Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Category: Computers en dingen (page 1 of 19)

Nog computer

Ik voel mij een computerinstallateur: het was vandaag al de derde computer op drie dagen die ik installeer. Of de vierde keer, als ik die keer tel dat ik een computer gewoon helemaal opnieuw moest installeren wegens verkeerd OS. Of de vijfde, als ik die Ubuntu van gisteren meetel.

Maar bon, deze keer is het de nieuwe werkcomputer, waar ik de volgende paar jaar elke dag op zal werken, dus ik zit er niet zo mee in.

Het is gewoon weer een Microsoft Surface Pro geworden, hetzelfde als wat ik al had maar dan een 3 in plaats van een 2. Het scherm is hoger van resolutie, de aspect ratio is meer A4 dan 16:9, het gaat wat sneller, de stylus is veranderd maar daar merk ik niet veel van (behalve dat hij wat zwaarder is en dus natuurlijker in de hand ligt), de kickstand achteraan is in alle mogelijke standen verstelbaar.

En het blijft een machtig, máchtig goed toestel, natuurlijk.

Installeren, installeren

Op het werk was er geen computer meer op overschot, enfin ja ’t is te zeggen waren er wel computers op overschot, maar geen die redelijk snel in gebruik te nemen waren in afwachting van een nieuw toestel.

Behalve een oude Windowscomputerdoos. Die ik dan maar meteen ook naar Windows 10 overgezet heb: gemákkelijk! De tijd dat we een paar dingen bespraken in de keuken, en het was alsof het een nieuwe computer was.

Die dan ook meteen met mijn OneDrive kon spreken, en al mijn documenten kon binnentrekken, en voor ik het wist, kon ik mijn kas weer opvreten met gewoon dingen proberen doen werken, en was het alsof ik op mijn eigen oude computer (maar dan een eind trager en luidruchtiger) aan het werken was.

En dan thuiskomen, en proberen de computer te doen praten met het fototoestel. Niet zo simpel, want er moet een nieuwe firmware op de fotokodak om files te doen verschijnen op Windows 10, en om die firmware op de fotomathilde te krijgen, moet ik files op een SD-kaart zetten, en om dát te doen, heb ik een card reader nodig, maar o wee! de card reader is ook niet compatibel met Windows 10 — het is dan ook een model van de jaren lang geleden.

Wat doet een mens dan? Haja, Linux op een USB-stick zetten en hopen dat de card reader in Linux wel nog herkend zal worden, zeker? Here goes nothing!

update: Nah. De card reader is naar de zak. Ubuntu herkent hem ook niet, en de computer ontploft als ik er een SD-kaart in steek of uit haal. Grrr. Gelukkig doet het fototoestel wifi-verturing van foto’s en zo, maar da’s dan wel schrikkelijk traag. Ah well.

Kabels, 32, 64, USB, yada yada

Het stomme toeval wil dat we deze zomer een bootlading oude computers naar recyclage, kringloopwinkel en gelijkaardige afgevoerd hadden. En dus dat het nu al heel lang geleden is dat er in ons huis zó weinig computers aanwezig zijn.

Er stonden wel nog een aantal niet-laptops hier en daar, en daar heb ik er één van bovengehaal. Een computer van denk ik eind 2009, die toen top of the line was en nu nog net bruikbaar, hoe gaan die dingen?

Er stond nog Windows 7 op met twee jaar achterstallige updates. Eerst probleem: dat ding op het netwerk krijgen. Toen we hier verbouwden tien jaar geleden, hadden we overal netwerkkabel laten leggen, maar ge ziet van hier dat dat allemaal aangesloten is geraakt — waarom zouden we, met draadloos netwerk overal?

Het stomme toeval wil dat we deze zomer een bootlading oud materiaal (kabels, adaptatoren, kaarten, harde schijven, vanalles) naar reclyclage, kringloopwinkel en gelijkaardige afgevoerd hadden. En dat het nu dus ook al heel lang geleden is dat er in ons huis zó weinig computerwisselstukken aanwezig zijn.

