Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: mei 2017 (pagina 1 van 3)

Hoera Puddles!

Voor de eeuwigheid: ik heb het artikel over Mike Geier (Puddles Pity Party) gemaakt op Wikipedia. En de foto die erbij staat, op dit moment en al sinds het begin.

De Engelstalige Wikipedia, welteverstaan, voor de Nederlandstalige Wikipedia is het ongetwijfeld “gewoon een man met een baan”, NE (niet-encyclopedisch), spam, yada yada.

Hij was op America’s Got Talent en is er iemand die het meer verdiende om door te gaan? Ik weet het niet. (Ook omdat ik op dat buiksprekend meisje na niemand gezien heb, maar alla.)

Hij bracht Sia’s Chandelier, en dat hij nog stapels en stapels andere dingen heeft om te tonen. NAAR DE FINALE, zeg ik.

En doe dan deze Pinball Wizard op de muziek van Folsom Prison:

 

Of dit:

Of Royals:

Of, gelijk, AL DIE ANDERE DINGEN MAAT.

Niet dat zijn hele act op tv past overigens, kijkt:

Hello itsme

Ziet nu, we hebben een digitaal ID, iedereen!

Ik ben daar helemaal voor. Ja, ik weet dat het allemaal niet zeer koosjer is, maar ik geef mijn persoonlijke gegevens gratis weg aan zoveel mogelijk mensen en instellingen en bedrijven — het is ook een manier om onsterfelijkheid na te streven, denk ik dan. Helaas:

het wil gelijk niet lukken, met die itsme.

Installatie is twee keer niets, en het weinige dat ik ervan zie, ziet er wel proper uit, maar in de backend lukt het gelijk allemaal niet.

Ik moet mijn telefoonnummer ingeven, meestal zegt hij mij dan “Unknown Error” en “Sorry, something went wrong”, soms ook wel eens “Network error” en “isme needs a network connection”.

Als ik er dan wel door raak, moet ik een bank kiezen om mij verder te identificeren, maar dan loopt het fout op dit:

itsme-itskapoot

“Door een technisch probleem is deze functie tijdelijk niet beschikbaar. Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.”

Ik kan wel een telefoonnummer bellen en dan zeggen dat ik  een ELECBANKCNTRSECURITYIDENTIFYCALID/1312/000000-probleem heb.

Aaargh.

Is dat allemaal niet eens eerst op voorhand gesimuleerd, hoeveel server ze nodig hebben? Dat kan toch perfect? Inschatten dat er x mensen zullen onboarden op piekmomenten, en daar dan gewoon genoeg computers voor voorzien?

aandeslag

En als dat niet lukt, als ge weet dat het ondoenbaar is om een investering te doen voor iets dat maar één keer zal gebeuren, bij de aankondiging, waarom bereidt ge u daar dan niet op voor? Iets met een wachtlijst, van “hoera je hebt een itsme, geef nu al uw gsm-nummer, en dan zullen we u een sms sturen wanneer ge verder kutn gaan met de registratie”, of zo?

Ik ga nog een paar keer proberen vandaag, en dan morgen, en dan nog en dan nog, tot ik binnen ben — maar hoeveel mensen zouden ze nu al verloren zijn? En hoeveel goodwill?

Apropos trouwens: ik moest bij die “itsme (uitgesproken it’s me)” meteen denken aan Hello, It’s Me en dus aan Lou Reed en John Cale’s onwaarschijnlijk schone ode aan Andy Warhol, Songs for ‘Drella.

Ik had er de zwarte fluwelen uitvoering met fluo-CD van, en als ik hem geen tweehonderd keer beluisterd heb in 1990, heb ik hem geen één keer beluisterd.

Op Youtube staat een live-uitvoering. Zo hartverscheurend mooi:

Zou dat eigenlijk nog gedaan worden, tegenwoordig, muziekalbums beluisteren van begin tot einde en dan opnieuw?

Bij ons thuis gebeurt het in alle geval met musicals (we kunnen zo ongeveer allemaal Hamilton en The Book of Mormon en Les Misérables van begin tot einde zingen, en stukken van Newsies en andere erbij), maar voor “gewone platen”?

Worden er eigenlijk nog gemaakt, van die platen die van begin tot einde kunnen beluisterd worden?

Despair

Aaaargh.

