Nog niet de laatste loodjes, en nog niet eens de voorlaatste loodjes, maar ’t is toch bijna bijna bijna gedaan, want bijna alle boeken zitten er nu in, bijna allemaal op hun plaats.
De voor-voorlaatste keer zal zijn als ik alle boeken helemaal op hun plaats zal gezet hebben. De voorlaatste keer zal zijn als de vloer helemaal leeg is en er niets meer staat dat er niet meer moet staan. En de laatste keer zal zijn als de ruimte zijn definitieve bemeubeling gekregen zal hebben (een tapijt, een kastje extra om de tv op te zetten, een zitmeubel).
Maar nu zitten alle boeken er dus bijna in. Waar ik geëindigd was zaterdagavond, was dat ik de science fiction en fantasy-boeken allemaal ging proberen krijgen in de grote Billy-kasten, alle kleine en grote boeken door elkaar en dus op een grotere schappenafstand.
Dat lukte bijna: ik kwam ongeveer twee schappen te kort.
En dus was een grote reorganisatie (opnieuw) aan de orde. Board games in een kleine kast gezet, een schifting gedaan in de tijdschriften die ik wil houden, nog eens heel aandachtig gekeken of ik niet-science fiction en niet-fantasy in de afdeling science fiction en fantasy had staan, en jawel: alle ruimte die ik nodig had.
(Bleek dat ik het volledige werk van Dorothy Dunnett verkeerd had staan, trr.)
…maar dat ik ruimte genoeg zou hebben, wou dus ook zeggen dat ik alles (nog maar eens) allemaal van plaats moest verhuizen. En dan bleek dat ik toch te weinig ruimte zou hebben, en ik dacht alle shlock en wijvenboeken alsnog ergens anders (waar? geen idee) te zetten, tot Sandra met een geniale suggestie afkwam.
“Zet dan de pockets die in grote reeksen zijn gelijk Danielle Steel en Agatha Christie gewoon dubbel, achter elkaar.”
Which I did. Wat me dus een schap of twee-drie bij gaf.
Waardoor ik nu twee kasten Fictie heb (grootste deel dubbel achter elkaar), twee kasten Non-fictie, twee kasten Comics, en denk ik zes kasten Science Fiction & Fantasy. En dan nog wat schipperen, voor volgende keer.
Ge moogt dan al plannen en doen: het is pas als de boeken er staan, op de planken, dat het een beetje een idee geeft van wat en hoe.
Uiteindelijk vandaag van toch maar besloten om alle non-fictie bij elkaar te kappen. En alle alternatieve geschiedenis bij science fiction & fantasy te smijten.
En ook om alles een kast of zo op te schuiven, en om te proberen om pockets en hardcovers toch maar door elkaar te zetten. Waardoor ik plaats verlies, zeker dat, maar wat het alfabetisch zetten meer, euh, alfabetisch maakt.
Ik was het al een beetje vergeten hoe het er vroeger uitzag: ‘t is raar hoe rap dat kan gaan.
Eergisterenavond:
Vandaag:
(En zeggen dat die hele rechterkant tot nog niet zo lang geleden een gemanicuurd en regelmatig afgereden grasveldje was, waar elk onkruid uit gewied werd. Sic transit.)
Geen foto’s bij de hand wegens donker, maar neem het van mij aan: de koer is leeg.
Dat is zo opluchtend, ge kunt u dat niet inbeelden. Die frigo die daar stond, al die dingen die mij verwijtend aankeken van “ge hebt ons gekocht en jaren en jaren en jaren en jaren bijgehouden en verhuisd en meeverhuisd en herverhuisd, en nu staan wij hier in de regen en het mos, awoert”: ze zijn weg.
Morgen verder in het achterhuis puin ruimen. Boeken in het rek zetten, en dan beginnen klasseren aan de boeken die ik in eerste instantie opzij had gezet op stapels “niet houden”.
Ai oei ai oei: ik sleep mij van bet achterhuis naar de trekzetel om toch een uur of twee te bekomen.
En dan terug naar het achterhuis, want tegen morgen moet er daar vanalles definitief geklasseerd zijn, want morgen komt er iemand met een remorque dingen naar het containerpark brengen.
Morgen, als het een beetje lukt, is onze koer weer min of meer groot huisvuilvrij. En zijn de grote plaatsinnemers in het achterhuis weg.
