Naast de keuken wordt ook nog de living aangepakt. Daar willen we altijd al een bibliotheek rond de trap, en een afsluiting voor de trap.

Dit is het ontwerp geworden:

In het midden de schouw, rechts daarvan zitbanken en opruimkasten met erboven de televisie. Sandra is het niet eens met zo’n platte televisie tegen de muur, we gaan nog eens moeten zien hoe we dat eventueel kunnen camoufleren.

Op de schouwmantel komt een spiegel, en helemaal rond de trap komen bibliotheekkasten: rekken bovenaan, kasten onderaan, en een soort werkblad tussen de twee. 

Ingeplant geeft dat zoiets:

We hebben geen traphal, en aangezien warmte naar boven gaat, wil dat zeggen dat het bijzonder moeilijk zou zijn om het huis warm te krijgen als we geen afsluitingen op de trap zouden kunnen doen.

Het eenvoudigste is dat de “deuren” van de onderste kasten aan de trap in een aantal stukken neergeklapt kunnen worden over de trap:

De “leuning” zal wellicht een vol, erm, volume worden, met de eigenlijke leuning erin uitgespaard. En met verlichting er ook in.

Qua materialen en kleuren: wellicht lichte eik zoals de vloer, en voor de rest wellicht bleek of (bijna-)wit.

Sandra zou nog een muur in een felle kleur en/of patroon willen, ik ben er niet zo zeker van. Nog ter discussie, dus.

We geven er dus zoals gezegd een lap op, qua verbouwingen. Te beginnen met de keuken, de bibliotheek boven in de living en de bibliotheek op het gelijkvloers van het achterhuis.

Het is ongelooflijk wat het kan doen, vakmensen onder de arm te nemen. We hebben een week of twee geleden een hele avond gesproken, en gisteren zijn ze met een heel dossier gekomen.

In eerste instantie ging het om volumes, zonering, en ruwe ideeën. We hadden een reeks wensen, een paar eisen, en eigenlijk ook wel veel vrijheid gelaten, en hoera! we hebben meer resultaat dan we eigenlijk durfden hopen.

Om te beginnen. Dit is hoe het gelijkvloers in het hoofdhuis er nu uitziet:

Rechts van het tekeningetje is de deur naar de straat. De keuken is het volume links: dubbele deur en venster naar de tuin. De trap naar boven is in een soort tussenkamertje aan de keuken.

Voorstel van Freya: de trap versteken. Er waren twee voorstellen. Het ene, vertrekkend vanuit het bureau, zagen we eigenlijk geen van allen zitten:

Maar het andere, dat gebruik maakt van een klein stukje ongebruikte keuken, dan weer helemaal wel:

Doordat die trap verzet is, kunnen we hem wat minder stijl maken zonder op onze (bij)keuken te moeten beknibbelen. De keuken wordt bovendien ontlast van doorgaand verkeer dat alleen naar boven moet, maar vooral: de hele oriëntatie van de keuken kan erdoor veranderen.

Zoals de trap nu zit, is de keuken praktisch onvermijdelijk in een langgerekte driehoek georganiseerd:

Met het verkeer van de trap weg, kan dat kleine kamertje gebruikt worden als een echte bijkeuken, en kunnen we de andere indelingen hebben.

Eén mogelijkheid is om helemaal in de lengte te werken:

…maar wat het uiteindelijk zal worden, is dit:

Daarvoor heeft men dus mensen nodig die weten waar ze mee bezig zijn: wij zouden daar nooit zelf op gekomen zijn. Het centraalblok zal de traphal eigenlijk helemaal omvatten:

Het voorstel was dat het blok voor snijden en koken zou zijn, met een vuur ook, en dat de afwaszone tegen de muur zou zijn, maar we zijn daar samen van afgestapt: in het midden komen er een grote en een kleinere wasbak.

