Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Categorie: Computers en dingen (pagina 1 van 20)

Customer service, en we leven in de toekomst

Ik was aan het prutsen met mijn stamboom op de website van de Mormonen, Familysearch.org. Misschien heeft het er iets mee te maken dat ze hun desktopapplicatie gewoon helemaal afgeschaft hebben en dat het nu alleen nog online kan, maar ik heb de indruk dat het daar echt alsmaar beter wordt, qua beschikbare data en gebruiksgemak.

En zodus ben ik aan het struinen door de stamboom, als ik een icoontje zie naast Adriana Van Hove (mijn over-over-overgrootmoeder):

boom

Clicketyclick, en dat zegt mij dat er Record Hints zijn, ’t is te zeggen, haar naam is gevonden in één of meer bronnen die op Familysearch staan:

hints

Check it out, ’t is haar huwelijksakte in Turnhout en haar overlijdensakte in Brugge. Op mijn eigen computer heb ik die natuurlijk ook al staan, maar ’t is wel wijs dat het snel kan toegevoegd worden op Familysearch ook.

Okay, ‘Review and attach’ dus maar…

review

Normaal gezien zou die ‘Compare’-link een formuliertje moeten open doen waar ik een blauwe knop kan duwen om te bevestigen dat dit juist is, en eventueel nog een opmerking kan nalaten. Maar bij mij doet dat niets.

Ik probeer op een andere browser, nog altijd niets. Ik overweeg even om het op te geven en dan maar iets anders te doen, maar eigenlijk, bedenk ik, we leven in de 21ste eeuw — waarom zou ik niet eens de Live Chat proberen?

Een paar minuten later heb ik het probleem uitgelegd aan een Mormoon aan de andere kant van de wereld, bevestigd dat het een probleem is dat niets met browsers te maken heeft (Chrome, Firefox, Edge, IE11, geen van allemaal werken bij mij), maar wel met Windows 10 te maken heeft (het werkt bij mij wel op een Mac en bij de Mormoon op een Windows 8, maar ook bij hem niet op een Windows 10). En dus wordt er een ticket aangemaakt waar ik in cc van sta, put de Mormoon zich uit in excuses, verzeker ik hem dat het geen probleem is en bedank ik hem voor zijn uitstekende service, bedankt hij mij om zo “gracious” en zo “tech savvy” te zijn, en wensen we elkaar een uitstekend weekend toe.

We leven in de toekomst!

En omdat ik geen zin heb om op het lilliputterscherm van de Mac te werken, en omdat we echt wel in de toekomst leven, installeer ik op een paar minuten tijd een Ubuntu in een virtuele computer, en heb ik nu alles proper werken, zonder noemenswaardige vertraging:

review2

Dan nog in de rapte het clipboard en een paar folders delen tussen die virtuele machine en mijn eigen computer en hopla, ’t is gelijk dat het gewoon een andere browser is in plaats van een volledige computer.

En ja, ik blijf dat magisch vinden, zelfs al is het zo vanzelfsprekend tegenwoordig.

Een printer in huis

Juich en hoera: we hebben een printer in huis.

Dat was geleden van, oh, jaren geleden. En neen, een mens heeft dat niet alle weken nodig, zo’n printer, maar als het nodig is, dan is het echt nodig. En dan is het altijd over en weer naar het werk om daar anderhalf blad uit te printen — waar een mens zo om elf uur ’s avonds pakweg, als het huiswerk eindelijk af is, geen goesting meer in heeft.

Het is meteen een kleurenprinter geworden, en eentje die aan de twee kanten van het blad kan printen en die met lasers print: op het werk hebben we een superdeluxe tweezijdige kleurenprinter, maar het is een inktjet. En ja, dat is ongetwijfeld goedkoper per blad, maar echt: ik heb een hekel aan van die opkrullende bladeren die nog half nat zijn, en die van het minste spatje vocht uitlopen.

Neen, laser dus.

En ik was al vergeten hoe lastig dat kan zijn, een printer.

Op de doos staat dus dat het ding aan de twee kanten van een blad print, maar met de beste wil van de wereld kreeg ik dat niet aan de praat. De printdialoog in bijvoorbeeld Word zegt proper dat het tweezijdig zal zijn:

print1

…maar bij het printen doet hij eerst bladzijde 2 – 4 – 6 en vraagt hij dan om het geprinte papier weer in de papierbak te steken, zodat hij 1 – 3 – 5 kan printen. Terwijl dus wel degelijk ‘Print on Both Sides’ aan staat, en er darnaast een ‘Manually Print on Both Sides’ is die niet aan staat.

Ha, hoor ik u zeggen, kijk eens in Printer Properties? Oh kijk! We zijn plots weg uit Windows 10 en terug in Windows 95:

print2

Met in het duidelijk ‘Manual Duplex Instructions’ (terwijl ik op zoek ben naar full auto non manual duplex), en een optie ‘Print on both sides’ waar meteen ‘(manually)’ bij staat. IDemdito bij het tabje ‘Finishing’, trouwens:

print3

Ik was al even bang dat ik een HP Color LaserJet Pro MFP M477fnw in plaats van een HP Color LaserJet Pro MFP M477fdw meegekregen had, maar neen: zowel de doos als het label op de voorkant van de printer als Windows zeggen mij duidelijk dat het een fdw is, het model dat automatisch de twee kanten van een papier kan volkladden.

