Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: december 2017 (pagina 1 van 3)

De vervalser

Maar zo erg, dat ik dit nog niet gezien had. En er nog nooit van gehoord had.

 

[via]

Dienstmededeling

Zeven jaar geleden stond ik voor een keuze: blijven werken in een bedrijf waar ik enorm graag werkte, of gaan werken voor een ander bedrijf.

Deze maand stond ik voor dezelfde keuze, maar dan in omgekeerde richting. Letterlijk omgekeerde richting: blijven bij het bedrijf waar ik zeven jaar geleden naartoe ging, of terugkeren naar waar ik zeven jaar geleden werkte.

Het is het tweede geworden.

to-namahn

De beslissing was vorige keer zeer nipt: Namahn is namelijk, en dat kan iedereen beamen die er ooit gewerkt heeft en mee samengewerkt heeft, een bijzonder fijne groep mensen.

Ik had toen drie hoofdredenen die de schaal deden overhellen:

  • het werk bij Adhese zelf, dat “een product bouwen” was (waar het bij Namahn consultancy was en er per definitie minder inspraak kan zijn)
  • de kans om te kunnen werken aan iets van begin tot einde (waar het bij Namahn per definitie maar een onderdeel van het hele proces kan zijn)
  • werken op een paar minuten van mijn deur (waar Namahn elke dag minstens twee uur vervoer was)

De situatie is op zeven jaar tijd veranderd. Het blijft twee of meer uur vervoer (ai!), maar maar de grootste verandering is natuurlijk dat in 2010 de kinderen 11, 9, 6 en 4 waren, en dat ze allemaal in de lagere school of kleuterschool zaten. Nu zijn ze 18, 16, 13 en 11, en zitten ze allemaal in humaniora of universiteit. En dat verandert de zaken nogal.

Daarnaast: op zeven jaar tijd zijn niet alleen de kinderen maar ook de markt meer matuur geworden. Wat wil zeggen dat het risico om ergens binnen te komen als een soort UX-pleister op een al verdronken kalf veel kleiner is. En Namahn zelf is ook mee geëvolueerd is, van bijna uitsluitend user experience/interface en informatie-architectuur naar ook service design en systemic design.

Wat mij brengt tot het aspect dat op dit moment het meest van alles doorweegt bij mij. Ik zei het vorige keer ook al: elke maand bij Namahn leerde ik bij alsof het zes maand was. Natuurlijk dat ik bij Adhese ook enorm veel bijgeleerd heb, maar het was toch van een andere orde.

Er is weinig dat mij zo gelukkig maakt als ergens in het midden van iets zitten dat ik niet helemaal begrijp, vragen stellen, luisteren, en dan plots ping! het licht voelen aan gaan in mijn hoofd, dat alle puzzelstukken op hun plaats vallen en dat alles plots zin en structuur krijgt.

Er is maar één ding dat mij nog contenter maakt, denk ik, en dat is als ik dat licht kan doen aanfloepen bij iemand anders, op welke manier dan ook.

Ik ben helemaal nerveus en alles. Het onbekende lonkt.

Aan mijn liefste ______,

Het is het moment voor dingen die ik al lang bijhoud en waarvan ik niet meer weet waar ik ze vandaag heb. Gisteren was het een boodschappenlijst op de achterkant van een denk ik korte inhoud van iets, vandaag iets nog veel mysterieuzer.

En ik heb er waarlijk geen flauw idee van waar ik dit vandaan heb.

Aan mijn liefste _____,

Hier ben ik weer lieveke het is nu juist 7 uur. Wat zou jij nu doen? Den eersten dag is nu al voorbij het is een zeer langen dag geweest, het is hopen dat de volgende vlugger voorbij gaan. Ik mag er feitelijk niet aan denken liefste dat ge zoolang weg gaat zijn. Het is hier allesbehalve plezierig, pa is nu gaan werken en ma is naar haar bed, maar gans den dag geen vriendelijk woord. Heel lang ga ik ook nietmeer uit mijn bed zijn, dat ik goed uitgerust ben voor de volgende dagen. Goeden nacht liefste. Vele, vele nachtzoentjes.