De kleine om groenten te spoelen en zo, de grotere zal meestal onder een massieve snijplank liggen en wordt de eigenlijke wasbak voor grote ketels en manuele afwas.

Onder het centraal blok: berging, onder meer vuilbakken op wieltjes. Tegen de muur overal: berging. In het verlengde van het vuur: een werkblad met schuifdeuren om het in de diepte te verlengen. Um, dat klonk minder dan duidelijk.

In alle geval: ‘t wordt bijzonder goed. Modern, allemaal strakke lijnen, helle kleuren en blauwe steen, wahey!

We leven weer thuis! Allemaal samen! Allez ja, ‘t is te zeggen, voor vanavond toch.

Een beetje.

We waren naar het communiefeestje van Yanthe gegaan, en tegen dat we allemaal terug waren en de kinderen gegeten hadden, was het eigenlijk al te laat om nog aan te zetten naar Sint-Denijs om bij mijn ouders te gaan slapen.

Morgenochtend moet ik bovendien naar de politie (meer daarover ten gepasten tijde!), en dus hebben we een executive decision genomen: de kinderen in hun eigen bedjes, en wij blijven hier ook gewoon slapen.

Bij mijn ouders wonen is wijs, maar thuis wonen is toch, euh, ook wijs. Jan was helemaal aan ‘t glunderen, dat hij weer in een groot bed mag slapen:

En nu is het tien uur, liggen alle kinderen weer in hun écht eigen bed, en staat onze eigen televisie op, en is er het geluid van de mensen op straat, en zijn we op tien minuten te voet van winkels met eten en drinken, en alles, en alles.

Het doet wel raar, zo na al die maanden. En de trekzetel is nog niet mee verhuisd, dus écht echt is het nog niet—morgen keren we trouwens weer gewoon terug naar daar—maar toch… het begint te korten.

Wat er nog moet gebeuren? De badkamer is nog een shambles, maar dat is voor iets langere termijn. Op middelkorte termijn, in min of meer volgorde: de plinten en dergelijke op het eerste en de nieuwe bibliotheek. En dan de trappen, de keuken, het achterhuis… ack.

Een slecht excuus van een foto—ik had alleen de el cheapo point & shoot bij de hand—maar kijkt kijkt:

De plankenvloer ligt er, in onze living! En de schouw is gepleisterd! En de trap naar boven hangt niet meer tien centimeter boven de vloer!

Moet nog gebeuren: de vloer oliën, en de afwerking. Een stopcontact in het midden ergens. En de meubels terugzetten, natuurlijk. En dan nog de muren: die moeten uitdrogen, en dan afgewerkt worden. En verlichting doen. En het plafond.

De werken deze week: niet meteen zoveel gebeurd, precies.

• Bekisting plaatsen rond op te gieten balkkoppen.
• Inboren wapeningsstaven.
• Opgieten van moerbalken met houtepoxy.

Voor een totaal van 22 uur.

Gebeurd in de loop van vorige week in ons huis:

• Stutten van moer- en kinderbalken gelijkvloers en eerste verdiep.
• Afschermen van meubels met bouwfolie. Slopen schouw eerste verdiep.
• Plaatsen van scheidingswand in bouwfolie living eerste verdiep.
• Demonteren van ingemaakte kast eerste verdiep.
• Demonteren van plafond aan moerbalk living eerste verdiep.
• Opbreken vloer zolder in functie van nazicht moerbalken.
• Algemene opkuis.
• Uitbreken van baksteen consoles onder moerbalken.
• Vrijmaken rondom moerbalkkoppen.
• Slopen van schouwmantel en doorgang open maken naast moerbalk.
• Uitkappen van rotte en aangestaste delen moerbalken.
• Boren van gaten voor wapening moerbalken met glasfiber staven. 
• Bekisting plaatsen rond op te gieten balkkoppen. 

Voor een totaal van 65 werkuren. Het zal mij benieuwen. Brrr.

