Ik vind Herman Brusselmans een sympathieke kerel, ik kan er niets aan doen. Ik heb hem toen ik bij Griffo werkte zo ongeveer elke week weten toekomen en weer vertrekken bij de repetitie van de groep waar hij in zat, en hij was nooit anders dan, euh, lief.
Verder ken ik de man niet, maar mijn beeld van hem is voor altijd positief, nèm.
Zijn boeken, vrees ik, heb ik niet gelezen. Ik zou dat eigenlijk best ooit eens doen, vermoed ik. Maar misschien wacht ik nog twintig jaar, tegen dan zal het wel duidelijk zijn welke van zijn boeken goed zijn. En wie weet wat komt er nog, met het vorderen der jaren en de ravages van de tijd.
Ondertussen denk ik wél dat ik pal in het doelpubliek van Ex-Drummer, de film, zit.
Twee dingen. Ten eerste wordt er in ‘t openbaar geen tongen gedraaid met de roadie.
Ha! En ‘t is met Gunter Lamoot, die voor mij niet veel kan verkeerd doen.
Hm. Ik bedenk me net: misschien lees ik de boeken van Brusselmans wel niet, en bekijk ik de Laatste Shows met Lamoot wel niet om dezelfde reden. Dat ik mijn mentaal beeld niet wil in de war laten sturen.
Ja, kijk, wel: ‘t is weer mislukt om op tijd te gaan slapen. Niet van slechte wil of zo, maar ik geraak gewoon niet in slaap. Ik ben beginnen kijken naar Shadow of the Vampire, een film die ik al lang wou zien—Nosferatu meer dan veel keer gezien, wellicht de enige in de filmzaal die bij Batman Returns een lachje niet kon onderdrukken toen Christopher Walken’s karakter benoemd werd, hoe gaat dat?
Shadow of the Vampire heeft mij niet teleurgesteld. Malkovich en Dafoe zijn uitstekend, en eigenlijk doet heel de cast, van Eddie Izzard tot Udo Kier, dat bijzonder uitstekend. En ‘t mag dan al bijzonder grappig zijn bij momenten (You die! You fucking vampire bastard rat pig! Shit! You die! Die alone!), uiteindelijk is het toch maar een redelijk donkere bedoening, als Murnau op het einde Orlock ijzig kalm toespreekt Frankly Count, I find this composition unworkable. Could you return to your original mark please? If it’s not in frame, it doesn’t exist.
Hrm. Misschien moet ik nog eens Nosferatu herbekijken. Nog een geluk: hij ligt op mijn werk. Morgen meenemen, denk ik. Yep.
Ik dacht: laatste paar dagen op het werk, dat moet toch gedocumenteerd worden. En zoals gezegd: mijn eigenlijk camera is verdwenen, en al wat ik heb dat bewegend beeld kan schieten, is een oude, gedeukte Casio Exilim. Letterlijk gedeukt zelfs, kijk maar, hier tegen het enige wat me nog rest van de echte camera aangeleund:
Dat ding doet wel filmpjes, maar ‘t is eigenlijk echt wel gene vetten: kwaliteit is in het abstract nog wel niet zó slecht (640×480, 30fps), maar artefacten, zware compressie, slecht geluid, storend gekraak als de autofocus zijn ding doet, geen mogelijkheid om in- en uit te zoomen… en ergste van al: bijzonder moeilijk te editeren, bleek gisteren.
Ik had een testfilmpje van mezelf in de badkamer gemaakt, en ik dacht dat wat snappy te editeren, maar tarara. Windows Movie Maker blijft erop hangen, Premiere leest het wel in maar weigert het te renderen, ULead Whateverdinges Videosmurf crashte: niet goed.
