Archief voor de categorie 'Music'

 

Gent Festival: OdeGand

zaterdag 13 september 2014 in Music. Permanente link | Eén reactie

Ik ben een moeilijke mens om buiten het huis te krijgen.

Mijn eerste reactie toen ik een mail kreeg van de mensen van Gent Festival, of ze mij een plezier konden doen met kaarten voor OdeGand, was dan ook: proberen kijken of ik op een elegante manier “neen” kon zeggen, dan wel of ik de kaarten aan iemand anders kon laten doorgeven.

Maar! Ik laat ook al maanden en maanden aan een stuk elke minuut Puddles Pity Party die ik op het internet vind, aan iedereen in huis horen. En wat blijkt? Puddles Pity Party speelt gewoon op Odegand! Ik heb dus zeer snel ja gezegd, en een dochter opgevorderd om mee te komen.

Het weer was tegennatuurlijk goed, de stad zag vleeskleurig van het volk, en A Splendid Time Was Had. Eerst naar Big Mike in de vorm van Puddles gaan kijken, en jawel: dat bevestigde de hoog gespannen verwachtingen. Een wereldtalent, en ik zeg dat niet alleen voor zijn ene — hoe uitstekend ook, maar we gaan dat toegeven — novelty act: Michael Geier doet al jaren allerlei fantastische dingen in muziek en theater.

15039600717_8a0f3bb4d1_h

Ik had moeten opschrijven wat hij zong, maar ik was te bezig met luisteren. I (who have nothing) deed mij Tom Jones vergeten, Another tear falls was machtig, net zoals I started a joke, Zelie verzekerde mij dat hij iets van Ed Sheeran coverde, zelfs Halleluja was genietbaar, er was iets verrassend in het Spaans, en ik ben er zeker nog vergeten, en de afsluiter — Royals — was uiteraard uitstekend.

Morgen (zondag) treedt hij nog eens op, voor KidsOdeGand, en ik kan niet hard genoeg roepen: naar! toe! gaan!

Toen we buiten het NTG kwamen, stonden er twee hiphopdansers en twee tangodansers, met een mc, een beatboxer en een bandoleonspeler op een podium. Meer benieuwd dan wat anders blijven kijken naar een Hip-Hop vs. Tango-optreden, en hey: niet verkeerd. Niet verkeerd at all.

Helaas, helaas: geen tijd om te blijven rondslenteren en kijken naar al de optredens in open lucht. Wij moesten naar de Capitole, voor Paul Morocco. Slapstick en flamenco, olé!

Het deed wat het aankondigde te doen: slapstick en flamenco. Ik ben helemaal vóór slapstick, ik ben daarentegen wat minder voor gemakkelijke lollen. En met “gemakkelijk” bedoel ik niet “ik zit met mijn glockenspiel vast in mijn gitaarsnaren” (dat vind ik bijzonder grappig, namelijk), maar wel daarbij Je t’aime… moi non plus laten spelen, en het dan wat te lang laten spelen, en in slecht Vlaams “zet die plaat af” roepen. Of een Spanjaard die in gebroken Engels een minder dan geslaagde kruising Gandhi / Apu Nahasapeemapetilon neerzet.

Paul en kompanen hebben daarna serieus hun best mogen doen om mijn goodwill terug te krijgen.

Da’s voor het grootste deel gelukt, want wat ze doen is bij momenten zeer grappig. Maar ik had ze wel liever iets meer muziek zien maken, en wat minder grappig proberen zijn. Of het moet zijn dat wij hier met De Nieuwe Snaar wat te veel verwend geweest zijn.

Rebel

woensdag 20 augustus 2014 in Music. Permanente link | Eén reactie

Jeugdsentiment, één (vanaf de tweede minuut!):

Jeugdsentiment, twee:

Jeugdsentiment, drie:

>zucht<

16 augustus 1977 is 37 jaar geleden

zaterdag 16 augustus 2014 in Music. Permanente link | Geen reacties

Onze buren van twee huizen verder zijn naar Amerika geweest, een hele toer in het zuiden, ze hebben onder meer ook Graceland gezien.