Wat kunnen we reconstrueren? Het is een meisje dat schrijft naar haar liefste. Het is al een tijd geleden (zeer langen dagzoolang weg). Het meisje leeft nog bij haar ouders. Haar vader werkt nachten, haar moeder gaat al vóór 19u slapen. Er is een haar in de boter thuis?

Op naar de volgende dag!

Goeden morgen liefste, het is nu 10 uur, ik heb geslapen tot 8 uur. Jouw lief briefje is om 9 uur aangekomen, ik hoop dat je ook nieuws zult gekregen hebben dezen morgen. Sch[at] waarom niet gezegd dat je honger had ik had achter iets kunnen zien om te eten, en ik ben zoo stom daar [niet] aan te denken.  Ja liefste ons afscheid was niet zeer aangenaam zondag, ten eerste we waren niet alleen en ten tweede het was niet tot toekomende week maar wel wat langer. Ik hoop ook net als jij dat de dagen vlug mogen voorbij gaan maar helaas ze kunnen zoo eindeloos lang duren…

The plot thickens! Het is een koppeltje dat elkaar normaal gezien elke weekend ziet, maar deze keer gaat het langer duren. En de jongen heeft honger — weird.

brief1

De bovenkant van de volgende bladzijde is opgegeten door muizen. Er is maar één woord leesbaar, maar het wis meteen duidelijk dat het plots een heel andere toer opgaat.

[…] tweeling […]
meisje want de pijn van één kindje is dikwijls onmenselijk, en dan twee, en het is dan nog dubbel erg als men alleen is zoo denk ik toch tenminste. Er zijn zoo van die vaders die hun kind is geboren ze zijn er vanonder drinken zich “een stuk in hun voeten” zijn uitgelaten enz. wijl hun vrouw ziek en moe in haar bed ligt. Neen lieveke de meeste mensen begrijpen niet wat een vrouw lijdt, ik vroeger ook niet, maar als men het dikwijls meemaakt ja dan weet men wat het is. En toch liefste heb ik geen schrik, ik verlang naar dat uur naar dien dag, ik weet dat ik niet alleen zal zijn, jouw liefde zal mij een steun zijn lieve schat. Lieveling er zijn maar 64 dagen meer maar ik durf niet meer aftellen, hoe meer ik eraan denk hoe langer het mij schijnt, en toch komt dat einde.

Hu wat? Is het geen meisje maar een zwangere vrouw? Die binnen 64 dagen moet bevallen van een tweeling?

Dezen m[aanda]g moet ik op dienst van 2-10 en, morgen 6-2 maar [liefje] maak je maak niet ongerust, ik zal me niet nutteloos vermoeiën hoor, en als je dit briefje zult ontvangen zal [over]morgen bijna om zijn, en dan zijn we toch al reeds woensdag. Lieveke verzorg je ook goed hé, niet vergeten er mercure aan te doen. Ik hoop dat het volkomen genezen is binnen korten tijd.

Euh okay. Zeven maand zwanger en vreemde werkuren ergens — ik veronderstel 14u-22u en dan 6u-14u? En haar vriendje (man?) heeft een wonde waar mercurochrome op moet — maar zeer erg kan het niet zijn, want ze gaat meteen verder met

Schat ik heb daar zooeven een goede grap gelezen. Een man noodigt zijn vriend uit om te kopen soeperen, doch den vriend is al thuis als den heer des huizes belt, de vrouw
[…] haar man […]
zegt, jouw vriend heeft opgebeld dat hij onmogelijk kan komen waarop den man antw. Dat is den eerste verstandige daad die hij al ooit heeft gedaan.

Ik snap de grap niet. Het helpt niet dat de bovenkant van de pagina weer opgevreten is. 😐

Ineens gaat het over beesten en huisdieren:

En schat, den olifant is een beest met een slurf en de slang een slurf zonder beest. Onze Malf (?) die treurt hoor schat en gedurig gaat hij op zoek, ik denk toch dat hij het vlug zal vergeten. Ik geloof dat Hat[…] je beste vriend is hé lieveke ginder in de kaserne, nou je bent beter met zoo’n vriend dan een mens, spijtig hé schat dat je hem niet kunt medebrengen, maar misschien voelt hij zich gelukkiger tussen de soldaten.

Okay, de jongen is soldaat. Legerdienst misschien?