Ik heb dan maar alle korte stukjes zonder editeren na mekaar geplakt, en om te testen wat het geeft naar YouTube gesmeten. Dat lukte wel, uiteindelijk, al was er om tien uur ’s avonds met maar één 60 watt-gloeilampje en een lichtje aan de spiegel natuurlijk verre van genoeg licht. En dus heb ik vanmorgen in het naar het werk gaan ook filmpjes gemaakt, en vanmiddag tijdens het eten ook, en misschien doe ik dat vanavond ook nog wel. En dan probeer ik alsnog een montage te forceren.
Ik moet trouwens dringend een beter scheertoestel vinden, want het kan écht niet meer zijn. Met dat ik me scheer om 6u30, en dat het een slechte machine is, zie ik er tegen de middag (en al helemaal tegen ’s avonds) helemaal als een boef uit:
Ik heb van die goofy smiles, zei iemand op Gmail mij trouwens. Of het zou ook een andere figuur kunnen zijn, dat wou hij nog in het midden houden, maar in alle geval een cartoon-smile. En dat ik het filmpje zeker op mijn weblog moest zetten. Euh, bij deze dan.
I’m sure there was a compliment in there somewhere. Ahem.
Dracula, op Canvas. Met Winona Ryder op haar etherisch mooist, met Gary Oldman op zijn mysterieust, Keanu Reeves in een rol waar hij gelukkig niet al te veel moet doen, Anthony Hopkins, Richard E. Grant, een fijne cameo voor Tom Waits…
Zó een schone film. Waarschijnlijk de meest getrouwe verfilming van het boek—dagboekfragementen, briefroman–die mogelijk was. De film hangt, voor wie hem al een paar keer gezien heeft, eigenlijk maar met haken en ogen aan elkaar: waar komen al die personages vandaan? hoe kennen ze elkaar? wàt is Van Helsing eigenlijk? hoe kwam Dracula plots in Londen terecht? wat is er uiteindelijk gebeurd met Renfrew? wat is er aan de hand met al die gedaanteverwisselingen?
Maar wie kan het wat schelen? Zó mooi gefilmd, zó respectvol, zó tegelijkertijd literair en Bram Stoker getrouw als alle Dracula-films van Nosferatu onwards gereferencieerd, zó compromisloos, zó… ach. I’m a sentimental old sop.
O, en ook: zó een fantastische muziek! Wojciech Kilar: machtig!
Een niet-uitgezonden pilot voor Buffy. Als ik dergelijke dingen tegenkom, download ik ze altijd voor de zekerheid: ik vertrouw het niet dat ze er binnen een maand nog op gaan staan.
‘t Was kiezen tussen Iedereen beroemd of AI. Die laatste hadden we op DVD, de eerste had ik nog niet gezien. Dus ‘t is alsnog één geworden in plaats van VT4.
Ik weet niet waarom ik Iedereen Beroemd indertijd niet gezien heb, maar ik had in alle geval ongelijk: zó’n fijne film! En leve Raymond trouwens: zó’n fijne muziek!
Niet om te zeggen dat AI niet goed is natuurlijk, wel integendeel. Maar nu ik het einde aan het bekijken ben: toch content dat ik er niet naar gekeken heb. Te triestig voor een dag als vandaag. Ik denk dat ik maar wegzap vóór ik helemaal in tranenland verzeil.
Ik vrees dat ik een enorme sucker ben voor wijvenfilms. En voor mij is het niet Julia Roberts maar wel Helen Hunt.
Helen Hunt kan mij krijgen.
In Twister, en in What Women Want, en in As Good As It Gets, en dus ook in Pay It Forward, vanavond op BBC2.
Schooooone film: Hunt speelt de moeder Haley Joel Osmont (uit onder meer The Sicth Sense), die van zijn leraar, Kevin Spacey, een opdracht krijgt in zijn social studies-klas: “zoek een idee om de wereld beter te maken, en breng dat idee in de praktijk”.
Het idee in kwestie: doe drie goeie daden, en de mensen voor wie je ze doet moeten die dienst aflossen door ook drie goeie daden te stellen.
Don’t pay it back, pay it forward, als het ware.
En daartussen zit ook nog een liefdeshistorie, en de verwerking van allerlei, en een triestig einde, en enfin: schone film.
