Archief voor de categorie 'Boeken'

 

Gelezen: Rogues

maandag 11 augustus 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

RoguesAls Gurm niet verder schrijft aan A Song of Ice and Fire, dan doet hij de laatste tijd vooral anthologieën met Gardner Dozois, heb ik de indruk.

En dan nog wel anthologieën zoals ik ze graag heb: cross-genre, met vanalles en nog wat nieuws erin, en met altijd wel minstens de hoop op een aantal goeie dingen: Dangerous Women heb ik onlangs gelezen, Old Mars en Songs of the Dying Earth staan al op mijn Kindle, en ik dénk dat de volgende die ik koop Warriors zal zijn.

Cross-genre anthologieën, da’s altijd een zak vol verrassingen: het kan even goed science fiction als fantasy als detective als wat dan ook zijn.

Het begint, vind ik, uitstekend, met Joe Abercrombie’s Tough Times All Over, over een pakje dat van eigenaar naar “eigenaar” naar “eigenaar” gaat, via diefstal, afpersing, verkoop en allerlei. Onderhoudend, op een “ik wou eigenlijk dat dit een veel langer verhaal was”-manier.

En dan gaat het op en af. Ik ben ondertussen al een paar boeken verder als ik dit schrijf, en het is me niet allemaal even hard bijgebleven. A Year and a Day in Old Theradane (Scott Lynch) wel: iets met hoe een hele straat gestolen moet raken, en hoe daar allemaal verschillende manieren voor gezocht worden tot er uiteindelijk één werkt. How the Marquis Got His Coat Back is Neil Gaiman in wat mindere doen, in de wereld van Neverwhere.

The Lightning Tree (Patrick Rothfuss) is een fijn stukje over Bast, uit de Kingkiller Chronicles. Now Showing is een redelijk silly SF-achtig verhaaltje van Connie Willis over cinema-multiplexen, dat leest alsof het geschreven is door iemand die in de jaren 1980 is blijven steken wat media en technologie betreft.

En het boek eindigt met een prequel van een prequel, door GRRM zelf: The Rogue Prince is een verhaal dat zich afspeelt net vóór The Princess and the Queen (dat in Dangerous Women stond), en dát was dan weer een jaar of honderd voor de gbeurtenissen in Game of Thrones. Ik zeg “een verhaal”, het is eigenlijk een pastiche van de neerslag van een geschiedenis zoals die door een maester zou kunnen genoteerd geweest zijn. Redelijk droog en academisch, dus.

Geen essential reading, dat laatste. En eigenlijk, als ik er zo over nadenk, geldt dat voor heel het boek.

[van op Boeggn]

Gelezen: East of West Vol. 1-2, #10-14

donderdag 31 juli 2014 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

East of WestNet zoals ik The Manhattan Projects gekocht heb wegens de cover en de schrijver (Jonathan Hickman), kon ik niet weerstaan aan East of West. Dat, en de reputatie van bijzonder goed te zijn.

En hewel ja: het is inderdaad meer dan degelijk. Een alternatieve wereld — altijd iets dat ik graag lees — waar de Amerikaanse Burgeroorlog niet eindigde zoals in onze tijdslijn, maar waar een meteorietinslag de geschiedenis veranderd heeft. Er ontstaan zeven verschillende naties op het grondgebied van de VS. Er is de Union, Confederacy, The Republic of Texas, The Endless Nation (de Indianen dat ze zeggen), The Kingdom of New Orleans (de zwarte medemensen) en PRA (een Chinese People’s Republic of America, gesticht door afstammelingen van een verbannen Mao). En dan is er ook nog Armistice, een mysterieus soort neutraal gebied waar de wapenstilstand tussen de strijdende partijen in de (uit de hand gelopen en uit elkaar gespatte) Burgeroorlog getekend werd.

Ergens in de 20ste eeuw kregen de leiders van de verschillende naties elk stukken visioen, die gebundeld “The Message” vormen, een soort blauwdruk/voorspelling van de apocalyps. In elk van de naties is er een (geheime) “Chosen”, die de Boodschap begrijpt, of tenminste interpreteert.

