Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: april 2017 (pagina 1 van 2)

De kat krabt de stukken van de kat

Ziet, dit is onze kat:

20170422_183920

Onze kat heeft geen vlooien, maar toch krabt en likt ze zich voor dood. En dan zitten er van die natte plekken in haar nek waar er gelijk minder haar is:

20170422_183930

Maar da’s niet het ergste. Ze blijft maar likken en krabben, en op den duur is het dan bloed. Geen flauw idee waarom, en ’t ziet echt zeer vies uit. Er komt dan een korst op en een tijdje later valt die er af en groeit er weer haar op, maar het duurt geen maand voor ze weer bebloed is van het krabben:

Na het weekend gaan we toch eens naar een veearts, denk ik, want het kan niet meer zijn.

Iemand een tip voor een goeie kattendokter?

Ik zou niet welkom zijn op het werk met zo’n manier van werken

Lang geleden programmeerde ik voor mijn loon. Enfin ja, ik zeg “programmeren”, ik bedoel eigenlijk: ik defelde maar een beetje aan, en ik stampte en duwde aan code tot er iets uitkwam.

Gaandeweg heb ik wel geleerd hoe het eigenlijk zou moeten, maar tegen dat ik dat aan het leren was, was mijn werk niet meer het programmeren zelf maar eerder andere mensen doen programmeren.

En toen ging ik helemaal een andere richting uit, en was “programmeren” iets dat ik hier en daar eens deed tussendoor, maar nooit voor het werk. Soms eens een scriptje ja, maar echt ontwikkelen: neen. Er zijn mensen die daarvoor gestudeerd hebben, en die dat duizend keer beter dan mij kunnen.

Ik ben al content dat ik begrijp waar het over gaat als er over unit testing en decorators en scalars gaat, dat dat geen testers van airconditioning en binnenhuisarchitecten en muurklimmers zijn. En ik ben al content als ik code kan lezen en mij kan verplaatsen in de nodige manier van denken.

developers

Maar zeer soms kan ik geen neen zeggen tegen een project, en dan komt het er toch nog eens van dat ik iets méér dan een klein scriptje links of rechts doe.

Gelijk deze week: Django. The web framework for perfectionists with deadlines, weetwel. Bijzonder leutig, dat had ik al gezegd, en met een beetje Google en Stack Overflow is alles op te lossen, als er niet van al te dichtbij naar de properteid van de code moet gekeken worden.

Om nog niet te spreken van de properteid van de werkmethode. En ’t is niet dat ik niet weet hoe het zou moeten hé.

De theorie: lokaal ontwikkelen, werken met een lokale git reposity, lokaal testen in development, om de zoveel tijd eens een stuk pushen naar github, en als een groot stuk af is, dan pas deployen naar de productieserver.

Helaas.

De praktijk: files editeren op mijn computer (van thuis of van het werk, afhankelijk of ik aan mijn bureau in de living zit of niet), en zo ongeveer alles committen en pushen naar github, en dan op de server pullen om daar te testen.

Ja, op de live versie. Met de live data. En voor ge mij doodschiet dat ik op live data werk: ge moet er niet mee inzitten, want de data leeft in een sqlite-bestand, dat ik gewoon mee naar de repository stuur.

Ja, nu moogt ge mij doodschieten. (Alhoewel: ik heb wel degelijk een betalende github-account, dat ik die data van de rest van de wereld kan weghouden.)

En nee, ’t is niet proper, op die manier werken. En mijn commitgeschiedenis is dan ook navenant:

  • remove unnecessary donotwant
  • verdwijn!
  • ga weg!
  • donotwant nu helemaal weg, oef
  • job pools added
  • nieuwe db tralala
  • jobpool aangepast, hopelijk
  • sorl weg gvd vuilaard waarom bleef dat staan?
  • jobs per poule ipv per eigen voorkeur
  • taalkennis Nederlands apart toegevoegd
  • max length not needed, pf, serieus gast
  • db hoezee
  • opmerkingen vergeten kak
  • kennis e.d. in database gestoken
  • allerlei taalrelated stuff toegevoegd aan admin en fiche
  • eens kijken of dit iets doet want het werkte niet
  • dit zou toch moeten werken, denk ik
  • poging drie talen en eigen/assessment split
  • poging zoveel talenstuff waarom zie ik het niet aaargh
  • ’t is officieel: ik ben een idioot
  • we hebben geen switch! fuck it! we’ll do it without labels!
  • time to call it a night, peisk

Of nonsens zoals dit:

Capture

Jaja, het glamoureuze leven van een has-been programmeur die nog net genoeg weet om een beetje zijn plan te trekken.

