Archief voor de categorie 'Boeken'

 

Gelezen: The Mechanical

zaterdag 29 augustus 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

MechanicalGhaaa nééééénnn!! Het is het begin van een trilogie en ik had dat niet door tot de allerlaatste bladzijde!

Ik was zo begonnen aan Bitter Seeds ook, ook van Tregillis, en toen waren delen twee en drie ook nog niet uit, en het is er niet meer van gekomen.

Maar hier ben ik écht benieuwd naar het vervolg, verdorie.

Het speelt zich af in de late jaren 1920, maar in het midden van de 17de eeuw is er iets radikaal veranderd, waardoor de hele wereld anders is dan de onze: Christiaan Huyghens heeft ontdekt hoe hij mechanische mensen moet maken.

Clackers, aangedreven door iets alchemisch of magisch, zijn wezens die mechanisch zijn, enorm sterk en functioneel onsterfelijk, maar ze hebben geen vrije wil. Ze hebben gevoelens, rede, zelfbewustzijn, maar ze worden geregeerd door de ene geas na de andere. Een soort donkere versie van Asimov’s wetten van de robotica: het begint met gehoorzaamheid aan de (Nederlandse) monarch en de klokmakersgilde, gaat verder met een hele reeks overlappende geasa over vanalles, gaande van zelfbehoud over beleefdhedsrehgels tot de verplichting om zichzelf proper te houden, en eindigt in gehoorzaamheid (in alles) aan de persoon die de clacker huurt van de staat.

Gehoorzaamheid tenzij die andere geasa zou schenden, en daarin schuilt de existentiële miserie van de clackers: ze zijn intelligent maar tegelijkertijd slaven, en zelfs denken aan vrijheid is onmogelijk.

Gruwelijk, eigenlijk.

Niet moeilijk dat één van de meest gevaarlijke dingen, volgens de Nederlanders, een vrije clacker is, die niet gebogen zou gaan onder zijn magische kettingen.

Jax, een clacker van meer dan honderd jaar oud, is getuige van de executie in Amsterdam van net zo’n wezen. En hij raakt verstrikt in een mysterie dat teruggaat op Baruch Spinoza, en dat de hele wereldorde zou kunnen veranderen.

Aan de andere kant van de wereld in Marseille-in-het-Westen, waar het Franse koningshuis in ballingschap verblijft, doet Talleyrand, de hoofdspion van de koning, onderzoek naar de ziel van clackers. Totaal onbewust dat er een verrader in de buurt is.

Ja, spionage en steampunk en allerlei. Maar ook; filosofie en overpeinzingen over vrije wil en de ziel en katholicisme versus calvinisme en een reeks waar de Hollanders de slechte zijn, is een reeks die al op vooranf een streepje voor heeft.

Ik vond het serieus vervelend dat het boek niet gedaan was. Dat die vervolgen er maar rap komen, verdomme. Ik voorzie dat er nog over Newton zal gesproken worden, want die was verdacht afwezig in het hele verhaal.

[van op Boeggn]

Gelezen: Aurora

donderdag 27 augustus 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Aurora-cover-novel-by-Kim-Stanley-RobinsonQua standaardverhaal kan het tellen: het generatieschip op weg naar een andere planeet.

Als ik daar geen paar dozijn boeken en verhalen over gelezen heb, heb ik er geen één gelezen.

Maar dit is wel één van de betere in het genre. Er zijn echte personages, het schip wordt mettertijd ook een personage, en het heeft een begin, een midden en een einde.

In het begin van het boek komen we bijna aan op Tau Ceti, en is het hoog tijd dat ze aankomen. De microben en bacteriën en virussen aan boord evolueren sneller dan de grotere beesten en de mensen, er zijn wel degelijk gesofisticeerde 3D-printers die vanalles kunnen maken, maar sommige grondstoffen raken op, enfin, het schip loopt eigenlijk op zijn laatste poten.

