Het was al lang geleden dat ik iets echt gegeten had — ha! van vorig jaar geleden, in fact, als ik de foie gras ergens in de namiddag van 1 januari niet meetel – en dus heb ik vanavond in de rapte iets klaargemaakt. Ik vond dat het bijzonder meeviel, dus kijk: recept voor tien-minuten-spaghetti.

Um, behalve voor desserten als het echt nodig is, kook ik zonder hoeveelheden, maar ‘t wijst zichzelf uit. De ingrediënten:

• Kubusjes Gandahesp.
  Ik heb een stuk hesp gekregen voor nieuwjaar, daaar heb ik twee schellen van een halve centimeter of zo van afgesneden en er blokjes van gemaakt.
• Stukjes Brie de Meaux.
  Brie de Meaux is een kaas die al zó gemaakt wordt sinds vóór Karel de Grote, en dat is meer dan 1200 jaar geleden. Het is zo ongeveer de beste kaas ter wereld, en ik heb er teveel van thuis, ik krijg hem niet op. Degoutant, maar ik krijg gewoonweg niet zoveel binnen tegenwoordig, en het plan om dat na nieuwjaar op te eten met de familie is blijkbaar, merkte is enkele dagen later, mislukt. Een wigje afsnijden, ontkorsten (shame! maar ‘t is voor in saus en enkel voor een accent) en in blokjes doen.
• Look.
  Ik heb één teentje genomen, een goeie stamp gegeven met het plat van mijn snijmes, en het vel ervan gehaald. Niét in minuscule stukjes snipperen! Dat wordt pokkebitter als het te warm wordt, en het is deze keer toch maar voor wat smaakaccent.
• Room.
  Um, Light van een normaal merk, dacht ik.
• Spaghetti.
  Ik wou iets snels, dus het zijn capellini geworden. In het echt zou ik dikkere nemen.
• Peper.
  Witte peper, that is. Uit een molen. Als dat er niet is: zwarte peper uit een molen. En als dat er niet is, euh, panikeer. En geen zout, in ‘s hemelsnaam: er zit er al genoeg in de hesp.
• boter
• olijfolie

Bereiding:

De spaghetti koken, een kleine drie minuten in mijn geval. Ruim wat boter laten smelten met een beetje olijfolie en de look erbij, al roerend. Als de boter noisette wordt, de look eruit vissen en de blokjes gandahesp erin pleuren en laten warm worden en een beetje krokant. Blussen met room, de blokjes camembert erbij, omroeren, en de spaghetti erbij smijten. Alles goed onder mekaar roeren, kruiden met (veel, yum!) peper.

Liever wat natter? Meer room of minder laten uitkoken. Liever wat droger? Minder room, meer laten uitkoken, of bijvoorbeeld parmesaan strooien nadien.

Ah, en het is Gentse spaghetti want alle ingrediënten komen uit Gent: de Gandahesp is een lokale specialiteit, iedereen aangeraden; de brie komt van bij Michel Peeters, beste kaaswinkel van verre omstreken (wat zeg ik, maître fromager affineur!); de peper komt van bij Vidts, één van de beste kruidenwinkels alhier; en al de rest komt van bij De Spar om de hoek, de Drie Musketiers: de meest sympathieke Spar die ik ken.

Een halve eeuwigheid geleden gekocht en sindsdien in de kast laten liggen. En er dan vandaag alsnog een lap op gegeven:

Zwarte spaghetti, rode ajuin, rode pepers, look, olie.

En ja, ik ga toch eens echt moeten beginnen denken over kleurcalibratie. Tegenwoordig doe ik dat eigenlijk gewoon op goed komt het uit, naargelang ik zin heb om de één of andere kleur te zien.

Een gewoon grijskaartje zou al voldoende moeten zijn, me dunkt. Eens kopen.

Vanmiddag Libanees gaan eten.

Wegens onuitspreekbaarheid van de namen van de andere gerechten en niet graag in affronten vallen, hebben we ons beperkt tot een schotel met drie brochetten (runds, kip en iets dat adana-achtig zou geweest zijn waren we bij een Turk geweest).

