Archief voor de categorie 'Foto’s'

 

Gevonden foto’s

maandag 17 september 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | Geen reacties

In het achterhuis lag een hele zak vol foto’s, en dat was ook alweer een eeuw geleden dat ik er zo tegen gekomen was, wegens dat er hier eigenlijk nooit echt afgeprint meer is sinds het digitaal is.

Er lagen ook hier en daar filmrolletjes — geen idee of ik ze allemaal zelfs nog zou kunnen laten ontwikkelen, er zaten van die rare APS-dingen tussen.

Digitaal heeft dat ook een beetje, die serendipiteit van wat zou er hiér in kunnen zitten: verloren gelegde geheugenkaartjes waar geen mens nog weet wat er zou kunnen op staan. Zoals bijvoorbeeld deze, niet eens zo oude foto’s, gevonden op een kaartje dat tussen een boek zat in een zak in een doos:

Jan met das

Anna en Jan

Anna en Jan

Anna en Jan

Anna en Jan

Mijn twee fotomodellen. :)

(En okay, de foto’s zijn maar een paar dagen oud, maar ik heb ze echt wel gevonden op een plaats waar ik ze nooit verwacht had — dat komt van al dat verhuizen — en voor hetzelfde geld waren het er van jaren geleden.)

Sandra en Jan en Hecate in bed

zondag 29 juli 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Jaren geleden, toen Jan zes maand en een paar dagen oud was, nam ik een foto van Sandra en hem en de kat:

Sandra en Jan en Hecate

Drie uur geleden, kompleet out of the blue, zegt iemand op Flickr mij “I made a drawing based on this lovely photo”:

drawing

Allez jong. Het internet. Um. En dankuwel, I guess, Rainbow Mermaid. Wie u ook bent.

Nikon doet eens een telelens

donderdag 12 juli 2012 in Foto's. Permanente link | 3 reacties

Ik denk dat het moet zijn omdat ik ooit eens een Nikon heb getest, maar ik krijg van tijd tot tijd nog eens een persbericht van hen binnen. 

Het blijft hopen op een equivalent van Canon’s MP-E 65mm (klik, klik), maar dit klinkt, aan de volledig andere kant van de schaal, toch ook behoorlijk indrukwekkend:

Nikon kondigt vandaag aan dat het een nieuw supertele-objectief met vaste brandpuntsafstand heeft ontwikkeld, als aanvulling op de serie full-frame (FX) NIKKOR-objectieven. Het 800 mm AF-S-objectief, met een groot diafragma van f/5.6 en VR (vibratiereductie)-systeem, is volledig compatibel met het autofocussysteem van alle Nikon-camera’s in FX-formaat en werd ontwikkeld om de NIKKOR-serie met supertele-objectieven verder te versterken. Het objectief beschikt over de langste brandpuntsafstand van alle NIKKOR-autofocusobjectieven en is speciaal ontwikkeld met sport-, nieuws- en natuurfotografen in gedachten. Naast zijn superieure optische prestaties is het objectief ook bestand tegen stof en waterdruppels.

Ahem ja. Klik voor detail:

D4 R147 for DA

Hold it… hold it…

maandag 16 april 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | 12 reacties

‘t Is eerste communie in de klas van Jan (ze doen het in het tweede leerjaar op onze school, wegens alsdat het eerste al druk genoeg is, vinden ze, om er nog eens een hele eerste communie in te wurmen).

Bij die eerste communie hoort er vanalles en nog wat: boekjes maken en liedjes leren en een bezinning en dingen.

Zoals Zelie en Louis voor hem, doet Jan aan alles mee, behalve de Eerste Communie zelf. Ik vind het bijzonder waardevol dat kinderen dat allemaal leert kennen, maar als het is om lid te worden van de Katholieke Kerk (of om het even welk ander gelijkaardig iets), dan vind ik dat ze dat best doen als ze zelf een volledig geïnformeerde beslissing kunnen maken.

Jan moest tegen morgen een foto van het gezin hebben, en ge ziet dat van hier: de laatste foto van het hele gezin samen dateert van denk ik drie of vier jaar geleden.

