Archief voor de categorie 'Echt gebeurd'

 

Krak, fuck

zondag 1 april 2012 in Echt gebeurd. Permanente link | 3 reacties

Ik ben een Synalco-GO GO GO GO in het diepst van mijn gedachten. Euh, rug.

Jazeker: er zit in mijn rug een halve ijzerwinkel: allerlei schroeven in ruggenwervels, en dan allerlei metalen stangen die al die schroeven in een min of meer rechte lijn met elkaar verbinden.

En ik vrees dat er vannacht een stuk gebroken is.

Dat is niet zo leutig: de twee uiteinden van zo’n ijzeren stang net naast uw ruggenmerg, die tegen elkaar schuren.

‘t Is niet de eerste keer dat het gebeurt: vorige keer was het aan de ene kant gebroken, hebben ze mijn rug open gesmeten en zijn ze met een ijzerzaag aan de slag gegaan. Enfin, niet echt: ze hebben er een schroef uitgekregen, en de rest laten zitten wegens teveel vergroeid met vanalles.

Kijk, het breukvlak, vorige keer:

Synalco

En nu is het weer van dat, dus. Maar ik heb gelijk niet al te veel goesting om mijn rug nog eens open te laten snijden.

Euh nee, géén 1 april, hoor ik daar dan op een dag als vandaag bij te zeggen.

Die ochtend, aan de telefoon

dinsdag 27 maart 2012 in Echt gebeurd. Permanente link | 3 reacties

>driiing<

Goeie morgen, Michel Vuijlsteke.

Allo, ja, J. hier.

Goede mor…

Ja, ik zou graag hebben dat u mij metéén in contact brengt met de ex-hoofdcommissaris van politie, ik heb informatie die voor hem van vitaal belang is.

Euh, sorry, ik denk dat u verk…

Ja, want ik weet dat ze hem gaan proberen rollen als zijn zaak voorkomt, en ik weet exact hoe hij zich kan redden, dus ik heb dringend zijn persoonlijk adres en telefoonnummer nodig, want ik mag dat om begrijpelijke redenen niet zelf krijgen of in mijn bezit hebben.

Het spijt me meneer, ik vrees dat ik u niet kan helpen, ik heb zelf geen flauw idee hoe ik die mens zou contacteren.

Ah ja. Ja. Euh. Ja. Maar dan heb ik nog twee enorm belangrijke dingen om u te zeggen. Die affaire met die naaktfoto’s in het gerechtsgebouw hé, die rechter die daar de toestemming voor gegeven heeft, daar kan ik zéér interessante dingen over zeggen. Mijn naam is dus J.!

Sorry, ik vrees dat ik u ook daar niet kan helpen, ik heb geen fl…

Jajaja, maar u zou eens moeten proberen uitvinden of die rechter die toestemming gaf voor die naaktfoto’s, of dat niet R. was! En dan kan ik u daar twee zéér interessante dingen over zeggen.

Opnieuw, meneer, ik kan u écht niet helpen. Voor zover ik weet is Rechter R. al een tijdje op pensioen of ov…

Ja, hij is zelfs overleden denk ik. Maar u zal toch eens moeten proberen zoeken wie die rechter was van die toestemming. En dan zal ik u mijn telefoonnummer geven, en dan vertel ik u meer over de homo-seksfeesten van R. en over zijn naaktlopen met Jef Vermassen!

OK, meneer. Ik heb uw telefoonnummer hier staan. Dankuwel.

Niet vergeten hé! Ga daar achter!

>klik<

Damned

zondag 13 november 2011 in Echt gebeurd. Permanente link | Eén reactie

We internet-kennen elkaar al een jaar of tien. Niet dat we elkaar al ooit gezien hebben: ik ken hem van wat hij schrijft en van één pasfotootje, dat waarschijnlijk ondertussen ook al tien jaar oud is.

