Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: augustus 2017 (pagina 1 van 3)

Plak eens een oog dicht

Nooit een saai moment!

Anna moest gaan slapen gisteren, maar ze kreeg haar rechteroog niet dicht. En slapen met een open oog, dat is niet evident.

Ze had er verbandgaas en wat mefix voor gebruikt, maar dat deed het oog niet dicht. Ik heb nog eens geprobeerd met sterker plakkende plakband en ontschminkinsdoeken, maar dat hielp ook niet.

The Interwebs To The Rescue!

Ik heb gisteren gewoon het eerste resultaat dat ik voor “bell’s palsy tape eye shut” vond toegepast:

…en dat leek te werken. Nog goed dat ik niet verder gezocht heb, want nu ik nog eens zoek, zie ik dat er gelijk tientallen filmpjes zijn met allemaal tegenstrijdige instructies. 🙂

Voor de rest is Anna vandaag naar hospitaal gegaan voor bloedonderzoek, en zien we wel wat het geeft, zeker? Zoals altijd in alles kan het vanalles zijn (van zenuwpje gekneld over onschuldige ontsteking tot hersentumor die duwt op de gezichtszenuw), dus heeft het niet veel zin om ons nu al zorgen te maken.

Game of Thrones & Twin Peaks

Ik kijk elke zondag uit naar twee dingen op maandagavond: Game of Thrones, gewoon om de theorieën die al jaren de ronde doen bevestigd te zien en om te kijken wat ze deze keer aan speciale effecten gedaan hebben, en Twin Peaks.

Beter dan Hank Stuever in de Washington Post kan ik het niet zeggen:

A curious thing happened on the way to television greatness this summer: The highly anticipated return of a critically revered show that some viewers might avoid because of its reputation as a melodramatic, even lugubriously indulgent mess of complicated story lines instead turned out to be a stunning rumination on heroic good and innate evil, told through a refreshingly coherent, expertly paced plot that managed to keep its loyal fans and curious newcomers guessing the entire way.

At the same time, another show, also feverishly awaited and already occupying its rightful spot on the list of TV’s most provocative and original series, sacrificed nearly all of its slowly divulged, carefully constructed mythology in the name of predictable plot and implausible incident — so much plot and so much incident that its biggest fans groaned in mutual misery every week, wondering whether their favorite show had, after so long, turned itself into a cheap and even pretentious facsimile of the original material.

So, which show is “Game of Thrones” and which show is “Twin Peaks: The Return”?

[…]

And so it happens that while America spent its summer watching TV’s biggest show, it unfortunately missed TV’s best show. While “Game of Thrones” chose simple paths and explosive set pieces, “Twin Peaks” promoted and celebrated every quality we TV purists say we most want from the medium: It challenged us, surprised us and rewarded the minds that were the least inert and the most open.

Wat een ongelooflijk goede serie is het derde seizoen van Twin Peaks geworden. Ik denk niet dat ik hier in huis ook maar iemand zo ver zal krijgen om mee te kijken, maar het is zo hard de moeite waard.

: – ) ALL

Doktersbezoekje over en weer

Dus vanmorgen ging Anna ergens naartoe, maar toen ze er bijna was, belde Louis die met haar mee was gegaan naar Sandra dat het niet zou lukken wegens dat Anna bijna niet meer kon ademen.

Paniekmodus engage bij de halve trouwboek: ze dacht direkt aan Lyme, wegens Anna op kamp geweest en teken in de buurt.

Telefoon naar mij, of ik niet naar de dokter wou meegaan met Anna. Ik dus naar de dokter. Anna kon moeilijk ademen, had een pijnlijke bobbel in haar nek, had vage griepachtige klachten, at niet veel — ik dacht niet aan Lyme maar wel aan hondsdolheid en kanker, geen halve maatregelen in mijn hoofd dames en heres.

Volgens de dokter was het waarschijnlijk een verder onbepaalde huis- tuin- en keukeninfectie, maar voor de zekerheid toch een hele batterij bloedtesten besteld, om morgen ochtend nuchter uit te voeren.

Tegen de namiddag kwam er een symptoom bij: een lichte vorm van Bell’s palsy. Als Anna lacht, gaat één mondhoek naar boven maar de andere niet. En als ze haar ogen sluit, gaat er één toe maar blijft het ander half open staan.