Ik was redelijk ondersteboven van Firefly, de SF-serie van Joss Whedon, de meneer van Buffy en Angel, en ik keek er enorm naar uit om Serenity te zien.
Vorige week was het mijn broers verjaardag, dus wat doet een mens dan? DVD’s kopen natuurlijk! Serenity zat er ook tussen, maar blijkt dat mijn broer gewoon Firefly zelf nog niet gezien had, dus ik heb de film dan maar tijdelijk geconfisceerd en in schuifjes bekeken op de trein.
Zoals een goed boek, dat ik dan zo lang mogelijk laat duren door het bijvoorbeeld alleen maar op de bus te lezen, of op het toilet, of in bed—in plaats van het van begin tot einde uit te lezen op een dag of zo, slaag ik er dan in om het plezier te rekken over soms wéken.
Met goeie films komt het er op neer dat ik ze in stukjes van twintig minuten bekijk, op de trein van en naar het werk.
Serenity: vanmorgen op de trein en op de bus naar het werk er het laatste half uur van gezien. Uitstekend.
Ik kan niet inschatten of de film begrijpelijk is voor wie Firefly niet gezien heeft. Ik vermoed van wel, maar ik zou toch niet aanraden om er naar te kijken zonder de veertien afleveringen van de tv-serie eerste te bekijken: de film wordt er alleen maar beter van.
Het contrast met sommige andere films *kuch*Star Wars*kuch* kan niet groter zijn: geen grote namen, geen groot budget, geen extrasuperdeluxe speciale effecten, maar daarentegen wel: een goed verhaal, goed geacteerd, functionele speciale effecten die hun werk doen en nooit de film overheeersen, geen karikaturen maar échte personages, geen speelgoed maar échte ruimteschepen/wapens/locaties. Een goeie, goeie film.
En wat er een goeie, goeie Science Fiction-film van maakt: een fantastische wereld. Geen Star Trek-utopie, geen (sorry!) Blader Runner-dystopie, maar gewoon een echte, realistische, goed uitgedachte, werkende wereld, met helden en slechteriken die ook maar hun werk en/of hun best doen, met een backstory waar geen belachelijke kunstgrepen uitgevoerd worden (Matrix, iemand?) , met een verleden, een heden en een toekomst, en met vooral eindeloos ruimte voor méér.
Het is een ware schande dat Serenity afgevoerd is na een pilot en dertien afleveringen. Het liep er al helemaal in het begin mee mis: ze hebben de tweede aflevering vóór de pilot getoond, waardoor iedereen er zo’n beetje in het midden van de actie in viel, en veel mensen afhaakten.
Het is ook geen eenvoudige serie: negen hoofdkarakters, alle details tellen, intelligente dialoog, … Het is niet noodzakelijk maar het helpt ook als je je iets kunt voorstellen bij de Amerikaanse burgeroorlog en niet bang bent van filosofie: zo is de laatste (veertiende) episode zwaar gebaseerd op La nausée!
Ik geef grif toe dat ik ook afgehaakt heb na één aflevering, toen ik ze oorspronkelijk in (toen nog slechte) kwaliteit van het internet geplukt had, en dat ik er pas met de DVD-box weer helemaal in geraakt ben, en dan nog na een mislukte poging waar ik in slaap gevallen ben tijdens de pilot. Mijn excuus voor het eerste: zeer slechte kwaliteit, en voor het tweede: heel erg moe.
Ik heb het dan een tijdje laten liggen, om er dan eerder per toeval weer aan te beginnen en na een halve aflevering helemaal hooked te zijn. En het is inderdaad echt waar enorm de moeite waard: de enige reden waarom ik soms wens dat ik het niet gezien had, is dat ik nu voortdurend met gedachten van what if? zit. Wat als ze nu eens een volledig seizoen hadden mogen maken? Wat als de televisiebazen niet zo ongeduldig waren geweest? Wat als ze de afleveringen op een redelijk uur, en zonder ze telkens te verleggen voor sportwedstrijden hadden uitgezonden? En wat als ze ze in volgorde hadden getoond? Nu zijn ze op tv uitgezonden in de volgorde 2–3–6–7–8–4–5–9–10–14–1 en dan respectievelijk zes, zeven, en acht maand later: 11–12–13!
