Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Mindfulness

We hadden vandaag een cursus mindfulness op het werk, voor wie daar zin in had.

I’ll try anything once, dus ik dacht, hey, waarom niet? Best case leer ik iets bij, worst case is het een bonding experience en haal ik er leutige anecdotes uit om thuis te vertellen.

Weelll… ’t was wel in orde. Het werd gegeven door Heidi Does, die weet waar ze het over heeft.

Ik ben me na een dag nog pijnlijker van bewust dat ik echt niéts heb met lichamelijke dingen doen (serieus, de oefening op het einde was een ontstressingsoefening, iets met armen naar boven en naar beneden doen, en ik heb me in zéér lang niet zo gestresseerd gevoeld). En dat ik content ben dat ik tegenwoordig ook gewoon “nee” kan zeggen, en dat ik op tijd probeer afstand te nemen van de dingen. Dat ik het door de band wel doe, de dingen aanvaarden zoals ze zijn (vanmorgen is mijn slot van de fiets gevallen, haja, trein gemist, niets aan te doen, ik ga er mij zeker niet in opwinden — dat soort dingen), maar dat er wel iets te zeggen is voor het zeer bewust te doen, genre gewoon aanvaardend constateren dat de zon schijnt of dat mijn voeten koud hebben of dat het brood eigenlijk een dag te oud is of juist zeer vers.

Niet dat ik het overal mee eens ben. Misschien heb ik het verkeerd begrepen, maar ik had de indruk dat de enige manier om te bekomen van intellectuele arbeid (ontwerpen, een workshop doen, schrijven), iets niet-hersen-gericht is. Dus dat het blijkbaar onmogelijk is om te ontspannen door een boek te lezen, maar dat het best gaat door aandacht te schenken aan iets helemaal anders — uw lichaam, of de wereld rond u, niet-cerebraal, aanvaardend en rustig constateren.

Ik ben het daar niet mee eens. Niets relaxeert mij zo goed als kennis ingelepeld krijgen, via pakweg een podcast of een boek of iets op de Youtubes.

Maar hey. Misschien moet ik nog maar eens een boek lezen over Mindfuln… ah drat. Catch-22.

2 reacties

  1. Het gaat niet echt om ontspannen en het heeft zeker allemaal wel met hersenen te maken. Waar het bij corporate mindfulness om gaat is om het bewust inzetten van aandacht en waar het bij het origineel om gaat is om lijden (Samsara).

    Een helder boek is van Chögyam Trungpa: “The Truth of Suffering and the Path of Liberation”
    Craig Mod schrijft erg boeiend wat 10 dagen Vipassana doet met je aandacht: https://craigmod.com/roden/015/

    • Wel, ’t was eigenlijk geen “corporate” mindfulness, in de zin van “de baas geeft een cursus hoe u beter te concentreren en dus meer te werken”. 🙂

      Het was wel degelijk gewone mindfulness, en ik herken er wel Samsara in, in wat Heidi zei. Mij deed het vooral denken aan de apatheia van de Stoa.

      Maar dus het enige waar ik lastig van liep, was dat er op een bepaald moment te veel aan letterlijke fysieke bewegingen gedaan werd. Volgens mij had de oefening even goed gewerkt als ik had gevisualiseerd dat ik mijn arm uitstrekte boven mijn hoofd in plaats van dat ik dt ook echt moest zitten doen.

Zeg uw gedacht

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