En ik dus zeer hard op zoek moest naar:

  • een RGB-monitorkabel
  • een aanpassingsstuk van RGB naar HDMI (de ene monitor die er nog staat is een RGB-dink, de ene computer die nog min of meer werkt, heeft HDMI-uitgangen)
  • een draadloos netwerkding
  • een keyboard
  • een muis

Ik heb uiteindelijk een wifi-usb-dongle van mijn Rasberry Pi gehaald, een verdwaalde RGB-kabel gevonden in het achterhuis, een RGB/HDMI-aanpassingsdink gehaald van een zeer oude PC waar een grafische kaart in zat met één RGB en één HDMI-uitgang, een oud Dell-keyboard gevonden en mijn Logitich Anywhere MX-luis hebben ze niet meegediefd, ’t was zaak van ergens nog zo’n USB-stukje te vinden.

Oh ja, een computer die geen laptop is, dat maakt niet vanzelf geluid. Het stomme toeval wil dat we deze zomer een bootlading geluidsmateriaal (zeker vijf van die 5.1 en 7.1 en watnog-surround-systemen met allerlei boxen en subwoofers met telkens bijhorende Kabelsalat) naar reclyclage, kringloopwinkel en gelijkaardige afgevoerd hadden. En dat het nu dus ook al heel lang geleden is dat er in ons huis zó weinig geluidsproducerende dozen aanwezig zijn.

De Sonos-boxen hebben de idioten wel laten staan, en dus was het alleen nog op zoek gaan naar een kabel met aan de twee kanten een 3.5mm plug, die tussen de computer en de Sonos Line-In spannen, Sonos op Line In Input zetten en hey presto, ik kan weer naar lawijd luisteren.

Ik zeg “hey presto”, ik bedoel eigenlijk “urgh nééé waarom duurt het allemaal zo eeuwigegodslangggggg?” — dat USB-wifi-dingetje was denk ik in een vorig leven een naakte slak, zo traag dat het ging. En dus moest ik op zoek naar een netwerkkabel. Juist, zo’n ding dat ik met bootladingen had weggedaan deze zomer. Gelukkig staat er nog één doos vol gerief dat nog niet afgevoerd was, en daar zat een kabel van wel twintig meter lang.

Oef. Een computer die reageert, die lawaai maakt, die op het netwerk kan, en die er zeer zeer oud uitziet.

Omdat Windows 7 toch wel oud is en Windows 10 toch gratis is, heb ik er gisteren dan ook maar meteen Windows 10 op gezet, en OneDrive gesynchroniseerd, en zo had ik vanmorgen zo ongeveer al mijn documenten terug.

Ook vanmorgen was het fototoestelletje dat ik gisteren online gekocht had, toegekomen, heb ik een paar foto’s genomen, en dacht ik die in Lightroom te importeren.

Tiens: “no images found”, zegt Lightroom.

Oh, hang on. Het is verdorie Lightroom 5.7.1, en mijn Creative Cloud-dink weigert Lightroom CC te installeren. Waarom?

Gack! Er stond een 32-bit Windows 7 op, en die is uiteraard naar een 32-bit Windows 10 ge-upgegraded (geüpgradet?). Zucht. En Lightroom CC heeft een 64-bits OS nodig.

Downloaden dan maar. En op een USB zetten, en proberen booten van USB en van USB installeren. En als dat niet lukt: op zoek gaan naar een schrijfbare DVD om een ISO van Windows 10 op te branden.

Het stomme toeval wil wel dat ik deze zomer een bootlading DVD’s en CD’s heb afgevoerd naar… inderdaad.

Het moment dat een mens foert zegt

Ik was bezig aan iets in Django. Dat doet in principe allemaal mooie dingen op hoog niveau en een mens moet zijn poten niet vuilmaken aan de database, een groot gemak mijnheer mevrouw.

Maar op een bepaald punt loopt het in de soep met de snelheid en de efficiëntie, en op een bepaald moment lukt het gewoon niet om een view samen te stellen met combinaties van .filter() en .exclude() en subqueries in allerlei stappen en dan gedoe met {% for %}-dingen in elkaar genest en groupers en gedoe op een template-pagina: ja, het werkt min of meer wel, maar het is oérend traag. En véél te complex.

En dan geeft een mens het op, en wordt het gewoon

lijst = Dingen.objects.raw("""
  SELECT p.id, p.veld1, p.veld2, 
         r.veld1, r.veld2, a.veld2, c.veld1
  FROM tabel1 p 
       inner join tabel2 r on p.r_id=r.id
       inner join tabel3 b on p.id=b.p_id
       left outer join tabel4 a on p.id=a.p_id
       left outer join tabel5 c on p.id=c.p_id
  WHERE
       r.veld1< {0} and b.veld1 in ({1}) and
       p.veld3=0 and p.veld4=1 and
       (a.veld3=1 or a.id is null) and 
       (c.ctype='blah' or c.id is null) and 
       p.id not in (select p_id from tabel4
                    where veld1={0} or s_id=2)
  GROUP BY p.id
  ORDER BY r.veld1, r.veld2, p.veld2
  """.format(parameter1,parameter2))

Jaja, ’t is niet zoals het zou moeten zijn, maar het is maar voor een rapport dat zeer zeer zelden moet lopen, en doet zó een deugd om in de rapte wat SQL bij elkaar te schrijven en dat het allemaal wérkt.

