbeeld slecht voor de lever is aan charcuterie, en of dat nog altijd zo zou zijn als ik die charcuterie zelf zou maken. Het lastigste daarbij, voor zover ik zie, is dat er geen zout zou mogen in zitten. Maar ik heb geen problemen met waterhuishouding, dus mischien kan er wel iets aan die zoutbeperking gedaan worden, wie weet.

Enfin ja. Ik vrees dat ik niet veel anders zal kunnen doen dan een lijst recepten zoeken en maken, anders eet ik zonder veel klagen alle dagen hetzelfde. En daar dan een kookboek van maken of zo. 🙂

Boekbespreking

Het was al bij al lang geleden dat ik nog eens zin had om een slets naar het computerscherm te smijten. En toen las ik Alexandra Kleeman’s bespreking van pagina 3-32 van Nabokov’s Lolita.

Het boek is zestig jaar oud, dus dacht New Republic dat het tijd was om er tien schrijvers hun gedacht over te laten zeggen, pagina per pagina.

Tiens, merk ik net: tien vrouwelijke schrijvers. Een slechter mens dan ik zou meteen zeggen “oei, bespeur ik daar een verborgen agenda?”, maar passons.

Als ik schrijf wat ik van een boek vind, dan heb ik niet de minste pretentie om wat dan ook van waarde te produceren. Ik was altijd al jaloers op mensen die een boeklog hadden, waarin stond wat ze op het moment van een boek vonden. Dus schrijf ik sinds een paar jaar van de meeste dingen die ik lees een paar plotpunten op en wat ik er persoonlijk van vond. Gewoon zomaar, voornamelijk voor mezelf.

Dat wil niet zeggen dat ik vind dat (literaire) kritiek kul is, integendeel. Ik vind het fantastisch om de inzichten van andere mensen te horen. Als ik een boek gelezen heb en ik heb zelf genoteerd wat ik ervan vind, ga ik meestal direct naar andere reviews zoeken. Ik heb Lolita heel graag gelezen, en ik was wel eens benieuwd wat voor nieuwe inzichten échte kenners mij zouden kunnen geven.

Mevrouw Kleeman, PhD-kandidate (verwacht 2016), met een lijst Awards and Honours langer dan mijn en uw arm, begint haar boekbespreking alzo:

At first glance, Humbert Humbert’s narrative appears to begin in direct address: Lolita, light of my life, fire of my loins, which is a fitting start for one of the most notorious love stories in literature. (What, after all, is more romance-like than calling out for the absent beloved?)

Okay, goed, tot daar aan toe. Ik zou het niet echt een ‘love story’ noemen, maar potato potahto.

But Humbert’s address leads nowhere. My sin, my soul, he continues, leaving the reader uncertain whether he refers to the girl or to himself, or to the latter in the guise of the former. Humbert isn’t speaking to Lolita at all: he uses her instead as material for thought, something to give shape to his speech.  Lolita’s allure has more to do with Humbert’s backstory than with any nymph-like nature of her own.

Gnnnn… Als Humbert Humbert het eerst over “light of my life, fire of my loins” heeft en dan over “my sin, my soul” heeft, vindt Alexandra dat het “nergens heen leidt”. Whut? Het lijkt alsof ze Nabokov zowaar verwijt dat hij de lezer in onzekerheid laat of Humbert het over Lolita dan wel of zichzelf heeft. Huh?

Met wat overdrijven zou een mens een chiasme kunnen zien (light of my life – my soul / fire of my loins – my sin), maar totaal los daarvan: waarom zou dat nergens heen leiden?

Ah, ik zie het al: omdat hij helemaal niet letterlijk met Lolita spreekt, en dat spreken over Lolita’s fascinerende aantrekkingskracht meer te maken heeft met de achtergrond van Humbert dan met Lolita.

