Archief voor de categorie 'Televisie'

 

Binge watching, nog

zondag 30 november 2014 in Televisie. Permanente link | Eén reactie

Last week, I have been mostly watching…

You’re the Worst, serie 1, 10 afleveringen. “Romantische komedie”, zegt het internet, en dat is niet noodzakelijk. Jimmy Shive-Overly is een Engelse schrijver in Amerika, die niet in relaties gelooft. Of eigenlijk: die in niets gelooft en nergens oog voor heeft behalve in en voor zichzelf. Gretchen Cutler is chaotisch en cynisch en koppig, en is er ook redelijk zeker van dat een relatie niet in de sterren staat. En dan komen ze elkaar tegen op het huwelijksfeest van een ex van Jimmy, en besluiten ze “eh, waarom niet?”.

Het is uiteraard meteen duidelijk dat ze voor elkaar gemaakt zijn, en de traditionele “alles gaat uitstekend, dan gaat alles slecht, en dan komt het weer goed” zit er ook in, in de tien afleveringen van het eerste seizoen, maar het is zó goed gemaakt! Oh, en er zijn ook de obligate sidekicks: de iets te dikke vriendin, en de wacky ex-drugsverslaafde freeloading vriend die bij Jimmy inwoont. So far so ho-hum, maar het zijn geen karikaturen. Aflevering na aflevering worden alle personages echter en echter. Heerlijke serie, vond ik.

zap-youre-the-worst-season-1-episode-5-sunday--001

Penny Dreadful, serie 1, 8 afleveringen. Hm. Ik had dit misschien niet meteen na You’re the Worst moeten bekijken: het is zowat het omgekeerde. Niet nu in de VS, maar Victoriaans Londen. Niets subtiels, maar hopla plets, grote acteurs, speciale effecten, monsters, tralala. Sir Malcolm (Timothy Dalton) is zoals Captain Spaulding een African explorer. Maar dan niet om te lachen: als de serie begint, leren we hem kennen met Vanessa Ives (Eva Green) in zijn kielzog, een soort helderziende. Sir Malcolm is op zoek naar zijn dochter die wellicht een vampier is geworden, en dan komt er ook nog Dorian Gray op de proppen, en Van Helsing, en Frankenstein, en mja.

Het werd merkelijk beter naarmate de reeks vorderde — maar ik ben er toch niet stekezot van.

Penny Dreadful

Review, serie 1, 9 afleveringen. Forrect MacNeil doet reviews van levenservaringen. Wat is het om een dief te zijn? Om een hele stapel voedsel naar binnen te werken? Om een racist te zijn? Om het middelpunt van de aandacht op een feestje te zijn? Om verslaafd te zijn? Dat is het concept: hij krijgt een vraag via webcam, mail, Twitter, en dan doet hij dat. Het begint knullig, een beetje als een low budget verborgencamerashow. En dan wordt het gelijk wat minder lollig en knullig, en wat meer cringe en schrijnend. Fijn voor tussendoor.

33308

Hoera! Bijna gedaan!

dinsdag 19 augustus 2014 in Televisie. Permanente link | Geen reacties

Juich! Hoezee! Het is bijna weer school!

Nee, ik ben niet alleen content omdat ik mij in 1989 voorgenomen had om elke 1ste september de leerlingen aan de schoolpoort te gaan uitlachen (ik kon mij toen niet inbeelden dat er ooit kinderen zouden kunnen bestaan die graag naar school zouden gaan, namelijk) — ik ben vooral content omdat het einde van de zomer betekent dat het nieuwe televisieseizoen begint.

Yay!

Allemaal nieuwe series, allemaal vervolgen op goede series, what’s not to like?

Het is eigenlijk al begonnen (redelijk content van Outlander, de nieuwe Ronald D. Moore, bijvoorbeeld), maar het gaat pas echt beginnen als het nieuwe seizoen van Dr. Who er is. Binnen, hou u goed vast, viér dagen.

Whee!

Game of Thrones, vier, gedaan

maandag 16 juni 2014 in Boeken, Televisie. Permanente link | Geen reacties

Ik heb een hoop dingen gemist in de seizoensfinale, maar hey, zo gaat het nu eenmaal als een boek verfilmd (of vertelevisiet) wordt. All in all, meer dan degelijk, zowel het seizoen als de finale.

De finale reveal in de epiloog van het boek heb ik niet gemist, en het hele personage zou er eigenlijk zelfs uit kunnen geschreven worden. Ik had meer verwacht van the Mannis, en ik had toch ook graag “fetch me a block” zien gezegd worden, maar ik vermoed dat dat voor begin volgend seizoen zal zijn.

