Toen ik schreef dat ik bijna klaar was met Alias seizoen 5, was ik eigenlijk de allerlaatste aflevering aan het bekijken. Het laatste seizoen was er teveel aan. Niet goed. Overhaast. Ze hadden er, met een beetje oppassen, alsnog een aantal seizoenen uit kunnen puren, maar zoals het nu ging, was het echt wel teveel van het goeie.

Plot twist, plot twist, onwaarschijnlijke dood, onwaarschijnlijk nog leven, onwaarschijnlijke dood, nog onwaarschijnlijker weer levend worden, ingetelefoneerd script, slechte regie, negatieve poging tot acteren, plot twist, plot twist.

Een beetje zoals X-Files toen ze Mulder en Scully nogal onhandig aan het uitfaseren waren, maar dan toch niet.

Nee, niet de moeite waard. Ik zou kunnen spreken van anticlimax, maar dan zou dat moeten zeggen dat er naar een climax gebouwd werd tijdens het seizoen, en zelfs dat was niet waar. Zucht.

Aan de andere kant: net begonnen met Life On Mars.

Een politieagent heeft een auto-ongeluk, en bevindt zich plots in 1973. Is hij zot? Ligt hij in een coma? Is hj teruggegaan in de tijd? Whee!

Zó machtig goed! Nog niet eens aan het einde van de eerste aflevering, en ik ben al helemaal hooked. En, uiteindelijk: zeer blij dat ik niet op televisie gekeken heb, en dat ik de DVD’s gekocht heb.

Goeie hellup. Die mens met zijn middeleeuwen en zijn zwaarden en zijn hardrock, ik denk dat ik daar een beeje bang van ben.

Eén van de mededingsters zei er over, vóór ze hem gezien had:

Ik val op mannen met een bierbuikje, en hij was de enige met een bierbuikje.

Good grief.

En ook, die ouders:

Maatje? 40? Mja.
Ik denk dat we hier in de Amerikaanse maten zitten.

Cringe TV. Cringe TV. En die hebberige oogjes bij die mannen. En die meisjes, och here.

Er is een wetsontwerp nog van in de tijd van de CVP aan de macht, dat nu door Paars aangepast is, rekening houdend met de suggesties van de OESO en de Raad van State. Eén stukje van die tekst zorgt voor wat deining: dat bedrijven die “recidiveren” zullen zwaarder beboet worden.

De discussie gaat niet over het naakte feit van het recidiveren, dat stond al een tijd vast en daar was iedereen het over eens. De discussie gaat, voor zover ik begrepen heb, over de vraag wanneer iets recidive is en wanneer niet: moet het precies hetzelfde feit zijn, of mag het feit er een beetje op lijken.

Afijn, over de grond van de zaak: ik zou het niet weten wie gelijk heeft, het is allemaal technisch. De regering zegt in twee tijden, na een halve paniekvoetbalreactie (denk ik) van Verhofstadt die zich zeer snel herpakt heeft, dat het allemaal maar een bagatel is. Het VBO speelt het spelletje zoals ze het voor hun leden moeten spelen: het steigert en zegt dat ze allemaal het bedrijfsleven kapotmaken, dat Onkelinckx de bedrijven gebruikt als pionnen in haar verkiezingscampagne, tralala, tralalie.

De geschiedenis zal wel uitwijzen wat en hoe, ik lig er niet wakker van.

Maar.

Er was vannamiddag een kleine scuffle in het parlement. Ik zat voor de televisie naar Villa Politica te kijken—parlementaire TV, niets zo wijs!—en ik heb het incident live zien gebeuren. Het halfrond (allez ja, het Vlaams Blok en Pieter De Crem) zat al de hele tijd te memmen dat Verhofstadt niet durfde komen en dat er ruzie was in de regering. Er waren uiteindelijk twee parlementaire vragen, van Pieter De Crem en Gerolf Annemans.

