Ha. Apple en Microsoft, ‘t is altijd prijs, altijd gewonnen voor zinloze discussies.

Maar het is verdorie mijn website, en ik schrijf wat ik wel, dus: ha! Bij wijze van scratchpad, en luidop beginnen denken voor een artikel dat ik alsnog toch moet schrijven over research versus gut feeling, dictatuur versus too many cooks spoilinng the broth, en originaliteit en hoe overrated die wel is of niet. Ha!

Eén van de interessantste dingen die al eerder gehoord had, maar de ik gisteren bevestigd heb gekregen van Yvonne Rogers, is dat Apple quasi géén research meer doet. Zijzelf is er hoogstpersoonlijk, samen met een paar honderd onderzoekers, door Steve Jobs buitengekegeld: we don’t do research, we make stuff.

En, ook van dezelfde horse’s mouth wegens er ook van dichtbij in betrokken: dat Microsoft wél research doet. Stapels research. Op allerlei vlakken en allerlei velden. En dat er op user interface-vlak Grote Dingen aankomen—ze was wel gebonden aan allerlei NDAs, helaas.

Niet dat dat noodzakelijk iets te maken heeft met het eindresultaat dat nu in de winkels ligt, en professor Rogers is in het echt overigens één van die rabiate Apple-fans.

Maar het bevestigt wel wat wel meer mensen zeggen: bij Apple is het goed als Steve Jobs zegt dat het goed is. Jonathan Ive’s team doet uitstekend design, en Steve Jobs trancheert. Vaak (meestal) is dat bijzonder goed aangevoeld, soms (zelden) is dat helemaal mis: met muizen bijvoorbeeld loopt het vaak helemaal de soep in, en is design by committee en veel research vaak wél een goed idee.

Zo ver moet er niet gezocht worden voor voorbeelden: Apple’s éénknopmuizen zijn zeer goed voor absolute beginners, maar alleen die-hard Mac-heads durven te zeggen dat ze in alle omstandigheden beter zijn dan een degelijke muis met méér knoppen—gebruikers zijn nu eenmaal per definitie niet lang beginners.

En afgrijselijkheden zoals die hockey puck-muis van de iMacs (Steve vindt het goed, dus gaan met die banaan!) staan in scherp contrast tot de eerste Microsoft-muis (tientallen, honderden iteraties, duwen, zoeken, trekken, onderzoek, altijd met de eindgebruiker in het achterhoofd)—en niet veel mensen gaan betwijfelen dat de eerste muis van Microsoft de beste muis ooit was tot dan toe, die de toon gezet heeft voor alle opvolgers.

De interface-mensen bij Apple, dat is een ander paar mouwen. Ze hebben het uitstekende productdesign om zich op te baseren, en het zijn heel erg goede pikkendieven. Daar is geen negatieve connotatie bij: er is een groot verschil tussen een idee hebben, dat idee goed uitwerken, het snel geïmplementeerd krijgen, het goed geïmplementeerd krijgen, en het verkocht krijgen aan het publiek. [design rationale]

Case in point: Spotlight. Jazeker, Microsoft heeft precies die functie (geïntegreerd eigen computer en internet zoeken, tralala) jaren geleden gedemonstreerd als één van de toekomstige features van Vista, en als ik me niet vergis was Copernic er ook vroeger bij, maar toch. Een paar maand geleden was hier een vision workshop waarop allerlei interface-trends en ideeën gebrainstormd werden, en één van die punten was “zo’n zoekfunctie die meteen resultaten toont terwijl ik typ, gelijk in Mac OS X”.

Mindshare, een sexy implementatie, en veel ballyhoo: bingo! Het is ze van harte gegund, maar een béétje zin voor geschiedenis en perspectief, om niet te zeggen een béétje nederigheid zou mijnheer Jobs wel proper staan.

Steve Jobs is geniaal in zijn rol van gatekeeper en toetssteen en bezielde guru, en dat is iets dat Microsoft in dergelijke hoegenaamd niet heeft. Als er één ding te leren is van de manier waarop de interfaces van Apple tot stand komen, dan is het dat een verlicht despoot in die zaken meer dan nuttig is. Misschien, zeer misschien, dat Ray Ozzie dat wat gaat doen, maar ik betwijfel het.

