Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: maart 2017 (pagina 1 van 3)

Bellemont ho!

Bellemont’s “Down To The Harbour” is the first single of their debut album (a double one no less), released in Spring 2017. The single is a prime example of the concept of the album: each song will be released in both a “rough & pure – five musicians playing live in a vintage 1942 recording studio, every breath, crackle, and mistake left on tape”, as well as a “radio edit” version: the exact same recordings, but this time embellished, polished to a shine, and with extra instruments and vocals.

The theme of “Down To The Harbour” is deliberately ambiguous: “I’ll take you down to the harbour, and set you free”… freedom through closure? Is it a ritual? Or crime of passion after all? The truth will be in the ears of the beholder.

Bellemont staat op de playlist bij Radio 1. ’t Is het moment om ze te liken op Facebook.

(Niet alleen omdat het met fijne ex-collega Pieter is, maar vooral omdat het Wreed Schoon is.)

Gedagvaard!

Louis had een paar dikke brieven gekregen. Die begonnen met:

Op verzoek van de procureur des Konings van de rechtbank van eerste aanleg OOST-VLAANDEREN, afdeling OUDENAARDE, woonstkiezende op zijn parket aldaar heb ik ongertekende XX gerechtsdeurwaarder DAGVAARDING gegeven aan Michel Vuijlsteke waar ik het afschrift dezer ter hand heb gesteld mij zo verklaard aan zijn zoon Louis zodat ik het afschrift voor onvangst waarvan werd getekend heb achtergelaten om te verschijnen voor de rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Oudenaarde OP HET ADRES & DE REDENEN ZOALS IN DE AANGEHECHTE VORDERING VERMELD, en opdat gedaagde partijen hiervan niet onwetend zouden zijn heb ik, voor ieder van hen afzonderlijk indien nodig, afschrift van huidig exploot en de aangehechte vordering gelaten, dit alles volgens de eisen der wet.

Er zat aan elke brief telkens een tweede document vastgeniet, dat begon met:

Wij, procureur des Konings bij de rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, GEVEN LAST en BEVELEN aan alle daartoe bevoegde gerechtsdeurwaarders en gevangenisdirecteurs, te DAGVAARDEN om te verschijnen voor de JEUGDRECHTBANK die zitting houdt te 9700 Oudenaarde, gerechtsgebouw.

Maar serieus hoe wijs is dat niet, dat taalgebruik. “Alle daartoe bevoegde gerechtsdeurwaarders en gevangenisdirecteurs” kunnen ons dagvaarden! De procureur des Konings is woonstkiezend in Oudenaarde! Opdat gedaagde partijen niet onwetend zouden zijn! Die random hoofdletters!

Examens (en terrorisme)

Ik had er eigenlijk niet bij stil gestaan, maar Louis heeft morgen zijn laatste examen, Fysica. En Jan heeft zijn laatste examen al een paar dagen geleden gehad.

Jan krijgt een rapport mee naar huis morgen, en Louis niet. Louis krijgt zijn rapport denk ik dus pas na de vakantie.

Niet verkeerd gezien, eigenlijk: zo heeft iedereen nog een beetje genot van de vakantie, of het nu goed of slecht geweest is.

Maar dat maakt ook wel dat ik enorm benieuwd ben naar de resultaten. Vingers allemaal gekruisd, en zo.

Zelie, natuurlijk, heeft geen examens. Voor haar is het juni, en zij heeft de week doorgebracht in Italië. Ze komt morgen terug, en vandaag was ze nog in Venetië. Venetië, ge weet wel, waar vandaag een terroristische aanslag gepland was eigenlijk.

Take II

Ben ik de enige die dit eigenlijk ontroerend schoon vind?

Zo wijs!

Het is nu dat verdriet

Kinderen: ge probeert dat goed op te voeden, maar op een bepaald moment moet ge soms toegeven dat het allemaal de soep in gedraaid is, en dat het allemaal niet is wat ge ervan verwacht hadt.

Kom het tegen: een dikke 16% van de kinderen in ons huis blijkt vegetarische neigingen te kweken.

Anna moest al heel haar leven niet te veel weten van vlees, maar nu is ze serieus meer en meer gewoon vegetarisch bezig.

Schaamteloos. Zomaar aan tafel. Dat is volk dat op ons neerkijkt omdat dat geen vlees eet. En gevaarlijk ook: ziet dat ze in ene keer toch honger krijgt en haar familieleden of de kat begint te bijten?

Afijn. Ik moet natuurlijk niet verbaasd zijn: we wonen tenslotte in het Gent van Filip Watteeuw, maar hey, het blijft toch wat pijn doen. En ik blijf, irrationeel misschien, het gevoel hebben dat ik ergens gefaald heb.