Professionele kapotmakerder eerste klas

learningHet was proper, vanmorgen.

Ik was toegekomen op het werk, er stond nog iets open waar ik de dag ervoor thuis aan had gewerkt, ik doe zonder veel nadenken een synchronisatie van de code die open staat met Github, en, euh, kak.

Alles kapot.

Blijkt dat het allemaal wel redelijk samenwerkt, Git en Onedrive, maar dat het ook wel soms eens onverwachte dingen doet.

Ik werk soms op mijn werkcomputer thuis, maar soms ook op mijn thuiscomputer, en dan staan er soms volgens Microsoft twee files die niet te reconciliëren zijn wegens allebei dezelfde naam maar allebei nieuwer dan de versie die op de server staat, en beslist hij om alle mogelijke versies te dumpen op alle mogelijke computers.

In combinatie met Git geeft dat rare dingen. Zoals gelijk allemal branches die bijgemaakt worden omdat Onedrive de files waarin Git zijn gerief bijhoudt, ontdubbelt.

En combineer dat met iemand die eigenlijk alleen maar om de paar bewerkingen een git commit -m "crap nog een probleem" doet en om de paar commits een een git push op de werkcomputer een git pull op de deployment server maar eigenlijk niet zeer hard meer weet hoe dat eigenlijk allemaal in elkaar zit wegens het is al zo lang geleden, en ge ziet van hier dat het een recept voor miserie is.

Fijne collega Jan heeft mij uit de nood geholpen, maar ’t was kunst- en vliegwerk omdat ik het ondertussen zo hard opgefuckt had dat het niet meer compleet triviaal was.

*
*       *

Zelfde historie met iets anders dat ik al heel lang niet meer gedaan had: Django. Ik weet nog min of meer hoe het allemaal in mekaar zit, models en views en template-gewijs, maar getver hoe zat het ook alweer met Passenger? En met die virtualenv? En met die collectstatic, welke directory was nu ook weer wat?

Dan moet ik gaan putten uit andere Djangoprojecten van (ondertussen, help!) jaren geleden, en duurt het wel een paar nachten doorwerken voor ik er weer in ben.

En maak ik alles eerst op tientallen manieren onherroepelijk kapot. Tot het allemaal weer terugkomt (wat dus ondertussen nu is, ik ben weer helemaal mee), en het gelijk een lierken begint te gaan.

Maar wel wijs, Django, daar niet van. Als ik dat had gehad vijftien jaar geleden, ik zou nooit gestopt zijn met websitebedrijfje spelen.

Vrijwilligerswerk 

Vrijwillig werken voor vrijwilligerswerk dat vrijwilligers werk geeft: meer vrijwillig dan dat wordt het niet, denk ik. 

Als ik geen geld zou nodig hebben om dingen te doen, ik zou dat hele dagen doen: werk voor mensen die het nodig hebben en er zouden willen voor betalen maar het niet kunnen. 
Dat verandert eens van werk voor mensen die het niet nodig hebben en er niet voor willen betalen zelfs al kunnen ze dubbel en dik.

Wii U diagnostiek 

De spelmachine was kapot sinds de electricien belleketrek had gespeeld met de général. (Net zoals nog altijd de afwasmachine trouwens, maar dit geheel terzijde.)

Machine naar het werk,  checken of het misschien gewoon de voeding was. Biem! Het wás de voeding!

Nieuwe gekocht op de interwebs, voeding toegekomen, aangeschakeld… nope.

Damned. Zou de Wii in het verhuizen naar en van werk kapot gegaan zijn? Of…

Wii U van het werk geleend, thuis ingestoken: nada. 

Vandaag mijn Wii weer mee naar het werk, ingestoken: biem! Werkt +

De voeding ook meegenomen, die uitgeprobeerd: no dice.

Serieus dus: een voeding gekocht om een kapotte te vervangen, maar ze was zelf kapot.

Kch.

Drukke dag

Veel volk over de vloer, veel eten gemaakt voor buffet ’s middags, stapels lasagne gegeten ’s avonds, fijn relax bezoek nog later ’s avonds: gevulde dag.

Ik ben imméns content dat de vakantie gedaan is.

 

40 dagen bloggen

Zo, de Verbeelding 40 Dagen Bloggen Challenge zit er ook alweer op.