Die printer zit op het netwerk, en die heeft dus een configuratiedink-via-webserver. Daar eens gaan kijken? Jazeker:

print5

Onder System > Paper Setup staat een optie ‘Duplex’ die default op Off stond, en die ik dan maar op On gezet heb. No dice. De printer herstart, nada. De computer ook maar eens herstart: ook niets.

Het was bijna zo ver dat ik op het internet zou gaan zoeken — om dan ongetwijfeld terecht te komen op allerlei fora met vragen uit 2010 waar geen antwoord op komt tot er iemand een paar jaar later de vraag opnieuw stelt om dan een half uur later zichzelf te antwoorden met “Never mind found out what it was”.

Bijna maar niet helemaal: toch nog eens gaan kijken in de device manager of ik geen nieuwe driver kon installeren, en op weg daarnaartoe bedacht ik dat er nog een plaats is waar het zou kunnen zijn:

print4

Uiteraard, Devices and Printers. Natuurlijk.

print6

Rechterklik daar op die printer, kies Printer Properties (niet Printer Preferences!) en kijk, we zitten weer in de vorige eeuw, maar met een volledig andere set dingen die kunnen ingesteld worden. Op de tab Device Settings staat de heilige graal:

print6a

Duplex Unit? Not Installed?

Duplex Unit wél Installed!

En hop: alles is in orde, en dat print automatisch tweezijdig gelijk een lierken.

Serieus, ze maken het niet gemakkelijk.

 

Goed gedrag en voeten in de aarde

Ik moet kunnen aantonen dat ik geen veroordeelde kinderverkrachter of iets dergelijks ben. Hoe moeilijk kan dat zijn?

Ik begeef mij naar de Googles, en ik geef daar in “gent goed gedrag en zeden”. Score! Ik krijg meteen waar ik naar op zoek was:

google

De pagina op de website van Gent is ook meer dan degelijk, met een duidelijke uitleg en links naar zowel een downloadbaar aanvraagformulier als naar een online aanvraagmogelijkheid:

gent

Ik denk eigenlijk zelfs dat het qua informatiepagina niet veel beter kan dat dit. Er staat consequent de juiste naam (uittreksel uit het strafregister), maar ook hoe het in de volksmond nog altijd heet staat erop, alle informatie is helder, layout is leesbaar, nee serieus: tien op tien.

En dan gaan we naar de online aanvraag.

Het begint al bij het uitzicht van de pagina: geen enkele context meer, geen identiteit, ik kom terecht op een site die extra-web-04 punt cevi punt be heet.

cevi1

Ik weet wie en wat Cevi is, maar een argeloze bezoeker die gevraagd wordt om nu zijn identiteitskaart af te geven, die krijgt denk ik nu een zeer vreemd gevoel. “Hoe? Ik zat daarjuist op de site van Gent, en nu moet ik aan iemand die ik niet ken op een vreemd adres mijn persoonlijke gegevens achterlaten?”

Een klik op het enige aanknopingspunt, “Ontwikkeld door Cevi ©” onderaan (en zo aanknopingspuntig is dat ook niet, de ontwikkelaar van een website is niet noodzakelijk de eigenaar), brengt u naar dit:

cevi0

Een site die rechtstreeks uit het jaar 1998 tot bij ons lijkt te komen, en waar het hard zoeken is in menu’s en submenu’s om te weten te komen wat en hoe.

Maar goed, never mind, we gaan er maar van uit dat het allemaal geen probleem zal zijn. Of wacht! “U kunt via een kaartlezer uw gegevens automatisch ophalen van uw elektronische identiteitskaart (eID). Twijfelt u of uw computer wel klaar is om met uw eID te kunnen werken, dan kunt u via deze link uw pc laten testen.” Dat lijkt mij een strak plan.

Ik klik op de link en ik krijg een lege pagina met ergens linksonderaan een lelijke knop:

cevi00

“Klik op deze knop als u niet binnen de 60 seconden op de resultaatpagina bent”, zegt de knop. Een tellertje van 60 naar 0? Ook maar iéts van indicatie dat er iets aan het gebeuren is? Nah, vééél te moeilijk. Ik wacht een paar minuten (een mens weet nooit), en klik dan op de knop.

ALARMMM!!!

cevi2

Mijn browser (Chrome meest recente versie, Windows 10) laat cookies toe, maar behalve dat is het allemaal kapot: geen javascript toegelaten, verkeerde versie van Java, geen ACrobat geïnstalleerd, Eid Middleware niet in orde, en tot overmaat van ramp geen kaart in de kaartlezer gevonden.

Ik overloop even wat ik krijg als ik op die Informatie-icoontjes klik. Het allereerste is al prijs:

Javascript is not (sic) toegestaan door uw browser
Description : Omdat het eloket goed zou functioneren, moeten (sic) het gebruik van javascript toegestaan worden.
Remedy : Gelieve het gebruik van cookies (sic) toe te staan, en de test te hernemen.

Ik lees drie zinnen, en daar staan vier fouten in: Engels in plaats van Nederlands, Nederlands geschreven door iemand die de taal niet machtig lijkt, een foute oplossing voor het probleem dat zich volgens Cevi stelt (“gelieve gebruik van cookies toe te staan”, zelfs al zegt de allereerste test dat cookies toegestaan zijn en denkt Cevi dat Javascript af staat), en ergst van al — natuurlijk staat Javascript aan.

