Vorig jaar heb ik het proper volgehouden: veertig dagen geen vlees. Al was het om te kunnen zeggen dat ik het ooit wel eens gedaan heb, ja, en dat ik weet wat de alternatieven zijn en wat er allemaal bij komt kijken.

Vooral veel meer werk, dat komt er bij kijken.

Neem het eten van deze avond: gisteren kip in stukken gesneden en in een pot met yoghurt en kruiden gesmeten om te marineren, vanavond leg ik dat onder de grill, en hopla kip tandoori. Ah, moest daar nog iets bij? Um ja, misschien eens zoeken naar naan of zo, en wat gebakken patatten wie weet, en misschien een raita met komkommer en tomaat of iets in die zin. Of gewoon wat rijst bij.

Of het eten van gisteren: gehakte steak gekocht, hamburger mee gemaakt, ajuinringen gecaramelliseerd, vlees gebakken, en dan een pistolet in twee gesneden, hamburger ertussen, ajuin erop, een schel sla en een stuk tomaat, een bladzijde van de smeltkaas: hopla klaar.

Het punt: een stuk vlees, en het eten is al 80% klaar. Vegetarisch, dat is altijd schipperen en zoeken en doen, want er is zelden of nooit een centrale kapstok waar een gerecht kan aan opgehangen worden. En neen, die vleesvervangers, dat is écht geen vlees. Dus dan is er een potje met champignon-achtig dingen, en eentje met peulvruchtachtige dingen, en aardappelen, en nog iets van “normale” groenten, en zeker dat we dan allemaal genoeg gegeten hebben, maar we hebben er wel een halve dag aan bezig gezeten.

En dan is er nog zo enorm veel lekker vlees. Biefstuk, gandahesp, struisvogel, stoverij, bloedworst… mmm.

En jawel, het is slecht voor het milieu en zo, maar las ik daar niet ergens dat een grote hond even milieuvervuilend is al een zeer dikke 4×4? En is het zoveel minder milieubelastend om in het midden van de winter fruit van de andere kant van de wereld te eten dan een lokaal geslachte kip?

En uiteraard, het is ethisch niet helemaal in orde, maar is het niet nog veel minder in orde om kinderen op de wereld te zetten? Gho ja.

Nope, geen dagen zonder vlees voor mij. Nem.

Kwam ik vanavond thuis, wist Anna mij te zeggen dat ik macaroni moest maken maar alles staat klaar en de pasta staat naast het water en de saus moet nog met kaas en mama heeft gezegd dat zij (Anna dus) zeker op tijd in bed moet.

Euh… okay…?

Dat was terwijl ik de fiets nog door de voordeur aan het wurmen was, Anna vanuit het deurgat van het bureau.

Tien seconden later, telefoon van Sandra. Of ik al thuis was? Euh ja, ik ben al thuis. Ah goed, dan zitten de kinderen niet te lang alleen, en of ik wist dat ik macaroni moest maken en dat alles klaar stond maar dat er in de saus zeker van die feta of geitenfetta moest omdat het anders te zoet zou zijn. 

Euh… okay, dus. 

Er stond een ketel met water op het vuur, waarnaast een pak macaroni. Naast het vuur twee potten fetta-achtige dinges. En nog op het: een tweede ketel, met een soort oranje iets erin. Oh bloederige hel, dacht ik: pompoen. 

“Hij had het niet zo voor pompoen,” zei hij met het understatement van de week. 

Water doen koken, macaroni erin, oranje bocht opgewarmd, de nog aanwezige kinderen aan tafel geroepen (Sandra zat met Jan op het voetbal, Zelie moest gaan turnen of zo), macaroni in hun kommen gegoten, kaas erbij, en ze met min of meer smaak zien eten. Niet vreselijk enthousiast, maar toch ook niet met tegenzin.

Zo ver zo goed, ik heb er geen groot spel van gemaakt, ik heb niet eens geproefd. Bij mij was het warme pasta met gewoon wat peper en zout, een leksken goede olijfolie en parmezaan, en dat was ongetwijfeld vele tientallen keren lekkerder. 

En toen kwam Sandra een paar uur later thuis, en bleek dat ik de soep van ‘s middags over de pasta gegoten had. De pastasaus zat in de derde pot die op het vuur stond.