Omdat het haar verjaardag is geweest, mocht zij kiezen wat we vandaag zouden eten, en het is geworden: Danielle’s sweet potato gratin, uit dezelfde Ottolenghi als gisteren.

Ingrediënten

  • Zoete aardappel. Ik had er een stuk of denk ik acht negen.
  • Salie. Ik heb een struik gekocht bij de groentenwinkel en ik heb die leeggeplukt.
  • Look. Ik heb ongeveer driekwart bol look gebruikt.
  • Grof zout en peper.
  • Room. Ik had een halve liter, maar het had meer mogen zijn.

Werkwijze

  • Zoete aardappel wassen maar niet schillen.
  • In schijven van 5 mm dik snijden (een mandoline is een gemak, een snijmachine nog meer).
  • Salie grof hakken.
  • Looktenen pletten en grof hakken.
  • Zoete aardappel mengen met look, salie, peper en zout naar smaak.

33577260121_fda438c969_b

  • In een ovenschotel schikken op deze manier:

33577263041_46e9721732_b

  • Bedekken met aluminiumfolie en 45 minuten in een warme voorverwarmde oven steken.
  • Uithalen, room over gieten, en zonder folie in de oven steken tot alles zacht is.
  • Hey presto!

33550147842_4794e24be3_b

Mja. Mja. Niet verkeerd, maar: het duurt enorm lang voor het klaar is. Het recept zei dat het nog een minuut of twintig of zo zou duren eens de room er in zat, maar dat was gemakkelijk nog eens drie kwartier. En het was nog niet allemaal zo zacht als het had kunnen zijn.

En er moet meer room in, want de room was bijna allemaal verdampt tegen dat het klaar was. Volgende keer doe ik het met half room en half melk, denk ik. Misschien.

The Well-Stuffed Larder

Dingen maken, dat is allemaal leutig en gemakkelijk als ge uw gerief hebt.

Of het nu over een nestkastje maken gaat of over eten: het is een strijd als ge nog vanalles moet verzamelen, als er geen goede zaag in huis is, geen goede boormachine, geen degelijke houtlijm, er geen pluggen zijn, geen serre-joints — of als er geen kruiden in huis zijn, geen potten en pannen, geen degelijk vuur.

Ik was het wat beu om telkens zelf iets te improviseren en dan te blijven steken bij “euh iets van vlees en rijst of patatten en boontjes of erwtjes of broccoli of bloemkool”.

Vanavond dus de nieuwste telg in de kookboekenkast — de nieuwe editie van Ottolenghi: The Cookbook — random opengeslagen en gebladerd tot ik op iets kwam waar ik (bijna) alles voor in huis had. Twee pagina’s moest ik bladeren: voor Roast Chicken with sumac, za’atar and lemon had ik enkel de pijnboompitten niet in huis wegens dat die recent opgeraakt zijn (ja, de sumac en de za’atar had ik wel). Het is de volgende bladzijde geworden: Roast chicken with saffron, hazelnuts and honey.

Nodig

  • Kip. Ik heb drie grote billen gekocht en twee dubbele borsten.
  • Ajuinen. Ik heb er een stuk of vijf gemiddelde ajuinen genomen.
  • Olijfolie. Een paar degelijke geuten.
  • Gemberpoeder. Anderhalve theelepel of zo.
  • Kaneelpoeder. Ook anderhalve theelepel of zo.
  • Saffraan. Redelijk wat, een halve gram of zo.
  • Sap van twee citroenen.
  • Koud water. Een klein glas.
  • Hazelnoten. Ongeveer 120 gram.
  • Honing. Ongeveer anderhalve soeplepel.
  • Rozenwater. Een soeplepel of drie.
  • Pijpajuin. Een stengel of twee.
  • Zwarte peper en grof zeezout.

Ja, serieus, ik had dat allemaal in huis. Alleen de pijpajuin en de kip, die ben ik nog gaan halen.

Kijk: de kruidenschuif (niet helemaal opengeklapt en er zijn nog andere dan dit, maar hey, stoefen is stoefen):

33688942015_b436370328_b

En kijk: de dingen die ik nodig had. Aan de staat van de potten is te zien dat het echt waar allemaal al gebruikte zaken waren!

33305015530_f825985fc3_b

Werkwijze

  • Ajuinen grof snijden, mengen met olijfolie, gember, kaneel, saffraan, citroensap, water, zout en peper.
  • Kip bij mengsel doen, minstens een uur laten marineren (of een nacht in de koelkast, maar aint’t nobody got time for that).

