Archief voor de categorie 'Film'

 

Her

dinsdag 3 juni 2014 in Film. Permanente link | Eén reactie

her-movie-posterjpg-884a11Her, van Spike Jonze. Ik wist er twee dingen over: het speelt zich af in de niet-zo-verre toekomst, en gaat over iemand die verliefd wordt op de persoonlijke assistent in zijn computer.

Of nee: drie dingen. Ik wist ook dat de film een schabouwelijk hoge score had op allerlei reviewsites. Voor de rest ben ik erin geslaagd om geen enkele review te lezen, geen enkele trailer te zien, en niemand te spreken die hem gezien heeft.

Vanavond samen met een dood- en doodzieke Zelie gekeken, en jazeker: Her komt helemaal bovenaan in mijn lijst van allerbeste films ooit. In het aangename gezelschap van Blade Runner en Gattaca en Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Mooi, ontroerend, machtig geacteerd (Joaquin Phoenix, alles is vergeven! en Scarlett Johansson’s stem, geef die een acteerprijs), prachtige cinematografie, en vooral: het perfecte einde. Intelligent, bitterzoet en hartverwarmend tegelijkertijd. Het maakt niet uit dat ik het einde al helemaal in detail kon voorspellen na een kwartier film — integendeel zelfs, het maakt het alleen maar een betere film.

These are not the droids you’re looking for

dinsdag 13 november 2012 in Film. Permanente link | Eén reactie

Zo wijs:

Frankenweenie

woensdag 24 oktober 2012 in Film. Permanente link | Geen reacties

Frankenweenie, de nieuwe Tim Burton, speelt op dit eigenste ogenblik ongetwijfeld in een cinema ergens in uw buurt. Ik mocht van Enchanté een tijdje geleden gaan kijken naar een preview, op het Filmfestival in Gent. Het was er nog niet van gekomen om er over te schrijven — het leven zat in de weg, duizend dingen te doen, hoe gaat dat? — maar bij deze dus. 

Ik ben geweest met Louis (die in het zesde leerjaar zit en het nogal heeft voor monsters en fantasie en dingen), en die vond het fantastisch. Hij heeft hard gelachen, hij vond het spannend, hij heeft soms eens vanachter zijn vingers gekeken, hij was er helemaal mee weg. In het kort: een familiefilm voor jong en oud, ontroerend en grappig bij momenten, spannend en een beetje angstaanjagend bij andere momenten. Bring the kids

Frankenweenie

Frankenweenie is een Disney-film die een remake is van een kortfilm met dezelfde naam die Burton in 1984 maakte voor Disney. In 1984 was het een zwart-witfilm met echte acteurs van vlees en bloed, in 2012 is het een 3D-zwart-witfilm met stop-motion poppetjes. 

In 1984 werd Burton ervoor aan de deur gezet, wegens het verkwanselen van Disney-geld aan een film die veel te angstaanjagend zou zijn voor kinderen. Goed voor hem, denk ik dan: go Burton! Is dat in de 2012-versie nog zo? Neen, vrees ik. Frankenweenie is bijna karikaturaal Disney. Een getemde Burton, met bijzonder weinig uitsteeksels of weerhaken, en erg, érg braaf. 

Victor Frankenstein is de zoon van Susan en Edward Frankenstein. Hij heeft een hond, Sparky, en ze wonen in een jaren-1950-aandoend Amerikaans dorpje dat wellicht gesticht is door Nederlanders: het heet New Holland, er staat een molen op de achtergrond en het grote jaarlijkse festival is Dutch Day

Victor zit in de klas met een groep kinderen die allemaal lijken te verwijzen naar beroemde horrorfilms-van-lang-geleden: er zit een monster-van-Frankenstein-achtig kindje, een Igor-achtig-kindje, er is een schildpad die Shell(e)y heet, er is een Elsa Van Helsing, enfin, dat soort zaken. 