Niets om ons a priori zorgen om te maken, die dingen gaan normaal gezien wel vanzelf over, maar hey, we houden het hier wel spannend, qua medische perikelen!

Programmeren

Bij de schoolboeken die de twee jongste vandaag kregen, zaten ook de boeken van de programmeerles — ze doen alletwee iets met STEM, namelijk.

Anna wist waar zich aan te verwachten: Arduino, Edublocks-en-achter-de-schermen-Python, dingen solderen, sensoren, tralala.

Jan sloeg zijn boek open, en hij had al direkt klachten: zowat de eerste zin in het boek is iets in de zin van “we gaan vanaf nu heel die blokkendooszooi gewoon links laten liggen, vanaf dit jaar is het in C te doen”.

Mwaha, C gewoon. Zo wijs.

Ik ben zo content dat ze meer gaan kunnen doen dan gewoon klikken op knoppen in bestaande software.

En het moet niet eens allemaal moeilijk te zijn: gewoon dingen die veel tijd zouden kosten automatiseren, hoeveel geld is dat niet waard? Gelijk daarnet: ik had gelezen dat een verhaal dat alleen online verschenen is in een opeenvolging van 303 blogposts écht wel goed is. Naar de site gaan, hoofdstuk 1 knippen en plakken in Word of zoiets, en telkens op “volgende” klikken en verder gaan met de 302 andere pagina’s: uren en uren werk.

Maar al die 303 pagina’s hebben een gelijkaardige structuur en ik kan de URL’s vinden, dus ik kan de pagina’s één voor één inladen en er de titel en de inhoud uitknippen, bewaren in één grote file, die omzetten naar een ebookformaat met een inhoudstabel en alles, in minder dan tien lijnen code.

Géén werk. En zo content dat ik niet meer alleen zal zijn in huis.

Schoolboeken: dat het een schande is

De boeken voor Jan (2de jaar humaniora) en Anna (1ste jaar humaniora) zijn toegekomen.

Andermaal meer dan 500 euro aan massief dikke vierkleurendrukboeken met voor de overgrote meerderheid op elke pagina een paar stippellijntjes om een woordje in te vullen.

Andermaal belachelijk veel te veel geld voor iets dat gemakkelijk zou kunnen opgesplitst worden in een misschien saai maar wel goedkoop werkboek en een zo flitsend als ge wilt leerboek dat zou kunnen gehuurd worden of doorverkocht.

Maar neen. Honderden bladzijden in zeer veel kleuren, en dus enorm duur. Doe maar, vrienden uitgevers. Het geld groeit op onze rug, jongens.

UI-lessen in het echte leven

In user interfaces is een affordance een ding dat u de mogelijkheid geeft om iets te doen. Da’s heel vaag van definitie, maar in de praktijk is het snel duidelijk: een knop nodigt uit om er op te duwen, niet om er aan te draaien. Een draaiknop zegt u “hier kan aan gedraaid worden”. Een schuifregelaar laat meteen zijn manier van werken raden.

Bij onderstaande stukken (fysieke) interface van Dieter Rams moet er niet enorm lang nagedacht worden wat elk ding zou doen:

bb375f58025551617064ad71d295afc6--braun-design-ui-design.jpg

Tegenvoorbeelden zijn legio. Mijn persoonlijke favoriet (of net niet, dus) zijn lichtschakelaars die gewoon lijken, maar die tegelijkertijd ook dimschakelaars worden als ge er langer op blijft duwen.

En deze, bijvoorbeeld, courtesy of Luke Wroblewski:

CDS1Y0aW0AEq1L7.png

…en dan zijn er ook nog de anti-affordances: dingen die u doen denken dat iets een bepaalde functie heeft, maar waar dat absoluut niet het geval is.

Ik kwam er onlangs in Brussel-Noord eentje tegen dat voer is voor in een presentatie van een consultant in user interfaces.

In alle stations van het land staan dergelijke vuilbakken:

antwerpen

Mooi, daar niet van. Een vuilbakrek met vier vuilbakken erin, voor glas, papier, PMD en restafval. Elke vuilbak heeft een andere kleur (ik vermoed dat er geen standaardkleur is voor alles, PMD is vertrouwd blauw, maar papier is niet oranje en bij ons is groen voor GFT en is rest geel, maar alla). Op de rand van elke vuilbak staat duidelijk wat er in moet, in Vlaanderen in het Nederlands, in Brussel in het Frans en in het Nederlands, en in de rest van het land heb ik ze nog niet gezien, maar als we België mogen vetrouwen zal het wel in Frans zijn in Luik, en in het Duits en Frans in Eupen.

