Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Category: Food and Drink (page 1 of 7)

Leve Rik!

Alle dagen koken, dat wil ook zeggen: zelf boodschappen doen, as opposed to thuiskomen en afwachten wat Sandra gekocht heeft (en meestalk dus ook klaarmaakt).

Mijn vaste slager is Sint-Antonius in de Sleepstraat, maar we hebben geen visboer: Sandra koopt haar vis op de markt. Dat is voor mij geen optie, maar ik kreeg vandaag op het werk een gouden tip.

Ik ben voor de eerste keer naar Rik in de Forelstraat gegaan, en ’t zal absoluutniet de laatste keer geweest zijn. Iets meer dan drie euro voor een dikke en enorm lekkere griet, bij gebrek aan pasgeld nog een stuk barbeel meegekregen, en direkt een goed gevoel: een eerlijk uitziende winkel, een ruim assortiment, vriendelijke mens.

En vis is gewoon enorm lekker. En ik pruts graag met onbewerkte beesten.

griet

Recept: kop en vel van de vis halen, bloem en peper mengen, vis wat bebloemen, afkloppen, bakken, hey presto. Zonder saus of andere dingen, dat is allemaal niet nodig.

Een diploma!

Kijk nu!

Ik heb de laatste paar lessen gemist wegens ziekte, maar alsnog:

12512710_10153951620345802_1930707609797733839_n

En neen, ik ga niet verder studeren. Het heeft niet veel zin, ‘gewoon’ koken met alle beperkingen op wat ik wel en niet mag eten. En koken zonder te kunnen proeven, da’s helemaal van de pot gerukt.

Dus blijft het bij dit. Ik heb het wél al toegevoegd op LinkedIn. :)

Een wangsken

Ik ben vast van plan om meer verschillende dingen klaar te maken, improvisatie- en remixgewijs.

Vanavond, de ingrediënten: varkenswangen, ajuin, wortel, Lindemans Apple, frambozengelei, tijm, laurier, bloem, peper, zout.

Werkwijze: wat bloem, peper en zout in een plastiekzak smijten, varkenswangen erbij en schudden.

20160111_170703

Bloem afkloppen, bruin bakken in een pan, pan deglaceren met de Lindemans, wangen in een stoofpot, ajuin en wortel bij, onder het bier zetten, kruiden bij smijten, en een boterham bijkappen. We hadden nog een letterlijke stapel frambozengelei over van trifle dit weekend, ik heb er een dikke lepel bijgekletst.

Laten sudderen met open deksel tot de saus min of meer een beetje consistentie heeft, en dan onder deksel tot de wangen smoutzacht zijn.

Het ziet er niet uit (de gsm doet er ook geen goed aan), maar het was uitstekend, vond ik. Een onverwachte mengeling van zoet en zuur, van zachte ajuin en  uit elkaar vallend vlees, met textuur van de wortel en aardappelblokjes. Ayup, zeer geslaagd.

20160111_185527b

Gaah tong in madeirasaus

Vroeger op de lagere school was er om de zoveel tijd tong ’s middags. Handgrote lappen, met aan de ene rand de schuurpapieren papillen en aan de andere rand vet. En in het midden allemaal pezige cirkels — dikke aders, denk ik.

Walgelijk. In een soort glazige, schiftende tomaatachtige koude pap. Niet etelijk. De gedachte alleen al deed me jaren aan een stuk misselijk voelen.

Tot ik, bijna vijfentwintig jaar geleden, bij Sandra thuis lamstong at. Zalig goed.

En sindsdien ben ik een zeer grote fan, op voorwaarde dat het goed klaargemaakt is. En was het vanavond (eenzaam) feest: varkenstong in madeirasaus, voor één persoon.

Om te beginnen: varkenstong koken. Selder, wortel, ajuin, tong erbij, onder water zetten, tot de tong zo zacht als boter is. Dan de tong pellen en alle mogelkijke viezigheid er van halen, tot er alleen maar mals vlees overblijft.

De madeirasaus: Escoffier (en het Répertoire) zeggen te vertrekken van eeen demi-glace en er een glas Madeira bij te kappen, maar zoveel tijd had ik niet. Dus in plaats van met bruine fond en roux, was het met roux met de bouillon van het koken. Wat tomatenpuree erbij, champignons in schijfjes snijden en licht bakken, daar wat zeer fijn gesneden sjalot bij laen stoven en het geheel bij de saus. Een serieuze geut Madeira erin, peper, tng iun schijfjes in de saus opwarmen, puree maken, hoplaklaar.

