Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Categorie: Sonstiges (pagina 2 van 477)

Fietsen in Kopenhagen

We hebben twee elektrieken velo’s gehuurd om rond te rijden in Kopenhagen.

Twee slechte elektrieken velo’s, zo bleek ongeveer tien seconden nadat we er voor de eerste keer mee aanzetten: om te beginnen waren het van die torpedo-dingen. Achteruittrappen om te remmen, dat was bij mij geleden van toen ik zes jaar was of zo.

Maar ook: een raar soort systeem, waarbij de ondersteuning een vaste snelheid heeft, en pas ‘inschakelt’ als de pedalen aan een zekere snelheid ronddraaien. Ongeacht de versnelling, dus als ik in de eerste of tweede of derde versnelling zit, schiet de ondersteuning direkt in gang, maar moet ik enorm rap rondduwen om mee te zijn met de motor. En als ik in vijfde-zesde-zevende versnelling zit, krijg ik de fiets niet in gang want ik geraak nooit aan de nodige ronddraaisnelheid.

En dan bleek dat ik eigenlijk nog geluk had, want die van mij gaf nog ondersteuning: die van Sandra deed dat bijna niet.

Maar bon. Een mens leert er mee leven: bij elk rood licht terugschakelen naar eerste versnelling, en stoppen met de pedalen zó dat ge meteen kunt duwen bij groen.

Voor de rest: fietsen in Kopenhagen is raar. Er is meestal een megabreed fietspad. Soms ligt dat fietspad achter de geparkeerde auto’s, maar soms is er ook maar een aan één kant van de straat, en moeten fietsen aan de andere kant gewoon tussen de auto’s rijden.

De situatie aan kruispunten en om in te slaan was mij niet helemaal duidelijk: ik had gelijk de indruk dat we het verkeerd deden door de zebrapaden te gebruiken, maar een alternatief was er niet zo snel. Ik wist ook niet goed of rechts afslaan bij rood mocht of niet: soms bleven Denen staan, soms ook niet.

En zeer veel auto’s, toch. Meer dan in het centrum van Gent.

Het zou wel goed zijn om een gelijkaardig systeem als in Kopenhagen hier te hebben, maar ik heb de indruk dat de straten er door de band gelijk drie keer zo breed zijn als in Gent, en dat het dus redelijk moeilijk wordt om het één op één over te nemen.

Behalve dan dat de geparkeerde auto’s tussen de fietsen en de rijdende auto’s zouden kunnen. Dat zou enorm veel veranderen.

Pijnlingen

Dat moet niet aangenaam aangekomen zijn, bij een aantal partijen:

peiling

Spannend. Nog iets meer dan twee weken. Spannend.

Smaken en kleuren

Zozie, Design Matters 2018 zit erop.

Ik heb zeer goeie dingen gezien, maar ook dingen waar ik zwaar de wenkbrauwen van moest fronsen. Een beetje oneven van kwaliteit, dus. En het rare is dat we met een paar van het werk waren, en dat wat de ene goed vond, de andere maar niets vond, en omgekeerd.

Bruno Maag vond ik eigenlijk van inhoud niet zo erg wereldschokkend, maar deed mij wel het meest nadenken van alle sprekers. En de mens van Minecraft en de designer van FIFA, die waren allebei misschien niet zo hard van toepassing op het werk dat wij op dit moment doen, maar wat zij doen vond ik wel immens boeiend.

En aan de andere kant was er bijvoorbeeld een mens die heel veel blabla verkocht rond wat niet meer dan een standaard CMS-template was, waarmee een soort watered-down-versie van Wired-designs kon gemaakt worden. En een paar “kunstenaars” die wat mij betreft zeker hun ding mogen doen, maar die daar toch niet echt thuis hoorden.

Ik zal mijn notities dan eens allemaal op een rij zetten en wat meer opinie hebben, zie.

Prioriteiten, mijne man

Ik had vanmiddag een teleconferentie over een offerte. Er werd gesproken met iemand die zou programmeren wat wij zouden samen met een klant ontwerpen. Er moest op dat programmeerwerk iets van ruw budget geplakt worden, maar de man aan de programmatie had graag wat meer pak gehad op de scope van het project.

Waarop ik voorstelde om rap wat schetsjes te maken.

Hoeveel werk kan dat zijn? Niet veel werk. Op papier is dat op tien minuutjes getekend.

Maar dan moeten er een paar zinnen bij de tekeningen, en dan begint een mens na te denken en ziet hij allerlei andere mogelijkheden, en voor ge het weet, zijt ge aan het tekenen in een tekenprogramma en loopt het allemaal de spuigaten uit van detail en features en wordt het terugnemen! Achteruit! Minder! Meer schematisch!