Ik krijg er bijna heimwee naar echt programmeren en echt databasegedoe door.

Drie maand met een Microsoft Surface 2 Pro, verdict

Ik heb sinds een tijdje een Microsoft Surface 2 Pro (en laat mijn hoofd grust dat het Surface Pro 2 moet zijn, Bill Gates zegt het ook omgekeerd, kijk maar:

surface

, maar dit geheel terzijde.)

Ik kan er eigenlijk zeer beknopt over zijn: zonder de minste overdrijving kan ik mij geen toestel voor de geest halen waar ik meer content mee geweest ben dan met dit. Van alle toestellen die ik ooit gehad heb, en dan spreek ik van van boormachines over keukengerief tot computers, en van TRS-80 tot nu.

Beeld u in: een toestel van ongeveer dezelfde afmetingen als een iPad, met een echt touch screen (waarmee ik bedoel: zowel voor vingers als voor een pen), honderden gigabytes opslagruimte, waar magnetisch een uitstekend klavier aan kan geklikt worden, dat zonder het minste probleem drie HD-schermen aanstuurt, dat moderne games speelt, en — vooral — dat een volledige echte computer is.

Ben ik een film aan het bekijken in de zetel? Surface in tablet-mode, enkel het scherm en het uitklapbare voetje om te steunen, koptelefoon in als er volk in de buurt zit, en anders zonder koptelefoon (het geluid dat uit die Surface komt is werkelijk uitstekend).

Zit ik in vegetatiemodus voor de televisie of wil ik een comic lezen op het toilet? Surface in de hand als een boek, bediend met mijn vingers.

Zit ik aan mijn bureau op het werk? Ik plug er twee externe schermen aan en een USB-hub aan waarin een backupschijf en een keyboard geplugd zitten, met een draadloze muis in het keyboard.

Heb ik een vergadering? Afhankelijk van het soort vergadering klik ik het magnetisch keyboard eraan vast en steek ik de muis in de usb, of neem ik mijn stylo mee en schrijf ik op het scherm. Dat ziet er dan bijvoorbeeld zo uit:

(Héérlijk thuiskomen in OneNote, trouwens: integratie van tekst en tekeningen en foto’s en screenshots en doorzoekbare handgeschreven notities en tekst op screenshots en foto’s, en de mogelijkheid om gesynchroniseerd geluid erbij op te nemen, de ideale notitieneemtoepassing — ik heb het járen aan een stuk gemist!)

Ik heb geen andere computer dan de Surface, en ik gebruik hem voor alles, zowel op het werk als thuis — dat is redelijk anders dan vóór de Surface: dan had ik een Mac voor werk, deed ik thuis dingen op een desktop-PC, en liep ik nog eens rond met een iPad.

 

Surface als tablet

Het is honderd procent mogelijk om zo’n Surface alleen maar als tablet te gebruiken. Er is Windows 8(.1) dat een reeks ingebouwde dingen heeft, er is een Microsoft Store waar allemaal apps en spelletjes en zo zijn, en alleen daarmee zou een mens ook voort kunnen.

Die hele Windows 8 op een computer met een touch screen, als ik dan toch moet vergelijken, vind ik een enorme verademing in vergelijking met iOS 7. Windows was plat vóór Apple plat was, en er is –vind ik persoonlijk, opnieuw– serieus veel meer over nagedacht.

Het begint bij de “homepagina”, die een mens helemaal naar zijn eigen goesting kan indelen, met live tiles die updaten en doen, en die meegroeit met uw eigen manier van werken. Zo ziet het er na drie maand bij mij uit:

home

Van de dingen die daarop staan, is een groot deel “tablet-mode”: alleen dat blokje kleine icoontjes (voornamelijk Office, dus) is zuiver desktop-Windows. Mail, kalender, Kindle, Comics, feed reader: allemaal zonder op de desktop te komen.