De Crem deed, zoals we dat al meer van hem gewoon zijn, een poging tot demagogie. Lichtjes belachelijk, zoals we dat ook al meer van hem gewoon zijn. Redenaarskunst door iemand die in een boek gelezen heeft hoe een goede redevoering zou moeten, en die vooral zelf heel erg overtuigd is van zijn kunnen ter zake. Rood aanlopend, en mocht er ingezoomd worden ongetwijfeld een kloppende ader op het voorhoofd en spuug in de mondhoeken.

Ach, De Crem, zo altijd maar verontwaardigd en boos en verongelijkt zijn, een vleesgeworden boosaardig soort Calimero die door niemand au sérieux genomen wordt, dat moet toch wel tegensteken op den duur. Om niet te zeggen vermoeiend zijn. Maar alla.

Dat was niet wat ik wou zeggen. Euh. Juist, ja. Het journaal.

Wel: op een bepaald ogenblik heeft Laurette Onkelinckx deze namiddag gelachen. Waarmee of in wiens richting: we weten het niet. Maar de VRT vond het nodig om die lach tussen het betoog te monteren in de buurt van een opmerking van De Crem als zou Verhofstadt teruggefloten zijn door de PS.

Anderhalve seconde lachen tussen een driftkikkerbui van De Crem gevoegd, met de duidelijke insinuatie dat Onkelinckx hem, en bij uitbreiding ons allemaal arme Vlamingen aan het uitlachen was.

Kijk hé, met een montagetoestel kan alles gedaan worden. Maar houd het dan toch tenminste een béétje eerlijk. En dat eeuwige gecommunautariseer van alles, denken ze echt dat de mensen daar écht van wakker liggen? Waarom houdt men zich daar eigenlijk voortdurend mee bezig, daar in de cenakels van de media, om Vlaanderen en Wallonië tegen elkaar op te zetten?

Gisteren zat ik in een vergadering met een hele tafel vol mensen uit Nederland. En vandaag zat ik in Wallonië, om voor het werk met mensen te spreken op hun werkvloer. Ik heb me nog nooit zo Belgisch gevoeld.

Leve België, verdorie.

Akelig, àkelig, akelig programma. Ik ben iemand die niets kan weggooien, maar daar heeft het niets mee te maken.

Nee, ze gooien niet alleen vanalles weg, ze maken het kapot en ze gooien het weg. Zonet een heel salon en een eetplaats: eerst alle stoelen kapot maken. Een heel servies: allemaal kapotgooien. Een toilet: eerst met een voorhamer in gruzelementen kloppen en dan pas verhuizen. Alle electrische apparaten op de container.

Waarom moet dat allemaal kapot? Kan dat niet naar mensen gaan die dat nodig hebben? Waarom moet dat zo absoluut noodzakelijk kapot?

En zo stóm ook: eerst uren en uren discussiëren over prullen, en dàn pas aan de afbraak van de muren beginnen, op een half uur voor de deadline.

In plaats van eerst de koppen bij elkaar te steken en na te denken wat en hoe, en dingen te plannen, en dan éérst het zwaar gerief te doen—die verbouwers moeten toch al opkuisen…

Stom, stom, stom.

update kijkt eens wat ik lees op Kidsforum?

VT4 gaat hergebruik stimuleren

De commerciële televisiezender VT4 gaat in programma’s waarin gebouwd of gerenoveerd wordt aandacht besteden aan hergebruik. VT4 heeft daarover afspraken gemaakt met de Koepel van Vlaamse Kringloopcentra, zegt VT4-woordvoerder Kristof Demasure. De zender doet dat omdat veel kijkers verbolgen reageerden op het programma “De Brekers”, waarin oude, maar nog bruikbare meubelen werden weggegooid.