Schat ik stuur je ook 2 varia’s op ik weet dat je dat gaarne leest, ik zal ze voortaan uitsnijden is het goed lieveke? Schatje ik zal aan eindigen moeten denken daar ik moet gaan werken hé. Vele, vele innige zoentjes en ik omhels je liefdevol zacht en teder veel moed mijn allerliefste. Je meisje heeft je boven alles lief.

Goeden nacht lieveke, droom heerlijk.

Alleen jouw meisje

Germana

…en dat was het. De naam is dezelfde naam als mijn grootmoeder, maar het is niet haar handschrift. Nederland in de jaren 1930, aan de taal te zien? Of toch later?

Zeer zeer weird. Als iemand hier iemand in herkent, roep gerust. 🙂

brief2

brief3

Lewis had done grocery shopping

Het zit al sinds maart in mijn linker vestzak: een (kwart blad van een) verhaal van een lafhartige aanval, en dan mensen in het bureau van de burgemeester die naar iemand kijken en vragen of ze naar de herdenkingsdienst willen gaan, waarop David helemaal aangedaan is en er iets is met al dan niet gearresteerd kunnen worden voor geweld en teruggaan naar het dorp, mischien voor een beetje peis en vree? En dan komen er kinderen en is er iets met de dokter en een ondervraging en dan had Lewis boodschappen gedaan en vroeg hij of het OK was dat hij iets deed en dan was er misschien iets met eten klaarmaken, en dan waren mensen samengekomen voor misschien die herdenkingsdienst, en dan was de burgemeester en een aantal andere

grocery shopping1

Nee, geen idee. De achterkant maakt mij ook niet veel wijzer: citroen, look, 350 gram mozzarella, 1.5 cup rozemarijn?, kerstomaten, keukenpapier en keukenpapierhouder, zure room, roomkaas, crackers, misschien drank?, pijpajuinen, vuilzakken en een tandenborstel.

Ik ga ervan uit dat iemand hapjes maakt voor een feestje, misschien een Engelstalige student die hier al een tijdje is (anders zou hij nooit “vuilzakken” schrijven)? Maar verder: your guess is as good as mine.

grocery shopping2

Blue tit

De kat was al heel de tijd lastig aan het doen: gebiologeerd naar de koer kijken, buiten lopen, daar zitten staren naar hier en daar, weer naar binnen spurten, en herhalen.

Die vijf op vijf meter overwoekerde koer is haar enige ervaring met natuur, den duts. En normaal gezien is ze de grootste lamzak ter wereld, maar vandaag was het heel de tijd van dit:

IMG_20171228_154531

Ze heeft al minstens één keer een vogel opgevreten en ze is ook eens met een vleermuis binnengekomen, dus we weten dat het in principe wel kan, maar meestal is het klappen van het kattenluik genoeg om elk mogelijk slachtoffer weg te doen vliegen.

En dan kwam ze ineens binnen met iets in haar mond. En spurtte ze weer naar buiten. En dan weer naar binnen. En dan weer naar buiten.

>zucht<

Ik mee naar buiten, en katten katten zijnde, duurde het niet lang voor ze haar mond open deed om er nog eens op te kunnen jagen. Tot dan had ik geen idee wat het was en of het al dood was. Voor hetzelfde geld was het weer een vleermuis, of een tak, of een washandje, of een muis, maar ’t bleek een pimpelmees.

Het beest gecornered tegen de waterleiding die nog altijd bovengronds in het midden van de koer loopt (grrr), naar binnen gebracht, en Louis een schoendoos doen gaan halen.

20171228_152624

Ja, geen degelijke foto. Een pimpelmees, zo blijkt, dat kan (a) vervaarlijk nijpen met de klauwen op zijn poten en (b) smerig bijten met zijn snavel.

De doos halfvol met kleenex en keukenpapier, het ding in de doos gestoken, Sandra gebeld dat er een over-en-weer vogelasiel aan zat te komen, en dat was dat.

Groot drama bij het thuiskomen van Sandra! Louis had de verkeerde doos genomen! Het moest een andere doos zijn! Ik dus de verkeerde doos op een kiertje, voorzichtig mijn hand in de… fladder spartel fuck! het beest springt uit de doos, fladdert naar de kerstboom en weg pimpelmees.