32846193284_41230e0c8d_b

  • Oven voorverwarmen op warm (bij mij is dat 175°C dat dan eigenlijk 190 à 200°C wordt).
  • Hazelnoten een paar minuten in een overschotel in de oven zetten tot goudbruin. Uithalen en grof kappen of stampen.
  • Kip met vel naar boven in een ovenschotel leggen waar ruim plaats genoeg is. Ik had de kip allemaal in deze ene schotel gedaan in eerste instantie, uiteindelijk heb ik er een bil en een borst uitgehaald en in een andere kleine schotel gelegd, kwestie dat er wat meer plaats was:

33305077090_9744f8742a_b

  • Een dik half uur in de oven laten zitten. Dat ziet er dan zo ongeveer uit, met alles redelijk zacht, en stukjes ajuin heerlijk verbrand:

33305081830_f1fc0a105f_b

  • Ondertussen de grof gehakte hazelnoten mengen met de honing en het rozenwater.
  • Na een half uur het notenmengsel een beetje verdelen over de kip, en nog een minuut of tien insteken.
  • Hey presto!

33305083590_c47c4e292c_b

Yep, zeer de moeite waard. Morgen nog eens Ottolenghi, denk ik.

Familie, verdwenen in de nevelen der tijd

Just my luck. De rechtstreekse voorouders van drie van mijn grootouders zijn voor altijd verloren, dankzij de Eerste en Tweede Wereldoorlogen.

Aan de kant van mijn vader: zijn moeder komt uit Polen, waar de archieven schielijk zijn komen te gaan. De familie van zijn vader komt uiteindelijk uit Ieper, waar zowat het hele stadsarchief platgebombardeerd is en opgebrand.

Aan de kant van mijn moeder had ik er goeie hoop op dat ik tot redelijk ver zou kunnen terugkeren. De rechtstreekse voorouders van haar moeder komen uiteindelijk via Knesselare/Aalter uit de buurt van Zomergem, en ik geraak terug tot ergens in de jaren 1500.

De rechtstreekse voorouders van haar vader, dat was wat ingewikkelder, want in tegenstelling tot de over- overgrote meerderheid van mijn voorouders, blijven ze zeer weinig stilzitten:

Ok, ’t zijn geen wereldreizigers, maar toch, relatief gezien:

  • mijn moeder is geboren in Gent
  • mijn grootvader, Arthur Waegenaer, is geboren in 1907 in Wetteren
  • zijn vader, Louis Waegenaer, is geboren in in 1878 in Kaprijke
  • zijn vader, Eduardus Waegenaer, is geboren in 1844 in Zelzate
  • zijn vader, Jean Louis Waegenaere, is geboren in 1805 in Stekene
  • zijn vader, Dominicus De Wagenaere, is geboren in 1772 in Stekene
  • en zijn vader is volgens de doopakte van Dominicus “Emmanuel Antonius de Wagenaere”

Ik vind die redelijk snel terug in een overlijdensakte in de burgerlijke stand van Stekene:

Ja, ’t is niet zeer duidelijk. Jaren geleden, toen ik alleen nog maar een versleten microfilm kon raadplegen in het archief in Beveren, las ik niet veel meer dan Corneille Waegenaer en Angeline Van [onleesbaar]. Nu er duidelijkere beelden van zijn, staat er redelijk leesbaar:

Acte de décès de Antoine Emmanuel Waegenaer décédé le dix neuf frimaire à sept heures du matin agé de soixante-un ans (marin?) de profession filleur demeurant à Stekene fils de Corneille Waegenaer et de Angeline Van Hospital tous deux décédés.

Na ettelijk veel jaren (gelijk een stuk of twintig?) staat er nu een achternaam in plaats van het beletselteken bij “Angeline Van …”. Score!

En nog meer score! Want bij het systematisch natrekken van alle geboorten in Stekene, vind ik zowaar een resem kinderen van Antoine Emmanuel Waegenaer die ik nog niet had (ja, ook leve de schrijfwijze van de achternaam!):

  • Pieter Antonius Wagenaer °12/9/1768
  • Augustinus Norbertus De Wagenaer °6/12/1769
  • Joannes Antonius De Wagenaere °1/12/1775
  • Bernardus Wagenaere °23/7/1778
  • Adrianus Waegeneir °4/2/1782
  • Joanna Coleta Wagenaere °3/7/1784
  • Joanna Coleta Waegenaer °8/1/1788 (Ja, nog een Joanna Coleta. De vorige is ongetwijfeld gestorven. Ik ben de begrafenisregisters nog niet doorgegaan.)

