Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Auteur: Michel Vuijlsteke (pagina 2 van 1267)

POLITIESTAAD GENT

Ik was naar mijn moeder gefietst. Dat kan op een kwartier, maar ik heb er vijfentwintig minuten over gedaan want ik heb een beetje rondgeflaneerd en op het gemak genoten van de zon.

Ik was om kwart voor elf bij mijn moeder, en dan rond een uur of vijf weer naar huis gefietst. De rechtstreekse weg in het terugkeren, niet te snel en niet te traag, proper op het fietspad, met een fiets die helemaal in orde is, niet aan het sms-en of een film aan het bekijken — helemaal reglementair dus.

En dan reed ik aan de Snepkaai, aan 12 per uur of zo achter een familie die met fiets en twee kleine kinders op stap was, geen aanstalten aan het doen om ze in te halen of niets. Nog eens: helemaal in orde met alle mogelijke regels en verordeningen. Op een van de rijweg afgescheiden fietspad. Kijk, hier reed ik:

snepkaai

Gewoon op de fiets, minding my own business, en jawel: ineens een politiecombi naast mij, luid geroep en getier uit het open venster, zo ongeveer klemregeden, geforceerd te stoppen.

Ik was zodanig onder de indruk dat ik mij het gesprek niet letterlijk meer herinner, maar het was iets in deze zin:

Politie: Ah meneer, wat zijn wij aan het doen?

Ik: Euh op de fiets rijden meneer.

Politie: En wij vinden dat normaal of wat?

Ik: Euh ja meneer, ik ben gewoon naar huis aan het rijden.

Politie: En gij rijdt altijd in uw pyjama en uw sletsen rond?

Ik: Euh nee meneer maar ’t is zondag en ik had geen goesting om mij aan te kleden want ik heb gisteren al mijn kleren moeten aandoen om ergens naartoe te gaan en normaal gezien doe ik heel het weekend mijn peignoir aan en niet mijn kostuum.

Politie: Allez, en gij vindt dat dus geen probleem?

Ik: Euh nee meneer maar ik ben toch bijna thuis.

Ze hebben mij vernederd, of tenminste proberen vernederen, of tenminste de indruk gegeven dat ze in mijn gezicht aan het glimlachen waren. En dan zijn ze doorgereden.

Pyjama shaming. ’t Is erg, de wereld tegenwoordig.

Voor ’s nachts

Op het werk maken we iets dat door mensen in allerlei omstandigheden gebruikt zal worden.

Er bestond al een ontwerp, in tinten van blauw en met veel wit en alles. Maar eén van die omstandigheden is: in ’t donker. In het redelijk donker soms, maar soms ook in het helemaal donker. Zoals in, bijna geen enkel licht nergens.

En dus dacht ik op een zekere avond dat het misschien wel eens wijs zou zijn om een donkere interface te maken. Ik persoonlijk werk meestal met donkere interfaces, zeker ’s avonds maar eigenlijk ook wel vaak overdag, en dus heb ik iets gemaakt zoals ik het eigenlijk zou willen.

Eerst in het rood op zwart, gelijk in sommige software voor telescopen en dergelijke. En dan eens in het amber. Die twee versies voor in het helemaal donker, en dan een versie voor huis-tuin-keukengebruiken in een normaal verlichte-maar-geen-daglicht-ruimte.

interface

Klik voor ware grooten: linksboven het origineel, onderaan voor zonder licht (niet te testen als uw ogen niet al een kwartier of meer aan het pikkedonker gewoon zijn geworden), rechtsboven voor gewoon donker.

’t Is leutig, als ge een beetje html en css kent. Dan kunt ge uw ideeën ook meteen werkelijkheid maken. 🙂

Ik word voortdurend gesaboteerd

Woensdag kwam ik thuis, en er was een afspraak met iemand die aan mijn bureau zou moeten zitten boven, dus had ik het minimum minimorum gedaan en genoeg dingen aan de kant gelegd dat het leek, met uw hoofd een beetje scheef en uw ogen een beetje dichtgenepen, alsof het min of meer opgeruimd was.

Het klinkt misschien vreemd, maar ik heb soms van die routines.

Thuiskomen, mijn telefoon uit mijn borstzak halen en op het aanrecht leggen in de keuken. Mijn koptelefoon ernaast leggen. Dan naar boven gaan en mijn telefoon meenemen maar mijn kopfoon laten liggen. De telefoon op mijn bureau leggen. Mijn Kindle uit mijn linkervestzak halen en op mijn bureau leggen.