Ik denk, als we in dezelfde stad of hetzelfde land hadden geleefd, dat het bijna onvermijdelijk zou geweest zijn dat we elkaar voortdurend tegen het lijf zouden gelopen hebben. En wie weet vrienden waren geworden. En dat mijn Sandra een vriendin van zijn Sandra.

Ik had bijna een week mijn rss feeds niet meer gelezen, en ik heb het gemist: zij is overleden.

Het was niet onverwacht, het ging al een tijd niet goed. Maar toen hij het zei, was ik er dagen niet goed van.

En nu is ze er niet meer. Vaarwel, Sandra die ik nooit gekend heb en toch wel.

Van die weken

vrijdag 4 november 2011 in Echt gebeurd. Permanente link | Geen reacties

Geen idee hoe het bij u was, maar het was bij mij een wreed rare week.

De kinderen op vakantie, een dinsdag ertussenuit, de andere dagen een kwartier later opstaan dan anders, het winteruur dat het allemaal nog een uur later deed lijken, en dan ‘s avonds dat het leek alsof ik een uur later gewerkt had… weird.

En er zijn rare dingen gebeurd deze week, jongens toch. Sommige mensen: ge vraagt u af waar ze zitten met hun gedachten. Zo van besef van vreemde culturen, bijvoorbeeld: dat het misschien een gemak is om te kijken wanneer er officiële feestdagen zijn in een land voorleer ge u kwaad maakt.

Het was ook de week dat ik in extremis nee gezegd heb op iets dat misschien wel wijs zou kunnen geweest zijn. Ik was er redelijk van overtuigd dat de modaliteiten zó zouden zijn, maar ze bleken zus te zijn. En plots ging het van “hey, ‘t kost mij geld en tijd, maar ‘t is misschien wel wijs en ik doe graag de mensen een plezier” naar “hey, ‘t kost mij geld en tijd en last, en, euh, waarom deed ik dit ook alweer?”

En ik ben ook beginnen lezen in nog een boek dat aangeraden werd, en ik heb na 18% al een groeiende hekel aan zowel auteur als onderwerp, dat belooft. Ik ga denk ik geen boeken meer lezen die andere mensen aanraden.

Het was ook de week, overigens, dat het helemaal tot mij doordrong dat het nog zeker meer dan twintig jaar is voor ik op pensioen kan gaan, en dat ik dat eigenlijk helemaal niet zie zitten.

Echappé belle

donderdag 14 juli 2011 in Echt gebeurd. Permanente link | 3 reacties

Ha, Sandra was weer eens bijna dood met de auto vandaag: de embrayage door! In het midden van een kruispunt aan de Weba!

Maar alles in orde, dus. Heh.

Blammo!

maandag 2 mei 2011 in Echt gebeurd. Permanente link | 3 reacties

Ik zat op de trein van het verre Hassel naar Gent-Dampoor, vorige vrijdag, met Iemand In De Academische Wereld, en we babbelden over vanalles en nog wat.

(Een groot gemak, trouwens, daar in het het verre Hassel: ze aanvaardden daar gewoon euro’s! En als ik traag en luid sprak, begrepen ze Nederlands!) (En ja, ik blijf die stomme Limburglollen maken elke keer ik het over Limburg heb, ja.)

Afijn, we waren aan het babbelen, over het verleden en het heden en de mogelijke toekomst, en over al dan niet gemiste kansen, en over Het Volgende Grote Ding, en hoe er waar geld te verdienen zou zijn, of dingen te doen zouden zijn die te monetiseren zouden kunnen zijn, of waar er tenminste een verdienmodel zou zijn of zou kunnen gevonden worden, en wat interessant zou kunenn zijn, en waar ik me in een ideale wereld mee zou kunenn bezig houden, eventueel.

Ideeën? A dime a dozen. En veux-tu, en voilà. Ideeën up the wazoo, ideeën, ik zou er kunnen spuien tot de koeien naar huis komen. Schetsmatige ideeën, tot in de punten uitgedachte ideeën, wilde en tamme ideeën, ideeën voor het rapen.