Nee, als Microsoft echt propere dingen gaat doen, dan zal het misschien wel uit de research komen.

Het is eigenlijk vreemd: Apple heeft de reputatie van vernieuwende dingen te doen, maar eigenlijk zijn het vaak relatief eenvoudige problemen die ze aanpakken, met relatief eenvoudige oplossing. En Microsoft heeft de reputatie van vanalles te kopiëren van links en rechts, maar eigenlijk kiezen ze er vaak voor om de moeilijke problemen zo grondig mogelijk op te lossen.

[voorbeelden]

Môh. De heren doen tegenwoordig ook prostitutie!

De spatiebalk had het begeven, en toen was hij helemaal los gekomen en bleek dat er een stukje rubber zomaar los onder zat, maar dat dat stukje rubber op zijn zijkant lag in plaats van recht te staan.

En als dat stukje rubber weer recht stond en de toets weer vastgeklikt was (twee metalen pinnetjes, twee plastieken drukknopjes), ging het weer een tijdje goed, maar na nog geen uur ging het weer verkeerd: alleen het exacte midden van de spatiebalk werkte nog, en de zijkantendedenhetniet.

Qu’à cela ne tienne: naar Pieter, de Man Aan De IT gegaan, en keyboards geswitched. Zo dùn dat die dingen zijn, laptopkeyboards! Nauwelijks zo hoog als de toetsen zelf, weird!

Maar nu werkt het ding wel weer. Alhoewel: ik heb de indruk dat hij soms bepaalde letters niet doet. Of misschien ligt het wel aan mezelf. Grmbl.

Als een zo voor de hand liggende techniek als een keyboard u in de steek laat, dan is dat een traumatische ervaring. Vroeger was een mens daar nog een beetje aan gewoon, dat de muis steken liet vallen en dat de muisbal moest gekuist worden en de crud van de muiswieltjes geschraapt, maar tegenwoordig met die optische muizen is dat niet meer aan de orde.

En dus nu loop ik helemaal nerveus: alle woorden nakijken of alle letters er wel in staan en zo. Kweetniethoe vervelend. Eens zien of het morgen over is: ik heb een stapel rapportering te typen.

Het werkt, maar misschien ook niet. En misschien ligt het aan mij. Ik denk dat het ook zoiets moet zijn om oud te worden. Ik weet het, of nee, ik wist het… maar is dat wel zo? En ben ik het gewoon vergeten, of zijn het mijn hersenen die mij in de steek laten?

Al een tijdje oud, maar ‘t blijft grappig:

Zo traag dat het allemaal soms is. GMail, dat duurt soms seconden lang voor er iets op het scherm komt, met een akelige “loading…”, en dan soms ook wel eens—vaker dan mij zint—iets in de zin van “this is taking longer than it should” en dan het voorstel om een text only-versie te gebruiken.

En dan slurpt Firefox honderden megabytes geheugen op, en dan blokkeert het, en dan loopt het allemaal zo traag, zo traag, en dingen als dit:

zijn schering en inslag.

Zucht.

Zovervelenddatdatis:mijnspatiebalkwerktnietmeer.

Ikwasopdecomputeraanhetwerkendaarnet,enplots:nietsmeer.

EnhierinhuiszijnergeenUSB-keyboards.

EndecomputerheeftgeengewonePS/2–uitgang.

Dedju.

Enfin, als zéér voorlopige oplossing heb ik middels remapkey de space op de rechter-ctrl-knop gezet, maar gemakkelijk is anders: zo twintig jaar motorisch geheugen in één keer omzetten…

In de ”Ceci n’est pas un FAQ” over de nieuwe machine tags van Flickr (zie ook alhier), schrijft Aaron Straup Cope onder meer dit.

# Is the predicate *really* a predicate?

You are in a dark cave. In the corner is a fire and a man making bunny shadows on the wall with his hands. Whether or not it’s really a ‘predicate’ depends on how much time you spend on the semantic-web mailing list.

It’s close enough to being a predicate that it makes for a good short-hand.

---

# Wait, aren’t machine tags just RDF?

No, machine tags are not RDF; they could play RDF on television, though.

See also : weblog.scifihifi.com/2005/08/05/meta-tags-the-poor-mans-rdf

---

# Huh, what is RDF ?

RDF Describes Flickr. That’s really all you need to know about RDF.