Het ziet er niet uit, maar het was onmenselijk lekker.

Productieve dag

Wij doen het eten voor nieuwjaaravond, en het gemak van eten is dat er vanalles op voorhand kan gedaan worden. En dus zijn we er vandaag maar aan begonnen.

Het hapje wordt iets met onder meer lauwe geconfijte tomaten en parmezaanroomijs; dat ijs kon al ver op voorhand, dat zit dus al sinds vannamiddag in de diepvries. De tomaten, die gaan we dan morgen confijten en overmorgen opwarmen.

Het voorgerecht is onder meer een garnaalconsommé. Daarvoor maken we morgenmiddag eerst een gewone visfumet (leve de visboer die zakken viskarkassen verkoopt!), en dan met die visfumet een garnalen-min-of-meer-bisque (leve de visboer die zakken garnalenschalen verkoopt!), en dan daarmee een geklaarde consommé. Er moeten ook nog groenten bij en couscous, da’s voor overmorgenochtend of morgenavond, we zien wel.

Hoofdgerecht is iets met kwartels, met onder meer een perenchutney: vanmiddag gemaakt en overheerlijk bevonden.

Dessert is iets met donkere en witte moelleux (de juiste vormen al eens uitgeprobeerd en perfect gelukt), en onder meer muntijs (ook vanmiddag gemaakt).

Hoera voor planning!

Taart!

Snirf, eerste nieuwjaaravond dat niet alle kinders er bij zullen zijn: Zelie organiseert haar eigen feestje.

’t Was gisteren en vandaag testen of de taarten die ze wil maken in orde zijn: een citroentaart met meringue en een appel/saffraantaart.

Alles zelf gemaakt, van deeg tot méringue italienne:

Ik vond in alle geval dat het meer dan in orde was, maar het zal alsnog een chocoladetaart worden in plaats van die appeltaart — geen fans van saffraan, blijkbaar.

En er was stapels meringue over, dus hey, de warmhoudoven mag nog eens dienst doen:

Kwartel

Het was vandaag improvisatiekoken. Er waren twaalf kwartels, en dat was het zo ongeveer. Ik heb nog een wortel en een ajuin gevonden, en dan later is Sandra naar de nachtwinkel om erwten gegaan en we hadden nog voorgebakken frieten in de diepvries zitten, en dus is het dit geworden:

Kwartel met frieten en erwten. Van presentatie niet vet, maar ik denk dat het vlees en de saus uitstekend waren. En ik heb zeer veel goesting om dit voor nieuwjaar te maken.

Op de volgende manier!

  • Wat look en kruiden pletten en in boter masseren; in een vershoudfolie draaien en in de frigo steken.
  • Kwartels: billen en borsten afhalen. In een plastiekzak steken met schijfjes lookboter. Ik heb voor het gemak alle billen bij elkaar gestoken en alle borsten, telkens 24 stuks.

  • Een wortel en een ajuin stoven, wat tomatenpuree bij doen.
  • De karkassen wat bakken en bij de wortel en de ajuin doen, met een fles rode wijn en een liter water.
  • En dan laten opstaan. Uuuuuren aan een stuk.

  • Ondertussen de plastiekzakken met kwartels in water van 60°C laten liggen. Ook uuuuren aan een stuk.

  • Als de fond er genoeg ingekookt uitziet: door een fijne zeef gieten. Dat geeft u een kleine halve liter of zo godenvocht.

  • In een nieuwe pan: een zeer fijn gesneden sjalot of twee laten aanbakken, een geut cognac erbij, flamberen, een lepel confituur naar keuze (ik heb kersen gepakt), en dan ongeveer de helft van de fond.
  • Laten inkoken tot pakweg een derde, room bijdoen, laten inkoken, kruiden met peper en zout, hey presto, saus klaar!
  • Kwartel uit het water halen, zeer kort aanbakken in een zeer hete pan, hey presto, vlees klaar!

Niet vergeten de borden in de oven te steken — niets zo vervelend als koude borden om goed eten op te leggen.

(Ik mag dat niet eten wegens zout en room en boter en zo, dus ik heb voor mezelf nog eens Spaghetti aglio e olio gemaakt. Ajuin, look, olijfolie, peperoncini, spaghetti.)