En dan, zonder veel van het plot te verklappen, gebeurt wat eigenlijk te voorzien was: er gebeuren onvoorziene dingen.

De rest van het boek is probleemoplossen. Een beetje The Martian dus, maar met meer personages, meer op het spel, en vele keren meer literatuur dan The Martian — dat voor al zijn wijs zijn toch wat MacGyver In Space was.

Een mooi boek, ondanks al de wetenschap meer een fabel en een karakterstudie dan een SF-avontuur. Met een logisch maar daarom niet minder mooi einde.

[van op Boeggn]

Gelezen: 14

donderdag 27 augustus 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

14Wat was de review van de Aarde in The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy ook alweer? “Mostly harmless”, juist.

Da’s zo ongeveer wat dit boek was: “mwof ja”. Niet zo bereslecht als Dan Brown, maar nooit in de buurt van even goed als pakweg Charles Stross’ Laundry Files.

Nate is een data entry-loonslaaf in Los Angeles en compleet toevallig (niet echt, blijkt achteraf) krijgt hij een gouden tip: een oud appartementsgebouw waar een plaats vrijkomt, en dat het bijna niets kost.

Het appartementsgebouw is oud (nu ja, wat heet, het is en blijft Amerika natuurlijk: 1890 is de prehistorie), zijn appartement is ruim, er is een hele reeks medebewoners, en al snel blijkt dat er iets fishy aan de hand is.

Er zitten vreemde zevenpotige insekten in zijn appartement, elke lamp die hij in zijn keuken indraait blijkt een blacklight te worden, er is een appartement waar het constant dezelfde (koude) temperatuur is, ongeacht of de vensters open staan en of de airco aan staat, er is een deur die bij nader inzien helemaal geen deur is maar een paneel in de muur, er is appartement 14 met een resem mollesloten aan de deur: mysterie, mysterie.

Nate en een aantal van zijn companen trekken op onderzoek uit, Scooby Doo-gewijs.

Het duurde allemaal heel erg lang om to the point te komen, en de ontknoping was al met al zeer snel over. Ik zag het allemaal nogal aankomen, en er zaten een paar horrorfilmclichés te veel in.

Maar bon, onderhoudend.

[van op Boeggn]

Gelezen: The Anecdota or Secret History

dinsdag 25 augustus 2015 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

penguin-secret-historyIk moest mezelf elke pagina herinneren dat dit wel degelijk de Heilige Justinianus en de Heilige Theodora waren, waar Procopius over aan het schrijven was. En de nobele Belisarius, waar Robert Graves zo mooi over schreef.

Machtig: roddel, schandaal, ontrouw, sex, ruzie, achterklap. Koppel dat aan onmetelijke rijkdom en baas van de gekende wereld, en het wordt bij tijden hallucinant.

[van op Boeggn]

Gelezen: The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure

zaterdag 22 augustus 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Princess BrideOnmogelijk om het boek te lezen zonder de gezichten van de film te zien. André is Fezzik, Mandy Patinkin is Inigo Montoya, Westley kan niemand anders zijn dan Cary Elwes, er kan geen betere Prince Humperdinck zijn dan Chris Sarandon en geen betere Vizzini dan Walace Shawn. En Miracle Max, ver van een karikatuur te zijn door Billy Crystal zoals ik dacht, blijkt gewoon 100% zoals in het boek te zijn.

Ik bedoel maar: ik kan mij niet zo snel een film voor de geest halen die zó goed het boek vertaalde.

De film was faramineus goed, een klassieker voor de eeuwigheid. Het boek is uitstekend. Het is eigenlijk een verkorte versie van het origineel door S. Morgenstern, waar William Goldman de saaie stukken uitgeknipt heeft, en er is tussen de oorspronkelijke publicatie in 1973 en 30 jaar later nog een en ander aan veranderd: een paar voorwoorden bij, en nawoord, een aantal extracten uit het vervolg.

Het verhaal in de snelte: een prins wil trouwen met het mooiste meisje ter wereld, maar zij is verliefd op iemand anders, die ook op haar verliefd is. Helden! Moordenaars! Piraten! Duels! Romantiek! Wraak!

