Ge zijt beter om televisieprogramma’s een beetje op te sparen, vind ik.

Vorig weekend drie seizoenen Downtin Abbey bekeken, vanavond de laatste vier Is ‘t nog vers en de eerste vier van Up (Seven Up, Seven Plus 7, 21 Up en 28 Up).

Massamediaconsumptie met dank aan digicorder en interwebs.

Hallucinant kwartier van de dag: een "debat" over Israel en Gaza, tussen de guignol van Joods Actueel, Bert Anciaux en een meneer die tot 2003 nog journalist was geweest in de regio. Gemodereerd door Tom Lenaerts, die het zich allemaal ook anders had voorgesteld.

De helft propaganda of leugens, de helft nonsens en platitudes, en elk moment dat -zuiver per toeval denk ik- iemand een halve vraag had waar iets mee aangevangen kon worden, stapte Tom meteen over naar iets anders.

En dan, om het plaatje compleet te maken: het segment voor de reclame afronden met een greep uit de internet commentaren over de al dan niet binnenkorte Belgische begroting.

Om nog eens overduidelijk te maken wat voor kleine, kleine probleempjes wij hier hebben.

Normaal gezien lukt het nochtans meestal in de Kruitfabriek om een min of meer degelijke discussie te voeren, maar hier liep het helemaal in de soep.

Zomer 2013, gedomme.

En in min of meer dezelfde context: akelig, akelig, akelig. Die reacties daar, op een website die van zichzelf zegt dat ze collectief min of meer progressief zijn: ick.

Gevangenisstraf is voor wraak, niet voor rehabilitatie. Ex-gevangenen zijn hun burgerrechten voor altijd kwijt, en dat is een goede zaak. Een andere wereld. (Op hier en daar een uitzondering na, natuurlijk.)

Louis moet nu zo ongeveer een jaar of elf zijn, en hij is naar Doctor Who beginnen kijken. Is er een betere leeftijd om naar Doctor Who te beginnen kijken? Ik denk het niet!

Ik ben ook afleveringen aan het herbekijken, en hola wat zitten er enorm goeie tussen. Ik kijk er naar uit om de laatste paar jaar te zien, wegens dat ik die nog niet op televisie gezien had. Mmm.

Mijn eerste Doctor Who was de vijfde. Láng voor het internet en alles, natuurlijk, en zonder eigenlijk enige context of uitleg: het enige dat ik wist, was dat ik de intro ongelooflijk fantastisch vond (en dus ook meteen naar de bibliotheek om alle platen van BBC’s Radiophonic Workshop uit te lenen en op cassette te zetten).

Zonder verdere uitleg wist ik ook niet wat er gebeurde toen Dokter Vijf Dokter Zes werd, en ik was er een hele tijd niet goed van — man, wat een hatelijke kerel, Dokter Zes!

Ik ben enorm benieuwd of het op Louis ook zo’n indruk gaat nalaten.

Het is een recept voor een goede blogpost: maak een top-zoveel-lijstje, dat gemakkelijk te lezen is, licht op inhoud, gemakkelijk door te sturen, en met nét een klein beetje controverse (elf nummers maar? en in dié volgorde? en waarom niet dit? en waarom dat op nummer één?). 

Schrijf een klein beetje bij elke keuze — als het mogelijk is, verspreid het over verschillende pagina’s, met reclame op elke pagina. En vergeet niet te eindigen met een oproep in de zin van “en u, beste lezer, wat denkt u ervan? zijn we dingen vergeten? laat het ons zeker weten in de comments!”

So without any further adieu: de top 11 van de beste tv-intro-song aller tijden. Niet van intro-tv-tunes, maar songs. 

11. Love Boat

Ah, Love Boat. Isaac, een cocktail! Dokter, een voorschrift! Purser, euh, dinges. En mevrouw wiens naam en functie ik vergeten ben, euh, ook dinges. En irritant meisje dat daar rondliep, ook dinges. 

…maar voor de rest: ideaal om mee te zingen! En het was in de Franse versie waar wij naar keken ook in het Engels!

10. The unknown stuntman

Oei, nummer tien en ik ben al aan het vals spelen. The Fall Guy, in de periode tussen 1982 en 1986, heb ik eigenlijk alleen maar in het Frans gezien, en dan was het muziekje ervan het -icky– L’homme qui tombe à pic. Deze heb ik veel later maar ontdekt. Veel en veel beter.