Slaatjes maken

Normaal gezien als het barbecue is hier ten huize, dan is het Sandra die de slaatjes maakt. Maar Sandra was niet op tijd thuis om te koken dus heb ik het gedaan, en hey, ik vond het meer dan OK.

Het is een variatie geworden van de tabouleh uit The Lebanese Kitchen (aangeraden kookboek, trouwens!):

Een stuk of twaalf trostomaten in kwartjes en ontzaad, zaad van een stuk of drie granaatappels, een paar handvol bulgur, een bos platte perselie fijn gehakt, 2 komkommers onpit en in kleine blokjes, een stuk of zes pijpajuinen fijn gehakt, een halve rode peper in kleine stukjes, een stuk of zes takken munt fijn gehakt, sap van een citroen en een limoen, een paar koffielepels zout, een paar geuten olijfolie.

En dan was er nog pastasla en aardappelslat die ik niet gemaakt heb wegens geen tijd meer, en dan was er ook nog meer vlees dan we met tien man op kregen. 🙂

Vijftien minuten, min of meer

Het recept zei — wat zeg ik, het hele boek zei — 15 minuten.

Nonsens!

Stap één van het recept was de bladeren van een hele stapel platte peterselie en van een hele stapel munt plukken. Munt is geen probleem, dat gaat rap, maar platte peterselie, dat is kak.  En kerstomaten voor acht man in twee snijden, dat gebeurt ook niet zo snel. (En nee, ik heb de truuk met de twee borden niét gedaan. Die werkt niet.) En bij gebrek aan paprika uit blik heb ik zelf wat zoete pepers geconfijt, dat gaat ook niet zo rap.

Als ik dat buiten beschouwing laat, dan is het wel degelijk een kwartier: pasta koken, bladeren in de keukenmachine samen met kapper, look, azijn, olie, olijf, tonijn in kruiden draaien, anderhalve minuut aan één kant en anderhalve aan de andere kant, salsa verde en een beetje gesnipperde chili bij de pasta en de tomaten, vis erop, salsa op de vis, hey presto:

De smaak daarentegen was wél alles wat er van beloofd werd. Uitstekend en voor herhaling vatbaar.

Etensdilemma

Het is warm en er moet gegeten worden.

Dilemma!

Voor vanmiddag is er nog pastasla van gisteren over, morgen wordt het préparé met frieten. Vanavond? Ik had in de kookboeken gebladerd en ik was uitgekomen op iets van tonijn (pasta maken, tonijnfilet bakken, salsa verde), maar dan moet ik nog boodschappen doen, bleh.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maandagavond doen we in alle geval barbecue op straat met de buren — straks niet vergeten uitnodigingen te maken voor de buren die vandaag niet thuis waren.

Hrmpf. Ik ga maar eens in mijn kleren schieten, denk ik.

Te weinig plaats

De familie is naar de zee in Cadzand geweest. Ik ben thuis gebleven omdat er niet genoeg plaats in de auto was.

Snif.

Gelezen: Shattered: Inside Hillary Clinton’s Doomed Campaign

Jonathan Allen & Amie Parnes
Crown, 2017, 482 blz.

“We’re not allowed to have nice things” was achter de schermen de mantra van de Clinton-verkiezingscampagne.

Ze was er in geslaagd om als minister van buitenlandse zaken twee derden van de Amerikanen in haar te doen geloven, en ze was erin geslaagd om binnen de Democratische partij alle concurrenten met enige naam achter zich te laten, en dan botste ze op Bernie Sanders. Die met zijn links populisme aansloeg bij zeer veel mensen, zich eigenlijk niet al te hard moest aantrekken van de haalbaarheid van zijn plannen, en in even zoveel woorden bleef hameren op de fundamentele ongeschiktheid van Hillary Clinton, wegens samenhokken met bankiers, wegens out of touch, wegens verpersoonlijking van establishment.

Elke keer dat ze ze dacht dat ze van Sanders af was, kwam hij terug. Tot op de democratische conventie, waar ze ei zo na uitgejouwd was. De mensen rond haar (Huma Abedin, Debbie Wasserman Schultz e tutti quanti) bleken meer problemen te veroorzaken dan op te lossen.

Ze was erin geslaagd om de zwarte stemmen die ze in 2008 verloren was, terug te winnen — maar ten koste van die van de blanke arbeiders.