En ook de basisdingen zijn proper en handig — pak de alarmklok, bijvoorbeeld:

alarm

Om maar te zeggen dat ik geen problemen heb met Windows 8. De apps werken meestal in de breedte, wat in deze tijden van brede schermen een gemak is.

Screenshot (29)

Screenshot (39)

 

Screenshot (35)

Net zoals de Windows-telefoon, doet Windows 8 aan agreggatie van allerlei socialemedia-accounts:

Screenshot (33)

Het grootste verschil met iOS is natuurlijk dat Windows multitasking doet, in de zin van meer dan één app tegelijk kunnen gebruiken. In een klein venster de televisie opzetten via Yelo en ondertussen een boek lezen, bijvoorbeeld (ja, “er is een streamingprobleem” bij Yelo — Telenet en stabiliteit in streaming is géén goede combinatie):

Screenshot (41)Of kijken naar filmpjes via Plex en ondertussen mail lezen:

Screenshot (42)

Split screen, en ja, die verdeling kan aangepast worden, en ja, dat is een enorm gemak, en ja, ik gebruik dat zeer regelmatig.

Om maar te zeggen: een niet-pro-Surface is meer dan een vervanging van een iPad. En ik heb mijn iPad al drie maand niet meer gebruikt.

 

Surface als computer

Tja, zo enorm veel is er niet te vertellen over die Surface als computer. Het is een degelijke Windowscomputer, met voldoende geheugen, een processor die krachtig genoeg is, geen gamingcomputer maar toch voldoende grafische kaart om games mee te spelen, en een snelle SSD.

Vooral dat laatste is een verademing: geen ratelende harde schijf meer, programma’s die vlugger starten dan hun schaduw: leutig.

Als ik met mijn computer aan een bureau zit, thuis of op het werk, hang ik er een aantal externe schermen aan, meestal in een configuratie als dit:

Screenshot (8)

Surface links als achtergrondscherm (televisie thuis, muziek of algemeen internet op het werk), scherm van 1920×1080 in het midden als hoofdwerkscherm, kleiner scherl in portrait mode rechts voor mail.

Eén scherm is rechtstreeks aan de Surface verbonden, een aner via USB. Verder nog aan de USB: een klavier en een muis, externe hard disk voor backups, en (op het werk) een ethnernet-naar-USB-kabel.

En dan voelt dat aan als om het even welke andere normale computer. Al wat Office en Photoshop en dergelijke is, werkt perfect zoals een mens zou verwachten dat het werkt op een moderne computer. Ik heb geen klachten over traagheid of wat dan ook.

Zonder extern scherm is het een computer voor mensen met goede ogen: 1920×1080 op zo’n klein schermpje is écht heel klein, en vergeet het om probleemloos zonder muis te werken in pakweg Office of andere “desktop”-applicaties: mi-nu-scu-le icoontjes, vingers zijn gewoon veel te onnauwkeurig, en zelfs met de stylus is het niet evident.

Die stylus gebruik ik voor notities tijdens vergaderingen, voor tekeningen, en voor Photoshop — drukgevoelig en precies, zo moet het zijn — maar niet als muisvervanger in normale Windows.

En dus: voor situaties waar er on the go moet gewerkt worden in gewone Windows, plug ik gewoon een muis in, en heb ik er een magnetisch keyboard aan hangen.

Ik begin een beetje Microsoft-fanboi-achtig te klinken, vrees ik, maar die Typecover 2 is een mirakel van ongelooflijk schoon fatsoen. Klikt vast aan de Surface, zo groot als een normaal keyboard en verlicht in het donker (maar alleen als ik er met mijn hand in de buurt kom), voelt — na wat gewoon worden — bijzonder degelijk aan, en is toch maar een millimeter of twee drie dik. Oh, en het doet ook dubbele dienst als cover.

Open ziet het er dan zo uit:

Surface 2 open

en toe azo:

Surface 2 toe

 

Eummmm… wat nog? Batterij: zeer degelijk. Ik ben niet in de gewoonte lang ver van een stopcontact te zitten, maar ik haal er zonder problemen een uur of vijf zes gewoon gebruik (dus niet games of zo) uit. Het is me al overkomen dat ik een hele werkdag zonder kabeldoorgeraakt ben. Nipt, en hij zal wel niet altijd aan gestaan hebben, maar toch gelukt.

