Bestaat daar een term voor, voor wat er gebeurt met een computer die nieuw is (of toch for all intents and purposes, met een nieuwe batterij en een nieuwe, lege harddisk), die dan eventjes weer zo snel werkt als een nieuwe computer zou moeten werken, en die dan een restore krijgt van een paar dagen geleden, waardoor hij weer dezelfde krotcomputer wordt die jaren gebruik ervan gemaakt hebben?

Want anders moet dat dringend uitgevonden worden. 

Ik ga mij daar allemaal niet te veel van aantrekken, van wat de mensen op de televisie en in de gazet zeggen. Ik ben al maanden content van Windows 8 in test- en previewversie, en ik heb het dan ook maar gekocht en op de hoofdcomputer geïnstalleerd.

Voor 29 euro kan een mens niet sukkelen.

Een update, dat alles wat erop stond ook nog werkt – en dat ik dan gewoon op Mame Qix kan spelen, of nog eens Baldur’s Gate II, of films kijken op Plex, of duizend andere dingen.

En als ik dan ergens volgend jaar of zo nog eens een laptop zou nodig hebben, dan koop ik gewoon zo’n dunne computer van Microsoft. Dat ik in mijn bed of op het toilet naar een film kan kijken en comics lezen, én al die andere dingen die ik al kon.

Te oud geworden om mij bezig te houden met wat andere mensen ervan vinden, denk ik.

Heeft het zin om daarover te blijven klagen? Welneen, het heeft geen zin om daarover te blijven klagen. Ga ik er daarom mee ophouden om erover te klagen? Ge moogt twee keer raden. Hint: neen. 

Kijk, Amazon Cloud reader op Chrome 22.0.1229.79 op mijn laptop (ja, nog maar eens een zoveelste versie die ergens ver weg achter mijn rug is geïnstalleerd):

En kijk, dit is exact hetzelfde scherm een paar seconden later, als die donkere balken boven en onder weggegleden zijn:

Mét balken is de tekst donker, zónder balken is de tekst licht. Waarom? Met balken en zonder balken gebruikt twee keer een verschillende manier van font rendering.

Kijk maar. Zonder balken is zuiver greyscale anti-aliasing:

…en met balken is het subpixel rendering:

Fucking fuck fuck fuckety fuck. Hop to it, Google. 

Update: Oh check it out shit hit the fan. (En ja, dat is nog iets anders dan de eeuwenoude DirectWrite/GDI-miserie in Chrome op Windows.)

Chrome, vroeger, dat was een web browser die snel ging, die geen tierlantijnen deed, die rechttoe-rechtaan deed wat nodig was.

Als er ergens iets gemaakt moest worden: eerst in Chrome doen, dat is een plezier om mee te werken, en dan eens diep zuchten en het proberen in orde krijgen in Firefox en IE.

Dat is al een tijd niet meer het geval: Chrome is een log monster dat geheugen vreet, denkt dat het slimmer is dan u, onstabiel is en om onverklaarbare redenen vertraagt of stilvalt.

En wat veel erger is: dat meer dan regelmatig plots niet meer doet wat het gisteren nog deed. Dan zijt ge iets aan het maken, en oh kijk nu background-images worden niet meer ingeladen. Of toch wel. Of toch niet. Of toch wel. Of toch niet. Horizontale scrollbalken? Wie heeft dat nu nodig — wég ermee. Of nee, toch niet. Of wacht, toch wel. Ah tiens, Flash is niet opgeladen, blijkbaar. Of misschien wel? Of misschien niet?

Fonts, pakweg Google Web Fonts in Chrome op Windows, maar in het algemeen alles wat tekstrendering is? Chrome kaka, zoals de gremlins zouden zeggen.

Internet Explorer, zelfs in zijn ergste en meest degoutante vorm, ging tenminste voorspelbaar tegen de grond. Het was kapot of het was niet kapot, maar als het kapot was

GMail, hetzelfde: “You have been signed out of this account. This may have happened automatically because another user signed in from the same browser. To continue using this account, you will need to sign in again. This is done to protect your account and to ensure the privacy of your information.”

Néé, gast. Ik ben niét ergens anders ingelogd. En als ik weer inlog, dan zegt ge mij weer hetzelfde. En opnieuw, en opnieuw, en… ah nee, nu pakt het, en kan ik gewoon inloggen.