Er was de zooi met haar e-mailserver: na een ellenlang onderzoek kondigt de FBI weliswaar aan dat ze niet gaan vervolgen, maar dat doen ze eerder met een toon van “we doen het niet, maar we zouden het heel graag wél doen, want wat Clinton deed was schandalig”.

Ze had de kandidaat tegenover haar die ze wou — maar toen bleek dat die helemaal niet zo gemakkelijk te verslaan was als ze gehoopt had.

Ze won meer dan overtuigend drie debatten met Trump. Normaal gezien — denk JFK/Nixon — is dat de doodsteek voor de tegenpartij, hier absoluut niet.

Op dezelfde dag dat de verenigde Amerikaanse intelligence community uitbrengt dat ze bewijs hebben dat Rusland de verkiezingen probeert te beïnvloeden en dat de “pussy grabbing”-opname van Trump uitkomt — twee zaken die elke andere campagne zouden gekelderd hebben — begint Wikileaks e-mails van haar campaign manager te lekken. En dat blijven ze doen, dag na dag, week na week.

Ze werkt zich dag en nacht uit, zelfs met een longontsteking — en als ze dan een appelflauwte krijgt, beschuldigt Trump haar van hersenschade en andere zware gezondheidsproblemen.

Ze was er in geslaagd om een grote meerderheid van de bevolking ervan te overtuigen dat Trump absoluut ongeschikt was als president — maar toch bleven de mensen zeggen dat ze ervoor zouden stemmen.

En dan, letterlijk in de paar dagen voor de verkiezingen, als alles er min of meer goed begon uit te zien, brengt de FBI het nieuws dat ze op de laptop van Anthony Weiner (man van haar beste vriendin, hij-van-de-sexting-en-de-crotch-shots) mails hadden gevonden die eventueel zouden kunnen te maken hebben met haar. Waardoor iedereen meteen de connectie legt tussen haar emailserver en wikileaks en sexting en Bill Clinton en biem!

We moeten daar eerlijk in zijn: zelfs met alle tegenslag, zonder de Russen/wikileaks en zonder die laatsteminuut interventie van Comey, spraken we vandaag van President Clinton. Het heeft trouwens nog maar een paar procent gescheeld voor het kiescollege, en ze heeft hoedanook vele miljoenen meer stemmen dan Trump gehaald.

Maar. Ja, het is waar dat er shenanigans waren, en dat er misogynie was, en dat de pers elk van haar muggen opblies terwijl de olifanten van Trump zó talrijk waren dat geen mens door de slurfen het beest zagen.

Dat neemt allemaal niet weg dat het wel degelijk Hillary Clinton’s eigen schuld was. In Shattered spreken tientallen naaste medewerkers anoniem, en het beeld dat er uit komt, is redelijk schrijnend. Het kernpunt: na een volledig mensenleven dat hier naartoe gewerkt heeft, na acht jaar voorbereiding en twee jaar campagne, slaagde Clinton er niet in om zelfs voor zichzelf duidelijk te maken “waarom wil ik president worden? waar sta ik voor?”

Ze had op alle mogelijke vragen een duidelijk en onderbouwd antwoord, met een klare visie en realistische manier om er te geraken. Obama zei op een bepaald moment zonder enige overdrijving dat ze de best voorbereide persoon was die ooit campagne heeft gevoerd om president te worden, en niemand betwijfelt dat eigenlijk.

Maar big picture? Niets. Of toch niets dat ze kon communiceren aan het grote publiek: “omdat het gewoon niet eerlijk zou zijn als ik het niet zou worden”, of “Because it’s her turn” (slogan die de campagne écht overwogen heeft), dat slaat niet zo aan als een simplistisch “make America great again” of “alleman tegen de 1%”. Zoals de auteur zei in een interview met Salon:

Look at Donald Trump: People knew what he stood for. He had his little slogan: “Make America great again.” If you talk to anyone on the street, they could basically tell you what he stood for … When you saw Secretary Clinton’s campaign — she had this big wall we talk about in her Brooklyn headquarters that said “Hillary is for …” — and there were hundreds of Post-it notes all over the place, and it became “Hillary is for everything.” And when you’re for everything, you’re really for nothing.

Komt daarbij dat ze geen enkel idee had van wat er op het terrein gebeurde — de campagne geloofde heilig in analytics, big data die ze ging zeggen waar ze wat moesten doen in plaats van enquêtes en huis aan huis-bezoeken.