De interacties op het einde met de Lannisters (“Lancel and Osmund Kettleblack and probably Moon Boy for all I know” en “wherever whores go”) werden zowat onmogelijk gemaakt door Jaime’s vroegtijdige terugkomst. Geen idee hoe dát gaat spelen in het vervolg, want ik denk dat in het boek vanaf nu die twee gedachten zowat 10% van de interne monoloog van Tyrion en Jaime uitmaken.

Getver, nog negen of tien maand voor het vijfde seizoen begint.

Misschien moet ik in de zomer die boeken nog eens herlezen? Om voorbereid te zijn op Sand Snakes en Iron Isles en zo? Nog eens alles over en met Illyrio met bijzondere aandacht herlezen?

Marathons

dinsdag 2 april 2013 in Televisie. Permanente link | Eén reactie

Ge zijt beter om televisieprogramma’s een beetje op te sparen, vind ik.

Vorig weekend drie seizoenen Downtin Abbey bekeken, vanavond de laatste vier Is ‘t nog vers en de eerste vier van Up (Seven Up, Seven Plus 7, 21 Up en 28 Up).

Massamediaconsumptie met dank aan digicorder en interwebs.

Israël

maandag 19 november 2012 in Politiek, Televisie. Permanente link | 3 reacties

Hallucinant kwartier van de dag: een "debat" over Israel en Gaza, tussen de guignol van Joods Actueel, Bert Anciaux en een meneer die tot 2003 nog journalist was geweest in de regio. Gemodereerd door Tom Lenaerts, die het zich allemaal ook anders had voorgesteld.

De helft propaganda of leugens, de helft nonsens en platitudes, en elk moment dat -zuiver per toeval denk ik- iemand een halve vraag had waar iets mee aangevangen kon worden, stapte Tom meteen over naar iets anders.

En dan, om het plaatje compleet te maken: het segment voor de reclame afronden met een greep uit de internet commentaren over de al dan niet binnenkorte Belgische begroting.

Om nog eens overduidelijk te maken wat voor kleine, kleine probleempjes wij hier hebben.

Normaal gezien lukt het nochtans meestal in de Kruitfabriek om een min of meer degelijke discussie te voeren, maar hier liep het helemaal in de soep.

Bitches, yo

dinsdag 6 november 2012 in Televisie. Permanente link | Geen reacties

ECHaj

Zomer 2013, gedomme.

En in min of meer dezelfde context: akelig, akelig, akelig. Die reacties daar, op een website die van zichzelf zegt dat ze collectief min of meer progressief zijn: ick.

Gevangenisstraf is voor wraak, niet voor rehabilitatie. Ex-gevangenen zijn hun burgerrechten voor altijd kwijt, en dat is een goede zaak. Een andere wereld. (Op hier en daar een uitzondering na, natuurlijk.)

History repeating

zaterdag 22 september 2012 in Televisie. Permanente link | Eén reactie

Louis moet nu zo ongeveer een jaar of elf zijn, en hij is naar Doctor Who beginnen kijken. Is er een betere leeftijd om naar Doctor Who te beginnen kijken? Ik denk het niet!

Ik ben ook afleveringen aan het herbekijken, en hola wat zitten er enorm goeie tussen. Ik kijk er naar uit om de laatste paar jaar te zien, wegens dat ik die nog niet op televisie gezien had. Mmm.

Mijn eerste Doctor Who was de vijfde. Láng voor het internet en alles, natuurlijk, en zonder eigenlijk enige context of uitleg: het enige dat ik wist, was dat ik de intro ongelooflijk fantastisch vond (en dus ook meteen naar de bibliotheek om alle platen van BBC’s Radiophonic Workshop uit te lenen en op cassette te zetten).

Zonder verdere uitleg wist ik ook niet wat er gebeurde toen Dokter Vijf Dokter Zes werd, en ik was er een hele tijd niet goed van — man, wat een hatelijke kerel, Dokter Zes!

Ik ben enorm benieuwd of het op Louis ook zo’n indruk gaat nalaten.

De top 11 tv-intro-songs aller tijden

vrijdag 20 juli 2012 in Music, Televisie. Permanente link | 8 reacties

Het is een recept voor een goede blogpost: maak een top-zoveel-lijstje, dat gemakkelijk te lezen is, licht op inhoud, gemakkelijk door te sturen, en met nét een klein beetje controverse (elf nummers maar? en in dié volgorde? en waarom niet dit? en waarom dat op nummer één?). 

Schrijf een klein beetje bij elke keuze — als het mogelijk is, verspreid het over verschillende pagina’s, met reclame op elke pagina. En vergeet niet te eindigen met een oproep in de zin van “en u, beste lezer, wat denkt u ervan? zijn we dingen vergeten? laat het ons zeker weten in de comments!”