In Brussel doen ze er wel iets bij dat ze in Vlaanderen (voor zover ik al gezien heb) niet doen: er staat aan de twee kanten van elke vuilbak een icoontje met wat er in moet: een glazen fles voor Glas, een krant en een envelop voor Papier, een blikje en een PET-fles voor PMD, een appel en assorted crap voor Restafval.

detail

En wat denkt de m/v in de straat dan? Juist: affordance! Hier kan ik iets mee doen!

Het logische gevolg is dus dit, dat ik in Brussel-Noord zag: tiens, dat ziet er asbakgrootte uit, het zit in de buurt van een vuilbak, à la bonne heure!

uitgeduwd

Jawel, alle acht de icoontjes worden gebruikt als uitduwplaats voor cigaretten. En ge ziet zo de cognitieve dissonantie: zes van de acht icoontjes zijn ongeveer even veel gebruikt, alleen bij papier (brandbaar!) maken mensen zich wat meer de bedenking dat dit misschien toch geen goed idee is:

20170818_153843

Fantastisch, vind ik dat.

Retro!

Toen het heden nog de toekomst was:

Secret Hitler!

Het is er eindelijk van gekomen! Na maanden van zagen, hebben we eindelijk eens Secret Hitler gespeeld!

3703d3d3e084b6803400b478d24a97af

Verdict: zeer wijs. En zeer snel om te spelen.

Drie en een beetje dagen Parijs (2)

Na het Musée d’Orsay zijn we naar de Eiffeltoren gegaan. Omdat, euh, tja, dat moét als ge als kind de eerste keer in Parijs zijt, nee?

Bewijs:

36417059290_f9001eea56_b

Enfin ja, da’s bewijs dat we in de buurt van de Eiffeltoren zijn geweest op het Champ de mars. We hebben ons wel degelijk een baan geworsteld door de toeristen en de brolverkopers, de kraampjes met veel-te-dure vanalles en de hypersecurity om tot onder de Eiffeltoren te gaan staan:

35980977994_55dc28505a_b

’s Avonds zijn we dan in de buurt van onze Airbnb gaan eten: een biologische pizzaboer die zelf zijn eigen deeg maakt met water van de artesische bron onder Parijs. L’Athanor, “des pizzas au goût inimitable, entièrement faites à base de produits bio et de qualité, dans un espace convivial et chaleureux.” ’t Zag er niet indrukwekkend uit en de “espace convivial et chaleureux” is gewoon een kleine ruimte met barkrukken die op een tablet uitgeven en een blinde muur, maar ’t was wel zeer lekker.

35981129464_39e2d5042d_b

De Airbnb trouwens was bijzonder fijn: 440 euro voor vier nachten in een aangename buurt dicht bij de metro. Een onooglijk klein deurtje, daarachter een lange gang, die uitgaf op een binnenkoer, een trap naar boven met op het einde nog een binnenkoer, en dan het huis zelf: op vier verschillende niveaus een living/eetplaats/keuken, wasplaats, twee kinderslaapkamers, badkamer, en master bedroom.

De volgende dag zijn we vroeg opgestaan om de toeristen vóór te zijn aan het Louvre. Natuurlijk dat het onbegonnen werk is om heel het Louvre af te wandelen, maar we zijn er naar mijn goesting wel zwaar met de grove borstel doorgegaan: minder dan vier uur, begot.

We hebben er de grote klassiekers gedaan, natuurlijk, en van de grote kleppers hebben we eigenlijk alleen de Venus van Milo niet gezien.

En ja, uiteraard weer tientallen en tientallen dingen gezien die zó met een quote zouden kunnen op het internet gezet worden.

