Vroeger, tot de vorige gemeenteraadsverkiezingen eigenlijk, was ik niet genoeg geïnformeerd over de mensen en de standpunten en het al dan niet competent zijn. Dan stemde ik d’office op de eerste vrouwelijke kandidaat met een min of meer allochtoon-klinkende naam.
Binnenkort, als het verkiezingen gaan zijn, ga ik op competente personen stemmen. Of dat mannen, vrouwen, transfo’s of aliens van Mars zullen zijn, weet ik op dit ogenblik nog niet.
Websites als deze: wat voor een betuttelende, hokjesdenkende bullshit is dat nu, verdorie? “Ook vrouwen hebben politiek talent,” lees ik. No shit, Sherlock. Trap eens een open deur in. Of deze:
[…] eigenlijk zijn wij vrouwen nog bescheiden. We zouden gewoon op basis van de bevolkingscijfers de meerderheid moeten opeisen in het parlement. Maar we zijn zonder pretentie: de helft is ook al OK.
O ja? Met die redenering zouden mensen die niets afweten van politiek en het zich ook niet aantrekken de absolute meerderheid moeten krijgen in het parlement.
En moeten we een stukje parlement opzij zetten voor demente bejaarden. En voor homo’s. En voor mensen tussen 1.50 meter en 1.65 meter hoog. En mensen met schoenmaat 45 en meer. Nog een beetje en de 18 tot 21–jarigen of anorexie-patiënten gaan eisen dat ze proportioneel vertegenwoordigd zijn in het parlement, verdorie.
Ik eis van mijn verkozenen niet echt veel: dingen als het hart op de juiste plaats hebben, getuigen van gezond verstand, dossierkennis, goed werk verrichten, en de juiste ideologie (in de beste zin van het woord) halen het daarbij met verschillende parsecs op irrelevante nonsens als geslacht, kleur, afmetingen, sexuele voorkeur of geslacht.
Ja, ik weet dat dàt ook een open deur is, maar als ik mensen die ik serieus respecteer naar dergelijke stommigheid zie linken, dan wind ik mij daarover op.
Er is een wetsontwerp nog van in de tijd van de CVP aan de macht, dat nu door Paars aangepast is, rekening houdend met de suggesties van de OESO en de Raad van State. Eén stukje van die tekst zorgt voor wat deining: dat bedrijven die “recidiveren” zullen zwaarder beboet worden.
De discussie gaat niet over het naakte feit van het recidiveren, dat stond al een tijd vast en daar was iedereen het over eens. De discussie gaat, voor zover ik begrepen heb, over de vraag wanneer iets recidive is en wanneer niet: moet het precies hetzelfde feit zijn, of mag het feit er een beetje op lijken.
Afijn, over de grond van de zaak: ik zou het niet weten wie gelijk heeft, het is allemaal technisch. De regering zegt in twee tijden, na een halve paniekvoetbalreactie (denk ik) van Verhofstadt die zich zeer snel herpakt heeft, dat het allemaal maar een bagatel is. Het VBO speelt het spelletje zoals ze het voor hun leden moeten spelen: het steigert en zegt dat ze allemaal het bedrijfsleven kapotmaken, dat Onkelinckx de bedrijven gebruikt als pionnen in haar verkiezingscampagne, tralala, tralalie.
De geschiedenis zal wel uitwijzen wat en hoe, ik lig er niet wakker van.
Maar.
Er was vannamiddag een kleine scuffle in het parlement. Ik zat voor de televisie naar Villa Politica te kijken—parlementaire TV, niets zo wijs!—en ik heb het incident live zien gebeuren. Het halfrond (allez ja, het Vlaams Blok en Pieter De Crem) zat al de hele tijd te memmen dat Verhofstadt niet durfde komen en dat er ruzie was in de regering. Er waren uiteindelijk twee parlementaire vragen, van Pieter De Crem en Gerolf Annemans.
De Crem deed, zoals we dat al meer van hem gewoon zijn, een poging tot demagogie. Lichtjes belachelijk, zoals we dat ook al meer van hem gewoon zijn. Redenaarskunst door iemand die in een boek gelezen heeft hoe een goede redevoering zou moeten, en die vooral zelf heel erg overtuigd is van zijn kunnen ter zake. Rood aanlopend, en mocht er ingezoomd worden ongetwijfeld een kloppende ader op het voorhoofd en spuug in de mondhoeken.
Ach, De Crem, zo altijd maar verontwaardigd en boos en verongelijkt zijn, een vleesgeworden boosaardig soort Calimero die door niemand au sérieux genomen wordt, dat moet toch wel tegensteken op den duur. Om niet te zeggen vermoeiend zijn. Maar alla.
Dat was niet wat ik wou zeggen. Euh. Juist, ja. Het journaal.
Wel: op een bepaald ogenblik heeft Laurette Onkelinckx deze namiddag gelachen. Waarmee of in wiens richting: we weten het niet. Maar de VRT vond het nodig om die lach tussen het betoog te monteren in de buurt van een opmerking van De Crem als zou Verhofstadt teruggefloten zijn door de PS.