Oh ja, klein detail: het verhaal speelt zich een eeuw of twee na de Burgeroorlog af, in 2064. East of West is een soort mengeling van western en science fiction manga.

East of West spread

Ah, en ook: de vier ruiters van de apocalyps zijn op Aarde. Oorlog, Pestilentie en Honger zijn net gereïncarneerd en zien er als kinderen uit, Dood is veel ouder (wegens redenen), heeft twee geest-compagnons en er hangt een zekere Kill Bill The Bride-atmosfeer rond.

Al een beetje verward? Toegeven, het is een reeks die een mens best een tweede keer leest om helemaal mee te zijn, maar het is dan ook helemaal de moeite.

[Van op Boeggn]

Gelezen: Ms. Marvel (1-6)

maandag 28 juli 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Kamala Khan is de nieuwe Ms. Marvel! De nieuwe Ms. Marvel is een tiener! En een muslima! En het is een wijze comic! En verder heb ik er niet veel over te zeggen want ik heb maar de eerste zes nummers gelezen! Maar het is veelbelovend! Vooral als Wolverine er bij komt! En al!

Ms. Marvel (2014-) 001-000

[van op Boeggn]

Gelezen: The Manhattan Projects (1-20)

donderdag 17 juli 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

The Manhattan Projects_001_pg000_frontcoverHoezodatzo, Manhatten Projects? Er is er toch maar één geweest, het R&D-project voor atoombommen tijdens de Tweede Wereldoorlog?

Ha, wel: Jonathan Hickman (Pax Romana, East of West, Nightly News, …) gaat ervan uit dat het ene Manhatten-project dat wij kennen maar een dekmantel was voor véél meer.

Extra dimensies! Alternatieve universa! Nazi’s en communisten! Krankzinnige wetenschappers! Psychopaten! Sprekende honden! Cyborgs! Aliens! The Manhattan Projects heeft ze allemaal, en het is dan nog eens bijzonder grappig ook.

Niet alleen grappig, maar gewoon goed geschreven — al moet ik moet er wel niet aan gedacht hebben om dit nummer per nummer en maand na maand te lezen, want Hickman neemt ruim zijn tijd om de wereld en de personages op te bouwen. Uitstekend getekend en machtig gekleurd, zeer aangeraden, hopla ge moest al op weg zijn naar Comixology.

The Manhattan Projects_001_pg025

(Het eerste nummer staat aan 73 eurocent, in de winkel zou een papieren versie u bij de drie euro kosten. Voor nummer 1-5 kost het op papier 12 euro, digitaal 5.91 euro. En ja, het is minder tastbaar, maar daar staat tegenover: het is zó enorm veel aangenamer lezen, op een tablet of op een computer in portretstand.)

[van op Boeggn]

Gelezen: God is Dead (1-14)

zondag 13 juli 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

God is deadZeus stapt de Sint-Pietersbasiliek binnen, en hij is niet content.

Huitzilopochtli, Tezcatlipoca en Quetzalcoatl zijn terug op aarde, en de mensenoffers zijn terug van weggeweest. Odin en het Noorse pantheon zien het al helemaal zitten om de wereld te verdelen. Afrika is onderworpen aan Horus, Anubis en consoorten. En in Azië hebben Brahma, Shiva en Vishnu hun machtsbasis.

Ah, en ergens daartussen zitten ook nog mensen, en legers, en een groep wetenschappers die het godenprobleem wetenschappelijk willen oplossen — door zélf goden te maken, bijvoorbeeld.

Fijn idee. Bijzonder weinig voorspelbaar ook: alles en iedereen kan er van het ene op het andere moment aan gaan.

 

En daar wringt het. Soms gaat het té snel naar mijn goesting: figuren die ik toch graag een tijd zou hebben zien meegaan, krijgen vaak geen tijd om meer te zijn dan een snelle cameo. En in één flagrant geval kreeg een toch redelijk belangrijke god maar letterlijk één beeldje, gedomme.