9. Where everybody knows your name

Ik had de tekst hiervan in Rotring geschreven op een minuscuul spiekbriefje in mijn shoolagenda, dat ik mijn vriendjes kon verbazen, dat ik meer dan alleen de eerste strofe kende.

Euh nee, wie houd ik voor de gek, ik had natuurlijk helemaal geen vriendjes.

8. L’amour en héritage

Ja, lach maar. Nana Mouskouri en alles: ik had daar zelfs een hele LP Van, vol kinderliedjes. Afgrijselijk irritant slechte kinderliedjes, zo vanop een afstand van 35 jaar bekeken, en dat mijn ouders daar maanden aan een stuk elke dag naar moesten luisteren, ‘t is erg. Enfin, ‘t was tussen Nana Mouskouri Chante Pour Les Enfants (l’enfant et la gazelle!) en Louis Neefs en Marva Zingen Kinderliedjes, als ik heel eerlijk ben. Dat en Bourvil Chante Pour Les Enfants (sébastien le pinguoin! bon voyage monsieur dumollet!).

Euh maar hoedanook: voor of tegen Mouskouri, en voor of tegen Mistral’s Daughter en de Franse herdubde versie: L’amour en héritage is een meesterwerk. Die violen! Die mineuren! Die stem!

7. Good ol’ boys

Ik wist niet wat country was, en ik wist niet wie Waylon Jennings was, maar ik vond Dukes of Hazzard fantastisch. Te jong om de Daisy Dukes van Daisy Duke te appreciëren misschien, maar nog niet te oud om plat te liggen bij de slapstick van Sheriff-Rosco-P.-Coltrane. Oh, en machtig goed nummer ook, natuurlijk. En zo toepasselijk, met heel de outlaw country erbij.

6. Woke up this morning (Chosen One Mix)

Wat een tijd om mee te maken, toen The West Wing en The Sopranos het televisielandschap voor altijd veranderden. Ik had de DVD-dozen allemaal staan (ha, waar is de tijd), en ik bekeek de afleveringen allemaal na elkaar in lange marathonsessies. Ik sloeg de intro van The West Wing telkens over. Die van The Sopranos nooit: ijzersterk nummer, ook na meer dan 80 afleveringen.

5. Short Skirt/Long Jacket

Okay, okay. Weer vals gespeeld. De versie die bij Chuck gebruikt wordt is de versie zonder woorden. Maar ik kende het nummer al van voor ik Chuck kende, en ik zing altijd mee, zelfs al is er geen tekst bij de intro van de serie. En de tekst is helemaal van toepassing op Yvonne Strahovski. Mmmm Yvonne Strahovski.

4. Where my heart will take me

Mijn adem stokte, toen ik voor het eerst de generiek van Star Trek: Enterprise zag. Zo helemaal anders! En toch: zo helemaal juist! Ik weet dat er veel mensen absoluut geen fan van de serie waren (ik wel), en ik weet dat er waarschijnlijk nog meer mensen dit geen gepaste Star Trek-intro vonden. Ik wel. Compleet over the top sentimentaliteit, jingoïsme, pseudo-religiositeit: allemaal present. En het stoort mij niet, ha!

3. Bad Things

Zompig, donker, zuiders: de combinatie van muziek en beeld in de openingsgeneriek van True Blood zet meteen de toon (van de eerste serie, dan toch).

4. Suicide is Painless

M.A.S.H., de serie, heeft langer geduurd dan de oorlog waarin de serie plaatsvond. Zelfs als klein kind was het duidelijk dat er ets verkeerd was. Het was grappig, maar het was ook tragisch. De uitzichtloosheid, de eeuwige modder, het gevoel van echt gevaar, de anarchie: Suicide is Painless, alles in één nummer gestoken. Machtig goed!

1. A Place in Time

Men kan vóór of tegen The 4400 zijn als serie, maar een mens kan toch moeilijk iets tegen dit nummer hebben. Perfect.

Alles tesamen, voor in de auto of op de telefoon:

It’s cold outside, there’s no kind of atmosphere // I’m all alone, more or less // Let me fly, far away from here // Fun, fun, fun, in the sun, sun, sun.