Daar kwam een half bord gebakken patatten bij (of dikke frieten, dat hangt van het perspectief af), en een half bord sla en tomaten en dingen in een uitstekende vinagrette, en dat smaakte eigenlijk al met al bijzonder goed.

Ach, een zeur zou zich kunnen druk maken over de stukjes verkoold die aan de kippenbrochette zaten, en dat de sla best op een apart bord was gekomen zodat de warme dingen niet in de koude vinaigrette stonden, en dat het brood warmer had kunnen zijn en dat er boter of minstens olijfolie had mogen bij zijn… maar dat zou een zeur zijn.

Het gezelschap was aangenaam, de conversatie goed, de bediening vriendelijk, we zaten op ons gemak, het eten was er snel, en voor 13 euri met twee drankjes en een dessert was het eigenlijk geeneens overdreven duur.

Fijn, zo een nieuwe buurt verkennen. Ik denk dat we dat à rato van één keer per week gaan blijven doen, zo op restaurant gaan in de buurt van de Madou.

Misschien volgende keer naar daar terugkeren, en die mens vragen wat hij zelf zou aanraden: dat we iets typischer Libanees voorgeschoteld krijgen. Want nu kon ik op Sandra’s vraag hoe het was niet veel meer zeggen dan dat het, euh, gelijk Turks was maar dan een beetje anders.

Faraya, trouwens. Noordstraat 60–64, 1000 Brussel. En dat er naast het restaurant een vuh-re-se-lijk smakelijk uitziende traiteur-deli-achtige dinges is, met allerlei meeneemdinges, het één al exotischer dan het andere. Misschien dat ik dàt eerst eens doe: een assortiment meenemen om ‘s avonds thuis te eten.

Mwaha! ‘t Is maar één keer dat uw schoonvader 65 wordt, maar: probeer maar eens met nauwelijks een week lead time een degelijk restaurant te vinden voor zeven man dat open is op tweede kerstdag…

‘t Is uiteindelijk nog gelukt, maar vanzelfsprekend is anders.

Kinderen achtergelaten in ons huis met mijn broer, en Auberge du pêcheur, here we come!

Nieuws uit het land van de eenvoudiger-kan-het-niet-recepten!

1. Haal een pak boter uit de koelkast en laat zacht worden op kamertemperatuur.
2. Voorverwarm uw over op 190 graden.
3. Neem een appel of zes, zeven. In vier stukken, klokhuis eruit, schillen.
4. Besmeur uw taartding met 150 g boter.
5. Overgiet de boter met 125 g suiker.
6. Leg de appels in de suiker met de ronde kant naar onder.
7. Zet uw taartding op het vuur en laat het geheel op een zacht vuurtje karamelliseren gedurende pakweg een kwartier.
8. Zet het taartding in de oven gedurende nog pakweg een kwartier.
9. Haal uit de oven, laat even afkoelen en gooi dan een schijf bladerdeeg over de appels.
10. Zet nog een kwartier in de oven.

Uit de oven halen, een groot bord of een schotel op het taartding leggen, omkeren, hey presto: tarte tatin.

‘t Was mijn eerste keer. Niet slecht, maar: volgende keer laat ik de appels meer karamelliseren. Niet dat het hoefde, maar het kon wel.

En behalve dat: dat het toch wel wreed is wat goed materiaal kan doen: ik zou niet weten hoe het zonder die speciale pan van mijn moeder zou gemoeten hebben. Ja, rechtstreeks in de oven, akkoord. Maar toch. Ik denk dat ik er mij ook maar eens een ga kopen.

Ik ben chinese vrijwilliger gemaakt om taarten te verzorgen voor morgen. Een tarte tatin en een citroenméringue.

Ik ben eens benieuwd. Tarte tatin, da’s een kwestie van een goed recept hebben, en dat is niet zó hels moeilijk, dat wordt dus morgenochtend werk.

