Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: augustus 2018 (pagina 1 van 3)

Batacratie gaat niet naar de verkiezingen

37235008_10156279191556327_2327521311179407360_n.jpgTijdens de Gentse Feesten bracht vzw cirQ tien dagen lang het sociaal-artistiek project Batacratie. Batacratie was een experiment in extreme democratie, en zou naar de verkiezingen gaan: de Gemeenteraad in Gent, en de Provincie in heel Vlaanderen. Na rijp beraad hebben we beslist dat toch niet te doen.

CirQ heeft een lange traditie van innovatieve en uitdagende projecten tijdens de Gentse Feesten. Zo was Batahlan in 2016 opgebouwd rond het thema vluchtelingen, en Datakamp in 2017 ging over privacy in een digitale wereld.

In 2018 lag het voor de hand om rond het thema Verkiezingen te werken. Voor Batacratie vertrokken we van een aantal observaties:

  • Er moet iets beter bestaan dan partijpolitiek: niemand kan het 100% eens zijn met één partij. Bovendien werken partijen in de gemeenteraad vaak gewoon meerderheid tegen oppositie.
  • Er is steeds meer vraag naar burgerparticipatie: mensen zijn eigenlijk echt wel geïnteresseerd in politiek, en één keer om de zes jaar een paar bolletjes kleuren is niet genoeg.
  • De ene kant van het politieke spectrum zegt dat ze weten wat de “gewone Vlaming” denkt, de andere kant organiseert bevragingen en enquêtes en burgerplatforms.
  • We zien overal burgerpartijen en -groeperingen opstaan. Een aantal daarvan zijn nauwelijks verholen één-standpunt-lijsten die vaak niet meer doen dan tégen iets opkomen.

We besloten “iets met extreme democratie” te doen: wat als we (echt) naar de verkiezingen zouden gaan, en dan in de gemeenteraad zélf geen enkele opinie zouden hebben maar álles zouden laten beslissen door onze leden?

Extreme democratie in de praktijk

We hadden contacten met experten en spraken met politici en professoren. Toen we wat verder doordachten kwamen we twee grote problemen tegen.

Om te beginnen: de meerderheid heeft niet altijd gelijk. Neem de Brexit, iets dat enorme gevolgen voor de toekomst heeft. Is het wel eerlijk dat die er vooral gekomen is door de stem van oudere mensen (die die toekomst niet meer zo lang gaan meemaken)? Of kijk naar de aanleg van een park in een willekeurige wijk: hebben de bewoners in de buurt van dat park niet méér te zeggen dan mensen die op 10 kilometer afstand wonen?

We dachten voor Batacratie daarom aan meervoudig stemrecht: geef voor sommige domeinen sommige mensen meer stemgewicht.

37687328_10156202500564279_7290701697855258624_o.jpg

Een tweede duidelijk gevaar is populisme: mensen zijn emotioneel, egoïstisch, laten zich snel meeslepen door slogans op Facebook en Twitter. Politici spreken in ongenuanceerde slogans, en dat werkt. Maar de meeste (politieke) problemen zijn niet zwart-wit te benaderen. Er zijn altijd kosten en baten, er moeten altijd keuzes gemaakt worden, en vaak kan niet iedereen tevreden gesteld worden.

Batacratie stelde voor om elk probleem in bevattelijke taal uit te leggen, vóór er gestemd zou worden. Wij zijn er van overtuigd dat als mensen een probleem begrijpen in al zijn facetten, ze ook genuanceerder gaan denken en dus stemmen. Daarom zouden we ook hier het stemgewicht aanpassen: als je minimaal geïnteresseerd bent in het probleem, als je méér dan enkel de vraag maar ook de uitleg gelezen hebt, krijg je meer stemgewicht.

Batacratie op de Gentse Feesten

Tijdens de Gentse feesten brachten we onze Batacratie naar het publiek. Het waren 10 politiek interessante dagen.

Ruim 35.000 bezoekers deden mee aan het experiment, en over partijgrenzen heen werd duidelijk dat politiek leeft bij jong en oud. Dat het huidige systeem van democratische vertegenwoordiging in vraag wordt gesteld. Dat de goesting bij veel mensen leeft om meer betrokken te zijn. Dat ook kinderen enthousiast zijn over inspraak en participatie. Dat ons stemrecht naar waarde wordt geschat. Dat de burger beseft dat het belangrijk is om goed geïnformeerd te zijn. Dat de discussie werd opengetrokken omtrent het algemeen enkelvoudig stemrecht versus een gewogen stemgewicht naargelang thema en persoonlijk profiel. Dat beroepspolitici door ons experiment hun eigen functioneren kritisch gingen bekijken.