Hey, weet ge wat? Misschien kunnen we gewoon even verder lezen. Nabokov’s volledige eerste paragraaf gaat zo:

Lolita, light of my life, fire of my loins. My sin, my soul. Lo-lee-ta: the tip of the tongue taking a trip of three steps down the palate to tap, at three, on the teeth. Lo. Lee. Ta. She was Lo, plain Lo, in the morning, standing four feet ten in one sock. She was Lola in slacks. She was Dolly at school. She was Dolores on the dotted line. But in my arms she was always Lolita. Did she have a precursor? She did, indeed she did. In point of fact, there might have been no Lolita at all had I not loved, one summer, an initial girl-child. In a princedom by the sea. Oh when? About as many years before Lolita was born as my age was that summer. You can always count on a murderer for a fancy prose style. Ladies and gentlemen of the jury, exhibit number one is what the seraphs, the misinformed, simple, noble-winged seraphs, envied. Look at this tangle of thorns.

Ik ben verre van een specialist zoals Alexandra Kleeman (PhD Candidate in Rhetoric Berkeley, masterdipoma in Fiction aan de universiteit van Columbia, exchange scholar Harvard, masterdiploma Rhetoric Berkeley, bachelor summa cum laude Literary Arts en Cignitive Science aan Brown Univeristy), maar ik zie daar vooral een uitstekende introductie in.

Een man die veel dure woorden gebruikt, maar in de grond gewoon een pedofiel is. Die zichzelf en de wereld probeert te overtuigen dat het allemaal zo erg niet was. We zijn direct mee dat het geen onpersoonlijke en onpartijdige verteller is, maar dat het persoonlijk zal zijn. Het ik-personage weet ergens wel dat hij verkeerde dingen doet, en geeft meteen aan dat het eigenlijk allemaal lang geleden begonnen is, met een andere die niet Lolita was.

In de loop van het boek wordt het duidelijk dat Humbert een narcist is die zich een aantal klassen beter voelt dan zowat iedereen, en die zowat het typevoorbeeld van een onbetrouwbare verteller is. En ook dat het boek niet over het echte meisje Dolores gaat, maar over Lolita, wat Humbert in zijn hoofd van haar gemaakt heeft.

Afijn. Terug naar mevrouw Kleeman:

That the eponymous girl makes only a fleeting appearance within the first thirty pages of Lolita offers a perplexing answer to the question of whether any male author—even an exceptionally skilled one—can craft an authentic female character.

Dit was het punt dat ik mijn slets naar de computer wou smijten. Ik denk dat er zelfs een letterlijke “What the fuck?” uit kwam. Dat Lolita maar eventjes te zien is in het begin van een boek waar de schrijver in de eerste paragraaf al expliciet zegt dat Lolita er niet was geweest als er niet vóór haar iemand anders was geweest, en dat die schrijver dan schrijft over dat meisje (Annabel Leigh), en over zijn leven en de omstandigheden die ervoor gezorgd hebben dat hij bij Lolita in huis terechtkwam, dat maakt het duidelijk dat zelfs een uiterst vaardige schrijver als Nabokov geen “authentiek vrouwelijk personage” kan schrijven?

Nog naast dat ik het persoonlijk vies vind dat die “skilled” er staat — niemand maakt mij wijs dat mevrouw Kleeman, met haar bachelor en master in rhetorica, dat er niet doelbewust heeft gezet om het onderscheid tussen een goede schrijver en een vaardige schrijver in de verf te zetten, tussen een ‘échte’ schrijver en een woordkunstelaar — en nog naast de kwestie of die specifieke vraag hierdoor negatief beantwoord wordt (quod non, mijn gedacht) — is de hele premisse zó belachelijk dat het mij aan woorden ontbreekt.

Kan een man eigenlijk wel een authentiek vrouwelijk personage schrijven? Kan een vrouw eigenlijk wel een authentiek mannelijk personage schrijven? Kan een volwassene eigenlijk wel een authentiek jong personage schrijven, of omgekeerd? Kan een mens met een migratie-achtergrond eigenlijk wel een authentiek personage schrijven dat al tien generaties Belg is?

Een blinde test dringt zich op: geen tien boeken met mannelijke en vrouwelijke personages, zeg niet wie de auteur is, en vraag aan specialisten wie ze de meest authentieke personages vonden?

On NPR’s list of the “100 Best Fictional Characters since 1900”, Humbert Humbert is ranked third, Lolita fourteenth. Fourteenth seems generous, given that it is so difficult to perceive Lolita through the haze of Humbert’s elocution (or is it invention?).