Hoera! Hoezee! Ik ben zo gelukkig!

Vandaag zijn we aan de verhuizingen bezig: alles van de ene kant van het huis naar de andere kant verslepen. Sandra beneden, ik boven.

Naast de televisie en de schouw staat een—voorlopig, alles in ons huis is voorlopig—rekje met dingen erop. Zo’n Ikea-houten-in-mekaar-vijs-ding dat al vijftien of zo jaar meegaat, een paar studentenkoten en twee huizen heeft meegemaakt.

Het staat (stond) op dit moment vol dozen van software. Sandra wilal jaren dat ik die dozen weggooi, maar dat zal voor dàn eens zijn: ik ben uiterst trots op mijn originele dozen. Debabelizer, mijn collectie Adobe-software, spelletjes up the wazoo… binnen een beetje zal dat véél geld waard zijn, mark my words.

Afijn. Dat geheel terzijde.

Euh, letterlijk zelfs. Toen ik een aantal dozen op het tweede schap aan de rechterkant terzijde had gezet, keek dit me aan:

Crap. Dju. De muur, die al sinds jaar en dag poerdroog stond, blijkt nu zeiknat te zijn. Zó zeiknat dat overal waar er iets tegen of in de buurt van stond, er schimmel staat.

Nu, érgens is dat niet zeer verwonderlijk natuurlijk: het huis naast de deur heeft al een paar maand geen dak meer en geen bovenverdieping, zodat onze muur eigenlijk een buitenmuur geworden is.

Maar fijn is anders.

We zullen eens een hartelijk woordje spreken met de mensen van naast de deur.

‘t Is van dat. De gebakken peren, de gestoofde ajuinen. We hebben het vlaggen, ‘t is prijs, we hangen eraan.

We gaan mogen verhuizen. Minstens twee weken, en misschien wel een maand. Zonet zijn de werkmannen die naast de deur het huis quasi aan het heropbouwen zijn, langs geweest. De situatie:

Op de voorgrond het uiteinde van één van de vier balken die op het eerste verdiep het dakgebinte ondersteunen. Lelijke bakstenen, die gaan nog weg. Lelijke bakstenen op de achtergrond ook, dat is de schouw die nog recht gemaakt wordt en overpleisterd. O, en het is ook nog het oude behang dat eraf gaat, en het plafond wordt ook nog vernieuwd.

…maar het punt is: die stenen console onder de balk, da’s niet normaal. En die houten latjes aan de zijkant: da’s nog minder normaal. Dat is meestal een teken dat er iets niet pluis is met de balk in kwestie.

En inderdaad, helaas: de balkkop is rot. Is misschien wel al honderd of meer jaar rot, maar toch: rot. Moet aangepakt worden. ‘t Is te zeggen: moet afgezaagd worden tot waar het hout helemaal gezond is, dan een aantal metalen stangen erin tot zeer diep, en dan een eiken bekisting en daarin epoxy. Om dat te doen, logischerwijs, moet de hele balkkop bloot komen. En dus moet de muur errond en het plafond erboven weg.

En het is niet eens één balkkop die rot is, het zijn er minstens zes van de acht aan die kant. En het probleem is dat een aantal van die balken echt wel op lastige plaatsen zitten. Die aan de andere kant van de schouw van die op de foto hierboven bijvoorbeeld: die zit ingewerkt in een muur op het tweede verdiep, tussen het toilet en de verwarmingsketel.

Dus, samenvattend: dit weekend moet alle inboedel die tot twee meter van de muur staat aan de ene kant van het huis, naar de andere kant van het huis verhuizen. Op drie verdiepingen. In een huis dat zo ook al bomvol staat. Maandagochtend 7u15 beginnen ze de muur af te kappen over de hele lengte van het huis, op alle verdiepingen, en wordt het hele huis gestut.