37367145_10156194991174279_3498871326452482048_o.jpg

We verzamelden handtekeningen genoeg om voor de gemeenteraad op te komen in Gent, en konden in alle Vlaamse provincies een provincieraadslijst indienen. We spraken met verrassend veel mensen die geïnteresseerd waren om mee te werken, zelfs om op een lijst te staan. Het was duidelijk dat we een gevoelige snaar raakten.

Toch niet naar de verkiezingen

We denken dat Batacratie een waardevolle aanzet is om een aantal problemen op te lossen. Maar toch gaan we er niet mee naar de verkiezingen.

We hopen dat andere lijsten of partijen iets met onze ideeën doen, want we blijven er onverkort achter staan. Maar Batacratie staat of valt met het engagement van de initiatiefnemers, en als we al onze beloften waar willen maken, moeten we er meer werk in steken dan we in de praktijk kunnen.

We kunnen er veel meer over zeggen, maar het komt er gewoon op neer: als het is om het half te doen, en één keer te stunten maar het daarna te zien verwateren, doen we het liever niet.

Het te belangrijk om er (op dié manier) de zot mee uit te hangen.

En wat nu?

We hebben veel geleerd. Niet in het minst dat je niet aan partijpolitiek hoeft te doen om op het debat te wegen. CirQ moet doen waar het goed in is: kietelen, prikkelen, lastige vragen stellen, schenen schoppen, subversief blijven. Batacratie is op zich geen burgerinitiatief, maar het zal burgers tot initiatief inspireren.

De vele kandidaat-batacraten die intekenden op onze lijsten roepen we op om zich te organiseren. Blijf aan politiek doen. Met oog voor nuance. Van onderuit.

Ja, je kan!

37585262_10156202500294279_2786218277884395520_o.jpg
Fotoots: Annelies Vanhove

Immaterieel Cultureel Erfgoed

Het heeft de wereld veel geschonken, Nederland.

Ah en ook: deze jongens komen naar de Student Kick-off. Alle kinderen hier ten huize kunnen het blijkbaar meezingen. En ik nu ook.

The lady’s not for jumping

Niet dat ik vind dat ze zoooo belachelijk danst, Theresa May:

…maar dat is dit toch van een andere orde.

Links van 25 augustus 2018 tot 28 augustus 2018

Microsoft will soon automatically transcribe video files in OneDrive for Office 365 subscribers | TechCrunch
yay!

Luke’s Surprising and Oft-Ignored Views on Marriage and Resurrection | Is That in the Bible?
Of all possible guests at a society wedding, an apocryphal Apostle was the worst.

‘Parkeren in Gent en Antwerpen is veel te goedkoop’ – De Standaard
In vergelijking met Nederland betaal je in Antwerpen of Gent soms bijna de helft minder voor een uurtje parkeren in de binnenstad.

A ‘Maverick,’ Revisited – Rolling Stone
This is the story of the real John McCain, the one who has been hiding in plain sight. It is the story of a man who has consistently put his own advancement above all else, a man willing to say and do anything to achieve his ultimate ambition: to become commander in chief, ascending to the one position that would finally enable him to outrank his four-star father and grandfather.

Bruegel museum in Brussels blocked by Belgian bureaucracy | Art and design | The Guardian
Tiens. Nieuws voor mij. “Bruegel House, a dedicated museum to his life and work, was due to have opened in October 2019, the centrepiece of the 450th anniversary of his death. But a strict financial rule to guard against over-spending has led to the project being put on hold, despite no money being required from Belgium’s federal government.”

Griezelen

Mijn allervroegste herinneringen waar ik zeker van ben dat het geen herinneringen van films zijn, maar echte herinneringen, zijn van toen we in dit huis woonden (dat nu te koop staat, trouwens):

136025258440496

(tien op tien voor de shittyhdr, gasten, trouwens)

Ik herinner me dat ik bij mijn vader in de living zat, en dat die in zijn haar krabde boven de plank daar rechts naast de zetel, voorbij de cassettehaard, en dat hij het deed “sneeuwen”:

492217797646624

Ja, één van mijn allereerste herinneringen was er niet geweest als Head & Shoulders was geweest. Ik herinner me ook dat waar nu die zetel staat, er een park stond, en dat ik daar soms in zat, te spelen met letters die tussen de spijlen zaten en die rond konden draaien.

