Oef. Ik zat er mee in, met Zelie haar gehoorprobleem. Gelijk: serieus serieus, dat ik er mee in zat. Ik had al direkt visoenen van allerlei Ziektes waar ik eigenlijk liever niet aan wil denken, en bij elke klacht (hoofdpijn! oogpijn! steek in knie!) had ik opstoten van milde bezorgdheid.
Ik zeg milde, ik bedoel ernstige.
Ik zeg bezorgdheid, ik bedoel aanvallen van panische angst.
In die mate dat ik er heel de week bijzonder zeer slecht van gelopen heb: een mens zou voor minder, vind ik dan.
Vandaag is Zelie naar de neuskeeloormens geweest, en ‘t is blijkbaar vochtophoping in haar middenoor. Een buisje is aangewezen. Trommelvliesbuisje. Een diabolo in haar oor. Een permanent gaatje in het trommelvlies, dat die opengehouden wordt, dat het vocht weg kan lopen.
Volledige verdoving (eikes), microchirurgie (wow), poliklinisch (gelukkig). En normaal gezien zou alles metéén moeten opgelost zijn. Ik mag hopen van wel.
Buisje blijft zitten en wordt vanzelf afgestoten, waarna het trommelvlies vanzelf dichtgroeit (in 98% van de gevallen). Vertelt mij het interweb.
Ik heb nog maar de vogelvluchtversie gehoord, vanavond meer. Maar ondertussen ben ik al een béétje gerustgesteld. En hebben we al zeker één ding te vertellen aan de juf van het derde, waar we vanavond naartoe gaan. Hoera!
Zelie stond gisterenochtend spasmodisch te doen in de keuken. En of ik haar dus kon (schuifel, stommel) zeggen hoe (hop, spring) dat eigenlijk moet, jumpen. Ik weet alweer wat gedaan, qua opzoekwerk. YouTube raiden op zoek naar handleidingen.
Want het moet nu eenmaal, helaas: sommige meisjes van 2A doen het, dat jumpen. En Spencer en Esthée uit de straat doen het ook, dus mag mijn dochter niet achter blijven.
Alhoewel, moeten ze daar niet minstens met twee voor zijn, dat ze synchroon kunnen spasmodiëren? Ik heb zo’n vermoeden dat Louis niet echt te interesseren zal zijn… misschien een team met Spencer en Esthée?
Anna’s allereerste woord naast “mama” (generische term voor volwassenen), was al meer dan een maand geleden chat. In de zin van “poes”, maar dan in ‘t Frans.
Volg mee hoe ze meevolgt op de computer, terwijl ze op mijn schoot zit. Eerst zijn er nog foto’s van olifanten te zien, en dan ga ik naar I CAN HAS CHEEZBURGER en scroll ik een beetje door het archief:
‘t Is echt niet om aan te zien, ons Anna. Ze heeft vannacht haast niet geslapen, en ik houd mijn hart vast voor vannacht.
Ze staat nog een beetje voller met pokken dan gisteren—het kan nóg erger, natuurlijk, maar ik hoop dat we dat niet moeten meemaken:
Ze staat helemaal vol, tot in haar haar. En ze kijkt zo zielig, ge kunt het u niet inbeelden.
Heel haar gezichtje opgezwollen, en onder de eosine (ja, we weten dat er ook doorschijnende dingen bestaan, maar ‘t is gemakkelijker als we zien wat wel en nog niet aangestipt is.
‘t Is echt te hopen dat het ergste achter de rug is.
Anna is in hetzelfde bedje ziek als Jan indertijd, wanneer het op eten aankomt:
…het kan niet rap genoeg gaan. Heel haar mond zit vol, en nóg moet er bij. En dan zit ze daar, met drie vierde van een banaan in haar mond, en eist ze nog eens dat ze haar fruitsap krijgt.
En ‘t was niet de bedoeling, maar ik vind dit eigenlijk wel een wijze coupe:
Ze wordt zó snel groot, ‘t is haast niet te geloven. Sinds een dag of twee begint ze eindelijk aan de hand rond te lopen, veel later dan de andere eigenlijk—en, typisch, ze kan er nu natuurlijk niet genoeg van krijgen.
Ik kan mij inbeelden dat ze binnen niet zó enorm lang ook gewoon echt zal rondlopen.
Louis, binnenkort eerste leerjaar, plant zijn toekomst.
– Papa, weet je wat ik graag zou willen worden? – Nee, zeg eens? – Krabbenvanger. – Euh, waarom? – Om krabben te vangen. – En wat zou je daar dan mee doen? – Ik zou daar rekkertjes rond doen, en dan kunnen die scharen niet meer los. Dan ga ik die krabben in een hokje aan het water steken. Of eigenlijk, in een bakje. Met niks in, want krabben kunnen wel zwemmen. – Jamaar, en hoe gaan ze dan eten? – Ik weet het niet. Een beetje visjes in steken? Eten die eigenlijk wel graag visjes?