Citroenméringue, dat wordt een taartbodem met daarop lemon curd en méringue. Curd geen probleem, die is al klaar en staat af te koelen, maar de méringue wou in eerste instantie niet opstijven.

Grmbl.

Geschreven al luisterend naar: Cream - The Very Best Of Cream - Tales of Brave Ulysses

Ik heb vanavond lemon curd gemaakt. Dood– en doodeenvoudig, en bijzonder lekker.

Nodig:

• zes grote eieren
• sap van een stuk of vijf citroenen
• zest van evenzoveel citroenen
• 300 gram suiker
• 100 gram boter op kamertemperatuur in kleine blokjes

Klaarmaakmanier:

• citroen ontzesten (met een rasp, niet met een zester, dat het fijne fijne krulletjes zijn)
• citroen persen, sap zeven
• sap en citroen eieren en suiker in een pot doen
• kloppen au bain marie, een minuut of tien tot het mengsel dik wordt (het valt heel erg op wanneer dat gebeurt: plots klinkt het hol en droog in plaats van nat)
• van het vuur halen, door een zeef gieten om eventuele klonters er uit te halen
• zest bij doen
• boter door het mengsel kloppen
• afdekken met vershoudfolie en in de frigo zetten

Lekker, take my word for it. Om een taart zoals bij Françoise te maken:

• bodem van kruimeldeeg
• lemon curd
• zachte méringue

Ghhmmm…

Blumenthal is de chef van het beste restaurant ter wereld (echt waar!), en hij gaat een aantal afleveringen na elkaar klassieke gewone gerechten analyseren en proberen perfectioneren.

Om te beginnen: kip met groenten en gebakken patatten.

Kip
Bresse-kippen nemen. De kip iets meer dan een uur in zout water laten liggen. Het zout laten wegtrekken door de kip een uur in gewoon water laten liggen, en elk kwartier het water vervangen. De kip 30 seconden blancheren, en dan afkoelen in een kom ijswater. Dat twee keer herhalen, en het beest dan een nacht laten drogen in een ijskast. En dan vier uur aan precies 60 °C in de oven. De kip in enorm hete olie-zonder-smaak aanbakken, in een wok die als rotisserie gebruikt wordt.

Gebakken patatten
Min of meer bloemende patatten nemen, en in gezouten water tot net bloemend laten koken. Laten afkoelen, en in een pan met warme olijfolie ronddraaien dat alles helemaal bedekt is. In een warme oven aan 190° steken.

Groenten
Wortelen stoven zonder water, alleen met boter, zout en peper. Broccoli even blancheren, en dan ook zonder water stoven met peper en zout en boter.

Afwerking
Kippevleugels in een dikke klont boter bakken. Boter met kippensmaak in een dikke spuit opzuigen, en in de kip spuiten.

Het klinkt misschien allemaal vreemd, maar het zag er vre-se-lijk lekker uit. In search of perfection, BBC2, dinsdag. Onthouden!

Italiaans eten: mmmm.

Ik heb er al veel meegemaakt, maar de spaghetti carbonara deze maandag en de spaghetti al pesto van twee weken geleden in de Venezia in Sint-Joost-ten-Node, is echt wel bij het beste Italiaans dat ik in recente jaren binnengespeeld heb.

Werkelijk uitstekend. Zo van zeer, zéér lekker. Acht euro hemel!

Als ik nog eens iemand Italiaans wil doen eten in Brussel, zal het daar zijn. Yep.

Kch, ik ben ongezond aan het eten tegenwoordig, ‘t is niet meer proper.

Op een typische werkdag ziet mijn dagmenu er zó uit:

• ‘s morgens (6u50): een koek genre Prince of iets dergelijks.
• ‘s middags (11u45): één of twee droge koeken genre Grany.
• ‘s avonds:
  ofwel om 16u58 een panizza met mozarela, tomaat en pesto uit de Panos
  ofwel rond 18u30 een paar boterhammen met garnaalsla / krabsla / americain / …
• later (20u30): een appel en een koek.

