Het doet plezier om hem te zien eten, ge ziet azo dat hij er deugd van heeft:

Ik dacht, ik zal eens een Jill Greenberg doen. Maar dan wel zonder studio-omgeving en ditto -belichting. En niet haarscherp maar aan f/1.4.

Anna en Jan, allebei groot verdriet. Louis heeft vandaag ook hartverscheurend geweend, maar die laat zich niet fotograferen onder die omstandigheden: hij weet wel beter.

‘t Was al een tijdje geleden dat ik er met het fototoestel op uit getrokken was in de tuin. Koud, en nat, en beesten niet gemakkelijk te vinden en zo.

Excuses, ik weet het, excuses.

Maar alla. Vandaag eventjes buiten gestapt, en toch een beetje prijs gehad:

Ik denk niet dat ik al ooit zo duidelijk een springstaartje op foto gehad heb. Die beesten zijn zo’n anderhalve millimeter lang, en ze zitten niet echt bijzonder lang stil, en ik ben wel een beetje content dat ik er deze foto’s van heb.

En toch… ik heb van precies ditzelfde beest al foto’s gezien die zo exponentieel veel beter zijn, dat ik er een beetje lastig van word. Met een beetje geluk krijg ik binnenkort een nieuw flash-systeem cadeau, en daar zou het qua belichting toch al een beetje beter moeten gaan: hierboven heb ik vijf lagen toiletpapier (eat that, Brutin) op mijn ondertussen antieke SB-29 moeten plakken om niet volledig overbelicht te zijn.

En dan moet ik echt écht eens naar een betere manier om macro’s te maken op zoek gaan.

update: leve het internet! En meer specifiek: leve Frans Janssens, wereldexpert op het gebied van springstaarten! De eerste en de derde is een Dicyrtomina saundersi, te herkennen aan de twee afzonderlijke gele strepen op de antennes en een vlek in de vorm van een maltezerkruis op het achterwerk; de tweede is een Dicyrtomina ornata, te herkennen aan het uniform geel gekleurde tweede antennesegment en een meer rechthoekige gele vlek op het achterwerk.

Geschreven al kijkend naar: The Daily Show - 2007.01.29 - Bill Gates (TVRip.SoS)

The Bride Was Beautiful.

Katie Kirkpatrick, 21, held off cancer to celebrate the happiest day of her life. De laatste foto en het onderschrift: een mens zijn hart zou zowat breken. [via Eldiz]

Test, test.

Is dat mijn gedacht, of werkt Zoomify gelijk niet meer? Als ik helemaal inzoom en dan opzij ga, dan krijg ik dit:

‘t Ligt misschien aan mij.

Goeie help. Belichting. Read ‘em and weep.

De voorlaatste dag in mijn bureau. Tijd om wat te documenteren, kwestie van voor het nageslacht en souvenirs en zo.

Kijk: de zon die opgaat boven de bibliotheek aan de overkant van de binnentuin (aan 17 megapixels wegens aan mekaar geplakt):

En voor er mensen hun beklag zouden doen dat het allemaal Photoshop is (ik hoor u wel, meneer Hugues vanuit het verre Egypte): filmisch bewijs dat het niet gephotoshopt is!

En zeggen dat ik nog altijd mijn echte filmcamera verloren ben, ergens in ons huis. dedju.

Euh ja, ‘t was al lang geleden dat ik nog eens foto’s van onze bloedjes op intervis gezet had. Maar dat groeit gelijk kool, die kinderen, en dus bij deze… Nummer vier, Anna:

Read ‘em and weep. Ik vind dat wij de schoonste dochter ter wereld hebben, en dat g’allemaal op uw hoofd moogt staan, nè.

Niet gemakkelijk foto’s nemen in een donkere keuken, maar ‘t heeft ook wel iets, zo foto’s verlicht met maar één spaarlamp. Nummer drie, Jan, helemaal betatert met choco:

Nummer twee, Louis:

En nummer één, Zelie:

Veel volk, van Gent en ook van heinde en verre gekomen. En op den duur veel zeer nat volk.

Veel mooie madammen:

En veel goeie muziek (dat laatste niet noodzakelijk onverenigbaar met het vorige, overigens):

Meer foto’s alhier op flickrdr, alsmede slideshowgewijs.

‘t Was eigenlijk niet verantwoord: foto’s trekken in het schemerdonker en dan uiteindelijk ook helemaal donker, zonder flash, met een el cheapo D70 op véél te veel ISO en een niet-portretlens.

Onscherp, ruis, strepen wegens te donker, maar toch: ‘t kan mij niet echt schelen. ‘t Zijn herinneringen hé meneer.

Zo leutig dat dat is, als ge zo mensen kent en daar van tijd tot tijd dingen mee kunt doen! Nóg foto’s op Flickr.

In de vitrine in Brussel, en nog een goeie zaak dat ik mijn polariseerdinges mee had:

En in het park, daar stonden allemaal beelden, en het leek wel alsof het Francis Bacons waren:

Ne mens kan hem eens amuseren. Donderdag kwam ik terug van vergadering, en ik stapte op weg terug naar huis (via de nieuwe-Moleskines-winkel) binnen in de Sint-Niklaaskerk.

Een vreemde kerk, die het grootste deel van mijn leven dichtgetimmerd was, en die toen ik er voor het eerst in geraakte, tegen al mijn verwachtingen in een luchtig en helder gebouw bleek te zijn.

Een paar foto’s genomen van heiligenbeelden, en uiteindelijk ook uit de losse pols, meer om te testen dan wat anders een serie foto’s van het altaar tot aan de uitgang over het plafond heen gemaakt.