Niet verkeerd, nee. Maar wel enorm veel gemiste kansen, in een soort poging om alles nóg sneller, nóg minder voorspelbaar (en met nóg meer geweld) te brengen.

P00011

[van op Boeggn]

Gelezen: Up in the Old Hotel

woensdag 2 juli 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

up in the old hotelEr zijn van die auteurs en van die boeken die mij sprakeloos achterlaten van bewondering voor hun taal — Marguerite Yourcenar, Jack Vance. Er zijn boeken en auteurs die mij doen duizelen van de wereld en de personages en de verhalen die ze opbouwen — Martin’s Song of Ice and Fire, Erikson’s Malazan Book of the Fallen.

En dan is er zo’n Joseph Mitchell, die in moeiteloos en schaamteloos gewone mensentaal schrijft over echte plaatsen en echte mensen. In korte zinnen, to the point, matter of fact, met oog voor detail zonder het overzicht te verliezen. Die mij even doet denken dat ik dat ook zou kunnen, of zou gekund hebben, als ik maar was waar hij was toen hij er was.

Nonsens, natuurlijk.

Up in the Old Hotel is eigenlijk vier boeken: McSorley’s Wonderful Saloon (1943), Old Mr. Flood (1948), The Bottom of the Harbor (1960) en Joe Gould’s Secret (1965), en die vier boeken bevatten allemaal stukken die eerder in The New Yorker verschenen.

In McSorley’s Wonderful Saloon schrijft Mitchell over een New York dat zo ongeveer helemaal verdwenen is: profielen van sympathieke dronkaards, een ticketdame van een cinema, een kindgenie, een straatpredikant, zigeuners, een vrouw met een baard. Over Commodore Dutch, die toen hij jong was in de jaren 1880 een soort mascotte was van een plaatselijke gangsterbaas, en die sindsdien al heel zijn leven overleeft op ingangstickets voor een jaarlijks bal dat hij te zijner ere organiseert. Of Joe Gould, een man die ook op giften overleeft, en die in schrift na schrift al decennia lang een magnum opus schrijft, een mondelinge geschiedenis van de wereld, die ondertussen al vele keren zo lang als de Bijbel is. Of “John S. Smith of Riga, Latvia, Europe”, een oude man die de hele VS rondreisde, en die we enkel kennen van de honderden cheques die hij uitschreef, soms voor duizenden dollars, voor een kom soep of een warme maaltijd.

Het wonderlijke is, dat het allemaal echte mensen en plaatsen zijn, die toen ook al eigenlijk grotendeels voorbije glorie waren, maar dat er met het moderne internet toch nog allerlei van terug te vinden is. McSorley’s saloon bestaat nog altijd, zelfs al is de hele buurt er rond veranderd. Joe Gould, daar zijn foto’s van:

joe gould

En Commodore Dutch, die staat in al zijn glorie in de kranten van toen:

Commodore Dutch

Old Mr. Flood vond ik een lichte teleurstelling: Mitchell zegt expliciet dat het een waar verhaal is, in die zin dat de personages en de situaties die erin voorkomen amalgamen zijn van die die écht waren. Flood is een man die besloten heeft 115 jaar te worden, die al jaren een strikte seafoodtarian is, en die vooral zijn dagen lijkt te slijten met zijn beklag te doen over hoe het niet meer is zoals het vroeger was. Dat, en helemaal opgewekt worden als nog maar eens iemand uit zijn omgeving gestorven is.

The Bottom of the Harbor is een verdwenen wereld in een verdwenen wereld: allerlei vertellingen van en door de vissers en de inwoners van de eilanden in de haven van New York — die uiteraard alsmaar meer vervuild raakte en die tegen dat het boek verscheen wellicht praktisch geen eetbare vissen meer bevatte, laat staan oesters of andere schaaldieren. Meer dan alleen nostalgie, de gesprekken tussen Mitchell en Harry Lyons en twee vrienden van Lyons in The Rivermen: ze hebben het over alles en niets, en over de manieren waarop ze op rivierharing vissen, maar altijd en voortdurend is er het besef dat hun leven voorbij is en niet meer terug komt, en dat ze eigenlijk niet weten hoe ze hun leven nog zin moeten geven.