Zeer aangeraden. Ik vraag me af wat het effect zou geweest zijn zonder de film gezien te hebben.

[van op Boeggn]

Gelezen: Declare

maandag 17 augustus 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Powers, Tim - DeclareDe eerste boeken die ik uitleende in de volwassenenbibliotheek: Jack Vance’s vijf Duivelprinsen, en iets spionage-achtigs. Ik weet begot niet meer wat het precies was, maar ik herinner me wel dat ik het wou lezen omdat de Engelse versie bij ons thuis lag, ze er bijzonder indrukwekkend van cover uitzag, en ik toen geen Engels kon lezen.

Ik weet er verder niets meer van — ik vermoéd dat het John Le Carré’s Tinker Tailor Soldier Spy was, en da’s zelfs voor een volwassen persoon die weet wat er allemaal aan de hand is niet zo evident — maar wat ik me herinner, is hoe fascinerend ik de hele atmosfeer van spionnen vond.

Een paar jaar later stond er in Humo naar aanleiding van de één of andere verjaardag een hele reeks over Kim Philby en Maclean en Burgess, en the Cambridge Five en de Third Man, en ook dat vond ik fantastisch.

Declare speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog, en vlak na de oorlog, en dan in 1963. Het is een secret history, een ingebeelde versie van wat-had-kunnen-zijn, opgehangen aan de echte mijlpalen in het leven van Kim Philby. Vertellen over het plot is het boek verbrodden, maar het is serieus wijs. Powers slaagt erin om de geschiedenis van Rusland en Engeland sinds de jaren 1880, de berg Ararat (ja, van de Ark van Noah), Lawrence of Arabia, prins Faisal, de Britse, Franse, Russische, Amerikaanse en Tsaristische geheime diensten, Armeniërs, Arabieren en bovennatuurlijke dingen met elkaar te verweven.

En het spannend te maken.

Dit was zo’n boek dat ik extra-traag gelezen heb omdat ik er zo van genoot.

[van op Boeggn]

Gelezen: Bossypants

maandag 10 augustus 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

BossypantsAutobiografieën in audioboekvorm, voorgelezen door de persoon die het boek over zichzelf geschreven heeft, dat is nog eens wijs, vind ik.

Bossypants was mij een tijd geleden aangeraden door Audible, ik vermoed omdat ik Steve Martin’s (uitstekende) autobiografie Born Standing Up al had gekocht en beluisterd. Of misschien gewoon omdat het een enorme bestseller was, wie weet.

Tina Fey (Saturday Night Live, 30 Rock) sprint zeer luchtig door haar leven. Heel soms dacht ik dat het nu wat ernstiger zou worden, maar neen.

Het heeft allemaal zeer zeer weinig diepgang, het vlindert over en weer van onderwerp naar onderwerp met op het eerste zicht de bedoeling vooral grappig te zijn. Er zitten zeer grappige stukken in, maar humoristisch vignet na humoristisch vignet met hier en daar wat feminisme-light? Zoals dat heet: ik bleef op mijn honger zitten.

Het boek is ook geschreven toen 30 Rock nog niet gedaan was, wat het wellicht niet evident maakte, maar dat mag geen excuus zijn. Ik had er meer van verwacht.

[van op Boeggn]

Gelezen: City of Stairs

zondag 9 augustus 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

City-of-Stairs

Hoezee! World building! Fijne personages!

‘t Is een fantasy-boek in een wereld met een volledig eigen gezicht, hoera! Het voelt als iets tussen koude oorlog en negentiende eeuw. Eén continent had tot voor een paar honderd jaar een reeks goden (Olvos, Kolkan, Jukov, Ahanas, Voortya, en Taalhavras) die de hele realiteit konden vervormen, een ander continent was een soort wingewest.