Prognose van de mannen: zeker anderhalve week werk. Misschien twee weken. Als het tegenzit, drie. Mijn gedacht: als het op een maand gedaan zal zijn, zullen we geluk hebben.

En ik weiger zelfs maar te denken aan hoeveel geld het ons gaat kosten.

Zucht.

We verhuizen!

Ik weet er het fijne niet van wegens niet naar de vergadering met de mensen naast de deur geweest, maar voor zover ik het begrepen heb, is in de nasleep van het gat-in-de-muur-incident gebleken dat

• (minstens) één van de vier dikke balken die over de hele breedte van ons eerste verdiep lopen, tot zeker een centimeter of zestig van de balkkop rot is, en dus dat die balk(en) moet(en) gereconstrueerd worden met epoxy en stalen pinnen en watnog, want dat bijvoorbeeld ons dak op die balken steunt
   
• er iets mis is met de dakgoot tussen de twee huizen, waardoor over de hele lengte van het huis allerlei stukken muur moeten weggekapt worden en opnieuw gezet (euh, denk ik)
   
• …maar wat er ook van weze: op ons eerste verdiep, over de hele lengte (da’s de living en onze slaapkamer), en ook op ons tweede verdiep, over de hele lengte (kamer van Jan, toilet, chauffagekamer, kamer van Zelie en Louis), moet er gewerkt en geschraagd en gestut en gekapt worden

In theorie zouden wij daar kunnen in en rond blijven wonen, maar met Louis en Jan die toch redelijk zwak zijn van longen (Louis twee longontstekingen al gehad bijvoorbeeld, den duts: één twee) zien we het niet echt zitten.

Dus verhuizen we binnen een week of twee, drie naar mijn ouders. Voor een maand.

Zucht. Allez, niet zucht wegens naar ouders (‘t is daar wreed wijs, en het eten is fantastisch!), maar wel zucht wegens, tja, zucht.

We zouden eigenlijk beter van de okkasie gebruik maken om de verbouwingen weer in gang te duwen: de schouw afbreken, de trap naar het eerste opnieuw steken, de trap in het achterhuis zetten, de bibliotheek en de plankenvloer in de living doen, …

Zucht.

Kijk, als we langs het plafond van onze slaapkamer kijken en het ingemaakt kastje naast de balk open trekken:

Whee!

Niet duidelijk? Foto’s!

De mannen die naast de deur verbouwingen aan het doen zijn, waren een balk aan het uithalen, en daarbij zaten ze plots door onze muur tot in het ingemaakt kastje.

Dat blauw, dat is wel degelijk de buitenwereld: ze zijn daar in de verbouwingen ondertussen op het punt gekomen dat de achtergevel ervan gehaald is, namelijk. En dus als wij ons kastje opendoen, krijgen we verse frisse buitenlucht binnen. Hoera!

Onderwijl hebben de mannen van naast de deur touwens ook gezien dat onze balkkop zowat helemaal rot staat (door waterinsijpeling aan hun kant, vermoed ik?), en in alle geval staat de hele balk nu los wegens de omliggende muur weg, en moeten we de slaapkamer ontruimen omdat het allemaal moet gestut worden of de boel riskeert in te stuiken.

Tja, accident is rap gebeurt, natuurlijk, daar dienen verzekeringen en dergelijke voor–ik zit er niet erg zwaar mee in.

Maar toch: als we dan toch aan het prutsen zijn aan de muur en aan de balk, dan kunnen we misschien maar beter met den enen de schouw afbreken in de slaapkamer, dan zijn we daar ok van af.

En dus onafhankelijk van welke verzekering waarvoor precies tussenkomst, riskeren we alsnog voor kosten te staan. Zucht.

De keuken bij ons thuis: alleen de vloer en de deuren waren al definitief. Voor de rest: de muren moeten nog gedaan worden, het plafond, de balken, de kasten de werkvlakken, de pompsteen, àlles quoi.

Behalve…

Vandaag toegekomen! Ons nieuw vuur!