In de loop van de avond, ten laatste net voor ik ga slapen, ga ik mijn kopfoon halen in de keuken, neem ik mijn kindle mee, en ga ik slapen met mijn telefoon, kopfoon, en met met  de kindle in de rechterbovenhoek van mijn bed.

’s Morgens neem ik dan mijn gerief allemaal mee, steek ik mijn kindle in mijn linkervestzak, de telefoon in de borstzak, de kopfoon in de oren, en ben ik vertrokken.

Woensdag kwam er dus iemand op bezoek, en de routine was helemaal weg. Ik heb van de antratie mijn kindle laten liggen op mijn bureau, en donderdag ’s morgens lag hij dus niet in mijn bed en zat hij dus ook niet in mijn linkervestzak toen ik naar Brussel vertrok om 6u51.

Moet het toch wel gebeuren dat het donderdag de eerste dag was dat ik helemaal alleen in het bureau zat bij Eurocontrol, en dat ik ook helemaal alleen in de refter zat en dat ik dus een boek wel kon gebruiken.

Grrr! Mijn boek lag nog op mijn bureau thuis!

Gisteren kom ik thuis, en wat graadt gij? Mijn boek lag niet op mijn bureau! Een onverlaat had mijn boek gediefd!

Ik ben kalm gebleven, ik ben geen verwijten beginnen rondgooien, ik heb gewoon overal gezocht waar mijn kindle mogelijks eventueel zou kunnen gelegen hebben — veel plaatsen zijn dat niet: de keuken, mijn bureau boven, het bed, onder het bed, zeer eventueel in de zetel.

En dan ben ik vandaag opnieuw zonder kindle gaan werken.

Om dan vanavond In Ernst te beginnen zoeken. In de keuken: niets. Op het bureau boven: niets. Op en onder en tussen het bed: niets. Zelfs de zetels één voor één bekeken: niets.

Ik ben kalm gebleven. Meer dan ijzig kalm. Alle mogelijke scenario’s overlopen: dieven in het huis? Nee, die zouden wel wat anders meegenomen hebben. Eén van de kinderen die mijn kindle meegestolen had en dan verkocht op straat om harde drugs mee te kopen? Nee, ik denk niet dat er zo enorm veel vraag naar kindles is op de zwarte markt. Sandra die woensdag ergens in het midden van de nacht geprobeerd heeft de lamp boven mijn bureau te vervangen, op mijn kindle gestapt heeft, het niet durfde zeggen en hem dan maar weggemoffeld heeft in de vuilbak? Nee, Sandra zou nooit lampen vervangen ’s nachts.

Bleef maar één logische conclusie over: een aantal van mijn huisgenoten proberen mij door middel van gerichte acties mentaal kapot te krijgen. Steken dingen weg en doen dan alsof er niets aan de hand is. Duivels.

Er zat dus niet anders op dan te doen alsof ik berustte in mijn lot. En dat ik nog aandachtiger dan vroeger zou kijken naar mijn omgeving, en een cataloog beginnen bijhouden van andere dingen die zouden verdwijnen, “zomaar”. Andere dingen waarvan ik meer dan 100% zeker zou geweest zijn dat ze precies daar lagen, maar dat de andere mensen in huis even stellig zouden zeggen dat ze niet wisten waar ze zouden kunnen geweest zijn.

I’m not gonna crack.
I’m not gonna crack.
I’m not gonna crack.
I’m not gonna crack.

*
*      *

AHAHAHAHA!

HUN PLAN IS MISLUKT!!

Er was een vriendin van Zelie op bezoek, en die kwam plots af met mijn kindle. Ze had hem “gevonden” waar iemand hem had verborgen, bovenop een stapel kleren op het tweede verdiep.

Mijn huisgenoten deden zelfs niet alsof ze verbaasd waren. En staken het natuurlijk op mij.

I know what they’re up to.

Settling in

Ik ga voor mijn werk twee à drie dagen per week buitenshuis werken, voor een groot meerjarenproject. Collega Johan en mezelf hebben daar een bureau, computers, stoelen, tafels, een kast, en al wat nodig is om te werken.

Maar het bleef toch een beetje behelpen: het is een zeer grote organisatie, de veiligheid wordt er meer dan zeer serieus genomen, en dus is het redelijk moeilijk om dingen te doen op de werkcomputer.