En dan gebeurden er gebeurtenissen, en lang verhaal kort: een persoon die de Kaj genoemd wordt, slaagt erin om de goden dood te doen. Wat meteen wil zeggen dat zowat alle mirakels van de goden (lang leven en gezondheid voor de onderdanen, mild klimaat, heelder fantastische steden), ook meteen verdwijnen.

Met over een korte tijd miljoenen doden tot gevolg. En dat het ene continent (met nu géén goden) totaal verarmd raakt, en onderworpen aan het andere continent, dat zich langzaam maar zeker in een industriële revolutie hijst.

Hoofdpersonage is Shara Thivani, een afstammelinge van de Kaj en een gevaarlijke en mysterieuze spion. Met een even gevaarlijke en mysterieuze bodyguard-secretaris, Sigrud. Zij komt toe in Bulikov, de city of stairs uit de titel, ex-heilige stad en hoofdstad van het continent met de goden, om de moord op Efrem Pangyui, een mentor en idool van haar, te onderzoeken.

Pangyui was blijkbaar op onderzoek over de goden en had blijkbaar dingen ontdekt. Oooooh.

‘t Is spannend, ‘t is leutig, ik heb het graag gelezen, en ik kijk uit naar en vervolg. Of eigenlijk zelfs naar een proloog.

[van op Boeggn]

Gelezen: The Lathe of Heaven

zaterdag 1 augustus 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Lathe of HeavenEen mens moet om de zoveel tijd eens een oude klassieker herlezen, denk ik.

Maar science fiction uit de jaren 1970 is toch altijd ook een beetje een risico.

Maar ik herinner me vaag dat ik het zéér lang geleden, in franse vertaling dan nog wel, een wijs boek vond.

Maar dat is nergens een garantie voor, mijn geheugen laat me soms écht in de steek (crf. Anne McCaffrey, brrr).

Maar ik kwam het boek plots ook tegen in een lijst met boeken met niet-menselijke aliens, en dat herinnerde ik me zelfs niet meer, dat er aliens in zaten.

En dus heb ik het dan maar in de rapte gelezen.

Aan de oppervlakte gaat het over George Orr, een mens wiens dromen waar worden. Als hij bepaalde dromen heeft, en hij wordt wakker, dan is de wereld veranderd. Dat kan gaan van het eenvoudige (een schilderij van een berg is plots een schilderij van een paard, maar neen: het is altijd al een schilderij van een paard geweest, en de eigenaar weet zelfs precies waarom het er hangt, want de hele wereld is veranderd) tot het ingewikkelde (de hele menselijke soort is anders dan ze vroeger was, en heel de wereldgeschiedenis is veranderd).

Het vervelende is dat het in dromen gebeurt, en dat dromen niet rationeel zijn, en dat George bang is dat hij dingen gaat veranderen, en dat hij naar een psychiater gaat (oei, daar is de tijdsgeest van de 1971!), en dat die psychiater minder scrupules heeft dan George.

De psychiater beseft snel dat het echt waar is wat er gebeurt, en begint George Orr’s talent te gebruiken om de wereld te veranderen.

En neen, dat loopt niet zo goed af.

‘t Is een fabel, ‘t is typisch Ursula K. Le Guin, ‘t is erg jaren 1970 maar ‘t blijft zeer leesbaar. En verrassend kort. En een heel ander boek voor een tiener dan voor iemand die al wat geleefd heeft.

[van op Boeggn]

Gelezen: The Goblin Emperor

woensdag 29 juli 2015 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

the-goblin-emperorEen boek waar een appendix van tientallen bladzijden bij zit met de namen van de stapels en stapels personages en plaatsen, die gaat van Aäno, “maid at Edonomee; daughter of Kevo”, over Nazhmorhathveras, “the inhabitants of the Evressai Steppes, at war with the Ethuveraz”, en Thorchelezen, “a junior canon of the Untheileneise’meire”, tot Zhidelka, “a Barizheise silk merchant and former pirate”.