Vanavond dus maar, tussen twee pannenkoeken door, iedereen op straat neergepoot, fotomathilde op statief een paar huizen verder gezet en met de timer een foto gepakt:

Verplicht nummer voor communiedinges

We kunnen er weer een paar jaar tegen. Zie ons daar staan, alsof we het alle dagen doen. En alsof ik niet net bijna een scheur in mijn rug had van mij te haasten (zelfs rap lopen lukt niet zo goed meer, tegenwoordig), en alsof ik niet nét met een kwart van een seconde overschot op mijn plaats stond. En dat we de buren naar binnen hadden moeten jagen omdat ze mee op de foto stonden.

(Ja, volgende keer doe ik het dan eens met een betere achtergrond en een degelijke lens en belichting en alles. Jaja. Dán.)

Een tijd met twee Nikon 1-toestellen

vrijdag 13 januari 2012 in Foto's. Permanente link | Geen reacties

Ik kreeg eind vorig jaar twee toestellen van Nikon te leen. Een Nikon V1 en een Nikon J1, de twee jongste telgen in het Nikon-assortiment.

Er is weinig dat ik zo graag doe als met nieuwe dingen spelen, en uitzoeken hoe ze werken, en allerlei. Oh, en dan schrijven over wat ik er goed en slecht aan vind en zo.

Voor de goede orde: ik heb al een eeuw Nikontoestellen. Ik wil niet berekenen hoeveel geld ik al aan fototoestellen, lenzen en ander gerief uitgegeven heb. Ik ben zeer content over zo ongeveer al mijn mijn Nikonmateriaal, en ik keek dan ook enorm uit naar die nieuwe kleine Nikons.

Week één

Het was enorm lang geleden dat ik actief kwaad was op een toestel. Geleden van een Philips hard disk DVD recorder die mijn ouders hadden gekocht, en die ik zelfs mét handleiding niet aan de praat kon krijgen.

De V1 en J1 kreeg ik wel aan de praat, maar ik zat me heel de tijd af te vragen “is this all it is?“.

Nikon-1_1.jpg

De zoomlens die erbij zat werkte niet, maar daar ga ik niet over zagen: fabrieksfouten, dat kan gebeuren.

Ik wil geen toeters en bellen (dat mag, als het proper gedaan is), maar ik heb er een hekel aan als mijn machines denken slimmer te zijn dan mij.

Voorbeeld: ik duw op de knop om een foto te nemen, ik krijg geen enkele feedback, en een paar seconden later staan er vijf foto’s op het toestel. Dat blijkt een speciale modus te zijn, waarbij het toestel zestig foto’s neemt op een seconde, en dan er de vijf volgens hem beste uit neemt. Hoe geselecteerd? Geen idee. Aaargh!

Winterdroom

Ik heb anderhalve dag hard geprobeerd om foto’s te nemen en filmpjes te maken. En dan heb ik de twee toestellen voorzichtig opzij gelegd. Om te vermijden dat ik er een ongeluk mee zou begaan. Een ongeluk in de zin van “oei, ik heb het tegen de muur gesmeten aaaarrrgghhhrrrgh”.

Mijn conclusie na één week: ze zouden mij geld mogen géven, ik zou deze toestellen niet gebruiken. Geen enkele controle over de foto’s, onhandig in het gebruik, te groot om op zak te steken, slecht in het donker, traag, aaaargh!

Week twee

Ik heb alles een week laten liggen, en dan weer opgepakt. Ik had er mij over gezet: het is een fototoestel, met zijn beperkingen, en daar moet ik maar mee leren leven.

Het is niet het toestel dat de foto maakt, het is de fotograaf.

Anna met een beer

En toen heb ik ontdekt dat er toch een manier is om zowel diafragma als sluitertijd te controleren, zonder langs menu’s in menu’s in menu’s te moeten gaan.

En dan heb ik wat slow-motion filmpjes gemaakt, en dat was wel wijs.

Mijn conclusie na de tweede week: ‘t zijn mooie toestellen. Maar ik begrijp niet wie ze ooit zou kopen. Er zit misschien enorm indrukwekkende technologie achter, maar als ik er bijvoorbeeld binnen in huis geen goeie foto’s mee kan maken, ben ik er niet veel mee. De autofocus mag dan al razendsnel zijn, maar als hij focusseert op dingen die mij niet interesseren, ben ik er niet veel mee. En de prijs: daar heb je twee goedkopere toestellen voor, waar wél allerlei dingen op zitten die u het leven gemakkelijker maken.