En geraak ik misschien van die barst in mijn hart af als ik al die dingen zie liggen waar ik voor gespaard en gewerkt en gewroet heb, en die geen lens ter wereld nog kan gebruikend wil hebben computers, computers, computers, kapotte frigo, halfcompleet speelgoed, kapot tapijt, kapotte bureaustoel… aaargh.
update 1u20: nope. ‘t Zal niet gaan. Met de beste wil van de wereld, maar genekt door mijn rug. Ah well: het zal blijven bij een grotendeels lege koer.
Euh ja ‘t is voor niemand interessant behalve voor mij (en dan nog!), maar het is dus wél iets waar ik al jaren naar uit aan het kijken was: de dag nadert dat al mijn boeken in een bibliotheek zullen staan, hoezee!
(Nu ja, alle boeken die ik besloten heb te houden, dus.) (Wat een hele, héle stapel minder is dan het totaal van de boeken die hier lagen, slik.)
Achter de rug:
Science Fiction & Fantasy (alfabetisch op auteur)
Biografieën (alfabetisch op onderwerp)
Geschiedenis (chronologisch op periode)
Werkgerelateerde zooi (alfabetisch op titel)
Nu aan bezig:
Andere non-fictie (alfabetisch op auteur)
Nog te doen:
Godsdienst en gelijkaardige (alfabetisch op onderwerp)
Andere fictie (eerst op taal, dan alfabetisch op auteur)
Wijvenboeken en brol (alfabetisch op het pseudoniem van de persoon die zich zogezegd auteur noemt)
Woordenboeken en andere naslagwerken (op onderwerp)
Koffietafelboeken en zo (op grootte)
En dan moet ik nog eens voor van die kaartjes zorgen om tussen de categorieën te steken.
En de kamer aankleden met licht en verf aan de muur en zitgelegendheid en alles. HA!
Science fiction en fantasy zijn geklasseerd (behalve de boeken die ik ongetwijfeld nog zal vinden in de loop van de dagen en weken in de rest van het huis). Ik heb een schap of twee biografieën geklasseerd (op naam van de gebiografeerde), een schap met militaire geschiedenis en militaire theorie (niet geklasseerd, eigenlijk), en een schap of twee drie met gewone geschiedenis (gerangschikt op periode).
En nu? Ik weet het niet goed. Er is nog wat laaghangend fruit, in de vorm van gewone fictie / literatuur en wijvenboeken, er is nog een schap of twee godsdienst en occultisme, en dat zal allemaal wel lukken. Maar dan is er ook een enorme hoop met dingen die ik uit het oog verloren was: min of meer werkgerelateerde zaken over interactie, en interfaces en allerlei. Dat zijn verdomd zware boeken, meestal, en dus moeten die eigenlijk ofwel op de laagste schappen, ofwel op minder brede schappen.
Ik was beginnen klasseren naar onderwerp, maar: bluuurgh. Het zal per auteur zijn, gewoon.
Ik denk dat ik op elke tien boeken er zeker drie of vier op de stapel “weg te geven” heb gelegd, als het al niet meer was. Met de dood in het hart, maar wat moet, moet. Geen plaats is geen plaats, en alles.
Het resultaat van de werken vandaag: twee en een halve Billy geklasseerd, met daarin science fiction en fantasy van A tot K. Twee en een halve Billy achter de rug, nog elf Billy’s te gaan.
Gnnnnnnn… De kogel door de kerk, in mijn hoofd: ik ga een hele reeks boeken en cd’s en dvd’s wegdoen.
Er is nu eenmaal niet genoeg plaats, is niets aan te doen. Gho ja, ik zou kunnen beginnen verkopen en zo, maar wie gaat daar ooit geld voor geven, en wat ga ik nog recupereren van wat ik er aan uitgegeven heb?
Ik denk dat ik ga op zoek gaan naar goede doelen. De schoolbibliotheek, bijvoorbeeld — wie weet zijn die wel content met een collectie van een paar honderd films op dvd? Of van stapels en stapels pockets science fiction en fantasy?
Of iets anders? ‘t Moet in alle geval weg, helaas.
Ingrediënten: een resem Billy-kasten van bij Ikea, en een hele stapel boeken. Eerst alle boeken uit dozen in de kasten gepropt, zoveel als mogelijk:
Dan alles weer min of meer leeggemaakt, de kasten op hun definitieve plaatsen gezet en op een sokkel om ze waterpas te krijgen:
En dan verder afwerken, plaats voorzien voor licht bovenaan, de hoeken afwerken:
Dat staat dus rotsvast stevig, en het ziet er vind ik nog redelijk uit ook. De planken moeten nog degelijk verdeeld worden en zo, en we moeten nog een stuk of vijf zes bijkomende kasten gaan halen voor de andere kant van de ruimte, maar ‘t komt wel in orde denk ik.