Een boek dat het heeft over niet veel meer dan de eerste dagen, weken en maanden van de nieuwe keizer van Elfland, in een wereld blijkbaar zonder mensen (maar met elfen en goblins), die aanvoelt als een soort kruising tussen het Byzantijnse Rijk op zijn hoogtepunt en de 19de eeuw, compleet luchtschepen, eindeloze hofrituelen, pneumatische post, enorm veel beleefdheidsregels en aanspreekwijzen, en een staatsbestel waar verschillende grote instellingen (Geloof incluis) elkaar in precair evenwicht houden.

Een boek vol hofintriges, dat eigenlijk beter in het Duits of het Frans was geschreven, omdat er een groot deel van de tijd gespeeld wordt met aanspreekwijzen, en dat er in het Engels geen onderscheid is tussen ‘you’ enkelvoud en meervoud, en ‘you’ met veel, weinig of geen respect, en dat het niet meteen duidelijk is of ‘we’ betekent ‘wij, meervoud’, ‘ik, pluralis maiestatis’, of ‘wij, pluralis maiestatis’. Als het echt helemaal informeel is, dan moet de auteur terugvallen op vormen met ‘thou’, en da’s natuurlijk wel correct, maar het komt toch onvermijdelijk als min of meer gekunsteld over.

Als ik het goed heb, is iedereen zowat afgeschrikt nu?

Nergens voor nodig. Het was al lang geleden dat ik een boek zó in één ruk uitgelezen heb, tot zeer diep in de nacht.

Maia Drazhar is de vierde zoon van de keizer van Elfland, Varenechibel IV. Van zijn vierde vrouw, een goblin, die hem na het overlijden van zijn derde vrouw door de regering is opgedrongen, om een alliantie te bewerkstelligen tussen elfen en goblins.

(Tussendoor: elfen en goblins zijn allebei hoogstaande beschavingen, met een geschiedenis van duizenden jaren, de ene zien er wit uit en de andere zwart, de ene omschrijven de andere als ‘bruut uitziend’ en de andere de ene als ‘wezelachtig’, er is iets dat tussen racisme en nationalisme zit tussen beide, maar er zijn ook veel gemengde huwelijken in allerlei tinten van grijs.)

De vierde vrouw en de vierde zoon werden gehaat door de keizer, die niet over de dood van zijn vorige vrouw raakte, en als de vrouw sterft, wordt Maia verbannen naar ergens zeer ver op het platteland, samen met een oom die uit de gratie gevallen is en hem ook haat, en fysiek en psychisch mishandelt bovendien.

Op zijn achttiende verjaardag krijgt hij het nieuws dat een luchtschip waarin zijn vader en zijn drie oudere broers zaten, neergestort en uitgebrand is. Iedereen is dood, en dat wil zeggen dat Maia de nieuwe keizer is.

Hij wordt naar het keizerlijk paleis gebracht, waar hij gedropt wordt in een wereld waar hij niets van snapt. Met politiek en hofintriges die boven zijn hoofd gaan, waar hij niemand kent, en waar niemand hem (openlijk) mag of kan tegenspreken.

En dan wordt het een verhaal van een keizer die probeert goed te doen. Enorm meeslepend, en ik citeer uit een review van Foz Meadows op Strange Horizons (hier, maar lees het niet volledig wegens zware spoilers):

In traditional high fantasy, the archetypal Good King wins out in a moment of deep catharsis, triumphing over obvious evils to claim the birthright exemplified and proven by his chivalrous qualities. InThe Goblin Emperor, Maia becomes a Good King—or a good emperor, rather—in precisely the opposite fashion, and to much greater effect. Despite several dramatic events, there is no single dramatic catharsis: just the steady business of wounds healing, progress being made, and formerly lonely, alienated people being made whole by the trust they come to have in each other. Maia’s chivalric virtues, if we can call them that, stem from the fact that he doesn’t believe himself to be inherently worthy. He earns the throne, not because of who he is, but because of who he strives to be, while the evil he defeats isn’t personified as a hoard of devils or a cackling overlord, but by the more insidious cruelties of abuse, entitlement, pride, and callousness.