[En kan de mens die mijn DVD-doos van Serenity in zijn bezit heeft, mij die eens terug geven? Ik weet niet meer aan wie ik ze uitgeleend had, en ik zou ze liever geen tweede keer moeten kopen.]
Er zijn een aantal films die ik er graag vantussen laat: Liar Liar (te gemakkelijk), Batman Forever (bewuste typecasting), How the Grinch Stole Christmas (wou ik niet zien), Me, Myself & Irene (niet gezien), maar voor de rest: ik ben een echt fan van Jim Carrey.
Ace Ventura, The Mask, Dumb & Dumber: my kinda humour (jawel).
The Cable Guy: edgy. Zwart. Wijs! Nooit begrepen waarom die film niet goed gevonden wordt.
The Truman Show: perfecte casting. Niémand anders dan Carrey kon dat, op dàt ogenblik, spelen. Telkens ik die film opnieuw zie, laat ik traantjes, trouwens.
A Series of Unfortunate Events: ma-gni-fiek als Count Olaf, ik kan de boeken niet meer lezen zonder Carrey in gedachten te hebben.
…maar zijn aller-, aller-, àllerbeste film is wel Man on the Moon. Ik ga niet zeggen dat de film zélf de beste film ter wereld is, want dat is hij niet. Soms onsamenhangend en uiteindelijk onnodig (wegens in detailzaken) niet-waarheidsgetrouw, een goede maar niet fantastisch goede film.
Maar!
In bijna alle andere films duurt het een tijdje (een kwartier tot anderhalf uur :)) vóór je vergeet dat je naar Jim Carrey zit te kijken. Hier: vijf. seconden. De acteerprestatie is van een aan het ongelooflijk grenzende onwaarschijnlijke goedheid.
Twee uur verblijven in een andere wereld. Gaat dat zien.
‘t Was allemaal làng voor mijn tijd, het McCarthyisme, maar dat maakt niets uit. Ik denk dat we maar eens gaan kijken van zodra we kunnen de kinderen ergens caseren.
Die periode, telkens ik er iets over lees of zie, hoop ik dat ze het verhaal van Zero Mostel gaan vertellen. Maar nee: bubkes.
Waar wàchten ze verdorie op om Nathan Lane te casten in een biopic? De biografie van Mostel die ik heb, trekt op niets, maar alleen al op basis van zijn profiel bij IMDB moet toch al duidelijk zijn wat voor ongelooflijke film (laat staan: boek!) er wacht om gemaakt te worden?
[en o ja: McCarthy: denk geen moment dat het nu niet meer kan gebeuren. Of dat het alleen maar in Amerika kan gebeuren. Nee meneer.]
Hulk op VT4. De plot summary op IMDB is wel bijzonder goed:
After a terrible accident of Bruce banner in the lab his extraordinary mind is now making him angry.He then figures out that David banner is his real father.Bruce has now turned into hulk and nothing can stop him for when he is angry.Betty is the only person that can stop him from being angry.Betty has now gone to the father to ask for help how to help him,but the father has now sent his super villian dogs like hulk to kill her,hulk is now the only person to stop the mutant dogs.David banner has now transformed himself into anything he touches and with evil power,hulk must now save the world and save the people.
Geef mij een lijstje en ik ben nog nauwelijks tegen te houden. Het zal wellicht wel via allerlei spichologische truken uit te leggen zijn, maar ik kan er niet afblijven. Databases, spreadsheets, orde uit chaos, invulformulieren, enquêtes, ik vul zelfs bestelbonnen in als ik niet van plan ben iets te bestellen, en ik antwoord op alle telefoonbevragingen tot in het kleinste detail met plezier.