So without any further adieu: de top 11 van de beste tv-intro-song aller tijden. Niet van intro-tv-tunes, maar songs

 

11. Love Boat

Ah, Love Boat. Isaac, een cocktail! Dokter, een voorschrift! Purser, euh, dinges. En mevrouw wiens naam en functie ik vergeten ben, euh, ook dinges. En irritant meisje dat daar rondliep, ook dinges. 

…maar voor de rest: ideaal om mee te zingen! En het was in de Franse versie waar wij naar keken ook in het Engels!

10. The unknown stuntman

Oei, nummer tien en ik ben al aan het vals spelen. The Fall Guy, in de periode tussen 1982 en 1986, heb ik eigenlijk alleen maar in het Frans gezien, en dan was het muziekje ervan het -icky– L’homme qui tombe à pic. Deze heb ik veel later maar ontdekt. Veel en veel beter.

9. Where everybody knows your name

Ik had de tekst hiervan in Rotring geschreven op een minuscuul spiekbriefje in mijn shoolagenda, dat ik mijn vriendjes kon verbazen, dat ik meer dan alleen de eerste strofe kende.

Euh nee, wie houd ik voor de gek, ik had natuurlijk helemaal geen vriendjes.

8. L’amour en héritage

Ja, lach maar. Nana Mouskouri en alles: ik had daar zelfs een hele LP Van, vol kinderliedjes. Afgrijselijk irritant slechte kinderliedjes, zo vanop een afstand van 35 jaar bekeken, en dat mijn ouders daar maanden aan een stuk elke dag naar moesten luisteren, ‘t is erg. Enfin, ‘t was tussen Nana Mouskouri Chante Pour Les Enfants (l’enfant et la gazelle!) en Louis Neefs en Marva Zingen Kinderliedjes, als ik heel eerlijk ben. Dat en Bourvil Chante Pour Les Enfants (sébastien le pinguoin! bon voyage monsieur dumollet!).

Euh maar hoedanook: voor of tegen Mouskouri, en voor of tegen Mistral’s Daughter en de Franse herdubde versie: L’amour en héritage is een meesterwerk. Die violen! Die mineuren! Die stem!

7. Good ol’ boys

Ik wist niet wat country was, en ik wist niet wie Waylon Jennings was, maar ik vond Dukes of Hazzard fantastisch. Te jong om de Daisy Dukes van Daisy Duke te appreciëren misschien, maar nog niet te oud om plat te liggen bij de slapstick van Sheriff-Rosco-P.-Coltrane. Oh, en machtig goed nummer ook, natuurlijk. En zo toepasselijk, met heel de outlaw country erbij.

6. Woke up this morning (Chosen One Mix)

Wat een tijd om mee te maken, toen The West Wing en The Sopranos het televisielandschap voor altijd veranderden. Ik had de DVD-dozen allemaal staan (ha, waar is de tijd), en ik bekeek de afleveringen allemaal na elkaar in lange marathonsessies. Ik sloeg de intro van The West Wing telkens over. Die van The Sopranos nooit: ijzersterk nummer, ook na meer dan 80 afleveringen.

5. Short Skirt/Long Jacket

Okay, okay. Weer vals gespeeld. De versie die bij Chuck gebruikt wordt is de versie zonder woorden. Maar ik kende het nummer al van voor ik Chuck kende, en ik zing altijd mee, zelfs al is er geen tekst bij de intro van de serie. En de tekst is helemaal van toepassing op Yvonne Strahovski. Mmmm Yvonne Strahovski.

4. Where my heart will take me

Mijn adem stokte, toen ik voor het eerst de generiek van Star Trek: Enterprise zag. Zo helemaal anders! En toch: zo helemaal juist! Ik weet dat er veel mensen absoluut geen fan van de serie waren (ik wel), en ik weet dat er waarschijnlijk nog meer mensen dit geen gepaste Star Trek-intro vonden. Ik wel. Compleet over the top sentimentaliteit, jingoïsme, pseudo-religiositeit: allemaal present. En het stoort mij niet, ha!

3. Bad Things

Zompig, donker, zuiders: de combinatie van muziek en beeld in de openingsgeneriek van True Blood zet meteen de toon (van de eerste serie, dan toch).

4. Suicide is Painless

M.A.S.H., de serie, heeft langer geduurd dan de oorlog waarin de serie plaatsvond. Zelfs als klein kind was het duidelijk dat er ets verkeerd was. Het was grappig, maar het was ook tragisch. De uitzichtloosheid, de eeuwige modder, het gevoel van echt gevaar, de anarchie: Suicide is Painless, alles in één nummer gestoken. Machtig goed!

1. A Place in Time

Men kan vóór of tegen The 4400 zijn als serie, maar een mens kan toch moeilijk iets tegen dit nummer hebben. Perfect.