Voor de leraar Wetenschappen, Mr. Rzykruski, moet er een science project gedaan worden, en daar hebben we element twee van de film: de concurrentieslag tussen de kinderen, die elk het meest indrukwekkende project willen maken. (Element één was “een jongen en zijn trouwe viervoeter”). 

Frankenweenie  1

Het duurt niet lang of Sparky komt schielijk te gaan, en het duurt ook niet lang voor –element twee, meet element één– Victor erin slaagt om Sparky weer tot leven te brengen. En dan zou je kunnen gaan denken dat het tijd is voor element drie (“monster” dat alleen maar goed wil doen wordt verkeerd begrepen en opgejaagd — denk Edward Scissorhands, denk al die andere films), maar neen. 

Kattenkwaad en slapstick als Sparky niet op mooi op zolder blijft. En dat is het dan. 

“Het is een kinderfilm“, moest ik mezelf voortdurend inspreken. En ook: “Zit u eens niet zo op te winden!”

Ik herhaal: Louis vond het fantastisch, en mensen rond mij leken ervan te genieten, en ik lees op het internet dat de overgrote meerderheid van de filmcritici en de gewone mensen het zeer goed vinden. En ik houd van Tim Burton-films, zelfs van zijn meer recente die andere mensen minder lijken te vinden, en ik ben zot van oude griezelfilms, maar.

Ik heb me de laatste tijd zelden zo zitten nerveus maken. 

Bij elke scène die voorbij kwam, dacht ik “oh kijk, nog een poppetje dat ze gaan kunnen verkopen”. Of dacht ik “oh kijk, dát demografisch segment hadden ze nog niet gehad”. Of dacht ik “getver, het enige wat de mensen rond mij hier goed aan vinden, is wat er 100% pixel voor pixel letterlijk gekopieerd is uit films van 70, 80 jaar geleden”.

Rzykruski

Dat laatste is wat mij nog het meeste stoorde, denk ik. Ik kan er geen vinger op leggen, maar vergelijk hoe Mel Brooks in Young Frankenstein dezelfde scènes citeert als Burton in Frankenweenie, en het contrast kan niet groter zijn. Young Frankenstein is een liefdevolle pastiche van het genre en voegt toe aan het origineel. Frankenweenie: ik vond het respectloos gedaan, cynische copy-paste, zonder ziel of passie.

De manier bijvoorbeeld waarop Rzykruski een karikatuur is van Vincent Price, maar dan wel door Martin Landau ingesproken wordt als een soort bastaard-Bela Lugosi: ik kreeg er rillingen van. Ik vind dat stámpen op het graf van zowel Price als Lugosi. De manier waarop mijn ideale vrouw, Elsa Lanchester, als een poedel opgevoerd werd… mijn hart bloedt, het was ternauwernood dat ik mezelf kon tegenhouden om geen schoen naar het scherm te smijten.

Elsa Lanchester

En ik vond het eigenlijk bij momenten ook saai en langdradig, en onsamenhangend, alsof dit — verrassing!– een film was die nodeloos twee of drie keer zo lang gemaakt was als het idee eigenlijk kon ondersteunen.

And don’t even get me started about the ending

Ik vind de film niet eens slécht: ik vind het een bwoafja, run of the mill fotokopie van een fotokopie van een Tim Burton-film, door een happy end Disney-mangel gedraaid. Maar ik word er kwaad van. Dit is een film die met wat meer passie, wat meer zelfkritiek en niet eens zó veel gesleutel wél goed had kunnen zijn.

Een film die ik nooit van mijn leven nog wil zien. 

(Maar ga dus vooral kijken met uw kinderen, en wijs ze dan de weg naar al de originelen.)

Prometheus – it’s funny cause it’s true

dinsdag 9 oktober 2012 in Film. Permanente link | 4 reacties

En toch ga ik nog eens mijn verstand op nul zetten en nog eens kijken:

(Oh ja, zoveel spoilers dat het niet meer proper is)

Snel! Geef hem een Voight-Kampff!

dinsdag 17 april 2012 in Film. Permanente link | 4 reacties

Ik smijt maar geld naar het scherm, maar er gebeurt niets. Allez jong, kom dan toch uit, Prometheus!