02-40dagenbloggen

Wat heb ik geleerd? Euh niet veel. 🙂

’t Is niet alsof ik hier hoogstaande literatuur pleeg, ik ben niet in de gewoonte om echt navelstaarderig te doen (en al helemaal niet over lezersaantallen of sociale interactie of zo, godbetert!), en ik krijg de vliegende turista van blogposts die afgesloten worden met van die overduidelijke comment-bait (“en jullie? wat vinden jullie van Temptation Island? Of zit je liever op een gezellig terras?”) maar dus ja, elke dag iets gepost, de afgelopen 40 dagen.

Zoals eigenlijk ook de afgelopen 5376 dagen dat ik hier na elkaar iets — groot of klein, bijzonder zeer vaak minder dan meer interessant — gepost heb.

Ik heb geleerd dat er tegenwoordig niet veel mansvolk meedoet aan blogdinges, en al helemaal niet aan dat sociaal-achtig-interactie-gedoe.

Hier staan de deelnemers die van zichzelf bekend hebben gemaakt dat ze deelnamen. Ik zet het even voor u in een bevattelijke pie chart:

mannenvrouwen

Het was geen wedstrijd of zo, en de “regels” waren zeer redelijk:

  • We beginnen aan deze challenge op 1 maart 2017. Oftewel de eerste dag van de Vasten.
  • We eindigen deze challenge op 16 april 2017. Oftewel Pasen, de laatste dag van de Vasten.
  • Je mag zes dagen skippen. Op zondag wordt er binnen de Vasten niet gevast. Er vallen zes zondagen binnen de Vasten. Daarom krijg je ook zes skipdagen die je kan inzetten wanneer je wil. Dat kan een zondag zijn, maar evengoed een dinsdag of een vrijdag.

Maar ik kan het toch niet laten, ik ben toch eens gaan kijken wat er van de goede voornemens geworden is bij de deelneemsters en deelnemers.

Er zijn tijdens de periode van 46 dagen (ja, 46: de vasten is veertig dagen + zes zondagen) 1595 blogposts geschreven op 61 blogs, oftewel gemiddeld bijna 25. De mediaan, voor wie zich daarmee bezig houdt, was 22.5, en alle blogs op rij met hun aantal posts geeft dit grafiekje:

openrij

Drie van de blogs haalden niet één post, 2 deden er meer dan 50, en als ik het in doosjes zet op basis van aantal posts op de hele periode, ziet de verdeling van de blogs er zo uit:

histo.png

Het enthousiasme daalde met de tijd, zoals te zien in deze grafiek (waar de weekends in het donker afgebeeld zijn):

totalen

Blijkbaar is de woensdag de meest populaire dag om te bloggen, en zijn de dinsdag en de zondag het minst populair:

dagen

En voor wie daar op zat te wachten, een overzichtje van alle blogs en hun posts per dag ziet er zo uit (klik voor detail):

overzicht

Ben ik hier veel langer aan bezig geweest dan strikt gezien gezond was? Erm misschien.

De Excelfile waarmee de grafiekjes gemaakt zijn, voor wie écht benieuwd zou zijn, staat alhier: 40dagenbloggen.

Vuile, vuile data

Ik ben zo ongeveer de hele dag bezig geweest data over te zetten van een spreadsheet naar een database.

In het ideale geval is dat relatief eenvoudig werk, gewoon wat normaliseren en zo, maar dit was verre van een ideaal geval. Om te beginnen was de spreadsheet eigenlijk niet de brondata, maar wel een manuele kopie van de brongegevens. Manueel gekopieerd, het origineel hier en daar aangepast, de kopie hier en daar aangepast, consistentie nul.

Voornamen die achternamen worden, achternamen die plots op verschillende manieren gespeld worden, namen van locaties en talen die op tien verschillende manieren geschreven worden, hier en daar HEELDER STUKKEN IN HOOFDLETTERS, dubbele records waarbij de ene een helft ingevuld is en de andere de andere helft — serieus, ik denk dat ik alle mogelijk vuiligheid die men kan uithalen met een gegevensbestand meegemaakt heb.

En dus was het veel, zeer veel manueel werk. Hier en daar wat bijgestaan door knip- en plakwerk en scripts met Excel en Python en gerief, maar toch vooral veel manueel werk om het in een min of meer bruikbaar formaat te krijgen.

f6e58537a4c0d3da12692960a985b6f3_csi-modern-computer-csi-zoom-enhance-meme_650-488

Ik zeg wel: min of meer. Want net zoals het niet mogelijk is om CSI-gewijs uit het niets iets te maken, is het bijvoorbeeld niet mogelijk om iets te maken van een lijn waar allerlei details ingevuld staan maar stomweg geen voornaam, achternaam, geboortedatum, locatie, of contactgegevens. Al de rest staat er wel hoor, maar geen manier om te achterhalen wie het juist is, of het zou moeten zijn dat iemand nog ergens notities op papier heeft of zo.