Deze zat vanmorgen in mijn BoingBoing-folder, en bij wijze van middagpauze…
The Adventures of Buckaroo Banzai Across the 8th Dimension! Mbof. Ik vond hem niet goed (da’s uiteraard ook niet de bedoeling), maar ik vond hem ook niet zó slecht dat hij weer goed wordt.
Akira Vond ik in de tijd uitstekend, al vraag ik me af hoe goed hij de tand des tijds zou doorstaan.
Alien Zat bij de eerste drie videocassettes die we ooit uitgeleend hebben toen we voorhet eerst een video hadden. Essentieel. Klassiek. Uitstekend.
Aliens ‘t Is James Cameron hé. Maar wel zeer goed natuurlijk.
Alphaville Mm. Godard. Ik heb ‘m niet gezien, maar ‘t schijnt goed te zijn?
Back to the Future Tja. De special effects waren toendertijd uitstekend, maar nu is ‘t maar zwak natuurlijk. Maar wel het herbekijken waard.
Blade Runner Beste film aller tijden. Allez ja, niet écht natuurlijk, maar toch wel helemaal bovenaan de top tien.
Brazil A Flawed Masterpiece, dat ze zeggen. Uiteraard geen slecht woord erover, maar ik vind altijd dat hij zoveel beter had kunnen zijn. En nu dringend het liedje uit mijn hoofd krijgen! Snel: “de meeste dróómen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou…” [oef, gelukt]
Bride of Frankenstein Hervorragend. Cinematografisch, fotografisch, senariogewijs, menselijk gezien een fantastische film.
Brother From Another Planet Niet gezien.
A Clockwork Orange Ach ja, wat moet een mens zeggen? Dat het ene film is die men moet gezien hebben, zeker? Ik loop er in ieder geval niet wild van.
Close Encounters of the Third Kind Onlangs de extended super-deluxe-mega-achttien-disc (niet echt, maar kom) DVD gekocht, en ‘t is zwaar de moeite waard.
Contact Het boek was beter.
The Damned Ooooh, làng geleden gezien. Ik meen me te herinneren dat ik het uitgeleend had in de videotheek omdat ik dacht dat het CHUD-achtig zou zijn, maar dat het meer Logan’s Run-meets-Body Snatchers was. Ik zou nog eens moeten naar ene versie zoeken.
Destination Moon Eum. I don’t get it. Is dit één van de 50 beste SF-films? Ik vond er niets aan. Al zal het er wel mee te maken hebben dat die film in tijd dichter bij de eerste wereldoorlog gemaakt is dan bij de jaren 90, toen ik hem zag.
The Day The Earth Stood Still …en dit zou dan weer verplichte lectuur (verplichte visie?) moeten zijn voor iedereen. Magnifiek goed, en eigenlijk, ondanks de aliens en de robots en de vliegende schotel, géén science fictionfilm.
Delicatessen Bwoafja. Ook niet meteen mijn favoriete film, en wat hij tussen de SF staat te doen is me een raadsel.
Escape From New York Bwoafja. Niet slécht, maar goed?
ET: The Extraterrestrial Schlock
Flash Gordon: Space Soldiers (serial) …maar jongens toch, de versie van 1936? Niet gezien, vrees ik. En de remake van 1980 was uiteraard ook niet goed, maar in tegenstelling toch volgens mij Buckaroo Banzai wél slecht genoeg om weer goed te zijn. Brian Blessed in minirok begod!
The Fly (1985 version) Goed. Het vervolg niet. Maar de eerste wel. Beter dan de originele versie (die vliegenkop op een mensenlijf was me net iets té van de pot gerukt).
Forbidden Planet Zeer goed.
Ghost in the Shell Cfr. Akira.
Gojira/Godzilla Achja, ken uw klassiekers zeker?