“You wot m8?”:

36677433121_4149382e5f_b

“Bitch, I’m fabulous”:

36420135310_e671198818_b

“Now watch this”:

36677442491_42829696d1_b

“Mom, I’m so tired of this shit”:

36677444141_80b9cf596d_b

En al de schilderijen met hondjes of andere beesten erop:

36420139120_e48e2d5ecc_b

Elke keer ik er ben zijn er andere dingen die mij onverwacht ontroeren. Deze keer was het vooral de figuren van ‘Ain Ghazal:

35982342504_ca3ab05c53_b

Negenduizend jaar oud, ongeveer een meter hoog en uit de aard van het materiaal (plaaster over een rieten binnenkant die ondertussen al duizenden jaren vergaan is) zo fragiel dat ze nooit lang zouden kunnen overleefd hebben, als ze niet zeer zorgvuldig begraven waren.

Er was ook dit Beotisch klokvormig idool van ongeveer 700 voor Christus:

36007744973_63cd3037e3_b

En dit kleine beeldje uit 350-300 v. Chr., vooral omdat het in een groep van allemaal andere beelden van toneelspelers stond:

36007750583_2e812a1d1c_b

Het internet zegt mij dat het een afbeelding van van Papposilenus is die Dionysos draagt, wat het meteen minder ontroerend maakt, trouwens. Een echte acteur die duizenden jaren overbrugt is iets heel anders dan de zoveelste god.

Net zoals deze ook altijd fantastisch blijft, bijvoorbeeld:

36817047945_5cfba19a5b_b

En ja, het is allemaal indrukwekkend van gebouw ook, natuurlijk:

36680984191_b3146016fb_b

Na het Louvre zijn we naar de Arc de Triomphe gaan kijken. Er was de dagelijkse ceremonie voor de onbekende soldaat maar het leek alsof er iets heel speciaals was, ik denk dat ik een stuk of dertig veertig generaals en admiraals geteld heb en mensen van alle mogelijke krijgsmachten inclusief het vreemdelingenlegioen. Weird.

Daarna zijn we toch maar eens naar de buitenkant van de Sacré-Cœur gaan kijken, en als we daar toch waren hebben we ons door de drommen toeristen van de place du Tertre gewurmd.

Bewijs dat we in de buurt waren:

35982345054_681a81e4f6_b

En dan hebben we ons naar huis gesleept, en zijn we bij de Chinees aan de ene kant van ons huis en de Japanees aan de andere kant eten gaan halen.

De laatste dag zijn we vroeg opgestaan om terug naar Notre-Dame te gaan:

36424483080_9b068e4ae3_b

…en er dan de binnenkant van te gaan kijken.

36423984240_2225c03d8b_b

36423992270_7d7613eb46_b

36650397952_3a1b3632ea_b

…en net toen we daar waren is het beginnen stortregenen, zijn we nog rap overgestoken naar de Sainte-Chapelle. Dat blijft toch wel één van de vreemdste ervaringen die er zijn: binnenkomen via een anoniem ministerie-achtig gebouw en op de binnenkoer een kerkje zien staan:

36820871605_b81e1db82b_b

Binnen gaan, en een gewoon-achtige kerk met een zeer laag plafond zien, en dan via een draaitrap naar boven en tadam!

35986211634_726c815587_b

Ik vond het al indrukwekkend toen ik er de eerste keer was, lang geleden, maar tegenwoordig is er vanalles aan de glasramen gerestaureerd, zoadat er zelfs op een druilerige vrijdagochtend veel licht binnenkwam.

Door de regen naar huis gespurt, valiezen klaargezet, shenanigans met de sleutel teruggeven (de automatische kluis in het voorziene café was kapot, we zijn naar een ander moeten gaan), en dan naar Versailles aangezet.

De kinderen waren een beetje moe:

36650401842_93339f2d95_b

Versailles is, euh, zeer groot. En er is veel goud en elke kamer heeft minstens één schilderij of beeld van Louis XIV, en meestal veel meer dan één.

36649881502_1046dfdc65_b

En van alle afbeeldingen van Louix XIV heb ik er maar één gezien waarvan ik dacht: ja, dat zou wel eens kunnen geweest zijn hoe hij er écht uitzag:

36650406242_f5ff3d91d1_b

Kijk, bewijs dat we in de spiegelzaal geweest zijn:

36650410822_7ca489c1de_b

…en dan hebben we daar een sandwich gegeten en zijn we naar huis gereden, via de Quick in Kortrijk voor echte authentieke Belgische keuken die we hard gemist hadden.