Primer

dinsdag 17 april 2012 in Film. Permanente link | 3 reacties

Moh, kijk nu. Primer is in zijn geheel te zien op YouTube:

‘t Gaat over reizen in de tijd, en alles. En ‘t is een beetje complex, ge moet uw hoofd redelijk bij houden.

[via]

La menace complètement fantôme

zondag 18 maart 2012 in Film. Permanente link | Geen reacties

Kijkt luistert: een gevechtsscène, en a fortiori een zwaardgevechtscène, da’s altijd een beetje suspensoir of disbelief.

Zwaardgevechten in films, dat is al honderd jaar meer een gechoreografeerde dans dan wat anders, dat weten we allemaal, en ‘t is maar als Indiana Jones zijn pistol bovenhaalt om de zwaardvechter dood te schieten dat we beseffen hoezeer we allemaal geconditioneerd zijn.

Of als de beelden in detail bekeken worden, dus. ‘t Is dan ook niet helemaal eerlijk, wat deze man doet — maar ‘t is daarom niet minder grappig:

Prometheus

zondag 18 maart 2012 in Film. Permanente link | 2 reacties

Ik zeg al heel de tijd dat ik niét naar de nieuwe trailer ga kijken, net zoals ik niét naar de vorige trailer wou kijken.

Mislukt. Ik heb gekeken.

En hoooooooboy, hoe hard kijk ik uit naar die film!

John Carter of Mars

zondag 4 maart 2012 in Film. Permanente link | Eén reactie

De vriendelijke mensen van Disney vroegen of ik geen zin had om naar John Carter te gaan kijken, en ge ziet van hier dat ik mij dat geen twee keer moest laten zeggen.

Ik heb er enorm veel plezier aan beleefd, aan Edgar Rice Burroughs’ boeken, toen ik klein was. Ik was begonnen met Tarzan (vertaald in het Frans), en als die allemaal uit waren, ben ik gewoon verder gegaan met Les Conquérants de Mars, Les Dieux de Mars, Le guerrier de Mars, La princesse de Mars…

esm01.jpg esm02.jpg esm03.jpg

John Carter is een veteraan van de Amerikaanse burgeroorlog, vlucht op een bepaald moment voor de Apaches in een grot, valt precies bewusteloos, geraakt precies uit zijn lichaam, en dan heeft hij plots een onweerstaanbare drang om naar Mars te gaan.

Wat hij dan ook doet:

My longing was beyond the power of opposition; I closed my eyes, stretched out my arms toward the god of my vocation and felt myself drawn with the suddenness of thought through the trackless immensity of space. There was an instant of extreme cold and utter darkness.

I opened my eyes upon a strange and weird landscape. I knew that I was on Mars; not once did I question either my sanity or my wakefulness. I was not asleep, no need for pinching here; my inner consciousness told me as plainly that I was upon Mars as your conscious mind tells you that you are upon Earth. You do not question the fact; neither did I.

Hij merkt meteen dat hij enorm hoog kan springen en dat hij bijzonder sterk is, vindt er net uitgekomen vreemde wezentjes die blijken de jongen te zijn van aliens van vier en een halve meter hoog met vier armen, en hopla, het spel zit op de wagen.

Span-nend! Pulp, hoezee! Vechten en slaan en oorlog, en zwaarden en romantiek en helden en schlechte schlechteriken, en wijs!

De boeken zijn in het publiek domein, dus wie zou willen: hier brandt de lamp.

