Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Categorie: Verbouwingen (pagina 1 van 10)

Verbouwingen, de living, vervolg

Het was lang geleden, maar het moest er van komen: we hebben geld moeten uitgeven aan het huis.

Sandra en ik wonen nu al tientallen jaren samen, maar we hebben nog nooit nieuwe livingzetels gekocht.

’t Is te zeggen, ik heb een jaar of tien geleden een trekzetel gekocht, maar behalve dat is het altijd al tweede- en derdehands geweest.

De grote driezit was iets dat ik nog in de jaren 1990 voor het bedrijf waar ik toen baas was gekocht heb, en die daar zo lang gestaan heeft dat hij wat luizig begon te worden, en dat ik hem meegekregen heb als ik er weggegaan ben. Daarvoor hadden we zo’n zetel in twee helften mousse, die na vijftien jaar gebruik ook niet meer om aan te zien was.

En toen we verhuisden naar hier, hebben we van Lien en haar Radiofonisch Instituut twee zeteld gekregen die in hun salon aan vervanging toe waren. Ze waren eigenlijk nog wel goed, behalve dat de kussens in draden aan het trekken waren. We hebben er dekens over gedaan, en geen haan die er naar kraaide.

Zeer content van geweest, een dikke twaalf jaar denk ik.

Maar het kon echt niet meer zijn; de blauwe driezit was niet alleen in de kussens maar ook aan de zijkant helemaal om zeep, de andere zetels waren gammel en nu ook helemaal tot op de draad versleten:

Dus zijn we naar de Vrienden Uit Het Zweedse getrokken. Eerst een scoutingmissie door Sandra, daarna in elkaar puzzelen op de website, en dan een tweede testsessie met mij erbij deze namiddag. Getest en goed bevonden, kleur bevestigd, bestelling geplaatst, besloten dat het per taxi mocht geleverd worden (30 euro in plaats van an ders 159 euro voor gewone levering).

Thuis alles aan de kant gezet, gewacht tot de meneer met de kammenedde er was, alle dozen (bij de 300 kilo!) naar boven gesleept, kussens in slopen gestoken, één voor één de zetelelementen uitgepakt en in elkaar gestoken, en hey presto!

Het vreemde perspectief is omdat ik op mijn bureaustoel sta die achter twee op elkaar gestapelde zetels staat (dat ene ding rechtsonder is een poot van een omgekeerde zetel). En in de hoek staat de lelijke grote blauwe zetel, die ook nog weg moet. En mijn rode trekzetel staat een beetje verloren, want die moet nog op de plaats komen waar nu de oude zetels staan.

Dit is wat het plan was op de website:

salon1

…en ja, dat ziet er ongeveer hetzelfde uit. Dit is wat het geeft als het Zwitsers zakmes helemaal uitgeklapt is:

salon2

Twee opbergbakken extra (geen luxe), en een formeel extra bed + eigenlijk nog een extra bed als we de linkerkant meerekenen.

Yay!

Verbouwingen: schilderwerk

Het voelt, in de keuken en de living toch, aan alsof we nu écht aan het laatste bezig zijn.

De living is geplamuurd, en nu worden keuken en living geschilderd. De keuken was al eens geschilderd, maar toen de gevel er uit ging, betekende dat ook dat plafond en muren opnieuw geschilderd moesten worden — ook al omdat de zijkanten van de trap nooit geschilderd waren én omdat er bij de werken vanalles in het plafond gespijkerd was en tegen de muur geplakt.

En zodus, de stand van zaken vandaag:

24674150942_2838e8b832_b

Het plafond en de muren zijn nog eens nageplamuurd en opgeschuurd, en daar in de hoek waar voreger een magneetkrijtbord was, is nu een overgeplamuurd magneetkrijtbord, dat binnenkort alleen nog een krijtbord zal zijn.

Die magneetverf bleek achteraf toch niet zo fijn te zijn: zeer ruw van afwerking waardoor het bijna onmogelijk was om de muur af te kuisen, dat dunne krijtjes bijna onleesbaar schreven, en tot overmaat van miserie: lang niet magnetisch genoeg om ook maar één blad papier tegen te plakken.