Urgh: “(or is it invention?)” — ja, het is invention. Ziet, zelfs op de Wikipediats staat er een lijstje van Notable works featuring unreliable narrators, en daar staat naast Die Blechtrommel en Fight Club en American Psycho ook Lolita tussen.

En dan komt dit:

Once when I was twenty-four, I went on a date with a man a year older who had never kissed anyone before. When I showed up at his apartment for dinner—a sweet Riesling, green salad with no dressing, roasted chicken with no skin because he disliked the alternating crispiness and flabbiness of it, the goosebumps on its surface—it was obvious that he intended to change that, via me. After we ate he let me choose from a small stack of sci-fi DVDs that he owned. When, ineluctably, he kissed me, his grip was too tight on my body, as though he had expected someone smaller. It was like being marched through someone’s private idea of a perfect night, a night where I was the center but one that had curiously little to do with me at all—all of which is to say that in an equation of desire, the object of desire can be integral and incidental at the same time.

Het voorwerp van iemands verlangen kan tegelijkertijd vitaal belangrijk en incidenteel zijn. Whoa, zo diep, jong. En daarvoor moest een gênante persoonlijke anecdote opgediept worden. Een jongen van vijfentwintig heeft een date met een meisje van 24, en misschien lees ik er teveel in, maar de juffrouw vond het allemaal een beetje een degoutante bedoening. De kerel van 25 had nog nooit iemand gekust: dat gecombineerd met een stapeltje sciencefiction, doet mij vermoeden dat hij wellicht niet de méést sociaal vaardige persoon ter wereld zal geweest zijn.

Uitzicht is lang niet alles, natuurlijk, maar het internet vertelt mij dat de juffrouw er zo uitziet:

alexandra-kleeman-author-photo

Ge zijt 25, ge hebt nog nooit een meisje gekust, ge hebt al uw moed bijeengeschraapt, en dan zegt iemand die er zoals de juffrouw hierboven uitziet, dat ze een date met u ziet zitten. Ge plant een perfecte avond met zelfgemaakt eten, wijn en een film (niet te romantisch want wie weet hoe wordt dat geïnterpreteerd, niet te gewelddadig want dat kan niet, misschien Gattaca? misschien Gravity? misschien zoiets?); die avond begint, verloopt of eindigt ikweetniethoe, en dan wordt die jaren later op deze  manier neergezet.

“Toen hij me, overmijdelijk, kuste, hield hij me te hard vast, als had hij iemand kleiner verwacht.” Natuurlijk ben ik een gemene slechte mens, een man, maar in het huidig tijdsgewricht op het internet lees ik alleen al in die “ineluctably” een halve verkrachting. En als de anecdote begint met “een oudere man” in de context van een stuk over Lolita, dan gaat geen mens mij vertellen dat de bijna-PhD in Rhetoriek niet weet dat ze meteen ook connotaties van pedofilie doet zweven, zelfs al is de man maar één jaar ouder.

Het was geen fijne date, begrijp ik. Kan gebeuren. Maar neen. De juffrouw had geen agency, het was allemaal onvermijdelijk, ze voelde zich geobjectiveerd, zij was op dat moment Lolita. En deze zielig opgewarmde tranche de vie was de beste manier om het begin van Nabokov uit te leggen. Had ik vijf sletsen, ze waren allemaal door het scherm gesmeten.

Maar goed, intentieprocessen terzijde, even voor de mensen die een wat meer visuele kijk op de zaken nodig hebben, als ik de totaliteit van juffrouw Kleemans bijdrage aan de zestigjarige verjaardagsboekbesprekig van Nabokov’s Lolita in een taartdiagram zet:

kleeman

Protip: als er ongeveer één A4-tje ruimte is voor een bespreking van Nabokov — 40% daarvan spenderen aan een persoonlijke anecdote waar niemand in geïnteresseerd is? Geen goed idee.

Is het al gedaan, de boekbespreking? Neen! Na het streepje “mijn dagboek”, is er nog een conclusie:

It could be said that in these early pages Nabokov signals his intent to craft a more honest portrayal of a female character than any before: A portrayal in absentia, one which has the reader peering anxiously through the gaps in Humbert’s account for glimpses of the incidental girl, the one who resists appropriation by narrator and reader alike.