En dat er dan iemand zich serieus zal mogen bezig houden met het allemaal uit te vlooien op correctheid — want al weet ik van sommige dingen dat ze fout zijn, ik kan ze bijna nooit zelf corrigeren.

Afijn. Andermaal Django to the rescue: wat een fijn frameworkje is dat toch. De mensen die met de data zullen werken, zouden er moeten content van zijn. Snel en handig en met geschiedenis bijgehouden en alles: een gerief.

 

Privacy en data en GDPR en dingen

Privacy en spel, altijd leutig.

Al van zo lang ik mij kan herinneren, ben ik zot van persoonlijke data verzamelen. Data in het algemeen, maar persoonlijke data nog veel meer: daar kan een mens dan gemiddelden van trekken, trends in zien, grafieken trekken, mensen manipuleren en indelen zonder er ooit mee te moeten interageren in het echt, vat krijgen op menselijke relaties en eigenschappen zonder te moeten spreken, euh, hang on, wacht, ’t is niet alsof ik een autist ben of zo hé.

Klaslijsten, alumniverenigingen, CRM-systemen, databases allerlei, genealogie: het komt allemaal neer op persoonsgegevens die kunnen gemanipuleerd worden. Wijs!

De leutigheid is dat we dat op het werk ook doen. Op veel grotere schaal en grotendeels anoniemer, maar we doen het wel.

En in de sector beweegt er vanalles. Een fijn rapport om te lezen is dat van Citi over ePrivacy en Data Protection: Who Watches the Watchers? — How Regulation Could Alter The Path of Innovation.

De twee dingen waar het over gaan, zijn

  1. De General Data Protection Regulation (GDPR), die vanaf 25 mei 2018 van kracht wordt en allerlei hefbomen terug in handen van de gewone mens geven — met allerlei nieuwe rechten en plichten voor iedereen van boven tot onder, met boetes tot 4% van de omzet of 20 miljoen euro, met allerlei nieuwe verplichte processen en veranderingen en vanalles;
  2. En ePrivacy, dat een Europese verordening moet worden die samen met GDPR van kracht wordt, waar specifiek ingezoomd wordt op de privacy van electronische communicatie, waar de boetes en het concept van “consent” van GDPR worden overgenomen.

Spoilers: ePrivacy en GDPR zullen zwaar impact hebben op de risk/reward van persoonlijke-gegevensgebruik, en allerlei mensen zullen hun manier van omgaan met data grondig moeten aanpassen.

europe-2021308_640

Een jaar of tien geleden was er bijna niets van dataprotectie, op zwakke pogingen van Europa na, tegenwoordig heeft zowat elk land zijn eigen regels op allerlei mogelijke manieren. Het interessante van GDPR is dat het de zaken horizontaal aanpakt, ’t is te zeggen, niet specifiek voor één industrie of één context. En aangezien er tegenwoordig miljarden verdiend worden door bedrijven die niets anders doen dan persoonlijke gegevens tegen betaling versluizen, kunt g’u inbeelden dat er enorm veel gevolgen zullen zijn.

GDPR probeert een evenwicht te vinden tussen enerzijds de bescherming van persoonlijke data, en anderzijds de mogelijkheid om persoonlijke data vlot te laten doorstromen tussen partijen.

Vlotte doorstroming tussen partijen binnen de Europese Unie, welteverstaan. Wat enorme opportuniteiten kan creëren hier, maar dat het wat moeilijker maakt als het over data van en naar buiten de EU gaat (hallo, Google en Facebook!). Er is wel sinds de jaren 2000 een concept van “dit land doet het goed genoeg naar onze goesting”, maar de grootste landen die daaronder vallen zijn Canada en Argentinië. Niet, voor de duidelijkheid, de VS, China, Rusland, Brazilië.

GDPR heeft dus wel degelijk globale ambities: als een organisatie van de buiten de EU data wil verwerken in de EU, of diensten wil aanbieden gebaseerd op persoonlijke data, dan gaan ze zich aan GDPR moeten houden. Zélfs als ze geen zetel of fysieke aanwezigheid in de EU hebben.