Ik heb er een aantal verder gevolgd — zo is Pieter Antonius Wagenaer in Sint-Jansteen net over de Nederlandse grens verzeild geraakt, en heeft hij er een hele nest Wagenaer/Wageneer/Wagenaar-kinderen en afstammelingen veroorzaakt — maar het interessantste van alles was nog wel iets dat mij bij het eerste lezen niet opgevallen was, bij de laatste vijf kinderen:

Jaha! Er staat bij dat Antonius Emmanuel of Emmanuel Antonius Waegenaer / Waegenaere / Waegeneir / Wagenaere / De Wagenaere teneramundanus is, ’t is te zeggen: dat hij van Dendermonde is!

Hoera! Een middelgrote stad! Waar er ongetwijfeld degelijke archieven zijn! Hoezee!

Neen dus.

Kak.

Dit is wat ik zie als ik in het Rijksarchief ga kijken naar de parochieregisters van Dendermonde:

En snelle vraag op het internet bevestigt mijn vrees: de parochieregisters van Dendermonde zijn allemaal verloren gegaan in de Eerste Wereldoorlog. Wat dus wil zeggen dat ik niet veel verder dreig te raken dan deze vermelding in de index:

Ik weet dat Antoine Emmanuel Wageneer (nog een andere naam!) geboren is in Dendermonde, op 17 juni 1744. Ik weet ook dat zijn vader Cornelis was en zijn moeder Angeline Van Hospitael (ook een naam die in Dendermonde voorkomt).

Mijn enige hoop nu is dat ik geen Cornelis of Angeline zie in de indexen, dus dat ze misschien buiten Dendermonde geboren zijn? Ander is het ook schluss met de Waegenaers. 🙁

De Houwermysteries

Hrm. Ik dacht, ik kijk eens naar de De Houwers in Mol eind de jaren 1700.

Qua situering in mijn dingen te doen:

’t Is te zeggen: de vader van de vader van mijn vader, daar de moeder van, en dan haar vader, en dan zitten we aan Hendrik De Houwer, geboren in 1819 in Turnhout. Waar ik nu naar het kijken ben is de onmiddellijke familie van zijn vader, Thomas De Houwer. Ik had staan dat hij geboren was op 28 december 1777, maar ik zie niet direkt waar ik dat vandaan had.

Ik hou al redelijk lang alle bronnen bij voor alles wat ik vind, maar het zou kunnen zijn dat dat in één van de verhuizen van software verloren is geraakt. Dus: opnieuw op zoek. Eerste vaststelling: géén doopacte voor een Thomas De Houwer in december 1777. Wél een doopakte voor een Antonius Christianus De Houwer, zoon van Cornelius De Houwer uit Brecht en Anne Catharina Geerts uit Oostmalle, op 1 oktober 1777:

Wat het dus zeer onwaarschijnlijk maakt dat zijn broer Thomas een paar maand later zou geboren zijn. Wat weet ik wel zeker? Dat hij een hovenier was, zoon van Cornelius Dehouwer en Catharina Geerts, overleden is in mei 1868, en dat hij toen 90 jaar oud was:

1778 dan maar? Euh, crap, nee:

Anna Teresia De Houwer, geboren in december 1778. Grmbl. Hoe in ’s hemelsnaam ben ik ooit op 28 december 1777 geraakt?

Even later is het duidelijk waarom:

Thomas De Houwer, geboren op 28 december 1779. Twee jaar verkeerd, waarschijnlijk ooit eens verkeerd ingetypt, en omdat er geen bron aan zat, zo behouden en niet meer nagekeken. En op die manier op het internet geraakt en ondertussen verspreid geraakt overal. Getver.

Voilà, bij deze dus gecorrigeerd. En ondertussen heb ik ook een paar familieleden van verre voorouders gevonden. Waar ik eerst alleen Thomas had staan, heb ik nu:

En ziet, mijn bronnen proper in voetnoten:

[1]: BS/O Turnhout 1868 nr. 139 Thomas Dehouwer
[2]: Parochieregister Mol, Begr. 1793 nr. 13 Cornelius De Hauwer
[3]: BS/H Turnhout 1816 nr. 13 Thomas De Houwer en Jeanne Wynen
[4]: Parochieregister Mol, Dopen 1767 nr. 32 Petrus Josephus De Houwer
[5]: Parochieregister Mol, Dopen 1768 nr. 52 Maria Theresia De Houwer
[6]: Parochieregister Mol, Dopen 1770 nr. 14 Cornelius Franciscus De Houwer
[7]: Parochieregister Mol, Dopen 1771 nr. 70 Vincentius Josephus De Houwer
[8]: Parochieregister Mol, Dopen 1774 nr. 46 Maria Anna De Houwer
[9]: Parochieregister Mol, Begr. 1779 nr. 58 Maria Anna De Houwer
[10]: Parochieregister Mol, Dopen 1775 nr. 2 Anna Maria De Houwer
[11]: Parochieregister Mol, Dopen 1777 nr. 75 Antonius Christianus De Houwer
[12]: Parochieregister Mol, Begr. 1779 nr. 97 Antonius Christianus De Houwer
[13]: Parochieregister Mol, Dopen 1778 nr. 80 Anna Teresia De Houwer
[14]: BS/H Turnhout 1855 nr. 83 Henricus Dehouwer & Adriana Van Hove
[15]: Parochieregister Mol, Dopen 1779 nr. 80 Thomas De Houwer
[16]: Parochieregister Mol, Dopen 1782 nr. 19 Henricus De Houwer
[17]: Parochieregister Mol, Dopen 1785 nr. 44 Anna Maria De Houwer

Met allemaal afbeeldingen van de akten erbij. There’s an old saying in Tennessee—I know it’s in Texas, probably in Tennessee—that says, fool me once, shame on—shame on you. Fool me—you can’t get fooled again.

En dan nu eens zoeken of ik die Cornelius De Houwer uit Brecht en Anne Catharina Geerts uit Oostmalle kan vinden?

Cornelius was gemakkelijk, die is blijkbaar in Brecht geboren (of tenminste gedoopt) op 29 augustus 1742, en zijn ouders zijn Petrus De Hauwer en Christina Joossen:

Een beetje verder zoeken geeft mij ook nog Maria Elisabetha De Hauwer, zus van Cornelius, geboren op 9 september 1745, en kijkeenvogeltje ik ben afgeleid en ik bedenk dat ik in de stamboom een tak ernaast ook nog dingen open staan had, de families Wynen en Meynendonckx uit Arendonck — de ouders van de vrouw van Thomas De Houwer.

Het was al een hele tijd dat ik Henricus Wynen had staan, maar in diverse online stambomen staat die steevast als Henricus Wynants vulgo Wijnen (Van der Veken), en da’s een mysterie, want ik vond nooit zijn doopakte en voor zover ik zag, was zijn naam in het vervolg van zijn leven altijd gewoon “Wynen” of “Wijnen”. Maar kijk wat ik nu vind, al bladerend door de parochieregisters van Arendonk:

Ik zei luidop HA!, wegens alles wordt duidelijk:

[15/5/1754] Baptizatus est Henricus filius illegitimus Maria Van der Veken, qui patris prolis declarabit Petrum Wijnants vulgo Wijnen. Henrici filium susceperunt Adrianus Van der Veken et Maria Wynants vulgo Wynen.

…en dan in een kleiner handschrift, ertussen gewurmd:

die 30 octobris 1754 […] parentes contraxerunt matrimonium

’t Is dus een kind dat onwettig geboren is, maar gewettigd is door het huwelijk van zijn ouders een paar maand later. En om de één of andere reden waren de Wynantsen, zowel vader Petrus als meter Maria, bekend als “Wynen”. Later wordt het omgekeerd, en wordt de familie vermeld als “Wynen (alias Wynants)“. Very strange.

En als ik dan toch bezig was met links en rechts dingen doen, was ik eens gaan kijken naar de moeder van de moeder van de moeder van de vader van mijn vader (mijn “oudgrootmoeder”, zegt Gramps mij): ik dacht dat het Francisca Maria Verbeken was, maar bij nader onderzoek blijkt het Verbueken te zijn. In de geboorteakte van haar dochter staat dat ze in 1815 35 was, en dat ze van Rijsbergen afkomstig was. Rijsbergen in Nederland, dus. Grrrr. Da’s daar altijd zo’n soep met de parochieregisters, dedju.

Haar overlijdensakte geeft ook niet veel meer informatie — ’t is zeer zelden dat dit gebeurt, trouwens:

Hoe triestig. Twee veldwachters komen de dood aangeven:

de welke ons verklaard hebben dat Maria Francisca Verbueken, naaister, oud twee en veertig jaar, geboren te Rijsbergen en wonende te Turnhout, dochter van de namen harer ouders aan de comparanten onbekend, huisvrouw van Henricus van Hove, timmermand, wonende te Turnhout, dood gevonden is de vijfde van deze maand om tien uur ’s morgen, op het grondgebied van deze stad, docht bij het galgenhuis

Op zoek naar de huwelijksakte, dan maar? Ah well: speld in een hooiberg. Geen relevante huwelijken-Van Hove in Turnhout, noch in het ancien régime, noch in de Burgerlijke Stand.