Negatieve dingen, na drie maand? Een aantal, maar niets ergs: de stroomkabel klikt vast met een magneet, maar de randen lijken nét wat te scherp, waardoor het altijd prutsen is om het ding er in te krijgen. De precisie van de stylus helemaal in de hoeken is niet zeer goed. En de pijltjestoetsen op de type cover staan niet in omgekeerde T maar met een halve pijl naar boven en een halve pijl naar beneden, bah.

Maar dat-is-het-dus. Drie kleine nitpicks, en voor de rest: beste computer die ik ooit gehad heb.

 

Drie maand met een Microsoft Surface 2 Pro, inleiding

Drie maand? Waarom drie maand wachten vóór er iets over te zeggen, in ’s hemelsnaam? Zeer simpel: ik wou wachten tot de wittebroodsweken over waren, die periode waarin een mens vast bij zijn besluit blijft om niéts overbodigs te installen, om alles proper georganiseerd te houden, en waar er nog geen enkel probleem is met de computer.

Waarom een Surface? Een beetje voorgeschiedenis. Ik had thuis altijd een PC, in 1991 gebruikte ik een tijd een Mac SE/30, daarna weer PC’s, daarna op mijn werk door elkaar PC en Macs (Quadra, daarna PowerMac), en daarna een paar jaar PC en Unixgereedschap. Dan veranderde ik van werk en had ik een zware desktop-PC en een Toshiba TabletPC waar ik zeer content van  was, en daarna veranderde ik weer van werk en had ik een opeenvolging van adequate laptops.

Mijn droomtoestel voor draagbaar gereedschap voor meetings en notities en dergelijke, een paar jaar geleden (twee jaar vóór de allereerste iPad), was een Microsoft Courier:

…maar toen werd die afgevoerd, en toen ging ik bij Adhese werken en had ik een Macbook voor computer en een iPad voor onder de arm, en was ik daar relatief content van.

Vorig jaar begon die Macbook, na drie jaar intensief gebruik, stukje bij beetje de geest te geven, zoals zoveel andere Macbooks van zijn reeks. De iPad gebruikte ik minder en minder: met elke update van Apple werd het ding trager en trager. En ik was hoedanook Apple en zijn hele controlerende gedoe bijzonder zwaar beu: ik moest geen twee keer nadenken welke computer ik in de plaats wou.

Ik zocht iets met een degelijk scherm, klein en handig, met voldoende batterij en zo: die 15 inch Macbook had wel een okay scherm, maar uiteindelijk woog het ding veel te zwaar, en zat ik toch 90% van de tijd op een externe monitor te kijken.

Microsoft doet al een tijdje propere dingen met interfaces, vind ik. En Microsoft hardware (muizen, keyboards en andere) is traditioneel meer dan degelijk. En ik had tien jaar geleden ook al die Tablet PC waar ik bijzonder content van was.

Dus, allemaal in koor: Microsoft Surface Pro 2!

surface2proMet de gewone Surface Pro had ik de kat uit de boom gekeken (een versie 1, niet noodzakelijk mijn ding), maar de Surface 2 Pro zag er precies uit als waar ik naar op zoek was.

Ik wist het niet helemaal zeker: nog nooit écht op gewerkt (in de winkel eens over het scherm zwiepen telt niet mee), nog nooit mee rondgelopen, nog nooit echte software op proberen draaien, thuis wel al een eeuw Windows 8 maar nog nooit op het werk in een 99% Mac-omgeving mee gedraaid — maar ik zag het wel zitten.

Morgen: bevindingen!

Plus ça reste la même chose, plus ça reste la même chose

Bestaat daar een term voor, voor wat er gebeurt met een computer die nieuw is (of toch for all intents and purposes, met een nieuwe batterij en een nieuwe, lege harddisk), die dan eventjes weer zo snel werkt als een nieuwe computer zou moeten werken, en die dan een restore krijgt van een paar dagen geleden, waardoor hij weer dezelfde krotcomputer wordt die jaren gebruik ervan gemaakt hebben?

Want anders moet dat dringend uitgevonden worden. 

Acht

Ik ga mij daar allemaal niet te veel van aantrekken, van wat de mensen op de televisie en in de gazet zeggen. Ik ben al maanden content van Windows 8 in test- en previewversie, en ik heb het dan ook maar gekocht en op de hoofdcomputer geïnstalleerd.

Voor 29 euro kan een mens niet sukkelen.

Een update, dat alles wat erop stond ook nog werkt – en dat ik dan gewoon op Mame Qix kan spelen, of nog eens Baldur’s Gate II, of films kijken op Plex, of duizend andere dingen.