En dat ze niet konden vatten dat Bernie Sanders en Donald Trump niet zoals haar waren. Op een bepaald moment hebben ze het over de kiezers, en vindt de campagne het enorm goed nieuws dat mensen die voor de Democraten stemmen “largely didn’t think she was evil”. Serieus waar “een groot deel vindt ze niet boosaardig” versus de miljoenen en miljoenen mensen die fanatiek achter Sanders en Trump stonden, en ze hadden het niet door.

Tja. En zo gebeurt het dat we nu President Trump hebben.

Bijzonder deprimerend, maar interessant boek. Eenzijdig, misschien te veel Hineininterpretierung en anecdotes en te weinig context, maar niettemin zeer boeiend.

[van op Boeggn ]

Targeting mijne maat

…en nu vraag ik mij af hoe ze hier precies op gekomen zijn:

targeted

Zouden ze het gehaald hebben uit mijn Amazon order history? Of uit mijn Twitterfeed? Of van op Instagram? Of van op mijn blog? Of van op Flickr?

Ik zou het echt wel eens willen weten.

That gum you like is going to come back in style

Er is een nieuw seizoen Twin Peaks.

25 jaar geleden was Twin Peaks het hoogtepunt van de week. Bij Christian in de living, met een Duvel (of twee of drie), en verloren in een andere wereld. 

Ik heb juist aflevering 1 en 2 gezien. 

Maar zo helemaal wat ik er van hoopte. Zo goed. 

Uren aan een stuk, nieuwe David Lynch. Heerlijk. 

Links van 11 mei 2017 tot 23 mei 2017

Liever Gutmenschen dan cynici – De Standaard
Dat die stroom aan verwijten niet ophoudt, is vreemd. Rechts heeft het op veel plaatsen allang voor het zeggen, ­militairen staan op straat en debatten over migratie en islam worden grotendeels door rechtse ideeën gedomineerd. Waarom dan nog blijven verwijzen naar wat anderen (zouden) doen? Vanwaar de nood aan die sardonische spot? Natuurlijk is de weg naar de hel geplaveid met goeie bedoelingen en omvat politiek meer dan sentiment, maar wat zouden we doen zonder juiste intenties?

Handel domineert het circulatieplan: Gent schaaft parkeertar… (Gent) – Het Nieuwsblad
De realiteit is dat parkeren in Gent niet duurder is dan in Antwerpen of Brussel. Onder de Vrijdagmarkt, bijvoorbeeld (6 euro voor 3 uur), betaal je ongeveer even veel als aan de Meir (7,50 euro) of aan de Beurs in Brussel (6,90 euro). Het zijn grotere steden, met andere sterktes en zwaktes. Maar parkeren in steden is nergens goedkoop. Behalve in Brugge, de helft zo groot als Gent. Daar kom je er met 4 euro vanaf voor 3 uur.

A Story of Slavery in Modern America – The Atlantic
I had a family, a career, a house in the suburbs—the American dream. And then I had a slave.

Bart De Wever, voorzitter-voor-het-leven, blijft onvervangbaar – Apache
’Ten laatste in 2014 stop ik als partijvoorzitter,” zei De Wever toen aan Gazet van Antwerpen (…). Dat staat in marmer gekapt. Ik heb er dan 10 jaar opzitten. Langer zou nadelig zijn voor de partij. Ik heb al te veel politici ten onder zien gaan aan de illusie van onsterfelijkheid.

WordPress is evolving and you should care – Riad Benguella
Do you know WordPress, this tool that powers 27% of the web? This big old CMS everyone loves to hate because It’s oldish, it’s PHP and it’s not an SPA? but in the same time, everyone uses because it’s so great at achieving the goal it’s designed for: creating content? Well! It’s time to stop criticizing and take a look at what’s happening in the WordPress community and what we’ll get for the next iteration of our beloved CMS.

Nekeer azo, nekeer anders

Bleh bah. Slechte quiz gedaan vandaag. Vragen die ons niet lagen, stomme dingen vergeten. Slecht slecht slecht.

En ook allemaal andere dingen gebeurd waar ik mij zeer graag over zou opwinden maar het is geen avance, dus doe ik het maar niet. Of alleen maar in beperkte kring.

Zo draait de wereld: Mentez, mentez, il en restera toujours quelque-chose. Il faut mentir comme le diable, non pas timidement, non pas pour un temps, mais hardiment et toujours.