Ah, “it could be said”. Wezelterm der wezeltermen. “Men zou kunnen aanvoeren”, “sommigen beweren”, “er wordt wel eens gezegd”. Vertaling: dit is mijn opinie dit erover, maar ik ben te laf om te schrijven “volgens mij” of “ik denk”, dus ik steek me weg achter een totaal ontkenbare onpersoonlijke constructie.

Bah. Vele keren bah.

Star Wars!

Binnenkort is het weer van dat! Tijd voor dringende voorbereiding, dus:

Dommeriken

“Waar is De Wever nu?” hoor ik mensen triomfantelijk kraaien op Facebook. “Nu het Front National verloren heeft in Frankrijk, zal hij ook nog spreken van ‘een duidelijk signaal’?”

Alsof jaren Vlaams Belang en nu N-VA het nog niet duidelijk gemaakt hebben dat dit zowat het meest gedroomde resultaat voor FN was: geen enkele verantwoordelijkheid moeten opnemen, en comfortabel in de slachtofferrol kunnen gaan zitten.

“Wij zijn de grootste partij, ze hebben ons de verkiezingen gestolen door niet op te komen! Is er nog een beter bewijs dat ‘links’ en ‘rechts’ gewoon maar synoniemen voor ‘trado’ zijn?”

Ze worden slapend rijk. Net zoals die andere extremisten: in plaats van iets aan de achterliggende problemen te proberen doen. Dedju.

Auwtsj

Zoals het in The Rutles gaat:

Interviewer: Do you feel better after seeing the Queen?
Ron Nasty: No, you feel better after seeing the doctor.
Dirk McQuickly: Not my doctor you don’t!
Ron Nasty: No, not your doctor.

Ik ben het hospitaal binnengegaan met kapotte nieren en allemaal slechte bloedwaarden en de gevolgen daarvan — jeuk, misselijkheid, koppijn, algemene vermoeidheid, bladiebla.

Nu ik geen dingen meer eet waar teveel kalium, zout, fosfor en zo in zit, is dat grotendeels onder controle. Maar! Ze hebben mij daar een blaassonde gestoken (het heeft wel drie mensen nodig gehad wegens dat het eerst niet lukte, trr), en na een zak doodnormale urine kwam daar zak na zak na zak na zak dit uit:

En ja, dat deed verschrikkelijk pijn, ja. Ik heb er geen twee uur na mekaar kunnen slapen zonder wakker te worden van de pijn.

Normaal, blijkbaar, zegt de nefroloog: het heeft te maken met de wand van de blaas en iets dat op schaafwonden lijkt en ’t is lastig maar ja. Het voelt misschien aan als een blaasontsteking, maar dat is het niet, zegt de uroloog, met het labo-onderzoek erbij.

Afijn. Sonde verwijderd gisterenavond (urghhh pijn) en mij naar huis gestuurd. Eindelijk eens doorslapen, dacht ik. Helaas.

Voor de leutigheid heb ik genoteerd wanneer ik naar het toilet ben gegaan vorige nacht: 23:55 – 0:08 – 0:20 – 0:34 – 0:49 – 1:08 – 1:27 – 1:48 – 2:08 – 2:26 – 2:58 – 3:18 – 3:37 – 3:50 – 4:13 – 4:33 – 4:52 – 5:13 – 5:37 – 5:57 – 6:08 – 6:26 – 6:49 – 7:20 – 7:45 – 8:05 – 8:29 – 9:09 – 9:22 – 9:45.

En dat heeft zich gewoon leutig doorgezet de rest van de dag, zonder einde in zicht.

Ik ga dat nog een paar dagen volhouden, en als het maandag niet beter is, dan trek ik aan een aantal noodremmen, gedorie.

’t Is om zeep, maar behalve dat is alles in orde

Ik dénk dat ik voor het weekend naar huis zal mogen, hoera!

Alhoewel, het is hier ook wijs, daar niet van. En een hospitaal, dat heeft het voordeel dat er niet te veel over eten moet nagedacht worden, wegens dat het allemaal voor u klaargemaakt wordt.

’s Morgens en ’s avonds twee schijven wit brood met iets van beleg, ’s middag warm eten. Vandaag:

Worst met witte kool. En soep, die ik altijd laat staan want ik ben niet zo voor soep. En een appelsien, die ik in uitgesteld relais heb opgegeten, wegens onderzoek bij de cardioloog.