The Goblin Emperor is a powerful, poignant book, and an excellent addition to the genre. I enjoyed every minute of it.

Ik treed Foz Meadows bij.

[van op Boeggn]

Gelezen: Half a War

zaterdag 25 juli 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Half-a-War-Final-HB…and another one down.

Jaha: ‘t is Abercrombie. Die niet in happy ends doet zonder bittere pillen en waar de wereld niet zwart-wit is.

We zijn weer wat later, en er komt nog een nieuw personage bij, naast Yarvi, Thorn en Brand. Skara is het enige niet-vermoorde lid van een koninklijke familie, en ook zij gaat van zero naar hero.

Het is helemaal duidelijk geworden dat het een post-apocalyptische wereld is (totaal met stralingsziekte en jodiumpillen!), waar wij de ‘elfen’ zijn die de wereld (en God) gebroken hebben — maar uiteindelijk is dat niet eens zo belangrijk, in het grotere beeld.

De gebeurtenissen van boek één en boek twee komen tot een apotheose en een logische conclusie, en Yarvi is veel moreel ambiguër dan een mens zou verwachten van een boek dat voor tieners in de markt gezet wordt.

Waarbij nog maar eens duidelijk wordt dat het niet allemaal drek van het genre Harry Potter moet zijn. Zeker, ‘t is niet totaal onvoorspelbaar, maar het is degelijk uitgevoerd.

Zeer aangeraden, ook voor de tieners in uw leven.

[van op Boeggn]

Gelezen: Half the World

vrijdag 24 juli 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Half the World HB.inddYay! ‘t Is een vervolg dat de moeite waard is!

En het is inderdaad meer wereld dan het eerste boek: naast het hoge noorden nu ook wat geopolitiek, in een wereld die lijkt op de wereld rond het jaar pakweg 900, met een soort equivalent van het Grootvorstendom Kiev, met een soort equivalent van het Byzantijnse Rijk, en met een High King die niet echt een equivalent heeft, of het zou moeten een soort Karel de Grote moeten zijn maar dan met meer hegemonistische trekken. En met Ministers die een soort parallelle staat naast de staten zijn, die eigenlijk allemaal trouw verschuldigd zijn aan zowel hun lokale heerser als aan de algemene hoofd-Minister.

Van verhaal: ‘t is een paar jaar later dan boek één, Yarvi is Minister van de koning, en de High King heeft het niet voor zijn land, wegens dat het een rijk land is, en dat het handel drijft en dat het op termijn een concurrent zou kunnen worden, en ook wel dat het weigert een nieuwe godsdienst aan te hangen.

Yarvi stelt een expeditie samen om te proberen een alliantie te bewerkstelligen met de keizerin in het zuiden. Op de expeditie onder meer Thorn, een meisje dat graag een krijger zou geworden zijn maar onrechtvaardig van moord beschuldigd is, en Brand, een jongen die graag krijger was geworden maar die eigenlijk te veel rechtvaardigheidsgevoel heeft.

Avontuur! Ontroering! Spanning! Vechten! Romantiek!

Fijn boek. Op naar boek drie.

[van op Boeggn]

Gelezen: Half a King

donderdag 23 juli 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Half a KingJuiy! Ik was weer even zestien!

Euh of beter: ik voelde mij weer even zoals ik mij inbeeld dat ik mij zou moeten gevoegd hebben als ik zestien was. In het echt was ik miserabel en zo, maar met Joe Abercrombie’s Half a King zou het allemaal een beetje beter gegaan zijn.

Joe Abercrombie (lees allemaal The First Law-trilogie en wel nú!) pleegt een Young Adult-trilogie, en het begint alvast zeer degelijk. De wereld ziet er min of meer middeleeuws uit. Yarvi is de jongste zoon van een rijk koningshuis in het noorden ergens. Hij heeft één misvormde hand, en hij is in de leer om Minister te worden (iets als de maesters in Song of Ice and Fire): hij leert talen, hij leert diplomatie, hij leert geneeskunde, dat soort dingen.