Joe Gould’s Secret keert terug naar Joe Gould — Professor Seagull — de man van de Oral History of Our Time. Het is veruit het stuk waar Mitchell zelf het meest op de voorgrond komt: Gould valt er van zijn ‘charmante excentriekeling’-voetstuk, Mitchell valt uit zijn rol van geëngageerde maar afstandelijke obesrvator.

Ik lees dat mensen dit het minst goede van de vier delen vonden: ik ben het er niet mee eens. Waar de andere verhalen open eindes hebben, en we kunnen dromen, eindigt dit met de dood van Gould. Geen ruimte voor verbloeming, geen plaats voor romantisering: met de voeten op de grond en verplicht geconfronteerd met de menselijkheid van het verhaal.

En meteen ook met al het voorgaande: op McSorley’s Saloon na, zijn alle personages ondertussen overleden. Ook Mitchell. Joe Gould’s Secret was zijn laatste boek, in 1964.

From 1964 until his death in 1996, Mitchell would go to work at his office on a daily basis, but he never published anything significant again. In a remembrance of Mitchell printed in the June 10, 1996, issue of The New Yorker, his colleague Roger Angell wrote: “Each morning, he stepped out of the elevator with a preoccupied air, nodded wordlessly if you were just coming down the hall, and closed himself in his office. He emerged at lunchtime, always wearing his natty brown fedora (in summer, a straw one) and a tan raincoat; an hour and a half later, he reversed the process, again closing the door. Not much typing was heard from within, and people who called on Joe reported that his desktop was empty of everything but paper and pencils. When the end of the day came, he went home. Sometimes, in the evening elevator, I heard him emit a small sigh, but he never complained, never explained.”

Machtig boek, van harte aangeraden.

[van op Boeggn]

Feestje!

vrijdag 27 juni 2014 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

Ik heb mijn Feast for Crows en Dance with Dragons opengesleurd, en in mekaar geduwd.

Dit is hoe Feast eindigde, in 2005, namelijk:

Hey, wait a minute!” some of you may be saying about now. “Wait a minute, wait a minute! Where’s Dany and the dragons? Where’s Tyrion? We hardly saw Jon Snow. That can’t be all of it…”

Well, no. There’s more to come. Another book as big as this one.

I did not forget to write about the other characters. Far from it. I wrote lots about them. Pages and pages and pages. Chapters and more chapters. I was still writing when it dawned on me that the book had become too big to publish in a single volume… and I wasn’t close to finished yet. To tell all of the story that I wanted to tell, I was going to have to cut the book in two.

The simplest way to do that would have been to take what I had, chop it in half around the middle, and end with “To Be Continued.” The more I thought about that, however, the more I felt that the readers would be better served by a book that told all the story for half the characters, rather than half the story for all the characters. So that’s the route I chose to take.

Tyrion, Jon, Dany, Stannis and Melisandre, Davos Seaworth, and all the rest of the characters you love or love to hate will be along next year (I devoutly hope) in A Dance with Dragons, which will focus on events along the Wall and across the sea, just as the present book focused on King’s Landing.

En dit is hoe Dance begon, in 2011 (dus niet “next year”, grrr):

It has been a while between books, I know. So a reminder may be in order.

The book you hold in your hands is the fifth volume of A Song of Ice and Fire. The fourth volume was A Feast for Crows. However, this volume does not follow that one in the traditional sense, so much as run in tandem with it.

Both Dance and Feast take up the story immediately after the events of the third volume in the series, A Storm of Swords. Whereas Feast focused on events in and around King’s Landing, on the Iron Islands, and down in Dorne, Dance takes us north to Castle Black and the Wall (and beyond), and across the narrow sea to Pentos and Slaver’s Bay, to pick up the tales of Tyrion Lannister, Jon Snow, Daenerys Targaryen, and all the other characters you did not see in the preceding volume. Rather than being sequential, the two books are parallel … divided geographically, rather than chronologically.

