Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: juli 2018 (pagina 1 van 3)

De techniek laat mij in de steek

Ik was aan het stappen naar Brussel-Noord toen ik telefoon kreeg, van een mevrouw die mij vroeg ik of mijn afspraak van morgennamiddag zou kunnen verzetten naar morgenochtend 8u.

Euh nee? Ik heb een vergadering in Brussel ’s morgens en ik moet ergens rond 7u op de trein zitten om die te halen?

Ah okay, zei de mevrouw, niets aan te doen. Tot morgen dan.

Een half uur later zat ik op de trein en vroeg ik mij af wélke afspraak dat wel zou kunnen zijn die ik morgen had, en wanneer precies.

En toen stond er in mijn agenda: stuk niets. Niéts. En had ik niet alleen geen idee wanneer het was, maar wist ik niet meer zeker welke dokter het was die belde.

Een opzoeking van het telefoonnummer op het internet later wist ik dat tweede alsnog zeker: het was de oogmeester, waar ik elk jaar op controle moet gaan om te zien hoe het zit met mijn genetisch bepaalde onvermijdelijke afglijden naar blindheid.

Eurgh dus zucht: morgenochtend naar Brussel, vergaderen, bellen om te achterhalen wanneer de afspraak precies was, en dan zo hard mogelijk proberen op tijd weer terug in Gent te zijn.

Ik weet tienduizend procent zeker dat ik die afspraak, op het moment dat ik ze gemaakt heb, in mijn agenda heb gezet. Maar om de zoveel tijd verdwijnen er dingen in mijn agenda, en dan nog meestal dingen die ik er maanden op voorhand in had gezet.

Bijzonder vervelend. Bah.

Arbeiten!

Zelie heeft een vakantiejob in de haven. In een magazijn dozen vullen. Ze moet daar elke dag om vier uur of zo voor opstaan.

Ze kon er na haar eerste dag nog mee lachen, met de kleine absurditeiten en alles.

Ik vraag mij af hoe lang het zal duren voor ze helemaal uitgeblust met doffe ogen thuis komt. 🙂

Goesting, uit het niets

Ik zat thuis in mijn bureaustoel naar de ene serie na de andere te kijken op de Netflixen. Mijn bureaustoel is al twee weken kapot, wat wil zeggen dat ik alleen nog op de laagste stand en helemaal achterover kan zitten.

Misschien lag het er aan dat ik al drie dagen aan het vegeteren was voor het scherm, misschien lag het aan Facebook. Waarschijnlijk meer aan Facebook, waar de ene na de andere mens die ik kan op vakantie aan het gaan was.

Want plots had ik ook goesting om op vakantie te gaan. Zeer specifiek, zelfs: met een gezin of twee en alle kinderen erbij ergens in een huis gaan zitten op een plaats die niet te warm en niet te koud is — pakweg het zuiden van Frankrijk buiten het seizoen, of ergens in Schotland of in Ierland.

In een huis met een zwembad of ander water in de buurt. Met het nodige comfort maar niet te veel: internet en een badkamer is genoeg. Een week of twee aan een stuk, overdag niets doen en ’s avonds koken. Boeken lezen. Om de zoveel tijd eens naar ergens in de buurt gaan. Een keer of twee drie in het dichtsbijzijndste dorp iets gaan eten.

Met al die ouder wordende kinderen en alles is zoiets natuurlijk niet inplanbaar, of het moet een jaar op voorhand allemaal geregeld zijn. Misschien moeten we er maar eens aan beginnen dus. Voor volgend jaar.

Links van 26 juni 2018 tot 28 juli 2018

Adobe Flash’s Gaming Legacy — Thousands upon Thousands of Titles — and My Efforts To Save It
Allow me to summarize. In less than two years from the time of this article, hundreds of thousands of games are likely to disappear from the internet, forever. Simply no longer playable. Hundreds of millions of views, likes, 5-star reviews, 1-star reviews…all gone. The companies who helped bring these games to life don’t seem concerned. The people who made these games aren’t exactly talking about it, to my knowledge.

Why Designers Hate Politics (And What To Do About It)
Designers claim, and often with good reason, that they understand human behavior better than others, but their distaste for what they call politics reveals they’re ignorant of one of the most natural behaviors people in groups have. Designers who hate, or don’t comprehend, politics betray their own ideas by not recognizing how politics defines the landscape they must work on.