Graceland! Huis van Elvis! Elvis!! Natuurlijk weet iedereen wie Elvis is. Toch? Toch?

Het is erg om zeggen, en ik was te hard in shock om te reageren, maar toen ze vertelden over Graceland, kwamen de vier andere volwassenen rond mij na lang zoeken aan drie Elvis-liedjes. Drie.

In de zomer van 1977 zaten we aan zee, en toen Elvis stierf stond de wereld stil. Op televisie werd Aloha From Hawaii uitgezonden, ik moest misschien nog zeven worden en de televisie was een minuscule zwart-wit-dingetje, maar het maakte een enorme indruk op mij.

Vooral, vrees ik, wat hij met die sjaaltjes deed de hele tijd, want de muziek zelf bleef niet hangen. Die grote lichtcirkels achter hem, die zijn ook nog jaren blijven in mijn hoofd zitten.

Ik weet dat de muziek niet blijven hangen was, want die heb ik een paar jaar later ontdekt in de platenbak van mijn vader. Dat elektrisch gevoel als ge voor het eerst iets hoort waarvan ge denkt “dit verandert mijn wereld”? Dat had ik toen ik voor het eerst Hound Dog hoorde:

…dat was na een jeugd op Frans chanson, op wat er ook in de vroege jaren 1970 op het familiekanaal van de radio was, en nadat ik een plaat van Bill Haley and the Comets grijs had gedraaid. Leutige muziek om mee te zingen, Bill Haley, maar zo ongevaarlijk als iets. Wat van Elvis anno Hound Dog niet kon gezegd worden.

Elvis was op zijn best gevaarlijk, zoals Nick Cave zong:

Elvis (helaas) was niet altijd gevaarlijk — case in point, de onrechtstreekse manier waarop ik Elvis herontdekte: ik had een uurwerk gekregen met daarop een reeks melodietjes, en mijn favoriet was er eentje dat mijn vader identificeerde als The Yellow Rose of Texas, Elvis op zijn meer cringeworthy.

Hij was dat moeras van meligheid uitgeraakt, in 1968:

Dat is het jaar na Sgt. Pepper’s, en zeg wat ge wilt, maar het raakt mij visceraler dan The Beatles.

Zucht. In de jaren 1970 ging het allemaal bergaf, pillen en hamburgers, slechte vrienden en slecht advies tot het triestige einde, precies zevendertig jaar geleden toen de King voor eeuwig 42 jaar werd.

Ah, had hij het maar overleefd, zoals Johnny Cash. Maar neen.

Youtube staat vol Elvis, natuurlijk, maar als ik iets mag aanraden: The King and Eye door The Residents, het vind ik beste eerbetoon aan Elvis, de mens en zijn muziek.

André Rieu en Anthony Hopkins, één strijd

zaterdag 29 maart 2014 in Music. Permanente link | Geen reacties

Ik kan er zelfs Rieu’s verschrikkelijke accent bij nemen. Zo wijs:

Schmaltz, kitsch, whatever. Het contentement op Hopkins’ gezicht alleen is de moeite waard.

Tempest – Bob Dylan

dinsdag 18 september 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Op het bureau van de fijne collegæ van Enchanté lag een stapeltje Bob Dylan. Tiens, dacht ik, wat doet dat jong tuig™ met zo’n stapel oudemensenmuziek? Zie dat van hier dat Amoury, net achttien geworden denk ik en Andrew, geen haar over 22, naar zo’n bejaarde medemens zouden luisteren! 

(Euh nee, ik was uiteraard niet écht verbaasd: die cd’s lagen daar om te sturen naar mensen die er dan reclame voor zouden maken, natuurlijk, dat doen ze daar nu eenmaal bij Enchanté.)