Sandra had allemaal stukken lam gekocht om op te eten.

Zaterdag was het dit:

Lamstongen! Yay! Koken in bouillon, pellen, in schijven snijden, tomatensaus maken, champignons in schijven klaarmaken, tong en champignons in saus, en hopla klaar.

Wij hebben geluk met de kinderen, qua eten — enfin ja ‘t is te zeggen, ze zijn goed opgevoed. Zo van “okay dat g’er niet van wilt eten, maarrrrr wel éérst proeven, al was het een koffielepel”. En zo gebeurt het dat we kinderen hebben die met veel overgaven tong opeten. En olijven. En dingen.

En kijk, Zelie die tongen van lammetjes staat te pellen, hoe wijs is dat niet?

De tong was aan het gepeld worden, en dan zei Sandra “ah, maakt gij eens de tomatensaus”. Ik vraag, voor de zekerheid, een mens weet nooit dat het een eeuwenoud familierecept is, of ze een idee heeft hoe dat precies zou moeten, maar neen dus. ‘t Was te improviseren.

Een roux, de boullion erbij als vloeistof, tomatenpureee, peper, zout, madeira, room, en dat was het dan. Hoeveelheden? Geen flauw idee: een paar vette klodders boter, ongeveer zó veel bloem, een liter of twee van die bouillon maar schiet mij dood het kan minder geweest zijn, drie of vier van die grote dozen tomatenpuree, een paar geuten room, een hoeveelheid madeira.

En dan van het ene of het andere bij doen tot het min of meer smaakt zoals een mens zou verwachten dat het zou moeten smaken.

En dan alles bij elkaar doen:

En puree maken, en opeten. Ik vond het alvast bijzonder geslaagd. Yiha!

Vandaag was het weer van dat: kwart voor vijf, Sandra gaat de Louis halen bij een vriendinnetje, roept in het weggaan “ah ja, maakt eens een lamsbout klaar tegen dat we terug zijn”.

Euh een lamsbout? Euh ja: er zat een lamsbout in de frigo, en die moest klaargemaakt worden. Was er een recept of een idee? Neen, niet echt, nee.

Enfin bon, dan maar gekeken of er nog dingen te vinden waren in de kasten of de tuin: neen, niet echt, nee. Ik dacht eerst iets te doen met rozemarijn en look, maar er was geen versie rozemarijn meer, en er was nog maar een half bolletje niet-echt-meer-verse look.

Er was wel bij de drie kilo lamsbout, met been en alles erop en eraan.

Improviseren, dus: een beetje een patroon ingesneden, aangebakken in de grootste pan die ik kon vonden, peper en zout, een stapel honing op gedaan, een paar grote ajuinen in grote stukken gesneden, wortels idem, met olijfolie in braadslee, aangebakken bout erop, en dan in een voorverwarmde oven. Op 180° of zo, regelmatig overgoten met de olie-en-honing, en dan na een uur en een beetje nog een half uur of drie kwartier of zo op 150° gezet met een zilverpapier erop.

Ik heb geen foto’s: het was op voor ik mijn fototoestel gevonden had. Met twee volwassenen en vier kleine kinderen twee en een halve kilo vlees. ‘t Moet zijn dat het goed was.

Ik reed op de Vrijdagsmarkt, voorbij een kudde hoogblonde Hollanders van elk wel twee en een halve meter hoog, toen een Amerikaander me vroeg of ik iets kon vragen. 

Of de mevrouw van het frietkot geen Engelstalige kaart had. Neen, moest ze de kerel en zijn kompaan teleurstellen. Maar dat ze eventueel wel kon helpen als het zou moeten. 

Mijn goed hart kwam naar boven (en vooral eigenlijk mijn curieuziteit), en ik zei de sympathiek uitziende Amerikaanders dat ik eventueel wel kon helpen. 

“Awesome!” zei de meest assertieve van de twee. En of ik ze iets kon aanraden in dit fijn etablissement. Euh, wel, eerlijk gezegd? Dat er eventueel wel andere plaatsen zijn in de buurt waar ze ook lekker kunnen eten? 

Neeneen, ‘t is voro de goedkoop, zeiden ze. Oh, zeg ik: dan misschien best gewoon naar een bakker om brood en naar een slager om beleg? Ah, dat hebben we vanmiddag al gedaan. 