Ik herinnern mij ook dat er op het terras(je) hieronder, dat ook zichtbaar is van de voorkant op de eerste foto, twee grote rode opblaasbare zetels stonden.

821568093047297

Een beetje zoals deze dingen:

Ik zou moeten kunnen reconstrueren hoe oud ik was, misschien een jaar of drie vier? Ik heb er zo nog een hele stapel, herinneringen, die niemand boeien en waar niemand nog iets mee is, maar die mij altijd zullen bijblijven.

Zoals het eerste televisieprogramma dat ik mij herinner, en dat ik nooit van mijn leven zal vergeten. Omdat het mijn leven sinds mijn allerprilste jeuds tot nu nog om zeep heeft geholpen.

Het was, op het minuskule zwart-wit-televisietje dat we hadden, en waar toen nog geen teledistributie aan hing en dat het dus jaren naar posten met de draaiknoppen en de antenne was, een denk ik komisch programma.

Premisse was dat er een toestel was, waarmee mensen van brein konden wisselen. Of dat ze in het hoofd van iemand anders konden zitten. Of iets dergelijks. Wat in het echt wellicht tot FC De Kampioenen-niveau Kluchten en Esbattementen leidde — maar die mij als driejarige stijfversteven van panische angst maakte, en jaren- en jarenlange nachtmerries tot gevolg had.

Probleem was namelijk: de mensen die “leeg” waren terwijl die machine hun persoonlijkheid ergens anders in deed terechtkomen, die kregen wijdopengesperde witte ogen. En als er iets is waar kleine kinderen instinctief bang van zijn, is het wel het wit van de ogen. Test het gerust zelf eens uit, op het openbaar vervoer bijvoorbeeld: kijk een kind aan, blijf stokstijf staan en trek uw ogen zo wijd en zo groot mogelijk open. Gegarandeerd bleiting.

…maar dat was dus het begin van mijn fascinatie met horror. Ik heb ze allemaal gezien, denk ik, de horrorfilms. En de boeken. En ik ben van de meeste nog altijd bang.

Nu kan ik het allemaal natuurlijk wel relativeren, maar toch: ik ga nergens naartoe in het donker. Ik steek altijd het licht aan. Zelfs op mijn 48 jaar.

*
*      *

Om dus maar te zeggen dat ik net naar Hereditary gekeken heb, en dat het een klassieker is waar ik als kind weken slecht van zou geweest zijn.

Goeie film.

Gent Wake Up kan tegen niets

Ze kunnen het niet aan. Ze zijn mentaal te zwak. Wenen, wenen. 🙂

Ze kunnen niet tegen humor, ze kunnen niet tegen kritiek, ze kunnen niet tegen vragen waar ze geen antwoord op hebben.

Waarom nu? Ze hadden op hun Facebook dit gepost:

40122666_1902463803133702_9062802730283696128_n.png

Ik had daarop gereageerd met iets in de zin van “Gent Wake up heeft het ‘andersdenkenden pesten’ al onder de knie. Nu de deskundigheid nog. :)”

En jawel hoor, een like of vier vijf later was ik verbannen van hun Facebook-dink.

Het zou hén eens moeten overkomen, de kreten van censuur!! zouden niet van de lucht zijn. Denk misschien toch twee keer na vóór ge voor dergelijke mensen stemt, in oktober. Als dit de manier is waarop ze met de dingen omgaan.

Het financiële huishouden

Zozie, de wekelijkse mentale hygiëne zit er ook alweer op. Links de rekeningsuittreksels, rechts het budget. Alle verrichtingen die er niet automatisch in stonden, er in zetten, alle dingen die er wel automatisch inzaten goedkeuren en/of van bedrag aanpassen (voor dingen zoals abonnementen die in prijs fluctueren met de dollarkoers).

budget

(Ik vind het het gemakkelijkst een screenshot te nemen van de netbanking, en die dan lijn per lijn te doorstrepen. Het heeft iets handmatigs en voldoeninggevends.)