Y2K-resize

Er zijn redelijk wat bedrijven in de VS die denkden dat het allemaal zo geen vaart zal lopen, en dat die GDPR een beetje zoals Y2K zal zijn: veel geblaat, iedereen bang maken, en als puntje bij paaltje komt allemaal zo geen groot probleem. Die bedrijven denken dan “als we maar tonen dat we ons best aan het doen zijn, en in de richting van compliance op aan schuiven zijn, zal het wel allemaal koelen zonder blazen”.

Neen dus. GDPR gaat op 25 mei 2018 van kracht, er zit al een transitieperiode van twee jaar ingebouwd, en dus zal er geen geleidelijke overgangsperiode zijn, geen vriendelijke waarschuwingen of opgestoken vingers. Ga ervan uit dat het tegen 24 mei 2018 allemaal in orde moet zijn. Niet dat het een totaal star en onrealistisch ding is: GDPR doet aan risk-based regulation (zie bijvoorbeeld hier), en pakweg gezondheidsverwante data zal bijvoorbeeld veel strenger behandeld worden dan pakweg aankoopgedrag van wc-papier.

Maar als het fout gaat, zijn de boetes dus echt niet van de poes: tot 20 miljoen euro of 4% van de globale jaarlijkse omzet, welk van de twee het grootst is — voor Google zou dat tegen de vier miljard dollar kunnen zijn.

Concreet moet er heel wat veranderen, want GDPR geeft de mensen veel meer rechten wat hun persoonlijke gegevens betreft. Zij kunnen bijvoorbeeld eisen dat ze gratis hun eigen gegevens kunnen inkijken, dat al hun persoonlijke gegevens verwijderd worden, dat ze al hun gegevens in een “portable format” kunnen krijgen. Er moeten allerlei processen opgezet worden, bijvoorbeeld om te identificeren wanneer er ingebroken is in persoonlijke gegevens, en hoe de overheid én de mensen daarvan op de hoogte gesteld zullen worden.

En dus voor de duidelijkheid: dat geldt dus wel degelijk voor alle data van mensen in de EU, of die nu bij Google in de VS of Amazon in Indië of Facebook in Madagascar staat of waar dan ook. En voor iedereen, van KMO tot multinational over lokale overheid, zowel intern als extern. Bovendien is de definitie van “persoonlijke gegevens” redelijk los, ook cookies en IP-adressen (het internetadres van uw computer) vallen er bijvoorbeeld onder.

Binnenkort is het nog één jaar, en er moet nog veel gebeuren. Al wie bijvoorbeeld nu een contract getekend heeft met kleine letters: akkoord dat de kleine letters de letter van de wet volgden op het moment van ondertekenen — maar het is niet gezegd dat ze ook GDPR volgen. Moeten alle “terms and conditions” aangepast worden? En alle contracten hertekend? Dat is nog grotendeels open voor discussie.

En soms is het trouwens nu al te laat: voor veel openbare aanbestedingen — zeker in de sector waar ik werk, software die specifiek dingen met persoonsgegevens doet — wordt er nu al gevraagd dat men GDPR compliant is.

Paradoxaal genoeg zullen het trouwens vaak de kleinere organisaties zijn die het moeilijker hebben: het vraagt eigenlijk nieuwe bedrijfscultuur, met niet alleen transparantie maar ook een voortdurende dialoog met de personen waarvan gegevens gebruikt worden, met onder meer een “designated data protection officer” die zowel tussen organisatie en regulator als tussen organisatie en gewone mens zal staan.

on-the-internet-nobody-knows-youre-a-dog-meme-1

Komt daarbij dat de manier van omgaan met persoonsgegevens zelfs binnen Europa zeer verschillend is, en dat GDPR is in die zin redelijk Duits. In Duitsland staan ze heel ver met aller wat privacy betreft. Elders is dat absoluut niet het geval, en het wordt onvermijdelijk een beetje een schok voor heel Europa om plots met Duits-achtige regulatoren oog in oog te zaan — zowel qua flexibiliteit als qua strengheid.

(Okay, de regulator zal nog wel nationaal zijn, maar GDPR is Europees, en om te vermijden dat er door bedrijven een regulator-shopping zou gedaan worden met verstigingen in verschillende landen, is er voorzien dat zaken uiteindelijk zelfs door alle regulatoren zullen kunnen behandeld worden.)

Best wel boeiend eigenlijk, als een mens er bij stilstaat: GDPR zit te paard tussen aardrijkskunde en realiteit. De wetgeving is regionaal (Europees) in een wereld die de facto globaal en landenloos is, maar is toepassing van zodra er ook maar één Europese persoon opgepikt wordt.