We zullen zien wat we zullen zien, dat we zullen zien wat we zullen zien.
‘t Is dat we nu tot het einde doorgaan, namelijk: de bouwaanvraag is goedgekeurd. We mogen van alle mogelijke instanties doen wat we willen doen aan ons huis (op voorwaarde dat we voorleggen hoe onze ramen er zullen uitzien en wat voor kleur we tegen onze voorgevel gaan smijten).
En dus mag er nu begonnen worden aan een nieuw dak, een nieuwe achtergevel, nieuwe deur en ramen in opgekalefaterde en geverfde voorgevel, en dingen, en dingen, en dingen.
Er worden nog een paar zaken afgewerkt aan de vorige fase, maar dan mag het eigenlijk wel zo snel mogelijk beginnen, dat vervolg, van ons. Al was het omdat het ondertussen in onze slaapkamer binnenregent als was er geen dak maar een vergiet boven ons hoofd.
Euh maar wacht, laat mij dat even met wat meer nadruk zeggen: onze bouwaanvraag is goedgekeurd!!!
Trala, de kasten zijn klaar, de kasten zijn klaar!
Er waren nog een paar deurtjes die te kot kort waren onder het bureau, en er moest nog iets met afstandsbedieningsherhalers geforceerd worden wegens dat er allemaal bakjes in een kast zaten en dat dat lastig was voor een afstandsbediening.
Oh ja, en ook: een jongensdroom is in vervulling gegaan — een televisie op een verdraaibare arm!
De verlichting doet al wat ze zou moeten doen, er zitten dingen in de vitrines, en alles, en alles.
Nu alleen nog een paar plinten en de chauffage weer ophangen, en dán nog wachten op die bouwvergunning om de voorgevel en de vensters te kunnen doen, en dan is de living helemaal klaar.
Voilà zie, het startschot is gegeven. Gisteren kwam ik thuis, en er was in het achterhuis licht aan de twee kanten van de ruimte op het gelijkvloers.
Dat was al, vroeger, toen er aan elke kant twee peertjes hingen met elk een schakelaar, maar bij de laatste ronde verbouwingen op het eerste was alles aan de ene kant weggehaald.
De bedoeling is hetzelfde te doen als in de woonkamer en in het bureau: zowel directe verlichting als indirecte verlichting, allebei met een dimschakelaar. Directe verlichting via een nog nader te bepalen lampachtig ding in het midden van het plafond links en rechts, en indirecte via LED-lichten (of TL-buizen, geen idee wat het zal worden) bovenaan de boekenkasten links en rechts.
Behalve het licht waren er ook al stukken plafond bijgeplakt (er waren er uitgehaald vorige keer) en was er geplamuurd:
(ja, het fototoestel staat waterpas en in een hoek van precies 90° met de twee zijmuren: de achtermuur is aan de linkerkant een kleine twintig centimeter verder van de camera dan aan de rechterkant)
In het koude daglicht ziet het er allemaal nog wat lastiger uit, al die boeken op elkaar en tussen elkaar gepropt, zonder rijm of reden van klassering (behalve dan hier en daar wat boeken van min of meer dezelfde kleur bij elkaar gestoken, omdat de hipster-van-vele-jaren-geleden in mij dat ook eens wou doen):
Ik weet hier nu elk boek staan, ik heb daar een goed geheugen voor, maar voor de rest vind een kat er haar jongen niet in terug. En dus zal dat dan uiteindelijk moeten proper geklasseerd worden.
Wat dus wil zeggen dat er veel meer plaats gaat verloren gaan. Okay, ik kan boeken min of meer per genre zetten en dat zal min of meer wel een invloed hebben op de gemiddelde grootte van de boeken — vakliteratuur is meestal pakweg hoger dan 23 centimeter — maar voor de grote hoop van de boeken gaat dat niet op.
Ik ga hardcovers toch niet elders zetten dan paperbacks? Met die Billy-kasten kunnen planken proper op verschillende hoogtes gezet worden, maar de miserie is dat het natuurlijk niet volledig traploos is, en dat ik dus moet kiezen tussen een beperkt aantal afstanden (nog eens lastiger gemaakt doordat er in het midden een vaste plank zit die niet precies in het midden zit).