Ik was zonder verwachtingen naar de film gaan kijken, en het was ook al zo enorm lang geleden dat ik er — in tegenstelling tot Lord of the Rings, pakweg — niet echt nog mentale beelden van in mijn hoofd had zitten.

wpaper_1_widescreen.jpg

‘t Is simpel: ik ga niet zeggen dat het een goeie film is, net zoals ik niet ga zeggen dat de Barsoom-boeken van Burroughs wereldliteratuur zijn. Ik ben alvast ook nooit vergeten dat John Carter geschreven is in 1912, honderd jaar geleden, en tien jaar dichter bij Napoleon dan bij ons.

Maar leun achterover, en laat de beelden op u afkomen, en alleen een zeur zou het zich beklagen.

Realisme? You’re kidding, right? Wetenschappelijk verantwoord? Mbwahaha. Er is in de film een poging gedaan om het wat vrouwvriendelijker te maken, ‘t is toch altijd dat.

En voor de rest: er zijn mooie mannen, mooie vrouwen, fantastische omgevingen, monsters, gevechten, aliens, spanning, avontuur. ‘t Is een film die een paar jaar geleden niet eens had kunnen gemaakt worden, zoveel spectaculaire speciale effecten zitten erin.

Louis is vanmorgen mee gaan kijken, en hij vond het met zijn elf jaar alvast onvergetelijk goed. Ik werd regelmatig terug elf jaar, en ik heb met mijn verstand op nul meegenoten met Louis.

En ik kijk ernaar uit om het in niet-3D te zien, in een extended director’s cut: niet-3D omdat ik een hekel heb aan 3D-films, en extended omdat ik de indruk had dat er heel, heel erg veel gesneuveld is om de film geen drie uur lang te maken.

De muppets!

vrijdag 24 februari 2012 in Film. Permanente link | 3 reacties

Allez jong, er zijn dingen waar ik met mijn hoofd niet bij kan.

We zijn vanavond naar de Muppets gaan kijken. Zo een goeie film! En zo een kleine zaal, en zo weinig volk!

Snel, zie dat ze de film –god verhoede!– niet meer zouden spelen: bestel u kaarten, en ga kijken!

Muppets_wallpaper_09.jpg

Ik ben opgegroeid op de Muppets, natuurlijk, zoals iedereen van mijn generatie.

De eerste keer dat ik de Muppet Show zag, was bij mijn grootouders in bed, op het klein televisietje in de slaapkamer. Ik dénk dat ik een jaar of zeven of acht moet geweest zijn, en geloof het of niet, maar het was ook de aflevering waar Mah na mah na in zat.

Ik was direkt verkocht, en sindsdien altijd verkocht gebleven.

Uiteraard dat ik er de helft niet van begreep, maar Gonzo en de Zweedse chef met zijn kippen, en de chaos tijdens Pigs in Space, en de klappen die Miss Piggy uitdeelde, en de chaos in het algemeen: machtig, vond ik.

Jaren en jaren later werd de Muppet Show heruitgezonden (op VT4, dacht ik, toen ze nog gingen voor de meerwaarde), en dan werd ik helemaal opnieuw fan. Nog altijd van de chaos (en tegen dan zag ik er meer dan veel Marx Brothers in), en van het absurde — de stomme lollen van Fozzie’s standup en op Veterinarian’s Hospital en Pigs in Space: prijsloos!

Ik heb wat afgehaakt voor Muppets Tonight, de revival in 1996: Clifford was absoluut mijn ding niet.

De filmpjes op Youtube de laatste jaren vond ik dan wel weer goed, maar een film? In 2012? Zou dat pakken, poppen op het scherm?

Muppets_wallpaper_13.jpg

Yup! Het pakt.

Geen mens die er wakker van ligt dat van twee broers er één een Muppet is die niet groter dan een meter wordt en een andere een gewone mens, geen mens die raar opkijkt als er plots in zang uitgebroken wordt of in een dansroutine waar de hele stad in meedoet.

We zijn met de vier kinderen gaan kijken, en ze hebben er allemaal van genoten. En wij met twee ook. ‘t Is ontroerend, ‘t is grappig, ‘t loopt op een zeer vreemde lijn tussen regelmatig de vierde muur doorbreken (“het zal hier nog een korte film worden op die manier”, dat soort dingen) en tussen emotie en tussen vaudeville en slapstick.