De meeste budgetposten zijn groen, dat wil dus zeggen dat we (bijna) weer een maand doorgesparteld zijn. Volgende maand wordt het spannend, wegens opnieuw school. De schoolboeken en zo zijn wel gebudgeteerd, maar ge weet nooit wat er van onverwachte kosten op ons afkomt.

 

Ik wil een Vlaamse Netflix

Jawel. Ik ben bereid 10 euro per maand te betalen voor een Vlaamse Netflix.

Meteen.

Zonder discussie of zelfs maar nadenken.

Maar! Daar moet dan wel álles op staan. En ten eeuwigen dage.

Ik wil niet alleen het nieuws van vandaag, maar ook dat van gisteren en van 13 januari 2001 en 3 mei 1963 kunnen bekijken.

Ik wil Keromar terugzien, en Spel Zonder Grenzen, en Hoger Lager en de Collega’s en Willy’s en Mariëtten en alle afleveringen van Jambers en Panorama en Terloops en Argus en Temptation Island.

En alle Vlaamse (Belgische) films kortfilms en documentaires die te vinden zijn, in degelijke kwaliteit. Niet een selectie van films die in een soort rollend venster van 30 dagen te zien zijn, maar alles en altijd.

Als ik het volledige archief van alle programma’s van alle Vlaamse zenders in één degelijke interface krijg en alle films: hier! Pak mijn geld! Waar moet ik tekenen?

Meeting (niet)

Het was een ingewikkelde week.

  • Maandag: werken aan een ontwerp (a), briefing geven over een ander project (b), Skypemeeting voor een derde project (c), briefing krijgen voor een vierde project (d)
  • Dinsdag: naar de klant gaan van project (a). Uitleg geven en uitleg krijgen, zicht op wat ik moet doen voor volgende maanda. In de namiddag: werken aan een ontwerp voor project (b).
  • Woensdag: de hele dag naar de klant van project (b).
  • Donderdag: de hele dag workshop en conceptuele ontwerpen voor project (d).
  • Vrijdag: denken dat ik een vergadering had in Gent voor project (e), niet zeker weten wanneer, dan maar gokken dat het 9u zal zijn, daar ter plaatse niemand vinden en dan maar werken aan het ontwerp voor project (b). Een uur later iemand zien, horen dat het eigenlijk volgende week was, even spreken over (e), en dan de trein naar Brussel. Op de trein en in Brussel verder doen aan (b), even over weer voor (d), en dan een soort dry run voor project (f) volgende week.

“En werken jullie dan meestal aan één ding tegelijkertijd?” vroeg iemand van project (d) donderdag. 🙂

Links voor 23 augustus 2018

Je mag tegenwoordig niks meer © Wannes Daemen
We zijn geen racis­ten, we zijn geen vrou­wen­ha­ters. Maar onze gedra­gin­gen en tra­di­ties heb­ben wel racis­ti­sche of vrouw­on­vrien­de­lij­ke kant­jes. Als we dat dur­ven zien, dan zal er onge­twij­feld een en ander ver­an­de­ren aan wat we doen en zeg­gen.

Google Web Designer
Create engaging, interactive HTML5-based designs and motion graphics that can run on any device.

The Scientists Who Starved to Death Surrounded By Food | Amusing Planet
As the invading German army poured into the city looting and destroying anything of value, a group of Russian botanists holed up inside the vault of the Vavilov Institute of Plant Industry with a precious collection of seeds and edible plants. This collection, containing seeds from nearly 200,000 varieties of plants of which about a quarter was edible, constituted one of the world’s largest repositories of the genetic diversity of food crops. Among them were plenty of rice, wheat, corn, beans and potatoes, enough to sustain the botanists and see them through the worst days of the siege. But the scientists hadn’t barricaded themselves in the vault with food grains to save their lives, but rather to protect these seeds from the Nazis as well as from the starving people plundering through the streets in search for anything to eat.

What Did Ada Lovelace’s Program Actually Do?
Lovelace’s program is often called the world’s first computer program. Not everyone agrees that it should be called that. Lovelace’s legacy, it turns out, is one of computing history’s most hotly debated subjects. Historians have cited all kinds of primary evidence to argue that the credit given to Lovelace is either appropriate or undeserved. But they seem to spend less time explaining the technical details of her published writing, which is unfortunate, because the technical details are the most fascinating part of the story. Who wouldn’t want to know exactly how a program written in 1843 was supposed to work?