But only up to a point.

A Dance with Dragons is a longer book than A Feast for Crows, and covers a longer time period. In the latter half of this volume, you will notice certain of the viewpoint characters from A Feast for Crows popping up again. And that means just what you think it means: the narrative has moved past the time frame of Feast, and the two streams have once again rejoined each other.

Next up, The Winds of Winter. Wherein, I hope, everybody will be shivering together once again.

Twee boeken dus die eigenlijk één groot boek zouden kunnen geweest zijn: het internet zou het internet niet zijn (en de fans van Song of Ice and Fire niet de fans van Song of Ice and Fire) als er geen alternatieve leesvolgorde zou in elkaar gebokst zijn.

Meer dan één, zelfs. Ik ben een fan van de volgorde van Sean T. Collins en Stefan Sasse, de mannen van Boiled Leather Audio Hour (en All LEather Must Be Boiled, en Rolling Stone, en Tower of the Hand and Nerdstream Era en en en en): volgorde voor wie het al gelezen had en volgorde voor wie het voor het eerst leest.

Feast with Dragons

‘t Zal voor deze zomer zijn.

 

Gelezen: Theremin (1-4)

vrijdag 20 juni 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Kijk, Theremin op de theremin:

Lees, over Lev Termen op Wikipedia. Stof voor enorm veel verhalen als we het op de historische gebeurtenissen zouden houden — en aanknopingspunten voor nog enorm veel meer verhalen als het niet écht echt moet gebeurd zijn.

Ik was dus redelijk enthousiast toen ik deze comic zag en de eerste pagina’s las. Op het einde van het eerste nummer zag ik het nog zitten, nummer twee viel nog mee, in nummer drie had ik gehoopt dat er toch een béétje mist zou opgehelderd worden, en in nummer vier waren ze mij kwijt.

Elementen die uit het niets naar voor komen (sprekende apen? echt?) die dan na een paar pagina’s weer weg zijn, okay, tot daar aan toe. Een volledig niet-lineair nummer 3, waar de lezer zelf alles bij elkaar mag puzzelen, bon goed. Gimmicky, maar alla. In nummer vier werd dan de vierde muur doorbroken en kwam de auteur van de comic zelf opgedraven. Zucht.

Ik lees op het internet dat men het grondbrekend briljant vond, ik vond het maar niets.

Uitstekend getekend bij momenten, daar niet van. En misschien dat het nog betert, maar aan het tempo dat de nummers verschijnen ga ik mijn adem niet inhouden.

Theremin V2013 #1 - The Red_ Time Between Time (2013_4) - Page 7

 

[van op Boeggn]

Gelezen: Fortunately, the Milk

woensdag 18 juni 2014 in Boeken. Permanente link | 3 reacties

Fortunately, the MilkMoeder moet naar een conferentie, een toespraak over hagedissen doen. Vader is alleen met de kinderen, en hij heeft een lijst gekregen van wat hij moet doen en niet mag vergeten: de kinderen moeten naar koor en orkest op zaterdag, vioolles woensdag, er zit avondeten in de diepvries voor elke dag dat ze weg is, de reservesleutel ligt bij de buren, maandag komt de loodgieter en niemand mag het toilet boven gebruiken tot hij geweest is, de goudvis moet eten krijgen. Oh, en er moet ook melk gehaald worden.

De eerste avond loopt het al een beetje mis: het ontdooien lukt niet zo goed, en dus gaan ze ze maar bij de Indiër en krijgen de kinderen chocomelk voor ze in bed kruipen.

Toen was er nog melk.

Zaterdagochtend is er géén melk meer, en dus gaat vader naar de kruidenier om de hoek om een fles melk.

Hij blijft even weg — misschien een kwartier, misschien twintig minuten — en als hij terugkomt, willen de kinderen natuurlijk weten waarom hij zo lang weg bleef. Was hij misschien blijven babbelen met iemand die hij kende en was hij de tijd uit het oog verloren?