Dit is hoe onze wijk ons welkom heette:

35986629844_7e2dedc1ee_b

Drie en een beetje dagen Parijs (1)

Wij zijn jaren geleden eens een dag of twee naar Londen geweest, en meer dan tien jaar geleden eens naar Kos, maar behalve dat waren wij nog nooit samen op vakantie geweest.

Met zes is dat een kostelijke affaire, namelijk, en moeilijk te organiseren.

Maar met de auto naar Parijs en Airbnb, da’s nog te doen. En de kinderen waren daar nog nooit geweest en dat is toch eigenlijk crimineel, en dus bij deze: Parijswaards ho!

We hebben denk ik de Greatest Hits allemaal afgedaan. 🙂

Eerst, omdat dat traditioneel is als er naar Parijs gegaan wordt, ijs gaan eten bij één van de verkooppunten van Berthillon op het Île Saint-Louis. Dan doorgestoken naar Notre-Dame, gezien dat er een rij stond tot halfweg het eiland en besloten later nog eens terug te keren om vanbinnen te kijken.

Omdat het toch in de buurt is, en het toen al namiddag was en we ’s avonds op het Île Saint-Louis gingen eten, overgestoken naar Pompidou en Les Halles en omgeving.

36416618760_6bde23bac8_b

Jan heeft daar de highlight van zijn reis beleefd, trouwens: de winkels van Nike en Adidas. 🙂

Zelie en Anna en ik hebben rondgeflaneerd langs onder meer de Fnac en geduldig gewacht tot Sandra en Jan en Louis terug waren van hun rondslenteren.

36416620500_c57cf191b7_b

’s Avonds zijn we gaan eten bij Nos ancêtres les Gaulois wegens aangeraden op het werk, en ’t is wel leutig en zo, maar, euh, wreed voor de toeristen. En voor 40 euro zoudt ge mogen verwachten, vind ik, dat een entrecôte meer dan een halve centimeter dik is. 🙂

De volgende dag zijn we binnen- en buitengesprongen in het Musée d’Orsay, waar vooral Zelie zeer content was. Uitleg geven over Orpheus en Eurydice:

35978778124_cde1fde083_b

En dan veel ooh en aah bij de duzende en duzende impressionisten. En de stapels standbeelden en schilderijen die meteen zouden kunnen dienen om memes van te maken.

Zoals deze van Eva toen ze besefte dat ze eigenlijk twee maand geleden had moeten beginnen studeren:

35978786684_d16ea5807d_b

Of “Nobody Expects the Spanish Inquisition”:

36674225831_3fd62fe51e_b

Of deze duckface anno 1885:

36643211682_7bfc3a8f07_b

Sandra wou absoluut langs de art nouveau gaan, en hoe wijs zijn die dingen niet?

36643219622_2279ffc0ee_b

36643223102_94cb4fcf24_b

’t Hangt en staat daar natuurlijk vol met dingen die fantastisch zijn:

 

Typisch

Jaren aan een stuk een stappelteller op zak hebben en die overal naar meenemen, om jaren na elkaar vast te stellen dat ik geen fractie van een stuk van de vereiste stappen haal.

En dan op vakantie gaan naar Parijs en gelijk kilometers en kilometers van hot naar her lopen.

En mijn stappenteller op mijn bed laten liggen.

Ja, dat kan ik dus.

Hall Eris!

Stop de persen!

KLF is terug! Verwijzingen naar R.A.W. en al!

Klare taal

Het was vandaag een fijne dag, maar ik heb mijzelf in extremis nog nijdig gekregen.

Er zijn erge dingen aan de hand in de wereld. Één van die erge dingen, van die problemen die dermate ingewikkeld zijn dat er geen oplossingen voor zijn en enkel lapmiddelen op min of meer korte termijn voor stukken van het probleem, is dit:

In het superdiverse Gent ontstaat een onzichtbare laag van bewoners: een schaduwstad waar gezinnen met kinderen overleven. Ze bewegen zich de hele dag doorheen de stad, in permanente transit: ze bewegen zich van plaats tot plaats om in hun dagelijkse basisbehoeftes te voorzien. Het zijn gezinnen met kinderen die onzeker zijn dat ze voeding, een douche of een slaapplaats vinden. Sinds het voorjaar van 2017 wordt Gent opnieuw geconfronteerd met een wooncrisis, die structurele dak- en thuisloosheid uitlokt.