In dat geval, zei ik, inderdaad: zeer goed idee, typisch Belgisch eten in de frituur. 

De uitleg was simpel: er is de basis — een klein, gemiddeld of groot pak frieten, met eventueel iets van saus erop. En dan zijn er de accessoires, allerlei vliesachtige dingen in het frituurvet. Ik zou de prijslijst kunnen vertalen, maar kijk, ‘t is alles wat hier in de koeltoog ligt. En eventueel een hamburger, dat kan ook.

Allez ju, zegt de man: raad ons maar iets aan, wij kennen er niets van. 

Ze zijn naar een bankje vertrokken met elk een groot met stoverijsaus en mayonaise, een brochette en een garnaalkroket. 

Ik heb geen klachten gehoord. 

Veel meer dan dat moet het niet zijn: met het hele gezin wakker worden om kwart voor twaalf, Dominion gespeeld met Louis en Zelie en Jan (gewonnen, hiep hoi!), en dan rondgelummeld tot ‘s avonds tot er Bezoek Uit Gent kwam, en dan aan het strand gewandeld (voorbij de kinderen die de WTV-animatie-Croky Chips-Belewaerde-Gene Thomas-Wim Soetaer-experience aan het meemaken waren), en dan op restaurant gaan eten. 

Praktisch onderaan ons appartementsgebouw: Het Komfoor, fonduerestaurant. We waren met negenen, en we hebben vanalles een beetje gepakt. Vistempura, en fondue bourguignonne, en gemengde dinges. Met frieten en sla en sauzen à volonté. 

Sandra vond het interieur een mengeling van teveel stijlen, ik vond dat net niet. En vriendelijke mensen, lekker eten (niet dat er met blokjes vlees en vis enorm veel mis kan lopen, natuurlijk): geslaagd, noem ik dat. 

Voilà, ‘t zit erop.

Gisteren was de laatste dag in de reeks Dagen Zonder Vlees. Op de twee laatste weekends na (in de Ardennen gezeten met respectievelijk collega’s en familie, en neen, daar ga ik écht geen eisen gaan stellen van vegetarisch eten), sinds 22 februari geen vlees of vis gegeten.

Eergisteren was het nog

• ‘s morgens: niets
• ‘s middags: een kom aspergensoep, ik begin ze wat beu te worden
• ‘s avonds: een pak frieten en een vegetarische hamburgen

En gisteren

• ‘s morgens: niets
• ‘s middags: een kom champignonsoep, bleh
• ‘s avonds: groentenpizza

Vandaag was het tot nog toe

• ‘s morgens: niets
• ‘s middags: boterham met kaas

Ik ben er behoorlijk rechtlijnig in geweest: op die weekends na niet één keer vals gespeeld, geen stukje salami of hesp op mijn boterham, geen soep met kip, geen niets. Allemaal groensel en schimmel.

Maar vanavond zal het scampi’s zijn. En morgen rosbief met bearnaise. En maandag lamsschouder. En dinsdag biefstuk. En woensdag nog vlees. En donderdag weer vlees. En vrijdag nog meer vlees.

Ik heb geen probleem met vegetarisch eten, maar vlees is zo lekker, meneer mevrouw.

‘t Is niet dat ik het niet meer zou kunnen volhouden, maar ik zie er gewoon het punt niet van. Jaja, ecologische voetafdruk en al wat ge wilt, maar zó geëngageerd ben ik ook niet.

Jan had vandaag een verjaardagsfeest, in het Gravensteen. Ik kan mij alleen maar inbeelden dat hij zich hard geamuseerd heeft — ik was er niet bij, wegens dat er nog moest verder opgekuist worden aan de keuken, en ook wel omdat er pannenkoeken moesten gebakken worden.

Therapeutisch, pannenkoeken bakken.