Gelezen: The Interdependency 1: The Collapsing Empire

John Scalzi

Tor Books, 2017, 336 blz.

Verdju.

Ik heb mij weer laten vangen, en mijn te-lezen-lijst-zonder-context heeft mij weer bij mijn pietje.

Ik zet er een titel op, die titel staat dan op mijn Kindle, en naar gelang ik andere boeken tegenkom, verschuift een titel naar boven of naar beneden. En zo kwam ik gisterenavond uit op The Collapsing Empire, waar ik absoluut niet meer van wist wat het precies was.

Het blijkt een boek van John Scalzi te zijn, waar ik onlangs — nee, scratch that — waar ik vijf jaar geleden Redshirts van las dat ik toen niet helemaal mis vond. Sympathieke kerel met veel respect voor andere sciencefiction, zo staat hij in mijn hoofd.

Blijkt het klassieke space opera te zijn. Niets verrassends, wel zeer onderhoudend. Fate of the universe stuff en personages die zó goed zijn in wat ze doen dat het griezelig wordt, en een beetje bijeengeraapte concepten van allerlei andere universa.

Niet dat ik daar iets tegen heb, het leest vlot en aangenaam. Maar wél lastig dat dit nog maar boek één is en dat boek twee nog meer dan een jaar op zich zal laten wachten. Grr.

Verhaal in het kort: we zijn tweeduizend of zo jaar later, mensen zijn verspreid over het universum, er is een complexe balans tussen de keizer, de verschillende grote huizen die elk hun monopolies hebben (van wapens over wijn tot citrusvruchten), het parlement en de Kerk. Er is maar één bewoonde planeet in The Interdependency, al de rest zijn habitats en ondergrondse basissen en (soms enorme) ruimtestations.

Er is geen sneller-dan-licht-reizen, maar de werelden zijn verbonden via een soort supersnelweg, de Flow. De Aarde zelf is niet verbonden met de Interdependency, de Flow die tot daar ging is er duizend of meer jaar geleden weggetrokken. De ene planeet die er wel is, is The End, een verloren gat negen maand via Flow verwijderd van de hoofdstad.

Op The End is er een rebellie, de oude keizer in de hoofdstad sterft en wordt onverwacht vervangen door zijn dochter, en een oude vriend van de keizer op The End heeft net bevestiging gekregen dat het Flow-netwerk helemaal aan het verdwijnen is.

Shenanigans, intriges, actie, humor en romantie. Leutig.

  1. Hidden Empire
  2. Star Wars: The Thrawn Trilogy 1: Heir to the Empire
  3. The Well of Ascension

[van op Boeggn ]

Endorfines

Ik eet al graag eens een beetje pikant.

Ik ben dan ook zeer content van de pikante saus die ik op de internets gekocht heb:

33974572623_e67fdc88cc_b

Er is Habanero, Red Savina en Ghost Pepper.

SHU — Scoville Heat Units — zijn de officiële schaal voor hoe pikant iets is. Ter vergelijking: peperoncini (die ‘heel pikante’ kleine rode pepertjes) zijn 100-500 SHU. Tabasco is 250-500 SHU. Srirachasaus is 1000-2500 SHU. Piment d’Espelette is 1000-3500 SHU.

Pikant eten, dat is iets dat een mens gewoon wordt: ik zou er geen moeite mee hebben om een glas sriracha te drinken of een soeplepels piment d’Espelette binnen te draaien.

Het pikantste hier in huis tot voor kort was gedroogde Habanero, aan 100.000-350.000 SHU. Lekker, maar moeilijk te gebruiken wegens enorm fijn poeder, en als ik het gebruik om te kruiden moet ik het zeer ver van het vuur doen: anders vliegt het alle richtingen uit, en bijna microscopisch fijn habaneropoeder is niet iets dat ge in uw ogen wilt.

Sprak hij uit ervaring.

Normaal gezien zijn ghost peppers ongeveer een miljoen SHU, maar 70% verdund is het nog ongeveer 600.000 SHU.

En dus is het strafste in huis nu de Psycho Juice 70% Ghost Pepper. Geproefd en oh boy, goedgekeurd. Het bouwt langzaam op, en dan blijft het redelijk lang hangen. Lekker, zonder chemische of overdreven azijnachtige smaak. AA++ would recommend.

