Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Bibliotheek

Ik heb me vandaag lid gemaakt van de Bibliotheek in Gent. Of hoe het ook heet: een abonnement genomen, me ingeschreven — punt is: ik kan nu boeken uitlenen in de Bibliotheek.

Boeken uitlenen, dat is al geleden van 1984. Muziek uitlenen heb ik iets langer gedaan: dat moet van, euh, 1989 of zo geleden zijn.

Het is in ieder geval geautomatiseerder geworden: in mijn tijd was dat nog met een kaartje dat achteraan in het boek zat, waar dan een stempel op gezet werd. Tegenwoordig is het: lidkaart inscannen, boek inscannen, en klaar. En er is voor zover ik zie geen kaartenbak meer, maar wel een online catalogus.

Okay, voor kinderboeken zie ik het nut: dat zijn dingen die stukken van mensen kosten, en die door de band niet zo enorm lang meegaan. (Ik zwijg even over de vele honderden kinderboeken die hier in huis staan, ahem). En ik kan me ook iets inbeelden bij zeer gespecialiseerde boeken, genre wetenschapppelijke werken en naslagswerken en zo, al verwacht ik die dan eerder in een universiteitsbibliotheek.

Maar voor andere boeken? Het viel me een beetje tegen, eigenlijk. Ik vermoed wel dat het niet de bedoeling is om veel anderstalige boeken te hebben, maar ik had niet verwacht dat de collectie Engelstalige fictie stukken kleiner zou zijn dan mijn eigen bibliotheek.

En de afdelingen met Franse boeken, waar helemaal niemand in de buurt van kwam. En zo enorm veel poëzie — zijn er mensen die dat ooit uitlenen? En dingen zoals de grote klassiekers, genre het verzamelde werk van Shakespeare — dat staat toch allemaal on-line?
En een afdeling “pop” bij de muziek waar ik Van de Graaf Generator, Wallace Vanborn, Wallace Collection, Tom Waits, Frank Zappa en Velvet Underground broederlijk naast elkaar zag staan — ik kan mij zelfs niet inbeelden wat onze kinderen daarvan zouden denken.

Ik werd er een beetje weemoedig van. In principe ben ik uiteraard helemaal vóór bibliotheken, maar in de realiteit is het denk ik een beetje zoals een kerken: natuurlijk wil ik niet dat ze afgebroken worden, natuurlijk moeten ze behouden worden — maar eigenlijk zijn ze toch niet meer van deze tijd.

Ik had één van de kinderen mee, en die zei het ook al: als hij een boek wil, dan kan hij het toch meteen online vinden? En als het is om goede boeken aangeraden te worden, dan zijn er toch Goodreads en consoorten?

Hm.

4 Reacties

  1. Ik word nostalgisch van je verhaal. Ik denk terug aan toen ik op zondagochtend met papa mee mocht naar de stoffige bibliotheek in Lier. Er hing altijd een wat eerbiedige stilte. Ik zocht de boeken uit in de afdeling waar ik gezien mijn leeftijd mocht en thuis begon ik direct te lezen. Op een dag of 2 had ik ze allemaal uit en moest ik me verder behelpen met het lezen van boeken van mijn ouders of het eindeloos herlezen van mijn eigen boeken tot we een maand later weer naar de bib gingen. Ik koos boeken dan ook vaak uit op hun dikte: hoe dikker hoe liever ik het had want hoe langer ik kon lezen.
    Ik ben lang naar de bib blijven gaan -het was ook een goeie manier om ongegeneerd flutboeken te lezen trouwens zodat je die net moest aankopen 🙂 – maar de laatste 15 jaar koop ik alleen nog maar boeken. Ben al zeer lang niet meer in een bib geweest. Maar man wat zijn ze belangrijk voor me geweest!

  2. Ik ga graag naar de bib. Ik vind het vaak een aangename plek om tijd door te brengen. Ik lees er graag, werk er graag. Liever een bib dan een koffieshop. Zeer handige plek als ik een verandering nodig heb van mijn bureau om bijvoorbeeld een paar paginas text te schrijven.

    Ik leen zelden boeken voor mijzelf uit, ook hier kies ik vaak via het internet de volgende boeken om te lezen gebaseerd op lijstjes/goodreads, etc … Voor de kinderen is het fantastisch, enorm veel boeken en enorm veel keuze. Nu onze bibliotheek in amerika zorgt er ook voor dat ik online boeken kan uitlenen op mijn tablet. Als ik een boek koop, dan is het nog een echt boek, maar als ik reis (wat regelmatig gebeurd, zo lezen we momenteel Harry Potter voor en we verblijven ver van huis en ik wou geen 2-3 delen meeslepen) of omwille van andere redenen, dan maak ik gebruik van de digitale bibliotheek waar je ook automatisch lid van bent. Je kan ook gratis aan een hoop magazines digitaal. Ik denk dat er ook iets is met muziek. Films is alleen via DVD denk ik.

    Voor technische boeken, daar is wat ik online vind aan info niet genoeg. Daar moet ik in kunnen bladeren. Daar ben ik dus op de universiteit bibliotheek aangewezen. Zoals een nieuw vak voorbereiden, de keuze aan handboek is vaak enorm. Daar is het handig om er een 10-tal uit te kiezen op basis van inhoudstafel en recenties en dan zelf na te gaan welke het beste past bij de lesinhoud die je wilt overbrengen.

  3. Als je meer tijd dan geldrijk bent is de bieb natuurlijk wel altijd nog de beste manier om boeken te kunnen lezen, eventuele minder legale manieren van leesmateriaal vergaren uitgezonderd. Voor mijzelf is het lekker kunnen grasduinen door een goedgevulde bibliotheek om nieuwe schrijvers, genres en boeken te ontdekken ook een groot voordeel van de bieb.

  4. Is het eerste idee van een bibliotheek niet dat boeken zo goed als gratis (in de meeste bibliotheken gratis, zeker voor minderjarigen) toegankelijk zijn ? E-boeken kosten geld, tenzij je ze illegaal gaat downloaden en nee, ik wil niet dat mijn kinderen die reflex hebben.
    Verder veronderstelt digitaal lezen heel wat. Het hebben van een reader/tablet/laptop…, het kunnen omgaan met software, het begrijpen van dit alles. Ik weet wel redelijk zeker dat we daar niet mogen van uitgaan dat dat voor iedereen evident is (of zelfs ooit zal zijn).
    Ik ben zelf een enorme fan van digitaal lezen maar ik zou het maatschappelijke een gigantische verarming vinden als de deuren zouden sluiten. Ik zou het er in ethisch opzicht ook moeilijk mee hebben. Voor een grote groep mensen is de bibliotheek nog de eerste en soms de enige opening om kennis te vergaren en verhalen te lezen.

Zeg uw gedacht

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