’t Zal voor een volgende keer zijn. Grmbl.

Résultat des courses voor een paar uur deze namiddag:

Plus een stapel kinderen en alles natuurlijk. En bronnen en zo.

En één dezer ga ik dan echt eens verder moeten gaan dan alleen maar namen en data.

Morantisch!

Geen flauw idee hoe ik er op gekomen ben, maar toen keek ik naar de eerste jaargang van de reeks Younger.

Premisse: Liza is een vrouw van veertig. Ze zat in de uitgeverswereld, trouwde en kreeg een kind, zette haar professionele leven op pauze gedurende vijftien jaar. Blijkt als dochter afstudeert, dat de echtgenoot al het geld vergokt heeft en met een andere aan het flikflooien was.

Haar dochter zit in India, een scheiding is ingezet, en zij zoekt werk. Wat niet lukt, wegens te oud. Ze moet haar huis verkopen, en trekt in bij haar lesbische kunstenaar-vriendin. Die het plan opvat — omdat Liza er behoorlijk goed geconserveerd uitziet — om te doen alsof ze 26 is. En yep: ze vindt meteen werk als assistente in de PR-afdeling van een uitgever.

Volgen vriendinnen van in de twintig, een boyfriend die echt wel te jong is voor haar, en mogelijke misverstanden en allerlei.

Het klinkt schlock, en dat is het misschien ook wel, maar ’t is zooooooo romantisch.

Hoboy. Ik zit aan aflevering 9, en ik hoop zo hard dat het allemaal goed komt. Zo spannend allemaal. En zo wijze personages allemaal. Ik zit er zó mee in dat het allemaal goed komt.

The Rains of Castamere

Ik ben geen amateur van gedichten en liederen in boeken — Hey dol! merry dol! ring a dong dillo!Ring a dong! hop along! Fal lal the willow!Tom Bom, jolly Tom, Tom Bombadillo! nog aan toe — maar als er één ding is van het hele Song of Ice and Fire dat nog beter is dan ik het mij ooit had kunen voorstellen: The Rains of Castamere mét muziek erbij.

Zo gaat het in het boek:

And who are you, the proud lord said, that I must bow so low?
Only a cat of a different coat, that’s all the truth I know.
In a coat of gold or a coat of red, a lion still has claws,
And mine are long and sharp, my lord, as long and sharp as yours.

And so he spoke, and so he spoke, that lord of Castamere,
But now the rains weep o’er his hall, with no one there to hear.
Yes now the rains weep o’er his hall, and not a soul to hear.

Een beetje achtergrond: Tytos Lannister wou de vriend van iedereen zijn. De Reynes samen met de Tarbecks rebelleerden tegen de Lannisters, en dat was minstens ten dele zegens de lamme goedzakkerij van Tytos.

Tywin Lannister, de zoon van Tytos, gedegouteerd door de houding van zijn vader, trekt er met drieduizend infanterie plus kruisbogen en vijfhonderd cavalerie op af, verslaat eerst de Tarbecks (en steekt hun kasteel in brand), en verslaat dan de Reynes.

De Reynes zaten in Castamere, een grotendeels ondergronds kasteel dat eigenlijk een stuk van hun uitgebrbeide zilver- en goudmijnen was. Tywin beval alle ingangen af te sluiten met rotsen en steen, en verlegde dan een rivier zodat alle driehonderd Reynes verdronken. Het kasteel op de oppervlakte stak hij in brand.

Nobody fucks with the Jesus Tywin. En dus vandaar de tekst: the proud lord  is Lord Roger Reyne of Castamere, met een rode leeuw op een zilveren veld als blazoen (in a coat of red) terwijl de Lannister een gouden leeuw op een rood veld hebben (a coat of red). En de rains verwijzen tegelijkertijd naar de Reynes en het feit dat ze in een “regen” verdronken zijn.

In Game of Thrones heeft Ramin Djawadi er ongelooflijk fantastische muziek bijgezet.

In de eindgeneriek van Blackwater, de negende aflevering van seizoen 2, horen we het Bronn eerst zingen, en dan komt er over de eindgeneriek deze versie door The National:

Op die manier weten we waaraan we ons mogen verwachten tegen dat het Red Wedding is. En nog wat later, bij de trouw van Joffrey, speelt zowaar Sigur Rós het nummer. Hier in de achtergrond, als een soort depressieve minstrelen, en hier in het proper met goede klank:

En kijk nu wat er tegenwoordig de ronde doet van het internet: Serj bloody Tankian, live. Ik zou geld geven voor een degelijke opname, ik.