Natuurlijk, als alle testen afhangen van die allereerste test omdat ze met Javascript gedaan worden en Cevi denkt om te beginnen dat ik al geen Javascript heb, is er niet veel goeds te verwachten van de rest. En inderdaad, ’t zijn allemaal variaties op deze:

Java Virtual Machine / Java Runtime is niet aanwezig of is te oud.
Beschrijving : The Java Runtime Environment (JRE) is niet aanwezig of is te oud
Hierdoor zullen de tests ivm eID-middleware-versie, SmartCard(lezer)- en Certificaten-informatie niet correct zijn uitgevoerd.
U zal ook niet digitaal kunnen ondertekenen.
Oplossing : Gelieve de Java Runtime Environment (JRE) te downloaden en te installeren van volgende link : Get Java
Herneem de test na de installatie.

En deze:

Acrobat Reader is niet geïstalleerd of te oud.
Beschrijving : Acrobat Reader is niet geïnstalleerd op uw machine, of is te oud.
De minimaal vereiste versie van Acrobat Reader is 7.0 .
Oplossing : U kan de meest recente versie voor uw systeem downloaden via volgende link : Get Acrobat Reader
Herneem de test na de installatie.

Voor de goede orde: Ik heb wel degelijk een recente up to date versie van die hele Java-zever geïnstalleerd staan. En nog los van de nonsens van expliciet Acrobat Reader te moeten geïnstalleerd staan hebben (alle moderne browser lezen native PDF, voor zover ik weet): ik heb Acrobat wél staan.

Het wordt helemaal van de pot gerukt als ik naar de details ga. Onder ‘Algemene systeeminformatie’ vind ik het volgende:

Niet ondersteund besturingssysteem.
Description : Dit besturingssysteem wordt niet ondersteund.
Remedy : Gebruik een pc met een windows-besturingssysteem.

Dolletjes.

Mijn Windows heeft géén problemen met smartcards. Als ik mijn lezer aan de computer hang en ik steek mijn identiteitskaart in de lezer, dan vraagt Windows mij om een pincode, en kan ik tekenen of aanmelden of gegevens invullen.

Maar voor Cevi moet ik eerst een oudere versie van Java downloaden, en dan een oude versie van de middleware, en dan een oude versie van Acrobat, die ik allemaal op een oude versie van een browser moet draaien, en dan zien we het wel, vermoed ik?

’t Was kunst- en vliegwerk, maar uiteindelijk ben ik aangemeld geraakt.

Pas op, aanmelden is maar één stap: het is absoluut niet gezegd dat dat betekent dat de kaart nu leesbaar is, laat staan dat het mogelijk is om er mee te ondertekenen. Dat heeft nog een paar manuele installs, een herstart, en pogingen op verschillende browsers nodig gehad.

En ik wil het eigenlijk zelfs nog niet eens hebben over het aanvraagformulier zelf. Wie bijvoorbeeld dacht dat ‘online aanvragen’ ook betekent ‘online krijgen’: neen, niet echt.

cevi

Gah.

En dat wordt door hoeveel mensen precies gebruikt, die eID-nonsens? En hoe lang bestaat dat al?

Nog computer

Ik voel mij een computerinstallateur: het was vandaag al de derde computer op drie dagen die ik installeer. Of de vierde keer, als ik die keer tel dat ik een computer gewoon helemaal opnieuw moest installeren wegens verkeerd OS. Of de vijfde, als ik die Ubuntu van gisteren meetel.

Maar bon, deze keer is het de nieuwe werkcomputer, waar ik de volgende paar jaar elke dag op zal werken, dus ik zit er niet zo mee in.

Het is gewoon weer een Microsoft Surface Pro geworden, hetzelfde als wat ik al had maar dan een 3 in plaats van een 2. Het scherm is hoger van resolutie, de aspect ratio is meer A4 dan 16:9, het gaat wat sneller, de stylus is veranderd maar daar merk ik niet veel van (behalve dat hij wat zwaarder is en dus natuurlijker in de hand ligt), de kickstand achteraan is in alle mogelijke standen verstelbaar.

En het blijft een machtig, máchtig goed toestel, natuurlijk.

Installeren, installeren

Op het werk was er geen computer meer op overschot, enfin ja ’t is te zeggen waren er wel computers op overschot, maar geen die redelijk snel in gebruik te nemen waren in afwachting van een nieuw toestel.

Behalve een oude Windowscomputerdoos. Die ik dan maar meteen ook naar Windows 10 overgezet heb: gemákkelijk! De tijd dat we een paar dingen bespraken in de keuken, en het was alsof het een nieuwe computer was.

Die dan ook meteen met mijn OneDrive kon spreken, en al mijn documenten kon binnentrekken, en voor ik het wist, kon ik mijn kas weer opvreten met gewoon dingen proberen doen werken, en was het alsof ik op mijn eigen oude computer (maar dan een eind trager en luidruchtiger) aan het werken was.

En dan thuiskomen, en proberen de computer te doen praten met het fototoestel. Niet zo simpel, want er moet een nieuwe firmware op de fotokodak om files te doen verschijnen op Windows 10, en om die firmware op de fotomathilde te krijgen, moet ik files op een SD-kaart zetten, en om dát te doen, heb ik een card reader nodig, maar o wee! de card reader is ook niet compatibel met Windows 10 — het is dan ook een model van de jaren lang geleden.