En dan vroeg die mens telkens waarom ik hiér niets mee deed, of dáár niets mee gedaan had, of waarom ik toch niet eens ernstig werk van dát zou maken. Met stijgend ongeloof, had ik de indruk. En dan zei ik telkens iets van och ja en bwoaf. En dat hij zeer welkom was om de ideeën te nemen er iets mee te doen.

Anti-ambitie, denk ik soms. Actief en bewust dingen niet doen. Geen geld willen verdienen. Geen risico’s nemen en geen initiatief, en als ik eerlijk ben: niet omdat het verkeerd zou kunnen aflopen, maar omdat het, godbetert, wel eens goed zou kunnen aflopen.

Als ik geen gezin had, ik zou voor de rest van mijn leven kunnen overleven in kamer zonder mensen.

Brussel is een spiegelpaleis

maandag 9 augustus 2010 in Echt gebeurd. Permanente link | 3 reacties

De trein is gevuld met gezichten die niet kloppen: ogen te dicht bij elkaar, teveel wenkbrauw, verkeerde neusgaten, dag en nacht pruimtabak kauwend. Tandenman flirt met kauwgomvrouw, allebei op het puntje van hun bank, dat hun knieën toch maar zouden raken.

Op het platform van de metro vanmorgen stond iemand zonder kin, die dat gebrek benadrukte met een O-vormige poging tot gezichtshaar. Onderaan de trap staat al een eeuwigheid een ex-bediende: met de maand raakt zijn blauw polyester kostuum meer verschoten, en zijn Mickey Mouse-dassen zijn met de jaren alsmaar wanhopiger toegestropt.

Naar Bruxelles-Nord: op de terrassen vrouwen met haar van blond naar grijs naar as, onbestemd 28 of 68 jaar oud. Witte plastieken huizen, de deurgaten vol kinderen in ondergoed, de trottoirs vol uitgebreide families, de vensters vol gelaten wanhoop en haarlak.

De controleur krijst meneer alstublieft! — hij denkt dat ik hem niet gezien had. Nog honderd gram.

Eerste prijs slechtste vader in de hele trein

maandag 2 augustus 2010 in Echt gebeurd. Permanente link | 7 reacties

Hooooboy. Ik heb drie uur gezeten in de stoel vóór de slechtste vader die ik in heel erg lange tijd meegemaakt heb.

De situatie: een meneer van ik schat 35 met een dochtertje van vijf. Hij is al een jaar of zo gescheiden van zijn vrouw; zij woont in Straatsburg, hij ergens aan de andere kant van het land. Om de zoveel tijd komt zijn dochter naar hem: zijn ex komt ermee met de trein, hij brengt ze met het vliegtuig terug naar zijn ex.

Deze keer hadden ze beslist om het met de trein te doen, omdat zijn dochter zei dat ze dat veel liever doet dan met het vliegtuig. En zo zitten ze al de hele dag op de trein, van ‘s morgens vroeg.

Gisteren heeft hij ze speciaal lang laten opblijven: ze heeft tot lang in de nacht naar tekenfilms gekeken van Disney. Ze zijn de trein opgestapt zonder boekjes, zonder tekenmateriaal, zonder niets. Hij had geen eten mee behalve snoep: zijn redenering was dat dat sneller zou gaan dan echt ontbijt of fruit of zo, en dat ze toch tegen 13u zouden aankomen, dus dat middageten niet nodig was.

In Marne-la-Vallée zaten ze dus al een hele tijd op de trein, en het stak al haar vreselijk tegen. Vader moest zakentelefoons doen, dochter moest zwijgen. Ge ziet van hier dat dat uitstekend lukte.

…en dan: de horrorversie van die programma’s op televisie waar mensen hun kinderen slecht aanpakken.