En als ik dan ergens volgend jaar of zo nog eens een laptop zou nodig hebben, dan koop ik gewoon zo’n dunne computer van Microsoft. Dat ik in mijn bed of op het toilet naar een film kan kijken en comics lezen, én al die andere dingen die ik al kon.

Te oud geworden om mij bezig te houden met wat andere mensen ervan vinden, denk ik.

Chrome font rendering ghraa

Heeft het zin om daarover te blijven klagen? Welneen, het heeft geen zin om daarover te blijven klagen. Ga ik er daarom mee ophouden om erover te klagen? Ge moogt twee keer raden. Hint: neen. 

Kijk, Amazon Cloud reader op Chrome 22.0.1229.79 op mijn laptop (ja, nog maar eens een zoveelste versie die ergens ver weg achter mijn rug is geïnstalleerd):

Amazondonker sm

En kijk, dit is exact hetzelfde scherm een paar seconden later, als die donkere balken boven en onder weggegleden zijn:

Amazonlicht sm

Mét balken is de tekst donker, zónder balken is de tekst licht. Waarom? Met balken en zonder balken gebruikt twee keer een verschillende manier van font rendering.

Kijk maar. Zonder balken is zuiver greyscale anti-aliasing:

Amazongreyscale

…en met balken is het subpixel rendering:

Amazoncleartype

Fucking fuck fuck fuckety fuck. Hop to it, Google. 

Update: Oh check it out shit hit the fan. (En ja, dat is nog iets anders dan de eeuwenoude DirectWrite/GDI-miserie in Chrome op Windows.)

Chrome is erger dan Internet Explorer 6

Chrome, vroeger, dat was een web browser die snel ging, die geen tierlantijnen deed, die rechttoe-rechtaan deed wat nodig was.

Als er ergens iets gemaakt moest worden: eerst in Chrome doen, dat is een plezier om mee te werken, en dan eens diep zuchten en het proberen in orde krijgen in Firefox en IE.

Dat is al een tijd niet meer het geval: Chrome is een log monster dat geheugen vreet, denkt dat het slimmer is dan u, onstabiel is en om onverklaarbare redenen vertraagt of stilvalt.

En wat veel erger is: dat meer dan regelmatig plots niet meer doet wat het gisteren nog deed. Dan zijt ge iets aan het maken, en oh kijk nu background-images worden niet meer ingeladen. Of toch wel. Of toch niet. Of toch wel. Of toch niet. Horizontale scrollbalken? Wie heeft dat nu nodig — wég ermee. Of nee, toch niet. Of wacht, toch wel. Ah tiens, Flash is niet opgeladen, blijkbaar. Of misschien wel? Of misschien niet?

Fonts, pakweg Google Web Fonts in Chrome op Windows, maar in het algemeen alles wat tekstrendering is? Chrome kaka, zoals de gremlins zouden zeggen.

Internet Explorer, zelfs in zijn ergste en meest degoutante vorm, ging tenminste voorspelbaar tegen de grond. Het was kapot of het was niet kapot, maar als het kapot was

GMail, hetzelfde: “You have been signed out of this account. This may have happened automatically because another user signed in from the same browser. To continue using this account, you will need to sign in again. This is done to protect your account and to ensure the privacy of your information.”

Néé, gast. Ik ben niét ergens anders ingelogd. En als ik weer inlog, dan zegt ge mij weer hetzelfde. En opnieuw, en opnieuw, en… ah nee, nu pakt het, en kan ik gewoon inloggen.

Ik ben al jaren (letterlijk, éttelijke jaren) gesubscribed op een aantal mailinglijsten, elk goed voor pakweg tien tot dertig mails per dag. Ik krijg al jaren (járen) een aantal alerts per mail, per dag een stuk of tien-vijftien. En dan plots, sinds eind augustus, besluit GMail op zijn eentje dat zo ongeveer twee derde van mijn mailinglijsttrafiek en 90% van mijn alerts (allemaal met een label en regels om er vanalles mee te doen) spam is.

Ha ja, pech, zeggen de mensen op het internet.

Net zoals bij de fonts en de css-zooi en de Google account-strubbelingen en de plots niet meer werkende Feedburner-login en de valse beschuldigingen van klikfraude bij Adsense: bakt u een ei, zeggen de mensen van Google. Bakt u een ei, en wacht, laat nog wat profielinformatie achter die we kunnen doorverkopen.