Ik moet daar dus heel erg hard om lachen.

Check it out! Een nieuwe versie van BlogJet, het ding waarmee ik de overgrote meerderdheid van de dingen op mijn weblog schrijf.

Chandler. What can I say? Ik ben er ik-weet-niet-hoe-teleurgesteld in.

Jaren en jaren geleden was er een DOS-programma, Lotus Agenda. Krachtig, ingewikkeld, vernieuwend.

Van het eerste moment dat ik er iets over las, wou ik het hebben. Nee, da’s eigenlijk te zwak: I lusted for it. Agenda was precies wat ik wou hebben: een agenda en een notablok en een to do-lijst en een database, alles in één. Aanpasbaar, kneedbaar, ideosyncratisch, een programma waar men fanatiek over kan worden. “Niet vergeten morgen een artikel te schrijven” kon automatisch een to do-item worden in de categorie “weblog”, op de datum van 24 januari 2007 geklasseerd.

Lotus Agenda: krachtig, ingewikkeld, vernieuwend. Geflopt, ook. Wegens allerlei redenen, ook onder meer dat Mitch Kapor, de man achter Agenda, niet meer bij Lotus was, en dat de marketing scheef liep, en dat ze verliefd waren geworden op wat Lotus Organizer (voor Windows) zou worden, en vanalles. En ook wel, tja, dat het te complex was, en te slim voor zijn eigen goed.

Kapor, schijnt het, liep al jaren met Agenda in zijn achterhoofd, en een tijdje geleden is hij er alsnog aan herbegonnen. In de vorm van Chandler.

En toen liep het mis. Ik was er drie jaar geleden al sceptisch over, en het is er sindsdien niet op verbeterd. Ik bedoel, de release notes voor de laatste milestone (drie! jaar! later!) bevatten onder meer waarschuwingen als deze:

In the All view, the Who column is not yet context sensitive. It therefore does not display the correct attribute depending on the particular circumstance of the item. Instead, it always displays the From: attribute, if there is one.

The Communications Status column in alpha4 is semantically-poor. You will not be able to:

• Differentiate between Read and Unread messages.
• Mark messages as Needs reply.
• Differentiate between Drafts, Queued and Sent messages.
• Be alerted when there has been an Error sending a message

We are not providing robust support for:

• Receiving items from other Chandler clients.
• Easily add items to Chandler from your existing email client
• You will not be able to manually re-order items in the Dashboard.
• There is not yet support for Labeling or User-defined Attributes

Drie. Jaar. Later.

Lees en huiver: Joel Spolsy spreekt ware woorden, en zelfs als hij een boek samenvat, is hij nog boeiend en interessant.

Oja: Agenda, voor wie benieuwd is en graag industriële archeologie doet, is alhier te vinden.

What the fuck?!

Ik had het al een tijd in de mot, dat Outlook 2007 breindood leek bij veel HTML-mail, maar: huh?

HTML in mails wordt gewoon niet gerenderd met IE, net nu IE7 zoveel beter is dan IE6, maar wel met de renderer van Word–waar zijn hun christelijke gedachten?

Hrm. De Standaard (en Microsoft, vermoed ik), doen een wedstrijd. Winnaars mogen op 30 januari naar de lancering van Vista, Office 2007 en Windows Live in het Atomium.

Vraag vier van die wedstrijd luidt:

Personal Productivity: De nieuwe Microsoft Office 2007 zorgt voor een totaal vernieuwde en intuïtieve gebruikerservaring. Welke onderstaande vernieuwing speelt hierop in?

1. Microsoft Office 2007 werkt nu ook op spraaktechnologie
2. De menubalk past zich automatisch aan aan uw persoonlijk gebruik en de taken die u uitvoert
3. De onderdelen (zoals Word, Excel, Onenote, Powerpoint,…) van de nieuwe Microsoft Office 2007 zijn enkel afzonderlijk te verkrijgen
4. Microsoft Office 2007 is speciaal ontworpen voor PC’s met touchscreens

Tja. Optie 1: dat was al een tijd zo. Optie 3 en 4 zijn het ook niet. Maar nummertje 2 is het ook niet: één van de punten van die nieuwe interface is net dat het zich niet meer aanpast aan het persoonlijk gebruik.