Met pijn in het hart, want ik vind Nikon sympathiek, en ik ben ervan overtuigd dat de 1.1-versie van deze toestellen beter zal zijn, maar voorlopig: nee. Nee bedankt.

Hoe erg “nee bedankt”? Zo erg dat de dingen normaal gezien in de week vóór kerstdag zouden opgehaald worden, maar dat ze uiteindelijk tot deze week zijn blijven liggen. En dat ik ze niet meer uitgepakt heb.

Ouch.

Bestel eens wat foto’s bij Pixum

donderdag 16 juni 2011 in Computers en dingen, Foto's. Permanente link | 12 reacties

Al die online druk-uw-foto’s-in-duizend-formaten-af-diensten zijn hetzelfde, denk ik. Om te beginnen wellicht hetzelfde in het materiaal dat ze hebben — ik beeld mij ergens een oligopolie van makers van foto-afdrukapparatuur af die een redelijk grote markt onder elkaar verdelen: ze bieden eigenlijk allemaal min of meer dezelfde producten aan, in formaten en afwerkingen en alles.

Er zijn foto’s bij, en dan afdrukken op canvas, en afdrukken in boeken (die ook allemaal min of meer dezelfde maak-zelf-uw-boek-software gebruiken), en dan meestal ook wel afdrukken op tassen en borden en t-shirts en kalenders en watnog.

Waar ze ook allemaal op elkaar trekken, is in de manier waarop ze omgaan met mogelijk potentiële ooit eens geweest en misschien nog wel eens klanten: genadeloos, week na week na week, mails *blijven* sturen.

Aanbieding voor moederdag! Speciale aanbieding, reageer nog vóór woensdag! Uitzonderlijke reductie, bestel nu! Speciale aanbieding, bestel vóór vrijdag! Weekendprijs enkel dit weekend! Uitzonderlijke vermindering voor snelle beslissers! Aanbieding voor vaderdag! Speciale prijs voor grote formaten! Speciale prijs voor kleine formaten! Verminderde prijs voor blinkende foto’s!

Serieus, gasten. En geen uitschrijven dat er aan helpt, wat denkt ge.

Afijn. Ik moest pasfoto’s hebben voor identiteitspapieren voor Anna en Jan, dus ik moést wel naar een van die sites gaan. En als ik er toch wad… ik heb van de okkasie gebruik gemaakt om een reeks foto’s te laten afdrukken.

Gewoon, en vrac, de laatste foto’s die nog op de laptop stonden en nog niet naar de centrale schijf overgezet waren, en daar dan alle foto’s van mensen genomen.

Ik heb geen idee waarom ik uiteindelijk Pixum gekozen heb — ik heb in alle geval geen vergelijkend prijzen- en dienstenonderzoek gedaan of zo.

Het begon al meteen moeilijk: een paar foto’s uploaden was doenbaar, maar méér dan een paar… Dat moest dan via een Java-ding, en de Mac waar ik op zat had er precies niet veel goesting in, en als het dan min of meer aan het beginnen lukken was, bleek dat ik me moest aanmelden en dat mijn foto’s plots weg waren wegens gekoppeld aan een soort voorkookte account, enfin, miserie.

Gelukkig was het ook mogelijk om foto’s via ftp door te sturen; helaas was het een server die maar één sessie tegelijk aankon waardoor ik eerst een half uur of zo verloren ben door als een idioot te staan kijken naar een transfer die telkens hing na het tweede bestand.

…maar uiteindelijk lukte het allemaal, en stonden er 158 afbeeldingen klaar bij Pixum. Foto’s besteld, glanzend papier, witte rand, 25 euro of zoiets in totaal, een dag of vier leveringstijd.

Ze zijn gisteren toegekomen, de dingen. Twee grote kartonnen enveloppen waarin telkens een velletje met zes pasfoto’s, één massieve kartonnen envelop met foto’s van iemand anders, één grote doos met daarin nog eens twee kartonnen dozen met daarin, door elkaar, ongeveer tweehonderd foto’s.