Om een idee te geven: om een niet-standaard-font te installeren (Roboto), moet een mens een officiële aanvraag doen. En na een paar keer over en weer blijkt dat ik geen duidelijk genoege business case kon maken waarom ik die font nodig had, en dus komt die er niet. 🙂

We gaan dan maar niet spreken van een Virtual machine installeren, zelf npm in gang zwieren en React doen, of dingen van dat allooi.

Wat dus wil zeggen dat ik op twee computers tegelijk moet werken: één van mijn klant-werk, en één van mijn werk-werk. De eerste voor Sharepoint en Jira en Bitbucket en Outlook e tutti quanti, de andere voor het productiewerk — VS Code, Axure, Photoshop, React.

En de configuratie was nu al weken aan een stuk dat de grote monitor aan de klant-werk-laptop hing, waaraan ik ook en klavier had gehangen (wegens liever azerty dan qwerty, en enkel qwerty daar), terwijl ik half voorovergebogen schuin naar mijn werk-werk-computer zat te pieren.

Maar sinds vandaag dus niet meer. Stap 1: het scherm achterstevoren op de Surface gezet, en het klavier aan de Surface in plaats van aan de klant-computer:

20180607_091409

Dat was al veel beter, maar het kon nog beter. Ik heb overal een beetje gezocht, en uiteindelijk een door champagneglazen gecoöpteerd uit de dichtsbijzijndste keuken:

20180607_105848

En om het helemaal compleet te maken, heb ik de gordijnen toegedaan, de airconditioning op hard en de blinden rondomrond ook toe. Ik zat er vandaag toch alleen.

Leutig werken, ge moogt er zeker van zijn.

Google voor non-profits

Refu-Interim groeit en groeit, en met allerlei e-mailadressen en hier eens een Google Calendar die persoonlijk is maar gedeeld, en daar eens een Google Docs-folder kan dat allemaal wat gestroomlijnder.

Google Apps, ’t is te zeggen G Suite tegenwoordig, heeft een proper aanbod voor non-profits. Het kan niet eenvoudiger: aanmelden, uw bewijs dat ge een non-profit zijt invullen, de MX servers omzetten naar Google, en hopla! alle mail komt toe bij Google en er is een gemeenschappelijke kalender en documenten en allerlei en dingen.

EDOCH.

Als ge eerst die account aanmaakt, en dan het bewijs van non-profit aanvraagt en nét een beetje te lang wacht om verder te gaan met de procedure bij Google, dan cancelen ze uw voorlopige account.

En als ge dan een nieuwe aanmaakt, maar dat is dan al een betalende en die is zogezegd gekoppeld met uw domeinnaam maar niet echt, dan wordt het heel snel heel verwarrend.

’t Was een beetje zoeken, maar ziet: ’t is in orde geraakt!

Enfin denk ik. Want er staat nog een vreemde boodschap in potjesnederlands — als ik het goed begrijp, zou er een mailtje naar de eerste, ondertussen gecancelede account gestuurd worden, om te vragen of het in orde is. En in het slechtste geval, duurt het nog 14 dagen:

ttt

Trr.

Kopenhagen ho!

Zodus, ik ga ergens na de zomer naar Kopenhagen.

Twee dagen conferentie maar uit noodzaak drie overnachtingen dus eigenlijk drie en een halve dag ter plaatse — en als het lukt, gewoon ook nog de vrijdag en het weekend meenemen.

Is daar eigenlijk iets te doen, eigenlijk?

Het begint te komen

Wie had dat ooit gedacht, dat het ooit mogelijk zou zijn om zonder problemen ingelogd te geraken op een website van de overheid?

Dat gedoe met die kaartlezers en de drivers die één keer per jaar helemaal opnieuw moeten geïnstalleerd worden, die keer dat ge TaxOnWeb nog eens opensleurt, da’s helemaal achter de rug nu er een hele reeks Itsme kan gebruiken:

Ben ik er nog belangrijke vergeten?

Links van 29 mei 2018 tot 3 juni 2018

De nieuwe schoolstrijd: excellentie versus gelijke kansen – De Standaard
Wie zegt dat ons onderwijs tegenwoordig onvoldoende excellentie stimuleert, heeft een punt. ‘De zesjescultuur’ noemen de voorstanders van excellentie het. Niet dat die enig effect zou hebben op leerlingen met een achterstand, want de ‘verloren groep’, die zelfs het laagste niveau niet haalt in de PIRLS-test, is bij ons eveneens groter dan in de ons omringende landen. Op basis van de cijfers blijken de pogingen om de achterblijvers en drop-outs op te krikken weinig succesvol. We scoren dus niet op het vlak van excellentie, maar evenmin op dat van gelijke kansen creëren.