Het was nog wel eens gebeurd dat ze mij vroegen of ik niet geïnteresseerd zou zijn om te luisteren naar het een of het ander, en of ik daar dan iets over zou schrijven. Ik zei dan meestal iets in de zin van “neen want ik luister bijna alleen naar platen die ik al ken en trouwens ik ken niet genoeg van muziek en ik heb geen tijd” — ‘t zal wel daarom geweest zijn dat ze het mij zelfs niet voorgesteld hadden, deze keer. 

Maar! Dat was buiten de waard gerekend! Ik had de laatste worp van Dylan Bob gewoon al een tijd op vaste rotatie staan op mijn telefoon! En ik moest zelfs niet omgekocht worden om er iets over te schrijven!

Tempest bob dylan

Ik ben zo één van die dutsen die al jaren en jaren vol bange afwachting elke nieuwe van Dylan binnenhaalt. Wat zou het nu weer zijn? Wat hebben de jaren met zijn stembanden gedaan? Zit er iets beluisterbaar tussen? 

Er is een hele mindere periode geweest, dat het werk was om door een plaat te raken, maar daar is al een tijd veel verbetering in. Een tweede carrière, zeggen sommige mensen dan, alsof Dylan er ooit helemaal mee opgehouden zou zijn. 

Niets van dat! De man trekt het zich niet al te veel aan dat hij al lang op pensioen had mogen gaan, en dat hij onsterfelijk zou zijn zelfs al was hij veertig jaar geleden gestorven.

Een fijne plaat, zijn laaste, Tempest. Loop ze kopen, zou ik zeggen als dat niet zó twintigste-eeuws zou zijn. Dus bij deze: punt uw Spotify in de juiste richting en luister er een paar keer naar. En als het u aanstaat, koop dán.

Of kijk, hieronder staan ze ook, de nummers van de plaat. 

Tempest zet in met Duquesne Whistle, dat verraderlijk opgewekt klinkt. Het swingt subtiel in het begin, en dan komt er een drumstel en een orgel bij en zijn we vertrokken voor vijf minuten hoofdgeknik en niet stil te houden voeten.  

Stemgewijs is het, tja, alsmaar meer in de richting van Tom Waits met een zware keelontsteking aan het evolueren, maar dat heeft ook zijn charmes. Het kan zijn dat ik me vergis, maar ik heb de indruk dat hij er tegenwoordig echt helemaal vrede mee genomen heeft, en zelfs geen aanstalten meer maakt om er tegen te vechten.

Dusquesne Whistle heeft het over treinen, misschien. Of fabriekssirenes. En over een meisje en verliefdheid en lang geleden, denk ik. Maar dat maakt niet zo erg veel uit: de muziek belooft ons dat het hier nog leutig zal worden.

Schuif bij, zegt de muziek, het balorkest van Nonkel Bob speelt ten dans, en wij beloven swing en jazz en plezier.

Qua op de verkeerde voet zetten kan het tellen. 

Zo op het eerste gehoor is Soon After Midnight een liefdesballade, maar bij aandachtiger luisteren gaat het minstens over stalking, en wat mij betreft volgen we een seriemoordenaar die zijn slachtoffer aan het uitkiezen is:

It’s soon after midnight,
And my day has just begun
My heart is cheerful,
It’s never fearful,
I’ve been down on the killing floors,
I’m in no great hurry.

Er zijn ongetwijfeld mensen die zich hele dagen bezighouden met betekenissen achter betekenissen te zoeken bij elk nieuw brouwsel van Bob Dylan, maar ik maak er graag mijn eigen verhaaltjes rond. 