Een mens moet een doel in zijn leven hebben, denk ik dan.
Ik dacht nog dat ik een verslagje ging presteren van de vergadering van gisteren op school voor de eerste communie, maar ‘t zal er niet van komen. Ik heb vijf grote bladzijden in klein geschrift volgepend, maar ik zie er mij geen beginnen aan.
Het komt erop neer dat er van ons een groot engagement gevraagd wordt, en dat we heel erg hard ons best moeten doen. De kinderen werken tussen nu en 17 mei in een boekje rond het thema Laat me licht en vuur en warmte blijven.
Ik heb de indruk dat de juffrouw meer de charismatische bewegingskant opgaat dan wat anders, met veel nadruk op een innerlijk geloof van mogen in plaats van op een uiterlijk geloof van moeten, en dat het er allemaal op neerkomt dat we elkaar graag moeten zien, en dat Jezus daarbij een voorbeeld is, zoals er ook in andere geloven voorbeelden zijn.
Afijn, bon. Ik heb met het hele verhaal, Jezus inbegrepen, geen enkel probleem, en het is allemaal goed en waardevol. ‘t Is maar als het naar (een) God gaat dat het me te ver gaat.
De parameters dus:
wij doen helemaal mee met het boekje, dat kan ook niet anders, en er is trouwens wel degelijk ruimte voorzien voor andere (geloofs)overtuigingen
en dan is er de eerste communie zelf, en daar doet Zelie niet aan mee
Hoe dat precies in zijn werk gaat: geen idee. Ik heb het stomgaweg niet gevraagd. Ze gaan allerlei dingen repeteren en instuderen—gaat Zelie dan naar de mis gaan en alleen niet ter communie gaan? Of mag ze de kerk niet binnen? Of krijgt ze die dag vrijaf en moet ze niet naar school gaan?
En mag ze op de groepsfoto staan, of is dat alleen voor de communicanten? Ik zal eens moeten vragen dat het gevraagd wordt. En dan moeten we eens nadenken hoe we dat gaan communiceren.
Waarom mag ik geen eerste communie doen? Moeten we dan zeggen dat een eerste communie alleen maar mag als je gedoopt bent, en dat ze niet gedoopt is? Jamaar waarom ben ik niet gedoopt? Moeten we dàn zeggen dat ze niet gedoopt is omdat het doopsel wil zeggen dat wij ons als ouders verbinden om onze kinderen in het geloof op te voeden, en dat we daarom zelf oook moeten geloven, maar dat we niet geloven?
Zelie kennende, gaat die niet rusten voor ze tot op de bodem van de zaken geraakt is.
‘t Is vanavond ouderbijeenkomst op school, voor de eerste communie van Zelie. Sandra is secretaris van de oudervereniging, en die hebben op hetzelfde moment vergadering, dus ik ben van corvee.
Ik ben niet aan godsdienst. Of nee, correctie: ik ben wel helemaal aan godsdienst. Maar dan eerder zoals (sommige! andere!) mensen amateur van porno kunnen zijn: bekijken en erover lezen is één ding, actief meedoen is een heel andere zaak.
Het interesseert me wel allemaal heel erg, in die mate dat ik op elke willeurige dag wel minstens één boek over het een of andere aspect van godsdienst aan het lezen ben—op dit moment is dat Patrick Geary’s wel bijzonder boeiende Stop met lachen, daar vanachter! ‘t Is echt interessant!Furta Sacra: Thefts of Relics in the Central Middle Ages—maar ik ben niet gelovig.
Ik kan wel zien waarom mensen troost of soelaas of steun of inspiratie of zingeving of watdanook in hun godsdienst naar keuze zouden vinden, maar ik heb er niet de minste behoefte aan.
Er is goed en er is kwaad in de wereld, jazeker, maar ik zie niet in waarom dat aan iets bovennatuurlijks zou moeten te danken of te wijten zijn.
We mogen geen kwaad doen, jazeker, maar waarom zouden we dat alleen maar moeten doen met de boeman van een slecht karma, of met de boeman van “onz’heere zal u straffen”? En uiteraard moeten we streven naar het goede, , maar waarom zouden we dat alleen maar doen met het nirvana of rijstpap met gouden lepels in het vooruitzicht?
Ik geloof niet dat er ergens een al dan niet welwillende aanwezigheid is achter de schermen, dat er ergens een transcendente teleologie bestaat of zou moeten bestaan. De wereld is wonderlijk, de natuur is een mirakel, en daar een sturende ontwerper achter plaatsen, dat is voor mij overbodig.