Koken, jaar 3, les 6

Er is een eerste keer voor alles:

Wat vooraf ging: het plan was om tongscharren te vullen met king crab en duxelle. Tongschar kuisen en fileren, ik had dat nog niet gedaan en ik zag dat helemaal zitten. Moeilijk is dat niet: kop afsnijden, met een scherp mes het vel aan de onderkant bovenaan wat losmaken, vastpakken met een handdoel (wegens glibberig), de rest van de vis tegenhouden en trekken, voortdurend herpakken, en trekken. Daarna omkeren en aan de bovenkant hetzelfde doen.

Het liep al een béétje mis bij de demonstratie: de chef had een exemplaar vast dat niet meer zo vers was (understatement), waardoor het vlees helemaal meekwam met het vel. Maar goed, niet getreurd, ik zet mij aan het visstation en een half uur of zo later zijn een stuk of negen of tien tongscharren gekuist. Tijd om te fileren.

Dat lukte wel, maar het voelde toch allemaal wat papperig aan, en het overdreef ook niet in fris ruiken. Hier en daar was er wel een vis die min of meer mee wou werken, maar het overgrote deel was toch vechten tegen een wakke, niet zo goed riekende pap. Ik naar de chef, en ahem ja: onbruikbaar. Niet vers. Wegkappen.

’t Zijn dingen. Ik heb dan maar een plateau vol coquilles gedaan.

Voor de rest: ik ben deze keer slim geweest en ik heb het voorgerecht niet opgegeten en zelfs niet van geproefd. Er was mij nochtans verzekerd dat het heerlijk was: Mosselen, pittige tomatensalsa, kruidenmayo.

Maar wat mij betreft vooral: gember en dus migraine en dus no go.

Nee, het was geen goede dag voor mij: met eerst boven die niet-meer-verse-vis te hangen en dan nog een stapel coquilles gekuist te hebben, met die weeë zilte geur die wel meevalt als het er maar één is, maar die serieus begint tegen te steken als het er enorm veel zijn, had ik nul goesting in het hele hoofdgerecht. Voorzien was : tongscharren gevuld met King Crab en champignons. Geworden is: sint-jacobsschelpen met king crab in duxelle van champignon, shii-take en dooierzwam, met een mousselinesaus:

Het dessert dan maar? Daar geen klachten, gelukkig: een ijssouflé van Bayleys, een Bayleys-marshmallow met wat citroenzuursel op, vanilleschuim, en een versiering van gefrituurde glasnoedels en een stuk getemperde chocolade met cocos:

Vivement volgende week.

Koken, jaar 3, les 5

We waren met minder volk dan anders, en het is toch allemaal redelijk verlopen. Wel niet veel tijd voor foto’s gehad: voor het voorgerecht waren we maar met twee, en het was voortwerken geblazen.

Er was mij op voorhand gezegd dat het onnoemelijk verschrikkelijk zeer lekker zou worden, en ik vond het inderdaad de moeite, maar om meteen het allerbeste ooit te zijn? I dunno.

Hét probleem was: panna cotta, die maar een kleine drie kwartier krijgt om op te stijven, da’s niet zo’ goed idee. Minstens vier uur zou ideaal geweest zijn, maar die waren er niet.

Het resultaat:

Panna cotta van bloemkool met gemarineerde scampi: twee cilinders panna cotta, twee cilinders scampimousse, schijfjes appel, schijfjes radijs, currymayonaise, gebakken gemarineerde scampi.

Erm. Als ik er aan terugdenk: eigenlijk helemaal niet slecht, en er kan veel op voorhand gemaakt worden. Misscjien eens voor familie maken, denk ik.

Het tweede voorgerecht was een aangename verrassing: (zeer) pittige gazpacho, met daarin tartaar van zalmforel, en trostomatensorbet–een soort Bloody Mary dus. Met een ringetje van brood erop.

Het hoofdgerecht vond ik deze keer wat minder naar mijn goesting. Het waren deze kerels:

…rivierkreeften, door Sandra vakkundig (levend) van hun darmkanaal ontdaan, en pladijs, gefileerd, als hoofdingrediënten:

En in het totaal, was het pladijsfilet met rivierkreeftje, gesmolten prei, auberginepuree, cantharel, kalfsjus met zwarte truffel:

Mja. I dunno.