Tweehonderd en geen 158? Juist. Want er zaten dubbels bij. En driedubbels. En vier- en vijfdubbels ook. Zonder enige systematiek, door elkaar.

En als ik er de unieke foto’s uithaal en tel? Dan zijn er ook geen 158. Dan heb ik 111 foto’s, en zijn er dus 47 foto’s niét afgedrukt. Ook daar: zonder enige systematiek.

Aaargh!

Vaderdag

woensdag 8 juni 2011 in Foto's, Kinderen. Permanente link | 5 reacties

‘t Is ‘t schijnt nu zondag vaderdag.

Ik ben daar eigenlijk allemaal niet zo voor, die uitgevonden feesten en dingen, maar hey, op ‘t school moeten ze hun voorwendsels voor knutselprojecten hebben, dus kijk. Ik heb al een kast vol place-mats, potloodhouders, papiergewichten en kaders-met-schelpen-dan-wel-pasta liggen, en er komt ongetwijfeld weer een stapel bij dit weekend.

Normaal gezien zou Louis een kader moeten geven met een foto van zichzelf aan het strand en allemaal schelpen errond, wegens zeeklassen geweest, maar aangezien de duts wegens hospitaal niet mee is gegaan, moest hij zelf een foto meenemen. Die ik dus nog moest maken, want ik had geen recente foto’s van hem waar hij van kop tot teen op staat.

Gisteren op straat, dan maar:

Louis

…en als om te bewijzen dat wij allemaal verschillende kinderen hebben en dat er geen twee van de vier op mekaar lijken, schoot Jan er zich ook tussen:

Jan en Louis

Ik kijk er eigenlijk bijzonder hard naar uit om te zien hoe ze allemaal uitdraaien, binnen nog een paar jaar.

Jan

Louis

Jan

Ah, en ‘t doet er mij aan denken: ik moet dringend eens foto’s op papier zetten. Ik denk dat het ondertussen tien of zo jaar geleden is dat ik nog eens een foto op fotopapier heb doen zetten: al die duizenden foto’s van de kinderen en van beesten en al, dat staat alleen digitaal op de computer. En links en rechts in de klaawd, natuurlijk, stukken en beten in jpg bij Flickr, en stukken en beten in raw bij Amazon en bij Dreamhost.

Maar het zijn toch geen foto’s gelijk vroeger, die dan rondgedeeld werden op familiefeesten.

Ik peins dat ik eens een serieuze bestelling ga plaatsen, met een paar honderd foto’s die ik zeker niet kwijt wil. En dan naast de klaawd ook gewoon in albums steken. In twee of drie exemplaren, en dan uitdelen aan de familie.

Op jacht geweest

zondag 10 april 2011 in Foto's, Safari. Permanente link | 4 reacties

Zeg, ‘t was eigenlijk al eens lang geleden, hé, dat ik nog eens een spin op mijn weblog gezet had? Op de koer zat er daarnet een klein huisspinnetje van een onbekend merk, en klik vooral door om het detail te zien:

Huisspin

En ja, het was een kleintje, echt waar. Die beesten zien er allemaal zo uit van dichtbij.

Een paar premières, toen ik gisteren terugkwam van onze koer. Om te beginnen een degelijke foto zo’n doorschijnende zweefvlieglarve. Opnieuw: het zit in de details.

(Doorschijnende) larve van een zweefvlieg

En ook: voor de eerste keer in jaren een degelijke foto van één van die kwikzilvervlugge zandloopkevertjes waar het gras mee vol zit:

Een loopzandkevertje

Ik heb ook wat foto’s met Zerene Stacker bij elkaar gepuzzeld. Een denk ik Steatoda, da’s in dezelfde familie als de zwarte weduwe:

Steatoda sp.?

En de denk ik grootste van de springstaarten in onze contreien, een Tomocerus:

Tomocerus

Tomocerus

Ja, ik heb er weer wat meer goesting in, in tuinsafari. Nu nog wachten tot er meer leven zit!

Kinderen

donderdag 7 april 2011 in Foto's. Permanente link | 3 reacties

Ik vind dat altijd zo raar, foto’s van kinderen van lang geleden. Spitalfield nippers, 1912:

nippers_00125.jpg

nippers_0004.jpg

18 (1).jpg

Het kan zijn dat het allemaal goed gekomen is voor die kinderen, natuurlijk. Het zou kunnen zijn.