Ik ben al jaren (letterlijk, éttelijke jaren) gesubscribed op een aantal mailinglijsten, elk goed voor pakweg tien tot dertig mails per dag. Ik krijg al jaren (járen) een aantal alerts per mail, per dag een stuk of tien-vijftien. En dan plots, sinds eind augustus, besluit GMail op zijn eentje dat zo ongeveer twee derde van mijn mailinglijsttrafiek en 90% van mijn alerts (allemaal met een label en regels om er vanalles mee te doen) spam is.

Ha ja, pech, zeggen de mensen op het internet.

Net zoals bij de fonts en de css-zooi en de Google account-strubbelingen en de plots niet meer werkende Feedburner-login en de valse beschuldigingen van klikfraude bij Adsense: bakt u een ei, zeggen de mensen van Google. Bakt u een ei, en wacht, laat nog wat profielinformatie achter die we kunnen doorverkopen.

De laptop deed al lang ambetant. Typische dingen: het ding dat in NASA Lift-off Mode gaat van zodra er moet geïndexeerd worden of als er meer dan twee tabs met Flash open staan, de eindeloze parade strandballen voor het minste en het kleinste — maar bon, dat is met alle computers zo op den duur, ik ga niet al te hard klagen.

Sinds een tijdje geleden was het méér dan een beetje traag en ambetant zoals gewoonlijk: moeilijkheden met opstarten en wakker worden, dat soort dingen.

En vanmorgen was het van dat. Computer stond nog aan van gisteren, maar alleen de muis bewoog nog, in haar regenboogstrandbalincarnatie.

Geen antwoord, dus maar een harde reset gedaan. Opstarten? Nee hoor:

Opgestart in gelijk-de-jaren-stillekes-mode, en jammer maar helaas:

Cannot mount root, errno = 19.

Zucht. Nieuwe harddisk dan maar, zeker?

Ik kwam vanmorgen toe op het werk, ik zet mijn computer aan, en het ding doet gewoon niets. Krik krak op slot, op een bevroren scherm, met een muis die niet beweegt. 

Even wachten, dan maar. 
Een minuut of vijf. Tien. 

Bon, okay. Harde reset, dan maar. Alle aangekoppelde apparaten (keyboard, muis, externe monitor, externe grafische kaart, backupharddisk) afkoppelen, en herbeginnen.

Kijk nu: computer start op. Ding… grijs scherm, wachtcursor. 

Even wachten, dan maar. 
Een minuut of vijf. Tien. Vijftien.

Nog eens een harde reset? Ah: beterschap! Start op, grijs scherm mét Apple-logo en wachtcursor. En niets meer. 

Nog eens heropstarten? Ding… vijf minuten grijs. Zeven minuten: plonk! Inlogscherm. 

En alles lijkt normaal, tot ik in de namiddag muziek wil opzetten, en ik zie dat mijn geluidsicoon grijs is. Geen klank meer, noch via luidspreker, noch via kopfoon. 

Eén dezer gaat die computer gewoon ontploffen, denk ik. Zal ik met een verkoolde hoop metaal en plastiek zitten en een gat in mijn bureau.

Zal ik bellen naar Apple, zullen ze bij Apple support voorstellen dat ik eens probeer om alles uit te wissen en alles te restoren van een back-up. 

Doemscenario’s!

Het draadloos interwebs in ons huis was dood!

Alles herstart, geen resultaat: het netwerk staat schoon aangekondigd, wordt proper gevonden, maar gaat niet naar de buitenwereld. Terwijl een draadverbinding met het bakje wél naar de buitenwereld gaat. Oh, en als ik de draad uit de desktop-pc trek en hem verplicht met zijn draadloos ding te verbinden, dan lukt het wel, maar op de Mac niet. En de Windows-foon wil ook wel op het internet draadloos, maar de iPhone en de iPad niet.

Er zijn geen draadloze netwerken die discrimineren tussen Microsoft en Apple, daar ligt het dus niet aan. Een test met een Android-toestel in huis is niet-conclusief: soms werkt het wel, soms niet.

Zucht.