Nu, ik krijg niet genoeg calorieën binnen om ervan te verdikken of zo, maar ‘t is écht niet gezond.

Dringend tijd om mijn leven te beteren. Vanaf vandaag:

• ‘s morgens een toast en yoghurt
• ‘s middags een paar boterhammen met kaas en een blad sla of zo
• ‘s avonds echt eten en geen boterhammen.

Een goed plan, jawel.

Dat Ogilvy dààr niet eens op springt:

Peanut Butter Liquid Cereal is one of the only (if not the only) peanut butter flavored beverage we’ve sampled. This uniquely-flavored dairy-based beverage not only has a peanut butter flavor, but it also has the “cereal blend” that gives Liquid Cereal its name. This, combined with the beverage’s slightly thick consistency, does make you feel as though you are consuming a mixture of cereal and milk. Put all this together and you have something that, although lightly sweet in comparison, is definitely remniscent of a children’s breakfast cereal. Definitely worth a try.

Muesli! In een blikje! Met pindabotersmaak! Brilliant!

Ware het niet dat het van het toch wel gereputeerde Bevnet (met een v, viezeriken!) komt, ik zou het misschien wel niet geloven. En een mens vraagt zich af als dàt op de markt gebracht wordt, waarom ook niet cheesy peas? It’s a little bit cheesy, it’s a little bit peasy—cheasy peas!

Meestal zit er bij mij zodanig veel tijd tussen twee restaurantbezoeken dat ik tegen de volgende keer al vergeten ben hoe het de vorige keer was, maar door omstandigheden kon ik deze week twee keer buitenshuis gaan eten.

Dat overkomt me niet zo vaak, en omdat ik toch kon kiezen waar, besloot ik een vergelijkend onderzoek te doen tussen Gök en Akdeniz, twee Turkse restaurants die broederlijk naast elkaar staan aan het Sluizeken.

Maandagavond in Akdeniz een Mezze en een Adana Kebab. Vrijdagmiddag in Gök ook een Mezze en een Adana Kebab. In Gök is er de keuze tussen een pikante en een niet-pikante Adana, die in Akdeniz is gewoon een echte (en dus pikante). Twee keer precies hetzelfde besteld, met andere woorden. Voor de objectiviteit: köfte met moussaka vergelijken zou op niets slaan, natuurlijk.

Locatie

Akdeniz: lang, smal, donker, gezellig.
Gök: groot, breed, licht, modern.

Toen we binnenkwamen bij Gök zat er een vrouw te roken aan de tafel naast die waar wij neergepoot werden. Ze was gelukkig aan het weggaan, anders waren wij alsnog weggegaan.

De muziek in Gök stond naar mijn aanvoelen storend luid, maar dat kan er ook aan gelegen hebben dat we relatief dicht bij een luidspreker zaten.

In Akdeniz zaten we in het begin van het restaurant, met als voordeel dat het er wat lichter is, maar als mogelijk nadeel dat er meer passage is.

Winnaar op punten, maar ‘t is wel persoonlijk: Akdeniz. Ik heb het liever gezellig en donker dan licht en modern.

Voorspel

Akdeniz geeft, ongevraagd, een schaaltje met pepers en kaas en olijven, en een mand vers (of in ieder geval warm en knapperig) brood.

Gök geeft geen amuse-gueules.

Duidelijke winnaar: Akdeniz.

Primo piatto

Meze is (zijn?) voor mij het ideaal voorgerecht bij den Turk: geen enorm grote verrassingen, maar gewoon (her)kennismaking met oude bekenden.

Vreemd genoeg zaten er bij Gök van die grote garnalen bij de traditionele tarama, bonen, chili’s, dolma en op yoghurt gebaseerde sla. En ook koude gegrilde courgettes met yoghurt (?) erop.