 

Alles tesamen, voor in de auto of op de telefoon:

Smeg!

donderdag 26 april 2012 in Televisie. Permanente link | Geen reacties

Red dwarf x

It’s cold outside, there’s no kind of atmosphere // I’m all alone, more or less // Let me fly, far away from here // Fun, fun, fun, in the sun, sun, sun.

I want to lie, shipwrecked and comatose, drinking fresh mango juice. Goldfish shoals, nibbling at my toes // Fun, fun, fun, in the sun, sun, sun.

Yay!

Alan Moore interview

zaterdag 14 april 2012 in Boeken, Televisie. Permanente link | Geen reacties

Het was alweer lang geleden dat ik een interview zag waar de interviewer zoveel minder goed was dan de geïnterviewde.

Yay Alan Moore!

Moore overdrijft natuurlijk een beetje als hij zegt dat er niets degelijk meer gemaakt wordt bij de grotere uitgevers, en de obsessie van de interviewer over Lost Girls stoorde mij redelijk wat, en het had gerust een uur of twee lang mogen zijn, maar alla.

Alan Moore: genie en lastige oude mens. Yay!

One more episode

woensdag 8 februari 2012 in Televisie. Permanente link | Eén reactie

We’ve all been there.

(en kijk vooral tot het einde)

Allez dan

maandag 9 januari 2012 in Televisie. Permanente link | 2 reacties

Aflevering twee en aflevering drie van seizoen één van Sherlock bekeken. Ik had ze al gezien, maar Sandra nog niet.

Aflevering drie eindigt op een cliffhanger.

- Ik: “Ge weet toch dat we de volgende aflevering ook staan hebben hé?”
– Sandra: “Een uur en een half! En morgen moeten we werken! En is het school!”
(pauze)
– Sandra: “Hoe laat is het?”
– Ik: “Half één?”
– Sandra: “En hoe laat zou het dan zijn?”
– Ik: “Een uur of twee?”
– Sandra: “Allez ju. Maar ik ga eerst eens naar het toilet gaan.”

Grmbl.

Een VTM-avond, verdorie

vrijdag 2 december 2011 in Televisie. Permanente link | 3 reacties

Allez, kom dat nu tegen. The Voice van de Vlaanders eerst, dat blijft leutig.

En dan, ha! De terugkeer van een van de meest grappige programma’s op de televisie! Wat als!

update: awoert, herhalingen.

Balen/Leut

dinsdag 8 november 2011 in Televisie. Permanente link | 11 reacties

Telenet heeft een stapel mensen in Leut een digicorderder gegeven (en, vermoed ik, een abonnement op digitale televisie). En in Balen hebben ze een stapel mensen hun digicassetterecorder afgepakt.

Vergis ik mij daarin, of horen we tegenwoordig alleen nog van de mensen in Leut? Hoe veel fantastischer hun leven wel niet geworden is, nu ze niets meer moeten missen op tv? Nu ze hun leven niet meer op pauze moeten zetten voor de televisie, maar hun televisie op pauze kunnen zetten voor het leven?

(En we gaan er dan even aan voorbij dat het alleen maar betekent dat ze hun leven in uitgesteld relais verspillen aan de Komen Etens en de Grey’s Anatomies van deze wereld.)

Ik dénk dat we niets meer van Balen horen, omdat die mensen na een week of twee aanpassing gemerkt hebben dat ze eigenlijk veel gelukkiger zijn zonder hun digidinges en hun dito tv.

Terug naar het ritme van de middeleeuwen: het nieuws zien, Hoger Lager, en dan Dallas. En als er bezoek was, dan zat iedereen rond Hoger Lager, of dan miste iedereen Hoger Lager. Moest er naar het toilet gegaan worden, dan werd er gewacht tot een stil moment in de aflevering of in de film, en dan was het van “vertellen wat er gebeurd is hé”.

Of misschien hebben ze in Balen wel ontdekt dat het leven zonder televisie tout court ook fantastisch kan zijn.

Lezen ze daar boeken, spelen ze gezelschapsspelen, komen buren bij buren op bezoek.

Alles in huis

vrijdag 9 september 2011 in Televisie. Permanente link | Geen reacties

Moh, op het elan van Komen Eten en dat ding met de bed en breakfasts: een nieuw programma waarbij mensen elkaars huis bezoeken en punten geven.

Ik vind dat geen slecht idee, maar ze zouden toch een beetje verder mogen gaan.

Op de wijze van Komen Eten: familieleden beoordelen. In de vooravond mama’s en papa’s die beoordeeld worden door kinderen, en ‘s avonds laat ouders die kinderen beoordelen.

Op gedienstigheid, studeren en hobby’s of zoiets. En met punten. En gemeen zijn. En in de kasten snuisteren en alles. En afbrekende commentaar van het PeterVanAsbroeckte op de achtergrond.

Must see teevee.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338