Waarom 1 miljard uitgeven een crisis is maar 221 miljard verliezen niet – DeWereldMorgen.be
Fiscale spitstechnologie en belastingontwijking kosten ons land tweehonderd keer zoveel als de opvang van asielzoekers. Bij dat eerste haalt men de schouders op; dat tweede vult dagelijks de kranten, de zendtijd, en de sociale media. En enkel het tweede blijkt de term ‘crisis’ waard.

Zo lost Algerije het probleem van illegale migranten op – Het Nieuwsblad
Zozo. En binnenkort gaan we daar dan de opvang organiseren in plaats van de mensen tot in Europa te laten komen, juist? Minstens 13.000 Afrikaanse migranten zijn het afgelopen jaar op bussen of vrachtwagens gezet en gedropt in de woestijn. Bij 45 graden overdag en koude nachten. Zonder eten of drinken. Zonder enige bescherming. Hoeveel vrouwen er onder een brandende zon bevallen zijn en hun kind verloren hebben, is niet geweten. Maar het IOM heeft weet van meerdere gevallen. Van pasgeboren baby’s die in het woestijnzand begraven zijn. Of van vrouwen die een miskraa kregen. Van uitputting en ontbering.

The Heilmeier Catechism
DARPA operates on the principle that generating big rewards requires taking big risks. But how does the Agency determine what risks are worth taking?

In het water gevallen

Anna had geen identiteitskaart. De politie had haar vervangpapieren gegeven die, verzekerden ze ons, het enige waren dat ze nodig zou hebben om binnen de EU te mogen reizen.

Neen dus. Het papier was niet genoeg, en het rijksregister lag bovendien ook nog plat, wat wou zeggen dat Anna niet naar Milaan mocht vliegen. Reis in het water, geld in het water.

Bah.

Bingerdebinge

Ik neem morgen een dag recup.

Sandra en Anna gaan naar Milaan voor een lang weekend, Zelie zal wel met vriendinnen bezig zijn, Louis zit in zijn kamer te doen wat hij normaal in zijn kamer doet, Jan zal ofwel op de computer spelen ofwel buiten spelen.

Ik zal denk ik de hele dag vegeteren voor het scherm. Het is te warm om andere dingen te doen. Nem.

Teleurstelling

Het eten op het Werk Van De Vliegtuigen is meestal wel degelijk. Er is een soortement salad bar, de keuze tussen een vegetarische en een gewone dagschotel, een vegetarische bar, een bar met pizza en pasta, en dan vis, vlees of kip op een bakplaat met keuze van saus en groentes.

Vandaag waren we wat aan de late kant, of misschien was het wel met het warme weer of met de vakantieperiodes, maar het was echt niet lekker.

Ik zag het vegetarische niet zitten, maar het gewone was niet veel beter: oude bloempatatten, droge varkenslap, onbestemde sla.

Bah.

Spijtig.

Pijntjes

Het was niet gemakkelijk, opstaan om 7u en naar het werk gaan. En het was nog minder gemakkelijk in die tropische temperatuur.

Morgen moet ik nog vroeger op, en helaas vier uur openbaar vervoer — maar gelukkig wel werken in airconditioning.

Pff.

Batacratie, gedaan

Ik ben een beetje leeg. Het waren tegelijk een zeer lange en een zeer korte tien dagen.

Enorm tevreden dat ik meer achter de schermen heb kunnen dingen doen. Schijnwerpers zijn soms wel wijs, maar zo op de achtergrond uw best doen, en in het beste geval hopen dat niemand merkt dat de dingen die gebeuren, eigenlijk door iemand gedaan worden, dat is misschien wel nog wijzer.

Vooral als het met fijne collega’s is. Tien dagen (letterlijk) naast Jannes aan het beeld gezeten, Wannes aan de regie, Jens en Eros aan het geluid, Kris aan de jingles, een reeks top-DJ’s aan de muziek, Willem en Jan aan de camera, Erwin en Erhan en Gunter aan de presentatie — het leven in de Toren is wijs, met lavalampen en een discobal en gay porn aan de muur.

Ook opnieuw zeer veel zeer fijne mensen leren kennen, nachten laat opgebleven, plannen gesmeed, gebabbeld, gediscussieerd, zot gedaan, tien dagen lang in een andere wereld geleefd.