Koken, jaar 3, les 4

Geen ‘Koken, jaar 3 les 3′ wegens fototoestel met foto’s gestolen, awoert.

En foto’s vanaf nu zullen ook niet meer met mijn degelijk fototoestel zijn wegens ook gestolen, bah.

Dat gezegd: het was wijs, de les. Ik heb sabayon geklopt, en dan is mijn dag goed.

Voorgerecht was een opgerold ding met coquille en gerookte ganzenlever. Niet slecht, maar ik vond het persoonlijk niet het vele werk waard.

Rijstvelrolletje met coquille en ganzenlever

Oh, en de groenten, daar zat ook wat gember in. Gevolg: de hele nacht en de hele dag erna doodgaan van migraine. Bleh.

Hoofdgerecht:

Zeebaars!

Op het vel gebakken, met een langoustinebisque erbij en wat chinese kool en een langoustine op citroengras:

…maar het allerbeste was het dessert. Doodsimpel maar overheerlijk: aardbeien gemarineerd in appelsiensap, limoensap, citroenverbena, vanille en cardamon, ijs van citroenverbena, een beetje chocoladecrumble, en sabayon met witte wijn, fraise des bois en wat van het marineervocht.

Onnoemelijk lekker, vond ik.

Koken, jaar 3, les 2

Het is dit jaar vis en streekgerechten, en we beginnen met de vis. Ik heb daar geen enkel probleem mee: vis is enorm lekker, en ik was eerlijk gezegd een beetje uitgekeken op les na les saus op basis van bruine fond.

Deze week: mosselen, tong en panna cotta.

Ik ben, for the record, een enorme schijtlaars als het op nieuwe mensen aankomt, en er zitten dit jaar allemaal nieuwe mensen in de groep en ik ben daar in eerste instantie dus bang van, maar uiteindelijk valt het allemaal meer dan goed mee, oef. Het werk gaat gelijk een lierken, de tijd vliegt vooruit, we leren bij, en het eten is machtig goed.

Om te beginnen: mossels op drie manieren. Een uitstekende mosselsoep, mosselen met en fijne brunoise van witte selder en wortel en een vinaigrette met koriander en xeresazijn, en een paar mosselen met kruidenboter onder de grill. Duimen, vingers, aflikken.

Voor het hoofdgerecht twee primeurs. Om te beginnen: tong op een andere manier. Normaal gezien laten wij tong op zijn geheel, of heel soms eens knip ik er de zijkanten af als ik geen zin heb in zagerijen van kinderen die niet gewoon zijn vis met graten te eten. Deze keer was het: tong ontvellen en ontkuiten, zijkant afknippen — en dan in twee op de ruggengraat:

 

Dat een paar seconden op de gril, geeft een stuk vis dat elegant half-opkrult. Daarna even warmen in de oven en hop klaar.

Tweede nognooitgedaan: natriumbicarbonaat in de broccoli gedumpt. Dat zorgt ervoor dat het groen van de broccoli bijna fluorescerend groen blijft: magisch. Naast broccoli zit er nog wat parmezaan in, xantaangom om te binden, boter, peper en zout en nootmuskaat.

Combineer met een vinaigrette van brunoise van rauwe tomaten en champignons, een crumble van kervel en geroosterde panko met mosterdzaadjes, een beurre blanc-achtige saus op basis van mosseljus met saffraan en cayenne, en een mossel ter versiering:

Dessert was ook enorm lekker maar moeilijk fotografeerbaar wegens in een martiniglas, grr. In volgorde van beneden naar boven: pana cotta van passievrucht, aardbeiencoulis, gemarineerde nectarinebrunoise, room met aardbeiencoulis en citroen, aardbeien, passievrucht, een spoom van passievrucht, en een heerlijke pistachentuile.

Koken, jaar 3, les 1

Het eten, de eerste les van dit jaar, trouwens…

Griet, gegrild:

 

Allerlei verschillende tomaten (drie kleuren, twee kleuren kerstomaten, en ook een tomatenpuree):

En ook courgettebloemen, gevuld met een anijsachtige risotto, met venkel en wat Ricard:

 

…en dat geeft dan dit, in totaal:

Dessert was een mascarpone-mousse met room en een aardbeiencoulis en dit:

Het ziet er niet echt uit, maar het is wel bijzonder lekker: witte chocolade, gesmolten, daarin gepofte rijst en licht gecarameliseerde gehakte pistachenoten, en dan plat gewalst en opgestijfd:

Wat dan in totaal allemaal samen iets in deze zin geeft:

Volgende keer dus ongetwijfeld iets ingewikkelder en uitgebreider. Hoera!