De deelnemers in het programma krijgen vier uur de tijd om zoveel mogelijk inboedel in een container te gooien. In ruil voor elke kilo ontvangen ze zeven euro waarmee een designteam aan de slag kan. “Er zijn nu vier afleveringen uitgezonden, en bijna elke dag kregen we reacties van verontwaardigde kijkers”, zegt Demasure. “Vlamingen zijn blijkbaar erg milieubewust, want het format loopt ook in een aantal andere landen en daar is er nauwelijks gereageerd”. Om tegemoet te komen aan de kijkers zal bij de opnames voor het tweede seizoen aandacht gaan naar het hergebruiken van meubels en de rol van kringloopcentra. Aan de eerste reeks kan niets meer veranderen, want die is al ingeblikt, luidt het. Demasure wijst er wel op dat alle spullen die in de containers werden gegooid, zijn overgebracht naar sorteercentra en daar werden gerecycleerd. (svr)

Toch vreemd hé, hoe wij als Belgen blijkbaar echt het recycleren en sorteren op zo relatief weinig tijd ingebakken hebben gekregen?

Zo wijs! ‘t Is gelijk dat het weer 1978 is en dat er grote shows op televisie zijn de zondagavond!

Auto’s cadeau geven! vuurspuwen! Dana Winner! ten huwelijkvragingen in het programma! wedstrijden! keukens cadeau geven!

‘t Is gerief. Het kost allemaal natuurlijk waarschijnlijk minder dan een fictiereeks, en het maakt de mensen ook blij. Hoera!

[en fijne muziek op hun MySpace ook, tenminste daarnet toch]

Wouter Vandenhaute is het precies niet meer gewoon dat hij tegengesproken wordt.

Het is debat over doping en Lefevere en e-mails als bewijsmateriaal, en ‘t is redelijk boeiend, hoe hij daar in de Zevende Dag eigenlijk wel in de hoek gedrumd zit, en als een duivel in een wijwatervat links en rechts uitgangen zit te zoeken. De ene rethorische truuk na de andere passeert de revue, en vooral indrukwekkend is de manier waarop hij kijkt. Als blikken konden verminken, dat soort dingen.

Ik kan me inbeelden dat hij een gevaarlijke mens is om tegen u te hebben.

Oh, en een still van een video-opname van een print van een  mail als bewijzend sluitstuk in een betoog dat iemand een mail naar iemand gestuurd heeft? Redelijk stom, beste Wouter.

Hu, weird. Zonet op het allerlaatste einde van het zeven uur-journaal: Martine Tanghe allerlei wilde armbewegingen, als was ze aan het zeggen maar allez! hoe is dat nu mógelijk?! naar iemand.

Had ze het op een cameraman? Op Siegfried Bracke, omdat die het over Sabena wil hebben terwijl het land vergaat aan een storm die zijns gelijke niet kent?

Mevrouw Minzame Equanimity zo zien uitvliegen terwijl ze nog—weliswaar zonder klank—op camera is: zééér vreemd.

update nu ook met beeld en (geen) geluid, merci Hugues:

Wat-krijgen-we-nu? Joe Mangel is terug op Neighbours? Ik heb die naar Europa weten vertrekken, toch, zo’n vijftien jaar geleden?

Ah kijk, inderdaad. Mmm… Neighbours. Ik heb daar toch een paar jaar een plaatsje voor in mijn leven opengehouden, toen ik een televisie had op kot. Daarvan gesproken, eigenlijk: hoe zou het nog zitten met de tweelingzusjes Alessi?

Hm. Niet zo goed, blijkbaar. Gayle en Gillian Blakeney zijn verhuisd naar de VS van A, zegt Wikipedia:

In 1994 the sisters moved to the United States (where they still reside today) to pursue acting roles, landing guest spots on various film and TV projects.

Eén rolletje in een Silk Stalkings-episode, jaren geleden, en dan niets meer, volgens IMDB. Jammer. Ik hoop dat ze het goed maken. ‘t Zagen er sympathieke meisjes uit. Met talent en zo, ook wel.

(more…)

Ik wist het al een tijdje, maar ‘t is nu ook officieel bekend gemaakt: Willy’s en Marjetten houdt er nu zondag mee op.

Helaas! Spijtig! Jammer! Droefenis!