Bij Narrow Way, bijvoorbeeld. Als hij zegt

Ever since the British burned the White House down
There’s a bleeding wound in the heart of town
I saw you drinking from an empty cup
I saw you buried, and I saw you dug up

…dan zie ik dat als een liefdesverklaring van één vampier aan een andere. Hij is een eeuwenoude vampier, reisde met de Britten meer naar de VS voor de oorlog van 1812. Zij werd verliefd op hem en hij op haar. Hij maakte van haar ook een vampier  (Your father left you, your mother too / Even death has washed it’s hands of you), maar ondertussen is het al een tijd dat zij hem niet meer graag ziet — en heeft hij besloten er dan maar een einde aan te maken: 

Been dark all night, but now it’s dawn
The moving finger is moving on
You can guard me while I sleep
Piss away the tears I weep

Oh zeker, ‘t is ongetwijfeld vele mijlen ver van wat de mens wou zeggen toen hij het schreef, maar hey, wie houdt mij tegen?

Voor de rest en los van wat ik er bij verzin: dijk van een nummer, rock, nijdig, energie, complexloos, hoera. 

Dylan maakt het ook zo eenvoudig: zijn teksten staan vol van terloopse dingen die in een paar woorden een hele wereld suggereren. Neem dit: ergens in Long and Wasted Years staat

I ain’t seen my family in twenty years
That ain’t easy to understand, they may be dead by now
I lost track of em after they lost their land

Verder wordt daar niets mee gedaan, ‘t is gewoon één stukje in een verhaal van een man tegen zijn vrouw op het einde van een lange relatie. Maar ik denk direct aan heelder Essex County-verhalen: twintig jaar niet gezien! Land verloren! Wat zou daar allemaal gebeurd zijn? 

Net zoals in het vorige nummer hier ook een centrale haak waar het nummer aan hangt. Geen nerveuze bluesachtige riff maar wel een naar-beneden-gaand melancholisch iets (mensen die iets van muziek afweten, kunnen er ongetwijfeld een naam aan geven). 

Ik moet altijd een beetje wenen als ik dit nummer hoor, met pas helemaal op het einde

We cried on a cold and frosty morn
We cried because our souls were torn
So much for tears
So much for these long and wasted years 

In Pay in Blood is Dylan’s stem anno 2012 het enige instrument die de tekst kon zingen, denk ik. 

Night after night, Day after day
They strip your useless hopes away
The more I take the more I give
The more I die the more I live
I got something in my pocket make your eyeballs swim
I got dogs could tear you limb from limb
I’m circlin’ around the Southern Zone
I pay in blood, but not my own.

Boze, boze Dylan is ook machtig, machtig wijze Dylan. En ja, ik heb er allerlei verhalen rond in mijn hoofd spoken, maar ik laat het helemaal aan u er om uw eigen Monte Christo-achtige roman rond te spinnen:

How I made it back home, nobody knows
Or how I survived so many blows
I’ve been thru Hell, What good did it do?
You bastard! I’m suppose to respect you!
I’ll give you justice, I’ll fathom your purse
Show me your moral that you reversed

Hear me holler and hear me moan
I pay in blood but not my own
You get your lover in the bed
Come here I’ll break your lousy head
Our nation must be saved and freed
You’ve been accused of murder, how do you plead?
This is how I spend my days
I came to bury, not to raise
I’ll drink my fill and sleep alone
I play in blood, but not my own

Barbara Allen: het origineel is ergens in misten van zeventiende-eeuwse tijden verloren, maar Pete Seeger zong het, en Dolly Parton ook en Emmylou Harris en ontelbare andere (vakkundig verkracht door Art Garfunkel bijvoorbeeld).

Johnny Cash nam de melodie en schreef er andere woorden op, en Bob Dylan doet iets gelijkaardigs, en wat hij al decennia doet: Scarlet Town neemt elementen van Barbara Allen en doet een remix (everything is a remix).

Er zit zeventiende eeuw in, americana, Engelse nursery rhymes, whisky, morfine and gin en een flat-chested junkie whore, en op die manier wordt Scarlet Town een soort Amerikaanse Everytown zoals er in American Gods ook zitten:

If love is a sin, then beauty is a crime
All things are beautiful in their time
The black and the white, the yellow and the brown
It’s all right there in front of you in Scarlet Town

Ik vind veel goed op deze plaat, maar dit is misschien wel mijn favoriet nummer. Of toch minstens in de top drie.