Wat doet een mens dan? Haja, Linux op een USB-stick zetten en hopen dat de card reader in Linux wel nog herkend zal worden, zeker? Here goes nothing!

update: Nah. De card reader is naar de zak. Ubuntu herkent hem ook niet, en de computer ontploft als ik er een SD-kaart in steek of uit haal. Grrr. Gelukkig doet het fototoestel wifi-verturing van foto’s en zo, maar da’s dan wel schrikkelijk traag. Ah well.

Kabels, 32, 64, USB, yada yada

Het stomme toeval wil dat we deze zomer een bootlading oude computers naar recyclage, kringloopwinkel en gelijkaardige afgevoerd hadden. En dus dat het nu al heel lang geleden is dat er in ons huis zó weinig computers aanwezig zijn.

Er stonden wel nog een aantal niet-laptops hier en daar, en daar heb ik er één van bovengehaal. Een computer van denk ik eind 2009, die toen top of the line was en nu nog net bruikbaar, hoe gaan die dingen?

Er stond nog Windows 7 op met twee jaar achterstallige updates. Eerst probleem: dat ding op het netwerk krijgen. Toen we hier verbouwden tien jaar geleden, hadden we overal netwerkkabel laten leggen, maar ge ziet van hier dat dat allemaal aangesloten is geraakt — waarom zouden we, met draadloos netwerk overal?

Het stomme toeval wil dat we deze zomer een bootlading oud materiaal (kabels, adaptatoren, kaarten, harde schijven, vanalles) naar reclyclage, kringloopwinkel en gelijkaardige afgevoerd hadden. En dat het nu dus ook al heel lang geleden is dat er in ons huis zó weinig computerwisselstukken aanwezig zijn.

En ik dus zeer hard op zoek moest naar:

  • een RGB-monitorkabel
  • een aanpassingsstuk van RGB naar HDMI (de ene monitor die er nog staat is een RGB-dink, de ene computer die nog min of meer werkt, heeft HDMI-uitgangen)
  • een draadloos netwerkding
  • een keyboard
  • een muis

Ik heb uiteindelijk een wifi-usb-dongle van mijn Rasberry Pi gehaald, een verdwaalde RGB-kabel gevonden in het achterhuis, een RGB/HDMI-aanpassingsdink gehaald van een zeer oude PC waar een grafische kaart in zat met één RGB en één HDMI-uitgang, een oud Dell-keyboard gevonden en mijn Logitich Anywhere MX-luis hebben ze niet meegediefd, ’t was zaak van ergens nog zo’n USB-stukje te vinden.

Oh ja, een computer die geen laptop is, dat maakt niet vanzelf geluid. Het stomme toeval wil dat we deze zomer een bootlading geluidsmateriaal (zeker vijf van die 5.1 en 7.1 en watnog-surround-systemen met allerlei boxen en subwoofers met telkens bijhorende Kabelsalat) naar reclyclage, kringloopwinkel en gelijkaardige afgevoerd hadden. En dat het nu dus ook al heel lang geleden is dat er in ons huis zó weinig geluidsproducerende dozen aanwezig zijn.

De Sonos-boxen hebben de idioten wel laten staan, en dus was het alleen nog op zoek gaan naar een kabel met aan de twee kanten een 3.5mm plug, die tussen de computer en de Sonos Line-In spannen, Sonos op Line In Input zetten en hey presto, ik kan weer naar lawijd luisteren.

Ik zeg “hey presto”, ik bedoel eigenlijk “urgh nééé waarom duurt het allemaal zo eeuwigegodslangggggg?” — dat USB-wifi-dingetje was denk ik in een vorig leven een naakte slak, zo traag dat het ging. En dus moest ik op zoek naar een netwerkkabel. Juist, zo’n ding dat ik met bootladingen had weggedaan deze zomer. Gelukkig staat er nog één doos vol gerief dat nog niet afgevoerd was, en daar zat een kabel van wel twintig meter lang.

Oef. Een computer die reageert, die lawaai maakt, die op het netwerk kan, en die er zeer zeer oud uitziet.

Omdat Windows 7 toch wel oud is en Windows 10 toch gratis is, heb ik er gisteren dan ook maar meteen Windows 10 op gezet, en OneDrive gesynchroniseerd, en zo had ik vanmorgen zo ongeveer al mijn documenten terug.

Ook vanmorgen was het fototoestelletje dat ik gisteren online gekocht had, toegekomen, heb ik een paar foto’s genomen, en dacht ik die in Lightroom te importeren.

Tiens: “no images found”, zegt Lightroom.

Oh, hang on. Het is verdorie Lightroom 5.7.1, en mijn Creative Cloud-dink weigert Lightroom CC te installeren. Waarom?

Gack! Er stond een 32-bit Windows 7 op, en die is uiteraard naar een 32-bit Windows 10 ge-upgegraded (geüpgradet?). Zucht. En Lightroom CC heeft een 64-bits OS nodig.

Downloaden dan maar. En op een USB zetten, en proberen booten van USB en van USB installeren. En als dat niet lukt: op zoek gaan naar een schrijfbare DVD om een ISO van Windows 10 op te branden.

Het stomme toeval wil wel dat ik deze zomer een bootlading DVD’s en CD’s heb afgevoerd naar… inderdaad.