A New Hope (2003) on Vimeo
The original concept was to film people playing their favourite scenes from Star Wars episode IV. It quickly became clear that not all of the scenes would get filmed if we proceeded in this way. The AAS pookahs told us to film any remaining scenes reading from the script wearing rabbit masks.

Microsoft – GitHub acquisition talks resume
Microsoft recently held talks to acquire software developer platform GitHub. The talks have come amid GitHub's struggle to replace CEO and founder Chris Wanstrath, who stepped down 10 months ago. GitHub was last valued at $2 billion in 2015, but the price tag for an acquisition could be $5 billion or more.

Israeli army kills Palestinian nurse in Gaza border protest: medics | Reuters
Razan Al-Najar’s death brought to 119 the number of Palestinians killed in weekly demonstrations launched on March 30 in the Gaza Strip, an enclave controlled by the Islamist group Hamas and long subject to grinding Israeli and Egyptian embargoes. Najar, a 21-year-old volunteer medic, was shot as she ran toward the fortified border fence, east of the south Gaza city of Khan Younis, in a bid to reach a casualty, a witness said. Wearing a white uniform, “she raised her hands high in a clear way, but Israeli soldiers fired and she was hit in the chest,” the witness, who requested anonymity, told Reuters.

Senior EPA officials collaborated with climate change denial group, emails show | Environment | The Guardian
Newly released emails show senior Environmental Protection Agency officials working closely with a conservative group that dismisses climate change to rally like-minded people for public hearings on science and global warming, counter negative news coverage and tout Scott Pruitt’s stewardship of the agency.

You win soms, you lose soms

Ik ben content van React en Redux. Maar al mijn contentement is verdwenen als sneeuw voor de zon door Bootstrap.

Bah.

Ik voel mij gelijk twee weken prachtige vakantie en dan overvallen worden op de laatste dag.

(Niet) overslapen

Vanmorgen was raar. Ik werd om 6u38 wakker, ik was er zeker van dat het zaterdag was, en dus draaide ik mij eens om en sliep ik gewoon verder.

En toen begon mijn uurwerk te trillen omdat het 7u30 was geworden, en bedacht ik plots dat het helemaal geen zaterdag was en dat ik een trein te halen had om 7u47.

Ik was om 7u41 aan het station, aangeschoven in de lijn om een stokbrood te kopen — het was 7u46 toen ik betaalde — en uiteindelijk de trein comfortabel gehaald.

Maar het bleef wel raar, want ik had de hele dag zo’n vreemd gevoel van zaterdag. Dat niet geholpen werd door allemaal vergaderingen na mekaar, die over en door de middag liepen zodat ik mijn stokbrood pas om twee uur in plaats van om half één heb opgegeten.

En dan was het helemaal om zeep: niet alleen zaterdaggevoel maar ook nog eens combinatie van late namiddag- en net-middag-gevoel, samen met eindeweek en drukke niet-vrijdag.

Afijn. Nu is het weekend. ’t Is altijd dat.

Perspectief

Huh. Kijk nu. Klik voor detail.

verkiezingen

Statusupdate

Niet genoeg geslapen vannacht, en toch niet gecrasht vandaag. Zelfs begot wakker gebleven tijdens de vier uur openbaar vervoer én in de post-middageten-dip.

Dan nu maar wat shuteye, peisk.

Een de perfectie benaderende dag

Het is bijna drie uur ’s morgens. Morgen, erm straks, moet ik om 6u30 opstaan. Ik zal op de fiets stappen en dan de trein en dan de bus en tegen 9u op het werk zijn, en ik kijk er hard naar uit want het wordt moeilijk en ingewikkeld en we gaan moeten nadenken en vergaderen en alles.

Vandaag was een fan-tas-tische dag. (Thuis) gewerkt aan drie verschillende projecten voor twee klanten, vier (Skype-)meetings gehad, een paar uur online opleiding gevolgd, Jan geholpen met programmeren, eten klaargemaakt (falafelachtige kabeljauw met rijst en tomaten en krieken, don’t ask), een fijne React-component gemaakt, boodschappen gedaan, geopereerd geweest (aan de loodgieterij–dat gebeurt klokslag om de zes weken voor de rest van mijn leven, tjaha), beslissingen genomen Van Persoonlijke Aard, gehoord dat een maat wijs nieuw werk heeft, afspraken voor morgen en voor binnen een maand en voor volgende week en voor vrijdag gemaakt, gelezen in een fijn boek en geluisterd naar een fijn audioboek — echt serieus een heerlijke dag.