Dit is trouwen wat er op de zijkant van het etiket staat:

☠ Use Psycho Juice Daily. Apply to all food.
☠ You may experience pain. Do not panic.
☠ Pain facilitates the release of powerful endorphins from within your brain.
☠ Endorphins make you feel good.
☠ If pain symptoms persist do not lower your dosage.
☠ Just shut up whining and take your damn medicine.
☠ HALLOWED BY THY PAIN

Mhuhu.

Gelezen: The Book of Strange New Things

Michel Faber
Hogarth, 2015, 5248 blz.

Peter is een ex-alcoholieker die parochiepriester geworden is, ergens in Engeland. We zijn ergens in de niet-zo-verre toekomst, en een soort mega-coporatie, USIC, doet allerlei.

Onder meer ook het uitbaten van een kolonie (maar noem het geen kolonie, noem het een “gemeenschap”) op een verre planeet, “in partnerschap” met een intelligent ras.

Peter en zijn vrouw doen, met vermoedelijk veel andere kandidaten, mee aan een selectieprocedure om Christen missionarissen te worden op die planeet, Oasis. Peter is geselecteerd, zijn vrouw niet.

(De reis er naartoe is niet zwaar uitgelegd, maar het duur niet lang, en er is een manier om e-mail-achtig in bijna-real-time te communiceren tussen Aarden en Oasis.)

Peter komt toe, en na een periode van acclimatiseren, gaat hij voor het eerst naar de dichtsbijzijndste stad van de aliens. Zijn teamgenoot deeld medicijnen uit, de inboorlingen (“Oasans”) geven er voedsel voor in de plaats, het wordt duidelijk dat Peter een priester is, en dan gebeurt dit:

The Oasan reached out one hand, and, with an unmistakably tender motion, stroked Peter’s cheek with the tip of a glove. ‘We pray Jeสีuสี for your coming,’ he said.

[…]

‘The book? You have the book?’ the Oasan repeated.

‘Uh . . . not on me right now,’ said Peter, chastising himself for leaving his Bible back at the base. ‘But yes, of course. Of course!’

The Oasan clapped his hands in a gesture of delight, or prayer, or both. ‘Comforรี่ and joy. Glad day. Come back สีoon, Peรี่er, oh very สีoon, สีooner than you can. Read for uสี the Book of สีรี่range New Thingสี, read and read and read unรี่il we underสีรี่and. In reward we give you . . . give you . . . ’ The Oasan trembled with the effort of finding adequate words, then threw his hands wide, as if to indicate everything under the sun.

Euh ja. Christelijke aliens. Met een vreemd ernstige devotie.

Ondertussen aan de andere kant van het heelal, zit Peter’s vrouw Beatrice alleen thuis met haar kat, en zoals ze hem schrijft:

Sometimes, I feel as though your leaving caused things to fall apart.

De wereld gaat om zeep: een tsunami hier, een vulkaan daar, grootwarenhuisketens gaan failliet, vuilnisophaling werkt niet meer — met de brief wordt de wanhoop van Bea groter, en Peter snapt het niet. Hij valt terug op platitudes (God zal bij u zijn, blijf bidden, dat soort zaken), maar daar heeft Bea geen nood aan. Hij slaagt er niet in te omschrijven wat er gebeurt, en eigenlijk: hij begrijpt niets van wat dan ook.

Hij begrijpt de Oasans niet — hij doet wel hard zijn best om hun taal te leren, maar zelfs dan –, hij bevat niet wat er op de Aarde gebeurt, hij is emotioneel doof voor Bea, en hij geraakt langzamerhand los van de hele wereld.

Het blijft voor iedereen onduidelijk wat motivaties van de Oasans zijn: ze hebben blijkbaar geëist dat er een nieuwe priester zou komen nadat de vorige verdween, tot en met een voedselembargo, maar ze zijn zó alien dat niemand er op of staart aan vindt. En het is ook heel lang onduidelijk wat USIC doet op Oasis, en wat de kleine gemeenschap die zichzelf nog het meest met het Vreemdelingenlegioen er precies moet doet.

En dat is allemaal nog maar aan de oppervlakte, want het zit vol taal en politiek en psychologie en diepgang. En ontroering, en spanning, en alles.

Een boek dat blijft plakken. Dokter, ik vermoed dat we hier met een geval van literatuur zitten.

[van op Boeggn ]

Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