Het moment dat een mens foert zegt

Ik was bezig aan iets in Django. Dat doet in principe allemaal mooie dingen op hoog niveau en een mens moet zijn poten niet vuilmaken aan de database, een groot gemak mijnheer mevrouw.

Maar op een bepaald punt loopt het in de soep met de snelheid en de efficiëntie, en op een bepaald moment lukt het gewoon niet om een view samen te stellen met combinaties van .filter() en .exclude() en subqueries in allerlei stappen en dan gedoe met {% for %}-dingen in elkaar genest en groupers en gedoe op een template-pagina: ja, het werkt min of meer wel, maar het is oérend traag. En véél te complex.

En dan geeft een mens het op, en wordt het gewoon

lijst = Dingen.objects.raw("""
  SELECT p.id, p.veld1, p.veld2, 
         r.veld1, r.veld2, a.veld2, c.veld1
  FROM tabel1 p 
       inner join tabel2 r on p.r_id=r.id
       inner join tabel3 b on p.id=b.p_id
       left outer join tabel4 a on p.id=a.p_id
       left outer join tabel5 c on p.id=c.p_id
  WHERE
       r.veld1< {0} and b.veld1 in ({1}) and
       p.veld3=0 and p.veld4=1 and
       (a.veld3=1 or a.id is null) and 
       (c.ctype='blah' or c.id is null) and 
       p.id not in (select p_id from tabel4
                    where veld1={0} or s_id=2)
  GROUP BY p.id
  ORDER BY r.veld1, r.veld2, p.veld2
  """.format(parameter1,parameter2))

Jaja, ’t is niet zoals het zou moeten zijn, maar het is maar voor een rapport dat zeer zeer zelden moet lopen, en doet zó een deugd om in de rapte wat SQL bij elkaar te schrijven en dat het allemaal wérkt.

Ik krijg er bijna heimwee naar echt programmeren en echt databasegedoe door.

Drie maand met een Microsoft Surface 2 Pro, verdict

Ik heb sinds een tijdje een Microsoft Surface 2 Pro (en laat mijn hoofd grust dat het Surface Pro 2 moet zijn, Bill Gates zegt het ook omgekeerd, kijk maar:

surface

, maar dit geheel terzijde.)

Ik kan er eigenlijk zeer beknopt over zijn: zonder de minste overdrijving kan ik mij geen toestel voor de geest halen waar ik meer content mee geweest ben dan met dit. Van alle toestellen die ik ooit gehad heb, en dan spreek ik van van boormachines over keukengerief tot computers, en van TRS-80 tot nu.

Beeld u in: een toestel van ongeveer dezelfde afmetingen als een iPad, met een echt touch screen (waarmee ik bedoel: zowel voor vingers als voor een pen), honderden gigabytes opslagruimte, waar magnetisch een uitstekend klavier aan kan geklikt worden, dat zonder het minste probleem drie HD-schermen aanstuurt, dat moderne games speelt, en — vooral — dat een volledige echte computer is.

Ben ik een film aan het bekijken in de zetel? Surface in tablet-mode, enkel het scherm en het uitklapbare voetje om te steunen, koptelefoon in als er volk in de buurt zit, en anders zonder koptelefoon (het geluid dat uit die Surface komt is werkelijk uitstekend).

Zit ik in vegetatiemodus voor de televisie of wil ik een comic lezen op het toilet? Surface in de hand als een boek, bediend met mijn vingers.

Zit ik aan mijn bureau op het werk? Ik plug er twee externe schermen aan en een USB-hub aan waarin een backupschijf en een keyboard geplugd zitten, met een draadloze muis in het keyboard.

Heb ik een vergadering? Afhankelijk van het soort vergadering klik ik het magnetisch keyboard eraan vast en steek ik de muis in de usb, of neem ik mijn stylo mee en schrijf ik op het scherm. Dat ziet er dan bijvoorbeeld zo uit:

(Héérlijk thuiskomen in OneNote, trouwens: integratie van tekst en tekeningen en foto’s en screenshots en doorzoekbare handgeschreven notities en tekst op screenshots en foto’s, en de mogelijkheid om gesynchroniseerd geluid erbij op te nemen, de ideale notitieneemtoepassing — ik heb het járen aan een stuk gemist!)

Ik heb geen andere computer dan de Surface, en ik gebruik hem voor alles, zowel op het werk als thuis — dat is redelijk anders dan vóór de Surface: dan had ik een Mac voor werk, deed ik thuis dingen op een desktop-PC, en liep ik nog eens rond met een iPad.

 

Surface als tablet

Het is honderd procent mogelijk om zo’n Surface alleen maar als tablet te gebruiken. Er is Windows 8(.1) dat een reeks ingebouwde dingen heeft, er is een Microsoft Store waar allemaal apps en spelletjes en zo zijn, en alleen daarmee zou een mens ook voort kunnen.

Die hele Windows 8 op een computer met een touch screen, als ik dan toch moet vergelijken, vind ik een enorme verademing in vergelijking met iOS 7. Windows was plat vóór Apple plat was, en er is –vind ik persoonlijk, opnieuw– serieus veel meer over nagedacht.