Het heeft veel te lang geduurd voor ik erachter was wat er aan de hand was, maar ‘t is helemaal in orde gekomen, hoera! Ik voel mij een netwerkgoeroe!

Voor de posteriteit: als er in uw huis meer dan één bakje staat dat draadloos internet verschaft, en één van de bakjes zijn niet meer met de draad verbonden, dan loopt blijkbaar alles in de soep. Dan stuurt dat ene bakje zonder verbinding met het internet wel nog draadloze signalen uit, van “kies mij! kies mij! ik zal u op het internet brengen!”, maar is dat dan eigenlijk een geval van zo zeggen de ketters, maar zij dolen.

En als ge in een zone zit waar twee concurrerende bakjes, eentje mét en eentje zónder verbinding met de buitenwereld, om aandacht vragen, dan zeggen iPhone/iPad “geen Wifi gevonden trekt uw plan”, zegt Mac “uw netwerksettings zijn veranderd, kies PPPoE of DHCP handengezwaai drukdoenerij”, en deden de windowsmachines het –toevallig vrees ik, omdat ze praktisch naast het wel geconnecteerde bakje staan—zonder klagen. En de Android, die zweefde in en uit, waarschijnlijk naarmate hij dichter of verder van de al dan niet werkende dradlozedoos was.

Naar de living getrokkken, draad van Linksys weer ingestoken, en alles is weer in orde. En dat weten we dan dus ook weer.

Ik ga te weinig geld hebben, vrees ik, om naar Microsoft te smijten.

Ahem. Als ik nu eens beloof om elke week te zeggen hoe goed ik Microsoft wel vind en hoe content ik ervan ben, zou ik dan nog eens zo’n Windows Phone gratis krijgen, gelijk die Lumia die ze mij gegeven hebben?

It’s funny ’cause it’s true:

Ik heb een jaar of twee een TabletPC gehad, tien jaar geleden. Gegeven de beperkingen van 2003-2004 was dat een fantastisch toestel: openklappen en als gewone laptop gebruiken, scherm draaien en weer dichtdoen en het is een scherm waarmee rondgelopen kon worden. 

Niet met vingers maar met een stilus, en ja, dat was enorm handig: Windows, Tablet Edition was en is uitstekend, en OneNote op Tablet… bliss. Beeld u in: Evernote, maar met dicteren en handschriftherkenning, en handschrift in combinatie met opnemen (een vergadering= het geluid opnemen, en dan notities nemen en afspelen wat er gezegd werd in de buurt van welke notitie, machtig).

Ik had in 2007 een droom van een toestel dat een boekje zou zijn: buiten een klein schermpje, en dan open doen en een groot scherm binnen. 

En kijk, toen was er Microsoft’s Courier:

Dat was 2008, twee jaar voor de iPad, maar tegen 2010 was het project opgedoekt — de hoofdreden dat ik dacht dat de nieuwe Windows Phone er ook wel niet zou komen. (Serieus: ik zou nu nog altijd zo’n Courier kopen. Metéén.)

Ondertussen heb ik een stapel Apple-gerief in huis, onder meer ook een paar van die iPads, en ik ben ze hartsgrondig beu. OK, het scherm is fantastisch goed, maar dan hebben we het zowat gehad:

• Die interface, met die grid van statische iconen zonder informatie, daar zit ondertussen ook redelijk wat sleet op. 
• Er kan sinds een tijdje ‘t een en ‘t ander via het net op en af gezet worden, maar de manier waarop het ding samenwerkt met een computer (laat staan een niet-Mac, laat helemaal staan twee verschillende computers) is om te schreien. 
• Ik weet niet hoe het met u zit, maar zo’n duur toestel: niet iedereen in het hele gezin krijgt er één. En ik zou het fijn vinden dat als ik en spelletje speel en daarna mijn zoon, dat onze progressen niet door elkaar staan. Of dat zowel Zelie als ik onze mail kunnen checken of onze kalender beheren op één toestel. Dat browser histories gescheiden blijven, dat ik bijvoorbeeld Anna kan laten inloggen op de iPad en dat ze niet alle apps ziet die ik zie, of dat Louis een andere manier van apps klasseren heeft. Multi-user, dat ze zeggen. Bakt u een ei, dat Apple zegt.