Nieuwjaarkoken

Tiens, ’t is de eerste keer dat wij koken voor nieuwjaar dit jaar. Enfin, “wij”, ’t is te zeggen: vooral ik wegens Sandra op haar werk en alles.

Het menu:

Ganzenleverballetjes met pistachenoten en een of andere confituur (reprise van Kerstmis, ik vond dat zeer lekker)
Couscous van groene bloemkool met avocadocrème (fris en groen, een mens kan daar niet verkeerd mee doen)

Sint-Jacobsnoten met erwtenrisotto (op aanvraag, risotto en iets visachtig, en spannend, want ik heb dat eigenlijk nog niet echt veel gemaakt)

Lamskroon met lavendelsaus, wortels, boontjes en aardperenzalf, pommes dauphines (allemaal easy peasy)

Iets met chocoladeijs

En nog beter georganiseerd dan Kerstmis, dus ge gaat van hier zien dat het allemaal gelijk een lierken gaat lopen.

Met wisselend succes

Het is al regelmatig eens weinig werk een niet moeilijk geweest, vorige week was het voor het hoofdgerecht veel werk maar niet echt moeilijk, en deze week was het zowel veel werk als niet echt voor de hand liggend.

Niet het voorgerecht, want dat was redelijk straightforward:

Een slaatje van spaghetti van komkommer, geblancheerde sojascheuten en trostomaten, met een vinaigrette met wit sesamzaad, een paar stukjes brikdeeg met olijfolie en zwarte sesamzaadjes, en daarbij een paar Nobashi-garnalen.

(Nee, ik had ook geen idee wat dat was: blijkt dat het gewoon scampi van hoge kwaliteit zijn, die manueel gekuist zijn, en dan aan de buikkant ingesneden worden, zodat ze recht lijken en langer dan normaal.)

Het hoofdgerecht was ook niet moeilijk:

Dat is fazantenborst sous vide klaargmaakt en dan even in de pan, met witloof, girollen, veenbessen en kroketjes van risotto met truffels. Misschien dat ik al lastig liep omdat ik al ziek was, maar ik vond het zelfs tegenvallen: fazantenborst in een plastiekzalk op een exacte temperatuur klaarmaken heeft niet veel zin als het is om het dan minuten- en minutenlang in een superhete pan te laten liggen (en dus te laten uitdrogen), girollen zijn lekker maar als er op twee happen twee keer gelijk een lepel zand in zit, is de leute er rap van af, witloof is lekker maar thuis is het beter, en iemand had behalve zeer veel truffel ook gelijk een soeplepel truffelolie in de risotto gedaan, en dan is de leute daar ook rap van af.

Nee, het was het dessert dat niet van het gemakkelijkste was:

“Fantasie van hazelnoten”, was de naam van het gerecht, en het ziet er niet lastig uit, maar er zit wel redelijk wat in van ingrediënten en technieken:

  • Die bruine streep onderaan is nog het gemakkelijkste: een coulis van chocolade met notenlikeur.
  • Dat ding met een draadje is een hazelnoot met een staart van karamel met mokka-aroma. Precisiewerk, want ’t is suikerwerk en de temperatuur moet juist zijn, en alles.
  • Die koekjesachtige dingen zijn een soort sinaasappelkletskoppen. Niet ingewikkeld, maar wel delicaat.
  • Dat bolletje ijs is karamelijs: melk en room opwarmen, een karamel maken, en op precies het juiste moment de melkroom erbij kappen, en dan een ruban maken en mengen met die karamelroom, tot op de juiste temperatuur brengen, en dan zeven, koud roeren en in de ijsmachine.
  • Dat gekruimel is een brésilienne van hazelnoten: karamel, gekapte noten erbij, platduwen, laten afkoelen, in de cutter.
  • Dat geel toefje is een appelsiencrème: eieren, suiker, appelsien- en limoensap, eieren, appelsienzeste, bijna doen koken, zeven, gelatine onder mengen, lasten afkoelen en opstijven, in een spuitzak.
  • En dat lichtbruin toefje is helemaal leutig:
    • eerst room half opkloppen en in de frigo steken
    • gelatine in notenlikeur oplosen
    • hazelnootpasta in notenlikeurgelatine mengen
    • ondertussen suikersiroop laten koken
    • als de suikersiroop 112°C is, eiwitten beginnen kloppen
    • als de suikersiroop 118°C is, suiker bij geklopt eiwit kappen om méringue italienne te krijgen
    • de ijskoude room van in het begin mengen met de hazenootpasta die nog niet helemaal mag afgekoeld zijn!)
    • als die gemend zin, de méringue in twee stappen zéééééérrrrrr voorzichtig mengen met al het voorgaande
    • en dan in een spuitzak en laten afkoelen en opstijven