Morgen terug naar het werk. ’t Zal, al was het maar bioritmegewijs, een beetje moeilijk zijn. 🙂

Oh, en Jos stond op de voorpagina van de krant! Leve Jos! Jos is de beste!

37235008_10156279191556327_2327521311179407360_n

Dag 10 Batacratie

Zozo. Dat is dan ook weer achter de rug.

Dag 9 Batacratie

Het zwarte gat lonkt: nog één dag en dan is het weer terug naar het echte leven.

Het was fijn vandaag: elk uur de Brabançonne gezongen, afgesloten met aftellen naar nieuwjaar en vuurwerk, en immens veel volk.

Mijn keel heeft wel een sluipaanval ingezet op de rest van mij — het zou mij niet verbazen als ik maandag gewoon helemaal ziek val. :/

Dag 8 Batacratie

Mhuhu. Vandaag Mathias De Clercq en Manuel Gonzalez van OpenVLD op bezoek gehad en wat later ook Mieke Van Hecke van CD&V.

En daarmee hebben we alle lijsttrekkers van alle partijen langsgehad, op die van Vlaams Belang, PVDA en N-VA na.

Omdat wij extreem democratisch zijn, laten wij ons publiek ook kiezen wat de bezoekers mogen doen:

(De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Mieke Van Hecke het fenomenaal goed gedaan heeft, CD&V-propaganda rappen. In het Gents en met ritme en alles.)

We hebben nog geen N-VA-politici officieel over de vloer gehad, maar we houden wel regelmatig polls naar de beste Siegfried Bracke-imitator om de BDW-lijst in Gent te trekken. En ziet, wie daar vandaag won?

miekepoll

Dag 7 Batacratie

De dagen worden alsmaar korter, ’t is gelijk moeilijk te bevatten dat het al zeven dagen is. En ook dat de tijd tussen pakweg 10u ’s morgens en 3-4 uur ’s morgens zo rap voorbij gaat.

Nog eum twee dagen. En dan trekt Batacratie de échte wijde wereld in.

Dag 6 Batacratie

Hoezee! Ik kan een beetje prutsen met een live videoswitchtoestel! Er staat hier een AV-HS410 van Panasonic en hoe wijs is dat niet jong.

Ik wil nu ook zo’n ding.

En verder is mijn kostuum (a) helemaal verdesteleweerd door de rampenoefening — blijkt dat vals bloed ook écht vuile vlekken maakt, en dat die soort oorsmeer waaruit wonden geboetseerd worden in het echt ook gewoon échte vuiligheid is die overal op blijft plakken, vooral als er nog eens veel latexlijm op gespoten was, en (b) helemaal kiezig van het stof hier op het terrein.

Het was vorige jaren ook wel stoffig, maar dit jaar is het gelijk een tandje meer. Het plan dit jaar is dat ik tegen het einde een beige kostuum zal hebben. (Ik ben begonnen met een zwart.)

Dag 5 Batacratie

Het zijn dingen, iets designen.

Soms kunt ge het allemaal op voorhand doen en stapels mensen bevragen en prototypes maken en user testen en alles — en soms kunt ge een concept zo uitgeklaard mogelijk maken, een aantal zaken vast leggen — de hardware en de software van de IT-kant, voornamelijk, die iets meer voeten in de aarde heeft dan kan op het moment geïmproviseerd worden — en dan de rest geleidelijk invullen.

Soms staat het als een huis op dag 1, soms duurt het een paar dagen voor ge uw draai vindt, en dan begint het eigenlijk maar juist. Dan is het nieuwe dingen vinden, optimaliseren, experimenteren.

Vanalles naar de muur smijten, en zien wat er blijft plakken. En verder gaan. We gaan op dag 6 eens vanalles veranderen. Misschien werkt het, misschien werkt het niet. Spannend!

Oh en ja: dan spreekt ge ’s nacht ook nog eens met een collega die uit Afghanistan gevlucht is, en worden veel zaken plots zeer relatief.

OH EN IK WAS HET BIJNA VERGETEN! Ik ben gewoon leeggebloed in de grote rampenoefening die bij ons gebeurde! Het was maar een klein wondje, maar mijn slagader loopt een beetje anders dan gewoonlijk en ah ja, dingen gebeuren soms.

Oudere berichten

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