Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Category: Kinderen (page 1 of 27)

Gezinsuitbreiding ten huize ons

logo pleegzorgIk denk dat de vraag gevallen moet zijn ergens in de eerste dagen of misschien zelfs uren dat Sandra en ik samen waren, in de nevelen der tijd toen de dieren nog spraken: Sandra vroeg of ik wel kinders wou hebben. Ik denk dat mijn antwoord toen een redelijk perplex “euh ja, waarom soms?” moet geweest zijn.

“Ofwel twee, ofwel vier”, zei Sandra, en ik had daar geen enkel probleem mee. En zie: er lopen er nu vier rond bij ons thuis.

Ik weet niet meer hoe of wanneer het precies voor het eerst ter sprake kwam, en wie het precies eerst zei, maar zeer zeer lang geleden hebben wij allebei gezegd dat als het moment er zou zijn, wij wel eens iets met pleegzorg zouden doen.

En dan was het ineens vluchtelingmiserie, en keken we rond ons en zagen we dat de kinderen groot genoeg waren, dat we al met al ruimte in ons huis en in ons hart hadden, en hebben we een mail gestuurd naar de Bevoegde Instanties, dat we wel mensen zouden willen opvangen als daar nood aan zou zijn.

In een eerste tijd kregen we een beleefd antwoord dat het fijn was dat we wilden helpen, en dat dergelijke initiatieven zeker goedbedoeld zijn, maar dat het belangrijk is dat de opvang van asielzoekers zeer goed wordt omkaderd, en dat Fedasil verantwoordelijk blijft voor de opvang van asielzoekers en dat ze daarvoor samenwerken met een aantal partners, en allerlei, en allerlei.

Maar zie: een paar weken later kregen we een mail van Pleegzorg Vlaanderen, dat er een infomoment was en dat we uitgenodigd waren. Een paar vijven en zessen later bleek dat het misschien minder evident was om niet-begleide minderjarige vluchtelingen op te vangen, maar dat er behalve hen ook nog zeer veel andere kinderen kunnen geholpen worden.

We hebben er eigenlijk niet over moeten discussiëren, en zo zaten we in de tweede helft van vorig jaar en begin dit jaar in een hele reeks vormingsavonden met een hele reeks andere mensen die ook aan een pleegzorgtraject dachten te beginnen.

Te leren over hechting en verlies en omgaan met allerlei, lange lange vragenlijsten in te vullen en later te bespreken, geïnterviewd te worden, de kinderen in de dingen te betrekken — tot we uiteindelijk weerhouden werden als pleeggezin.

Er zijn allerlei vormen van pleegzorg, van crisisopvang over intermittente hulp tot opvang van volwassenen, maar wat wij eerder zagen zitten was perspectiefbiedende pleegzorg, ’t is te zeggen permanente opvang, op langere termijn. En om de verhoudingen in het gezin wat te respecteren, van een kind jonger dan onze jongste.

Zeer kort door de bocht zijn er dan twee kanten: het kind en wat het nodig heeft, en het pleeggezin en wat het kan aanbieden. En dan wordt er een matching gedaan, waarbij de twee aan elkaar gekoppeld worden. En dan zijn er nog de geboorte-ouders als die nog in beeld zijn of anders een voogd, misschien begeleiding, eventueel nog een reeks andere betrokken personen en soms ook nog een jeugdrechter die moet akkoord gaan… lang verhaal kort: vanaf binnenkort zijn we met twee kinderen extra. Twee, want welk soort beul gaat een broer en een zus van 3,5 en 4,5 jaar uit elkaar trekken?

Pleegzorg is akkoord, de jeugdrechter is akkoord, de ouders zijn akkoord: de volgende stap is de ouders ontmoeten, en dan de kindjes, en dan eens op bezoek, en dan eens wat langer, en dan definitief. Dat zal dan in de zomer zijn, waarschijnlijk.

Ge moet ons niet zeggen dat het allemaal niet evident gaat zijn, maar sod it: dit voelt goed, en we kijken er allemaal samen naar uit.

Dat van die plaats in ons hart, dat was al geregeld. Nu nog de kringloopwinkel bellen om letterlijk plaats te maken in het huis.

Rapporten

Ziet:

gieter__70296_zoom

Zó fier ben ik op de kinderen. Zowel Louis als Zelie hebben een meer dan schitterend rapport. Derde jaar en vijfde jaar.

Niet dat het vanzelfsprekend of gemakkelijk was: ze hebben er voor moeten werken, en dat ze dat gedaan hebben, is nog wel waar ik het meest trots op ben.