Anderhalve seconde lachen tussen een driftkikkerbui van De Crem gevoegd, met de duidelijke insinuatie dat Onkelinckx hem, en bij uitbreiding ons allemaal arme Vlamingen aan het uitlachen was.
Kijk hé, met een montagetoestel kan alles gedaan worden. Maar houd het dan toch tenminste een béétje eerlijk. En dat eeuwige gecommunautariseer van alles, denken ze echt dat de mensen daar écht van wakker liggen? Waarom houdt men zich daar eigenlijk voortdurend mee bezig, daar in de cenakels van de media, om Vlaanderen en Wallonië tegen elkaar op te zetten?
Gisteren zat ik in een vergadering met een hele tafel vol mensen uit Nederland. En vandaag zat ik in Wallonië, om voor het werk met mensen te spreken op hun werkvloer. Ik heb me nog nooit zo Belgisch gevoeld.
Soms moet een mens er zelfs geen woord aan veranderen.
‘We don’t talk to evil’ - in 2003, during the term of former president Khatami, Iran contacted the United States, and offered to end support for Hamas and Hezbollah, and help stabilize Iraq. Cheney said no. Skip forward to the present, and Iran are having tea and crumpets with North Korea.
Geen goed idee, een dutje doen. Ik heb in de plaats de televisie aangezet, en het is net Villa Politica, met live berichtgeving uit het Vlaams Parlement.
Dewinter: Mijnheer de minister-president, de fractieleider van de VLD zei zonet dat ze bereid was de uitschuiver van de minister-president met de mantel der liefde te bedekken. Aanvaardt u dat u een uitschuiver heeft gemaakt?
Leterme: Nee, maar ik aanvaard de mantel der liefde.
Het vrouwelijk contingent in het halfrond, collectief: (vertederd) ooooohh…
De VLD kiest resoluut voor een nieuwe koers. Voorzitter Bart Somers wil de Vlaamse liberale partij omvormen tot een progressieve centrumpartij, met veel aandacht voor de zwakkeren en het verenigingsleven. [De Standaard]
In de broncode van de Waar Feest Guy-site stond te lezen:
Iedereen nog altijd overtuigd dat die Waar Feest Guy?-dinges helemaal niets te maken heeft met politiek?
update: alhoewel… Monkey Business. Klinkt iets dat zij zouden doen. Ze hebben de ervaring, het lijkt hun M.O., het zou wel kunnen. Clown Kravat? Keith De Meester in alle geval. Hat tip.
Het zou bij nader inzien wel een beetje heel erg riskant, om niet te zeggen arrogant geweest zijn van de VLD om op de avond van de verkiezingen al meteen een reclamencampagne op te starten. En waarom ook een soort hype proberen creëren op die manier, terwijl een welgericht medialeke tien keer meer teweeg kan brengen?
Nee: realistische dat het een bedrijf is dat precies specialiseert in evenemementen.
Quant aux vrais terroristes, ils ne figurent pas sur la liste noire de l’aviation : le FBI ne veut pas que les aéroports étrangers aient accès à ce type d’informations. La “No Fly List” se contente donc tranquillement d’empêcher les morts, les prisonniers, les gens avec un nom trop commun et le président de Bolivie de prendre l’avion. Mais surtout pas les vrais terroristes. Histoire qu’ils ne sachent pas qu’on sait qu’ils savent qu’on sait qu’ils sont des terroristes. Ce serait dommage.
En ondertussen is het ook weer helemaal duidelijk uit welke hoek welke reacties komen bij Joke. De Nieuwsbladlezers (en Standaardlezers, en Gentenaarlezers) hebben het ook allemaal ontdekt, blijkbaar. Ze mogen er daar fier op zijn, op hun lezerspubliek.
…o, helemaal verkeerd: de mannen van het Vlaams Blok hadden blijkbaar een link gelegd op hun home page, die ze overigens nu weer weggehaald hebben, lees ik in reactie 115 ondertussen:
115. Guido Joris - oktober 25, 2006 Het Vlaams Belang heeft enkele minuten geleden de links naar deze blog op haar homepagina weggedaan. Ze weten dus goed genoeg dat hun intimidatie van Joke geen aarde aan de dijk zal brengen. Of zouden ze bang zijn van het negatieve imago? Omdat ze nu een Vlaams meisje door bodem eer bloed en trouw aan het slepen zijn?
Zozo. Gemeente06, het onderzoek, zit er helemaal op. Zonet de vijfde vragenronde trouw ingevuld, en beloond met de preliminaire resultaten [150 KB PDF].
Akkoord, de respondenten hadden per definitie allemaal toegang tot internet en zijn dus nauwelijks representatief te noemen, maar toch… een paar uittreksels die me opvielen:
Voor het Vlaams Belang zijn lokale kandidaten en lijstrekkers van heel klein belang, met uitzondering van de lijsttrekker in Antwerpen. Het gaat om ontevredenheid met het nationale beleid vooral over de twee thema’s van de partij. De lage kwaliteit van de lokale VB-politici, volgens de eigen kiezers, maakt de VB-aanhang kwetsbaar voor sterke kandidaten en een sterk lokaal beleid van andere partijen.