Zeshonderd gram bloem zeven, 150 gram van de pot vanillesuiker, anderhalve litter volle melk, twaalf eieren, Bamix erin, twee pannen op het vuur; boter, mes en spatel bij de hand, en hopla! op pakweg een goed half uur liggen er 75 pannenkoeken:

Na een exemplaar of vijf word ik er helemaal zen van — boterklontje met mes en spatel afsnijden en in pan A dumpen, pannenkoek in pan B omdraaien met spatel, deeg in pan A doen en ronddraaien, pannenkoek in pan B dumpen op warm bord, pannenkoek A omdraaien, klontje boter in pan B, pannenkoek A dumpen, deeg in pan B, boter in pan A, B omdraaien, A deeg, B dumpen, A omdraaien, B boter, A dumpen, B deeg, A boter, B omdraaien…

:bliss:

Awoert al wie zijn pannenkoeken niet zelf maakt! Wat is in ‘s hemelsnaam uw excuus?

Vandaag, trouwens:

• ‘s morgens: een boterham met hummus en een mastelle
• ‘s middags: niets
• ‘s avonds: pannenkoeken

We gingen dingen doen in de keuken vandaag, Zelie en ik. Eclairs, omdat er gisteren op Jeroen Meus soezen gemaakt werden, en dat ik had gezegd dat dat heel gemakkelijk te maken was.

Het is ook enorm gemakkelijk te maken: 250 ml melk of water of een mengeling van de twee op het vuur zetten met 100 gram boter erbij, als het kookt er 150 gram bloem bij kletsen en mengen tot het samenkomt in een bol, een paar minuten laten afkoelen, en dan één voor één een 4 of 5 eieren bij kletsen en goed mengen.

In ene spuitzak doen, strepen op een bakplaat spuiten (leve siliconen matten!), een minuut of 20-0 in een voorverwarmde oven van 225 graden steken.

Het deeg kan erg moeilijk mislukken, en de soezen zijn er dan ook goed uitgekomen.

Helaas: geen moment nagedacht over de vulling, en dus gewoon (vaste) vanillecrème in gespoten. Dat was denk ik niet zo’n goed idee: ik heb de indruk dat het allemaal nogal flets smaakt. Volgende keer echte crème patissière maken, denk ik.

En dan dacht ik er rap een chocoladeglazuur op te doen, maar het was ook geen goed idee om te denken dat dat wel in orde zou komen als ik gesmolten chocolate met bloemsuiker en boter zou mengen.

Zucht.

Oh, en Zelie heeft uiteindelijk niet echt geholpen: ze heeft urenlang het huis ondersteboven gezet op zoek naar haar scoutsuniform. En ik heb meer soezendeeg op de vloer gemorst dan ergens anders. Grrr.

Het is u ongetwijfeld ook al een paar keer in de maag gesplitst de laatste paar dagen, maar hey, here goes dan nog maar eens: The Most Common Cooking Mistakes, de veertig meest voorkomende fouten bij het koken, volgens Cooking Light.

En ‘t was al zeker een jaar of drie vier geleden dat ik nog eens een ellenlange lijst had afgelopen. (Ahem.)