Early Roman Kings drijft op een standaard “woke up this mornin’, my dog was on fire”-bluesriff. Misschien moet ik er nog wat meer naar luisteren, maar voorlopig is het noch naar inhoud noch naar vorm echt mijn ding. 

Tin Angel is nog zo’n remix: een hervertelling van een traditional die Woody Guthrie al eens deed, Gypsy Davey. Het begint met dezelfde zin (“It was late last night when the boss came home”), het verhaal begint hetzelfde (vrouw loopt weg met geliefde, man achtervolgt ze), maar het heeft meer dan een beetje magisch-realisme, en ondanks de humor eindigt het zoals wel meer op deze plaat in bloed, bloed, bloed. 

Ik beeld mij Dylan in op een markt in 1890, met een grote pancarte waarop in dertig  coupletten de Tragische Historie van den Zigeuner Henry Lee, de Kasteelheer en Zijne Gevallen Vrouwe uit de doeken gedaan wordt — maar net zoals de tekst negentiende eeuw en middeleeuwen mengt, zou dit niet misstaan in een kasteel in 1350. 

Muzikaal niet veel om het lijf, maar niettemin: erg onderhoudend. Ik heb zó zin om er een videoclip bij te maken.

We gaan in Tempest nog maar eens terug in de tijd — ik las ergens dat Dylan de laatste jaren precies alleen nog maar muziek maakt van vóór hij zelf de muziek voor altijd veranderde — en we zitten in Ierland, met een lange lange ballade (bijna een kwartier!) over het vergaan van de Titanic.

Ik vind dit uitstekend goed en als het op mijn koptelefoon staat terwijl ik naar huis rijd, doe ik altijd een (lange) omweg om het volledig te kunnen horen. Dat is één houding. Een andere? Grauniad-nitwit van dienst Alex Macpherson had er dit over te zeggen:

The less said about the horrifying 14-minute title track, the better. It narrates the sinking of the Titanic in tediously descriptive detail, and succeeds only in making one long to be on the Titanic, where you’d at least get both an adrenaline rush and a merciful end.

Opinies zijn gelijk achterwerken, zoals de witz gaat. Een kwartier lang kleine schetsjes van levens, flitsen van situaties, en alles samen (mét alles wat we voor de rest over de Titanic in ons hoofd zitten hebben, de film en Leo Di Caprio incluis) schildert een Radeau de la Méduse-achtig tafereel — van mij mocht het nog twee keer zo lang duren.

Roll on John is het nummer dat ik het minst beluisterd heb op Tempest. Niet alleen omdat het het laatste is, maar ook omdat ik er ongemakkelijk van word. Ik kan mij inbeelden dat Dylan zelf er helemaal achter staat, maar ik vind het te zeemzoetig met zijn idealiseren van John Lennon en bijna kneuterig met zijn schier voortdurend citeren van Beatles-songs en dingen. Dit had er van mij even goed af mogen blijven. 

*
*    *

Op die valse noot op het einde na, en op een “mja” voor Early Roman Kings na: tien tracks waarvan ik er acht in mijn top twintig van de afgelopen paar jaar zou zetten. 

Meer dan zeer goed, denk ik dan. 

Somebody That I Used to Metal

zondag 12 augustus 2012 in Music. Permanente link | 2 reacties

Ik hoop dat er minstens één van mijn kinderen gitaar gaat doen later:

Meer van dat alhier.

A capella dubstep, en echte muziek

vrijdag 27 juli 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Dit bestaat dus. 

Okee dan, zou mijn oudste dochter zeggen. (Het kan ook net iets beter van muzikale kwaliteit.) [via]

En dan zijn er dingen zoals dit, waar ik dag in dag uit naar zou kunnen kijken en luisteren. 