Niet, schijnt het, omdat kijkcijfers of waardering tegenvielen. Wel, schijnt het, omdat het budget er niet meer was: ‘t is dus niet afgeschaft maar wel opgeschort. Tja. Niet veel troost natuurlijk, maar toch iets.

Het spreekt vanzelf dat als er elke zondag anderhalf miljoen kijkers waren geweest, dat het dan wellicht wél dertien afleveringen had gelopen. Die waren er niet, en die zouden er ook niet gekomen zijn.  

Polariserend is het minste dat een mens er van kon zeggen. Op één slechte en één zeer matige aflevering na, vond ik het op een zeldzaam hoog niveau staan, toch zeker naar Vlaamse maatstaven. Akkoord, het was geen Fast Show of Little Britain, en al helemaal geen League of Gentlemen of Mighty Boosh, maar toch, maar toch.

Voor De Jeugd Van Tegenwoordig, voor zover ik dat zo kan inschatten en te horen aan de jawaddedadde’s en miauwkes en djoeven in conversaties online en in het openbaar vervoer, was het zo’n beetje de Buiten de zone van nu. Net zoals Buiten de zone ook al Meester, hij begint weer voor de jaren ‘90 was (alledrie trouwens met Bart De Pauw—in mijn hoofd één keer als jeune premier-met-bijrol, één keer als drijvende kracht, en één keer als temperende mentor).

Neveneffecten-de-serie was bij flitsen geniaal, maar lang niet gedisciplineerd genoeg. Niet genoeg weggegooid, en soms niet op tijd gestopt. En ik vond persoonlijk, net zoals eigenlijk ook bij Buiten de zone, dat het (bewust of onbewust) afkijkerken van voorbeelden soms echt pijnlijk was.

Willy’s en Marjetten was té Oostvlaams misschien. Uiteraard geen probleem voor mij (hoe meer hoe liever!), maar wel voor de gemiddelde Antwerpenaar en Brabander, kan ik me inbeelden. Van de nood een deugd gemaakt ook qua budget: duur voor Vlaanderen misschien, maar natuurlijk géén geld naar BBC-normen, en dan maar El Cheapo Vrije Radio-gewijs gedaan.

Maar vooral: veel meer een eigen stem dan zo ongeveer alles op hetzelfde vlak in Vlaanderen tot nog toe. Stukken Little Britain uiteraard, en het dorp begon soms echt wel op Royston Vasey te lijken en zo, ‘t zal wel, maar uiteindelijk kan dat ook niet anders, en was het absoluut niet storend.

Ik hoop dat we er nog veel meer van zien, van de Neveneffecten. Misschien moeten ze wel eens iets doen met Benoît Poelvoorde, kwestie van internationaal.

Hoop in bange dagen voor televisiekijkend Europa: de BBC en zijn Christmas Specials. Vanavond om 20u alvast de Dr. Who special (met Catherine Tate, ik houd mijn hart een beetje vast), en om 23u de Little Britain special (deel 1).

Whee!

Ja, kijk, wel: ‘t is weer mislukt om op tijd te gaan slapen. Niet van slechte wil of zo, maar ik geraak gewoon niet in slaap. Ik ben beginnen kijken naar Shadow of the Vampire, een film die ik al lang wou zien—Nosferatu meer dan veel keer gezien, wellicht de enige in de filmzaal die bij Batman Returns een lachje niet kon onderdrukken toen Christopher Walken’s karakter benoemd werd, hoe gaat dat?

Shadow of the Vampire heeft mij niet teleurgesteld. Malkovich en Dafoe zijn uitstekend, en eigenlijk doet heel de cast, van Eddie Izzard tot Udo Kier, dat bijzonder uitstekend. En ‘t mag dan al bijzonder grappig zijn bij momenten (You die! You fucking vampire bastard rat pig! Shit! You die! Die alone!), uiteindelijk is het toch maar een redelijk donkere bedoening, als Murnau op het einde Orlock ijzig kalm toespreekt Frankly Count, I find this composition unworkable. Could you return to your original mark please? If it’s not in frame, it doesn’t exist.