En dus kan ik een schap maken dat 14 cm hoog is en perfect voor CD’s maar voor niets anders. Kan ik een boekenplank 17,2 cm hoog maken die te hoog is voor CD’s maar nét te klein voor pockets, wegens dat die 17,46 cm hoog zijn. Of een schap van 20,4 cm hoog waar ik DVD’s in kwijt kan en pockets, samen met softcovers die nét iets groter zijn (20 cm komt vaak voor), maar een hele reeks andere softcovers niet, wegens dat ze 22,8 cm groot zijn. Die kan ik dan in een schap steken dat ik 23,8 cm hoog maak, maar daar passen de meeste hardcovers dan weer niet in wegens dat die nét een beetje meer dan 24 cm hoog zijn. En de volgende stap is dan 27 cm, behalve als het in de buurt van zo’n middenplank is en dan is het 26,7 cm aaargh.
Bovenop zo’n kast staat trouwens nog een uitbreidingsstuk: dat heeft een binnenafmeting van 33 cm heeft, wat wil zeggen dat er geen twee volwaardige schappen van te maken zijn… aaargh ook.
Eigenlijk zou ik de planken op 27 cm afstand van elkaar moeten zetten, dan kan ik er hardcovers en softcovers en pockets door elkaar in steken. Ja, dan verlies ik wel 9 centimeter hoogte overal waar pockets staan, maar dat is dan maar zo. Dat zou iets geven als op het onderste schap links op de foto hieronder, behalve dat ik eigenlijk verbazend veel niet-pockets heb en dat het nooit zo dramatisch zal zijn:
(En dat is dan ook meteen de reden waarom ik geen twee boekenrijen achter elkaar kan steken, met de achterste op een verhoog: veel te veel grote boeken in verhouding met pockets.)
…maar als ik het zo doe, dan verlies ik per boekenkast zeker een volledige legplank. En de boeken staan er nu al met twee of drie achter elkaar in.
Gisteren wegens allergiegodweetwat moeten opgeven na een halve dag in het achterhuis, en vandaag de hele dag zonder snotteren kunnen werken.
Ik heb nochtans hele gezichtenvol bouwstof gekregen (“eens blazen op dit stuk steen — aargh!”), ik moet zeker een soepbord vol jaren-1930-1940-boekmolm opgevreten hebben (“tiens, een hele kist vol fotografietijdschriften uit de periode 1936-1944″), er bleek een hele valies vol schoolboeken en -schriften uit 1978-1980 te liggen, en uiteraard: ik heb uren op de vloer doorgebracht, tussen geaccumuleerd stof van tien jaar verbouwingen en brol en rotzooi.
Ik vermoed dat ik allergisch ben aan één welbepaald iets in heel dat achterhuis, ‘t is anders niet te verklaren.
Nog een paar kasten in elkaar gestoken vandaag, en uitbreidingssets voor kasten. En dan verhuisd, versleept, verdaan. De laatste kist met boeken was denk ik in rekken gezet rond 20u, en dan was het opkuisen.
Niet evident, en gelukkig dat Sandra daarvoor geholpen heeft, want alleen zou het nooit gelukt zijn (net zoals boeken in de rekken zetten met twee nooit zou gelukt zijn).
…maar toen werd het plots 23u15, en ging het niet meer. De doodsteek: planken van gelijkvloers naar eerste verdiep gesleurd om daar op een oosters tapijt te leggen dat al in geen jaren en jaren meer plat gelegen had. (Een geluk dat het een tapijt van schrikkelijk goeie kwaliteit is, ik schat een week of twee met planken erop en regelmatig eens op lopen, een kuisbeurt, en het zal weer als nieuw zijn.)
Afijn. Het beste is er voor mij toch wel af voor vandaag.
Sandra is de laatste loodjes aan het doen, en morgen zou het in orde moeten zijn om het plafond en de verlichting in orde te kunnen zetten.
Dit, voor het moment, is het resultaat aan één kant van het achterhuis. Een hele stapel boeken in dozen gestoken om weg te doen, DVD’s en CD’s die ik niet absoluut wil houden ook weggepompt, en alles wat overblijft twee of drie rijen diep gezet:
(Geen licht meer en de flash ligt ergens geen idee waar, dus foto genomen met lange sluitertijd en zaklamp, vandaar de vlekken en de algemene weirdheid.)
Er zijn 8 grote Billy-kasten met elk een opzetstuk, vier smallere Billy-kasten met opzetstuk, en drie Benno-CD-rekken. En dat staat allemaal voller dan vol, en er zijn nog stapels boeken in huis die er niet in staan.
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