De top 11 tv-intro-songs aller tijden

vrijdag 20 juli 2012 in Music, Televisie. Permanente link | 8 reacties

Het is een recept voor een goede blogpost: maak een top-zoveel-lijstje, dat gemakkelijk te lezen is, licht op inhoud, gemakkelijk door te sturen, en met nét een klein beetje controverse (elf nummers maar? en in dié volgorde? en waarom niet dit? en waarom dat op nummer één?). 

Schrijf een klein beetje bij elke keuze — als het mogelijk is, verspreid het over verschillende pagina’s, met reclame op elke pagina. En vergeet niet te eindigen met een oproep in de zin van “en u, beste lezer, wat denkt u ervan? zijn we dingen vergeten? laat het ons zeker weten in de comments!”

So without any further adieu: de top 11 van de beste tv-intro-song aller tijden. Niet van intro-tv-tunes, maar songs

 

11. Love Boat

Ah, Love Boat. Isaac, een cocktail! Dokter, een voorschrift! Purser, euh, dinges. En mevrouw wiens naam en functie ik vergeten ben, euh, ook dinges. En irritant meisje dat daar rondliep, ook dinges. 

…maar voor de rest: ideaal om mee te zingen! En het was in de Franse versie waar wij naar keken ook in het Engels!

10. The unknown stuntman

Oei, nummer tien en ik ben al aan het vals spelen. The Fall Guy, in de periode tussen 1982 en 1986, heb ik eigenlijk alleen maar in het Frans gezien, en dan was het muziekje ervan het -icky– L’homme qui tombe à pic. Deze heb ik veel later maar ontdekt. Veel en veel beter.

9. Where everybody knows your name

Ik had de tekst hiervan in Rotring geschreven op een minuscuul spiekbriefje in mijn shoolagenda, dat ik mijn vriendjes kon verbazen, dat ik meer dan alleen de eerste strofe kende.

Euh nee, wie houd ik voor de gek, ik had natuurlijk helemaal geen vriendjes.

8. L’amour en héritage

Ja, lach maar. Nana Mouskouri en alles: ik had daar zelfs een hele LP Van, vol kinderliedjes. Afgrijselijk irritant slechte kinderliedjes, zo vanop een afstand van 35 jaar bekeken, en dat mijn ouders daar maanden aan een stuk elke dag naar moesten luisteren, ‘t is erg. Enfin, ‘t was tussen Nana Mouskouri Chante Pour Les Enfants (l’enfant et la gazelle!) en Louis Neefs en Marva Zingen Kinderliedjes, als ik heel eerlijk ben. Dat en Bourvil Chante Pour Les Enfants (sébastien le pinguoin! bon voyage monsieur dumollet!).

Euh maar hoedanook: voor of tegen Mouskouri, en voor of tegen Mistral’s Daughter en de Franse herdubde versie: L’amour en héritage is een meesterwerk. Die violen! Die mineuren! Die stem!

7. Good ol’ boys

Ik wist niet wat country was, en ik wist niet wie Waylon Jennings was, maar ik vond Dukes of Hazzard fantastisch. Te jong om de Daisy Dukes van Daisy Duke te appreciëren misschien, maar nog niet te oud om plat te liggen bij de slapstick van Sheriff-Rosco-P.-Coltrane. Oh, en machtig goed nummer ook, natuurlijk. En zo toepasselijk, met heel de outlaw country erbij.

6. Woke up this morning (Chosen One Mix)

Wat een tijd om mee te maken, toen The West Wing en The Sopranos het televisielandschap voor altijd veranderden. Ik had de DVD-dozen allemaal staan (ha, waar is de tijd), en ik bekeek de afleveringen allemaal na elkaar in lange marathonsessies. Ik sloeg de intro van The West Wing telkens over. Die van The Sopranos nooit: ijzersterk nummer, ook na meer dan 80 afleveringen.