De dochter, Mireille, is een schat van een kind, dat kan ik van een zetel afstand gewoon zien: ze is lief, ze wil zingen, ze wil knuffels geven, ze wil een spelletje spelen, ze wil kleuren, ze wil een verhaaltje vertellen, ze stelt haar vader duizend vragen over wat er door het venster te zien is. Maar ze moet stil zitten en zwijgen.

Tussen telefoons door is het pantomine: vader doet echt compleet letterlijk voortdurend afwisselend loze dreigementen (als ge zo verder doet, geef ik al uw speelgoed aan de zigeuners!), loze beloften (als ge braaf zijt, koop ik u een hond! een grote!), en gewoon slaan. Hij doet zoiets met zijn vinger, blijkbaar, waarbij hij ze “toevallig” pookt in haar zijde, en dan compleet verbaasd doet als ze begint te wenen. En uiteindelijk geeft hij haar ook gewoon pletsen op har hand en haar gezicht, en stampen zodat ze met haar gezicht tegen de venster botsts.

En dan begint hij ermee te spelen zodat ze compleet wild wordt, op zijn knie op en neer — tot ze te luid lacht en het plots gedaan moet zijn, en hij ze weer toesist “ik wou dat ge nooit meer naar mij kwam, ge doet dit alleen om mij te straffen”.

Ick, ick, ick.

Krakers

zaterdag 10 juli 2010 in Echt gebeurd. Permanente link | 9 reacties

In de reeks dingen die ik me nooit had gedacht te horen zeggen: we hebben krakers in ons huis!

Nee serieus: mijn nonkel en mijn broer en ik hebben een huis geërfd, en daar zitten nu krakers in. Voor zover ik weet, houden ze het fatsoenlijk — geen vandalenstreken, in tegendeel zelfs — maar toch: het doet maar raar, dat er zomaar mensen hun intrek nemen in uw eigendom.

Er zaten huurders in, en zo ongeveer het momént dat die huurders er uit trokken en nog voor er wat dan ook anders kon gebeuren, waren de ingangen afgesloten, zat er plots een nieuw slot op de deur, was een stuk van de tuin opgegraven en tot moestuin omgetoverd, en, euh, was dat dat.

moestuin

Proces verbaal van laten maken natuurlijk, maar met dingen als de kraakhandleiding is het praktisch onmogelijk om er als eigenaar wat dan ook aan te doen.

Tsss.

Relatief

dinsdag 15 december 2009 in Echt gebeurd. Permanente link | 5 reacties

Zo zielig, maar zo ziélig, die kereltjes die zo even hun triestige gal komen spuwen in de commentaren op mijn — en andermans — weblog.

Nul eigen leven, stel ik mij daar dan bij voor. Nul gevoel voor perspectief, laat staan zelfrelativatie.

Denken dat ik echt wakker lig van hun opinie, bijvoorbeeld.

Heren azijnpissers: een paar maand geleden is mijn vader gestorven. Even daarna was onze jongste dochter bijna overleden. Morgen ga ik op ziekenbezoek in het hospitaal, bij een vriendin van járen.

Dáár lig ik van wakker. Van vrienden en familie en mensen die mij na aan het hart liggen.

Vous? Vous me faites chier.

Dju

maandag 15 september 2008 in Echt gebeurd. Permanente link | 3 reacties

Oh, ik heb er zó een hekel aan. Het begint pijn te doen net als ik ga slapen, en dan denk ik, het zal wel over gaan, en dan zijn we een half uur later en is het niet over.

En dan is het zoeken naar twee soorten pijnstillers, en dan vind ik ze niet meteen, en drie kwartier later heb ik vier pillen van drie verschillende merken binnen en weet ik dat het nog een uur of meer kan duren voor ze beginnen werken en daf ik morgen een wrak zal zijn.

Bah. Bah. Bah.

Oh dokter Vuijlsteke?

maandag 24 september 2007 in Echt gebeurd. Permanente link | 6 reacties

- Oh, dokter Vuijlsteke? Kàn dat eigenlijk, dat iemand misselijk is van algemene pijn, of is dat maar een voosken dat oude mensen de kindjes wijsmaken?