I want to lie, shipwrecked and comatose, drinking fresh mango juice. Goldfish shoals, nibbling at my toes // Fun, fun, fun, in the sun, sun, sun.

Yay!

Het was alweer lang geleden dat ik een interview zag waar de interviewer zoveel minder goed was dan de geïnterviewde.

Yay Alan Moore!

Moore overdrijft natuurlijk een beetje als hij zegt dat er niets degelijk meer gemaakt wordt bij de grotere uitgevers, en de obsessie van de interviewer over Lost Girls stoorde mij redelijk wat, en het had gerust een uur of twee lang mogen zijn, maar alla.

Alan Moore: genie en lastige oude mens. Yay!

We’ve all been there.

(en kijk vooral tot het einde)

Aflevering twee en aflevering drie van seizoen één van Sherlock bekeken. Ik had ze al gezien, maar Sandra nog niet.

Aflevering drie eindigt op een cliffhanger.

- Ik: “Ge weet toch dat we de volgende aflevering ook staan hebben hé?”
- Sandra: “Een uur en een half! En morgen moeten we werken! En is het school!”
(pauze)
- Sandra: “Hoe laat is het?”
- Ik: “Half één?”
- Sandra: “En hoe laat zou het dan zijn?”
- Ik: “Een uur of twee?”
- Sandra: “Allez ju. Maar ik ga eerst eens naar het toilet gaan.”

Grmbl.

Allez, kom dat nu tegen. The Voice van de Vlaanders eerst, dat blijft leutig.

En dan, ha! De terugkeer van een van de meest grappige programma’s op de televisie! Wat als!

update: awoert, herhalingen.

Telenet heeft een stapel mensen in Leut een digicorderder gegeven (en, vermoed ik, een abonnement op digitale televisie). En in Balen hebben ze een stapel mensen hun digicassetterecorder afgepakt.

Vergis ik mij daarin, of horen we tegenwoordig alleen nog van de mensen in Leut? Hoe veel fantastischer hun leven wel niet geworden is, nu ze niets meer moeten missen op tv? Nu ze hun leven niet meer op pauze moeten zetten voor de televisie, maar hun televisie op pauze kunnen zetten voor het leven?

(En we gaan er dan even aan voorbij dat het alleen maar betekent dat ze hun leven in uitgesteld relais verspillen aan de Komen Etens en de Grey’s Anatomies van deze wereld.)

Ik dénk dat we niets meer van Balen horen, omdat die mensen na een week of twee aanpassing gemerkt hebben dat ze eigenlijk veel gelukkiger zijn zonder hun digidinges en hun dito tv.

Terug naar het ritme van de middeleeuwen: het nieuws zien, Hoger Lager, en dan Dallas. En als er bezoek was, dan zat iedereen rond Hoger Lager, of dan miste iedereen Hoger Lager. Moest er naar het toilet gegaan worden, dan werd er gewacht tot een stil moment in de aflevering of in de film, en dan was het van “vertellen wat er gebeurd is hé”.

Of misschien hebben ze in Balen wel ontdekt dat het leven zonder televisie tout court ook fantastisch kan zijn.

Lezen ze daar boeken, spelen ze gezelschapsspelen, komen buren bij buren op bezoek.

Moh, op het elan van Komen Eten en dat ding met de bed en breakfasts: een nieuw programma waarbij mensen elkaars huis bezoeken en punten geven.

Ik vind dat geen slecht idee, maar ze zouden toch een beetje verder mogen gaan.

Op de wijze van Komen Eten: familieleden beoordelen. In de vooravond mama’s en papa’s die beoordeeld worden door kinderen, en ‘s avonds laat ouders die kinderen beoordelen.

Op gedienstigheid, studeren en hobby’s of zoiets. En met punten. En gemeen zijn. En in de kasten snuisteren en alles. En afbrekende commentaar van het PeterVanAsbroeckte op de achtergrond.

Must see teevee.

In uitgesteld relais naar de eerste aflevering aan het kijken, en voor zover ik het zo zie na nog geen halve aflevering: oef!

Wat een verademing, eens een groep van gelijk allemaal sympathieke mensen, die gelijk geen van allemaal caractériels zijn, maar mensen met precies drive en ambitie en realiteitszin en zo. Die precies gekozen zijn om het echt te doen lukken, en niet om conflicten te genereren en kijkcijfers.