Wijs.

Life of Brian-debat

maandag 19 september 2011 in Film. Permanente link | 2 reacties

Las ik daar dat binnenkort dit interview in zijn oorspronkelijke niet-geknip-en-plakte vorm zou uitgezonden worden?

Ik kijk alvast uit naar de film van de film.

Twee D

donderdag 25 augustus 2011 in Film. Permanente link | 2 reacties

Er moest naar een film gegaan worden, vanavond. Kapitein Amerika was het eerste dat ter sprake kwam, met de gedachte van ‘t zal dan van verstand op nul en slaan en smijten zijn.

Ik naar de website van de Decascoop. Wat graadt gij? Dat het een 3D-film was. En laat het toeval nu net dat ik geen goesting meer heb om 3D-films te zien zolang ik niet zelf kan kiezen waar het focusvlak zich bevindt. En zolang er vervelende brilletjes zijn waar er altijd reflectie van de lichten aan de nooduitgangen in zit.

En zolang het beeld veel te donker is, zelfs al doen de mannen van de Decascoop hun best.

Dus is het goede oude tweedimensionale film geworden. En hopen dat die mode ook deze keer voorbij gaat, zoals ze om de paar decennia de afgelopen honderd jaar al eens opgekomen en weer voorbij gegaan is.

Blade Runner?

donderdag 18 augustus 2011 in Film. Permanente link | 3 reacties

Hola, wat leest mijn oog? Ridley Scott To Direct and Produce New ‘Blade Runner’ Film?

Griezelig.

The Man From Earth

zaterdag 23 juli 2011 in Film. Permanente link | Geen reacties

Ik voelde me weer dertien jaar: zonet The Man From Earth gezien. Doe uzelf een plezier en lees niét verder dan de tweede paragraaf van het Wikipedia-artikel: het gaat over een man die 14.000 jaar oud is, en de rest ziet u dan wel in de film.

Het idee is eeuwen oud en wellicht al honderden keer geschreven, van de legendes van de Wandelende Jood tot The Boat of a Million Years en Yarbro’s Saint-Germainreeks met een streepje Behold the Man.

Het is een verhaal dat ik al meer dan veel gelezen heb. De film is een anachronisme, een stuntelig verfilmd toneelstuk op televisie dat evengoed een hoorspel had kunnen zijn. Met bordkartonnen karikaturen van personages, vertolkt door acteurs die hun rol doortelefoneren en acteerprestaties uit een weekendfilm van 1978 doen, een houten regie, rammelende continuity, een wending die niet verrassend is, en een einde zo melig als geconcentreerde honing, en bovendien ook zó hard ingetelefoneerd dat het al van het begin duidelijk was.

En toch: een uitstekende film om met de kinderen naar te kijken. Om ze aan het dromen te zetten, en ze boeken te doen lezen. Van harte aangeraden!

(En ze vinden het zelf niet zo erg dat hun film gedownload wordt, blijkbaar, dus leef u uit.)

OK USA

vrijdag 15 juli 2011 in Film. Permanente link | Eén reactie

Ah, blast from the past.

Dat is nu al, even tellen, 23! jaar dat ik op gezette tijdstippen met een grijs en één of twee duimen in de lucht “OK USA” zeg om aan te geven dat iets in orde is.

Het moment in de film –Bloodsport, met een zeer jonge JCVD– was episch: ze zijn op stap naar de Kumite, in achterbuurten in sloppenstraten en alles, en dan worden ze tegengehouden door zeer ethnisch uitziende Aziaten, en het ziet er allemaal verkeerd uit te gaan draaien, en dan:

Commentaar van ene Bones 98, drie jaar geleden, op Youtube: “I always say OKAY USA and people think Im retarded. ehhh. It’s fucking hilarious” – well, count me in. Geen mens die weet waar ik het over heb, maar ik blijf het zeggen.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338