Mensen stemmen op het Vlaams Blok ondanks de kandidaten, en, hoop ik stilletjes, ook ondanks de thema’s.
Groen! zit volgens het onderzoek met een vergelijkbaar probleem: mensen stemmen op hen ondanks de politici.
Groen! heeft een enorm probleem met de gepercipieerde kwaliteit van zijn lokale en zijn nationale politici. Ook de prestaties van de nationale en lokale partij worden laag ingeschat. De partij blijft vooral stemmen trekken door haar thema’s, bijna ondanks het gebrek aan lokale en nationale boegbeelden. In steden, zoals bijvoorbeeld in Antwerpen, waar de SP.A sterke burgemeesterkandidaten naar voren kan schuiven, loopt het groene electoraat in grote drommen weg.
“Amateurs”, da’s inderdaad vaak mijn perceptie ervan. Wat verder wordt dat nog eens duidelijker gesteld:
Wat het meest opvalt, is dat de groene kiezers in ons panel op alle metingen van de kwaliteit van het lokale of het nationale Groen!-personeel significant negatief afwijken van de andere electoraten. Dat wil dus zeggen dat de groene kiezer helemaal niet enthousiast is, of toch veel minder dan de andere electoraten, over de kwaliteit van de Groen!-kandidaten waarvoor ze dus wel van plan zijn te stemmen. [...] Aansluitend bij het vorige zijn de groene afhakers niet echt te spreken over de prestaties van de partij, zij het nationaal of lokaal.
Veel meer woorden moeten daar niet aan vuil gemaakt worden: hoera!
De avond doorgebracht in het stadhuis en dan in de Zebrastraat bij de sossen, en ik denk dat ik heel de tijd met een grijns tot achter mijn oren rondgelopen heb.
Zó content: Lien is (ruim) verkozen, de socialisten en de liberalen kunnen hun werk voortzetten, Termont heeft een uitstekende score en dus een stevig mandaat, de fascisten hebben stemmen en (belangrijker) zetels verloren… het kon gewoon niet op.
Verrast dat de CD&V zo véél verloren heeft, dat wel. En bijzonder teleurgesteld in de rest van Vlaanderen, maar geen erg, geen erg: binnen één of pakweg maximum twee of drie verkiezingen volgen ze de trend die Gent vorige keer al voorzichtig inzette, en die Gent en Antwerpen deze keer doorzetten.
Luc Van Den Bossche, verfrissend blunt tegen Tinne Vanderstraeten die nog eens haar beklag doet over de (awoe! boe!) voorakkoorden: “Als je de dingen wil veranderen, dan zeg je dat je de wetgeving gaat veranderen, en begin je niet te janken dat men ondemocratisch bezig is als partijen doen wat ze binnen de huidige wetgeving mogen doen.”
Het wordt deze keer bijzonder gemakkelijk om te kiezen voor wie gestemd.
Vorige verkiezingen was het ook gemakkelijk, maar misschien wat té gemakkelijk. Toen was mijn regel: de eerste allochtone vrouw op de lijst van de socialisten.
Ik weet dat het verouderd is en zo, maar mijn eerste keuze blijft voor een partij, niet voor een mens. Voor de socialisten, ik.
Ik heb de afgelopen maanden het voorrecht gehad een paar mensen in de campagnes van wat dichter meegemaakt te kunnen hebben, en ik kan met een gerust hart wat meer geïnformeerde voorkeursstemmen doen. Meer dan één stem op eenzelfde lijst is mogelijk, en dus wordt het zeker al dit:
Lien Braeckevelt. Niet wegens dit, maar des te meer wegens dit. En ook wel omdat ik ze in het echt wat heb leren kennen, de afgelopen bijna twee jaar, en behalve dat ik ze làng zo goed niet ken als Ilse, dat ik dit hier volledig kan beamen. Ik heb er alle vertrouwen in dat zij dat bijzonder goed zal doen, zoals zo ongeveer alles dat ik ze heb weten doen.
Els Van Eeckhaut. Om bijvoorbeel dit. Ik ken ze niet–een keer of twee goeiendag gezegd–maar ik vind het een sympathieke madam. En soms moet het niet meer zijn dan dat: een goed programma, en een goed gevoel.
Daniël Termont, en niet op Frank Beke. Niet omdat ik Frank Beke niet goed vind, verre van. En ook niet omdat ik boos ben dat hij niet in ‘t echt gaat zetelen, ook verre van. Maar wel omdat ik het fijn zou vinden dat in de verhouding stemmen lijsttrekker/lijstduwer er toch wel niet al te veel scheeftrekking is, dat Termont met toch een zeker mandaat de legislatuur tegemoet kan. En uiteraard omdat ik veel goeie dingen zie in Termont–haven en economie, verdorie niet de gemakkelijkste departementen, as good a preparation as any, zou ik zo denken.
Lieven Decaluwé. Omdat ik vind dat hij uitstekend werk gedaan heeft de afgelopen jaren.
Voor de rest weet ik het niet. Ik hoor goeie dingen over Lieve Achten. En Cathy Plasman ook. Ik denk dat ik morgen zie.
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