On the Fritz

De laptop deed al lang ambetant. Typische dingen: het ding dat in NASA Lift-off Mode gaat van zodra er moet geïndexeerd worden of als er meer dan twee tabs met Flash open staan, de eindeloze parade strandballen voor het minste en het kleinste — maar bon, dat is met alle computers zo op den duur, ik ga niet al te hard klagen.

Sinds een tijdje geleden was het méér dan een beetje traag en ambetant zoals gewoonlijk: moeilijkheden met opstarten en wakker worden, dat soort dingen.

En vanmorgen was het van dat. Computer stond nog aan van gisteren, maar alleen de muis bewoog nog, in haar regenboogstrandbalincarnatie.

Geen antwoord, dus maar een harde reset gedaan. Opstarten? Nee hoor:

20120901-210928.jpg

Opgestart in gelijk-de-jaren-stillekes-mode, en jammer maar helaas:

20120901-211421.jpg

Cannot mount root, errno = 19.

Zucht. Nieuwe harddisk dan maar, zeker?

Must be that planned obsolescence kicking in

Ik kwam vanmorgen toe op het werk, ik zet mijn computer aan, en het ding doet gewoon niets. Krik krak op slot, op een bevroren scherm, met een muis die niet beweegt. 

Even wachten, dan maar. 
Een minuut of vijf. Tien. 

Bon, okay. Harde reset, dan maar. Alle aangekoppelde apparaten (keyboard, muis, externe monitor, externe grafische kaart, backupharddisk) afkoppelen, en herbeginnen.

Kijk nu: computer start op. Ding… grijs scherm, wachtcursor. 

Even wachten, dan maar. 
Een minuut of vijf. Tien. Vijftien.

Nog eens een harde reset? Ah: beterschap! Start op, grijs scherm mét Apple-logo en wachtcursor. En niets meer. 

Nog eens heropstarten? Ding… vijf minuten grijs. Zeven minuten: plonk! Inlogscherm. 

En alles lijkt normaal, tot ik in de namiddag muziek wil opzetten, en ik zie dat mijn geluidsicoon grijs is. Geen klank meer, noch via luidspreker, noch via kopfoon. 

Eén dezer gaat die computer gewoon ontploffen, denk ik. Zal ik met een verkoolde hoop metaal en plastiek zitten en een gat in mijn bureau.

Zal ik bellen naar Apple, zullen ze bij Apple support voorstellen dat ik eens probeer om alles uit te wissen en alles te restoren van een back-up. 

These are the days of miracle and wonder

Doemscenario’s!

Het draadloos interwebs in ons huis was dood!

Alles herstart, geen resultaat: het netwerk staat schoon aangekondigd, wordt proper gevonden, maar gaat niet naar de buitenwereld. Terwijl een draadverbinding met het bakje wél naar de buitenwereld gaat. Oh, en als ik de draad uit de desktop-pc trek en hem verplicht met zijn draadloos ding te verbinden, dan lukt het wel, maar op de Mac niet. En de Windows-foon wil ook wel op het internet draadloos, maar de iPhone en de iPad niet.

Er zijn geen draadloze netwerken die discrimineren tussen Microsoft en Apple, daar ligt het dus niet aan. Een test met een Android-toestel in huis is niet-conclusief: soms werkt het wel, soms niet.

Zucht.

Het heeft veel te lang geduurd voor ik erachter was wat er aan de hand was, maar ‘t is helemaal in orde gekomen, hoera! Ik voel mij een netwerkgoeroe!

Voor de posteriteit: als er in uw huis meer dan één bakje staat dat draadloos internet verschaft, en één van de bakjes zijn niet meer met de draad verbonden, dan loopt blijkbaar alles in de soep. Dan stuurt dat ene bakje zonder verbinding met het internet wel nog draadloze signalen uit, van “kies mij! kies mij! ik zal u op het internet brengen!”, maar is dat dan eigenlijk een geval van zo zeggen de ketters, maar zij dolen.

En als ge in een zone zit waar twee concurrerende bakjes, eentje mét en eentje zónder verbinding met de buitenwereld, om aandacht vragen, dan zeggen iPhone/iPad “geen Wifi gevonden trekt uw plan”, zegt Mac “uw netwerksettings zijn veranderd, kies PPPoE of DHCP handengezwaai drukdoenerij”, en deden de windowsmachines het –toevallig vrees ik, omdat ze praktisch naast het wel geconnecteerde bakje staan—zonder klagen. En de Android, die zweefde in en uit, waarschijnlijk naarmate hij dichter of verder van de al dan niet werkende dradlozedoos was.