Blijf stil zitten!

donderdag 31 maart 2011 in Foto's, Safari. Permanente link | Geen reacties

Om u een idee te geven, eerder deze avond op onze koer:

Zo’n spin, dat blijft meestal relatief stil zitten — toch dit soort spinnen. En dan kan een mens er op zijn min of meer gemak een foto van maken.

Springstaarten, daarentegen, dat zijn nerveuze, lastige beestjes — toch dit soort springstaart. De stukjes film hierboven zijn dus 4x vertraagd hé. Zo’n Orchesella cincta heeft aan de ene kant het voordeel dat het gemakkelijk te herkennen is, en dat het relatief groot is (gemakkelijk 4 millimeter!), maar aan de andere kant: dat blijft niet stil zitten.

Orchesella cincta

Lastig, ik moet het niet zeggen. Afijn.

Oh, en: als onze koer heraangelegd wordt, dan moeten er dingen op schouderhoogte komen: ik heb de fout begaan mij te bukken om filmpje en foto’s te nemen, en nu is het allemaal weer kapot in de rug.

Damned.

Klein en kleiner

donderdag 24 maart 2011 in Foto's, Safari. Permanente link | Geen reacties

Jazeker: ‘t is weer tijd voor spinnen, op de koer. Kleine huisspinnetjes zoals deze –zullen we zeggen minder dan een centimeter? — die op een verloren baksteen zat:

Spinnetje

…en nog veel kleinere huisspinnetjes zoals deze, millimeters klein en bijna niet te zien in een dicht web op diezelfde baksteen:

Spinnetje

Julie

vrijdag 4 februari 2011 in Foto's. Permanente link | 7 reacties

Met voorsprong het akeligste dat ik de laatste tijd gezien heb: The Julie Project.

julie_083.jpg

Fotografe Darcy Padilla volgt iemand achttien jaar aan een stuk:

I first met Julie on February 28, 1993. Julie, 18, stood in the lobby of the Ambassador Hotel, barefoot, pants unzipped, and an 8 day-old infant in her arms. She lived in San Francisco’s SRO district, a neighborhood of soup kitchens and cheap rooms. Her room was piled with clothes, overfull ashtrays and trash. She lived with Jack, father of her first baby Rachael, and who had given her AIDS. She left him months later to stop using drugs.

For the last 18 years I have photographed Julie Baird’s complex story of multiple homes, AIDS, drug abuse, abusive relationships, poverty, births, deaths, loss and reunion. Following Julie from the backstreets of San Francisco to the backwoods of Alaska.

Harrowing. Brr. [via]

Van alle tijden

maandag 6 december 2010 in Foto's, Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Ergens tusen 1861 en 1870 gefotografeerd: een meisje met een foto van haar vader:

meisje.jpg

Origineel alhier. Via MeFi.

Plopsaland

maandag 30 augustus 2010 in Foto's, Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Och, zwijg mij van mainstream- of andere bashing: als ze zo gelukkig zijn, dan mogen ze van mij elk weekend naar Plopsaland. Met t-shirts van Hello Kitty en rugzakken van Barbie, zelfs.

Op het water

Eendjes

Plopsaland

Grote liefde

Vleermuis

Bij Kabouter Lui

Meer foto’s!

Sony NEX-5

dinsdag 17 augustus 2010 in Foto's. Permanente link | 3 reacties

‘t Is al een paar maand dat ik de beelden van de Sony NEX-3 en NEX-5 zie: wegens bij Sony gewerkt te hebben en ze daar in de webpaginaontwerpen te zien staan hebben, en zo.

Het zag een leutig ding uit, zo uit de verte. Waarschijnlijk te duur voor mij, dacht ik, zonder eigenlijk enige informatie er zake. Maar tegelijkertijd ook: wohow, ik denk dat ik er zo een wil.

Ik heb er vandaag eentje gekregen om een week mee te spelen — deze gemaakt op, denk ik, automatische piloot, tijdens een conference call: Bart, Freya, Joke.

Bart

Freya

Joke

Het ding doet allerlei geavanceerde zaken. Ik heb een week om te testen. Ik laat het u weten.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338