De Europese aanpak is ook diametraal tegengesteld aan die van de VS: in de VS worden er per  sector (banken, verzekeringen, overheid, …) tegels gemaakt, en GDPR is zoals gezegd volledig horizontaal.

Geen idee hoe dat allemaal gaat uitdraaien. Veel spanningen, vermoedt men. En het maakt het allemaal niet gemakkelijker voor mensen die globaal zaken doen — wat tegenwoordig zowat iedereen kan zijn.

Flanders_automobile_advertisement_(from_Netherlands)

Op het werk maken wij software die het gedrag (bijvoorbeeld lezen, klikken, een aankoopo doen, een knop duwen, een filmpje bekijken, iets liken of delen, …) meet van mensen (met een bepaald profiel) op een bepaalde plaats (met bepaalde eigenschappen) op het internet ‘een pagina, een app, iets mobiel, een video, …). Door dat te meten, kunnen we voorspellen dat er in de toekomst bepaalde profielen bepaalde gedragingen op bepaalde plaatsen zullen uitvoeren. Na het meten, kunnen we ook eventueel meteen reageren, en bijvoorbeeld de gelezen pagina of app aanpassen, er iets insteken, een mail of sms sturen, tralala.

Door dat allemaal te doen, kunnen we allerlei fijne zaken doen voor onze klanten — betaalmuren verschuiven voor sommige profielen, artikelvolgordes aanpassen, menu-opties al dan niet tonen, … maar realistisch is de meest voorkomende use case voor onze software het beheren en uitleveren van reclame.

Ge ziet van hier dat wij al een tijd van zeer dicht met GDPR en ePrivacy bezig zijn: het is zowat onze core business.

Lang geleden was er al de cookiewetgeving, maar serieus: dat was compleet naast de kwestie, om allerlei redenen. Niet in het minst omdat cookies lang niet de enige manier zijn om mensen te tracken, en dat er niet veel bijt aan de regel was. Het enige gevolg was dat er overal lastige popups en boodschappen stonden van “klik hier om ons cookies te laten zetten” — terwijl ondertussen natuurlijk Google en Facebook al lang hun eigen gerief hadden gedeponeerd, en er niemand van wakker lag.

Er wordt tegenwoordig wel geschermd met het verschil tussen “first party” cookies (informatie beheerd door bijvoorbeeld een krant zelf) en “third party” cookies (informatie beheerd door bijvoorbeeld de adverteerder, of een ad server, of een DMP), maar dat is eigenlijk vaak naast de kwestie: wij kunnen bijvoorbeeld perfect een first party cookie zetten terwijl we eigenlijk een externe partij zijn, en iets als Google Analytics zet een third party cookie terwijl de informatie in principe voor eigen intern gebruik is (al zal Google er wel iets mee doen, natuurlijk; de dagen van don’t be evil zijn al een hele tijd geleden).

’t Is te vroeg om al conclusies te trekken, maar we moeten daar eerlijk in zijn: als GDPR er komt, is het potentieel de doodsteek voor al wat reclame op het internet is. Transparantie en keuze in handen geven van de gewone bezoeker is waar GDPR om draait, en advertenties zijn daar zowat het omgekeerde van.

Veel ruimte voor innovatie, dus. Wij zijn alvast vragende partij, ha!

Links van 3 april 2017 tot 13 april 2017

“Met deze minister van Justitie voelen we ons niet meer veil… – Het Nieuwsblad
Jaak Raes, topman van Staats­veiligheid, hult zich normaal liever in stilzwijgen. Maar de ergernis over het politieke spel rond onze inlichtingendiensten haalt de bovenhand. “Ik heb maandag een getuigenis afgelegd achter gesloten deuren. Ik dacht dat we afspraken hadden gemaakt met het parlement dat daar niets uit naar buiten zou komen. Dan kan ik alleen betreuren dat er gelekt wordt en kan ik alleen betreuren dat nota’s van Staatsveiligheid integraal in de kranten staan. Dat zie je nergens ter wereld, behalve in bananenrepublieken. En ik mag hopen dat we dat nog niet zijn.”

Why we’re dropping Google Ads | GroundUp
From today, we’re dropping Google adverts from GroundUp. The Google advertising model is broken: not for Google of course, which is massively profitable, but for us, the publishers who have to put up with poor quality, misleading adverts in exchange for small change.