1. You don’t taste as you go: guilty as charged, soms. Er zijn dingen die ik voortdurend proef, maar er zijn er ook waar ik nooit van proef. Als ik dingen maak die ik zelf niet graag eet, zoals soep, bijvoorbeeld.
2. You don’t read the entire recipe before you start cooking: oh, heel de tijd. Ik doe mijn uiterste best om het niét te doen, maar om de zoveel tijd gebeurt het weer eens. Dat ik mijn ingrediënten al een minuut of tien sta te mengen en dat ik dan pas lees “niet meer dan een minuutje of zo mengen”. Of dat ik pas veel te laat lees “opgelet, niet alles tegelijk bij elkaar kletsen”.
3. You make unwise substitutions in baking: euh nee. Ingrediënten zijn ingrediënten.
4. You boil when you should simmer: euh nee. Instructies zijn instructies.
5. You overheat chocolate: ‘t is mij al overkomen, ja. Maar ‘t is al een redelijke tijd geleden.
6. You over-soften butter: I didn’t even know this was a thing.
7. You overheat low-fat milk products: low-fat milk products zijn voor jeanetten.
8. You don’t know your oven’s quirks and idiosyncrasies: urgh, onze oven is een zeug. Ik ben er na jaren nog altijd niet gerust in. De vuistregel is, zo ongeveer, “zet hem twintig graden lager dan het recept zegt”, maar dan nog. Grrr.
9. You’re too casual about measuring ingredients: euh nee. Zie (4) en (5): hoeveelheden zijn hoeveelheden.
10. You overcrowd the pan: neuh, niet echt. We hebben genoeg gerief om ons eten voldoende plaats te geven.
11. You mishandle egg whites: neuh, niet echt. Eieren zitten nooit in de koelkast bij ons, en kloppen lukt allemaal zonder problemen.
12. You turn the food too often: geen grove problemen mee, nee.
13. You don’t get the pan hot enough before you add the food: nope.
14. You slice meat with―instead of against―the grain: ik zit er niet mee in. We maken niet echt veel vlees dat in schijven moet gesneden worden.
15. You underbake cakes and breads: dat valt nog mee.
16. You don’t use a meat thermometer: ik heb er een gekocht! Een groot gemak! Beste aankoop van het kwartaal!
17. Meat gets no chance to rest after cooking: guilty as charged. Alsook van het te koud in de pan te leggen, cfr. (23).
18. You try to rush the cooking of caramelized onions: oh nee, absoluut niet. Ze kunnen gemakkelijk drie kwartier op staan, tot ze meer confituur dan wat anders zijn.
19. You overwork lower-fat dough: uh huh. Zie (2).
20. You neglect the nuts you’re toasting: nope. Allez, hoe kan dat nu de twintigst meest voorkomende fout zijn in het koken?
21. You don’t shock vegetables when they’ve reached the desired texture: ik feb de indruk dat dat niet zo nodig is, in een stoomoven.
22. You put all the salt in the marinade or breading: nope, geen problemen met zoutinhoud.
23. You pop meat straight from the fridge into the oven or onto the grill: yup, zie (17).
24. You don’t know when to abandon ship and start over: geen problemen mee.
25. You use inferior ingredients: zeg, hoeveel keer gaan ze nog zoiets zeggen? Zie (4), (5) en (9): Ingrediënten zijn ingrediënten. En in geval van twijfel: de duurdere versie kopen.
26. Your poached eggs aren’t pretty : ik kan niet zeggen dat ik wakker lig van de vorm van mijn gepocheerde eieren.
27. Your gravy is lumpy: wij doen geen gravy. En als er ingedikt moet worden, is het met roux te doen.
28. Your mashed potatoes are gluey: alleen als het de bedoeling is, zoals die keer dat ik een slijmerige puree met erwtjes en blauwe voedselkleurstof had gemaakt voor de kinderen.
29. You burn the brown butter: euh nee, instructies zijn instructies.
30. Your bacon is burnt and crinkly: euh nee, instructies zijn instructies.   
31. Your green veggies turn brown: stoomoven ftw.
32. Your salad goes limp: geen problemen mee.
33. You incinerate chicken on the grill: wij maken onze kip zo niet klaar.
34. Your hard-cooked eggs are icky: nope.
35. Your turkey burgers are parched pucks: turkey burgers? Really?
36. Your rice gets gummy: ik zeg al een hele tijd dat ik graag een rijstkoker zou hebben, maar het probleem is dat het nooit echt een probleem is als we rijst maken.
37. Your caramel meets a burnt, bitter end: oooh, veel problemen mee gehad vroeger. Maar genoeg geoefend dat het geen probleem meer is, tegenwoordig.
38. The turkey hack job: wij maken geen volledige kalkoenen. En kippen decorticeren, dat is niet echt moeilijk.
39. Your cookies gain unwanted holiday width: ik zou dringend meer koekjes moeten maken.
40. Your flapjacks flame out : pannenkoeken, ik weet niet hoe dat kan mislukken. Volg het recept in Ons Kookboek, en zorg ervoor dat de pan warm genoeg is. Einde verhaal.

Veertig dagen zonder vlees: ik hoorde er vanavond voor het eerst over, aan tafel, terwijl we aan het eten waren.

(Een pan vol spek krokant gebakken, uitgelekt. Roux, melk, kaaus: kaassaus. Spek in kaassaus, gekookte hesp in kaassaus, bijgekruid met peper en zout en cayennepeper. Tagliatelle gekookt, in ovenschotel, saus over pasta. Droog brood in mixer: hopla chapelure, kaas over chapelure, knopje boter, in de oven, klaar!)

Ik zie eigenlijk niet waarom we dat niet zouden kunnen doen, zes weken zonder vlees.