Van Halen (maar niet dié Van Halen)

Ik kwam in een boek dat ik aan het lezen ben een naam tegen die mij totaal vreemd was, maar waar ik meteen door geïntrigeerd was: Juan Van Halen y Sarti.

De “Van Halen” in zijn naam slaat op het stadje Halen in Limburg, tussen Diest, Herk-de-Stad, Lummen en Geetbets. Rond 1300 verhuisde Giovanni de Mirabello, een rijke handelaar uit Asti in Piëmont, naar Vlaanderen. Zijn familie was al een paar decennia zwaar bezig met financiën, en Giovanni was samen met zwaartepunt van de zaken naar Vlaanderen verhuisd. Dat, en dat hij redelijk wat leningen lopen had bij het graafschap Vlaanderen.

Hij kocht samen met zijn broer Manfredo heelder landerijen in de buurt van Halen, met ondermeer een kasteel-met-slotgracht, en ze begonnen zich Heer van Halen te noemen.

De zoon van Giovanni, Simon, trouwde in 1324 met Isabella van Lierde, een natuurlijke dochter van de Graaf van Vlaanderen. Hij kreeg de titel van Baron, en werd in 1339 zelfs landvoogd van Vlaanderen.

Eeuwen later zitten de Van Halens in stapels landen verspreid, onder meer ook in Spanje.

Juan Van Halen y Sarti (1788-1864) is de zoon van Antonio Lucas Van Halen en Francisca Sarti Castañeda. Antonio Lucas (°1760) is de zoon van Jan Van Halen, geboren in Weert in Limburg in 1702 en naar Cadiz verhuisd, en van Brigid Murphy y Wadding, geboren in Cadiz in 1724 maar dochter van twee rijke Ierse handelaars.

Maar het leven van Juan Van Halen y Sarti! In 1803 verlaat hij zijn geboortestad Cadiz als kadet in de Spaanse Armada, en zit hij onder meer in Cuba en Mexico.

Tijdens de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1808-1814) staat hij eerst aan de kant van de Fransen en helpt hij Koning Joseph Bonaparte van Spanje naar Frankrijk vluchten in 1813. In 1814 loopt hij over naar de Spanjaarden, vervalst hij de handtekening van een Franse maarschalk om bevelhebbers van een reels forten te doen geloven dat de oorlog gedaan is zich over te geven. In 1815 haalt zijn voorgeschiedenis hem in en hij wordt ter dood veroordeeld.

Hij ontsnapt in 1817 en vlucht naar Sint-Petersburg in Rusland, waar hij er in slaagt kolonel te worden in het Caucasus-dragonderregiment. Hij blijft een jaar vechten in Georgië tot Tsaar Alexander I hem te liberaal vindt en hem naar het Oostenrijkse Front stuurt. In 1821 is hij terug in Spanje, om te vechten in de revolutie tegen Koning Ferdinand VII.

Die revolutie mislukt, en Van Halen vlucht naar de Caraïben. Hij woont drie jaar lang in Cuba, maar doet ook zaken in New York en Philadelphia. In 1830 keert hij terug naar Europa, om te vechten in de Belgische Revolutie. Daarna neemt hij een brigade Belgen mee om te vechten aan de kant van de Portugese Liberalen tegen Koning Miguel I, en dan tegen de Carlisten in Spanje die Carlos V van Bourbon en nageslacht weer op de troon wilden heisen.

In 1833, na de dood van Koning Ferdinand VII, verhuist hij weer naar Spanje, maar als zijn vriend Generaal Espartero verbannen wordt naar Engeland in 1843, verhuist hij mee. Hij keert pas in 1854 weer terug naar Madrid, en overlijdt in 1864, vreemd genoeg, in zijn geboortestad Cadiz.

Maar serieus. Zó een leven.

Nog veel opzoekwerk te doen

Ik dacht, ik visualiseer het eens op een andere manier (klik voor groter formaat):

In het midden sta ik, links mijn vader, rechts mijn moeder. Linksboven de moeder van mijn vader en haar voorouders, rechtsboven de vader van mijn moeder en zijn voorouders, rechtsonderaan de moeder van mijn moeder en haar voorouders, rechtsonderaan de vader van mijn vader en zijn voorouders. Elf generaties, maar uiteraard heb ik niet alles gevonden.