“Keytsman probeert haar vel te redden” – Joods Actueel geeft e-mail communicatie vrij met Keytsman na ontslag Rachida Lamrabet | Joods Actueel
Joodse lobby? Hoe? Waar? Privéburgers mogen toch nog altijd brieven schrijven naar wie ze willen? “Als mevrouw Lamrabet, een uitgesproken Pro-Palestijnse activiste, petities tekent waarbij Israël een apartheidsstaat wordt genoemd, oproept tot boycot en het opneemt voor iemand die geweldplegingen goedpraat, dan zal u zeker begrijpen waarom deze persoon de Joodse gemeenschap geen enkel vertrouwen inboezemt”

De hete adem van het beleid: over Unia en het ontslag van Rachida Lamrabet | diggit magazine
Toen ik vorig jaar samen met andere collega’s op 21 maart een symposium organiseerde om racisme op een structurele manier aan de kaak te stellen, werd me dit niet in dank afgenomen wegens te expliciet. Te expliciet wat? Dus racisme mocht wel expliciet gebeuren, maar een reactie daarop niet? Beleidsmakers die bepaalde bevolkingsgroepen stigmatiseerden … “reageren heeft geen zin”. Politie die geweld gebruikte tegen bepaalde etnische groepen … “er is een intern dossier geopend”. Mediafiguren die tot haat opriepen jegens bepaalde religieuze groepen … “een standaardmail om te informeren dat we ons daarmee niet kunnen bezighouden”. Hoofddoekenverbod … “we hebben een interne werkgroep die dit bestudeert”. Steeds minder burgers geloofden nog in Unia als waakhond voor de naleving van de antiracismewetgeving. Hoewel racisme toeneemt aldus verschillende onderzoeken – waarvan sommige mede gedragen door Unia – hoeft het beleid racisme niet ernstig te nemen, want mensen kunnen terecht bij Unia. Jaar na jaar stapelen de beleidsadviezen zich op bij Unia, maar tegelijkertijd is Unia ook heel erg gebonden aan datzelfde beleid. En zo komt het dus dat Unia, onder druk van het beleid, één van haar meest gedreven juristen gewoonweg ontslaat.

Twijfelt er nog iemand aan of N-VA een autoritaire partij is? – DeWereldMorgen.be
Youssef Kobo vloog de laan uit na een door N-VA opgediepte facebookstatus, Dyab Abou Jahjah werd onder druk van N-VA ontslagen als columnist bij De Standaard, diversiteitsambtenaar Alona Lyubayeva werd de deur gewezen en nu is er Rachida Lamrabet. Lamrabet had in een interview met Knack vragen gesteld bij het nut van een verbod op de boerka. Tegenwoordig is dat genoeg om aan de deur gezet te worden bij Unia, een centrum dat nota bene strijdt voor gelijkheid en discriminatie. Meteen heeft Unia ook hiermee zichzelf overbodig gemaakt.

Gevulde dag/avond

Vanmorgen meeting elders. Dag blijkbaar verkeerd genoteerd, maar alsnog een andere meeting gedaan. En dan alsnog alsnog de voorziene meeting wegens de andere persoon blijkbaar niet afgekomen.

Daarna meeting thuis. Daarna meeting op het werk via de telefoon (fijn, een persoon die door een slecht werkende flanger gedraaid lijkt, waardoor 3 woorden op 4 niet te begrijpen zijn). En dan nog een meeting op het werk om in te halen wat er moest ingehaald worden na een paar dagen net-niet-overlappende dagen verlof van de ene en de andere.

Dan gaan eten in de Holy Food Market. (Verdict: lekker, maar veel te duur. Maar wel in orde. En dat er daar een paar zitten die mogen werken aan de vlotheid van bediening. En een paar andere waar het helemaal snor mee zit. Maar wel zeer duur. En wel uitstekend concept.)

Dan even thuis om uit te rusten (Sandra). En straks met ons allen naar de film — Beauty & the Beast yay! We gaan ons moeten inhouden om niet allemaal mee te zingen, vrees ik.

eu_batb_flex-hero_header_r_430eac8d

Nog eventjes

Nog niet zo lang meer en Louis mag bier drinken!

Dan hebben we twee kinderen die zich wettelijk mogen bezatten!

En nog eventjes en de vakantie is gedaan. Oef. ’t Begon tijd te worden.

Echte mensen

Ja, ik ben op een motherlode van informatie gestoten en het gaat langzaam maar gestaag vooruit.

Blijkt dat wij een hele nest voorouders hebben waar redelijk wat over te vinden is, de families Blomme en De Roo uit Ursel / Knesselare / Zomergem.

De gemakkelijkste bron eerst natuurlijk: parochieregisters. Daar staat wel informatie in, maar ’t blijft toch allemaal redelijk droog:

georgia

Decima decembris bapt. Georgiam filiam Petri Blomme et Anna Verwilst, jaja.