In de vorige versie van Office, 2003, hadden menu-opties de hebbelijke gewoonte om te verdwijnen als je ze niet gebruikte. Dat was goed bedoeld, maar uiteindelijk zorgde het voor meer problemen dan oplossingen, en dus hebben ze het er resoluut uitgebonjourd. Meer nog: de menu’s en de knoppenbalken waren vroeger door iedereen zomaar aan te passen en te wijzigen—ook dat is er uitgehaald.

Mja. Maar de ribbon bovenaan past zich wel aan naargelang de taak die je aan het uitvoeren bent. ‘t Zal dus toch nummertje twee zijn, zeker?

BlueScreen Screen Saver v3.2—zeg nu nog eens dat Microsoft geen gevoel voor humor heeft!

Ja, ik weet dat het er alleen maar staat omdat ze Sysinternals gekocht hebben, maar toch: installeren, muis en keyboard uittrekken, en lachen geblazen.

Inferis zei alhier over wat Reinhart gezegd had:

@rendv: FUD.

Misschien moet je dan ook maar apart de wielen, motor en carrosserie van je wagen aanschaffen. Want stel je voor dat je je wagen “in z’n geheel” zou moeten binnendoen voor onderhoud.

En qua gebruik van meerdere features “tegelijkertijd”: da’s gewoon een kwestie van UI.

Fanboy alert! Fanboy alert! (af te leiden enkel en alleen al wegens het compleet niet te the point gebruik van de term FUD: waarom zou Reinhart iemand bang willen maken, onzeker laten worden, of doen twijfelen? hij is tot nader order geen marketeer van een concurrent van Apple, toch?)

O, en ook wel: warning! car analogy!—vaak een reden voor wantrouwen, en in deze is het inderdaad een Truuk Van De Foor. Wielen, motor en carrosserie van een auto zijn onderdelen van één systeem. Met een autowiel alleen ben ik niets, of het zou moeten zijn om het als ornament rond een plantenbak te gebruiken. Een motor op zich doet helemaal niets.

Een betere analogie zou misschien zijn dat ik mijn wasmachine en droogkast en koelkast en microgolfoven en kookvuur en toaster in één ondeelbaar meubel zou onderbrengen. Dat kan natuurlijk wel, maar heeft het zin? En zijn er geen nadelen aan verbonden?

Daar geheel naast is er een hele school die zegt dat het Grote Publiek eigenlijk niet zit te wachten op een toestel dat een beetje van vanalles doet voor iedereen, maar wel op een aantal kleinere toestellen die een aantal zeer welbepaalde dingen zeer goed doen. Huiswerk van de dag: schrijf een halve tot een volledige A4 over convergentie versus divergentie in devices.

Maar kom, als er toch een discussie in gang moet gezwengeld worden rond een analogie iPhones/auto’s… die iPhone zou beter wat méér gelijk een auto zijn, in die zin dat ik als ik wil een nieuwe band kan kopen. Zoals het nu is, zitten de batterijen bij die Apple iPhone er ingebakken. Met de recente geschiedenis rond batterijen (die Sony-histories, en ook onder meer die zichzelf oppompende batterijen in Macs), zou dat wel eens geen luxe kunnen zijn.

En voor de rest: uiteraard heeft Bruno gelijk (ge moet daar niet zo verbaasd kijken :)). Ik wacht tot ze een generatie of twee verder zijn, en dan zie ik of de iPhone de best of breed is, dan wel dat een concurrent een nog beter ding uit heeft.

En dan in de iets verdere toekomst kijk ik uit naar, zoals ik elders al eens zei, mijn ideaal toestel:

• Afmetingen: hetzelfde volume van een kleine Moleskine, maar misschien iets hoger en iets minder breed, dat zou voor mij ideaal zijn. Dus zo’n pakweg zeven op veertien of vijftien centimeter, en niet dikker dan een goeie anderhalve centimeter. Groter dan dat en ik krijg het niet comfortabel in mijn broekzak. Kleiner dan dat en het ding gebruiken wordt priegelwerk.
• Buitenkant: krasbestendig, liefst rubber of iets dergelijks, dat het niet wegglijdt. Een klein display met het broodnodige erop. De textuur kan misschien ook een gids zijn om te weten wat voor/achter en boven/onder is: met die iPhone kan ik me nu inbeelden dat ik meer dan eens tegen de onderkant van de achterkant aan het spreken riskeer te zijn. Een aantal knoppen en een duimwiel als input-interface.
• Binnenkant: het ding moet openklappen, en binnenin zitten twee reuzengrote schermen, over de hele oppervlakte. Totale resolutie moet minstens 1024×1024 zijn, maar mag een stuk hoger liggen. Een 300 dpi-scherm kan toch echt niet zó ver meer af zijn?
  Ik kan op die schermen schrijven en manipulaties doen, met mijn vinger(s) én met een stylus. Misschien kan dit patent van Sony ervoor zorgen dat een on-screen keyboard ook echt aanvoelt als een echt keyboard, met echt indrukbare knoppen.
• Functionaliteit: mijn killer app is niet de mp3–speler, en nog minder de videospeler, maar wel de integratie met productiviteit. Ik wil mijn Outlook-kalender (en/of Google Calender, of wat dan ook, als het maar interopereert) en mijn Outlook contacts kunnen beheren en perfect synchroniseren. Minstens een viewer en annotator voor Word en Excel en Powerpoint zou handig zijn. 
  Ik verwacht uiteraard een degelijke internetbrowser, met Flash en tutti quanti.
  Via de stylus wil ik kunnen nota nemen zoals ik in een notaboekje zou doen—denk TabletPC maar dan beter, en snel genoeg. Mét audio-opnamemogelijkheid, zoals in OneNote, die gesynchroniseerd is met mijn nota’s. En uiteraard met de mogelijkheid te kunnen tekenen.
• Multimedia: fototoestel en camera zouden mooi zijn, maar voor mij eigenlijk niet echt essentieel. Realistisch gezien kan zo’n toestel niet zonder foto/camera, dus doe dan maar een tegen-dan-state of the art, wat het ook is. O, en zet de lens meteen aan de kant van het schermpje aan de buitenkant, dat ik eventueel kan videofoneren met iemand aan de andere kent die hetzelfde toestel als mij heeft. Als ik foto’s wil nemen en een betere preview wil, dan klap ik het toestel wel open; wil ik een eenvoudig statief, dan zet ik het in een hoek van 90° half-opengeklapt op een tafel of zo.
  Video en mp3: tja, ook de rigueur voor zo’n toestel, vermoed ik. Steek er meteen een radio in met opnamemogelijkheid.
• Connectiviteit: ik ken daar niet zoveel van, maar doe maar 3G, of 4G, of wat het ook moge zijn tegen dan. En snelle wifi. En blauwtand en zo.
• Batterijleven: deze zou wel eens de moeilijkste kunnen zijn. Ik wil zeker drie of vier dagen zonder opladen kunnen normaal werken, en bijvoorbeeld zeker een dag lang intensief kunnen werken.

Pakweg binnen vijf jaar heb ik zeker zo’n ding. Wedden?

Of ben ik iets vergeten? Pas op: de form factor en het (tactiele, zeer hoge resolutie)-scherm is voor mij vitaal, evenals de integratie met Office.

Ach, een beetje mens-op-het-internet is toch aan zichzelf verplicht om het periodieke Jobs-reality-distortion-fest mee te volgen, nee?

En zo bevind ik mezelf op http://www.macrumorslive.com/ en heb ik Twitter ernaast staan met running commentary. De mac fanboys komen virtueel klaar op de iPhone—en ik vrees dat meewarig een goede omschrijving is van mijn blik, op het moment.

Een soort frankenstein van Yahoo!Mail en Google Maps en widgets (“if it’s Google, Apple, Yahoo - does that make it GAY?”), met niet zeer veel batterijleven, en $499 tot $599 duur. Wellicht werkt de helft van Google Maps niet in Europa, en geen mens die Y!Mail hier gebruikt, dus: mja. En in de VS kan het enkel met Cingular (ugh!), tegen dat die telefoon hier is (Q4 2007) zullen we wel horen wat de Commissie daar van vindt, zeker?

Maar goed.

Dju. De niet-laptop is er weer aan. Thermal events, oververhitte cpu. Om niets. Precies hetzelfde als een paar maand geleden.

Er zal een nieuwe moeten gekocht worden, vrees ik. Zucht.

Stomme computers altijd.