In het beste geval vind ik van godsdienst hetzelfde als Stephen Jay Gould als hij over non-overlapping magisteria spreekt: godsdienst kan men niet op een wetenschappelijke manier benaderen (“bewijs mij dat God bestaat”), en wetenschap niet op een godsdienstige manier (het is zinloos te “geloven” in de zwaartekracht). De twee staan los van elkaar, en als ze in elkaars vaarwater komen, dan is dat een recept voor problemen: intelligent design is dan nog bij de minst gevaarlijke uitwassen.
Want in het slechtste geval ben ik het eens met Richard Dawkins: godsdienst is gevaarlijk, een mens moet maar kijken naar wat er allemaal in naam van de godsdienst gedaan wordt.
Afijn, maar dat alles dus om te zeggen dat het straks vergadering van de eerste communie is. Wat moet een mens doen met zijn kinderen? Ze zitten op een katholieke school—een jezuietencollege begod!—en toch zijn wij niet gelovig.
Wij hebben die school gekozen omdat we het een goede school vinden. En omdat ik ze naar een katholieke school wou sturen: ze moeten zelf de keuze kunnen maken, houd ik mezelf voor. En dat kan niet als ze van in het eerste leerjaar een soort anti-religieus dogma opgedrongen krijgen.
Maar ik heb het daar lastig mee, ,jawel. Zou ik ze in Saoedi-Arabië ook naar een religieuze school gestuurd hebben? Of in de Verenigde Staten? Ik ben er wel zeker van van niet, nee.
Ach ja. Ik verantwoord het voor mezelf als geloven in Sinterklaas: het zou spijtig zijn als ik het ze nu ontzeg, dat kinderlijke geloof in Jezus en de Goede God. Ze mogen hun illusies hebben, en ik ga ze er niet van afhelpen. Meer nog: ik ga actief meehelpen de illusie hoog te houden, zo goed mogelijk en met alle respect voor alle betrokken personen.
Net zoals ik ze niet zeg dat die vent met zijn rode cape niet écht Sinterklaas is, maar alleen maar De Man Die Sinterklaas Kan Worden, nonkel Rudy.
Ik dacht, ik zal eens een Jill Greenberg doen. Maar dan wel zonder studio-omgeving en ditto -belichting. En niet haarscherp maar aan f/1.4.
Anna en Jan, allebei groot verdriet. Louis heeft vandaag ook hartverscheurend geweend, maar die laat zich niet fotograferen onder die omstandigheden: hij weet wel beter.
Alle dagen sta ik er versteld van, van Louis. Vannamiddag zat hij stil in het bureau met een CD van Franse les op en een boekje van ditto, helemaal mee te volgen.
Het was blijkbaar een dialoogje met veel personages, en Louis deed alle personages die niet op de plaat stonden.
– Quel est ton nom? – Louis. – Quel est ton nom? – Louis! – Et quel est ton nom? – Loui-is! – Quel age as-tu? – Cinq ans. – Et quel age as-tu? – Cinq aa-aans! – Ah, tu as sept ans? – Non, cinq ans!!
Koddig, wreed.
En voor de rest: zijn tekeningen worden alsmaar weirder, in de zin dat ik er helemaal aardig van word. Deze draak met vier koppen bijvoorbeeld:
Jawel, vier koppen: de tekening gaat naadloos voort op de andere kant van het blad.
Zo snel mogelijk tekenles, me dunkt.
En tegelijkertijd ook sport, dat hij ook nog eens buiten komt en echte dingen doet met andere kinderen. Hij mag kiezen wat, en ‘t is voorlopig voetbal geworden. Eens kijken of dat ook tot volgend jaar duurt.
Louis had een dinosaurus getekend. Een mooie dinosaurus.
En een beetje later hoorde ik hem zeggen ssss tuh. Ssss tuh. En toen vroeg hij “een aaaa, is dat twee ah-tjes?” En vóór ik het wist, ging het van sss tuh aaaaa rrrrrrruh tuh en duh rrrrruh aaaaaa kuh, en kwam hij met deze tekening af:
Draak en staart, helemaal zelf geschreven. En ‘t is niet alsof wij hem aan het pushen zijn: ‘t is helemaal zijn eigen initiatief.
De doffe e wou e wel nog niet in. “Nee, het klinkt niet als è of é, het klinkt als o, dus dan ga ik o schrijven.”
Hij zegt zelf dat hij tegen de zomer wel zal kunnen lezen en schrijven, en ik heb zo het gevoel dat het misschien wel zou kunnen.
En zijn tekeningen: ik vind ze écht waar zeer mooi. Hij zit dan heel stilletjes in een hoekje zijn rrrr te oefenen, en dan komt er dit uit: allemaal rrrrrammen:
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