PepsiCo Is Acquiring SodaStream for $3.2 Billion | Fortune
PepsiCo has agreed to acquire countertop carbonated water machine maker SodaStream for $3.2 billion—the snacking and beverage giant’s latest move to add healthier products to its portfolio and push a more environmentally friendly agenda.

Links van 18 augustus 2018 tot 22 augustus 2018

Stage 9 | A virtual recreation of the Star Trek TNG sets in Unreal Engine 4
The aim of the Stage 9 project is to recreate the entirety (inside and out) of the Enterprise-D from Star Trek The Next Generation in Unreal Engine 4 with a focus on attention to detail. The eventual goal is to allow you to explore every part of the ship that you’ve seen on the show (and all the areas you haven’t) and interact with everything you see.

Now Go Bang! – Observing Minard Observing Napoléon
Observations on textual strategy in infographics by the example of the “Greatest Infographic of All Times”.

Van zwarte cultuur houden, maar niet van zwarte mensen : Charlie magazine
De omstaanders die niet ingrepen en de vrouwen aan hun lot overlieten, maar ook onze media hebben boter op het hoofd. Want als je als populair magazine met een zo goed als volledig witte redactie regelmatig ‘grapjes’ publiceert over afgehakte handen van Congolezen (we kijken naar jullie, Humo), dan ben je je niet bewust van het effect dat dit heeft op zwarte mensen. Bovendien werk je met dit soort ongein het idee in de hand dat witte mensen de genocide probleemloos als een running gag kunnen gebruiken.

#EenKindSluitJeNietOp: hoe de vork écht aan de steel zit – MO*
De Morgen bloklettert: “Gezinnen opsluiten mag al sinds 2011”. Dit klopt natuurlijk niet. België sloot lang voor 2011 al kinderen op. Lang voor staatssecretaris Theo Francken (N-VA) leidde dit onder socialistische en liberale ministers al tot mensonwaardige toestanden en duidelijke schendingen van de kinderrechten. De wet van 16 november 2011 voorzag voor het eerst een regeling die specifiek op kinderen van toepassing was: niet de mogelijkheid tot opsluiting van kinderen, maar een verbod op de opsluiting van kinderen.

How to Design for the Modern Web – Commit Log – Medium
The very first thing you must do when a user visits your website is to show them a big modal dialog telling them that they should just install the mobile application instead.

Ranking Every Soundcloud Rappers Face Tattoo from worse to worst
times have changed in hip hop, where the stories of old school hip hop tattoos were written by history and culture, today’s tats seem to be written by xans and molly

Bijna een hartaanval

Mijn huisgenoten blijven mij de duivel aandoen.

Ik was naar Brussel gaan werken, met mijn gerief in mijn rugzak. (Ja, een rugzak. Ik had vroeger een klein valiesje met een schoudertas, daar paste mijn computer, een muis, een voeding en een schrijfboekje in. Tegenwoordig is mijn computer iets groter, heb ik meet schrijfgerief mee, moet ik ook nog een tweede computer met monitorkabel en voeding meezeulen, zit er altijd wel een extra leesboek in, en extra kabels en dingen voor andere monitors.)

Ik kom thuis van het werk, ik stap af van de trein, ik steek mijn rugzak in mijn fietstas, en dan beslis ik wat laxeermiddel te gaan kopen in de Delhaize (suikervrije spekken, tien eten en prijs gegarandeerd).

Ik kom uit de Delhaize, ik steek de boodschappen in de fietstas, ga naar huis, loop naar binnen, steek iets dat in de frigo moet in de frigo, loop weer naar mijn fietstas, neem de rest van de boodschappen er uit, ga naar boven, werk op de computer, ga wat later naar beneden, eet, ga weer naar boven, kijk wat afleveringen op de Netflix, besluit voor een vergadering van morgen nog eens rap na te kijken, zie dat mijn werk nog niet gesynchroniseerd was (vergeten saven misschien, of te snel computer toegesmeten in Brussel), pak mijn computer uit mijn rugzak…

Euh hang on. Waar is mijn rugzak.

Niet boven.

Niet in de gang. Niet in mijn fietstas. Niet in de keuken.

Niet in de slaapkamer.