The Incredibles Goed voor ouders en kinderen
Invasion of the Body Snatchers (1956 version) Inderdaad. En zie ook the Day The Earth Stood Still, met de communisten en alles. De remake met Sonald Sutherland was misschien minder goed als film, maar wel een eind angstaanjagender (dat einde!).
Jurassic Park Indrukwekkend toén, nu niet meer, denk ik. En wel héél erg Hollywood.
Mad Max 2/The Road Warrior Yay! Mad Max 1 maar dan met meer geld, en niet zoveel geld als Mad Max 3 (bweikes Tina Turner).
The Matrix Ik ben er niet meteen voor. Pretentieus en zo, maar vooral: ongeloofwaardig en nie tintern consistent. En da’s de doodssteek voor Science Fiction. Ha!
Metropolis Een tijdje geleden de echte gerestaureerde versie gezien, niet de draak die Giorgio Moroder ervan gemaakt heeft. De moeite waard. Mooi.
On the Beach Verbazend hoeveel films uit de jaren 50 er nog in de lijst staan, en deze vind ik tot nog toe zowat de minste science fictionachtige die ertussen staat. Zo’n beetje een huis clos op een eiland, meen ik me te herinneren. Ooit eens op BBC gezien, in één van die filmprogramma’s van Alex Cos, dacht ik.
Planet of the Apes (1968 version) What can I say?
Robocop Zéér, zéér goeie film. Zéér goed. De vervolgen: niet mijn stuk taart. Maar deze: fantastisch goed.
Sleeper Woody Allen. Làng niet mijn favoriete Woody Allenfilm, en làng niet mijn favoriete SF, maar zeker niet onderaan de lijst ook.
Solaris (1972 version) Niet gezien. Alleen de remake gezien.
Star Trek II: The Wrath of Khan Ik ga hem denk ik niet herbekijken. De permanenten en de haarstukjes en de epauletten, vrees ik. Maar: die effecten! In die tijd toch! The Genesis Device!
Star Wars Episode IV: A New Hope Tja. Slécht is het niet, maar een grote film ook niet natuurlijk.
Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back Ik volg de meerderheid van de mensheid waar die zegt dat dit de beste van de drie originele Stars Warsen is.
The Stepford Wives Niet gezien.
Superman Gedateerd, vrees ik. Al zou het kunnen van niet, maar ik heb hem al jàren niet meer gezien.
Terminator 2: Judgement Day Tja, James Cameron hé. Maar wel goed natuurlijk.
The Thing From Another World Ik heb hier twee versies van gezien, de nieuwe uit 1982 waar ik toen van onder de zetel zat van angst, en jaren later de oude ‘s avonds laat. Allebei goed, al blijf ik wel veel zwaarder onder de indruk van die van 82.
Things to Come Niet gezien.
Tron Onlangs de elfentwintigdubbele DVD-doos gekocht, en ik moet tegeven dat het me aangenaam verrast heeft.
12 Monkeys Goed. Beter dan Brazil, vind ik.
28 Days Later Niet gezien.
20,000 Leagues Under the Sea Klassieker. Wordt om de zoveel jaar nog eens de zondagnamiddag op VRT getoond, denk ik. Doorstaat de tand des tijds redelijk, meen ik me te kunnen herinneren. Behalve natuurlijk de caoutchouc tentakel waar Kirk Douglas mee vecht op het dek van de Nautilus.
2001: A Space Odyssey Lijdt een beetje onder de pretentie van de tweede helft, waar een mens zich soms afvraagt welke pillen ze precies gepakt hadden en hoe lang het nog gaat duren, maar de eerste helft is magistraal.
La Voyage Dans la Lune Hm. Ik héb die wel degelijk gezien, de versie uit 1902, met een live soundtrack ooit op het filmfestival. Grappig en historisch van waarde natuurlijk, maar bon, ‘t is verdorie een film van meer dan honderd jaar geleden die nog geen kwartier duurt…
War of the Worlds (1953 version) Beter dan de remake
Geschreven al luisterend naar:Kraftwerk - Tour de France: Soundtracks - Vitamin
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