En voor ge dat weet zijt ge allemaal verschillende schematische peetjes aan het tekenen. Niet omdat het nodig is, niet omdat het anders niet duidelijk zou zijn, maar omdat het geestig is.

peetjes

En dan kijkt ge en dan is het veel te laat en vraagt ge u af waar de tijd naartoe is gegaan.

Tsk.

Not permitted!

Morgen stap ik op de vlieger. Ik kreeg een mail van Sabena om mij te zeggen wat ik wel en niet mag meenemen, met onder meer dit:

notpermitted

Valse wapens, en alles dat als een wapen zou kunnen gebruikt worden dat een projectiel afvuurt. Een stylo dus bijvoorbeeld? Want daar zit soms een veertje in, waarmee ge de vulling van stylo kunt afvuren, en als ge dat scherp maakt of inwrijft met vergif…

Puntige en scherpe object mogen niet. Okay, dus geen potloden. Maar stompe objecten mogen ook niet. Euh, is een schoen stomp? En een computer?

En magneten of andere gemagnetiseetde voorwerpen mogen blijkbaar ook niet, noch in handbagage noch in ingecheckte bagage. Mijn computer heeft magneten, mijn sleutels, mijn telefoonhoes… aargh!

Drie twee een start!

Morgen begint Zelie er aan. Vorig jaar heeft ze al examens van een reeks vakken van het tweede semester met goed gevolg gedaan, en er was de optie om vanaf nu alles te paard tussen twee jaar te doen, maar dat zag eigenlijk niemand echt zitten.

En dus begint ze nu gewoon samen met allemaal andere mensen voor techt aan de eerste bachelor Taal & Letterkunde, Duits-Engels.

Zo spannend. 🙂

Maniac

Soms heb ik geen zin om na te denken en kijk ik gewoon naar wat Netflix mij voorschotelt.

Netflix stelde mij Maniac voor. Het speelt zich af in een alternatieve wereld (een ander Vrijheidsbeeld, computertechnologie die jaren-1980 aandoet, rare dingen met reclame en vrienden kopen), maar daar wordt eigenlijk niet echt iets mee gedaan.

Emma Stone en Jonah Hill doen mee aan een farmaceutisch-computer-achtig experiment, en het duurt even voor het allemaal duidelijk wordt wat er aan de hand is.

Netflixs-MANIAC

Tien afleveringen later: ik vond het wel goed. En zeer goed dat er geen tweede seizoen komt. Dat is al de tweede keer in korte tijd, na The End of the Fucking World een paar dagen geleden, dat ze een verhaal vertellen dat gewoon een einde heeft. Fijnzo.

Ik las daarnet dat de regisseur (Cary Joji Fukunaga, van onder meer het ongelooflijk goede eerste seizoen van True Detective, die ook de nieuwe Bond-films zal doen binnenkort) laatsteminuut allerlei afleveringen weggekapt heeft, en dat hij een aantal ideeën had die ik zeer graag had gezien, maar die teveel geld zouden gekost hebben.

Wel: ja dus. Zonder het te spoilen: het is “wel goed” en niet “uitstekend goed”, omdat er zo enorm veel méér had kunnen gedaan worden met de premisse dan dat er nu gedaan is. Met wat meer tijd en boterhammen zou het onvergetelijk kunnen geweest zijn.

Roads not taken

Als ik beter mijn best had gedaan, had dit in het echt ook misschien wel gekund, wie weet. 🙂

20180922_124204

En ook: kindjes beschuldigen van brandstichting en voyeurisme is wijs.

Oh noes! Ik ben gehacked!

Kijk nu wat ik in mijn mail kreeg, toen ik toevallig mijn spamdoos aan het bekijken was op zoek naar een andere mail:

spam

Ik ben helemaal bang: iemand heeft mijn emailadres (of beter, een emailadres in de vorm van myspace@domeinnaam) met mijn wachtwoord verbonden (of beter, met één van de honderden automatisch gegenereerde wachtwoorden die alleen mijn password managers door de jaren heen kunnen onthouden).

En oh zeker, de “webcam” op mijn desktop of telefoon heeft mij opgenomen. Uh huh. Ik ben héél ongerust.

The End of the Fucking World

Wat een uitstekende serie. Acht afleveringen van twintig minuten, een begin, een midden en een einde.

end-of-the-fucking-world-consent-crop-1516350365-1274x849

Gebaseerd op de comic met dezelfde naam:

91qqHhiW47L

Overgezet van de Midwest naar Engeland, en als ik comic en serie naast mekaar leg: ik vind de serie beter. De personages zijn vollediger. De acteurs zijn echt uitstekend. En het zit gewoon beter in mekaar.