Wat er ook nog geestig wordt, trouwens: de trap naar boven. Dat is een redelijk complex stuk vol hoeken en kanten, dat overloopt in de living. Ik denk dat het een enorm verschil zal zijn als dat allemaal afgewerkt zal zijn:

24424328099_7036eb921e_b

Verbouwingen: loodjes

Onder het motto ‘langzaam maar zeker’ —  zó zag de muur van de living er vorige week uit:

En nu is hij geplakt, en staan de vensters open met de chauffage op veel te hoog, dat het plaksel kan drogen.

Daarna wordt er geverfd: plafond en muren in een soort wit dat we nog moeten kiezen maar dat wellicht zeer wit zal  zijn, en de raamkozijnen ook in het wit — dat blauw was eigenlijk voor de buitenkant, waa de gevel in het lichtlichtblauw zal zijn.

En ja, de zetels zijn inderdaad al ver voorbij hun houdbaarheidsdatum: die bruine waren al tweedehands en nu nog wat meer versleten, en die blauw-achtige is ondertussen al bijna twintig jaar oud en letterlijk tot op de draad versleten. Prioriteiten in het leven!

Van prioriteiten gesproken: ook in de keuken komt het min of meer goed.

De veranda stond er al een tijdje, maar binnen een paar weken wordt er hier ook geschilderd. Sinds dit weekend hebben we een chauffage in de keuken, maar er moet nog een tweede komen. Er moet nog wat afgewerkt worden links en rechts (letterlijk: links de buizen in een kast, rechts de kast en het werkblad proper doen eindigen). En dan moeten we nog eens nadenken over de verlichting: dat peertje boven het werkblok zou iets anders mooeten worden, de lampen boven de tafel zijn wel wijs maar ze geven niet genoeg licht in de rest van de veranda (en ze hangen ook niet op gelijke hoogte, maar da’s een ander verhaal), dus we gaan toch nog eens moeten zoeken.

Langzaam maar zeker.

Verbouwingen: tuin, niet

Wij gingen een tuin maken, met architectuur en muurschildering en ontwerp en alles erop en eraan.

Er is veel over gesproken heen en weer, plannen gemaakt, rond tafel gezeten, gediscussieerd.

En dan waren we het eens en werd er een prijsofferte gemaakt en slikten wij even maar bon, voor wat hoort wat.

En dan ging het over punten en komma’s en geld en details.

En toen gebeurde dit.

En waren de prioriteiten plots anders: een dak zonder gaten, blijkt, staat hoger op de lijst van ‘deze dingen zijn echt nodig’ dan een mooie tuin.

’t Zal dus gewoon een koer worden, in eerste instantie. Drat.

Verbouwingen: stand van zaken

Even op een rij:

  • de vloer in het oude deel van de keuken is gerepareerd en ligt te drogen; binnenkort wordt die ook nog gevoegd
  • de vloer in het nieuwe deel van de keuken wordt morgen gevloerd
  • de veranda staat er, maar we zijn niet content (understatement) over de afwerking; wordt vervolgd
  • de tuin: Tuinjan en zijne maat Jelle waren hier zonet; plan is nog altijd een mural tegen één muur, en dan wat architecturaal gedoe met plantenbakken in de hoogte (zei hij oneerbiedig, ’t is eigenlijk iets met lijnenspel van cirkelsegmenten en glooiingen en al) — ondertussen ook besloten dat die verhoogde elementen in steen zullen zijn en bezet in plaats van in hout, en dat de vloer in blauwe hardsteen zal zijn

Ugh. Er is nog zoveel te doen. En ons geld raakt op. Ah, zucht.

 

Verbouwingen: keukenvloer, deel 1a

Pffffff… de keukenvloer die uitgebroken was, is gerepareerd.

Het moet nog gevoegd worden, en er is nog heel het nieuw stuk dat moet gelegd worden, en de stenen waren niet meer in juist dezelfde maten te vinden waardoor ze in het algemeen langer gaan zijn dan wat er lag, maar bon.

We geraken er.

Verbouwingen: de vloer

Had ik eigenlijk al gezegd wat er precies met de vloer aan de hand was?