Georgia dochter van Petrus Blomme en Anna Verwilst, die later trouwt met Joannes De Roo en kinderen Petrus, Joannes en Jacobus heeft.

Maar een kijk op de (gelukkig bewerkte wegens anders niet online te vinden) Staten van Goed van Ursel leert mij hoe ze elkaar waarschijnlijk in het echt noemden:

Jacobus De Roo fs Jan bij Joosyntjen Blomme fia Pieter et Tanneken Verwilst fia Pieters.

Josientje Blomme is de dochter van Pieter Blomme en Tanneken Verwilst, en ze is getrouwd met Jan De Roo. Hoe schattig is dat niet?

 

Paleografie

Ik heb veel spijt dat ik nooit een cursus paleografie gevolgd heb ergens.

Het komt wel, beetje bij beetje, maar het zou een stuk gemakkelijker gaan als ik het ergens gestructureerd zou gezien hebben, denk ik.

Deze bijvoorbeeld, was wel wat puzzelwerk:

Doop Joanna Sierens (1629)

Baptizavi Joannam Sierens filiam Ægidii & Petronillae de Baerdemaeker natam 14 martii vesperi hora 7a patrini Joannes Lieven filius Martini & Livina Berts filia Joannes

Da’s dus de doop van Joanna Sierens, dochter van Egidius (Gilles) en Petronilla (Pierijne) de Baerdemaecker — en meteen ook het vroegste bewijs voor het bestaan van de oudste Sierens in mijn gegevens, die ergens rond 1589 moet geboren zijn.

Het grappigste van alles, is als de handschriften met de eeuwen en de schrijver alsmaar exotischer worden, en ik uiteindelijk documenten zit te lezen die écht oud lijken. Zoals deze, proper geschreven en alles, maar toch:

Doop Joannes De Roo (1646)

Joannes, zoon van Gerard de Roo en Elisabeth Verwee; gedoopt op 23 september 1646.

En dan zijn er natuurlijk altijd de mensen met iets minder leesbare handschriften, zoals deze die ik tegenkwam op Facebook:

eigen volk eerst

Het begint normaal voor een doopacte uit 1664:

24 octo baptisatus est Jasper Vanden Velde fs Petri et Maria Vanden Houte [doopheffers] Jaspar Van Neervelt en Maria Vanden Velde

…maar dan gaat het verder

sed hic actus nulum ius dabit ad mensam nostram pauperum quia parentes extani [extranei]  ac eo proper [propter] protestamur.

— oftewel het 17de-eeuwse equivalent van “eigen volk eerst”. Het kind is geboren in Asse, maar de ouders kwamen van buiten Asse. En dus:

…maar deze doop geeft geen recht op onze armentafel, want de ouders zijn vreemden, en daarom maken we dit bekend.

 

Honkvast

Ik zei het al eens een paar jaar geleden:

Aalter en Knesselare en omstreken zijn wijs om in te zoeken: de mensen blijven daar gewoon eeuwen aan een stuk wonen, ze trouwen met mensen uit de streek, en door de band zijn de documenten zowel bewaard als leesbaar.

Toen had ik net ontdekt dat Jeanne Marie Alen eigenlijk geboren was als Joanna Josepha Slos, en had ik wat aanknopingspunten naar verder.

Ondertussen zit ik al wat verder, en ’t is echt wel waar van die eeuwen aan een stuk in de buurt blijven wonen. Als ik vertrek van mijn grootmoeder en ik ga terug in de tijd, ziet het er zo uit:

1912 Germana Michaella Sierens Aalter
1877 Marie Leonie Kesteloodt Bellem
1843 Carolus Ludovicus Kesteloodt Aalter
1814 Amalia Van Volsem Aalter
1778 Joanna Josepha Slos Aalter
1747 Petronella De Roo Aalter
1709 Jacobus De Roo Knesselare
1674 Petrus De Roo Knesselare
1646 Petrus Joannes de Roo Knesselare
1622 Gerardus de Roo Knesselare
1595 Levinus de Roo Kanegem
1575 Joannes de Roo Kanegem
1545 Jooris de Roo Kanegem
1504 Johannes de Roo Kanegem
1472 Gilles de Roo Kanegem
1445 Ghijselbrecht de Roo Kanegem
1410 Petrus de Roo Kanegem
1372 Guillielmus de Roo Kanegem
1342 Petrus De Roo Pittem

Serieus. Dat is dus zeshonderd jaar, en ze hebben deze weg afgelegd:

Grote reizen

Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