Naar de living getrokkken, draad van Linksys weer ingestoken, en alles is weer in orde. En dat weten we dan dus ook weer.

Windows Phone 8: do want

Ik ga te weinig geld hebben, vrees ik, om naar Microsoft te smijten.

Ahem. Als ik nu eens beloof om elke week te zeggen hoe goed ik Microsoft wel vind en hoe content ik ervan ben, zou ik dan nog eens zo’n Windows Phone gratis krijgen, gelijk die Lumia die ze mij gegeven hebben? :)

I love the sound of jimmies rustling in the morning

It’s funny ‘cause it’s true:

HXeAU

Ik heb een jaar of twee een TabletPC gehad, tien jaar geleden. Gegeven de beperkingen van 2003-2004 was dat een fantastisch toestel: openklappen en als gewone laptop gebruiken, scherm draaien en weer dichtdoen en het is een scherm waarmee rondgelopen kon worden. 

Niet met vingers maar met een stilus, en ja, dat was enorm handig: Windows, Tablet Edition was en is uitstekend, en OneNote op Tablet… bliss. Beeld u in: Evernote, maar met dicteren en handschriftherkenning, en handschrift in combinatie met opnemen (een vergadering= het geluid opnemen, en dan notities nemen en afspelen wat er gezegd werd in de buurt van welke notitie, machtig).

Ik had in 2007 een droom van een toestel dat een boekje zou zijn: buiten een klein schermpje, en dan open doen en een groot scherm binnen. 

En kijk, toen was er Microsoft’s Courier:

Dat was 2008, twee jaar voor de iPad, maar tegen 2010 was het project opgedoekt — de hoofdreden dat ik dacht dat de nieuwe Windows Phone er ook wel niet zou komen. (Serieus: ik zou nu nog altijd zo’n Courier kopen. Metéén.)

Ondertussen heb ik een stapel Apple-gerief in huis, onder meer ook een paar van die iPads, en ik ben ze hartsgrondig beu. OK, het scherm is fantastisch goed, maar dan hebben we het zowat gehad:

  • Die interface, met die grid van statische iconen zonder informatie, daar zit ondertussen ook redelijk wat sleet op. 
  • Er kan sinds een tijdje ’t een en ’t ander via het net op en af gezet worden, maar de manier waarop het ding samenwerkt met een computer (laat staan een niet-Mac, laat helemaal staan twee verschillende computers) is om te schreien. 
  • Ik weet niet hoe het met u zit, maar zo’n duur toestel: niet iedereen in het hele gezin krijgt er één. En ik zou het fijn vinden dat als ik en spelletje speel en daarna mijn zoon, dat onze progressen niet door elkaar staan. Of dat zowel Zelie als ik onze mail kunnen checken of onze kalender beheren op één toestel. Dat browser histories gescheiden blijven, dat ik bijvoorbeeld Anna kan laten inloggen op de iPad en dat ze niet alle apps ziet die ik zie, of dat Louis een andere manier van apps klasseren heeft. Multi-user, dat ze zeggen. Bakt u een ei, dat Apple zegt.

Enfin bon: van telefoon is de iPhone hier ondertussen al sinds januari afgeschaft en fulltime vervangen door Windows Phone, en ik kijk er enorm hard naar uit om de iPad te vervangen door zo eentje: 

Surface 01

Sinds ik weer meer op Windows werk nu we een bureau hebben thuis, valt dat enorm op, hoe volwassen en stabiel en gewoon degelijk Windows (7) aanvoelt. En hoe OS X voelt zoals iTunes aanvoelt: rommelig, krakkemikkig, oubollig, inconsistent, fragiel

Een plaats voor alles en alles een plaats, en voor mij zal dat Windows (8) zijn en Microsoft Surface. Met vingers én met stilus, zoals het altijd al had moeten zijn. Met hardware waar over nagedacht is — de gasten van Microsoft Hardware zijn altijd al meer dan degelijk geweest.

(Ja, het ding crasht in het begin van de video. Ik zit er niet mee in: het ding komt pas binnen een half jaar uit, het is een nieuw platform, yada yada. Dit is een echte computer, geen speelgoed. Neem mijn geld, Microsoft.)

Dat klavier, jong. Dat klavier.

Older posts