5. Short Skirt/Long Jacket

Okay, okay. Weer vals gespeeld. De versie die bij Chuck gebruikt wordt is de versie zonder woorden. Maar ik kende het nummer al van voor ik Chuck kende, en ik zing altijd mee, zelfs al is er geen tekst bij de intro van de serie. En de tekst is helemaal van toepassing op Yvonne Strahovski. Mmmm Yvonne Strahovski.

4. Where my heart will take me

Mijn adem stokte, toen ik voor het eerst de generiek van Star Trek: Enterprise zag. Zo helemaal anders! En toch: zo helemaal juist! Ik weet dat er veel mensen absoluut geen fan van de serie waren (ik wel), en ik weet dat er waarschijnlijk nog meer mensen dit geen gepaste Star Trek-intro vonden. Ik wel. Compleet over the top sentimentaliteit, jingoïsme, pseudo-religiositeit: allemaal present. En het stoort mij niet, ha!

3. Bad Things

Zompig, donker, zuiders: de combinatie van muziek en beeld in de openingsgeneriek van True Blood zet meteen de toon (van de eerste serie, dan toch).

4. Suicide is Painless

M.A.S.H., de serie, heeft langer geduurd dan de oorlog waarin de serie plaatsvond. Zelfs als klein kind was het duidelijk dat er ets verkeerd was. Het was grappig, maar het was ook tragisch. De uitzichtloosheid, de eeuwige modder, het gevoel van echt gevaar, de anarchie: Suicide is Painless, alles in één nummer gestoken. Machtig goed!

1. A Place in Time

Men kan vóór of tegen The 4400 zijn als serie, maar een mens kan toch moeilijk iets tegen dit nummer hebben. Perfect.

 

Alles tesamen, voor in de auto of op de telefoon:

Japanezers zijn zot, zelfs als het Oostenrijkers zijn

dinsdag 17 juli 2012 in Music. Permanente link | 3 reacties

Allez jong.

Test, test, muziek op een webpagina

zaterdag 14 juli 2012 in Music. Permanente link | 2 reacties

Kijk nu:  

Aan de pro-kant: ‘t is helemaal legaal en gemakkelijk. Aan de contra-kant: er moet Spotify op de computer staan. 

En zou dat werken op mobiel en alles? (Update: ‘t werkt alvast op een iPhone, als de Spotify-app geïnstalleerd staat, tenminste. Magisch!)

Kris Kristofferson

dinsdag 10 juli 2012 in Music. Permanente link | 3 reacties

Kris Kristofferson moet, als ik er zo een beetje over nadenk, mijn favoriete nog levende artiest zijn, maar ik had er nooit van mijn leven zelfs maar bij stilgestaan dat ik hem ooit in het echt zou kunnen zien. 

Oh boy oh boy oh boy. 

Eén december in de Handelsbeurs in Gent. Er zijn nog kaartjes. Koop er. Nu. 

Oh boy oh boy oh boy.

Luidkeels

zondag 1 juli 2012 in Kinderen, Music. Permanente link | 2 reacties

Er is hier sinds kort zo’n zingspel in huis. Dat gaat bij de ene al wat vlotter dan bij de andere:

Voorlopige lessen: ‘t is niet geestig om mee te zingen met muziek die ge niet kent. En ‘t is niet evident om juist te zingen als er iets meer dan een tiende van een seconde vertraging op de microfoon zit.

Gelukkige 90ste!

zondag 27 mei 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Many happy returns.

Of recenter:

De grote Eurovisiesongfestival 2012 in Bakoe weblogpost

zaterdag 26 mei 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Hey kijk nu, dat was vanavond. Ik had andere dingen aan mijn hoofd, haja. 

Duitsers op postzegels

donderdag 24 mei 2012 in Music. Permanente link | 4 reacties

Drugs are bad, mkay?

[via]

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338