Ah ja, bijna vergeten! We zijn gisteren naar één van de twee restaurants hier geweest, voor een kookles. Nu ja, kookles: demonstructie, eigenlijk meer. En het steekt allemaal zo verschrikkelijk nauw niet, blijkbaar, wat receptuur en ingrediënten en zo betreft.

Dus bij deze: tajine uit Fez met kip en gekonfijte citroen en olijven.

Nodig

Voor één kilo kip:
Twee geconfijte citroenen, in reepjes gesneden
Een klein bordje rode olijven met pit (ontpitte groene als het niet anders kan, maar zeker geen zwarte)
Twee rode ajuinen, gesnipperd
Een goeie theelepel zwarte peper
Een goeie theelepel gember in poeder
Een halve theelepel saffraanpoeder (kleurstof)
Eventueel een halve theelepel echte saffraan
Een bouquet garni met koriander en eventueel peterselie
Een klein glas met olie (half olijfolie, half olie zonder smaak )

Werkwijze

Maak een marinade van peper, saffraan(poeder) en een glas water.
Doe de kip, in kwart of in acht gedaan, in de marinade. Wrijf goed in, doe in een pot, bedek met vershoudfolie, zet een nacht in de koelkast.

Doe kip en ajuin in een sauteuse (zonder olie!), laat kip kleuren, eventueel met wat water erbij. Voeg bouquet garni toe en laat zachtjes sudderen met een paar stukjes gekonfijte citroen, olie en eventueel wat water.

Laat dat gerust een uur of twee (afgedekt) staan op een zeer zacht vuur, en voeg helemaal op het einde een handvol gekonfijte citroen en een handvol olijven toe.

Proef of er eventueel zout bij zou moeten (de olijven en de ajuin zijn al zout, namelijk). Als ajuin en olijven warm zijn, is de kip klaar om op te dienen.

Schik op een bord, en hopla, klaar:

Um ja, dat was dus niet écht een kookles: ‘t is een echt wel heel erg eenvoudig recept.

Oven: voorverwarmd! Appels: geschild! In een pot gedaan! Wat suiker en kaneel bijgesmeten!

Bloem! Suiker! Boter! Mengen met de vingers! Erbovenop strooien!

In de oven! Eruit halen! Yay!

Mmmmm crumble. Leve recepten waar het allemaal zo nauw niet steekt: hoeveelheden, verhoudingen, warmte, tijd — allemaal nattevingergedoe.

Wij eten meestal gewoon eten.

Eergisteren gegratineerde macaroni met kaassaus. Gisteren wortelstoemp met worst. Morgen iets van lam met frieten.

Volgende maandag worst met andijviepuree. Dinsdag iets vispanachtig met zalm. Woensdag nog onbekend wegens dat de kinderen bij mijn moeder eten, donderdag iets kipachtig zoetzuurachtig, vrijdag tong (de vis, niet het onderdeel van een koe) met frieten.

En hoe weten wij dat? Ha! Geen weekmenuten of dingen voor ons: wij gaan gewoon kijken naar het weekmenu op de website van de school. En dan is het misschien niet altijd honderd procent hetzelfde, maar het bespaart ons toch “wat zouden we vanavond eens eten”-zorgen.

Vandaag stond er op het menu op school Pangasiusfilet met graanmosterdsaus, broccoli en natuuraardappelen. Ik had geen zin in pangasius, in het terugkeren van het werk ben ik langs De Vis gegaan, en er met een stapel roodbaarsfilet buitengestapt:

Zeer lekker, roodbaars, en de kinderen eten dat ook graag. De paar graten die er altijd nog inzitten uitgewurmd, in kinderporties gesneden, beetje bloem, afkloppen, in de pan: beter kan dat niet zijn.

Ik ben geen verse groenten gaan halen wegens dat we al een tijd aan het proberen zijn de diepvries leeg te krijgen, en daar zitten altijd wel dingen in — ‘t is dus boontjes en erwtjes geworden. En een patat in den oven, hasselback stylee.

(Insnijden tot bijna onderaan, brol tussen steken — vandaag was het thym, verse chapelure met parmezaan, peper, zout — een half uurtje in de oven op 170°, en dan nog een minuut of tien onder de grill.)