Serieus, we hebben daar met ons allen een kwartier gezocht, maar niets gevonden. Met de dood in het hart dan maar besloten dat de natuur haar loop te laten gaan. Vrede genomen met de gedachte dat we ergens in de loop van morgen een hoop pluimen zouden vinden.

*
*       *

Anderhalf uur later kwam Sandra terug van nog boodschappen. Toen ze iets in de vuilbak wou smijten, zat daar in de hoek, aan de volledig andere kant van de keuken, een pimpelmees te zitten.

Ze is naar het vogelasiel gebracht, en mits een gespalkte linkervleugel, voorzien ze dat het allemaal in orde zal komen. Ahem.

 

Christmas is here!

De leegheid slaat toe!

Ik zou eigenlijk moeten boodschappen doen maar het lukt niet zo goed.

Er moeten hapjes gemaakt worden, en er moeten cadeaus gekocht worden, en er zou eigenlijk een familiefoto moeten gemaakt worden, maar het lukt ook allemaal niet zo goed.

Het is opstaan, leeg liggen doen in bed, en dan de rest van de dag leeg zitten doen, en dan ’s avonds weer in bed kruipen. Vakanties zonder doel of reden, ’t is ook wel iets.

Waterberen ftw

Basically, a tardigrade is a disembodied arthropod head, walking around on its mouth parts:

Elektriek kapot

Dát was raar. Plots vielen de twee monitors op mijn bureau uit. Geen zekeringen gesprongen, maar wel de stopcontacten op mijn bureau kapot. Bovenop mijn bureau, die onderaan werkten wel nog.

En een half uur later viel de wifi uit wegens de helft van de stopcontacten in de living kapot.

En dan viel plots mijn computer uit. En nog een kwartier later viel de TV uit. En vijf minuten later was alle electriciteit weg. In ons huis, en in de hele straat.

Het internet op de telefoon wist mij te vertellen dat er in Gent in onze straat en in de straat aan de overkant van de straat een panne was, en de overburen waren al op verkenning geweest en hadden mensen zien werken in een put — iets met fasen die gekruist waren of zoiets, ’t klonk allemaal zeer onveilig.

We zijn dan maar wat vroeger naar de cinema vertrokken.

maxresdefault

Coco is trouwens zeer hard aangeraden.

Spelletjes

Ik was verdorie één ding vergeten dat we dit weekend gedaan hebben!

Zelie had voor ons drie uur gereserveerd bij Thirsty Meeples, board game café in Oxford. We hebben eerst When I Dream gespeeld en dan A Fake Artist Goes to New York. Alletwee dingen waar er op de één of andere manier moet gelogen worden, en ’t was wijs om eens met zes te spelen. 🙂

Op reis, hoera hoezee

We gaan Zelie afhalen in Oxford! Ze komt met ons mee naar Gent, en dan gaat ze begin januari terug voor het tweede deel van haar Oxfordavontuur!

Het voordeel van iemand te gaan afhalen die al een redelijk aantal maanden in een niet eens zo grote stad woont, is dat ze de juiste adressen weet voor vanalles.

We zijn vrijdag toegekomen, ingecheckt in de jeugdherberg (drie stapelbedden) kennisgemaakt met Zelie’s gastgezin (zeer Engels) en dan naar een degelijke Italiaan gaan eten.

Vanmorgen een zeer degelijke Full English gedaan:

20171223_111140

en dan op de toren van een kerk geklommen — uitzicht wajo:

20171223_120910_stitch

en dan was het onenigheid: Jan en Anna en Sandra wilden absoluut niét naar een museum gaan maar wel naar een shoppingcenter (go figure), Louis is uit lammigheid meegegaan met de anderen, en Zelie en ik zijn wél naar musea geweest.

Het Ashmoleon had gekund, maar het is uiteindelijk het Natural History en Pitt Rivers geworden. Meer dan zeer aangeraden!

Natural History Museum is een typisch Natural History-museum, met dinosaurussen en oude kasten vol insekten en vogels en alles, maar ook twee opgezetten aaibare beren, en hoera! het Microsculpture-ding van Levon Biss op een groot scherm en ook op prints.