Neen, natuurlijk niet. Hij had de fles melk gekocht en hij was op weg naar huis, en toen hoorde hij een geluid boven hem en dan werd hij plots door een vliegende schotel naar boven gezogen – gelukkig had hij de melk in de zak van zijn mantel gestoken.

Zo begint Fortunately, the Milk. Een meer dan herkenbare situatie: vader die kinderen iets wijs maakt. En dan niet opgeeft als er inconsistenties zijn (“hoezo, piranha’s in de zee? dat zijn toch zoetwatervissen”) maar er gewoon nieuwe dingen rond vertelt.

Aliens, piraten, een tijdreizende stegosaurus, een vulkaangod — ideaal om voor te lezen aan kinderen, denk ik: een fantastisch verhaal met prachtige tekeningen erbij (ik had de VS-versie vast met illustraties door Skottie Young van de Oz-comics).

[van op Boeggn]

Game of Thrones, vier, gedaan

maandag 16 juni 2014 in Boeken, Televisie. Permanente link | Geen reacties

Ik heb een hoop dingen gemist in de seizoensfinale, maar hey, zo gaat het nu eenmaal als een boek verfilmd (of vertelevisiet) wordt. All in all, meer dan degelijk, zowel het seizoen als de finale.

De finale reveal in de epiloog van het boek heb ik niet gemist, en het hele personage zou er eigenlijk zelfs uit kunnen geschreven worden. Ik had meer verwacht van the Mannis, en ik had toch ook graag “fetch me a block” zien gezegd worden, maar ik vermoed dat dat voor begin volgend seizoen zal zijn.

De interacties op het einde met de Lannisters (“Lancel and Osmund Kettleblack and probably Moon Boy for all I know” en “wherever whores go”) werden zowat onmogelijk gemaakt door Jaime’s vroegtijdige terugkomst. Geen idee hoe dát gaat spelen in het vervolg, want ik denk dat in het boek vanaf nu die twee gedachten zowat 10% van de interne monoloog van Tyrion en Jaime uitmaken.

Getver, nog negen of tien maand voor het vijfde seizoen begint.

Misschien moet ik in de zomer die boeken nog eens herlezen? Om voorbereid te zijn op Sand Snakes en Iron Isles en zo? Nog eens alles over en met Illyrio met bijzondere aandacht herlezen?

Gelezen: Blindsight

vrijdag 13 juni 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

BlindsightVerdomme, Peter Watts, kerel toch. Zo enorm veel goede ideeën, en zo enorm veel gemiste kansen om er goede boeken van te maken.

Om te beginnen, maar daar kan noch Watts noch dit boek iets aan doen: ik was Blindsight enorm hard aangeraden, en de eerste plaats waar ik keek, werd het boek als “Rifters: 4″ aangekondigd. Combineer dat met mijn (ongetwijfeld slechte) gewoonte om zo weinig mogelijk op voorhand te lezen over de boeken die ik ga lezen, en ik was ervan overtuigd dat ik best Rifters één, twee en drie ook las, vooraleer ik aan nummer vier begon.

Eén viel nog mee, twee niet echt en drie echt niet, waardoor ik al met wat achterdocht aan dit boek begon.

…en waardoor het des te harder aankwam toen ik na een bladzijde of vijf zes plots ging van “hey — ik héb dit al ooit eens gelezen!”.

Ik moet het boek ooit tot ongeveer de helft gelezen hebben, en dan opzij gelegd. Et pour cause. De op-het-eerste-gezicht premisse is recht uit Arthur C. Clarke (The Sentinel / 2001, Rama): plots komen er blijkbaar wellicht aliens toe, en er wordt een expeditie op poten gezet om op onderzoek te gaan.

Kleine twist: de expeditie bestaat uit een resem mensen die aangepast zijn of zichzelf aangepast hebben, en een vampier. Aanpassingen gaan van een halve hersenpan vol computer tot een soort super-synesthesie over een personage dat als “The Gang” bestempeld wordt omdat het eigenlijk een aantal verschillende personen in één is (in de toekomst is MPD geen syndroom of probleem maar een troef).