En een jury die gelijk ook redelijke mensen zijn, die het gelijk niet verkeerd voorhebben met de deelnemers.

Ik ben een contente mens.

Hoofdpunt: wel een kwartier over de slachter van Geel, of de schrik van Dessel, of ik weet niet wie van ik weet niet waar, de zou eventueel vroeger vrij kunnen komen omdat “de wetgever een flater heeft geslagen”. Snel, wat zou de gewone mens daarvan denken? Cue wel twaalf gewone mensen, die zonder enige kennis van strafzaken een opinie spuien.

Touring Wegenhulp stelt voor om geaccidenteerde voertuigen met lichtgewonde en al overleden slachtoffers meteen te slepen. Wat zou de mens in de straat ervan denken? Cue naar de brandweerman van Vilvoorde. En dan naar iemand in een auto. En nog iemand. En nog iemand. En nog iemand. En naar een Facebooktekst van Béate Vervaecke. Een forumboodschap van Angie Vijlders. En Youssef Kobo op de Twitters heeft ook een opinie.

Sven Gatz neemt ontslag en krijgt toch een grote ontslagvergoeding. Wat zouden vijftig mensen in de buurt van het Vlaams Parlement daarvan denken? En Agnes Degroot, op het internet? En Ferry Cornelis zegt “een volk heeft de leiders die het verdient”. En kijk: Dirk Tieleman mag een editoriaal commentaar geven, ze hebben hem de Zeur Van De Dag-rol gegeven, blijkbaar.

Onrust over een vermist vijftienjarig meisje. De moeder van Lana dénkt dat ze deze keer niet weggelopen is, omdat ze tegenwoordig toch weer gelukkig zou zijn. Ze had ook nog op Facebook zitten chatten, en da’s toch niet iets dat men doet als men van plan is te gaan lopen.

De vastgoedprijzen zijn hoger dan vorig jaar. Daardoor kunnen veel jonge mensen geen huizen meer kopen.

En de volgende buitenlandpunten zijn samengevat. Zelfmoordaanslag in Tsjetsjenië, 30 seconden. Betoging hardhandig neergeslagen in Syrië, twintig seconden.

Zo, de minuut onbelangrijk “nieuws” hebben we gehad. Terug naar wat de mensen écht wakker houdt.

D Rode Duivels zijn vertrokken naar het buitenland voor een match. Wat zou Georges Leekens daarvan denken? Zelfs in het verre Azerbaidzjan zullen ze kunnen rekenen op trouwe fans, die meereizen, weet Cara van VT4. Wat zouden die fans te zeggen hebben? Even vragen aan een fan. Fan één, fan twee. Fan drie, die bevestigt dat indien het mogelijk zou zijn, hij inderdaad op tafel zou dansen samen met de spelers. Maar dat hij al tevreden zou zijn met een schone souvenir uit Azerginderachtistan.

En dat was Vlaanderen Vandaag: laat ons weten wat u vindt van het nieuws en de actualiteit, want we vinden uw mening belangrijk.

En dan een weerman met een grafiek over de temperaturen, maar hij staat helaas vóór de temperatuursas, dus ‘t zijn niet meer dan drie gekleurde lijnen waar we niets mee aan kunnen. En beste kijker: als u foto’s heeft van het weer, kan u die opsturen naar Vlaanderenvandaag punt BE!

Wat ik ervan vond? Ik vond het een slecht nieuws, beste VT4. Een goed nieuws, dat laat geen onbenullen aan het woord: als ik wil weten wat de man in de straat denkt over een eventuele vervroegde invrijheidstelling, dan kan ik zelf zó tien stereotiepe reacties geven.

Opinie is geen probleem, en verdorie graag zelfs, maar laat ze dan gegeven worden door mensen met kennis van zaken. Als ik Dirk Tieleman een mening hoor poneren, dan liever over de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, of gedorie zelfs over de situatie in het Azerbaidzjan waar de Rode Duivels naartoe gaan, dan zwak geneut over “de politiekers verdienen teveel”.

Nee: twintig minuten vox pop is geen vervanging voor één heldere analyse. Gemakkelijker te maken, dat wel. En goedkoper, uiteraard. En ongetwijfeld gemakkelijker te verteren voor de kijker — de herkenbaarheid, weetuwel.

I loled like a 14 year old. Gniiii.

More tp! More tp!