En toen was het na middernacht en was ik zo content van de dag dat ik dacht, ik doe er nog iets bij. En dan heb ik een night mode gemaakt voor een hele applicatie voor een Belangrijke Dinges In De Luchtvaart — de css van iets dat nu helder wit en zwart en tinten van blauw is omgezet naar tinten van zwart en rood, en lijnen in plaats van vlakken en alles.

En ook daar, net zoals van die React-component, ben ik onredelijk content van. Dat gebeurt, voor de duidelijkheid, bijzonder weinig, dat ik content ben van mijn eigen werk.

Feest in mijn hoofd. En tot overmaat van wahey: het is niet meer kleffig warm!

Veel beter wordt het niet, denk ik.

Programmeren

Ik blijf wanhopige hopen dat ooit een van de kinderen uit zichzelf gaat programmeren, maar ’t ziet er niet zo goed uit.

Mijn ene overwinning tot nog toe is dat Jan een Snake-spelletje heeft gemaakt in Python.

Met hulp voor de syntax, weliswaar, maar toch: alle logica zelf gevonden en gedefinieerd. Da’s toch al iets. Aan de andere kant: het is ondertussen al een paar maand geleden en hij was het al min of meer allemaal vergeten.

We zijn vanavond samen door de code gegaan, en ik heb gelijk de indruk dat hij het allemaal weer snapt.

uitleg

Zijn programma gaat zo:

  1. allerlei dingen inladen (pygame, time, random, bladibla)
  2. allerlei variabelen definiëren (hoeveel vakjes, hoe groot de vakjes, kleuren, geluid, etc.)
  3. een fruit ergens op het veld zetten
  4. een slang met één stukje maken en die in een random richting laten vertrekken
  5. zo lang het niet game over is:
    1. kijken welke toets er ingedrukt is
      1. als escape, stoppen
      2. als pijltje naar boven/rechts/onder/links en de richting was niet “naar beneden/links/boven/rechts”, dan wordt de richting “naar boven/rechts/onder/links”
    2. een kopie van de slang maken
    3. de slang leegmaken op het kopje van de slang na
    4. het kopje van de slang verplaatsen naar de richting
    5. als het kopje voorbij de grenzen van het bord komt, dan aan de andere kant zetten
    6. als het kopje van de slang zich in de oude slang bevindt, is het game over
    7. als het kopje van de slang zich op een fruit bevindt:
      1. eetgeluidje afspelen
      2. nieuw fruit maken ergens op het veld
      3. lengte van de slang verhogen
      4. score verhogen
      5. FPS aanpassen (volgens een formule die we met trial & error bekomen hebben: 5 + de score gedeeld door 5, met een maximum van 25 FPS)
    8. de oude slang achter het kopje van de slang plakken (helemaal als een fruit gepakt werd, en anders alles behalve het laatste stukje)
    9. alles tekenen
      1. eerst een kader in het groen
      2. dan alle stukjes van de slang in het wit
      3. dan het fruit in het rood
      4. dan de score en de FPS
  6. als het game over is:
    1. “game over” + de score tonen
    2. wachten tot escape geduwd wordt

Het is eigenlijk niet zo moeilijk, maar toch: het concept dat alle stukjes van de slang in een lijst van twee-dimensionale elementen zitten, ’t is ook niet helemaal evident. 🙂

De vorige versie draaide op een Raspberry Pi, en daarbij had hij dan ook een lichtshow gemaakt — lampjes die flikkerden bij score, bij game over en zo — maar da’s toch wat behelpen wegens geen soldeerbout in huis, en dus is het bij een pc-versie gebleven.

Bleh te warm

Ha, ik heb ondertussen één nadeel ontdekt aan mijn nieuw werk: mijn bureau op het werk heeft geen airconditioning en bevindt zich onder een denk ik zwart plat dak. Redelijk warm, ja.

Dat ik een grondige hekel heb aan warm doef weer als er dingen te doen zijn en ik niet in mijn peignoir op het plankier kan gaan zitten.

Bah.

Oudere berichten Nieuwere berichten

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