Het concept ‘examens doen, en dan met een gerust hart het rapport afwachten’ is mij altijd vreemd geweest, maar met een beetje geluk zijn zij nu op weg voor de rest van hun studieloopbaan.

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe blij dat mij maakt.

Oh neen oh neen oh neen

Eén september! Kinderen naar school!

Zelie ligt nog in haar nest, die moet pas om elf uur of zo op school zijn. Jan en Anna zijn met Sandra naar school, en dat ziet er, voor zover ik op Facebook kan volgen, redelijk in orde uit:

Louis… die ging met mij meefietsen naar een nieuwe school. We rijden naast elkaar of vlak achter elkaar, alles in orde, ik zeg hem op een bepaald moment “normaal zouden we hier rechts afslaan maar er zijn nu werken, dus we gaan wat verder rechts afslaan”, hij zegt “OK”, ik sla rechts af, ik kijk achter mij: geen Louis te bekennen.

Ik heb Louis letterlijk 50 meter geleden nog gesproken, ik ben rechts afgeslaan, hij kon rechtdoor gegaan zijn of links afgeslaan. Ik keer meteen om, maar hij is in geen mijlen meer te zien.

AARGH.

Hij had nog een half uur om op school te zijn, en we waren op dat moment op 900 meter van de school. Normaal gezien zou het dus moeten lukken — hij is er al geweest en hij wist de algemene richting en hij is gewoon met de fiets te rijden en alles, maar toch: AAARGH.

Update: Hij was een straat verder naar rechts afgeslaan, ervan overtuigd dat we uit elkaar moesten gaan, en dan gewoon zelf proper op tijd op school geraakt. Alles in orde, dus.

Zucht.

’t Is bijna gedaan!

Ik zou kunnen zeggen dat het voorbijgevlogen is, de vakantie, maar dat zou gelogen zijn.

Ik kan mij nauwelijks nog voorstellen wat het was, school: zo lang geleden lijkt het. Maar morgen is dus de laatste dag grote vakantie.

Er zijn redelijk wat zaken anders dit jaar, ikben eens benieuwd hoe het allemaal uit zal draaien. En volgend jaar wordt nog spannender. En het jaar daarna nóg meer.

Tick tock. Tick tock.

Van wind en van water, van water en wind

Oooooo spannend.

Ziet, Anna al helemaal in de sfeer van de locatie:

Anna in Knokke

Ze is vandaag afgereisd naar Knokke-le-Zoute, waar door een samenloop van omstandigheden een plaatsje vrij gekomen was in een zeilkamp.

Niet dat ze dat al ooit gedaan had, en niet dat dat haar zou tegenhouden. Ik dacht eerst dat het in een optimist op een plas water zou zijn, maar bleek vanmorgen dat het catamarans op de echte zee zijn. Een week van huis, zowaar.

Ze kan uitstekend zwemmen, dus da’s toch al iets. 🙂

Oh, en wat ook Spannnnnnnend! is: Zelie begint morgen aan haar eerste kamp als (stagiair-)monitor. Iets voor zeer kleine kindjes, een moestuinkamp. Met allerlei dingen voor te bereiden en stageverslagen en godweetwatnogallemaal.

Oh, en ook spannend, maar ondertussen al achter de rug: er was vandaag een tjoetjoebers-bijeenkomst in Gent, en Zelie is er naartoegeweest, en ze staat met Zaka op de foto EN AL.

Oh, en niet spannend want ze doen dat gelijk heel de tijd: Jan gaat op voetbalkamp. En Louis speelt op de computer. 😀

Scouts, en: Anna is een alien

De kinders gaan op scoutskamp. Meer nog: de oudste twee zijn al op scoutskamp. Zelie is vanmorgen om halfacht vertrokken, Louis om negen uur. Zelie is op dit moment ergens tussen Boom en Hamont-Achel: zij gaat namelijk te voet naar het kamp. Honderd kilometer te voet, jawel.

Er zijn allerlei thema’s, maar het is niet helemaal gelukt om iedereen een kostuum te geven: Jan heeft niets speciaals en Zelie (‘reis naar Mars’) heeft een grijze t-shirt en grijze short. Louis (‘Game of Thrones’) heeft een indrukwekkende cape met bont en een zelfgetekende heraldische marter in de stijl van de wolf van de Starks:

…en Anna is een alien met overal ogen:

Ha! (Aan de naaimachine: Sandra, natuurlijk.)

Voorbij halfweg, denk ik

Het is hier al bijna elke dag “goed!” geweest bij de examens van de twee oudste, op een paar keer “mwa, min of meer” na.