Enfin bon: van telefoon is de iPhone hier ondertussen al sinds januari afgeschaft en fulltime vervangen door Windows Phone, en ik kijk er enorm hard naar uit om de iPad te vervangen door zo eentje: 

Sinds ik weer meer op Windows werk nu we een bureau hebben thuis, valt dat enorm op, hoe volwassen en stabiel en gewoon degelijk Windows (7) aanvoelt. En hoe OS X voelt zoals iTunes aanvoelt: rommelig, krakkemikkig, oubollig, inconsistent, fragiel. 

Een plaats voor alles en alles een plaats, en voor mij zal dat Windows (8) zijn en Microsoft Surface. Met vingers én met stilus, zoals het altijd al had moeten zijn. Met hardware waar over nagedacht is — de gasten van Microsoft Hardware zijn altijd al meer dan degelijk geweest.

(Ja, het ding crasht in het begin van de video. Ik zit er niet mee in: het ding komt pas binnen een half jaar uit, het is een nieuw platform, yada yada. Dit is een echte computer, geen speelgoed. Neem mijn geld, Microsoft.)

Dat klavier, jong. Dat klavier.

Het schemerde voor mijn ogen. 

Ik keek naar het kaartje en ik keek en ik keek, en ik wou er iets van maken, maar dat lukte niet, en mijn hersenen draaiden rond en rond, en ik kreeg opvliegers van de zenuwen. 

Bruno schreef iets over Twitter. De conclusie (Bron: Peeters, Bruno, “Twitter in België“. B.V.L.G., 29 mei 2012) was: 

Twitter in België is dus een voornamelijk Vlaams & Brussels gegeven, Wallonië loopt duidelijk achter.

Kijk, ik ga de cijfers niet afstrijden. De conclusie zal wel juist zijn, al weet Bruno ongetwijfeld zelf dat er ernstige vragen kunnen gesteld worden over de exacte cijfers (100.000 accounts onderzocht van de geen mens weet hoeveel er eigenlijk zijn; 40% van die 100.000 niet op een regio terug te brengen; de Gentenaar die in één van die stapels en stapels overheidsdingen en banken en verzekeringen in Brussel werkt: zet die Brussel of Gent?).

Nee, waar ik de kriebels van kreeg was dit:

Okay. Ten eerste, de titel. “Verdeling van de 100.000 Belgische twitteraars”, terwijl in de tekst erboven staat “onderstaande grafiek die gebaseerd is op 63.000 Belgische Twitter profielen”. En waren dat nu ook weer de actieve twitteraars, of allemaal? En hoe waren die ook alweer gekozen? 

Ten tweede: natuurlijk dat er onder die 63.000 man meer mensen uit Oost-Vlaanderen zullen komen dan uit Luxemburg. In Oost-Vlaanderen leven 13% van alle Belgen, in Luxemburg 2%. De top vier blijft Brussel – Antwerpen – Oost-Vlaanderen – West-Vlaanderen, maar daarna verandert het: de volgorde op zuivere aantallen is Vlaams-Brabant – Limburg – Luik – Henegouwen – Namen – Waals-Brabant – Luxemburg; de volgorde rekening houdend met bevolking wordt Limburg – Vlaams-Brabant – Waals-Brabant – Luik – Namen – Luxemburg – Henegouwen. Details, ja, maar toch. 

Ten derde: de kleuren. DE KLEUREN!!! Waar slaan die op? Mijn hersenen bleven draaien: rood-oranje-geel-groen-blauw-indigo-violet, aargh neen, ‘t is paars-fuchsia-rood-oranjerood-oranjegeel-lichtgroen-donkergroen-donkerblauw-lichtblauw-donkerpaarsblauw. Neen, ‘t is dat niet. Dat kan de volgorde niet zijn! Nee wacht! Waar zit de volgorde? Er is er geen! In het lijstje staan de provincies op volgorde van procent, maar de kleuren zijn verkeerd! Ze moeten in een andere volgorde staan! Aaargh!

En waarom wit op lichtgeel? En in de legende, waarom de kleuren herhalen? En waarom al de procenten in de legend nog bleker maken? Serieus: mijn hersenen hebben er mij ondertussen van overtuigd dat die kleuren er alleen maar staan speciaal om mij zot te maken. 