Nee, nog altijd niet in de gang, en nee, mijn fietstas blijft leeg.

De keuken is verdacht opgeruimd voor één keer, en dus is hij rap afgezocht: niets.

Niet in de slaapkamer.

Gevraagd of iemand mijn rugzak gezien heeft, verveelde blikken van the peanut gallery in de zetel: nee, natuurlijk niet.

Terug naar de gang. Geen rugzak. Ook niet achter de fiets. Niet in het wc. Niet in de keuken. Niet in de living. Niet in de slaapkamer.

Er. Zijn. Geen. Andere. Plaatsen. Waar. Ik. Geweest. Ben. 

Ik ben er redelijk zeker van dat ik mijn rugzak aanhad toen ik de Delhaize binnenstapte, maar niet 200% zeker dat ik hem aanhad toen ik naar buiten kwam.

Ramp- en doemscenario’s. Vergadering van morgen afbellen wegens geen computer? Nee, dat is niet nodig. Maar hoe verzekerd zijn we tegen verlies?

Snel, inventaris van wat er in zat. Mijn boekje, dat ik niet wil kwijtraken. Twee computers van twee verschillende werken. Mijn goeie muis, mijn goeie monitorkabel, mijn goed adapterstuk, mijn goeie andere muis, die ik allemaal zelf gekocht heb.

Nog eens alles afgelopen: gang, keuken, living, bureau, slaapkamer. Niets.

Iets kils heeft mijn hart in een wurggreep. Ik heb hier écht geen zin in. Eurgh.

*
*      *

En dan, omdat ge nooit weet, ga ik kijken in de buurt van de achterkeuken, alwaar de frigo staat.

Wat graadt ge? Juist, één van mijn huisgenoten had mijn rugzak daar verborgen. Serieus. Maar echt serieus. Wie doét zoiets in ’s hemelsnaam?

Treinontmoetingen

Ik nam de trein en kwam tegen…

Een meneer die met zijn dochter (2.5 à 3.5 jaar, schat ik) naar Brussel was gegaan. En die dan een mevrouw tegenkwam, die eerder op de trein gestapt was met iemand die zij kende, maar toen ging plots dat meisje op de schoot zitten bij de mevrouw, en is ze er de hele treinrit niet meer weg te slaan geweest. Was de mevrouw een geode vriendin? de vrouw? een ex? een zus van de meneer? Mysterie!

Een mevrouw die een offerte van 153.000 euro aan het afmaken was, waar het ging over fraude en geld en alles. In mijn hoofd was ze consultant van een outfit genre PWC of KPMG en was het een offerte om financiële malversaties onder de mat te schuiven, en zat die mevrouw met allerlei gewetensbezwaren, en ging ze het document niet alleen afmaken, maar ook op een anonieme usb-stick zetten en ergens in de brievenbus van een Internationale Fraude-squad droppen.

Een meneer die een lederen boekentas vol papieren en mappen met afgeprinte krantenartikels had. En die dan een tijdschrift voor beleggers bovenhaalde. Waar het editoriaal de zin bevatte “laat u niet afschrikken door de risico’s”. En daarop haalde de meneer een fluostift uit zijn boekentas, en zette hij een dikke gele fluostreep over “laat u niet afschrikken door de risico’s”. En hetzelfde bij random zinsnedes links en rechts, en zelfs op individuele namen van aandelen in de inhoudsopgave.

20180820_082944

Vreemde mensen op de trein.

JARENLANGE frauduleuze sociale constructies in Gent!!!

Ziet, een filmpje:

Ik vermoed dat niet veel mensen het tot het einde zullen bekijken, maar in het kort:

  • mensen uit Oost-Europa komen naar Gent
  • worden verwelkomd
  • krijgen kansen
  • vinden achterpoorten in sociale wetgeving
  • zeggen tegen hun vrienden en familie “het is hier het land van melk en honing”
  • lather, rinse, repeat

Ik weet ook niet hoe dat op te lossen. Enerzijds: we leven in Europa, er is vrij verkeer van mensen, hoe kunnen we mensen uit een ander Europees land verbieden hier te komen werken? Anderzijds: sociale fraude is kak, en valsspelers verkloten het voor iedereen.

Maar! Om het allemaal op Gent te steken, dat is verscheidene bruggen te ver.