Hrm. Misschien moet ik nog eens Nosferatu herbekijken. Nog een geluk: hij ligt op mijn werk. Morgen meenemen, denk ik. Yep.

Kom het tegen! Ik heb hartelijk moeten lachen met een stuk eindejaarsconferentie van Geert Hoste!

Ik meen het echt, en niet om tegendraads te zijn of om te mainstream-bashen, maar ik kan normaal gezien gewoon geen mondhoek optrekken tijdens die dingen. Tot vandaag dus: een stukje dat helemaal niets te maken had met politiek of actualiteit, maar gewoon over een zieke hond ging.

Waarmee ik weer maar eens bedenk hoe grappig Geert Hoste eigenlijk soms kan zijn, en wat voor een vakman hij wel is—in talkschouwen en zo vind ik hem trouwens ook altijd bijzonder grappig en sympathiek.

Hey! Ik weet een manier om op televisie te komen! Echt waar, no strings attached, helemaal on the level!

De televisie zoekt namelijk mensen die echt Second Life doen. Zo met een leven opbouwen, en dingen kopen, en echt interageren. Iemand? Iemand?

Ik vrees dat het vooral gevonden vreten is voor media en dat er in ‘t echt niet zoveel mensen hier te lande fanatiek mee bezig zijn, maar alla.

Indien wel: laat iets weten.

Blumenthal is de chef van het beste restaurant ter wereld (echt waar!), en hij gaat een aantal afleveringen na elkaar klassieke gewone gerechten analyseren en proberen perfectioneren.

Om te beginnen: kip met groenten en gebakken patatten.

Kip
Bresse-kippen nemen. De kip iets meer dan een uur in zout water laten liggen. Het zout laten wegtrekken door de kip een uur in gewoon water laten liggen, en elk kwartier het water vervangen. De kip 30 seconden blancheren, en dan afkoelen in een kom ijswater. Dat twee keer herhalen, en het beest dan een nacht laten drogen in een ijskast. En dan vier uur aan precies 60 °C in de oven. De kip in enorm hete olie-zonder-smaak aanbakken, in een wok die als rotisserie gebruikt wordt.

Gebakken patatten
Min of meer bloemende patatten nemen, en in gezouten water tot net bloemend laten koken. Laten afkoelen, en in een pan met warme olijfolie ronddraaien dat alles helemaal bedekt is. In een warme oven aan 190° steken.

Groenten
Wortelen stoven zonder water, alleen met boter, zout en peper. Broccoli even blancheren, en dan ook zonder water stoven met peper en zout en boter.

Afwerking
Kippevleugels in een dikke klont boter bakken. Boter met kippensmaak in een dikke spuit opzuigen, en in de kip spuiten.

Het klinkt misschien allemaal vreemd, maar het zag er vre-se-lijk lekker uit. In search of perfection, BBC2, dinsdag. Onthouden!

Rap, rap! Het is nog maar juist begonnen! Nog op tijd om te beginnen kijken!

The Choir op BBC2:

Choirmaster Gareth Malone is a man on a mission. He believes Britain’s schools are bursting with untapped singing talent and he’s determined to prove it by starting a competitive choir from scratch in a school that’s never had one before. But there’s a twist. He wants to get them good enough to compete in the World Choir Games in China by the end of the school year.

Gareth’s choice of school is Northolt High—an everyday comp and the auditions are an exhausting affair. From wannabe R&B divas to timid 11-year-olds singing nursery rhymes, Gareth sees 160 kids from which he needs 30. There are some real gems, including 15-year-old Chelsea Campbell. But it soon becomes apparent behind the slick voice is a dubious school record. She’s being transferred to another school because of ‘behaviour issues’.

For the lucky few there are ecstatic scenes when they are given the news they’ve made it through auditions. But then the real work begins. The group have just four weeks to produce singing good enough to qualify for the World Choir Games. Gareth battles poor attendance, lack of commitment and some terrible singing by the boys in his bid to realise his dream. Has he bitten off more then he can chew?

Het ziet er uitstekend uit.