En dan het Pitt Riversmuseum: eeuwen kolonialistisch gegraai van over de hele wereld, in een decidedly negentiende-eeuws museum in allemaal kasten gepropt. Het ene naast het andere, op thema, en dus gemakkelijk een Griekse helm van 500 voor Christus naar een Duitse helm uit de middeleeuwen en een Inca-ding en een Maori-ding en een Afrikaans ding.

Een kast met “hoe behandelen we onze vijanden” met opgeztte afgehakte hoofden uit ergens in Oceanië, en en gekrompen hoofden uit de Amazone, en ritueel verminkte schedels uit Afrika. Machtig!

Maar echt serieus: als ge ooit in Oxford zijt, zeker naartoe gaan!

20171223_134149_stitch

Daarna zijn we naar Star Wars gaan kijken (Oxford Castle overgeslaan wegens te duur), en we zaten begot maar met een man of tien in totaal in een volledige cinemazaal van gelijk 500 man!

Hoe beter vragen stellen

Nuttig.

Onverwacht goed

Ik was gisteren thuis en Sandra niet. Ik belde om te kijken wie er wanneer thuis zou zijn, en ik kreeg meteen de instructie om eten te maken.

Maar! Ik stond al in mijn tabbaard, en dan ga ik uit principe niet meer buiten boodschappen doen. Dus was het te doen met wat er in huis was en, bijkomde instructie: ik moest iets doen met twee bollen verse mozzarella die gekocht waren.

Het is dit geworden (geen foto als het klaar was, wegens vergeten):

20171220_182831

Drie tenen look fijn gehakt en in olie aangebakken, drie blikken tomaten bijgekapt, een minuut of tien laten sudderen met wat kruiden (basilicum, oregano, salie, thijm, rozemarijn en een extra grote schep piment d’espelette).

Ondertussen macaroni koken, en van zodra klaar door de saus mengen.

In een overschotel een laag macaroni, daarop de in schijven gesneden mozzarella en redelijk wat vers geraspte parmezaan. Daarboven de tweede helft van de macaroni en de overgebleven saus, en nog eens mozzarella en parmezaan.

Een kwartier in de oven en klaar.

Voor herhaling vatbaar. Volgende keer misschien met spaghetti. Of farfalle. Of de macaroni in stukken doen op voorhand — wegens toch onhandig.

I hope you get well soon, Teddy

(En hoe zou het eigenlijk nog zijn met Ze Frank?)

(President van Buzzfeed Motion Pictures, zo blijkt.)

Soms kan aanraden ook blindelings

Lang verhaal kort: lees bij Ilse, en koop allemaal Noord voor Kerstmis en Nieuwjaarscadeau. Het kan onder meer bij uw favoriete boekhandel, bij bol.com, of waar ik het gehaald heb, bij Amazon.com.

Ge zoudt het niet zeggen soms, maar ik ben eigenlijk door de band een redelijk enthousiaste mens. Niet dat ik zwartwit pro of contra dingen ben, maar als ik iets graag heb, dan kan ik mij moeilijk inhouden om dat aan andere mensen te zeggen.

Zo'n weblog is daar gemakkelijk voor, dan moet ik niet allemaal mensen individueel aan hun elleboog trekken, en zelfs al leest geen kat waar ik van overloop of kijkt niemand naar het fimpje of de serie die ik absoluut wil delen, ik heb toch het gevoel dat het er uit is. 

De keerzijde van de medaille is dat ik oprecht ongelukkig kan worden als mensen die ik graag heb, dingen die ik graag heb, helemaal niet graag hebben. Natuurlijk dat niet iedereen dezelfde smaak als mij kan hebben, maar ik ben bijvoorbeeld elke keer verbouwereerd als ik besef "ah juist, die is zeer fijn, maar leest geen comics / kijkt niet naar series / moet niet weten van klassieke muziek / kan niet lachen met Blackadder". 

De logische tegenhanger daarvan is dat mensen mij al met veel enthousiasme dingen aangeraden hebben, die ik dan uiteindelijk helemaal niet zo goed vond. En ook daar word ik dan — by proxy — ongelukkig van. 

MAAR NIET DEZE KEER DUS. Ik heb Noord gekocht en nog niet gelezen. Maar als het op boeken aankomt, en zowel Ilse als Guy Mortier zijn het eens, dan moet er niet getwijfeld worden. Kopen die handel. 

Oudere berichten

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