Zeer aangeraden. Zeer zeer.

Agendaperikelen

Morgen is het infovergadering over de Verapazbrug. Dat is die brug die er eigenlijk al jaren had moeten liggen, maar die er nog altijd niet ligt.

verapazz

Helaas, ik zal niet op tijd terug zijn van mijn werk. Te hopen dat er vanalles op het internet zal gezet worden!

update: jawel, er zijn plannen en tekeningen en filmpjes en alles.

Lijsttrekkersdebat

Het was debat in Gent, tussen alle lijsttrekkers.

Ik heb zinnige dingen gehoord, en een debat dat zo goed en zo kwaad mogelijk inhoudelijk verliep.

Ook een aantal onzinnige dingen, natuurlijk. En dé quote van het debat:

tram

Ik heb er mij zelf ook wat vrolijk over gemaakt — “Ik heb ooit mijn rug gebroken toen een trap instortte. Ik vind dat op termijn Vlaanderen trapvrij moet worden”, arf arf — maar serieus: ik vind dat geeneens een slecht idee.

Zijn trams op lange termijn wel een goed idee? Ik weet het niet zeker, maar is het niet de moeite van het ondezoeken waard, kijken of een vloot van kleinere voertuigen efficiënter zijn dan die grote molossen? Of een soort trambussen in een eigen bedding? Ik weet het écht niet.

Pro trams: snel, duidelijk eigen plaats in het verkeer, comfortabel, grote capaciteit en schaalbaar. En rails besparen energie.

Contra trams: niet flexibel, trajecten duur in aanleg en niet verplaatsbaar (tramsporen, bovenleidingen), nemen exlusieve plaats in (en specifiek: moeilijk te delen met fietsen). En met het vele start-stoppen en de korte afstanden en de bochten weet ik niet hoeveel energie rails echt besparen, in Gent.

Ik zou het graag eens uitgezocht zien. Dan zijn we daar tenminste van af, van die discussie.

Maar los van dat: wel enorm stom van de lijsttrekker van N-VA om het op die manier op die plaats en die okkasie te zeggen. Mijn overweldigende indruk, toen ik naar het lijsttrekkersdebat keek? Dat ze er echt nog niet klaar voor is. Want elke andere persoon daar op het podium zou meteen aangevoeld hebben dat dit dé soundbyte zou worden van het debat.

Dat, en Mathias die zowel sp.a als Groen als N-VA (“ik ben uw rechtse prietpraat beu!”) stampen gaf, en weliswaar duidelijk verwoordde waarom hij burgemeeste wou worden, maar daarbij vergat dat hij nog een aantal coalitiepartners nodig heeft. (Alhoewel, iedereen daar op het podium wist ook dat wat er daar gezegd werd voor de kiezers was, en dus van nul en generlei tel zou zijn ná de uitslag, maar alla.)

Vreemdeluizenstemmen in Gent

Ex-collega Jan zette een stukje folder van de N-VA op de Facebooks:

42108125_2008311095905427_3317090061169721344_n

Grafieken zijn altijd leutig. Wacht, ik maak even een grafiek die het wat beter voorstelt.

stemmers

Atchoum

Mijn neus is verstopt, mijn keel doet pijn, hoofdpijn en niezen.

Vorige week had collega Johan er van, en ik vrees dat het aan mij is deze week: valling!

Zucht. Hopen dat het rap over is.

Negen uur

Ik heb mijn telefoon om 12u38 uit het stopcontact getrokken en dan op mijn bureau gelegd. Ik heb hem de hele dag niet uit zijn slaap gehaald — het scherm heeft geen seconde aan gestaan.

Om 23u18 was er een boodschap dat hij nog 5% pile had (ik heb het scherm even aangestoken omdat ik niet wist of het het geluid van 15% of dat van 5% was), en om 23u23 heeft hij helemaal de geest gegeven.

Als ik in Gent vertrek om 6u52 en ik luister naar een boek op de fiets en de trein en de bus, en af en toe kijk ik eens.op het interweb, dan is hij bijna leeg tegen dat ik om 9u op het werk ben.

En alles is traaaaaag. Gelijk een mug die verdrinkt in een pot olijfolie, meestal.

Ik vrees dat het eens tijd wordt voor een nieuwe telefoon. Iets dat snel is en dat degelijke foto’s trekt en dat veel geheugen heeft. Ah, en deze keer met een geheugenkaart die verwisselbaar is.

Oudere berichten Nieuwere berichten

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