Ah, en de vampier is een mensensoort die eigenlijk een paar tienduizend jaar geleden uitgestorven is, die in zijn tijd een soort apex predator was, die jaagde op mensen, die in een soort winterslaap kon gaan, die allergisch was aan rechte hoeken en dergelijke — en die in de 21ste eeuw genetisch weer tevoorschijn was gemanipuleerd wegens zeer nuttig in sommige omstandigheden, waar hypersnel beslissingen moeten genomen worden en watnog.

Allemaal op een schip, in een soort gedehytrateerde vorm richting Oortwolk, ter plaatse gerehydrateerd en contact met de aliens. De aliens blijken in eerste instantie een soort zeer geavanceerde ELIZA te zijn: het is niet duidelijk of het om een computerachtig iets gaat waar ze mee communiceren dan wel met een buitenaardse intelligentie die zo anders is dat het communiceren moeilijk of onmogelijk is.

En dan komt het terrrrgend langzaam uit, wat er aan de hand is, en moeten we door pagina’s en pagina’s (en pagina’s en pagina’s) pseudo-interacties tussen personages die er geen zijn, allemaal spirograph-gewijs draaiend rond het centrale thema van het boek: enorm veel expositie over een ideetje, niet veel meer, over bewustzijn en intelligentie.

…en dan is het boek gedaan, en dan volgt, in appendix, het meest interessant stuk van het hele verhaal: Peter Watts die wetenschappelijke antecedenten en parallellen geeft, verwijst naar bronmateriaal, en in misschien twintig bladzijden duidelijk maakt dat hij betere ideeën heeft en betere research kan doen, dan hij boeken kan schrijven.

Het deed me denken aan Murasaki uit 1992, waar Poul Anderson met zijn hoed van wetenschapper op een hele wereld bouwde, die meticuleus omschreef, en daar collega’s Greg Bear, Gregory Benford, David Brin, Nancy Kress en Frederik Pohl op losliet, om er verhalen over te schrijven. Machtig goede auteurs allemaal, maar ik vond de world building stukken interessanter dan wat ze er uiteindelijk mee deden.

Jammer, van Blindsight. Ik heb ondertussen gelezen dat veel mensen op het internet het een meesterwerk vinden, maar ik was teleurgesteld.

 

[van op Boeggn]

Gelezen: βehemoth

donderdag 12 juni 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Verschenen in twee boeken (βehemoth: β-Max en βehemoth: Seppuku). Ik heb de online versie in één volume op mijn Kindle gezet.

Ik ga er heel erg kort over zijn:

Ik heb er mij doorgesleept, maar het was met tegenzin. Ergens een fijn idee, daar niet van, maar ik had de indruk dat de man zijn boek gewoon niét heeft laten nalezen voor het gepubliceerd werd: minstens de helft te lang. En een einde dat geen einde is. Hopelijk is het vervolg even goed als het mij beloofd was. Verdorie.

Misschien verwant:
Maelstrom
Starfish
The Horus Heresy 04: Flight of the Eisenstein

[Van op Booeggn]

Gelezen: Maelstrom

woensdag 11 juni 2014 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

MaelstromOkay, first things first. Akkoord dat het een leutigheidje is om de MacGuffin van dienst, een soort organisme / virus / gedoe dat in competitie komt met alle andere leven op aarde, een fancy naam te geven als βehemoth, niet met een b maar met een griekse beta, zoals in beta-versie en zo.

Akkoord. Maar twee dingen:

  1. Een hoofdletter β is gewoon B, dus minstens in het begin van een zin zou er moeten Behemoth staan en niet βehemoth.
  2. Een β is geen ß, nondedju. In dit boek was elke vermelding van het ding niet ‘βehemoth’ maar wel ‘ßehemoth’. Dat ik dan steevast Eszett-emoth las. Slordig.

Grmpf. Enfin, bon, behalve dat… Vijf jaar na Starfish wordt Amerika geregeerd (o fnet niét geregeerd) door een psychopaat, nadat Lenie Clarke erin geslaagd is om zowat de hele wereld om zeep te helpen. Zij bevindt zich al vijf jaar lang onder water, ergens in het midden van de Atlantische Oceaan, met een resem collega-rifters die een kolonie elite omringen die naar de zeebodem gevlucht was.