Ziet, dit is hoe hij er nu al een paar maand bij ligt, in de keuken:

Het probleem was dat we lang lang geleden ooit dachten dat we de keuken min of meer zó zouden organiseren:

keuken1

Rechts aan de venster de wasbak (en de afwasmachine), in het midden een werkblok met een klein spoelbakje voor groenten en zo. Het blauw, da’s ongeveer hoe de leidingen gelegd zijn.

Probleem is dat we uiteindelijk een andere richting zijn uitgegaan met de keuken, en dat we de wasbak in het centraal blok hebben gestoken, met ernaast een afwasmachine, en wat verder links nog een wasmachine en droogkast.

Wat dus deze situatie geeft:

keuken2

Een redelijk dunne afvoer die redelijk veel moet slikken, en die slecht aangesloten is, in een veel te scherpe hoek. Gevolg: om de zoveel tijd verstopte leidingen. Oplossing: een stukje vloer openbreken, de leiding anders aansluiten, hopla klaar.

Zo gezegd, zo gedaan. Een slijpschijf daar aan het einde van het middenblok, een beiteltje, steentje weghalen en… niets. Geen buis te bekennen. Grmpf. De steen ernaast dan maar proberen? Nope.

Een steen wat verder naar de muur? Nog wat verder? Nog wat verder? Aargh.

Vanaf de muur proberen, dan maar? Nee, nog altijd niets.

En. Zo. Verder.

Dat gaf na twee of drie dagen kappen — zeer voorzichtig, want het loopt daar vol gas- en electriciteitsleidingen:

Vloer

Want wat bleek? De leidingen zaten helemaal niet zoals iedereen (loodgieter incluis) dacht, maar wel zo:

keuken3

…met op de plaats van het stippellijntje niets, nada, nul de botten. En de aansluiting nog erger dan vermoed, in twéé rechte hoeken nét onder de oppervlakte, ziet, daar linksvooraan, dat zwart dingetje in het gat met nummer 12 op de overzichtsfoto hierboven:

Gnyaaaargh! Een volledig opengebroken vloer, en oh ja, had ik al gezegd dat we op dat moment nog niet wisten of we de tegels nog ergens zouden vinden?

Afijn. De leidingen zijn onderzocht, de dubbele 90°-elleboog is vervangen door een 45°-elleboog, en de verschillende afvoeren die niet meer nodig waren, zijn afgesloten.

En gelukkig zijn de tegels ondertussen gevonden, en niet alleen gevonden maar ook besteld, en niet alleen besteld, maar ’t schijnt komen ze morgen toe!!

 

Verbouwingen: isolatie: check

Het was vandaag, beweert het internet, ontieglijk warm buiten. Gelijk 32 graden of zo.

Wij hebben sinds kort een glazen dak en een glazen muur aan onze keuken. Het was dus wel wat spannend, zien of het vandaag binnen een sauna zou zijn of niet.

In één woord: niet. In 21 woorden: hoera! die vier lagen glas houden zowel de warmte buiten als de frisheid binnen, en dus wellicht ook omgekeerd indien nodig!

Verbouwingen: keuken, getting there

Ik kwam vanavond thuis en ik zag:

Weken en maanden hingen er plastieken dingen van plafond tot vloer, en daarvoor stond er gelijk vier eeuwen lang een muur. En nu niet meer. ’t Is een eind lichter, ja.

Eén dezer komt er ook nog een nieuwe vloer. En zo.

Verbouwingen: langzaam maar zeker

De kleine dingen, daar kan een mens van content zijn, als hij in verbouwingen zit.

Een buitenkraan en een element voor drainage, bijvoorbeeld:

Of twee putten voor afvoer:

Of dat er plots iets vloerachtigs, of ondervloerachtigs, of chape-achtigs, of isolatielaagachtigs ligt op een plaats waar tot voor kort een put met eeuwen bouwafval was:

Nog een week of twee en de zijkanten van de veranda komen toe. En ondertussen misschien al stukken vloer. En dan gaat één van de volgende weken aan de tuin begonnen worden ook. Echt waar, echt waar, houd ik mezelf voor. Eén van de volgende weken of maanden.

Verbouwingen: de keuken

Om het met Maarschalk Mobutu te zeggen: comprenez mon émotion.