En dan worden zijn vader en oudere broer vermoord door een koning in de buurt, verraderlijk tijdens een vredesoverleg.

Yarvi wordt onverwacht koning; zowat zijn eerste daad is dat hij niet anders kan dan meegaan op de wraakexpeditie die georganiseerd wordt door zijn oom, de jongere broer van de ex-koning. Hij heeft vragen bij het zinloos uitmoorden van onschuldige burgers, maar voor hij er iets aan kan doen, blijkt dat zijn oom het niet goed met hem voor heeft.

Hij valt uit een toren in een woelige zee, iedereen denkt dat hij dood is, hij wordt gevangen genomen en verkocht als galeislaaf — en dan begint het boek pas.

Zeker dat, onwaarschijnlijkheden volgen elkaar op, maar het stoort niet. “A classic coming of age story”, staat er ergens op de omslag, en ‘t is waar: dit is een boek dat wel geschreven lijkt voor kinderen van zestien die boeken lezen. Erm, wat ook het geval is, dus.

Maar in tegenstelling tot pakweg Anne McCaffrey, waar het ook over zeer onwaarschijnlijke kinderen gaat die helden worden, is dit wél leesbaar voor niet-tieners. Het volgende boek is Half a World, en ik kijk al uit naar (hopelijk) een uitbreiding de wereld naar buiten het hoge noorden.

[van op Boeggn]

Gelezen: The Last Town

woensdag 22 juli 2015 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

The Last TownVoilà, dit is waarom ik deze reeks ben beginnen lezen: om te weten hoe de tv-serie zal aflopen.

En dat weet ik dus, bij deze.

Met het materiaal zou het mogelijk geweest zijn om er een eindeloos verhaal van te maken, boeken aan een stuk “zullen ze of zullen ze niet” doen, en Lost-gewijs telkens meer en andere mensen in het centrum van de gebeurtenissen zetten, maar neen dus.

Blake Crouch heeft duidelijk lessen getrokken uit Lost (en andere, *kuch*Under the Dome*kuch*) en zorgt ervoor dat de status quo zeer snel gebroken worden, en dat het allemaal ontploft.

Er zit genoeg materiaal in de boeken om nog een tweede volledig seizoen van tien afleveringen te maken, als ze het niet te veel uitmelken. Er zitten spectaculaire dingen in, de conflicten tussen de verschillende hoofdpersonages worden proper (zei het véél te snel om realistisch te zijn) afgewerkt, en er wordt zowaar een niet al te belachelijk einde aan gebrouwen.

Het enige: er is bijzonder veel suspension of disbelief nodig om het centrale gevaar van de reeks serieus te nemen. Het leest allemaal min of meer haalbaar, maar als een mens er een beetje over nadenkt, is het bijzonder zeer weinig plausibel. Zoals in: de man heeft maar van zeer zeer ver de klepel horen hangen over basisbiologie en evolutie.

Maar goed. Content dat ik het gelezen heb.

[van op Boeggn]

Gelezen: Wayward

dinsdag 21 juli 2015 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

WaywardHopla, deel twee van de trilogie. Ik heb niet zo enorm veel tijd, maar toch heb ik dit op een dag achter de kiezen gekregen.

Ethan Burke weet nu dus wat het geheim achter Wayward Pines is en wie er achter de schermen de touwtjes in handen heeft, en hij werkt er actief mee mee.

En dan wordt iemand van de achter de schermen-mensen gruwelijk vermoord, is een mogelijke ondergrondse groep in het dorp verdacht, en trekt Burke op onderzoek.

“En niets is wat het op het eerste gezicht lijkt”, of zo.

Wayward is denk ik beter dan Pines. Geen literatuur, zeer verre van, maar perfekt voor op het plankier te lezen op een mooie zomerdag. Op naar deel drie!

[van op Boeggn]

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338