Vlees of vis, groenten, patatten of rijst. Spaghetti bolognaise, macaroni met kaas en hesp, hesperolletjes in den oven, moussaka, lasagne, eens een konijn, kip met estragonsaus of gewoon, chili con carne, stoverij, zelfgemaakte pizza, soms eens zelfgemaakte pittadinges, van tijd tot tijd eens een recept uit een kookboek links of rechts.

Gewoon eten, dat wel, maar ‘t is een plezier om dat klaar te maken. Ik kan het mij eigenlijk bijna niet voorstellen dat we geen vers zelfgemaakt eten zouden eten elke dag: zelfs als ik alleen thuis ben zou ik vele keren liever een omelet maken of een biefstuk of rap een spaghetti, dan dat ik een kroket of iets in die zin in het frietvet zou steken.

Of naar een frituur gaan: ‘t is rapper om zelf frieten te maken dan mijn peignoir uit te moeten doen, naar buiten te gaan, de straat uit, de volgende straat uit en in de rij gaan staan bij de frituur.

En voor Sandra hetzelfde, denk ik. ‘t Is niet voor niets dat onze keuken zo ongeveer de belangrijkste plaats in ons huis is, en dat hij nog belangrijker gaat worden: er komt een goeie twee en een halve meter bij in de lengte!

Haja, de verbouwingen, ze gaan weer een aanvang nemen. Een binnenhuisarchitect: check! Een aannemer: check! En sinds vorige vrijdag — een architect: check!

Ergens één dezer maanden, zijn we bijna zeker, doen we een aanvraag voor een bouwvergunning (er moet een stuk achtergevel uit, onze achtergevel is een beschermd stadsgezicht, vandaar), en zit het spel weer op de wagen. Yiha!

(Dit is trouwens wat het eten vanavond geworden is, voor de kinderen:

En voor mij:

Voor Sandra zat het in de warmhoudoven, wegens alsdat zij vanavond haar voorlopig laatste examen had voor haar opleiding tot leraar. (Ook spannend!)

Mijn broer is het spek en het vet en het vlees en de lever gaan halen, we hebben dat in stukken gesneden en door de molen gedraaid:

En dan de helft van wat al gedaan was, nog eens door de molen gesmeten:

En dan een paar ajuinen in kleine kleine stukjes gedaan en gefrituurd gefruit, en cognac bijgesmeten, en dan in het vlees gemengd:

Oh, en peper en zout en andere kruiden die we nog liggen hadden.

Wat laten rusten, en dan wat crepinettenspel in een vorm gesmeten, het vlees erin gesmeten. Gemerkt dat er nog over was, en dat dan maar in een random cakevorm gesmeten:

En dat staat nu dus in de oven. We gaan eens zien wat we gaan zien.

Update: we zijn er niet heel zeker van. Moest het deksel nu op de pot of niet? Moest de oven nu op 150-175 of op 190-200? Was het écht klaar? Is het niet teveel uitgedroogd (‘t stond nochtans in een braadslee vol water)? Moest er niet meer vet afgeschept worden? Gaat het wel naar iets anders smaken dan gewoon vleesbrood?

Um ja, ‘t was geen goed idee om aan zoiets te beginnen zonder er meer over te lezen, dus. We zullen morgenochtend zien wat het geeft: de ene helft is overgezet naar een metalen cakevorm en klemgeduws onder een paar potten, de andere zit in de terrineschotel en staat geprest onder een zware Creuset met een grote bidon afwasmiddel erin voor het gewicht.

‘t Schijnt dat het eigenlijk een paar dagen moet rijpen in de frigo, ook nog. Grmbl.

Misschien proberen we morgen nog eens. Met wat meer voorbereiding.

Zo grappig: op MeFi hebben ze het over frieten.

Wij maken al sinds jaar en dag altijd onze frieten zelf en vers, en er is eigenlijk weinig dat zo eenvoudig is:

• bintjes schillen en snijden (leve de mandoline, vooral een groot gemak als er een paar kilo tegelijk moet gemaakt worden)
• goed spoelen
• goed afdrogen
• een eerste keer bakken op pakweg 150-160 graden, tot ze boven drijven of zoiets
• een tweede keer bakken op pakwet 170-180 graden, tot ze eruit zien zoals ge uw frieten graag eet

En hopla, klaar.

Waar ze allemaal zo’n spel over maken, zeg.