Zo zag de keukenvloer er uit vóór de verbouwingen:

En dit is hoe hij er vanavond uitziet:

…maar het komt dus wel in orde. Vanmorgen was het Grote Vergadering met de mensen van de Aannemer, met de meneer van de Loodgieterij, en meneer Architect.

Nu alles open ligt en we zien welke buizen waar naar leiden, hebben we besluiten kunnen nemen: waar komt er water toe, waar gaat het naartoe, hoe wordt het afvalwater van het regenwater gescheiden, hoe verleggen we het water van de stoomoven, hoe wordt de afvoer minder verstoppingsgevoelig gemaakt, waar komen er welke soort putten, hoe wordt de gasleiding verlegd en aangesloten, waar komen er welke schakelaars en welke stopcontacten, hoe staat welke chauffage waar… ugh.

Zeer veel beslissingen dus. En nog redelijk veel werk ook, dus.

Maar we weten waar we nieuwe vloertegels kunnen halen, dat maakt mijn maand goed.

Verbouwingen: Stylo Romano! Hoera!

We zijn uit de nood!

Enorm verschrikkelijk hartelijke dank aan Tine: de stenen van de keuken zijn gevonden! ’t Is Belgische blauwe hardsteen van bij Hullebusch, afwerking Stylo Romano:

show-image-for-lightbox

Dat is zó een enorm pak van ons hart, ge kunt het u niet inbeelden.

Morgen, als er weer licht is in de keuken (ja, er zijn ook nog problemen met de elektriciteit), neem ik een foto en zal het u duidelijk zijn waarom het hier een beetje kommer en kwel was in mijn hoofd.

Verbouwingen: een dipje

Ik háát die term trouwens, “een dipje”. Met bijna evenveel passie als Facebookstatussen anno 2015 in de derde persoon, of die beginnen met iets als “en de kapotte fiets” (om te vermijden “heeft een kapotte fiets”), of die zeggen “vandaag is…” en dan “rood”, “tuinzetel”, “lekker aan zee”, of nog zo enorm veel andere dingen.

Maar “een dipje”, incluis de hele atmosfeer die rond die term hangt, is waar ik nu in zit, qua verbouwingen.

De veranda staat er (op de zijkanten na) en nu zijn we op zoek naar de waterleidingen. Maar dat lukt niet zo goed. En tijdens het zoeken naar de waterleidingen, wordt omzeggens de hele keukenvloer opengebroken. Met hamer, beitel en pneumatische breekhamer. Niet één op tien vloertegels kunnen gered worden. Van onze schone keukenvloer, waar we zo content van waren.

Snirf.

En we zoeken heel hard naar dezelfde tegels, maar het lukt niet zo goed.

Dubbel snirf.

Ohboyohboyohboyohboy

Daarnet in de mail vanwege de schrijnwerkers:

Beste,

Wij zullen morgen starten. Tegen 8.00 uur – 8.30 uur zullen we ter plaatse zijn.

Met vriendelijke groeten

Squeeee!

Verbouwingen: we houden het spannend

Ik dacht dat het allemaal al achter de rug zou zijn, maar het zal toch nog wat voeten in de aarde hebben. Gisteren impromptu besloten nog een stukje muur te laten bijverven (anders konden we daar later moeilijk aan), en dus moest er nog een stelling aangesleept worden, en primer gekocht worden, en lang verhaal kort: vandaag is er een stuk muur gerestaureerd en heeft een ander stuk muur een paar lagen verf gekregen.

Morgen verder van dat, en wellicht (hopelijk) (misschien) (wie weet) wordt er een stuk van de keukenvloer opengekapt. Snirf, onze schone vloer, en alles, maar toch: het moet, wegens dat het niet zo fijn is dat we om de zoveel maand met verstoppingen zitten omdat de leidingen die er liggen niet echt goed liggen.

En niet maandag, niet vandaag, niet woensdag maar donderdag komen de schrijnwerkers vanalles installeren. Geen flauw idee wat dat allemaal zal zijn, en of er ook glas in zal zitten, en of we dan uit de wind en de regen zullen zijn, en binnen welke termijn er dan ook nog een vloer zal liggen, maar het is wel veelbelovend.

Oh, en in juni beginnen we aan de tuinaanleg. Hey, ‘juni’ is al binnen een dikke drie weken!

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