Thuisgekomen die in de stitcher gesmeten–’t waren 23 foto’s, vandaar deze boodschap–en hey presto een tijdje later een beeld van zo’n 90 megapixel.

In verkleinde versie (klik voor iets groter):

Ik denk dat ik er eens opnieuw naartoe ga, en dat ik dan (1) een statief meeneem, (2) een iets bredere hoe dan een 30mm meeneem en (3) niet meer op aperture priority maar wel op manual trek.

Hoe meer ik er naar kijk, hoe lastiger ik loop van de focus die niet overal goed is, en hoe meer de scheefheid me tegensteekt. Maar: wel een wijs experiment, zelfs al is het al door duizenden mensen vóór mij gedaan.

Te weinig ruimte op mijn ene harddisk.

Gelukkig heb ik er nog een aantal rondslingeren.

Een vreemde plaats, Houffalize. Een dorp met meer hotels dan huizen, lijkt het wel.

En dan een beetje buiten het dorp nog eens een massief groot vakantieverblijf in de vorm van een enorm cruiseschip, met zo’n zwembad dat een tube naar de buitenwereld en dan weer naar binnen heeft.

Er lopen hier meer Vlamingen en Hollanders rond dan wat anders. Ons hotel wordt gerund door Antwerpenaars. De aanduidingen in de stad zijn bijna allemaal tweetalig. En het equivalent van de go-carts aan de zee, dat zijn hier de mountain bike-verhuurders.

Weird, weird, weird.

Op Gentblogt zou ik zeggen: we trokken voor u op verkenning. Een fotografische impressie:

Als we morgen nog energie hebben om vóór ons vertrek nog op stap te gaan, ga ik nog wat foto’s van het dorp zelf pakken. Van de papegaai die iedereen nafluit bijvoorbeeld. Of van de straat-vol-hotels. Misschien vanavond al, eigenlijk.

*hits self in head for forgetting tripod*

…en toch zo veraf. Toen we daarnet aan het wandelen waren, kwamen we voorbij zo’n bloemachtig ding (ik ben geen grote plantenkenner :)) dat vol zat met vliegen: zweefvliegen allerhande, vleesvliegen, bloemenvliegen, vanalles.

Ik doe wat elk normaal mens zou doen in dergelijke omstandigheden: de lens van zijn fototoestel vijzen, de macrolens bovenhalen, de macrolens op het fototoestel vijzen, de ringlflits op de macrolens, en foto’s nemen.

En voor de honderdtwaalfenveertigste keer zit ik bij het bekijken van de foto’s te vloeken.

Ringflits, zelfs op 1/4 van de snelheid en manueel zo zwak mogelijk ingesteld: veel te krachtig. Gevolg: ik moet op f/40 foto’s nemen, want sneller dan 1/250 weigert de D200 als de flits eraan hangt. Gevolg: al is die 70-180 echt wel een goeie lens, zelfs daar is f/32 tot f/40 echt wel een beetje des Guten zuviel, en zit ik met scherpteproblemen. Of beter: wazigheidsproblemen. Ik zou liever f/20 aan 1/1000 of zelfs nog meer flits en dan aan belachelijke snelheden genre f/8000 fotograferen, vleugels in vlucht en zo, maar dat lukt dus niet.

De ringflits is een ouder model, van het type dat ze elke week zonder enig nut gebruiken op CSI. Een ander flitssysteem dringt zich op, maar dan ben ik meteen vele minder mobiel. Of anders toch die nieuwe ringflits met twee satellieten? Ik denk dat het dat zal worden, in tandem (tridem?) met een D800 die ik per radio aanstuur.

Andere limiet waar ik zó dicht op zit en toch zó veraf: vergroting. Elke keer dat ik foto’s bekijk, vloek ik dat ik details niet beter kan zien, kleinere beesten niet beter kan fotograferen, facetten niet duidelijk genoeg kan onderscheiden in ogen, haartjes niet scherp genoeg zie… aaargh!

‘t Is echt een verslaving, vrees ik, macrofotografie.

Landschapsfoto’s, daar kan men met om het even welk toestel en een redelijke breedhoeklens propere dingen mee doen.

Portretfotografie, daar kan men met een goeie portretlens en redelijke belichting propere dingen mee doen.

Productfotografie, daar kan met met een goeie macrolens en een degelijke lichtinstallatie (een paar witte dozen van creimnaglas bijvoorbeeld) ook propere dingen doen.

Natuurfotografie van vogels en dassen en herten en zo: een goed statief, een goeie telelens, camouflagekledij en veel geduld, en alles wordt mogelijk.

Concertfotografie, daar is een degelijke (eigenlijk: uitstekende) lens ook voldoende om prachtige resultaten mee te halen.

Misschien hebben fotografen van sterren en planeten ook wel zo’n probleem: met een telescoop, goeie software en een webcam hebben ze voldoende materiaal in huis om degelijke foto’s te maken–maar het kan altijd beter, en scherper, en helderder, en nóg beter. En er zijn altijd betere telescopen, en betere software te schrijven, en dingen.

Maar bloederige macrofoto’s van kleine beesten, en vooral kleine beesten in het wild en dus niet in een nagebootste omgeving in de studio: lenzen, statieven, belichting, nog belichting, voorzetlenzen, extensies, tubes, adapters, … aaargh!

En het kan altijd beter en altijd scherper en altijd is er méér dan wat er op de foto te zien is.

Frustrerend, ik moet het u niet zeggen.