De porties bij Gök waren misschien iets groter, en er was meer variëteit dan bij Akdeniz, maar de tarama was te zout en die courgettes waren gewoon weird. Warm had ik het begrepen, maar koud leek het op een heel dikke naakte slak die een onfortuinlijke dood gestorven was en dan in schijfjes gesneden.

Het voordeel van meze is dat je kan laten liggen wat je niet echt graag hebt, en dat je niets mist.

Gök-Akdeniz: gelijkspel.

Hoofdschotel

Ik eet graag Adana kebab. Lamsgehakt, eigneijk redelijk vet, met niets meer dan zout en rode pepers, op zo’n zwaardachtige spies gegrild boven (idealiter) houtskool. Met een salade van tomaat en ajuin en peper en yoghurt en allemaal goeie dingen, en meer moet dat niet zijn.

Bij Akdeniz: zeer in orde. Mals gehakt, stevig gekruid, lekker slaatje. Ik had twee stuks kebab kunnen eten maar er was er maar één.

Bij Gök: jammer maar helaas. Daar waren er twee stukken, en ik wou dat er maar één was. Uitgedroogd en niet lekker, helaas. De enige reden, vrees ik, waarom ik het binnen gekregen heb, is omdat er orzo met tomatensaus onder lag, waarmee ik het gehakt toch nog enigszins kon bevochtigen.

Het hoofdgerecht was goedkoper bij Gök dan bij Akdeniz (€ 8,50 tegen € 9) en er was er méér van bij Gök dan bij Akdeniz, maar toch: Akdeniz vond ik overduidelijk de beste van de twee.

Bediening

Geen klachten. De mensen achter de toog in Gök begonnen op een bepaald moment een zware en luidruchtige discussie, wat voor sommigen een probleem zou kunnen zijn, maar dat ik—duidelijk in een milde bui—niet zozeer onder vervelend dan wel onder couleur locale klasseerde.

Uit een vroeger leven herinner ik me dat we ooit met alle collega’s van het werk bijna twee uur in Gök hebben zitten wachten op ons eten, maar dat is lang geleden en doet er hier dus niets toe.

Gelijkspel dus.

Conclusie

De score: 4–2 in het voordeel van Akdeniz. ‘t Zal nog lang duren voor ik Gök nog eens probeer. Of het zou moeten zijn dat ik ergens een specialiteit gemist heb.

Volgende in de rij: Özgem? Faki?

Zo gezegd, zo gedaan:

Werkwijze:

• Appels kopen
• Appels schillen
• Appels in kwartjes doen
• Klokhuis uit appels halen
• Kwartjes in drie snijden
• Wok opwarmen
• Appels in wok smijten
• Suiker bij appels smijten
• Kaneel bij appels smijten
• Nog kaneel bij appels smijten
• Nog wat suiker bij appels smijten
• Laten karameliseren (en ergens in het midden schep ik er het overtollig vocht uit, kwestie dat het geen appelmoes wordt)
• Nog wat kaneel bij smijten
• Op een heel warm vuur laten staan en regelmatig een beetje roeren
• Aardappelen schillen
• In frieten snijden
• Frieten vóórbakken
• In de diepfries zoeken welk vlees er nog is, want we hebben geen geld meer om naar de slager te gaan
• Biologische lamsburger voor mij, en kipspiesen voor de rest klaarmaken
• Frieten nog dertig seconden of zo herbakken
• Hey presto! en ook: Hey presto!

Mmmmmmm…

voedsel

Het beste dessert ter wereld is bananencrème.

Ingrediënten: bananen, gecondenseerde melk, citroen, en ik vermoed suiker. Er komt een mixer aan te pas, en het eindresultaat is een zoet-zuur iets dat net tussen gekabbeld en vloeibaar en vast zit—zo ongeveer honderd keer beter dan het klinkt.

Maar! Mijn moeder is het recept kwijt! Ohime! We weten de verhoudingen niet meer! Ach und Weh!

We zouden er eigenlijk eens een jobstudent op moeten zetten om alle recepten in de familie in een database te steken, dat dergelijke fratsen ons niet meer overkomen.