Het begint bij de “homepagina”, die een mens helemaal naar zijn eigen goesting kan indelen, met live tiles die updaten en doen, en die meegroeit met uw eigen manier van werken. Zo ziet het er na drie maand bij mij uit:

home

Van de dingen die daarop staan, is een groot deel “tablet-mode”: alleen dat blokje kleine icoontjes (voornamelijk Office, dus) is zuiver desktop-Windows. Mail, kalender, Kindle, Comics, feed reader: allemaal zonder op de desktop te komen.

En ook de basisdingen zijn proper en handig — pak de alarmklok, bijvoorbeeld:

alarm

Om maar te zeggen dat ik geen problemen heb met Windows 8. De apps werken meestal in de breedte, wat in deze tijden van brede schermen een gemak is.

Screenshot (29)

Screenshot (39)

 

Screenshot (35)

Net zoals de Windows-telefoon, doet Windows 8 aan agreggatie van allerlei socialemedia-accounts:

Screenshot (33)

Het grootste verschil met iOS is natuurlijk dat Windows multitasking doet, in de zin van meer dan één app tegelijk kunnen gebruiken. In een klein venster de televisie opzetten via Yelo en ondertussen een boek lezen, bijvoorbeeld (ja, “er is een streamingprobleem” bij Yelo — Telenet en stabiliteit in streaming is géén goede combinatie):

Screenshot (41)Of kijken naar filmpjes via Plex en ondertussen mail lezen:

Screenshot (42)

Split screen, en ja, die verdeling kan aangepast worden, en ja, dat is een enorm gemak, en ja, ik gebruik dat zeer regelmatig.

Om maar te zeggen: een niet-pro-Surface is meer dan een vervanging van een iPad. En ik heb mijn iPad al drie maand niet meer gebruikt.

 

Surface als computer

Tja, zo enorm veel is er niet te vertellen over die Surface als computer. Het is een degelijke Windowscomputer, met voldoende geheugen, een processor die krachtig genoeg is, geen gamingcomputer maar toch voldoende grafische kaart om games mee te spelen, en een snelle SSD.

Vooral dat laatste is een verademing: geen ratelende harde schijf meer, programma’s die vlugger starten dan hun schaduw: leutig.

Als ik met mijn computer aan een bureau zit, thuis of op het werk, hang ik er een aantal externe schermen aan, meestal in een configuratie als dit:

Screenshot (8)

Surface links als achtergrondscherm (televisie thuis, muziek of algemeen internet op het werk), scherm van 1920×1080 in het midden als hoofdwerkscherm, kleiner scherl in portrait mode rechts voor mail.

Eén scherm is rechtstreeks aan de Surface verbonden, een aner via USB. Verder nog aan de USB: een klavier en een muis, externe hard disk voor backups, en (op het werk) een ethnernet-naar-USB-kabel.

En dan voelt dat aan als om het even welke andere normale computer. Al wat Office en Photoshop en dergelijke is, werkt perfect zoals een mens zou verwachten dat het werkt op een moderne computer. Ik heb geen klachten over traagheid of wat dan ook.

Zonder extern scherm is het een computer voor mensen met goede ogen: 1920×1080 op zo’n klein schermpje is écht heel klein, en vergeet het om probleemloos zonder muis te werken in pakweg Office of andere “desktop”-applicaties: mi-nu-scu-le icoontjes, vingers zijn gewoon veel te onnauwkeurig, en zelfs met de stylus is het niet evident.

Die stylus gebruik ik voor notities tijdens vergaderingen, voor tekeningen, en voor Photoshop — drukgevoelig en precies, zo moet het zijn — maar niet als muisvervanger in normale Windows.

En dus: voor situaties waar er on the go moet gewerkt worden in gewone Windows, plug ik gewoon een muis in, en heb ik er een magnetisch keyboard aan hangen.

Ik begin een beetje Microsoft-fanboi-achtig te klinken, vrees ik, maar die Typecover 2 is een mirakel van ongelooflijk schoon fatsoen. Klikt vast aan de Surface, zo groot als een normaal keyboard en verlicht in het donker (maar alleen als ik er met mijn hand in de buurt kom), voelt — na wat gewoon worden — bijzonder degelijk aan, en is toch maar een millimeter of twee drie dik. Oh, en het doet ook dubbele dienst als cover.

Open ziet het er dan zo uit:

Surface 2 open

en toe azo:

Surface 2 toe

 

Eummmm… wat nog? Batterij: zeer degelijk. Ik ben niet in de gewoonte lang ver van een stopcontact te zitten, maar ik haal er zonder problemen een uur of vijf zes gewoon gebruik (dus niet games of zo) uit. Het is me al overkomen dat ik een hele werkdag zonder kabeldoorgeraakt ben. Nipt, en hij zal wel niet altijd aan gestaan hebben, maar toch gelukt.

Negatieve dingen, na drie maand? Een aantal, maar niets ergs: de stroomkabel klikt vast met een magneet, maar de randen lijken nét wat te scherp, waardoor het altijd prutsen is om het ding er in te krijgen. De precisie van de stylus helemaal in de hoeken is niet zeer goed. En de pijltjestoetsen op de type cover staan niet in omgekeerde T maar met een halve pijl naar boven en een halve pijl naar beneden, bah.

Maar dat-is-het-dus. Drie kleine nitpicks, en voor de rest: beste computer die ik ooit gehad heb.