En het fijne van de zaak is: geen flauw idee wat dat betekent. Voor hetzelfde geld is het uitstekend, voor hetzelfde geld zijn er halve drama’s gebeurd. En ik heb soms de indruk dat ik er meer mee inzit dan de kinderen zelf.

Zucht.

Kinderen op kamp

En het vreemdste van die twee oudste kinderen die op kamp zijn? Dat het om pakweg acht uur al stil is omdat iedereen gaan slapen is. Ik vind het soms wel lastig dat Zelie hier rondhangt tot een stuk in de nacht, en dat Louis stil (of niet zo stil) zit te lachen met Youtubefilmpjes in zijn koptelefoon, maar nu ze er niet zijn, mis ik ze eigenlijk wel.

Jan en Anna zijn meer dan content van hun danskamp: ze hebben vandaag jazz gedaan, en ook ballet denk ik: Jan was heel de tijd bezig van pas de bourrée, pas de bourrée.

Ook van Jan, trouwens: hij had gisteren beslist hoe hij de vakantie zou doorbrengen. Opstaan, een beetje naar tv kijken, dan trompet spelen, dan een beetje op de computer spelen, dan buiten spelen, dan nog een beetje trompet, en dan nog wat Playstation. Jan is zo raar, soms: hij speelt enorm goed voetbal, maar hij danst ook graag en goed, en nu hij met trompet begonnen is, hoor ik hem van dag tot dag enorme vooruitgang maken. En zijn leraar zegt dat hij een geboren trompetspeler is.

Kijk, min of meer chronologisch:

Ik denk dat dat nog wat gaat geven, Jan.

Shoppen shoppen shoppen

Als ge’t al een paar jaar na elkaar gedaan hebt, dan is dat een traditie hé?

Ik weet eigenlijk niet meer hoe lang het al is, maar het principe is het volgende: elk jaar nemen Anna’s meter (uit Aalst) en Anna’s peter (uit Brussel) haar mee op uitstap. Maanden op voorhand wordt dat gepland, en vandaag was de dag… tot vanmiddag: een accident met een vinger, en een meter die niet meer kon. Aaaa!

Het werd dus peter en mezelf. En in plaats van shoppen in Aalst, shoppen in Gent. We zijn naar Petit Zsa Zsa geweest (een oranjeachtig kleedje met appels op oooooh), en naar de speelgoedwinkel (lego), en dan naar de Cool Cat. Ik hield mijn hart vast dat het vieze t-shirts of fluo-gedoe zou worden, maar we zijn uiteindelijk met een goudkleurige lederen vest naar huis gegaan, swagggg als het ware.

A splendid time was had by all, en dedju dat Anna al serieus groot begint te worden.

Morgen misschien eens een fotoshoot doen voor Anna’s meter. 🙂

’t Is voorbij

’t Is voorbij, en ik begin nerveus te worden: de eerste humaniora-examens ooit voor Louis, en de eerste examens in de Tweede Graad voor Zelie. 

Het verschil tussen eerste en tweede graad (tussen twee humaniora en derde humaniora, dus) is toch wel groter dan ik het mij herinner: vooral dat er minder kleine ondervragingen zijn tussendoor, waardoor ze grotere gehelen moeten leren, en dat als er dan een slechte overhoring tussen zit, die punten moeilijker op te halen zijn. 

Ik zou eens moeten vragen of er veel verschil op de examens zit, maar ik had gelijk niet de indruk. 

Het is natuurlijk nog maar het eerste trimester, en zelfs als er iets aan de hand is, is er niet noodzakelijk iets érgs aan de hand, maar toch: ik ben helemaal nerveus in de plaats van de kinderen. 

Lessen in politiek

Ik herinner mij nog vijf jaar geleden, toen Zelie zich wou verkiesbaar stellen voor het leerlingenparlement op school. Hoe ze haar hersenen pijnigde om goede ideeën te vinden, dingen die ze zou kunnen doen en verwezenlijken die niet onrealistisch waren en die voor iedereen iets zouden kunnen betekenen. 

“Gezelschapsspelen tijdens de middagpauze” was één van haar voorstellen. Eén van haar andere voorstellen was denk ik iets met “één keer per maand vis ’s middags voor wie wil”. Needless to say dat ze niet verkozen raakte. De andere kandidaten hadden uiteraard al lang op voorhand gelobbyd en stemmen geronseld en gekonkelfoesd, en wat de voorstellen waren, deed er uiteindelijk bijna niet toe. 