Lichtgrijs is wat ik nog naar op zoek ben van voorouders. Donkergrijs zijn mensen die ik –volgens mij– nooit meer ga kunnen vinden, wegens archieven vernietigd of verdwenen. Het spietje rood, da’s de vader+voorouders van iemand waarvan de vader onbekend was. De moeder werkte in een rijk huishouden in Keulen, een mens zou dus kunnen vermoeden dat een zoon van het huishouden ze bezwangerd heeft — maar da’s zuiver speculatie, voor hetzelfde geld was het iemand volledig anders.

En elk dood eind heeft zijn eigen problemen: Cristina Bourtscheidt uit Keulen (die ongehuwde moeder), is rond 1817 geboren in Sürth, in Keulen, maar die geboorteregisters staan niet online. (En dus zou ik moeten naar daar gaan, of iemand vinden die daar woont, en hopen dat de archieven niet kapot zijn gegaan bij het instorten van het archief een tijdje geleden.)

Emmanuel De Wagenaere moet ergens rond december 1738 geboren zijn, maar geen idee waar — het meest logische zou zijn in Stekene, maar daar is hij niet te vinden. (En dus moet ik hopen dat iemand anders een Emmanuel De Wagenaere, zoon van Corneille Waegenaer / De Waegenaere / De Waghenaere en Angeline Van [achternaam onleesbaar] heeft gevonden, of moet ik alle Waegenaers en gelijkaardige in binnen- en buitenland opzoeken.)

Philippe Gilliet, daarvan weet ik dat hij in 1775 getrouwd is, dat hij in 1777 in de Sint-Salvatorparochie in Gent woonde en geboren is in de Sint-Pietersparochie, dat hij in de Tijkstraat gewoond heeft, maar verder verdrinkt hij in een zee van verschillende Gilliets die allemaal in de jaren 1700 in Gent woonden. En zou hij ook zomaar even uit Brussel kunnen gekomen zijn, en niets met die andere Gentse Gilliets te maken gehad hebben.

Allemaal individuele problemen en dingen, en om de zoveel tijd is er eens een doorbraak.

En dan vraag ik mij soms af wat er met al dat opzoekwerk zal gebeuren als ik er niet meer ben. 🙂

MICROSOFT IS KAPOT!!!

Nee maar serieus:

outage

OneDrive is naar de zak! Het is vanmiddag al begonnen, heb ik de indruk: ik heb drie keer volgens mij dezelfde file doorgemaild, maar dat bleek twee keer de verkeerde te zijn.

Een bestand met dezelfde naam, maar wel een vorige versie: zeer vies, vooral omdat ik er eentje naar een klant gestuurd heb, en dat dat niet de bedoeling is, niet-affe zaken naar klanten sturen.

Enfin, geen potten gebroken, maar toch.

Vanavond kom ik thuis en wil ik verder doen aan iets waar ik gisteren op een andere computer aan begonnen was, en lap: niets. OneDrive zegt dat hij aan het inloggen is.

Neen dus. Want ook op de website van OneDrive lukt het niet om in te loggen:

oh noes

Het is een Wreed Gemakt tot het de soep indraait, die hele In De Klaaaauwd.

Enfin, bij Microsoft zijn ze er alvast van op de hoogte, ’t is te hopen dat het niet te erg is.

status

Kleine kindjes worden groot

Hoe machtig schoon is dit niet?

Het laatste jaar van de school van Zelie, met Zelie er dus ook bij. Eén voor één foto’s van wat ze vroeger dachten dat ze zouden worden. De verwachtingen zijn ondertussen ’t schijnt wel hier en daar wat bijgesteld, maar serieus: hoe schoon is dit niet?

Zalmimprovisatie vandaag

Vorige week hebben we een Beef Wellington proberen doen. Dat is gelukt, min of meer, in die zin dat het er wat te lang in gezeten had en dat ik minder op de thermometer moet vertrouwen, maar dat het wel allemaal in orde was van smaak — geïmproviseerde duxelle en alles.

Vandaag heb ik iets gelijkaardigs geprobeerd: zalm in bladerdeeg.

Ingrediënten

  • een handvol elk van dille, bieslook, munt, en basilicum
  • twee potjes ricotta
  • peper en zout
  • twee grote stukken zalm
  • twee grote vellen bladerdeeg

Werkwijze

  • Kruiden fijnhakken en mengen met ricotta, naar smaak peper en zout.
  • Oven voorverwarmen op 180°.
  • Zalm afdeppen en op bladerdeeg leggen.
  • Ricotta met kruiden op zalm draperen.
  • Bladerdeeg toevouwen.
  • In de oven steken, een minuut of 25.

Hey presto:

Een beetje laten rusten, snijden met een broodmes en tadam!

Het was geheel voor herhaling vatbaar, om geheel geïmproviseerd te zijn.

Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