Serieus.

Veel werk, en schoon gerief

Ik zie dat wel eens graag, schoon eten, maar ik ben eigenlijk meer een fan van het meer rustieke. Gewoon een degelijk stuk vlees of vis met goeie saus, eventueel wat groenten erbij: het oog wil wat, zeker dat, maar ik kan even goed met mijn ogen dicht eten.

Dat gezegd: het was zowel schoon van uitzicht als goed om eten, gisteren. En veel werk, wat ook eens geestig is.

Voorgerecht: gerookte paling op een toastje, met voor de frisheid wat groene kruiden en mierikswortelroom.

Die groene kruiden (peterselie, zurkel, spinazie, kervel, dille, bieslook, basilicum, citroenkruid), dat ziet er in het begin zo uit:

…maar dan wordt dat met wat koude kippenbouillon in de blender gekapt, en wat gelatine, een tijd in een koude frigo en een uitsteekvormpje later ziet dat er zo uit, op een uitgestoken toastje:

En daar dan gerookte paling erop en het is al dit:

En het geheel op een bord waar een streepje geklopte room met mierikswortel ligt, een in elkaar gedraaid stukje tomatenschil erop, wat bloemetjes en een paar toefjes van die mierikswortelroom en wat atsinacress, en dan ziet het er zo uit:

Tjaha.

Het hoofdgerecht was van hetzelfde laken een palto: lamskroon met courgetten en rapen en tomaat en puree – maar dan een beetje ingewikkelder. Om te beginnen: de saus bij het lam was gemaakt van verse zelfgemaakte lamsfond (mirepoix, water, gepinceerde beenderen, groensels en kruiden allerhande) en gereduceerde sjalotten met wijn en porto.

Ja, een doos bruine fond had ook gekund, maar waarom gemakkelijk doen als het moeilijk kan? :)

Groensel: neem wat tomaatjes, hol ze uit. Neem wat rapen, schil ze allemaal tot dezelfde grootte en hol ze uit. Neem wat courgetten, snij die in stukken zo groot als de rapen en de tomaten, en hey, waarom niet, hol ze ook uit. Het binnenste van de tomaten gaat in de lamsfond, de tomaten worden gevuld met gebakken blokjes oesterzwam. Het binnenste van de courgetten wordt gstoofd met wat look en tijm en sjalotten. Het binnenste van de rapen wordt met aardappelblokjes gekookt en gepureerd, er komen kleine kleine stukjes krokant spek bij:

…en die puree wordt in de rapen gestoken. Dat geeft dan alles tesamen:

Lamskroon opgekuist, aangebakken en klaargemaakt in de oven, groenten nog even in de oven en dan erbij, saus erbij, hey presto:

Ja, veel werk voor iets dat eigenlijk ook goed zou geweest zijn zonder al die tierlantijnen, I know. Maar het is ook eens leutig.

Geen dessert, deze keer, maar iets met kaas: toastje met brie, druiven en Luikse siroop. Notenbrood (had dikker moeten zijn, maar het brood was voorgesneden), daarop wat gepelde en ontpitte halve druiven, en daarop een blokje brie:

Dat even in de oven tot de kaas nét niet smelt, en op een bordje met wat gesmolten siroop, en bovenop nog een krokant ding met eiwit en bloem en pijnboompitten en wat groensel om af te werken:

Ik persoonlijk zou dan liever een degelijk stuk notenbrood gehad hebben, een niet-lauw stuk degelijke Brie de Meaux, een paar gewone druiven en een lepeltje gewone Luikse siroop. Maar hey, ook dit was eens geestig om maken.

Older posts