Nu nog een beetje gewrongen tussen een tafeltje en het park van Anna, maar in de toekomst: het sluitstuk van de keuken:

Hoera!

Kijk, en dit is waar ik het meest naar uitkijk:

Kleine kleine sauspannetjes zonder vrees dat ze gaan omver vallen op een hete hete plaat zetten, en dan verschuiven naar een iets minder hete plaats op diezelfde plaat, en dan wat meer, en dan weer wat minder—bliss.

Wij koken alletwee graag. Tot nog toe doen we dat op een stokoud fornuis, tweedehands gekocht een jaar of tien geleden. Een klassiek eind-jaren-70 (schat ik) gasvuur met vier bekken en een electrische oven.

De oven sluit al een eeuwigheid niet niet goed meer, en qua temperatuur is het altijd al alles of niets geweest, die is dan ook een een tijdje geleden al for all intents and purposes vervangen door zo’n klein combi-microgolf-grill-heteluchtoven-dingetje.

Onze keuken moet helemaal verbouwd worden, en we hebben altijd gezegd dat we liever langer wachten om iets degelijks te kopen dan in de rapte iets te kopen dat niet helemaal onze goesting is… Wel, zoals mijn betere helft een tijd geleden zei: we hebben ons definitief kookvuur voor de keuken gevonden!

Het vuur is zo ongeveer het allerbelangrijkste in de keuken, en we zijn dan ook allemaal enorm content dat de keuze geaakt is: het wordt een Westahl van bij Adek. Met excuus voor de slechte foto’s, maar dit dus:

Vier bekken en een grote centrale kookplaat. Zo’n plaat waar traploos van warm tot minder warm kan op gekookt worden. En die mits een stuk er uit halen en een ring erop zetten om te vormen is tot een mega-wok-dinges, of een kookplaat voor zeer grote potten.

En met twee ovens, in de configuratie zoals hierboven: links een grote conventionele electrische oven (‘t zal geen heteluchtoven worden), en rechts een warmkast, met verwarming van 35 tot 120 °C, om gerechten warm te houden, borden te warmen, vlees te laten rusten, en dingen.

Er moet ook nog een dampkap bij komen, en dat wordt er geen die de lucht naar boven duwt, maar wel één met een zuigelement dat op zolder zal zitten, (a) zodat we mits een extra flexibel gebruik kunnen maken van de bestaande schouwen en ook van onderdruk en dingen, en (b) wat ons het lawaai in de keuken grotendeels zou moeten besparen.

Ik kan al haast niet wachten.

En dan nog een koelkast en een diepvriezer en keukenkasten.

Geschreven al luisterend naar: Chet Baker - Lonely Star - Madison Avenue

Ha!

Ik ben er zo stikkapot van als maar kan zijn, maar ik heb het toch maar gedaan: de inkom opgeruimd.

Dat ligt daar al meer dan twee jaar rommelig. En met “rommelig” bedoel ik eigenlijk “overhoop”. Nu ja, ik zeg “overhoop”, ik bedoel eigenlijk “vuil”. Alhoewel, ik zeg wel “vuil”, ik bedoel eigenlijk “zo smerig dat een kat er niet enkel haar jongen in zou verliezen, maar er zelfs zo gedegouteerd van zou zijn dat ze geeneens zin heeft om naar eventueel verloren gelegde jongen te beginnen zoeken”.

Er stonden tegen de deur een aantal gedemonteerde kasten, op het bureau dat er stond lagen wel tien lagen kledij en mutsen en brieven en papieren, op de vloer achter het bureau lagen buggies en gelijkaardige trek– en duw-gereedschappen, waarvan minstens drie die meteen op het groot vuil mochten wegens kapotte wielen en zo, en dan stonden er nog kisten en dozen en pompen en kaders en watnog.

En daaronder was het, bij gebrek aan kuisvrouw, tijd en gezonheid, eigenlijk al in twee jaar niet meer gekuist.