Mijn hart is trouwens blijkbaar helemaal in orde. Net zoals cholesterol, suiker, en al die dingen.

Them’s the breaks. Als die zenuwen in mijn onderrug niet kapot waren, was er niets aan de hand met mij.

On n’est pas sorti de l’auberge

Er zijn hier vijf nefrologen. Ik heb er nu al drie gezien, en het grote verhaal blijft wel hetzelfde (eens een sonde steken en zien of nierfunctie wat normaliseert, en allerlei onderzoeken doen en bloed opvolgen en zo), maar de praktische uitwerking verschilt wel.

Dinsdag dacht ik nog dat ik in de loop van vrijdag thuis zou zijn, vanmorgen zei een verpleegster zelfs dat ze dacht dat ik vandaag naar huis zou gaan, maar daarnet zei de nefroloog dat ik tot eind volgende week zou opgenomen blijven.

Spannend, dat wel.

Straks electrocardiogram en dingen, en als het verder gaat zoals het nu al aan het gaan is, denk ik dat er nog wel eens een echografie zal bijkomen. En bloed trekken.

Protip voor wie in het hospitaal verzeilt, trouwens: altijd een aangepast dieet vragen, als was het gewoon laagcalorisch. Ik heb echt de indruk dat het speciaal gemaakte eten door de band veel lekkerder is dan het gewone eten.

Opgenomen

Zie waar ik nu zit:

Hospitaal! Hoera!

Gisteren was het afspraak bij de nefroloog, met besprekingen allerhande en echo’s van mijn nieren en loodgieterij, en neen: ’t is allemaal niet zo goed. Enfin ja, logisch natuurlijk: eindstadium terminaal nierfalen is per definitie al niet zo’n goede situatie, dus ’t is niet alsof ik enorm verrast was of zo.

Vreemd, trouwens: ik vraag mij af hoe ik er eigenlijk zou op moeten reageren. Theoretisch, Kübler-Ross-gewijs, zou ik via denial en anger langs bargaining en depression moeten laveren om uiteindelijk bij acceptance uit te komen, maar ik heb de laatste paar jaar al zo veel kloterij meegemaakt dat ik eigenlijk alleen maar in het stadium van “oh well” zit.

Zo van “er is niets aan te doen, dus het heeft niet veel zin om er u over op te winden”.

De situatie nu: de loodgieterij slaat terug op de nieren, en dat is één van de redenen dat er bijna geen nierfunctie meer is. Mijn bloed heeft teveel afvalstoffen en dingen die er niet mogen in zitten. Het programma voor de volgende dagen: dat allemaal eens van dichtbij monitoren, en kijken of het iets betert met die nieren als de loodgieterij niet tegenwerkt. En hoe het juist zit met kalium en fosfor en alles. En met de uroloog kijken of er loodgieterijgewijs iets mogelijk zou zijn.

Dus voor zover ik het begrepen heb: zeker nog vannacht en morgennacht overnachten in het hospitaal, en dan voor het weekend naar huis. En daarna wellicht operatie om voor te bereiden op dialyse.

En dan voor de rest van mijn leven nooit meer eten wat ik graag eet. Weinig fruit, geen of bijna geen kaas, nooit meer zout, groenten of aardappelen nooit meer gestoomd maar als ik er al eet gekookt, gespoeld en nog eens gekookt. En dingen.

’t Is proper.

Gaaaah geen interweb meer!

Aan het Netflix en chillen en tegelijk aan het British Bake-Off-rerun-kijken terwijl ik wat internet lees, en ineens Baf! het internet valt uit. 

Niet de modem of het baksken, wel iets met gedimme Telenet. Aaargh! Ik ga dan maar uit arren moede in mijn bed liggen lezen, en hopen dat het morgen allemaal in orde is. Serieus. Alsof het allemaal al niet erg genoeg is. 

Onverwachte hoera

Ik was aan het kijken naar Jessica Jones, bingewatchinggewijs, en toen was het aflevering negen en heel spannend, en dan dacht ik “nog één aflevering om het seizoen af te sluiten, dat moet lukken”. En dan was het aflevering tien en was het zeer zéér spannend, maar toen was het plots het einde van de aflevering en was het cliffhanger!