Het waren als ik het mij goed herinner trouwens ook allemaal dingen zoals “frisdrankautomaten op de speelplaats” en “een week schoolreis”, die er nooit ofte nimmer ooit zouden doorkomen. Maar hey, met azijn vangt men geen vliegen en wat maakt het uit eens ze verkozen zijn, juist?

Needless to say dat het een bittere les was voor Zelie. 

Louis had geen zin om zich verkiesbaar te stellen, maar kijk nu: Jan wel. Ik moest mij voor de computer zetten en zijn instructies volgen voor het verkiezingsdrukwerk: zijn voorstellen zijn een fuif op het einde van elk trimester en een voetbaltoernooi. En zijn slogan, daar was hij ook al zeker van: Stem op Jan voor het beste schooljaar ooit! Op een rode achtergrond, ja, een rode. O ja, en niet gewoon “fuif”, maar “megacoole fuif”. Uh huh. 

Stem op Jan

Dié les heeft hij dan blijkbaar toch al geleerd. 

Verjaardag!

Enfin, ik zeg “Verjaardag!”, ik bedoel eigenlijk “Verjaardagsfeestje!”, want Jan is ondertussen al negen jaar en dertien dagen oud. 

Jan

Enfin, ik zeg “Verjaardagsfeestje!”, ik bedoel eigenlijk “Jan heeft een roedel kinderen uitgenodigd en dan ziet hij wel wat hij ermee doet om te spelen of zo en wij bakken pannenkoeken en dan kijken ze naar een film en dan blijven ze slapen en dat was het dan!”

Niet voor ons, de themafeestjes met zorgvuldig uitgewerkte kleurgecoördineerde godweetwats: gewoon, we zien wel. 

En kijk, dat is helemaal gelukt, tot nog toe. Er is geplaystationed (FIFA 13 en Singstar), er is gevoetbald (op straat), er is verstoppertje gespeeld (in huis), ze hebben een poging gedaan tot weerwolfen (Zelie was verteller, en ’t was geen groot succes qua spelen, maar wel qua leute maken, denk ik), er zijn pannenkoeken gegeten (veel), er is naar een film gekeken (Madagascar 3, en ’t is dus niét evident om een hele kamer kinderen één film te laten kiezen), en er is tot een stuk in de nacht getetterd op de kamer — met zes! in! één! kamer! — ge beeldt u in dat dat goed verlopen is.

Naar bed!

Alleen thuis met de kinderen vandaag: Sandra op de lappen.

Dat naar bed krijgen, da’s dan altijd zo ongeveer hetzelfde verhaal. Anna rond zeven uur, zonder al te veel protest (en woensdag nog wat minder protest dan anders, ze isdan eigenlijk nog niet zo lang pas terug van de zwemclub):

Anna

Jan, een uur later, onder luid protest – zelfs al ligt hij eigenlijk al een tijd stikkapot in de zetel:

Jan

Louis nog een uur later, in dit geval nadat zijn aflevering Doctor Who gedaan was:

Louis

En dan Zelie, op een uur dat zo ongeveer onderling overleg redelijk lijkt.

Zelie

(behalve als ze zich ter elfder ure herinnerde dat ze nog iets voor school moest doen, dus, zoals vandaag)

(zucht)

(gelukkig was het maar tien minuten werk)

De volgende stap

Ik ben er ondertussen aan gewoon dat mijn dochter vraagt of ze bij een vriendin mag gaan en of een vriendin hier mag komen. 

En tot daar dat dat op het laatste moment is, als de afspraken tussen haar en vriendinnen eigenlijk al gemaakt zijn. 

Maar vandaag was het eventjes de overtreffende trap: of het een probleem zou zijn als haar vriendin en zussen en vader en moeder zouden langskomen om een gezelschapsspel te spelen. 

Ik had net gepland om even weg te gaan, dus ik zei dat we het na afloop zouden bespreken dan. 

Ik had er mij aan kunnen verwachten, dat ze mij een half uur later een sms stuurde, om te zeggen dat haar vriendin ondertussen bij ons thuis was. Naar Sandra, die ook niet thuis was, had ze tenminste een sms gestuurd om te zeggen dat haar vriendin bij ons thuis was, en of dat geen probleem was. 

Trr. Goed dat wij zo gemakkelijke ouders zijn.

Boeken voor de kinders

Louis is bezig aan een verzamelaar fantasy-kortverhalen. Daarna, denk ik, geef ik hem een bundel robotverhalen van Asimov.

Zelie, die geef ik denk ik The Ship Who Fought. Of misschien The Mists of Avalon.

Die boeken staan er nu bijna allemaal: tijd dat ze gelezen worden, gedimme.

Older posts