Tot, overmijdelijk wellicht, de status quo ook daar doorbroken wordt, en Lenie Clarke eens te meer naar de oppervlakte trekt.

Ho-hum, eigenlijk. Ik vond er niet meteen zo enorm veel aan. Het was beter bij één boek gebleven; de enige reden dat ik het derde boek nog ga lezen is omdat ik het vierde boek, Blindsight, enorm zeer erg aangeraden ben. En boek 1-2-4 lezen is zo knullig, dan beter gewoon 1-2-3-4.

Gelezen: Pax Romana

woensdag 28 mei 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Pax Romana V2007 #1 (of 4) - Destroy The Past. Create The Future. (2007_12) - Page 1In 2053 slagen wetenschappers aan het CERN erin om een techniek te ontwikkelen die reizen in de tijd mogelijk maakt. Of beter: die het mogelijk maakt om een bepaald volume te verplaatsen naar het verleden.

Het Vatikaan was één van de grootste geldschieters voor het onderzoek, en kardinaal Pelle, wetenschappelijk adviseur van paus Pius XIII, overtuigt de paus ervan om een kruistocht in de tijd te ondernemen. Het moment dat gekozen wordt, is 312: net voor de slag bij de Milvische brug, waar Constantijn Maxentius versloeg, al dan niet in hoc signo.

Het plan: een enorm warenhuis met een man of 5000 en goud en militair gedoe (van jeeps over helikopters tot satellieten en kernwapens) terugsturen in de tijd, en “een betere wereld maken”. Hoe precies, daar volgt een briefing over eens ze ter plaatse (ter tijde?) zijn. De expeditie zal geleid worden door Kardinaal Pelle (algemene leiding) en door een groep militairen/strategen/communicatiespecialisten onder leiding van brigadier-generaal Nicholas Chase, militair genie.

En dan, eens in 312 toegekomen, blijkt dat Pelle’s ambitie niet veel verder reikt dan contact opnemen met de lokale paus, het Romeinse Rijk maar vooral de struktuur van de katholieke kerk ondersteunen, en klaar zijn voor de Islam in de jaren 600 en de Hunnen wat later. Niét naar de goesting van Chase, die het veel ruimer ziet — en daar meteen naar handelt.

Pax Romana V2007 #1 (of 4) - Destroy The Past. Create The Future. (2007_12) - Page 3

 

Vier issues, een klein venster op het begin van een verhaal van vele honderden jaren, en eigenlijk wel wijs. Ik hoor dat er een TV-serie aan zit te komen. Ik houd mijn hart vast – de comic is bijzonder gestyleerd en abstract, bijna zonder decor, en dat pakt natuurlijk niet echt op scherm — maar als ze er het budget voor opzij zetten, zou het wel eens fantastische goed kunnen zijn. En jáááááren kunnen lopen, ook.

[van op Boeggn]

Gelezen: The Pro

dinsdag 20 mei 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Garth Ennis, het is me d’r eentje.

In het kort: hoer wordt superheld. Watchmen, maar dan grappig. Probeer het te vinden, en lees. A good time will be had, gegarandeerd.

Een mysterieuze alien geeft een random hoer superkrachten, om te bewijzen dat in iedere mens potentieel en held zit die goed zal doen, etc., yada, yada.

De dame in kwestie vindt het in eerste instantie vooral fantastisch dat ze nu honderd keer zo snel en dus honderd keer zo veel blow jobs kan geven, wegens dat ze een kind te onderhouden heeft en huur te betalen.

En dan komt een nauwelijks vermomde Justice League aan, om ze te vragen lid te worden van  hun clubje superhelden:

The Pro V2002 #1 - The Pro. (2002_7) - Page 17

Geweld, sex, tegelijkertijd grappig, schrijnend en hartverwarmend. En het wordt wel héél moeilijk om nog standaard-superhelden-comics te lezen hierna.

[van op Boeggn]

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338