In de rapte, met aangepaste kleuren, als er dan toch een kaart moet zijn met kleuren:

(De lijnen zijn mij te dik en te donker, en ik zou nog eens moeten nadenken over labels en zo, maar ‘t was mij om de kleuren te doen.)

En als er dan toch cijfers zouden moeten gegeven worden, dan zou ik een tabelletje doen. Iets in deze zin, maar dan proper gelayout:

Tabel 1. Verdeling van 63.000 eenduidig geografisch identifeerbare Belgen op Twitter

Tabel 2. Twitteraars per duizend inwoners (op basis tabel 1):

Gho, en als er dan toch dramatische grafieken met overbodige grafische elementen bij moeten, dan zou ik iets in deze zin forceren:

Grafiek A. Verdeling van 63.000 eenduidig geografisch identifeerbare Belgen op Twitter

Ha, ha, kijk naar die Walemannen, zo weinig dat die productief zijn op Twitter! 

Tiens, mijn computer staat gelijk weer vol? En er zit nochtans een halve terabyte in die laptop, wat heb ik nu weer misdaan?

Disk Inventory X to the rescue: tree maps zijn de best visualisatie voor bijna-volle harddisken. 

…enige tijd later: ah ja, juist, ‘t was weer van dat. iTunes, uiteraard. Alle apps die op de iPad en de iPhone staan, staan ook nog eens gedownload op de computer (37.6 GB hoera). En oh, er staat een back-up van de iPad die Sandra gebruikt (23 GB), en nog een back-up, toen die iPad nog een andere naam had (28 GB), en een back-up van Sandra’s telefoon (12 GB), en een back-up van mijn iPhone (28 GB), en dan nog twee back-ups van mijn iPad (23 GB en 27 GB). 

Een kleine 180 GB aan back-ups, waarvan de overgrote meerderheid back-ups van apps die ook al in die iTunes library zaten, en die trouwens toch alsmaar opnieuw gedownload worden vanop het internet als ze een update krijgen.

Jongens toch. In plaats van alleen een back-up te maken van de data van die apps of zo? ‘t Moet zijn dat ik er helemaal niets van ken, en dat ik mijn hele iTunes-ervaring verkeerd ingesteld heb of zo. 

Gut gut gut. 

Van lang geleden! Ik heb ergens één van de vroegere versies van de website-maak-tak van Netpoint teruggevonden. En ge moogt zeggen wat ge wilt, maar ik vind dat het eigenlijk nog wel in orde is, om gemaakt geweest te zijn in februari 2005 1995.

En nee, ‘t is niet de állervroegste versie, want die had gewoon géén referenties, en die zag er ook helemaal anders uit. Er is nog één spoortje van, op een oude versie van de referentie-pagina, maar ik vrees dat ze verdwenen is in de natuur. 

Ik ben wel content dat ik de prijslijst teruggevonden heb. Indicatieve prijzenlijst, staat er nogal nadrukkelijk: eigenlijk was dat vooral omdat we geen flauw idee hadden wat we aan het doen waren. 

Geert (nu de baas van boek.be, zwaai zwaai!) en Kris (die net vandaag de publieksprijs voor de mooiste boekcover van het jaar gewonnen heeft, zwaai zwaai!) kwamen helemaal uit de prepresswereld, Bruno (alhier, zwaai zwaai) en ik kwamen uit de, euh, academische wereld, en het world wide web bestond och here een paar maand. 

Dus geen mens die een idee had hoe we geld moesten vragen voor websites. 

De logische keuze voor de mensen-uit-de-prepress was om een website als een publicatie te beschouwen, een boekje of een brochure, en dus geld te vragen per pagina. (Eén andere optie, waar we wat later voor gegaan zijn, was om in navolging van de andere partner in Netpoint die in software zat, een website te bekijken als een soort softwarepakket met inbegrepen modules en optionele uitbreidingen.) (Een derde optie, die we beter hadden genomen, was om “de website” te zien als een onderdeel van een dienst die “communicatie” heet, en dus te factureren als consultants. En het maken van de site zelf uit te besteden aan html-apen terwijl we zelf het geld raapten om de mensen te zeggen wat ze nu eigenlijk met zo’n site moesten doen. ) 

In een zelfde beweging heb ik een versie van de website van Arno teruggevonden. Ook lang niet de eerste versie, en jammer genoeg ook niet de allerlaatste, want die stond echt wel barstensvol allerlei. Verloren, reddeloos verloren. So it goes. 