 

Drie maand met een Microsoft Surface 2 Pro, inleiding

Drie maand? Waarom drie maand wachten vóór er iets over te zeggen, in ’s hemelsnaam? Zeer simpel: ik wou wachten tot de wittebroodsweken over waren, die periode waarin een mens vast bij zijn besluit blijft om niéts overbodigs te installen, om alles proper georganiseerd te houden, en waar er nog geen enkel probleem is met de computer.

Waarom een Surface? Een beetje voorgeschiedenis. Ik had thuis altijd een PC, in 1991 gebruikte ik een tijd een Mac SE/30, daarna weer PC’s, daarna op mijn werk door elkaar PC en Macs (Quadra, daarna PowerMac), en daarna een paar jaar PC en Unixgereedschap. Dan veranderde ik van werk en had ik een zware desktop-PC en een Toshiba TabletPC waar ik zeer content van  was, en daarna veranderde ik weer van werk en had ik een opeenvolging van adequate laptops.

Mijn droomtoestel voor draagbaar gereedschap voor meetings en notities en dergelijke, een paar jaar geleden (twee jaar vóór de allereerste iPad), was een Microsoft Courier:

…maar toen werd die afgevoerd, en toen ging ik bij Adhese werken en had ik een Macbook voor computer en een iPad voor onder de arm, en was ik daar relatief content van.

Vorig jaar begon die Macbook, na drie jaar intensief gebruik, stukje bij beetje de geest te geven, zoals zoveel andere Macbooks van zijn reeks. De iPad gebruikte ik minder en minder: met elke update van Apple werd het ding trager en trager. En ik was hoedanook Apple en zijn hele controlerende gedoe bijzonder zwaar beu: ik moest geen twee keer nadenken welke computer ik in de plaats wou.

Ik zocht iets met een degelijk scherm, klein en handig, met voldoende batterij en zo: die 15 inch Macbook had wel een okay scherm, maar uiteindelijk woog het ding veel te zwaar, en zat ik toch 90% van de tijd op een externe monitor te kijken.

Microsoft doet al een tijdje propere dingen met interfaces, vind ik. En Microsoft hardware (muizen, keyboards en andere) is traditioneel meer dan degelijk. En ik had tien jaar geleden ook al die Tablet PC waar ik bijzonder content van was.

Dus, allemaal in koor: Microsoft Surface Pro 2!

surface2proMet de gewone Surface Pro had ik de kat uit de boom gekeken (een versie 1, niet noodzakelijk mijn ding), maar de Surface 2 Pro zag er precies uit als waar ik naar op zoek was.

Ik wist het niet helemaal zeker: nog nooit écht op gewerkt (in de winkel eens over het scherm zwiepen telt niet mee), nog nooit mee rondgelopen, nog nooit echte software op proberen draaien, thuis wel al een eeuw Windows 8 maar nog nooit op het werk in een 99% Mac-omgeving mee gedraaid — maar ik zag het wel zitten.

Morgen: bevindingen!

Plus ça reste la même chose, plus ça reste la même chose

Bestaat daar een term voor, voor wat er gebeurt met een computer die nieuw is (of toch for all intents and purposes, met een nieuwe batterij en een nieuwe, lege harddisk), die dan eventjes weer zo snel werkt als een nieuwe computer zou moeten werken, en die dan een restore krijgt van een paar dagen geleden, waardoor hij weer dezelfde krotcomputer wordt die jaren gebruik ervan gemaakt hebben?

Want anders moet dat dringend uitgevonden worden. 

Acht

Ik ga mij daar allemaal niet te veel van aantrekken, van wat de mensen op de televisie en in de gazet zeggen. Ik ben al maanden content van Windows 8 in test- en previewversie, en ik heb het dan ook maar gekocht en op de hoofdcomputer geïnstalleerd.

Voor 29 euro kan een mens niet sukkelen.

Een update, dat alles wat erop stond ook nog werkt – en dat ik dan gewoon op Mame Qix kan spelen, of nog eens Baldur’s Gate II, of films kijken op Plex, of duizend andere dingen.

En als ik dan ergens volgend jaar of zo nog eens een laptop zou nodig hebben, dan koop ik gewoon zo’n dunne computer van Microsoft. Dat ik in mijn bed of op het toilet naar een film kan kijken en comics lezen, én al die andere dingen die ik al kon.

Te oud geworden om mij bezig te houden met wat andere mensen ervan vinden, denk ik.

Chrome font rendering ghraa

Heeft het zin om daarover te blijven klagen? Welneen, het heeft geen zin om daarover te blijven klagen. Ga ik er daarom mee ophouden om erover te klagen? Ge moogt twee keer raden. Hint: neen. 

Kijk, Amazon Cloud reader op Chrome 22.0.1229.79 op mijn laptop (ja, nog maar eens een zoveelste versie die ergens ver weg achter mijn rug is geïnstalleerd):

Amazondonker sm

En kijk, dit is exact hetzelfde scherm een paar seconden later, als die donkere balken boven en onder weggegleden zijn:

Amazonlicht sm

Mét balken is de tekst donker, zónder balken is de tekst licht. Waarom? Met balken en zonder balken gebruikt twee keer een verschillende manier van font rendering.

Kijk maar. Zonder balken is zuiver greyscale anti-aliasing:

Amazongreyscale

…en met balken is het subpixel rendering:

Amazoncleartype

Fucking fuck fuck fuckety fuck. Hop to it, Google. 

Update: Oh check it out shit hit the fan. (En ja, dat is nog iets anders dan de eeuwenoude DirectWrite/GDI-miserie in Chrome op Windows.)