Het gaat om sociale zekerheid, en meer bepaald het “Fonds tot vergoeding van de in geval van Sluiting van Ondernemingen ontslagen werknemers” (FSO). Dat is een bevoegdheid van Kris Peeters, niet van de Stad Gent.

In het filmpje lieten ze tijdens de reportage ter plaatse iemand aan het woord liet die sprak over verwelkomen en integratie, en in de studio werd daar meteen op gezegd werd dat “deze mensen” (Roma) naar een nieuwe omgeving verhuizen “waar het gedrag jegens hen en hun integratie totaal anders is dan in hun thuisland”. Ahem ja, is daar niet ook ergens een grond van het probleem? Dat “deze mensen” ook in hun “thuisland” als vreemdelingen behandeld worden?

Ik ben verre van een specialist ter zaken, maar het betoog van de gast in de studio zat er nogal vaak helemaal naast. Hij spreekt van 20.000 Roma in Gent, ik dacht dat er lang niet zoveel waren. Hij beweert ook dat Termont een etnisch quotum zou opgesteld hebben, waarbij Turken een bepaald percentage van de “burgemeesters en andere authoriteiten” zou moeten uitmaken. Dat klinkt zeer angstaanjagend, maar zijn dat niet gewoon de diversiteitsquota die door de Vlaamse overheid opgelegd zijn?

Ugh. Zo vermoeiend allemaal. Want natuurlijk is welke nuance dan ook onwelkom. En blijft alleen hangen dat het de schuld van de sossen is.

Fimpje stond trouwens op de Facebookpagina van “Gentse Burgers“, de zoveelste malcontente groupuscule in het zog van Gent Wake Up en gelijkaardige. De links op hun website vertellen u zoniet alles, dan toch veel:

burg.png

En wie zijn de Gentse Burgers? Geen mens die het weet.

Links van 13 augustus 2018 tot 18 augustus 2018

The un-celebrity president: Jimmy Carter shuns riches, lives modestly in his Georgia hometown
Jimmy Carter finishes his Saturday night dinner, salmon and broccoli casserole on a paper plate, flashes his famous toothy grin and calls playfully to his wife of 72 years, Rosalynn: “C’mon, kid.” She laughs and takes his hand, and they walk carefully through a neighbor’s kitchen filled with 1976 campaign buttons, photos of world leaders and a couple of unopened cans of Billy Beer, then out the back door, where three Secret Service agents wait. They do this just about every weekend in this tiny town where they were born — he almost 94 years ago, she almost 91. Dinner at their friend Jill Stuckey’s house, with plastic Solo cups of ice water and one glass each of bargain-brand chardonnay, then the half-mile walk home to the ranch house they built in 1961.

The Islamic fundamentalist Jeremy Corbyn should be ashamed of himself – if only he’d behaved more like Margaret Thatcher | The Independent
Corbyn supported every gay rights campaign at a time when it was considered extremist to do so. And the way he managed to be an extremist Islamic fundamentalist and an extremist gay rights fanatic at the same time only shows how dangerous he is — "I suppose it may just be possible that the wreath he laid at an event organised to mark the bombing of civilians in 1985 was actually put there to mark the bombing of civilians in 1985.

But it’s much more likely that secretly, Jeremy Corbyn supports Palestinian terrorists who murder athletes. "

Home | Charticulator
Ziet er echt zeer leutig uit — Interactive Construction of Bespoke Chart Layouts

The Corbyn wreath ‘scandal’ is just an exercise in hypocrisy | Owen Jones | Opinion | The Guardian
let’s take the case of Ariel Sharon. In 1982, up to 3,500 Palestinian and Lebanese refugees were massacred by Israel’s Phalangist allies in the Sabra and Shatila camps. An Israeli commission later found Sharon to have been personally responsible” for the massacre. Among those attending his funeral in 2014 was Tony Blair: and yes, he laid a wreath. Who cried scandal then?

Trump has to be reminded of different time zones when calling world leaders – Business Insider
President Donald Trump reportedly has to be reminded of differences in time zones on a "constant basis" as he impulsively attempts to call other world leaders, a diplomatic source told Politico.  Trump apparently isn't "great at recognizing" that an older world leader might not be awake "or in the right place at 10:30 or 11 p.m. their time." Trump has a particularly "bizarre" interest in French President Emmanuel Macron, one former official said, and randomly calls him for no apparent reason.

Oudere berichten

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