Als iemand mij tegenwoordig vraagt of ik goed geslapen heb: there’s an app for that. Als ik in bed kruip en ik ben klaar voor de nacht (een ritueel dat bestaat uit boeken lezen tot mijn ogen dichtvallen, of zoals gisteren: mij doodziek voelen en als een blok in slaap vallen), dan leg ik mijn iPhone naast mijn kussen, en zet ik MotionX-Sleep in gang.

Die app registreert hoe ik slaap: niet, licht, of diep. Kijk, vandaag zag dat er dan zo uit:

En? Goed geslapen? Bwaaaaa… kon beter.

‘t Wordt een dag werken uit de trekzetel, vandaag. 

Ik was er honderd procent van overtuigd dat iets op een dag ging klaar geraken. Zonder de dubbele waard van trage server (mijn eigen schuld) en in mijn gezicht ontploffende software van andere mensen (niet mijn eigen schuld) gerekend: zo ongeveer de hele dag verloren aan prutsen die eigenlijk niet zouden mogen voorgekomen zijn. 

‘t Zijn momenten dat ik mensen tegen de muur zou plakken, op die momenten.

Computers en dingen, dat moet werken, dedju. Of niét werken, à la limite. Maar het mag niet nu eens wel en dan eens niet werken. 

En de laptop van Sandra is dood, ‘t is te zeggen, er heeft waarschijnlijk iemand een stamp gegeven tegen het scherm. 

En de vaste computer waar de kinderen op werken en ik spelletjes op speel, heeft zijn beste dagen gehad. Ik weet niet hoe het met u zit, maar in mijn boek is dat geen goed teken: één keer op vier niet opstarten, één keer op vier gewoon opstarten, één keer op vier opstarten met allerlei vieze waarschuwingen dat het moederbord kapot is en één keer op vier opstarten met boodschappen dat de harddisk naar de zak is.

Grr.

Ik denk dat ik mij dit weekend eens ga wreken op de de informatica door wat spinnen dood te kloppen in Grimrock. 

En dan beginnen kijken naar goedkope laptops en goedkope desktops. Kaka. 

Ik weet dat het veel geld is, maar ‘t spijt mij, ik ga zo’n nieuwe iPad kopen.

‘t Zal ondertussen al meer dan twee derden van mijn leven zijn dat ik zot ben van letters en micro- en macrotypografie. En dat ik, samen met Bill Hill en Jakob Nielsen droom van een display waarop echte typografie mogelijk zou worden.

Bij deze, dus. Als ik per dag gemiddeld een uur of drie lees op mijn huidige iPad, zal het nog weinig zijn. En nu ga ik boeken en comics kunnen lezen (binnen in huis weliswaar, ik weet het) zoals ze ongeveer bedoeld waren om te lezen.

Ongeveer, want we zijn er nog niet helemaal: 300 of zelfs 600 dpi zou helemaal ideaal zijn, maar dat zal wel niet voor onmiddellijk zijn.

En ook nog eens ongeveer, want ik wil eigenlijk helemaal geen iPad kopen. Ik wil een Windows 8-toestel kopen, dat een échte computer is, waar ik niet met handen en voeten vastgebonden ben aan Apple.

Mijn ideale computer, daar kan ik met een stilus op schrijven, en die heeft niet die afgrijselijke user interface van de iPad/iPhone. Ik ben head over heels verliefd op de user interface van Windows 8 voor tablet-achtige computers, en als er een computer zou zijn die qua scherm en qua batterij half in de buurt komt van een iPad 3, dan koop ik die metéén.

Maar voor zover ik weet, bestaat er geen Windows-slate of -tablet met een zelfs maar vergelijkbaar scherm of een zelfs maar vergelijkbaar goede batterij.

En dus koop ik een iPad 3. Met wat spijt, maar met ook enorm veel uitkijken. Want ik moet hem zelfs niet zién om te wéten dat het een dag en een nacht verschil is.