En dan begon gewoon aflevering elf. Plezier zit soms in kleine dingen.

De zaken in perspectief

Eten op Youtube

Ik heb tegenwoordig niet zo veel zin in eten, maar dat wil niet zeggen dat ik er niet graag naar kijk. En een mens moet tegenwoordig niet meer wachten tot de goede programma’s langskomen op BBC, of tot er eens een niet-herhaling is op Njam: Youtube staat barstensvol fantastisch eten.

Een aantal tips, in willekeurige volgorde, deel één.

SORTED Food. Vier Engelse vrienden maken heerlijk eten. Anderhalf miljoen subscribers, nieuwe recepten op dinsdag en vrijdag. Sympathieke kerels. Voorbeeld: een heerlijke hamburger met onder meer blauwe kaas en paté:

The Scott Rea Project. Wild, van kop tot teen, en van slacht tot tafel. Heerlijk gepassioneerde mens, geen fancy gerechten of hoge production values, maar traditioneel vakmanschap en machtig artisanaal resultaat. Zesenzestigduizend subscribers maar verdient er meer, Voorbeeld: tête de porc farcie, dat precies is wat het klint te zijn, een gevulde varkenskop.

Cooking with Dog. Chef maakt het eten klaar, Francis de hond vertelt. Een miljoen subscribers, wekelijks videos. Voorbeeld: heerlijke, een enorm eenvoudige te maken (jawel, zelf geprobeerd) caramelflan.

Orsara Recipes. Pasquale maakt alledaags Italiaans eten en legt uit met bijna karikaturaal slecht Engels. Euh nee, haal die “bijna” maar weg, bij nader inzien. Maar wel zeer wijs. Iets meer dan 40.000 subscribers, wekelijks nieuwe recepten op zondag. Voorbeeld: focaccia. Doodsimpel maar ziet er heerlijk uit.

VeganBlackMetalChef. Het is wat het zegt dat het is: vegan, en black metal. Ik lig altijd in een deuk. Er zijn maar 20 recepten op vier jaar tijd, maar 72.000 subscribers en een succesvolle Kickstarter (voor The Seitanic Spellbook) zijn meer dan verdiend. Voorbeeld: Falafel Jihad!

Links van 3 december 2015 tot 5 december 2015

Overselling Breast-Feeding – The New York Times
All too often, advocates cross the line from supporting a woman in her decision to breast-feed into compelling a woman to do so.

Loved Ones Recall Local Man’s Cowardly Battle With Cancer
"Most people, when they find out they've got something terrible like this, dig deep down inside and tap into some tremendous well of courage and strength they never knew they had," said Judith Kunkel, Russ' wife of 11 years. "Not Russ. The moment he found out he had cancer, he curled up into a fetal ball and sobbed uncontrollably for three straight weeks."

Dune Week: Spice Filled Sandworm | Kitchen Overlord
First, mix the yeast and warm water. Let the yeast blossom like a sand storm in the desert. After ten minutes, add the brown sugar, vanilla, cinnamon, salt, and eggs. Whisk it all together until your bowl starts to smell like stale spice wine. Add half the flour. Top that off with the melted butter. You may think you want to add the melted butter to the liquids, but you’re wrong. The heat will destroy your yeast as surely as a spice mining platform attracts a worm. Top it off with the rest of the flour.

Minister Van Overtveldt: “Ga er alles aan doen om te vermijden dat multinationals 700 miljoen moeten terugbetalen” – DeWereldMorgen.be
Als het van de Europese Commissie afhangt, moeten 60 multinationals 700 miljoen euro teruggeven aan de Belgische overheid. Een mooie som in tijden van besparingen. Maar minister van Financiën Johan Van Overtveldt staat pal.

Former Isis hostage says airstrikes on Syria are a trap | World news | The Guardian
A French journalist held hostage by Islamic State for 10 months, has made an impassioned plea against bombing Syria, saying it was a trap that would only benefit Isis.