Een volledig artikel is te vinden bij Knack.

Ik zou zeggen “haast u en ga het lezen”, maar het risico is dat u hetzelfde overkomt als mij: enerzijds machteloosheid bij de situatie, anderzijds irrationele nijdigheid wegens het artikel zelf.

Ik twijfel geen moment aan het goede hart, de goede bedoelingen en de kunde of kennis van de schrijver, maar aaarghhh waarom dat artikel op die manier?

Zeker vijf keer te lang, vol taal die geen mens begrijpt, blijkbaar niet of nauwelijks nagelezen door een eindredacteur.

Ik heb denk ik drie manieren gezien waarop Košice geschreven werd, geen van de drie juist. En is het Slowakije, Slowkaije of Slovakije? En konden er nog en béétje meer knullig afkortingen in (A-TIEM, I shit you not)?

Ik ben in een slechte bui denk ik, want ik vind dat eigenlijk crimineel. Da’s een universitair. Postdoc, dacht ik zelfs. Dat zou moeten verplicht helder moeten schrijven, zeker over een onderwerp als dit.

En wie dat niet kan, die zou van mij zijn diploma niet mogen hebben.

De maillardreactie is uw vriend

Ik moest gisteren eten maken, en zondag zijnde was er niets in huis.

’t Is te zeggen, Sandra had eendenborst gekocht en we hebben allerlei in de kast en de frigo zitten, maar voor de rest was er geen idee.

Ik dus de diepvries in, kijken wat ik allemaal kon gebruiken — en voor de honderdste keer op een zak vol duivenkarkassen gebotst. Er was tijd genoeg, en het was al eens lang geleden, dus nog maar eens bruine saus gemaakt.

Een stuk of zes denk ik duivenkarkassen in de oven gestoken tot een bruin, gemengde groenten aangebakken, tijm en laurier en look en dingen bijgesmeten, tomatenpuree aangebakken in de groenten, karkassen bij de dingen gesmeten, water bijgedaan, een uur of drie op laten staan, door een chinees geduwd, in laten koken, sjalot gesnipperd, in de boter, whisky bijgekapt, geflambeerd, fond bijgesmeten, rap gemaakte puree van verse braambessen erbij, scheutje azijn voor de smaak: yum.

Ondertussen ook aardbeien-frambozenconfituur gemaakt, citroenconfituur en peertjes in siroop gedaan.

De twee eerste voor in de frigo, het laatste voor bij de eendenborst die tegen dan ook klaar was.

Koken is wijs.

De pers: neutraliteit, schmeutraliteit

Ik vraag af of het vroeger ook zo was, dat de pers zo angstvallig neutraal bleef.

Dat alles een A- en een B-kant heeft, dat als er een item is over de heropkomst van pakweg dodelijke mazelen, er altijd enerzijds iemand aan het woord komt die zegt waar vaccins voor dienen en dat het erg is dat er mensen hun kinderen niet meer inenten, en anderzijds iemand die de anti-vaccinpositie mag articuleren.

En dat er ook angstvallig géén opinie gegeven wordt?

Neem nu dit voorval: Filip Van Laenen, één van die eeuwige rechtige gasten op het internet (Brussels Journal, Pallieterke, Sceptr, tralala), postte dit op Twitter:

hoegin

Iets later ‘verbeterde’ hij zichzelf:

Ik trek mijn tweet volledig terug. Die gast ziet er veel te intelligent uit om ooit voorzitter van de Jong CD&V te worden.

De voorzitter van Jong CD&V waar naar verwezen wordt, is Sammy Mahdi.

En hoe bericht De Standaard daar dan over? Zo, blijkbaar:

destandaard

De man is “verbolgen”. Het woord roept bij mij meteen connotaties van “och here och god” op, niet van verantwoorde kwaadheid.

En dan gaat het verder met ‘smakeloze tweet’ tussen aanhalingstekens. Omdat de krant niet opiniërend mag zijn! Natuurlijk niet! God verhoede dat De Standaard een oordeel zou uitspreken!

Het zou zo maar eens kunnen dat een journalist een patroon zou kunnen duiden of zo, of dit als méér dan een geïsoleerd voorval zou rapporteren — stel u dat eens voor!

Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