Chrome is erger dan Internet Explorer 6

Chrome, vroeger, dat was een web browser die snel ging, die geen tierlantijnen deed, die rechttoe-rechtaan deed wat nodig was.

Als er ergens iets gemaakt moest worden: eerst in Chrome doen, dat is een plezier om mee te werken, en dan eens diep zuchten en het proberen in orde krijgen in Firefox en IE.

Dat is al een tijd niet meer het geval: Chrome is een log monster dat geheugen vreet, denkt dat het slimmer is dan u, onstabiel is en om onverklaarbare redenen vertraagt of stilvalt.

En wat veel erger is: dat meer dan regelmatig plots niet meer doet wat het gisteren nog deed. Dan zijt ge iets aan het maken, en oh kijk nu background-images worden niet meer ingeladen. Of toch wel. Of toch niet. Of toch wel. Of toch niet. Horizontale scrollbalken? Wie heeft dat nu nodig — wég ermee. Of nee, toch niet. Of wacht, toch wel. Ah tiens, Flash is niet opgeladen, blijkbaar. Of misschien wel? Of misschien niet?

Fonts, pakweg Google Web Fonts in Chrome op Windows, maar in het algemeen alles wat tekstrendering is? Chrome kaka, zoals de gremlins zouden zeggen.

Internet Explorer, zelfs in zijn ergste en meest degoutante vorm, ging tenminste voorspelbaar tegen de grond. Het was kapot of het was niet kapot, maar als het kapot was

GMail, hetzelfde: “You have been signed out of this account. This may have happened automatically because another user signed in from the same browser. To continue using this account, you will need to sign in again. This is done to protect your account and to ensure the privacy of your information.”

Néé, gast. Ik ben niét ergens anders ingelogd. En als ik weer inlog, dan zegt ge mij weer hetzelfde. En opnieuw, en opnieuw, en… ah nee, nu pakt het, en kan ik gewoon inloggen.

Ik ben al jaren (letterlijk, éttelijke jaren) gesubscribed op een aantal mailinglijsten, elk goed voor pakweg tien tot dertig mails per dag. Ik krijg al jaren (járen) een aantal alerts per mail, per dag een stuk of tien-vijftien. En dan plots, sinds eind augustus, besluit GMail op zijn eentje dat zo ongeveer twee derde van mijn mailinglijsttrafiek en 90% van mijn alerts (allemaal met een label en regels om er vanalles mee te doen) spam is.

Ha ja, pech, zeggen de mensen op het internet.

Net zoals bij de fonts en de css-zooi en de Google account-strubbelingen en de plots niet meer werkende Feedburner-login en de valse beschuldigingen van klikfraude bij Adsense: bakt u een ei, zeggen de mensen van Google. Bakt u een ei, en wacht, laat nog wat profielinformatie achter die we kunnen doorverkopen.

On the Fritz

De laptop deed al lang ambetant. Typische dingen: het ding dat in NASA Lift-off Mode gaat van zodra er moet geïndexeerd worden of als er meer dan twee tabs met Flash open staan, de eindeloze parade strandballen voor het minste en het kleinste — maar bon, dat is met alle computers zo op den duur, ik ga niet al te hard klagen.

Sinds een tijdje geleden was het méér dan een beetje traag en ambetant zoals gewoonlijk: moeilijkheden met opstarten en wakker worden, dat soort dingen.

En vanmorgen was het van dat. Computer stond nog aan van gisteren, maar alleen de muis bewoog nog, in haar regenboogstrandbalincarnatie.

Geen antwoord, dus maar een harde reset gedaan. Opstarten? Nee hoor:

20120901-210928.jpg

Opgestart in gelijk-de-jaren-stillekes-mode, en jammer maar helaas:

20120901-211421.jpg

Cannot mount root, errno = 19.

Zucht. Nieuwe harddisk dan maar, zeker?

Must be that planned obsolescence kicking in

Ik kwam vanmorgen toe op het werk, ik zet mijn computer aan, en het ding doet gewoon niets. Krik krak op slot, op een bevroren scherm, met een muis die niet beweegt. 

Even wachten, dan maar. 
Een minuut of vijf. Tien. 

Bon, okay. Harde reset, dan maar. Alle aangekoppelde apparaten (keyboard, muis, externe monitor, externe grafische kaart, backupharddisk) afkoppelen, en herbeginnen.

Kijk nu: computer start op. Ding… grijs scherm, wachtcursor. 

Even wachten, dan maar. 
Een minuut of vijf. Tien. Vijftien.

Nog eens een harde reset? Ah: beterschap! Start op, grijs scherm mét Apple-logo en wachtcursor. En niets meer. 

Nog eens heropstarten? Ding… vijf minuten grijs. Zeven minuten: plonk! Inlogscherm. 

En alles lijkt normaal, tot ik in de namiddag muziek wil opzetten, en ik zie dat mijn geluidsicoon grijs is. Geen klank meer, noch via luidspreker, noch via kopfoon. 

Eén dezer gaat die computer gewoon ontploffen, denk ik. Zal ik met een verkoolde hoop metaal en plastiek zitten en een gat in mijn bureau.

Zal ik bellen naar Apple, zullen ze bij Apple support voorstellen dat ik eens probeer om alles uit te wissen en alles te restoren van een back-up. 

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