– Haja, beste kijkbuiskinderen, dat is inderdaad geen grap: een mens kan effectief heeltegans misselijk zijn van de veralgemeende pijn. Niet leutig hoor, kindjes!

– Maar dokter, zou het dan niet beter zijn om vroeger te gaan slapen of wat?

– Neen, kindjes: soms heeft een mens zó veel pijn dat het gemakkelijker is om in de zetel te blijven zitten dan in bed te kruipen.

– Oh.

– Tjaha.

– …

– Dààg kindjes!

– Dag dokter!

Mevrouw

vrijdag 12 mei 2006 in Echt gebeurd. Permanente link | Eén reactie

Ik zat vanavond op de trein rechttegenover een werkelijk mooie mevrouw. Niet oogverblindend flashy van hola beer, maar het zag er echt een lieve mevrouw uit, en zo ik al een type heb, dan helemaal mijn type.

Mocht ik al geen mevrouw en dergelijke hebben, en ware ik een mens die dergelijke dingen zou durven, ik zou de mevrouw rechttegenover mij gevraagd hebben wat ze ervan zou denken om samen iets te doen vanavond. Een glas drinken misschien op een terras. Of samen naar tv kijken, op elkaars schoot.

Maar ik heb al een zeer goeie mevrouw, en ik ben niet een mens die dergelijke dingen zou durven, en dus heb ik het gehouden op steelse blikken over mijn computerscherm.

En heel misschien droom ik vannacht wel over de echt wel heel mooie schouders van de mevrouw op de trein.

Niet bang van zwarte man

vrijdag 26 augustus 2005 in Echt gebeurd. Permanente link | 5 reacties

Gisterenavond, twintig voor elf, station Dampoort.

Ondergetekende stapt—als enige—van de trein. Op het hoofd een koptelefoon, in de hand een opengeklapte portable, rond de nek een Nikon-met-nieuwe-lens en op de rug mijn hele kapitaal aan fotomateriaal.

Bijna aan mijn fiets gekomen: vanuit de duisternis komen er vier mannen op mij afgestapt. Olijfkleurige mannen. Ze spreken luid. Gesticuleren druk.

Dié daar, lijkt er één te zeggen. Nee, lijkt een andere te zeggen. Houdt de eerste tegen. Toch wel, is de algemene consensus, en ze gaan met z’n vieren rond mij staan.

De kerel die het initiatief genomen had, zet een stap vooruit.

—Sprechen sie français?

—Euh… oui?

Volgt een verwarrend verhaal, in een welhaast onbegrijpelijke mengelmoes van Frans, Duits, Engels en wat ik aanneem Arabisch te zijn.

Dat er hier helemaal niets te zien is, en hoe kan dat? Is dit het station?

Jazeker, zeg ik, maar er zijn in Gent twéé stations.

Aha! Maar is dit het Hauptbahnhof? En stopt de trein uit Londen hier?

Want, blijkt, ‘s mans vrouw komt aan met de trein uit Londen, en ze hadden afgesproken aan het station om elf uur, en ze lopen al een half uur rond in de buurt, maar niemand wil ze helpen.

En of ik misschien weet waar dat andere station dan wel is, en uit welke richting de trein van Londen komt.

Ik heb ze uitgelegd waar Gent-Sint-Pieters ligt en hoe er per camionette te geraken.

Ze vielen praktisch over elkaar van dankbaarheid. De dutsen.

Ruiming

woensdag 24 augustus 2005 in Echt gebeurd. Permanente link | Geen reacties

Die ochtend op de trein:

Mogen wij ons ook excuseren voor de weinig toegankelijkheid van de toiletten? Wegens ruimingsproblemen zijn er maar twee toiletten beschikbaar. Wij excuseren ons daarvoor.

Beleefd zijn ze wel!

Geschreven al luisterend naar: Jimmy Radcliffe – The Look Of Love, disc 1 – (There Goes) The Forgotten Man

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338