Gelezen: The Bazaar of Bad Dreams

BazaarStephen King. De klassiekers van toen ik nog klein was: Salem’s Lot, Carrie, The Stand, The Shining, Cujo, Christin, Pet Sematary en zoveel meer. De verfilmingen — The Green Mile, Running Man, Misery, Shawshank Redemption, Stand By Me, en natuurlijk alle verfilmde klassiekers. De eindeloze Dark Tower-reeks, warts and all.

En die keer dat hij een auto-ongeluk had en dat hij bijna dood was en dat hij zei dat hij niet meer zou schrijven, maar hoera! dat hij dan toch weer schreef.

Het laatste boek dat ik van hem las was 11/22/63, en okay, misschien was het een beetje aan de lange kant, maar miljaar die mens kan schrijven. Oh zeker, de literaire snobs zullen allemaal in koor “genre-fictie!” roepen: fuck literaire snobs. King schrijft griezelig echte mensen, zelfs als ze dood zijn en in een soort Kafkaiaans vagevuur tussen dood en reïncarnatie zitten. Een paar zinnen en de persoon staat er. Zelfs een miljardair zijn met chronische pijn, en zelfs de laatste overlevende van een Indiana Jones meets The Hunting of the Snark-verhaal, in een verhaal in dichtvorm.

Twintig verhalen in deze bundel, en dat zijn er misschien wel een aantal teveel. Of beter: dit was misschien beter een aantal verschillende bundels geweest, want nu gaat het thematisch bijzonder over en weer. Er zitten ‘klassieke’ King-verhalen in (Mile 81, die bijna zelfparodie lijkt, ruwweg over een auto die mensen opeet), er zit een novelle in die op zich zou kunnen staan (Ur, over een verkeerd geleverde Kindle waarmee boeken uit parallele universa kunnen besteld worden, en die actua uit de toekomst bevat), en er is een hele reeks verhalen die helemaal niets bovennatuurlijks hebben.

Batman and Robin Have an Altercation (verkeersagressie, en een man en zijn oude vader die Alzheimer’s heeft), A Death (sheriff die zich voorbereidt op de ophanging van iemand die misschien wel onschuldig is), Summer Thunder (post-apocalyptisch en melancholisch, iedereen is dood of gaat dood), Under the Weather (al van de eerste paragraaf weten we dat het een man is waarvan de vrouw gestorven is, maar hij weet het zelf niet, of wil het niet weten) — veel van de beste verhalen gaan over de dood, en over hoe alledaags het allemaal is.

Bij wijze van introductie schrijft King bij elk verhaal iets over het ontstaan ervan, of de context. Ik ben er niet uit of dat een goed dan wel een slecht idee was. Aan de ene kant blijf ik er van overtuigd dat het een goed idee is om een werk los van zijn auteur te zien (anders zou ik het heel moeilijk krijgen bij pakweg Ender’s Game van de ondertussen bijna cryptofascist Orson Scott Card, of bij de magische dingen van Bisqwit), aan de andere kant vind ik het fascinerend om de achtergrond achter de achtergrond te weten te komen.

Hm. Mixed bag, dus. Maar wel met een aantal zeer goede stukken. De beste verhalen zijn uitstekend, en zelfs in de minder goede verhalen zitten uitstekende personages.

[van op Boeggn]

Gelezen: The Spy Who Came in from the Cold

The Spy Who Came in from the Cold.17APure nostalgie.

Vroeger thuis stond het verzamelde werk van John Le Carré (en Len Deighton en Ludlum en Ken Follett en Tom Clancy en alles en alles) in de bibliotheek, en ik heb ze allemaal gelezen.

En natuurlijk blijft The Spy Who Came in from the Cold overeind, zie dat van hier. Het speelt zich allemaal af in een wereld die ondertussen al zó ver weg en lang geleden is dat het even goed fantasy zou kunnen zijn of science fiction, maar behalve dat is er niet veel veranderd.

Er zijn goede mensen en er zijn slechte mensen, er is een enorm overgrote meerderheid mensen die noch goed noch slecht zijn maar gewoon min of meer hun werk doen. En er zijn mensen die door de wereld vermalen worden, pionnen in een spel dat ze niet controleren, en waar ze nauwelijks het bestaan van kunnen bevatten.

Spannend boek, dat wel. En aangeraden.

[van op Boeggn]

Oudere berichten Nieuwere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