De situatie—links vanaf de deur naar de straat en rechts vanaf het toilet gezien:

Ik heb deze voormiddag en vroege voormiddag, stukje bij beetje, op vier of vijf uur tijd met veel tussenpozen en rusten, alle weg te smijten dingen weggesmeten, en alle te houden dingen met behulp van een kinderwagen (dragen lukt niet!) door de gang, door de keuken, over de koer en naar het achterhuis gewield.

Alle boeken geklasseerd, alle mutsen en sjaals en mantels en handschoenen bij elkaar gelegd. Alle rekeningen en andere brieven op een stapel gelegd en alle andere papier bij het oud papier.

Resultaat, gezien vanaf het toilet:

…en gezien vanaf de deur:

De deur van onze kleerkast is er een tijdje geleden afgevallen, en er zit nog geen stang in. De dubbele deur naar het bureau zit er nog niet in, de muur is nog niet bepleisterd of laat staan op andere wijze in definitieve afwerking gezet, de balken moeten nog aangepakt worden, maar: ‘t is tenminste al opgeruimd.

Nu nog een rek voor schoenen links als we binnenkomen, dat we allemaal onze pantoffels aandoen als we binnenkomen. En gasten ook! Gezellig!

En dan ook de chauffage laten verplaatsen, dat ze tegen de muur van het toilet komt, en dan van die dubbele deur een enkele deur laten maken en een kleerkast tegen de muur zetten waar nu de chauffage is.

En dan ook nog… aargh!

Wij hebben een huis, en dan een tuintje, en dan een achterhuis.

Dat achterhuis, iets van een meter of vijf op een meter of drie-en-een-half, is meer dan twee jaar geleden redelijk ingrijpend verbouwd.

Nu ja, eigenlijk: opnieuw gezet. Het dak is eraf gehaald, en daarbij is zo ongeveer het hele eerste verdiep ingestort, zodat dat heropgericht is. Dan is er een nieuw dak op gekomen, en is alles behandeld tegen vocht. De vloer is eruit gehaald, en daarbij zijn half-gedempte kelders tevoorschijn gekomen. Die zijn helemaal gedempt, we hebben er vloerverwarming in gestoken, en dan een nieuwe vloer gelegd. De muren aan de buitenkant zijn gerestaureerd en gekaleid, en de muren aan de binnenkant zijn afgekapt en weer glad gezet.

En daar zit het probleem: er is één muur die maar niet wil drogen. De eerste zes maand, of pakweg het eerste jaar, dachten we dat het was omdat de pleisterlaag nogal dik was, maar uiteindelijk kàn dat niet echt meer: het hele achterhuis wordt nu al al twee jaar onafgebroken verwarmd, met de deur open voor de ventilatie, en de muur blijft vochtig.

Dus: de verzekering aangesproken. En stuurt die nu dus een expert.

En ondertussen spreek ik nog eens met de aannemer: de living zou dringend moeten aangepakt worden (nieuwe vloer, schouw, trap), en de trap in het achterhuis zou ook eens moeten teruggeplaatst worden.

Tss. Verbouwingen meneer. Of beter: verbouwingen als een mens niet genoeg geld heeft om het allemaal in één keer te laten doen… tsss.

verbouwingenexperthuis

‘t Is gedaan, de opkuis. Nu ja, opkuis. Verschuiving van de ene kant naar de andere kant dus. Ter illustratie, de hoek van de living waar de televisie staat: zoals hij er uitzag na zeven maand niet meer gebruikt te zijn behalve om rotzooi van beneden in op te stapelen, tijdens, en na het verschuiven:

Miserie, miserie, miserie. Eigenlijk zou daar nu nog een plankenvloer moeten bovenkomen. ‘t Is te hopen dat we na het klein huis nog genoeg geld over hebben van de lening, maar ik vrees ervoor.